Νέα οικονομική κρίση απειλεί την Τουρκία

Από

December 9, 2018

Γιατί οι πονοκέφαλοι αναμένεται να επανέλθουν δριμύτεροι την επόμενη χρονιά. Οι εξωτερικοί παράγοντες και η προσπάθεια αποκλιμάκωσης των εντάσεων με τη Δύση. Η εθνική ασφάλεια και ο ρόλος των εκλογών του Μαρτίου.

euro2day.gr

Δημοσιεύθηκε: 7 Δεκεμβρίου 2018 – 08:00

Η Τουρκία υπέστη πολλές οικονομικές δυσκολίες το 2018, όμως το annus horribilis της μπορεί να προοιωνίζεται ακόμα μεγαλύτερες δοκιμασίες και βάσανα το έτος που έρχεται.

Ο πληθωρισμός άγγιξε επίπεδα-ρεκόρ, φτάνοντας έως και το 25% τον Σεπτέμβριο, έναν μήνα αφότου η αξία του νομίσματός της υποχώρησε στο πρωτοφανές επίπεδο των περίπου 7 λιρών ανά δολάριο, φοβίζοντας τους επενδυτές. Οι καταναλωτές, παρακολουθώντας εξαντλημένοι, μπορούσαν μόνο να εκφράσουν την απελπισία τους, καθώς εκτινάσσονταν οι τιμές των βασικών προϊόντων. Και αντί να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στην οικονομία, η κυβέρνηση και τα σχέδια για να αντιμετωπίσει την κρίση προκάλεσαν μόνο χλεύη.

Χάρη σε μια σειρά ελέγχων σε τιμές και νόμισμα, καθώς και σε ορισμένες συνετές αυξήσεις επιτοκίων από την κεντρική τράπεζα, η Τουρκία βγήκε από τη θερινή της κρίση χωρίς να έχει υποστεί μια καθολική κατάρρευση της οικονομίας της. Το πρόβλημα για την τουρκική οικονομία, ωστόσο, είναι πως όλα τα συστατικά που οδήγησαν στο καλοκαίρι της αστάθειας εξακολουθούν να είναι παρόντα, κάτι που σημαίνει πως θα μπορούσαν και πάλι να συνδυαστούν -και να γίνουν ακόμα χειρότερα- το 2019.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα θα μπορούσαν να πάνε στραβά στην οικονομία, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξετάζει πώς μπορεί να διευρύνει τη στρατηγική της προεκλογικής εκστρατείας για να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του κυβερνώντος κόμματος της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης στις τοπικές εκλογές του Μαρτίου, προκειμένου «να βγει πάλι από πάνω».

Οι εξωτερικοί παράγοντες που επηρεάζουν την τουρκική οικονομία

Όπως και το 2018, η προοπτική για την ανάπτυξη το 2018 φαίνεται ισχνή λόγω ενός συνδυασμού προβλημάτων, περιλαμβανομένου του υψηλού επιπέδου εταιρικού χρέους, του αδύναμου νομίσματος, της ανεπάρκειας ξένων επενδύσεων, της διεύρυνσης του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών, του δυσθεώρητου πληθωρισμού, του προβληματικού εξαγωγικού τομέα και της ελάττωσης της καταναλωτικής εμπιστοσύνης.

Μάλιστα, η Fitch Ratings και η Moody’s γρήγορα υποβάθμισαν τις προβλέψεις τους για την ανάπτυξη της Τουρκίας, μετά τα προβλήματα του καλοκαιριού. Η Fitch προέβλεπε αρχικά ρυθμό ανάπτυξης 4,1% για το 2019, όμως αναθεώρησε την πρόβλεψή της στο 3,6% μετά τη διολίσθηση της λίρας. Αναλυτές του Bloomberg, ωστόσο, είναι ακόμα πιο απαισιόδοξοι, προβλέποντας πως η ανάπτυξη θα πέσει από το 3,5% φέτος στο 0,8% το επόμενο έτος.

A chart showing the bonds that Turkey must repay in 2019.

Η κυβέρνηση AKP έχει καταφέρει να χαλιναγωγήσει το κρατικό χρέος από τότε που ήρθε στην εξουσία το 2002, όμως ο εταιρικός τομέας της Τουρκίας έχει αποκτήσει αξιοσημείωτα βάρη τα τελευταία 15 χρόνια. Όλα αυτά τα χρέη φτάνουν σε κρίση. Οι επιχειρήσεις της χώρας θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσουν 200 δισ. δολάρια, που αντιστοιχούν στο ένα τέταρτο του τουρκικού ΑΕΠ, το επόμενο έτος. Τα περισσότερα χρέη είναι σε δολάρια, κάτι που καθιστά όλο και πιο δύσκολο για τις επιχειρήσεις να συνεχίσουν να αποπληρώνουν τα χρέη τους όσο διολισθαίνει η λίρα. Και αν και η Τουρκία καυχήθηκε για τον ρυθμό ανάπτυξης 7% το 2017, μεγάλο μέρος της οικονομικής επέκτασης στηρίχθηκε στο χρέος.

Μέρος της εξουσίας για τη διαχείριση της στάσιμης οικονομίας της, όμως, δεν είναι στα χέρια της κυβέρνησης, διότι πολλά από τα προβλήματά της με το χρέος, τον πληθωρισμό και την αξία του νομίσματος οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες.

Ένας εξωτερικός παράγοντας -που οφείλεται και στους κυβερνητικούς χειρισμούς- που έχει βλάψει τη χώρα τα τελευταία χρόνια είναι η απότομη πτώση στις άμεσες ξένες επενδύσεις. Ορισμένοι επενδυτές έχουν αποφύγει τη χώρα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, που οδήγησε στην επιβολή σκληρής κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Για παράδειγμα, τα επίπεδα άμεσων ξένων επενδύσεων μειώθηκαν από τα 18,7 δισ. δολάρια το 2015 στα 10,8 δισ. δολάρια το 2017. Οι εισροές χαρτοφυλακίων (το ποσό των κεφαλαίων που εισρέουν στις χρηματαγορές της Τουρκίας) μπορεί να βελτιώθηκαν στις χρηματαγορές της τα τελευταία χρόνια, όμως αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός πως η χώρα αποτελεί την επιτομή μιας αναδυόμενης αγοράς, προσφέροντας υψηλά ρίσκα και ένα αδύναμο νόμισμα -δυο στοιχεία που την καθιστούν ευκαιρία.

A chart showing Turkish economic indicators on foreign currency reserves, the consumer price index, the current account balance and foreign-denominated debt.

Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της Τουρκίας, που ανέρχεται σε 46 δισ. δολάρια, είναι επίσης ένα σημαντικό θέμα που αντανακλά το πόσο ευάλωτη είναι η οικονομία στις συναλλαγματικές διακυμάνσεις. Τον Σεπτέμβριο, η λίρα υποτιμήθηκε τόσο πολύ που η Τουρκία προς στιγμήν εμφάνισε πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών για τον μήνα, μόνον όμως επειδή οι εισαγωγές προσωρινά έγιναν τόσο ακριβές που η Άγκυρα δεν μπορούσε να εισάγει αυτά που χρειαζόταν.

Όμως ο πληθωρισμός -που προκλήθηκε από την πτώση της λίρας, όπως και από εξωτερικούς παράγοντες που έχουν περιορίσει το ενδιαφέρον για τα νομίσματα των αναδυόμενων αγορών- θα είναι η πρώτη προτεραιότητα στη λίστα των πραγμάτων που θα πρέπει να κάνει η Άγκυρα στην οικονομία το 2019. Ο Ερντογάν, ωστόσο, δεν έχει κρύψει την αποστροφή του προς την αύξηση των επιτοκίων και έχει συχνά δείξει το ανάστημά του στα στελέχη της οικονομίας, θέτοντας εν αμφιβόλω την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Όμως η κυβέρνηση θα δυσκολευτεί επίσης να επιδιώξει άλλες τυπικές στρατηγικές διαχείρισης του πληθωρισμού, όπως η μείωση των δημοσιονομικών δαπανών και η ενίσχυση του ανταγωνισμού, καθώς το αρνητικό καταναλωτικό κλίμα ρίχνει τη σκιά του πάνω από τις τουρκικές αγορές.

Τελικά, ο ρυθμός του πληθωρισμού και η επίπτωσή του στην αγοραστική δύναμη θα είναι το πρώτο πράγμα στο μυαλό των καταναλωτών, καθώς θα οδεύουν προς τις κάλπες τον Μάρτιο του 2019 για να ψηφίσουν στις δημοτικές εκλογές.

Ένας άλλος σημαντικός εξωτερικός παράγοντας είναι οι εξαγωγές προς τις χώρες της Δύσης, που συχνά έχουν συγκρουστεί με την Τουρκία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τον υποβόσκοντα αυταρχισμό και τις στενές σχέσεις της με τη Ρωσία παρά το ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ, καθώς και για τις ενέργειές της στη Μέση Ανατολή.

Η Τουρκία και Δυτικές οντότητες όπως οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν κρύψει τα χειρότερα των διαφωνιών τους για την ώρα, όμως δεν υπάρχουν εγγυήσεις πως η ρήξη δεν θα ξαναέλθει στην επιφάνεια στο κοντινό μέλλον, περιπλέκοντας έτσι τις προσπάθειες της Άγκυρας να εξάγει στην Ευρώπη και, το σημαντικότερο βραχυπρόθεσμα, να προσελκύσει επενδύσεις και να δημιουργήσει καλύτερους εμπορικούς δεσμούς. Ομοίως, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν μια μέρα να επιβάλουν εκ νέου κάποιες από τις κυρώσεις και τους δασμούς που συνέβαλαν στην πρόκληση πανικού για τη λίρα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Πολιτικά παιχνίδια

Ασχέτως του πόσο έντονοι θα γίνουν οι αντίθετοι άνεμοι στην οικονομία, η τουρκική κυβέρνηση θα αρνηθεί να κάνει πίσω σε ορισμένα ζητήματα, που θα υπονομεύσουν την ικανότητά της να διαχειριστεί με επιδεξιότητα την εύθραυστη οικονομία της. Με τον Ερντογάν να έχει πλέον τεράστιο έλεγχο επί όλων των πτυχών της διακυβέρνησης –περιλαμβανομένων ζητημάτων όπως η οικονομία που δεν είναι απαραίτητα και στον τομέα εξειδίκευσής του- η στρατηγική της οικονομικής διαχείρισης της χώρας δεν έχει καταφέρει να εμπνεύσει και μεγάλη εμπιστοσύνη στους ξένους επενδυτές.

Η Άγκυρα έχει περιγράψει ένα τριετές, μεσοπρόθεσμο οικονομικό σχέδιο για να μειώσει τις δαπάνες, να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό και να ενισχύσει τη λίρα και το καταναλωτικό κλίμα, όμως το οικονομικό επιτελείο δεν έχει ακόμα ξεκινήσει το δύσκολο έργο της εφαρμογής των υποσχεθέντων διαρθρωτικών αλλαγών. Επιπλέον, οι δεσμεύσεις για μείωση των δαπανών έρχονται σε αντίθεση με την προτιμητέα στρατηγική του Ερντογάν για δαπάνες προκειμένου να τονωθεί η ανάπτυξη, ενώ και η κεντρική τράπεζα αντιμετωπίζει τεράστια πρόκληση στην προσπάθειά της να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό, δεδομένων των παρεμβάσεων που έχει κάνει κατά το παρελθόν ο Ερντογάν. Του οικονομικού επιτελείου ηγείται ο γαμπρός του Ερντογάν, ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, τονίζοντας τους στενούς και θολούς δεσμούς που δένουν τον πρόεδρο με την ομάδα χρηματοοικονομικής διαχείρισής του.

Όμως, ασχέτως του πόσο εύθραυστη θα γίνει η οικονομία της, η Άγκυρα θα συνεχίσει να επιδιώκει ορισμένους πολιτικούς στόχους. Επιδιώκοντας τον πρωταρχικό στόχο της για την εθνική ασφάλεια -δηλαδή να αποτρέψει την ανάπτυξη ενός κουρδικού κράτους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, αφού η Τουρκία πιστεύει πως αυτό θα τροφοδοτούσε τις απαιτήσεις για κουρδική αυτονομία στο τουρκικό έδαφος και θα απειλούσε την εδαφική ακεραιότητα της χώρας- η Τουρκία θα διατηρήσει τις δυνάμεις της στο βόρειο Ιράκ και στη βορειοδυτική Συρία, ακόμα και αν αυτό είναι πιθανό να επιβαρύνει τα ταμεία της χώρας ή να ενοχλήσει τους τοπικούς και δυτικούς συμμάχους της.

Όμως λόγω των οικονομικών της προκλήσεων, η τουρκική κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει κάποιες αλλαγές στον πολιτικό τομέα εν όψει των δημοτικών εκλογών, που θα καθορίσουν το ποιος θα κερδίσει τις δημαρχιακές θέσεις σε 30 μητροπολιτικές περιοχές, καθώς και χιλιάδες άλλες τοπικές θέσεις. Αν και οι τοπικές εκλογές δεν έχουν την ίδια επίπτωση στην κατεύθυνση της χώρας όπως οι γενικές και προεδρικές εκλογές, ωστόσο αποτελούν μια αξιόπιστη «μέτρηση» του λαϊκού αισθήματος προς τα πολιτικά κόμματα σε τοπικό επίπεδο.

Στις πρόσφατες εκλογές, ο Ερντογάν συμμάχησε με το ακροδεξιό Κόμμα του Εθνικιστικού Κινήματος (MHP), με αποτέλεσμα να κερδίσει στο δημοψήφισμα του 2017 για τη συνταγματική αναθεώρηση που ενίσχυσε σε πολύ μεγάλο βαθμό τις εξουσίες του, αλλά και στις φετινές γενικές εκλογές. Ο Ερντογάν τόνισε στις προεκλογικές του εκστρατείες την εθνική ασφάλεια -ένα θέμα που έχει μεγάλη απήχηση στους ψηφοφόρους τόσο του AKP όσο και του MHP- ενώ παράλληλα διοχέτευσε αποτελεσματικά το άγχος για το μέλλον της χώρας μετατρέποντάς το σε στήριξη για το μήνυμά του.

Μια ομάδα όμως -πέραν των Κούρδων της χώρας- δεν πείστηκε: οι αστοί Τούρκοι. Μάλιστα, μια πλειοψηφία ψηφοφόρων στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, απέρριψε το δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση του 2017, ενώ το περιθώριο νίκης του AKP στα μεγάλα κέντρα το 2018 δεν ήταν τόσο άνετο όσο σε προηγούμενες εκλογές.

Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις της Mediar, το 18% των ψηφοφόρων του AKP από τις προηγούμενες εκλογές έχουν πει πως δεν θα ψηφίσουν το κόμμα στις επερχόμενες τοπικές εκλογές. Επιπλέον, το 78% των Τούρκων πιστεύει πως η χώρα βιώνει οικονομική κρίση και το 58% πιστεύει πως η κυβέρνηση ευθύνεται για την κακή διαχείριση της οικονομίας. Για το AKP και τον Ερντογάν, ο οποίος εμφανίζονταν προηγουμένως ως ο άνθρωπος του έβγαλε την Τουρκία από την οικονομική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα δημοσκοπικά αποτελέσματα υποδηλώνουν πως ίσως χάνει κάποια επιρροή επί του εθνικού αισθήματος.

Ως πραγματικής πολιτικός, ο Ερντογάν είναι πιθανό να ακολουθήσει μια πολιτική στρατηγική που υπερβαίνει τους συνήθεις πολιτικούς συνασπισμούς. Ο πρόεδρος θα μπορούσε να επιλέξει να μειώσει τις εντάσεις με τους Κούρδους μετά από τρία χρόνια εμπόλεμης κατάστασης, να επαναπροανατολιστεί κάπως προς το πολιτικό κέντρο μετά από χρόνια «φλερταρίσματος» με την υπερεθνικιστική ψήφο ή να τραβήξει πως τελείως διαφορετική κατεύθυνση. Αναμφισβήτητα, πάντως, το AKP θα αποδείξει και πάλι την ιστορική του ευελιξία.

Ερχόμενο αντιμέτωπο με μια ακόμα συμμαχία μεταξύ της αξιωματικής αντιπολίτευσης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) και του Καλού Κόμματος, ο Ερντογάν αναμφίβολα γνωρίζει πως πρέπει να είναι επιδέξιος και ευέλικτος στη διαχείριση όποιου πολιτικού ρεύματος μπορεί να του παράσχει τη στήριξη που χρειάζεται. Όμως ακόμα και με τα οικονομικά προβλήματα που αιωρούνται και τους αντιπάλους που ευθυγραμμίζονται σε μια προσπάθεια να τον ρίξουν, ελάχιστοι θα στοιχημάτιζαν κατά μιας ακόμα νίκης του Ερντογάν.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1651617/nea-oikonomikh-krish-apeilei-thn-toyrkia.html

Ο τελευταίος πρόεδρος του μεταπολεμικού κατεστημένου

Από

anixneuseis

December 9, 2018

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
08.12.2018 : 21:06

Ο Τζορτζ Μπους (1924-2018) είχε υποχρεώσει τον στενό του φίλο και υπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ να ανακαλέσει την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ηταν μια ενέργεια από τις πολύ σπάνιες.

Το 1988, ο Τζορτζ Χέρμπερτ Γουόκερ Μπους, μετά οκτώ χρόνια στην αντιπροεδρία, κέρδισε το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Ο άνθρωπος που στεκόταν στον δρόμο του για τον Λευκό Οίκο –για να γίνει ο πρώτος αντιπρόεδρος που θα εκλεγόταν στο ύπατο αξίωμα από το 1836– ήταν ο Μάικλ Δουκάκης.

Ο Μπους διατηρούσε στενές σχέσεις με την ελληνοαμερικανική ομογένεια και την Ελλάδα. Ηταν φίλος του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου από τη δεκαετία του 1970 και υπολόγιζε πολύ το ελληνοαμερικανικό λόμπι. Στην προεδρική εκστρατεία του ’88, έπεισε τον Ιάκωβο να παρακολουθήσουν μαζί έναν αγώνα μπέιζμπoλ στη Νέα Υόρκη, αλλά και να ανοίξει με την προσευχή του το συνέδριο των Ρεπουμπλικανών. Οι κινήσεις είχαν προφανή στόχο να διασπάσουν την ελληνοαμερικανική κοινότητα και η αποδοχή των προσκλήσεων του Μπους σκανδάλισαν τους ομογενείς. Ο Ιάκωβος εξηγούσε όμως τότε στους λιγότερο διορατικούς στο ποίμνιό του: «Μα δεν καταλαβαίνετε. Αν βγει ο ένας, θα είναι απολύτως δικός μας. Αν βγει ο άλλος όμως και του έχουμε φερθεί καλά, θα είναι ακόμη πιο δικός μας…».

Λίγα χρόνια αργότερα, ως ο 41ος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπους ξεχρέωσε το γραμμάτιο όταν ανάγκασε τον στενό του φίλο και υπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ να ανακαλέσει την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ηταν μια ενέργεια από τις πολύ σπάνιες.

Θυμάμαι τη συνέντευξη που είχα πάρει από τον Μπους στον Λευκό Οίκο, λίγο πριν επισκεφθεί την Αθήνα το καλοκαίρι του 1991. Ηταν σαφές ότι γνώριζε σε βάθος όλα τα θέματα που αφορούσαν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό. Αστειευόταν με τον έτερο στενό του συνεργάτη και σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Μπρεντ Σκάουκροφτ (η συνεργασία των τριών ανδρών θεωρείται έκτοτε πρότυπο για την αμερικανική εξωτερική πολιτική). Ο Σκάουκροφτ ενίοτε βυθιζόταν σε λήθαργο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. «Μπρεντ, για την Κύπρο τι λέμε;» τον ρωτούσε για να τον ξυπνήσει. Μετά, μας έλεγε για το ετήσιο «βραβείο Σκάουκροφτ», που απονεμόταν σε όποιον κοιμάται τις περισσότερες φορές κατά τη διάρκεια συσκέψεων.

Ο Μπους είχε μια προσωπική σχέση με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, καθώς ανήκαν στην ίδια γενιά. Για πολλά χρόνια, επισκεπτόταν την Ελλάδα σχεδόν κάθε καλοκαίρι με το γιοτ «Αλέξανδρος» της οικογενείας Λάτση. Εκπληκτοι οι κάτοικοι της Τζιας τον είχαν συναντήσει να περπατάει στον Κούνδουρο συνοδεία σωματοφυλάκων. Αγαπούσε πολύ τις Κυκλάδες, όπως και την Υδρα. Είχε τη συνήθεια μάλιστα να φέρνει μαζί του στη χώρα μας τα μέλη του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μπους.

Βαρύ βιογραφικό

Γόνος εύπορης πολιτικής οικογένειας της Νέας Αγγλίας –ο πατέρας του, Πρέσκοτ, ήταν γερουσιαστής– ο Μπους γεννήθηκε το 1924 στη Μασαχουσέτη και φοίτησε στο φημισμένο σχολείο Andover και στο Yale. Το 1942, στον απόηχο του Περλ Χάρμπορ, κατετάγη στο ναυτικό (την ημέρα που έγινε 18) και υπηρέτησε ως πιλότος στον Ειρηνικό – όπου και καταρρίφθηκε (τον διέσωσε ένα αμερικανικό υποβρύχιο).

Μετά τον πόλεμο, παντρεύτηκε τη σύντροφό του από την εφηβεία, Μπάρμπαρα Πιρς (ο γάμος θα διαρκούσε 73 χρόνια), και μετακόμισε στο Τέξας, βγάζοντας μια μικρή περιουσία στα πετρέλαια, πριν ακολουθήσει στα χνάρια του πατέρα του, στην πολιτική. Υπηρέτησε ως μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής των Ρεπουμπλικανών στα δύσκολα χρόνια του Γουότεργκεϊτ, απεσταλμένος στην Κίνα και διευθυντής της CIA, πριν ηττηθεί από τον Ρόναλντ Ρέιγκαν για το ρεπουμπλικανικό χρίσμα το 1980. Ο Ρέιγκαν, του οποίου οι σχέσεις με τον Μπους είχαν ψυχρανθεί λόγω της τεταμένης και παρατεταμένης προεκλογικής τους μάχης, τον επέλεξε την τελευταία στιγμή ως υποψήφιο αντιπρόεδρο. Το 1988 επιστράτευσε τις πιο σκοτεινές τέχνες τού επικεφαλής της προεκλογικής του εκστρατείας Λι Ατγουότερ, για να επικρατήσει επί του Δουκάκη. Παρά τους έμφυτους καλούς τρόπους του, δεν δίσταζε να «παίζει βρώμικα» όταν χρειαζόταν.

Μια γεμάτη θητεία

Η μεγάλη κληρονομιά που άφησε ήταν στην εξωτερική πολιτική. Εκπροσωπούσε τη σχολή του ρεαλισμού. Οι δύο κορυφαίες στιγμές του ήταν η πτώση του Τείχους του Βερολίνου και εν συνεχεία της ΕΣΣΔ, και ο πόλεμος στο Ιράκ. Και στις δύο περιπτώσεις έδειξε αυτοπειθαρχία και σοφία. Οταν πολλοί τον προέτρεπαν να πάει στο Βερολίνο και να «χορέψει πάνω στο Τείχος», εκείνος αρνήθηκε γιατί θεωρούσε ότι θα ήταν λάθος να ταπεινώσει τη Μόσχα. Στην περίπτωση του Ιράκ, αφού εξεδίωξε τα ιρακινά στρατεύματα από το Κουβέιτ, αρνήθηκε να «προχωρήσει ώς τη Βαγδάτη», γιατί ήξερε το χάος που θα προκαλείτο με την απομάκρυνση του Σαντάμ Χουσεΐν. Δυστυχώς, ο γιος του και οι νεοσυντηρητικοί σύμβουλοί του δεν τον μιμήθηκαν.

Το 1992, παρότι τα ποσοστά δημοτικότητάς του μετά την επιτυχή έκβαση της «Καταιγίδας της Ερήμου» ξεπερνούσαν το 80% (θα τον ξεπερνούσε δέκα χρόνια αργότερα μόνο ο γιος του, μετά την 11η Σεπτεμβρίου), ηττήθηκε στις εκλογές από τον 46χρονο κυβερνήτη του Αρκανσο, Μπιλ Κλίντον. Το ενδιαφέρον των Αμερικανών είχε στραφεί ξανά στο εσωτερικό μέτωπο, εν μέσω ύφεσης, και ο πατρίκιος πρόεδρος δεν μπορούσε να «νιώσει τον πόνο» τους όπως ο Κλίντον.

Ο Μπους είχε τα χαρακτηριστικά ενός μεταπολεμικού κατεστημένου που διαχειρίστηκε την αμερικανική παντοδυναμία. Ηταν ένθερμος ευρωπαϊστής και υπήρξε ο αρχιτέκτονας της ιδέας μιας νέας τάξης πραγμάτων που θα διαδεχόταν τον Ψυχρό Πόλεμο και τον διπολισμό ΗΠΑ – ΕΣΣΔ.

Μετά την ήττα του, φρόντισε πολύ την υστεροφημία του. Ακόμη και απλές κινήσεις, όπως η επιστολή που άφησε πάνω στο γραφείο του Κλίντον την ημέρα που εγκατέλειψε τον Λευκό Οίκο, έγραψαν Ιστορία. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους τελευταίους επισκέπτες του ήταν ο Μπαράκ Ομπάμα.

Τις ημέρες αυτές, ακούσαμε διθυράμβους για τον εκλιπόντα πρόεδρο, από πολιτικούς διαφόρων αποχρώσεων. Θα μοιάζουν όμως, όπως και στην περίπτωση της κηδείας του γερουσιαστή Τζον Μακέιν προ ολίγων μηνών, με μια κραυγή αγωνίας ενός κατεστημένου που χάνει την επιρροή του και δεν μπορεί να καταλάβει –και πολύ περισσότερο να δεχθεί– ότι το πρόσωπο που δείχνουν πλέον οι ΗΠΑ στον κόσμο είναι αυτό του Ντόναλντ Τραμπ.

Καθημερινή

EN DIRECT. Des gilets jaunes dépités par les violences

Από

pcuser

December 8, 2018

Plus de 720 personnes ont été placées en garde à vue samedi, en marge des rassemblements des Gilets jaunes. De nombreuses dégradations ont lieu à Paris.

Le chiffre ne cesse de grimper. À 17 h 15, 737 interpellations avaient eu lieu à Paris, selon la préfecture de police. De plus, 55 personnes ont été blessées, dont trois parmi les forces de l’ordre.

17 h 39 – Sept interpellations et deux blessés légers à Marseille

Apres une matinée très calme, l’après-midi a été beaucoup plus animé. De violents incidents continuent de se dérouler sur la Canebière, où les Gilets jaunes ont été rejoints par les manifestants contre l’habitat indigne particulièrement remontés et des groupes de jeunes casseurs très mobiles, d’après notre correspondant sur place, François Tonneau. Des incendies de poubelles, de scooters et de barricades ralentissent les forces de l’ordre, qui font toujours usage de grenades lacrymogènes et assourdissantes ainsi que de Flash-ball. La situation reste tendue même si de nombreux Gilets jaunes ont quitté les lieux. Un hélicoptère de la gendarmerie survole toujours le Vieux-Port.

17 h 38 – Des Gilets jaunes dépités par les violences

“C’est n’importe quoi !” Venus de toute la France manifester leur mécontentement dans une capitale en état d’alerte maximale, de nombreux Gilets jaunes font part samedi après-midi de leur déception devant les heurts et la casse qui émaillent les manifestations. Après une matinée relativement calme, plusieurs secteurs parisiens ont été le théâtre d’échauffourées notamment dans le quartier des Champs-Élysées : vitrines brisées, boutiques ou cafés pillés, voitures ou scooters cassés ou incendiés… “Qu’ils pètent les banques, les multinationales j’en ai rien à branler, mais les petits magasins, les commerces des particuliers, c’est vraiment bête”, peste Anthony, 23 ans, préparateur de commandes, au vu des affrontements très mobiles à proximité de la célèbre avenue. “Ça part en couilles, c’est n’importe quoi”, déplore sa compagne, déçue par ceux qui viennent “juste pour casser” et décrédibilisent le mouvement.

17 h 32 – Des sénateurs LR reprennent l’idée d’une prime défiscalisée

Des sénateurs Les Républicains (LR) ont repris dans une proposition de loi l’idée portée par le président des Hauts-de-France, Xavier Bertrand, d’une prime exceptionnelle défiscalisée versée par les entreprises aux salariés. Cette “prime d’encouragement et de performance”, selon l’intitulé du texte, serait “libre de cotisation sociale et d’imposition fiscale”, jusqu’à un montant total annuel de prime de 1 000 euros. L’idée, déjà avancée fin novembre par les chefs d’entreprise du mouvement Ethic et mise sur la table mercredi par Xavier Bertrand, a reçu l’aval d’Édouard Philippe, du ministre de l’Economie, Bruno Le Maire, et de son homologue des Comptes publics, Gérald Darmanin.

17 h 27 – 400 arrestations à Bruxelles, un policier blessé

Environ 400 personnes ont été arrêtées samedi à Bruxelles et un policier a été blessé pendant un rassemblement de Gilets jaunes belges, qui a réuni un millier de manifestants, a appris l’Agence France-Presse auprès de la police locale. “Un policier a été blessé au visage. Il a été transporté à l’hôpital, mais ses jours ne sont pas en danger”, a expliqué Ilse Van De Keere, porte-parole de la zone de police Bruxelles-Capitale-Ixelles.

17 h 21 – Julien Coupat, relaxé du procès de Tarnac, interpellé à Paris

julien Coupat, longtemps présenté comme le leader d’un groupe d’ultragauche qui avait été relaxé au printemps lors du procès dit “de Tarnac”, a été interpellé samedi matin à Paris, où avaient lieu des manifestations de Gilets jaunes.Il a été placé en garde à vue pour “participation à un groupement formé en vue de commettre des violences ou des dégradations”, a indiqué une source judiciaire.

17 h 21 – Aux Champs-Élysées, les lumières de Noël s’allument en pleine manifestation

Jules Bedo@Julesbdo

Ce moment où les lumières de Noël se mettent en marche sur les Champs-Elysées, alors que l’avenue est encore le théâtre de tensions entre manifestants et force de l’ordre. @LePoint #8December2018 #parisprotests #Giletsjaunes

62

18:04 – 8 déc. 2018

61 personnes parlent à ce sujet

Informations sur les Publicités Twitter et confidentialité

17 h 19 – Marine Le Pen demande des “réponses fortes” à Emmanuel Macron

La présidente du Rassemblement national, Marine Le Pen, a demandé samedi au président français Emmanuel Macron des “réponses fortes” à la “souffrance sociale” exprimée par les Gilets jaunes. “Il faut qu'(Emmanuel Macron) prenne conscience de la souffrance sociale et y apporte des réponses très fortes et immédiates”, a-t-elle affirmé à Bruxelles en marge d’un meeting avec le parti nationaliste flamand Vlaams Belang, ainsi que Steve Bannon sur le Pacte mondial sur les migrations. “J’appelle une nouvelle fois le président de la République à tenir compte de la souffrance qui est exprimée et à apporter une réponse, à sortir de l’Élysée, à arrêter de se claquemurer, de s’enfermer à l’Élysée, a-t-elle insisté. La réponse du président de la République ne peut pas être que sécuritaire.”

17 h 16 – La situation s’envenime au Puy-en-Velay

Quelques dizaines de manifestants, mobiles et décidés à en découdre, commencent à envoyer des projectiles sur les gendarmes mobiles regroupés dans la cour d’enceinte de la préfecture. Ces derniers répliquent par des jets de gaz lacrymogène. La situation est tendue, selon notre correspondante, Geneviève Colonna d’Istria.

17 h 11 – À Lyon, les CRS dispersent les manifestants

Thibaut Déléaz@tibodeleaz

Les CRS essayent de disperser les #GiletsJaunes à #Lyon avant la #fetedeslumieres @LePoint

3

17:57 – 8 déc. 2018

Voir les autres Tweets de Thibaut Déléaz

Informations sur les Publicités Twitter et confidentialité

17 h 01 – Le point sur les rassemblements à 17 heures

À Paris, les marcheurs pour le climat et les Gilets jaunes se sont retrouvés place de la République dans une bonne entente. Ailleurs dans la capitale, des contrôles houleux ont eu lieu aux abords de l’avenue Wagram. À Paris, qui compte la majorité des interpellations et gardes à vue, on recensait 651 interpellations dont 536 gardes à vue à 16 h 15, selon la préfecture de police.
En région, des heurts sont à déplorer comme à Bordeaux, où plusieurs milliers de personnes défilaient dans les rues. Plus de 950 personnes ont été interpellées en France samedi en début d’après-midi en marge du mouvement des Gilets jaunes et 724 placées en garde à vue, selon une source policière.

16 h 51 – À Dijon, les Gilets jaunes bloquent la préfecture

Les manifestants restent massés devant le barrage bloquant l’accès à la préfecture, régulièrement repoussés par les forces de l’ordre à l’aide de gaz au poivre. Le regroupement demeure calme, les Gilets jaunes empêchant la plupart des dégradations. Ils ont notamment remis en place des panneaux de signalisation que certains tentaient d’arracher. Quelques groupes épars circulent dans la métropole, sans causer de dégât. La préfecture estime la situation sous contrôle, et rapporte trois interpellations, dont une personne en possession d’armes blanches, selon notre correspondant Arnaud Morel.

16 h 47 – 5 000 personnes contrôlées sur les axes et péages

Autoroutes coupées, échangeurs bloqués, déviations, sorties obligatoires : le réseau routier et autoroutier français connaissait de nombreux points de perturbations, marquant samedi l’acte IV de la mobilisation des Gilets jaunes. Dans un tweet, la gendarmerie nationale signalait en milieu de journée que plus de 5 000 personnes avaient été contrôlées sur les axes et péages avec de “nombreuses interpellations d’individus violents, porteurs d’objets dangereux”.

16 h 33 – À Calais, cirés et pots de rillettes

Sous une pluie battante, 150 Gilets jaunes se sont déplacés jusqu’au niveau de la sortie 44 de l’autoroute A16, en face du McDo Saint-Pierre, constate notre correspondante, Clémence de Blasi. Dans les sacs à dos et les poches de manteaux, les pots de rillettes côtoient les compresses et le désinfectant, « au cas où… ». Au moins une personne a été interpellée par les forces de l’ordre. « Il a dit qu’il était là pour casser des CRS », murmure une femme d’une cinquantaine d’années, dont seuls les yeux bleus dépassent d’un large ciré jaune. « Tout augmente, sauf nos salaires. Ils veulent qu’on dégage, qu’on arrête de bloquer, mais on est prêts. C’est seulement maintenant que les choses sérieuses vont commencer ! » gronde un homme jeune, au manteau trempé.

www.lepoint.fr

ΓΙΑΤΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ;

Από

anixneuseis

December 8, 2018

Ο κ. Τσίπρας θα μιλήσει, λένε δημοσιεύματα, στο Παλαί ντε Σπόρ την επόμενη εβδομάδα.
Θα δείτε τι αστυνομική δύναμη θα κινητοποιηθεί για να μην αφήσει τους διαδηλωτές να πλησιάσουν.
Η αστυνομία, όμως, απείχε, προχθές, απο τους βανδαλισμούς στη Θεολογική Σχολή.
Και ερωτώ: γιατί ο Τσίπρας αξίζει περισσότερο απο μια σχολή που και ιστορία έχει και μέλλον και χτίστηκε και λειτουργεί απο τον ιδρώτα του εργάτη και του αγρότη -και του λοιπού ελληνικού λαού;
Γιατί στην περίπτωση του Τσίπρα κινητοποιείται η αστυνομία να τον προφυλάξει απο τους διαδηλωτές που ζητούν αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής και στην περίπτωση της Θεολογικής η σχολή αφέθηκε στο έλεος βανδάλων;

Ο Νεομακεδονισμός χειρότερος του Μακεδονισμού.

Από

anixneuseis

December 8, 2018

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Στα 20 τόσα χρόνια που έκανα την εκπομπή «Ανιχνεύσεις» στην ΕΡΤ3 είχα καλέσει αρκετές σημαντικές προσωπικότητες του δημόσιου βίου και της επιστημονικής κοινότητας να μιλήσουν για τον εαυτό τους και την επιτυχημένη πορεία τους. Κανείς δεν είπε πως πέτυχε επειδή ήταν ευφυής. Όλοι έλεγαν πως τους βοήθησε η σκληρή και επίμονη προσπάθεια και η διάθεση συνεργασίας που είχαν με τους συναδέλφους τους.

Αυτή η βασική αρχή φαίνεται να μην ισχύει για ορισμένους Έλληνες πολιτικούς που καταλαμβάνουν, μερικές φορές, κρίσιμες κυβερνητικές ή διοικητικές θέσεις.

Η περίπτωση του πρώην ΥΠΕΞ που υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι χαρακτηριστική. Είχε εμπιστοσύνη στις γνώσεις και την ευφυία του, δεν άκουγε κανέναν και προχώρησε σε μια συμφωνία οι καταστρεπτικές πτυχές της οποίας άρχισαν να αναδεικνύονται εν τοις πράγμασι.

Βεβαίως, ο συγκεκριμένος, πρώην υπουργός, χειρίστηκε με τρόπο αδιανόητο για υπουργό εξωτερικών τις σχέσεις και με τη δεύτερη μεγάλη δύναμη παγκοσμίως, τη Ρωσία, γεγονός που ανάγκασε, ακόμη και τον Τσίπρα, να αντιληφθεί τις αρνητικές συνέπειες των κακών σχέσεων και να σπεύσει την Παρασκευή που πέρασε στη Μόσχα.

Οι τύχες μας, όμως, δεν μπορεί να εξαρτώνται από τις αγκυλώσεις ενός υπουργού, ή ακόμη, και πρωθυπουργού. Οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή. Και κανείς δεν ενδιαφέρεται αποφασιστικά. Ούτε κάποιος θεσμικός παράγων (ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσπαθεί να σώσει τα προσχήματα), ούτε οι κοινωνικές ομάδες που βλέπουν την καταστροφή να έρχεται.

Ταυτόχρονα με την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών η οποία, υποτίθεται, θα έλυνε το Μακεδονικό ζήτημα, αναδύθηκε το νεομακεδονικό πρόβλημα.

Ο Μακεδονισμός, του οποίου οι ρίζες ανάγονται στα μέσα του 19^ου αιώνα, επεδίωκε στην αρχή να αυτονομήσει μια γεωγραφική περιοχή και να την ενσωματώσει στη συνέχεια στη Βουλγαρία, κατά το πρότυπο της Ανατολικής Θράκης. Ακολούθως, απέκτησε ίδια χαρακτηριστικά και, μετά το 1991, διεκδίκησε δικό του κράτος, δικό του λαό, δική του εθνότητα, δική του γλώσσα. Φυσικά, ως πρώτη φάση μιας προσπάθειας που για να φθάσει στο τέλος της έπρεπε να περιλάβει μεγάλα τμήματα της ευρύτερης Μακεδονίας. Ο ανιστόρητος αλυτρωτισμός που θα ενώσει ολόκληρη τη Μακεδονία, ήταν και παραμένει το αφήγημα του.

Σκόνταψε στους διεθνείς θεσμούς. Δεν μπορούσε να προχωρήσει. Και αναγκάστηκε να παραχωρήσει μια σύνθετη ονομασία (Βόρεια Μακεδονία) για όλες τις χρήσεις (erga omnes) για να διατηρήσει όλα τα άλλα. Κυρίως, μακεδονική ιθαγένεια και εθνότητα και μακεδονική γλώσσα.

Ήταν ένας ελιγμός τον οποίο, στην Ελλάδα, μας τον παρουσίασαν ως επιτυχία. Στην ουσία αποτελούσε δεινή ήττα την οποία, ακόμη και όσοι από αγαθή πρόθεση υποστήριξαν τη συμφωνία, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται.

Το νεομακεδονικό ζήτημα περιλαμβάνει όλα τα άλλα (μακεδονική γλώσσα, μακεδονικό λαό, μακεδονική ιθαγένεια, μακεδονική εθνότητα) πλην του μακεδονικού κράτους, το οποίο θα ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία. Αλλά, με μια ουσιώδη διαφορά σε σχέση με το παρελθόν. Αυτήν τη φορά, θα αναγνωρίζονται με αυτήν την ονομασία και από την Ελλάδα.

Ο κ. Ζάεφ φρόντισε να μας το θυμίσει με τις δηλώσεις που έκανε πριν λίγες ημέρες. Είπε πως η μακεδονική γλώσσα θα διδάσκεται και στην Ελλάδα. Δεν χρειάζονται και πολλά για να καταλάβουμε τι εννοεί. Προφανώς, δεν εννοεί ότι η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα εισάγει στην εκπαίδευση ως μάθημα τα «μακεδονικά». Αλλά η γλώσσα του, που η Ελλάδα έχει αποδεχθεί ως μακεδονική, θα διδάσκεται σε πρόθυμους «μακεδόνες» που για διάφορους λόγους θα το επιθυμούσαν. Δεν είναι πολλοί αλλά και οι λίγοι φθάνουν για τη δημιουργία ενός νέου μειονοτικού προβλήματος.

Ο νεομακεδονισμός, λοιπόν, είναι χειρότερος από το μακεδονισμό διότι, πλέον, κανένα δικαστήριο δεν θα μπορεί, μετά την κύρωση της συμφωνίας και από το ελληνικό κοινοβούλιο, να φέρει προσκόμματα στην ίδρυση μακεδονικών συλλόγων κάθε μορφής, αν μια ομάδα ελλήνων πολιτών το ζητήσει. Και μόνο για το πικάρισμα, περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας θα γεμίσουν με γραφεία και επιγραφές τέτοιων συλλόγων.

Οι τρείς μεγάλες τραγωδίες που υπέστη ο ελληνισμός κατά τη διάρκεια του 20^ου αιώνα οφείλονται στο αγαπημένο σπορ της φυλής: το διχασμό.

Ο διχασμός του 1915- 1916 οδήγησε στην μικρασιατική καταστροφή αλλά και στη μη εκπλήρωση, νωρίτερα, των οραμάτων του ελληνισμού.

Ο ίδιος διχασμός προσαυξημένος από τις κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις του μεσοπολέμου οδήγησε στον καταστρεπτικό εμφύλιο του 1946-1949.

Ο συνεχιζόμενος, μετά τον Εμφύλιο διχασμός, οδήγησε στην προδοσία και παράδοση της Κύπρου.

Και, τώρα, με το σκοπιανό, η κυβέρνηση, πρωτοστατούντων των Τσίπρα και Κοτζιά, φρόντισε πριν, ακόμη, αρχίσουν οι συνομιλίες, να διχάσει και την κοινωνία και τα πολιτικά κόμματα για φτηνές πολιτικές επιδιώξεις.

Το αποτέλεσμα που πέτυχε, αποδεικνύεται, κάθε μέρα που περνά, καταστρεπτικό για τη χώρα. Φανερές ή κρυφές πτυχές της συμφωνίας αποκαλύπτονται και αφήνουν με απορίες ακόμη και υποστηρικτές των Πρεσπών.

Συμφωνία με τη γειτονική χώρα έπρεπε να επιτευχθεί. Αλλά η συμφωνία αυτή είναι κακή συμφωνία. Και ένα από τα μέγιστα επιτεύγματα του πρώην ΥΠΕΞ ήταν ότι αυτό που υπογράφηκε στις Πρέσπες δεν θα μπορούσε να αλλάξει. Έπρεπε να γίνει αποδεκτό, όπως, συμφωνήθηκε.

Αυτές οι ψηφίδες που αναδεικνύονται σιγά σιγά συγκροτούν το νεομακεδονικό ζήτημα τις διαστάσεις του οποίου θα πρέπει να αναλύσουμε σε βάθος γιατί θα το βρούμε μπροστά μας.

Ο κ. Ζάεφ μας διαβεβαιώνει πως σύμφωνα με το σύνταγμα δεν θα μπορεί η κυβέρνηση της χώρας του να αναμιχθεί στις εσωτερικές υποθέσεις γειτονικών χωρών. Αλλά τα συντάγματα επιδέχονται ερμηνείας, ή, και αλλάζουν. Οπότε, αν όχι ο ίδιος, κάποιος διάδοχός του μπορεί να φέρει, και πάλι, την αφελή Ελλάδα σε δύσκολη θέση πατώντας σε ανιστόρητα και φανταστικά σενάρια.

Στη Αθήνα, πάντως, ασχολούνται προς το παρόν με την αγορά νέου σκληρού δίσκου στον υπολογιστή του υπουργείου εξωτερικών διότι ο παλιός χάλασε και backup δεν έγινε στην πιο προχωρημένη υπηρεσία ενός κράτους που από το 1981 είναι μέλος των ευρωπαϊκών δομών. Θου κύριε… Πράγματι χάλασε ο δίσκος;

Είναι τελικά η Λιβύη έτοιμη για ειρήνη;

Από

anixneuseis

December 7, 2018

Η Σύνοδος του Παλέρμο και η αισιόδοξη εκδοχή

Frederic Wehrey και Jalel Harchaoui foreignaffairs.gr

05/12/2018

Περίληψη:

Στην Λιβύη, οι πολίτες μαραζώνουν υπό τις μαχόμενες πολιτοφυλακές, την οικονομική δυστυχία και τις αποστασιοποιημένες ελίτ. Πάντα, μετά από κάθε σύνοδο κορυφής, όρκοι που έγιναν σε απομακρυσμένους τόπους αποσυντίθενται στην επαφή τους με αυτές τις πιο κοντινές πραγματικότητες.

Ο FREDERIC WEHREY είναι ανώτερος συνεργάτης στο Carnegie Endowment for International Peace και ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο The Burning Shores: Inside the Battle for the New Libya [1] (Farrar, Straus & Giroux, 2018).
Ο JALEL HARCHAOUI είναι διαλέκτης στην Γεωπολιτική στο Πανεπιστήμιο των Βερσαλλιών Saint-Quentin-en-Yvelines, στην Γαλλία.

Λυπηθείτε τους Λίβυους για την επιδεικτικότητα των διεθνών συνόδων κορυφής τους [2]. Με τα χρόνια, σε παλάτια, θέρετρα και ξενοδοχεία σε διάφορες ηπείρους, οι ηγέτες της χώρας συναντήθηκαν, καθοδηγούμενοι από σοβαροφανείς Δυτικούς υπουργούς και αρχηγούς κρατών. Σχέδια δράσης σχεδιάζονται και καθορίζονται προθεσμίες. Οι συμμετέχοντες εμφανίζονται με προφορικές υποσχέσεις για συναίνεση, βγάζουν μια φωτογραφία, μερικές φορές ακόμη και αγκαλιάζονται. Εν τω μεταξύ, πίσω στην Λιβύη οι πολίτες μαραζώνουν υπό τις μαχόμενες πολιτοφυλακές, την οικονομική δυστυχία και τις αποστασιοποιημένες ελίτ. Πάντα, μετά από κάθε σύνοδο κορυφής, όρκοι που έγιναν σε απομακρυσμένους τόπους αποσυντίθενται στην επαφή τους με αυτές τις πιο κοντινές πραγματικότητες.

Στις 12-13 Νοεμβρίου, η λαϊκιστική κυβέρνηση της Ιταλίας φιλοξένησε το τελευταίο τέτοιο γεγονός, αυτή την φορά στην πόλη του Παλέρμο της Σικελίας. Η συνάντηση έγινε στην σκιά της έντονης ιταλικής αντιπαλότητας με την Γαλλία για την Λιβύη. Τον περασμένο Μάιο, σε μια σε μεγάλο βαθμό μονομερή διάσκεψη κορυφής στο Παρίσι, ο Γάλλος πρόεδρος, Εμμανουέλ Μακρόν, είχε λάβει από τους τέσσερις ηγέτες της Λιβύης μια προφορική δέσμευση [3] να πραγματοποιήσουν γενικές εκλογές μέχρι τον Δεκέμβριο του τρέχοντος έτους -μια προθεσμία που ο ΟΗΕ σιωπηρά θεώρησε [4] νωρίτερα τον Νοέμβριο ως αστήρικτη. Το Παλέρμο θεωρήθηκε ως μια ιταλική εκδίκηση. Με το να σφυρηλατήσει μια νέα τοπική και διεθνή συναίνεση για την Λιβύη, μια επιτυχημένη διάσκεψη κορυφής θα ενίσχυε την απαίτηση της Ιταλίας να είναι ο πιο σχετικός και αξιόπιστος μεσολαβητής της Δύσης στην βορειοαφρικανική χώρα.

Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ στην Λιβύη, Ghassan Salame (αριστερά), και ο Ιταλός πρωθυπουργός, Giuseppe Conte, στο Παλέρμο, τον Νοέμβριο του 2018. GIUGLIELMO MANGIAPANE / REUTERS
—————————————————————–

Αυτό δεν συνέβη, καθώς δεν προέκυψε σαφές μήνυμα από το Παλέρμο. Οι Λίβυοι συμμετέχοντες –πρωταρχικά ο πρωθυπουργός Fayez al-Serraj, ο οποίος είναι επικεφαλής της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (Government of National Accord, GNA) στην Τρίπολη˙ και ο αντίπαλός του, ο στρατιωτικός ηγέτης αρχιστράτηγος Khalifa Haftar, ο οποίος κυβερνά την λεγόμενη κυβέρνηση του Tobruk στην ανατολική χώρα -αναδύθηκαν με μια ακόμα υποστηριζόμενη από τον ΟΗΕ υπόσχεση [5] να διεξαγάγουν εκλογές, που πλέον σχεδιάζεται να πραγματοποιηθούν μέχρι τον Ιούνιο του 2019 [ 6]. Οι εκπρόσωποι της Λιβύης μετείχαν σε ομάδες εργασίας για την ασφάλεια και την οικονομία. Αλλά πέρα από αυτό, η σύνοδος κορυφής δεν έδωσε καμία σημαντική συμφωνία.

Αυτό που παρήγαγε το Παλέρμο ήταν ένας κάπως αφηρημένος οδικός χάρτης [7] για να οδηγηθεί η Λιβύη σε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Ακόμα και αν οι εκλογές είναι επιτυχείς, δεν θα αρκούν για την παραγωγή ενότητας ή διαρκούς σταθερότητας -παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα, για παράδειγμα, το πώς μπορεί να επιβληθεί ειρηνικά το αποτέλεσμα σε μια χώρα που είναι διχασμένη μεταξύ αντίπαλων κυβερνήσεων. Ο ΟΗΕ φαίνεται να βασίζεται σε μια φιλόδοξη Εθνική Διάσκεψη για την επίλυση όλων αυτών των ζητημάτων τον Ιανουάριο, στην οποία θα συμμετέχουν εκπρόσωποι των αντίθετων ομάδων της Λιβύης καθώς και δήμαρχοι, φυλετικοί ηγέτες, η κοινωνία των πολιτών και απλοί πολίτες. Παρόλο που η διάσκεψη μπορεί πράγματι να βοηθήσει, θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει περαιτέρω αντιπαραθέσεις και να καθυστερήσει εκ νέου τις εκλογές. Και η ενοποίηση των οικονομικών ιδρυμάτων και των θεσμών ασφαλείας της Λιβύης, που επί του παρόντος χωρίζονται μεταξύ Ανατολής και Δύσης, θα απαιτήσει επίπονη και δύσκολη δουλειά.

Παρά τα εμπόδια αυτά, υπήρξαν ενθαρρυντικές εξελίξεις στην Λιβύη τους τελευταίους μήνες. Αυτές περιλαμβάνουν την πρόοδο που σημειώθηκε στις πολιτοφυλακές της Τρίπολης, τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις από την GNA και την αποδυνάμωση της εθνικής θέσης του Haftar. Συνολικά, αυτές οι εξελίξεις προσφέρουν, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, λόγο για μια συγκρατημένη αισιοδοξία για το μέλλον της Λιβύης. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτή την δυναμική, περιορίζοντας παράλληλα έναν αριθμό επικείμενων κινδύνων.

ΘΕΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΛΙΒΥΗ

Η διάσκεψη του Παλέρμο έλαβε χώρα κάτω από την παρατεταμένη σκιά των έντονων μαχών των πολιτοφυλακών στην Τρίπολη, οι οποίες άφησαν 115 νεκρούς [8] το καλοκαίρι. Οι συγκρούσεις ήταν προβλέψιμες. Μια κλίκα πολιτοφυλακών της Τρίπολης είχε καταλάβει κρατικά ιδρύματα και οικονομικούς πόρους, χρησιμοποιώντας την σύνδεσή τους με την GNA για την εξασφάλιση δόλιων πιστώσεων (letters of credit) [9] από την Κεντρική Τράπεζα. Αυτό τους επέτρεψε να ανταλλάξουν λιβυκά δηνάρια με δολάρια στην επίσημη συναλλαγματική ισοτιμία και έπειτα να πουλήσουν τα δολάρια στη μαύρη αγορά, εκμεταλλευόμενοι ταυτόχρονα την έλλειψη χαρτονομισμάτων για [να προσποριστούν] κέρδος. Τον Αύγουστο, οι πολιτοφυλακές που έδρευαν στην περιφέρεια της πρωτεύουσας, οι οποίες αισθάνθηκαν ότι έμειναν έξω από την απάτη, χρησιμοποίησαν βία για να διαταράξουν το status quo. Οι συγκρούσεις το φετινό καλοκαίρι ήταν μόνο το τελευταίο παράδειγμα ενός μοτίβο που επανήλθε από την εποχή της πτώσης της Τρίπολης στους αντι-Κανταφικούς αντάρτες το 2011: Οι πολιτοφυλακές ανταγωνίζονται για τα περιουσιακά στοιχεία της πρωτεύουσας, συμπεριλαμβανομένων των αεροδρομίων, των τραπεζών, των λιμένων και των δικτύων λαθρεμπορίου καυσίμων. Αυτό παράγει νικητές και ηττημένους στην Τρίπολη και σε δύο ισχυρές γειτονικές πόλεις, την Zintan και τη Misrata. Από καιρό σε καιρό, οι ηττημένοι σε αυτόν τον αγώνα εξαπολύουν επιθέσεις για να μετατοπίσουν την ισορροπία εξουσίας.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου, μια μεσολαβηθείσα από τον ΟΗΕ κατάπαυση του πυρός σταμάτησε τον τελευταίο γύρο των μαχών, αναγκάζοντας τους κύριους ένοπλους δρώντες στην ευρύτερη περιοχή της Τρίπολης να συμφωνήσουν σε νέες ρυθμίσεις ασφάλειας [10], υπό την εποπτεία ενός «κοινού επιχειρησιακού κέντρου» που είχε στόχο να προστατέψει τους πολίτες και τις περιουσίες τους και να ανοίξει τον δρόμο για την αντικατάσταση των πολιτοφυλακών από την τακτική αστυνομία. (Το μοντέλο επρόκειτο να αναπαραχθεί σε άλλες πόλεις της Λιβύης αλλά αντιμετωπίζει τεράστια εμπόδια -οι προηγούμενοι μηχανισμοί «συντονισμού» των πολιτοφυλακών κατέληξαν να εδραιώνουν την δύναμη των πολιτοφυλακών). Για να βοηθήσει στην υλοποίηση αυτών των ρυθμίσεων, η GNA διόρισε νέο υπουργό Εσωτερικών, τον επιχειρηματία από τη Μισράτα, Fathi Bashagha.

Παρά το γεγονός ότι υποστήριξε μια επίθεση Μισρατινών στην Τρίπολη το 2014, γνωστή ως η «Λιβυκή Αυγή», ο Bashagha έχει μια φήμη για ρεαλισμό και αποτελεσματικότητα. Είναι επίσης μια γνωστή ποσότητα στις Δυτικές κυβερνήσεις, ειδικά σε στρατιωτικά και αντιτρομοκρατικά θέματα: Διασυνδέθηκε με τους Δυτικούς συμβούλους επί τόπου κατά την διάρκεια της επανάστασης του 2011 [11] και πάλι το 2016, κατά την διάρκεια της υπό την ηγεσία της Misrata εκστρατείας κατά του Ισλαμικού Κράτους [12] (ή ISIS) στην Σίρτη. Έχει επίσης αποδειχθεί πιο επιρρεπής σε σχέση με άλλες ελίτ της Μισράτα για συμβιβασμό με την ανατολική Λιβύη και τους ξένους υποστηρικτές της, όπως η Αίγυπτος, με αξιωματούχους των οποίων διεξήγαγε ειρηνευτικές συνομιλίες τον Ιούλιο του 2017 [13].

Μόνος ο Bashagha δεν μπορεί να εγγυηθεί την διαρκή ειρήνη στην Τρίπολη, αλλά από την αρχή της θητείας του υπήρξαν κάποιες θετικές ενδείξεις. Αποστασιοποιούμενος από την τυπική πρακτική των παρεοκρατών, έκανε τους νέους διορισμούς του στον τομέα της ασφαλείας [14] χωρίς ευνοϊκούς όρους προς τους συναδέλφους του Μισρατινούς. Δημιούργησε επίσης τμήμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Υπουργείο Εσωτερικών˙ ζήτησε την απόσυρση των βαρέων όπλων εκτός Τρίπολης˙ και υπογράμμισε την ανάγκη για αξιολόγηση και εκπαίδευση των τακτικών αστυνομικών δυνάμεων κατά την διάλυση των πολιτοφυλακών. Η εμμονή των εδραιωμένων συμφερόντων των πολιτοφυλακών με την πρωτεύουσα -όπως είναι προφανές από τις μάχες στα μέσα Νοεμβρίου [15]- θα μπορούσε να συντρίψει τις καλύτερες προσδοκίες του, αλλά τουλάχιστον οι Δυτικές χώρες έχουν τώρα έναν αξιόπιστο εταίρο για την εκπαίδευση και την παροχή βοήθειας στην αστυνομία της Λιβύης.

Η GNA έχει επίσης σημειώσει κάποια πρόοδο στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες, αν είχαν εφαρμοστεί νωρίτερα, θα μπορούσαν να έχουν απομακρύνει τις μάχες από την Τρίπολη. Υπό τις πιέσεις του ΟΗΕ, η GNA και ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας συμφώνησαν για τη μεταρρύθμιση των συναλλαγματικών ισοτιμιών (για να συμπεριληφθεί ένα τέλος 183% [16] στη μετατροπή του δηναρίου σε δολάριο), μεγαλύτερη πρόσβαση σε σκληρό νόμισμα για τους πολίτες, και κάποιες μικρές μειώσεις στις επιδοτήσεις επί των καυσίμων. Αυτές οι ενέργειες έχουν ελαφρώς περιορίσει την ικανότητα των πολιτοφυλακών να κλέβουν το δημόσιο ταμείο, ιδίως με δόλιες πιστωτικές επιστολές (letters of credit).

Πιο σημαντικό είναι ότι τα μέτρα αυτά μετριάζουν τον ανθρωπιστικό πόνο: Η τιμή των βασικών προϊόντων έχει μειωθεί καθώς το δηνάριο έχει ενισχυθεί έναντι του δολαρίου. Με το να κάνει το δηνάριο επισήμως φθηνότερο και με το να διασφαλίσει μεγαλύτερη προσφορά δολαρίων σε αυτή τη νέα τιμή, η GNA ουσιαστικά προκάλεσε την ανατίμηση του δηναρίου στη μαύρη αγορά. Ωστόσο, πρέπει να ληφθούν πολλά πρόσθετα μέτρα [17], συμπεριλαμβανομένης μιας πλήρους υποτίμησης του δηναρίου˙ έναν ανεξάρτητο έλεγχο τόσο της Κεντρικής Τράπεζας στην Τρίπολη όσο και του αμφισβητία της στην Bayda˙ ένα απτό σχέδιο αποπολιτικοποίησης και ενοποίησης των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Λιβύης˙ και την αποκέντρωση αυτών των τελευταίων, ώστε να καταστεί δυνατή η δίκαιη κατανομή του πετρελαϊκού πλούτου της Λιβύης στους δήμους. Ο ΟΗΕ πρέπει επίσης να βοηθήσει τη μετάβαση της Λιβύης σε ένα σύστημα ηλεκτρονικής τραπεζικής.

Η πολιτική και οικονομική πρόοδος στα δυτικά εγείρει ένα άλλο από τα αιώνια ερωτήματα της Λιβύης: Αυτό του Haftar και των φιλοδοξιών του για την εθνική εξουσία. Με το να αλλάξει την γνώμη του αρκετές φορές για το αν θα παρευρεθεί στο Παλέρμο, ο Haftar κατόρθωσε να αναβιβάσει τον εαυτό του ως έναν απαραίτητο μεσίτη εξουσίας, αν όχι έναν σωτήρα της χώρας του. Ωστόσο, τα όρια της στρατιωτικής και πολιτικής επιρροής του έχουν γίνει ολοένα και πιο εμφανή καθώς οι συνθήκες επί τόπου έχουν αλλάξει.

Ο Conte (αριστερά) και ο αρχιστράτηγος Khalifa Haftar στο Παλέρμο, τον Νοέμβριο του 2018. GIUGLIELMO MANGIAPANE / REUTERS
———————————————————–

Επί χρόνια, ο Haftar διεξήγαγε στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον ισλαμιστών μαχητών στα ανατολικά -στην Βεγγάζη από το 2014 έως το 2017 και στην συνέχεια στην Derna νωρίτερα αυτό το φθινόπωρο. Αλλά αυτές οι εκστρατείες έχουν τελειώσει, αφήνοντας τον Haftar χωρίς μια νέα «μάχη» για να ενισχύσει την ταυτότητά του ως μια προσωπικότητα ασφαλείας και για να ενοποιήσει τον όλο και πιο κατακερματισμένο συνασπισμό φυλών, πόλεων, οικονομικών συμφερόντων και σαλαφιστών που τον υποστηρίζουν. Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, ο Haftar ανακατέλαβε τις κεντρικές εγκαταστάσεις πετρελαίου της Λιβύης από τον ηγέτη πολιτοφυλακής Ibrahim Jadhran, και έπειτα εμπόδισε τις εξαγωγές από την διεθνώς αναγνωρισμένη Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (National Oil Company) ενώ απαιτούσε να έχει την δυνατότητα να πωλεί απευθείας στην διεθνή αγορά από την βάση του στα ανατολικά. Γρήγορα υποχώρησε [2] αφότου η Ουάσιγκτον εξέφρασε την αποδοκιμασία της. Πιο πρόσφατα, έχει τοποθετήσει τον εαυτό του ως ότι καταπολεμά την αυξανόμενη αναρχία στη νοτιοδυτική Λιβύη, αλλά αυτό παραμένει ένα στρατιωτικά και επιμελητειακά δύσκολο έργο.

Συνολικά, τα γεγονότα του περασμένου εξαμήνου έχουν υποβαθμίσει σταθερά κάθε ιδέα ότι ο Haftar είναι ο μοναδικός ηγέτης που είναι αρκετά ισχυρός για να ενοποιήσει την χώρα [18]. Στο Παλέρμο, ο υπερεβδομηκοντούτης στρατηγός έδειχνε να το αναγνωρίζει όταν εξέφρασε [19] το ενδιαφέρον του να δει τον Serraj να παραμένει στην θέση του μέχρι τις εκλογές. Πράγματι, αν η GNA ανανεωθεί ως μια πιο λιτή μεταβατική κυβέρνηση με έναν νέο πρωθυπουργό στο τιμόνι -και καταφέρει να είναι πιο λειτουργική και λιγότερο διεφθαρμένη- ο Haftar θα μπορούσε να χάσει την τελευταία του ελπίδα να γίνει εθνικός ηγέτης. Παραδόξως, η βιασύνη για πρόωρες εκλογές το επόμενο έτος, πριν αναπτυχθούν πλήρως οι βάσεις για την επιτυχία, μπορεί να είναι η καλύτερη ευκαιρία του στρατιωτικού διοικητή για την πραγματοποίηση των εθνικών του φιλοδοξιών.

ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΠΑΛΕΡΜΟ

Παρά τις περιοδικές συγκρούσεις και τον εμβαθυνόμενο de facto διαχωρισμό της Λιβύης, οι παραπάνω εξελίξεις αποκαλύπτουν μια χώρα που έχει γίνει πιο σταθερή και πιο δύσκολο να την διαταράξουν οι καταστροφείς. Προκειμένου να επωφεληθούν από αυτή την εύθραυστη τάση και να συμβάλουν στην προώθηση της διαρκούς ειρήνης στην Λιβύη, οι διάφορες ξένες δυνάμεις που επηρεάζουν την χώρα πρέπει να επιδείξουν συλλογικό ρεαλισμό τώρα, πριν επιδεινωθεί η κατάσταση.

Δυστυχώς, πολλές χώρες στο Παλέρμο φάνηκαν αδιάφορες για μια τέτοια πορεία, και παρέμειναν κολλημένες στα ένστικτα αποκλεισμού των λιβυκών φατριών της προτίμησής τους. Τούτο, επέτρεψε σε αυτούς τους αντίπαλους Λίβυους δρώντες να συνεχίσουν να επιδιώκουν τη μέγιστη νίκη, χωρίς να φοβούνται ότι θα περιοριστούν από τους εξωτερικούς υποστηρικτές τους. Λέγοντάς το διαφορετικά, ένα μέρος των διχασμών που τροφοδοτούν την σύγκρουση στην Λιβύη έχει τις ρίζες του στο εξωτερικό. Ο ιστορικός ανταγωνισμός μεταξύ του Παρισιού και της Ρώμης έναντι της Λιβύης –η Γαλλία έχει υποστηρίξει τον Haftar ενώ η Ιταλία έχει υποστηρίξει την GNA- ενισχύθηκε πρόσφατα από το χάσμα φιλελεύθερων-εναντίον-λαϊκιστών εντός της ΕΕ, το οποίο αντιτάσσει τον Macron απέναντι στην δεξιά κυβέρνηση της Ιταλίας. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το πικρό ρήγμα μεταξύ του υπέρ της GNA συνασπισμού μεταξύ της Τουρκίας και του Κατάρ, αφενός, και της Αιγύπτου και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων που υποστηρίζουν τον Haftar, αφετέρου (αν και τα ΗΑΕ δεσμεύονται όλο και περισσότερο με προσωπικότητες στην Τρίπολη που είναι υπέρ της GNA).

Αυτές οι εξωγενείς δυναμικές πρόσθεσαν θόρυβο στην σύνοδο κορυφής και εξέτρεψαν την προσοχή από ευρύτερα διαρθρωτικά προβλήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Λιβύη, μεταξύ των οποίων και το θέμα της διεξαγωγής ελεύθερων και δίκαιων εθνικών εκλογών στις οποίες ούτε οι υποψήφιοι ούτε οι ψηφοφόροι θα αισθάνονται ότι κινδυνεύουν. Η ανακοίνωση στο Παλέρμο ότι οι γενικές εκλογές πρέπει να πραγματοποιηθούν μέχρι τον Ιούνιο του 2019 υποδηλώνει ότι το γαλλικό σχέδιο του Μαΐου ήταν ακόμα σε εξέλιξη, απλώς με καθυστερήσεις λίγων μηνών. Ωστόσο, η πίεση του Παρισιού για ταχείες εκλογές συνάντησε αντίσταση εξ’ αρχής, και τα εμπόδια παραμένουν. Συγκεκριμένα, οι ανατολικές φατρίες της Λιβύης παραμένουν αποφασισμένες να χειραγωγήσουν κάθε προσπάθεια υιοθέτησης ενός συντάγματος πριν από τις εθνικές εκλογές. Η μόνη ευκαιρία για επίλυση αυτού του αδιεξόδου είναι η Εθνική Διάσκεψη του ΟΗΕ στις αρχές του επόμενου έτους.

Εν τω μεταξύ, εξακολουθεί να υπάρχει ο κίνδυνος να επαναληφθεί η βία που κατέστρεψε την Τρίπολη τις τελευταίες εβδομάδες του καλοκαιριού [20]. Ο ΟΗΕ, η Γαλλία και η Ιταλία συμβούλεψαν αρκετούς ηγέτες ενόπλων ομάδων κατά την διάρκεια της εκδήλωσης στο Παλέρμο αλλά δεν έφεραν τους πιο πολωμένους αντιπάλους γύρω από ένα τραπέζι. Την επόμενη μέρα μετά την διάσκεψη για την ειρήνη, δύο πολιτοφυλακές που ήταν πίσω από μεγάλο μέρος της βίας τον Αύγουστο, κατέλαβαν το διεθνές αεροδρόμιο στη νότια Τρίπολη δια της βίας. Το περιστατικό ήταν μια υπενθύμιση ότι οι ηγέτες των ένοπλων ομάδων, οι οποίοι ασκούν πολύ περισσότερη εξουσία απ’ ό, τι οι πολιτικές ελίτ, πρέπει να συμμετέχουν στην διαπραγματευτική διαδικασία [21], χωρίς να θυσιαστούν η λογοδοσία και η δικαιοσύνη.

Έχουν υπάρξει κάποιες θετικές διεθνείς προσπάθειες για την ανοικοδόμηση του στρατού και των δομών ασφαλείας της Λιβύης. Τις τελευταίες εβδομάδες, η Ιταλία και αρκετά άλλα κράτη προσέφεραν προγράμματα εκπαίδευσης για τις δυνάμεις ασφαλείας στις Αρχές της Τρίπολης. Για να επιτύχουν όμως αυτά τα προγράμματα, οι Λίβυοι πρέπει να φθάσουν σε μια πολιτική συναίνεση όσον αφορά την τελική δομή του τομέα ασφάλειας της χώρας και τα βήματα που θα είναι απαραίτητα για την οικοδόμησή του. Η εξωτερική βοήθεια πρέπει να επικεντρωθεί σε ευρύτερες δομικές μεταρρυθμίσεις [22], όχι μόνο στην κατάρτιση στρατιωτών και μικρών μονάδων. Πέρυσι, η Αίγυπτος ξεκίνησε μια «από πάνω προς τα κάτω» προσπάθεια για την επανένωση των διασκορπισμένων στρατιωτικών δομών της Λιβύης με το να μεσολαβήσει για μια συμφωνία μεταξύ του συνασπισμού που βασίζεται κυρίως στην Ανατολή και άλλων ομάδων που είχαν επικεφαλής επαγγελματίες στρατιωτικούς, ορισμένοι από τους οποίους ευθυγραμμίζονται με την GNA. Η προσπάθεια σταμάτησε την άνοιξη, και όταν το Κάιρο προσπάθησε να την αναβιώσει τον Οκτώβριο, ορισμένοι αξιωματικοί που εδρεύουν στα δυτικά αντιτάχθηκαν βασιζόμενοι στη μεροληψία της Αιγύπτου ως προς τον Haftar. Ο ΟΗΕ θα μπορούσε να εισάγει περισσότερη ουδετερότητα -και επομένως δυναμική- σε αυτό το σχέδιο, αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο σε αυτό.

Δυνάμεις ευθυγραμμισμένες με την GNA στην Τρίπολη, τον Σεπτέμβριο του 2018. HANI AMARA / REUTERS
———————————————————

ΕΝΑ ΑΝΟΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

Η σύνοδος του Παλέρμο σίγουρα δεν ήταν η ομαλή επιτυχία που είχε στο μυαλό του ο Ιταλός πρωθυπουργός, Giuseppe Conte. Ωστόσο, οι συστάσεις που παρήγαγε δεν είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Για πρώτη φορά από το 2011, σημειώνεται πρόοδος σε τρεις παράλληλες και αμοιβαία ενισχυτικές κατευθύνσεις: Οικονομική, ασφαλείας και πολιτική. Για τον σκοπό αυτό, η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών, η επίσημη εντολή της οποίας ήταν κυρίως πολιτική, καθοδηγεί πιο ενεργά την οικονομική μεταρρύθμιση της Λιβύης και είναι ιδιαίτερα παρούσα στον τομέα της ασφάλειας. Πιο εμφανώς απ’ ό, τι πριν, επιδιώκει να απομονώσει τους απορριπτικούς ένοπλους δρώντες -κυρίως τον επικεφαλής της πολιτοφυλακής της Μισράτα, Salah Badi, ο οποίος ήταν ο στόχος των πρόσφατων κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών [23]- ενόσω εμπλέκονται με πιο μετριοπαθείς και ρεαλιστικές ομάδες. Καθώς ο ΟΗΕ αναλαμβάνει αυτόν τον νέο, φιλόδοξο ρόλο του αρχιτέκτονα ασφαλείας, τα κράτη-μέλη πρέπει να τον βοηθήσουν να πετύχει, ενώ θα σταματούν την δική τους μονομερή προσέγγιση σε ένοπλες ομάδες.

Επειδή οι αντιπαραθέσεις της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής συνεχίζουν να τροφοδοτούν την κρίση της Λιβύης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει επίσης να εξετάσουν το ενδεχόμενο να διαδραματίσουν πιο θεληματικό ρόλο. Ρεαλιστικά, η Ουάσιγκτον είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να αποτρέψει εξωτερικές παρεμβολές. Η σταθερή, δημόσια εμπλοκή ενός αξιωματούχου υπουργικού επιπέδου, όπως ο υπουργός Εξωτερικών, Mike Pompeo, ή ο υπουργός Άμυνας, Jim Mattis, θα μπορούσε να προχωρήσει πολύ προς την κατεύθυνση μιας περιφερειακής συναίνεσης, ιδίως μεταξύ της Αιγύπτου, των κρατών του Κόλπου και της Τουρκίας. Ειδικότερα, το Πεντάγωνο μπορεί να κάνει την διαφορά, με το να αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο στις συνομιλίες για την ενοποίηση του στρατού της Λιβύης και στην παροχή βοήθειας, ιδίως σε μεταρρυθμίσεις και κατάρτιση σε επίπεδο υπουργών, μόλις επιτευχθεί μια πολιτική συμφωνία.

Η δέσμευση στην Λιβύη θα εξυπηρετούσε έναν σημαντικό στόχο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ: Η προώθηση μιας μόνιμης πολιτικής ενότητας στην Λιβύη θα βοηθούσε πολύ για την πρόληψη της αναζωπύρωσης του ISIS. Αν και απομακρύνθηκε από τις εδαφικές βάσεις του στην Λιβύη το 2016 και το 2017, η ομάδα πραγματοποίησε πάνω από δώδεκα επιθέσεις στην Λιβύη [24] φέτος, μερικές ενάντια σε ιδρύματα ζωτικής σημασίας για την ανάκαμψη της χώρας, όπως η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία και η εκλογική επιτροπή. Και το ISIS φαίνεται επίσης να ανασυντάσσει και να συγκεντρώνει τους μαχητές του -υπολογιζόμενους μεταξύ 400 και 750 ατόμων [25], σύμφωνα με την Αφρικανική Διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών- σε πιο ικανούς πυρήνες. Οι αεροπορικές επιθέσεις και η βοήθεια προς τις αντιτρομοκρατικές δυνάμεις της Λιβύης (στην πραγματικότητα φιλικές λιβυκές πολιτοφυλακές) μπορούν να βοηθήσουν, αλλά δεν αρκούν. Ο πιο μόνιμος και διαρκής τρόπος άρνησης χώρου στον ISIS στην Λιβύη, είναι η οικοδόμηση συμμετοχικών κρατικών θεσμών της Λιβύης, η τόνωση της οικονομίας και, πάνω απ’ όλα, ο τερματισμός του ενδημικού πολιτικού διχασμού της χώρας.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/libya/2018-11-30/libya-finally-r…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/Burning-Shores-Inside-Battle-Libya-ebook/dp/B072B…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/france/2018-10-31/how-france-and…
[3] https://www.aljazeera.com/news/2018/05/libya-peace-talks-180529203515378…
[4] https://www.reuters.com/article/us-libya-security-exclusive/exclusive-u-…
[5] https://www.libyaherald.com/2018/11/14/palermo-libya-conference-makes-no…
[6] https://www.reuters.com/article/us-libya-security-election-exclusive/exc…
[7] http://www.governo.it/sites/governo.it/files/conference_for_libia_conclu…
[8] https://www.reuters.com/article/us-libya-security/tripoli-clashes-leave-…
[9] https://www.lawfareblog.com/libyas-monetary-crisis
[10] http://www.xinhuanet.com/english/2018-10/24/c_137553336.htm
[11] https://www.rand.org/pubs/research_reports/RR676.html
[12] https://www.newyorker.com/news/news-desk/the-grinding-fight-to-root-out-…
[13] https://madamasr.com/en/2017/07/17/feature/politics/looking-for-friends-…
[14] https://almarsad.co/2018/11/05/%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%A7-%D8%A2%D8%BA%D8%…
[15] https://english.alarabiya.net/en/News/north-africa/2018/11/15/Armed-clas…
[16] https://www.reuters.com/article/us-libya-currency/libya-imposes-fee-on-h…
[17] https://www.chathamhouse.org/expert/comment/libya-s-new-economic-measure…
[18] http://carnegieendowment.org/sada/76372
[19] https://www.aljazeera.com/news/2018/11/haftar-won-topple-libyan-pm-serra…
[20] https://www.washingtonpost.com/world/surge-in-fighting-among-libyas-supe…
[21] https://www.swp-berlin.org/fileadmin/contents/products/comments/2018C39_…
[22] https://carnegieendowment.org/2013/08/06/building-libya-s-security-secto…
[23] https://www.un.org/sc/suborg/en/sanctions/1970/materials/summaries/indiv…
[24] https://www.pbs.org/newshour/show/isis-regroups-to-attack-a-fragmented-l…
[25] https://www.wsj.com/articles/islamic-states-deadly-return-in-libya-imper…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η Μακεδονία δικάζεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας

Από

anixneuseis

December 7, 2018

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Συγκλονισμένο το πανελλήνιο παρακολουθεί όσα συμβαίνουν με την «Συμφωνία των Πρεσπών». Το περί δικαίου αίσθημα του λαού έχει εκδηλωθεί καταλυτικά εναντίον της «Συμφωνίας» με τα γιγαντιαία συλλαλητήρια.

Από την Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018, εκδικάζεται στην ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) η προσφυγή των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου κατά της «Συμφωνίας». Η δίκη είναι ιστορικά κρισιμότερη από εκείνη του μέγιστου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, γιατί τώρα δικάζεται η ίδια η Μακεδονία. Παραστάτες στη δίκη η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, που στη Βόρεια Ελλάδα ξεπερνά το 80%, αφού 43 από τους εκεί δήμους εξέδωσαν ψηφίσματα κατά της «Συμφωνίας».

Η απόφαση του «ΣτΕ» είναι κρίσιμη για το μέλλον της χώρας μας, την ακεραιότητα και την εθνική της ανεξαρτησία. Η προπαγάνδα της κυβέρνησης διαδίδει ότι το αποτέλεσμα της δίκης «είναι ήδη γνωστό». Έχει ήδη επιχειρήσει δια υπουργού της «παρεμβάσεις» και στην πράξη κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών. Η ίδια προπαγάνδα προβλέπει, ότι οι δικαστές «θα αυτοακυρωθούν, προβάλλοντας μόνο νομικίστικα επιχειρήματα και υπεκφυγές» οι οποίες θα λειτουργήσουν ως ταφόπλακα στην υπόθεση της Μακεδονίας μας. Διαρρέουν μέχρι και τις πολιτικές πεποιθήσεις δικαστών. Όλα αυτά, τα εξόχως συκοφαντικά επικαιροποιούν όσα είχε πει ο πρώην πρόεδρος του «ΣτΕ», Νικόλαος Σακελλαρίου, όταν παραιτούμενος έθεσε θέμα δημοκρατίας του ανώτατου δικαστηρίου.

Βασικό κυβερνητικό επιχείρημα είναι ότι ο πολίτης δεν μπορεί να προσφύγει κατά μιας κυβερνητικής πράξεως! Κι αυτό βασίζεται στο Διάταγμα 45, 5, περί «ΣτΕ», που είναι αντιγραφή του νόμου της Δικτατορίας 170/1973!

Είναι πασιφανές, ότι από τις διοικητικές πράξεις της κυβέρνησης προκύπτουν επιπτώσεις που κρύβονται. Και το «ΣτΕ» έχει καθήκον να «αποφαίνεται κατά μιας εκτελεστής διοικητικής πράξης για όποιον έχει έννομο συμφέρον», όπως οι Παμμακεδονικές και όλοι οι Μακεδόνες πολίτες. Κάποιοι λένε το δικολαβικό: «η ‘‘Συμφωνία’’ δεν μπορεί να κριθεί πριν υπάρξουν τα αποτελέσματά της». Αλλά, όταν θα εκδηλωθούν τα αποτελέσματα… θα είναι αργά, γιατί η Μακεδονία θα έχει χαθεί, και η χώρα μας θα έχει μπει σε τροχιά διαμελισμού, όπως έχω αποδείξει[1],[2].

Το «ΣτΕ» κρίνει ως οφείλει ακόμη και: «Κάθε κανονιστικό Προεδρικό Διάταγμα πριν σταλεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για υπογραφή και δημοσίευση σε ΦΕΚ» [το οποίο πρέπει] «να αποσταλεί πρώτα στο «ΣτΕ» για επεξεργασία». Αυτό είναι πάγια τακτική στην Ελλάδα.

Είναι αυταπόδεικτο, ότι η «Συμφωνία των Πρεσπών» αποτελεί μείζον εθνικό γεγονός προς κρίση και εμπεριέχει καταστροφικές επιπτώσεις. Νομικά, ο τύπος δημιουργήθηκε για να περιφρουρεί την ουσία. Όχι να την καταργεί. Κι εδώ η ουσία είναι ότι ένας υπουργός εξωτερικών χωρίς εξουσιοδότηση από την Βουλή υπέγραψε μια προδοτική, για τον λαό, «Συμφωνία». Η ανυπαρξία της πληρεξουσιότητάς του είναι αυταπόδεικτη, και σε αυτό το σημείο η «Συμφωνία των Πρεσπών» είναι άκυρη βάσει του άρθρου 46 της Σύμβασης της Βιέννης.

Η κυβέρνηση απαρτιζόταν από δυο κόμματα που το Ένα υποστήριζε ότι δεν θα ψηφίσει ποτέ παραχώρηση του ονόματος Μακεδονία στα Σκόπια. Και η Βουλή δεν έδωσε ποτέ εξουσιοδότηση προς υπογραφή. Τα περί «εκτελεστής διοικητικής πράξης» σε μια συμφωνία που ΗΔΗ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΥΡΩΘΕΙ και, ότι δήθεν πρόκειται για «κυβερνητική πράξη στην οποία δεν ανακατεύεται η δικαιοσύνη…» μεθοδεύουν εθνική καταστροφή.

Οι δικαστές κρίνουν ΚΑΙ την ουσία και όχι μόνο τον τύπο… Με δεδομένο ότι η «Συμφωνία» θα υπογραφεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στην πράξη θα έχει θέση και συνέπειες «πανεθνικού νόμου» για τους απανταχού Έλληνες.

Ας δούμε τώρα μόνο τις κορυφαίες παρανομίες της «Συμφωνίας» που έχει μπροστά του το «ΣτΕ». Η πρώτη είναι, ότι παραβιάστηκε η «Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας», το θεμέλιο του πολιτεύματός μας, και συνεπώς έχουμε «σφετερισμό λαϊκής κυριαρχίας». Βάσει του Άρθρου 1 του Συντάγματός μας πηγή εξουσίας είναι ο λαός και η «Αρχή της Πλειοψηφίας». Και αυτή εκφράστηκε δημόσια σε ποσοστό που ξεπερνά το 70%-80% εναντίον της «Συμφωνίας» στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια, και τελευταία στις μαθητικές διαδηλώσεις-καταλήψεις.

«Εξ οφίτσιο» κυβερνά μόνο μια δικτατορική κυβέρνηση ή άλλη κληρονομικής αρχής, και όχι μία δημοκρατική. Ο κ. Τσίπρας –και η συνένοχη κυβέρνησή του– ομολόγησε δημόσια, ότι αν έκανε δημοψήφισμα το αποτέλεσμα θα ήταν ΟΧΙ. Έτσι προκλητικά ο Κυβερνητισμός τρέμει το δημοψήφισμα, αγνοεί τον ελληνικό λαό, παραβιάζει το Σύνταγμα, και πρωτίστως τη βούληση της Πλειοψηφίας. Και αυτά είναι βαριά ποινικά αδικήματα.

Οι πρωταίτιοι της Δικτατορίας καταδικάστηκαν με βάση το Άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα, με κατηγορίες για Εσχάτη Προδοσία και κατάχρηση-αγνόηση της λαϊκής εξουσίας-κυριαρχίας. Άμεσα σχετικό είναι και το σημερινό Άρθρο 120 του Συντάγματος.

Οι δικαστές του «ΣτΕ» θα έρθουν ακόμη αντιμέτωποι με το σύνολο των διεθνών κραυγαλέων παραβιάσεων (βλ. αποδείξεις[3]) της «Συμφωνίας των Πρεσπών». Και, όπως το Άρθρο 28 του Συντάγματος ενσωματώνει απολύτως το διεθνές δίκαιο, θα έρθουν αντιμέτωποι με το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Άρθρο 47, το οποίοι επιτάσσει «αποτελεσματική απονομή δικαιοσύνης». Παράλληλα, στο ίδιο Δίκαιο, δεν νοείται το να μην εφαρμόζονται τα προβλεπόμενα για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τον σεβασμό της «Εθνικής ταυτότητας» των Ελλήνων –μοναδικών Μακεδόνων.

Η «Συμφωνία των Πρεσπών» είναι για το Σύνταγμα, το εσωτερικό μας δίκαιο και το διεθνές, ένα καταφανές έγκλημα. Γιατί παραδίδεται η Μακεδονία μας στον καθημερινά επιβεβαιούμενο επεκτατισμό των Σκοπίων και απειλείται η κρατική οντότητα της χώρας μας. Είναι μια «Συμφωνία» δούρειος ίππος για την Ελλάδα. Και αυτό απαιτεί δικαστές που θα τηρήσουν τον όρκο τους. Ο λαός θεωρεί ήρωες τους δικαστές που σήκωσαν το ανάστημά τους στη δίκη του Κολοκοτρώνη, τον Αναστάσιο Πολυζωίδη και τον Γεώργιο Τερτσέτη. Αυτούς μνημονεύει, ρίχνοντας στα Τάρταρα της ιστορικής του συνείδησης κάποιους στιγματισμένους επίορκους.

Η κοινωνία που παρακολουθεί με άγρυπνο βλέμμα είναι έτοιμη για μεγάλες, ιστορικές και οδυνηρές υπερβάσεις. Το πολίτευμα πρέπει να ανορθωθεί! Εάν οι δικαστές δεν ικανοποιήσουν το τεκμηριωμένο από τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού περί δικαίου αίσθημα οδηγούμαστε στο χάος.

Ο λαός απαιτεί να επικρατήσει το δίκαιο για την πατρίδα, τη δημοκρατία, τη Μακεδονία μας.

[1] http://www.anixneuseis.gr/?p=197028

[2] http://www.bankingnews.gr/index.php?id=393793 –(τα 1,2, αναδημοσιεύτηκαν και σε άλλα 20 sites.)

[3] Βιβλίο έντυπης και ηλεκτρονικής μορφής: Γιώργος Ρωμανός, Μακεδονία, Μία και Ελληνική –Τα ντοκουμέντα, έκδοση: Παμμακεδονικές Οργανώσεις Υφηλίου και ΠΟΠΣΜ, 2018, σελ. 44-59.

Η Μόσχα κατεβαίνει στη Μεσόγειο: Η σύγκρουση Πούτιν και Τραμπ, ο Ταγίπ, η Ελλάδα και η Κύπρος

Από

anixneuseis

December 6, 2018

DECEMBER 6, 2018

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Η χθεσινή ανακοίνωση της εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, αποτελεί μία απαράδεκτη ανάμειξη στις υποθέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και στον τρόπο κατά τον οποίο η κυβέρνηση της χώρας ασκεί την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική της.

Η κ. Μαρία Ζαχάροβα προχώρησε και έκανε την απαράδεκτη δήλωσή της στη βάση πληροφοριών του πρακτορείου ειδήσεων ΤΑΣΣ, οι οποίες ίσως προέρχονται από αμερικανικές πηγές, όπως δήλωσε στο ΚΥΠΕ η εκπρόσωπος Τύπου της Ρωσικής Πρεσβείας στη Λευκωσία Άλλα Χανάγιεβα. Καταπληκτικά!!!

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών εξαπέλυσε την επίθεσή της εναντίον της Κύπρου, επειδή το ρωσικό πρακτορείο έχει δήθεν κάποιες πληροφορίες που αναμειγνύουν την Κύπρο στα σχέδια των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Σοβαρότητα δηλαδή μηδέν. Διότι -μέχρι σήμερα τουλάχιστον- δεν ακούστηκε η παραμικρή πληροφορία στην Ουάσιγκτον, που θέλει τους Αμερικανούς να σχεδιάζουν την οικοδόμηση βάσης στο κυπριακό έδαφος. Και σ’ αυτή την πόλη δεν κρύβεται τίποτα. Ακόμα και τα πιο απόρρητα μυστικά. Εικάζω μάλιστα πως για πολλούς και διάφορους λόγους, ακόμα και να τους την πρόσφερε τη βάση η κυπριακή κυβέρνηση, θα το σκεφτόντουσαν οι Αμερικανοί, καθώς καλύπτονται από τη Σούδα και τις βρετανικές βάσεις στο νησί, ενώ έχουν ως εμπροσθοφυλακή το Εβραϊκό Κράτος.

Τίθεται ένα μεγάλο ζήτημα, πάντως. Τι εννοεί η κ. Ζαχάροβα, που δεν κάνει του κεφαλιού της και σίγουρα ρώτησε τους ανωτέρους της πριν δώσει την απαράδεκτη απάντηση στο δημοσιογραφικό ερώτημα, όταν λέει ότι η Μόσχα θα πρέπει να λάβει μέτρα σε περίπτωση αμερικανικής στρατιωτικής συγκέντρωσης στην Κύπρο; Δεν έχει δικαίωμα η Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, εάν το επιθυμεί, να επιλέξει τις χώρες με τις οποίες θα συνεργαστεί στρατηγικά;

Θα άρεσε στην κ. Ζαχάροβα εάν ο Πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Αναστασιάδης, που είναι και φίλος του Βλαντιμίρ Πούτιν, πρόσφερε τη στρατιωτική βάση στη Μόσχα, και οι Αμερικανοί εξαπέλυαν επίθεση με τον ίδιο τρόπο που εξαπέλυσε η ίδια εναντίον της Λευκωσίας; Φυσικά όχι. Και δικαιολογημένα θα αντιδρούσε.

Η Μόσχα αντέδρασε σε μία δημοσιογραφική πληροφορία ως η Κύπρος να είναι τσιφλίκι της. Η συμπεριφορά της κ. Ζαχάροβα και ο τρόπος που μίλησε, θυμίζουν δικτατορίες. Πρόκειται πραγματικά για φοβερά αγενή δήλωση, που προσβάλει και τον Πρόεδρο της Κύπρου, αλλά και τους πολίτες του νησιού. Και αυτή η θέση, δεν έχει να κάνει με ποιος εκστόμισε την κουβέντα. Τα ίδια θα έλεγα και θα έγραφα, εάν στη θέση της Ρωσίδας εκπροσώπου ήταν ένας Αμερικανός συνάδελφος της.

Τι είπε η Ρωσίδα εκπρόσωπος; Αντιγράφω από το ΚΥΠΕ, που αντέγραψε το ρωσικό πρακτορείο ΤΑΣΣ: Η Μόσχα θα πρέπει να λάβει μέτρα σε περίπτωση αμερικανικής στρατιωτικής συγκέντρωσης στην Κύπρο, δήλωσε η Εκπρόσωπος Τύπου του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα. Οι πληροφορίες προέρχονται από διάφορες πηγές σχετικά με ενέργειες της Ουάσινγκτον να διασφαλίσει τη δυνατότητα συγκέντρωσης της στρατιωτικής παρουσίας της στην Κύπρο για την αντιμετώπιση “της αυξανόμενης ρωσικής επιρροής στην περιοχή υπό το φως της επιτυχούς επιχείρησης της ρωσικής αεροπορίας στη Συρία”, είπε η κ. Ζαχάροβα. Πρόσθεσε ότι “η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση του νησιού και η εμπλοκή του στην εφαρμογή σχεδίων των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ θα έχει αναπόφευκτα επικίνδυνες και αποσταθεροποιητικές συνέπειες για την ίδια την Κύπρο”.

Η Μόσχα δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη το αντιρωσικό υπόβαθρο αυτών των σχεδιασμών, είπε, σημειώνοντας ότι η Ρωσία θα πρέπει να λάβει μέτρα αντίδρασης σε περίπτωση εφαρμογής τους, όπως μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ΤΑSS.

Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι πίσω από αυτή την άθλια πράξη, βρίσκονται οι Τούρκοι, επειδή με τους Ρώσους έχουν πια τον ίδιο βηματισμό σε όλα τα θέματα. Θα ήταν μία καλή εικασία, υπό την έννοια ότι ο κ. Πούτιν και ο αυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας έχουν δημιουργήσει μία στενή σχέση συνεργασίας. Αυτό που σίγουρα συμβαίνει, πάντως, είναι αυτό στο οποίο αναφερθήκαμε και σε παλαιότερα κείμενά μας: ότι η Μόσχα και η Ουάσιγκτον μεταφέρουν τη σύγκρουσή τους από τα Βαλκάνια στη Μεσόγειο και αυτή δεν είναι καθόλου καλή εξέλιξη.

Θα έχει ενδιαφέρον, πάντως, ποιαν εκ των δύο υπερδυνάμεων θα επιλέξει η Τουρκία, η οποία ενώ είναι μέλος του ΝΑΤΟ, ταυτόχρονα διατηρεί και στρατηγική σχέση με τη Ρωσία, αλλά και το Ιράν, τον αιώνιο εχθρό της Αμερικής και του Ισραήλ.

Λένε πως όταν τσακώνονται οι ελέφαντες την πληρώνουν οι μικροί. Η στάση της Ρωσίας στο Κυπριακό ήταν πάντα φιλική, επειδή εξυπηρετούνταν τα συμφέροντά της μέσω του οικονομικού συστήματος του νησιού. Από το 2016 που ο Ταγίπ Ερντογάν απολογήθηκε και προσκύνησε τον κ. Πούτιν, πολλά άλλαξαν. Η Κύπρος, αν και χώρα-μέλος της Ε.Ε., και οι τράπεζες της, άφησαν να περάσουν πολλές παρανομίες και η Μόσχα είναι υποχρεωμένη έναντι της Λευκωσίας. Είναι για αυτούς, και πολλούς άλλους λόγους, που δεν έχει δικαίωμα να απειλεί την Κύπρο. Αλλά, πλέον, υποχρεώσεις έχουν και οι Αμερικανοί. Η Κύπρος απειλείται από τη Ρωσία λόγω της σχέσης της με την Ουάσιγκτον. Και δεν γίνεται πια, να έχει μόνο οφέλη η αμερικανική υπερδύναμη και καθόλου υποχρεώσεις… ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η κινητικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, και η οργή της Μόσχας εναντίον της Αμερικής, αναβαθμίζει ακόμα περισσότερο την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρας στη Μόσχα, όπου θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν. Οι τριμερείς συναντήσεις της Λευκωσίας και της Αθήνας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο και η πιθανή συμμετοχή σ’ αυτές της Αμερικής και της Γαλλίας, εκνευρίζουν την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ρωσίας. Θα έλεγα ότι απώλεσαν τη ψυχραιμία τους. Γι’ αυτό ο κ. Τσίπρας έχει να επιτελέσει μεγάλο έργο και να αντέξει στις πιέσεις…

Πηγή: Η Μόσχα κατεβαίνει στη Μεσόγειο: Η σύγκρουση Πούτιν και Τραμπ, ο Ταγίπ, η Ελλάδα και η Κύπρος https://hellasjournal.com/2018/12/giati-i-moscha-apeilei-ti-leykosia-metaferetai-sti-mesogeio-i-sygkroysi-poytin-kai-tramp/

Ανοίγει χώρο στον Ελληνισμό το αμερικανοτουρκικό ρήγμα

Από

anixneuseis

December 6, 2018

Άγγελος Συρίγος slpress.gr

6 Δεκεμβρίου 2018

Είναι πολλά τα σημάδια που δείχνουν ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις έχουν εδώ και καιρό εισέλθει σε ένα άλλο επίπεδο σε σύγκριση με το καθεστώς που υπήρχε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Είναι γνωστό ότι η Ουάσινγκτον αντιμετώπιζε την Τουρκία και την Ελλάδα σαν πακέτο από την εποχή ακόμα που οι δύο χώρες εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ, στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το δόγμα αυτό έχει ρηγματωθεί, εάν δεν έχει ολοσχερώς σπάσει. Αιτία είναι οι τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Για την ακρίβεια, αιτία είναι η χρονικά παρατεινόμενη κρίση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Λόγω της γεωγραφικής θέσης της, η Τουρκία ήταν στρατηγικά κρίσιμος κρίκος στο δυτικό σύστημα ασφαλείας. Εξισορροπούσε τη Ρωσία στον Καύκασο και στον Εύξεινο Πόντο, του οποίου ελέγχει την πρόσβαση. Εκτός αυτού κατέχει δεσπόζουσα θέση στη Μέση Ανατολή και παλαιότερα είχε θεωρηθεί από τη Δύση ως χώρα-πρότυπο για την προβολή ενός μετριοπαθούς και δυτικόφιλου Ισλάμ. Όλες αυτές οι βεβαιότητες, ωστόσο, αποτελούν παρελθόν. Φρόντισε γι’ αυτό ο Ερντογάν.

Η ελληνική κοινή γνώμη αντιμετωπίζει μάλλον με αμηχανία την εμφανή σύσφιξη των σχέσεων Ουάσινγκτον-Αθήνας και μάλιστα από μία κυβέρνηση, όπως αυτή του Αλέξη Τσίπρα. Από τη μία πλευρά είναι διάχυτη μία ικανοποίηση από την επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, αλλά από την άλλη επιβιώνει ο παραδοσιακός αντιαμερικανισμός της μεταπολίτευσης. Είναι αληθές, βεβαίως, πως αυτός είχε υποχωρήσει πριν εκδηλωθεί η βελτίωση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Τα μνημόνια και η λιτότητα είχαν στρέψει την αντιπάθεια της ελληνικής γνώμης προς τη Γερμανία.

Ο λόγος που οι Αμερικανοί έχουν αναβαθμίσει τις σχέσεις τους με την Ελλάδα, όπως προκύπτει και από τον στρατηγικό διάλογο που θα αρχίσει αυτές τις ημέρες, είναι ότι προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο να χάσουν την Τουρκία. Η χώρα του Ερντογάν ήδη διολισθαίνει απομακρυνόμενη από το δυτικό σύστημα ασφαλείας, χωρίς, όμως, να το εγκαταλείπει. Η Ουάσιγκτον κάνει ό,τι μπορεί για να επαναφέρει την Τουρκία, αλλά ο Ερντογάν δεν φαίνεται διατεθειμένος να συναινέσει. Ακριβώς γι’ αυτό και οι ΗΠΑ διαμορφώνουν στην Ανατολική Μεσόγειο μία εναλλακτική λύση.

Ευνοούνται Ελλάδα και Κύπρος

Οι εξελίξεις αυτές αναμφισβητήτως ευνοούν και την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Και οι δύο έχουν στο παρελθόν υποστεί την προτίμηση των ΗΠΑ προς τη στρατηγικά σημαντικότερη Τουρκία. Η υποτιθέμενη ουδετερότητά τους και στο Κυπριακό και στο ζήτημα του Αιγαίου ουσιαστικώς λειτουργούσε προς όφελος της Άγκυρας, η οποία κλιμάκωνε τις διεκδικήσεις της και στα δύο μέτωπα.

Το ρήγμα που έχει προκληθεί στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις δημιουργεί τις προϋποθέσεις να αλλάξουν τα πράγματα. Τόσο η ελληνική όσο και η κυπριακή διπλωματία οφείλουν να διαχειρισθούν τις νέες προκλήσεις με ιδιαίτερη προσοχή, δεδομένου ότι είναι άδηλο πώς θα καταλήξουν να διαμορφωθούν το επόμενο διάστημα οι σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας. Αυτό επιβάλλει μία ετεροβαρή ισορροπία όσον αφορά τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, δεδομένου του ρόλου που παίζει η Μόσχα στην περιοχή.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να μετατραπεί απλώς σε χώρα εγκαταστάσεως αμερικανικών βάσεων. Εάν η Ουάσινγκτον επιδιώκει την αναβάθμιση των διμερών σχέσεων, αυτή θα πρέπει να γίνει με στρατηγικούς όρους, κι όχι με όρους τακτικών ανταλλαγμάτων, χωρίς να υποτιμάται κι αυτή η πτυχή. Η στρατηγική σχέση πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνο μία νέα αμερικανική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών και του Κυπριακού, αλλά και του ρόλου της Ελλάδας στα Βαλκάνια. Υπενθυμίζουμε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών κινήθηκε στο πλαίσιο που η αμερικανική διπλωματία είχε διαμορφώσει, προ δεκαετίας, και την οποία προώθησε μέσω του Νίμιτς.

Ανοίγει χώρο στον Ελληνισμό το αμερικανοτουρκικό ρήγμα

Επιστολή του Ζαν Κλωντ Μισεά για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων

Από

anixneuseis

December 6, 2018

Published: Wednesday, 05 December 2018 antifono.gr

Επιστολή υποστήριξης του κινήματος των κίτρινων γιλέκων από τον γάλλο φιλόσοφο Ζαν Κλωντ Μισεά, τα οποίο θεωρεί ως αυθεντικό λαϊκό κίνημα που ξεκινά αυθόρμητα από τα κάτω ενάντια στις φιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων σαράντα ετών. Παρά την μυωπική εχθρική στάση αριστερών διανοουμένων, οικολόγων, ελευθεριακών και των μαντρόσκυλων της ενημέρωσης, και παρά την κυνική αποφασιστικότητα της κυβέρνησης, αυτό το κίνημα, προειδοποιεί ο Μισεά , είναι μόνο η αρχή.

Αγαπητοί φίλοι

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκο» (ένα καλό παράδειγμα, λαϊκής δημιουργικότητας στην οποία αναφερόμουνα στα Μυστήρια της αριστεράς) είναι, υπό μία έννοια, το ακριβώς αντίθετο του κινήματος «Nuit debout» [*].

Το κίνημα αυτό, με απλά λόγια, ήταν η πρώτη προσπάθεια εκτόνωσης – με την ενθάρρυνση ενός μεγάλου μέρους του αστικού Τύπου και του «10%» (δηλαδή, όσοι είναι βουλευτές, ή πρόκειται να γίνουν, η τεχνική, πολιτική και «πνευματική» ηγεσία του σύγχρονου καπιταλισμού) – της ριζοσπαστικής κριτικής του συστήματος, συγκεντρώνοντας όλη την πολιτική προσοχή πάνω στη μοναδική εξουσία (αν και αποφασιστικής σημασίας) που αντιπροσωπεύει η Wall Street και το φημισμένο 1%».

Μία εξέγερση επομένως εκείνων των κινητικότατων και υπερειδικευμένων αστών (αν και ένα μικρό μέρος των νέων μεσαίων τάξεων αρχίζει να γνωρίζει, εδώ και εκεί, κάποια «ανασφάλεια»), οι οποίες αποτελούν, από την εποχή Μιτεράν, το βασικό φυτώριο της αριστερής άρχουσας τάξης και της φιλελεύθερης ακροαριστερής (και ειδικά των πιο πιο ανοιχτά αντεπαναστατικών και αντιλαϊκών τμημάτων της: Regards, Politis, NP“A”, Université Paris VIII, κλπ).

Ενώ,εδώ, αντίθετα, είναι εκείνοι που έρχονται από τα κάτω που επαναστατούν (όπως αναλύθηκε από τον Κριστόφ Γκιγί – μεταξύ άλλων, ο οποίος όλως περιέργως απουσιάζει, μέχρι σήμερα, από όλες τις εκπομπές λόγου της τηλεόρασης , προς όφελος, μεταξύ άλλων κωμικών, του ρεφορμιστή υποκεϋνσιανιστή (sous-keynésien)Μπεζανσενό, οι οποίοι έχουν μια τόσο υψηλή επαναστατική συνείδηση, ώστε να αρνιούνται ότι πρέπει ακόμα να επιλέγουν μεταξύ εκμεταλλευτών της αριστεράς και εκμεταλλευτών της δεξιάς (εξάλλου έτσι ξεκίνησαν οι Ποδέμος το 2011, πριν οι διάφοροιΚλεμεντίν Οτέ και Μπενουά Αμόν καταφέρουν να θάψουν αυτό το πολλά υποσχόμενο κίνημα απομακρύνοντάς το σταδιακά από τη λαϊκή του βάση).

Όσο για το επιχείρημα των «οικολόγων» του σαλονιού- αυτοί που προετοιμάζουν την «ενεργειακή μετάβαση», που συνίσταται βασικά , όπως έδειξε ο Γκιγιόμ Πιτρόν στο βιβλίο του Ο πόλεμος των σπάνιων μετάλλων: η κρυμμένη όψη της ενεργειακής και ψηφιακής μετάβασης (La guerre des métaux rares: La face cachée de la transition énergétique et numérique}, στη μετεγκατάσταση της «ρύπανσης των Δυτικών χωρών στις χώρες του Νότου – ένα επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο το αυθόρμητο αυτό κίνημα καθοδηγείται από εκείνους που έχουν την» «ιδεολογία του αυτοκινήτου» και «τους τύπους που καπνίζουν και κινούνται με ντίζελ», είναι τόσο παράλογο όσο και απεχθές και αισχρό : είναι σαφές, ότι η πλειονότητα από τα κίτρινα γιλέκα δεν βρίσκει καμία ευχαρίστηση να είναι υποχρεωμένη να παίρνει κάθε μέρα το αυτοκίνητο για να πάει να δουλέψει 50 χιλιόμετρα από το σπίτι, να πηγαίνει για τα καθημερινά ψώνια στο μοναδικό εμπορικό κέντρο στην περιοχή της που στην ύπαιθρο, συνήθως, βρίσκεται 20 χιλιόμετρα μακριά, ή να πρέπει να επισκεφθεί το μοναδικό γιατρό που δεν έχει ακόμη συνταξιοδοτηθεί και του οποίου το ιατρείο βρίσκεται 10 χλμ. από το σπίτι του. (Παίρνω αυτά τα παραδείγματα από την εμπειρία μου στην Λαντ!

Έχω και ένα γείτονα που ζει με 600 € το μήνα και πρέπει να υπολογίζει μέχρι ποια ημέρα του μήνα μπορεί ακόμα να πάει στο μανάβικο στο Μοντ-ντε- Μαρσάν, χωρίς να μείνει στη μέση στο δρόμο από ντίζελ – το καύσιμο των φτωχών – που μπορούν ακόμα να αγοράσουν).

Βάζω στοίχημα όμως, ότι είναι οι πρώτοι που κατάλαβαν ότι το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στην συστηματική εφαρμογή, εδώ και 40 χρόνια από διαδοχικές κυβερνήσεις της δεξιάς και της αριστεράς, του Φιλελεύθερου προγράμματος που έχει σταδιακά μετατρέψει το χωριό τους ή τη συνοικία του σε μια έρημο, χωρίς κανένα κέντρο εφοδιασμού για τις βασικές ανάγκες, και όπου η πιο κοντινή επιχείρηση που μπορεί να προσφέρει ακόμα κάποια κακοπληρωμένη θέση εργασίας, απέχει δεκάδες χιλιόμετρα μακριά (αν υπάρχουν «προγράμματα για την περιφέρεια»- και αυτό είναι καλό – δεν υπήρξε προφανώς ποτέ κάτι τέτοιο για αυτά τα χωριά και τις κωμοπόλεις – όπου ζει το μεγαλύτερο μέρος του γαλλικού πληθυσμού – τα οποία επίσημα είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν από την «αίσθηση της ιστορίας» και την «ευρωπαϊκή οικοδόμηση» !).

Φυσικά, δεν είναι το αυτοκίνητο ως τέτοιο – ως «σημάδι» μιας δήθεν ένταξή τους στον κόσμο της κατανάλωσης (δεν είναι ούτε Λυονέζοι, ούτε Παριζιάνοι!) – που τα κίτρινα γιλέκα υπερασπίζονται σήμερα. Είναι πολύ απλά, ότι το μεταχειρισμένο αυτοκίνητο ντίζελ από δεύτερο χέρι (το οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπαθεί να τους το πάρει επινοώντας συνεχώς νέα «τεχνικά πρότυπα ποιότητας») είναι η τελευταία ευκαιρία τους για να επιβιώσουν, δηλαδή να έχουν ένα σπίτι, μια δουλειά και να ταΐσουν τους ίδιους και τις οικογένειές τους στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο ωφελεί όλο και περισσότερο τους νικητές της παγκοσμιοποίησης.

Και να πούμε ότι πρόκειται βασικά για αυτή την «αριστερά της κηροζίνης» – αυτή που ταξιδεύει από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο για να μεταφέρει στα πανεπιστήμια τον κόσμου (και όλα τα «Φεστιβάλ των Καννών») τα όμορφα λόγια περί «οικολογίας» και «εθελοντισμού», που τολμά να τους δίνει μαθήματα! Και είμαι σίγουρος, πως όσοι δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο, από τις φτωχικές πολυκατοικίες των μητροπόλεων, δεν θα έχουν ποτέ ούτε ένα εκατοστό από την αξιοπρέπεια που μπορείτε να βρείτε ακόμα στις φτωχικές αγροικίες (και πάλι, από την εμπειρία μου στη Λαντ !).

Για το μόνο που αναρωτιέμαι είναι πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένα τέτοιο επαναστατικό κίνημα (ένα κίνημα που δεν είναι ξένο, ως προς τη γέννησή του, το ενωτικό του πρόγραμμα και τον τρόπο ανάπτυξης του, από τη μεγάλη εξέγερση του Mιντί ( révolte du Midi) το 1907, στις θλιβερές πολιτικές συνθήκες όπως οι σημερινές.

Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχουμε μπροστά μας μια κυβέρνηση θατσερική της αριστεράς (ο βασικός σύμβουλος του Μακρόν είναι ο Μάθιου Λάινε – ένας επιχειρηματίας του Σίτι του Λονδίνου, που επιμελήθηκε την εισαγωγή του έργου της στρίγκλας Μάργκαρετ Θάτσερ που μεταφράστηκε στα γαλλικά), δηλαδή μια κυβέρνηση κυνική και άφοβη, έτοιμη πάντα- και αυτή είναι η βασική διαφορά της με όλους τους προκατόχους της – να προχωρήσει στις μεγαλύτερες πινοσετικές ακρότητες (όπως η Μάτζι με τους Ουαλούς ανθρακωρύχους ή τις απεργίες πείνας των Ιρλανδών του ΙRA) προκειμένου να επιβάλει τη δικιά της «κοινωνία της ανάπτυξης» και την αντιδημοκρατική εξουσία των δικαστών, που τώρα θριαμβεύει, που είναι το φυσικό επακόλουθο. Και φυσικά, χωρίς να φοβάται τίποτα, σε αυτό το επίπεδο, από τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης.

Πρέπει να θυμόμαστε, ότι ήδη έχουμε τρεις νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, μερικοί από αυτούς σε πολύ κρίσιμη κατάσταση. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, θα πρέπει να πάμε πίσω στο Μάη του 68, για να συναντήσουμε ένα ανθρώπινο κόστος που να συγκρίνετε με αυτό των σημερινών λαϊκών κινητοποιήσεων , τουλάχιστον στις μεγάλες πόλεις.

Αλλά, η κάλυψη αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος από τα μέσα ενημέρωσης, θεωρείται επαρκής τουλάχιστον μέχρι σήμερα για ένα δράμα αυτού του μεγέθους; Και τι θα είχαν να πουν τα μαντρόσκυλα του France Info αν γι αυτόν τον (προσωρινό) απολογισμό ευθυνόταν, για παράδειγμα, ο Βλαδίμηρος Πούτιν ή ο Ντόναλντ Τραμπ;

Και τέλος, τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, κυρίως,δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι, αν το κίνημα των κίτρινων γιλέκων κερδίσει κι άλλο έδαφος (ή διατηρήσει, όπως τώρα, την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού), το Κράτος Benalla-Μακρόν δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να κατεβάσει στους δρόμους το δικο του Μαύρο Μπλοκ και όλους τους δικούς τους «Antifa» (όπως οι πασίγνωστες «Ερυθρές Ταξιαρχίες» των παλαιών ημερών) για να το δυσφημίσουν, με οποιοδήποτε μέσο, ή να το προσανατολίσουν προς ένα αυτοκαταστροφικό πολιτικό αδιέξοδο, (έχουμε ήδη δει, για παράδειγμα, με ποιο τρόπο το κράτος του Μακρόν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να στερήσει την εμπειρία του κινήματος των ακτιβιστών των ZAD ( zone à defender,Ζώνη προς υπεράσπιση)της Νότρ-Νταμ-ντε-Λάντες, από την αρχική λαϊκή υποστήριξή .

Αλλά ακόμα και αν αυτό το γενναίο κίνημα υποχρεωνόταν προσωρινά να διακόψει τις κινητοποιήσεις, από τη δράση του Κόμματος ΜΜΕ και Χρήματος (PMA =Parti des Medias et de l’argent), στη χειρότερη περίπτωση, αυτό θα σημαίνει ότι ήταν μόνο μια πρόβα τζενεράλε και η αρχή ενός παρατεταμένου αγώνα.

Επειδή η οργή που έρχεται από τα κάτω (υποστηρίζεται, οφείλω να πω και πάλι, από το 75% του πληθυσμού – και ως εκ τούτου είναι λογικό στοχοποιείται από το 95% των μαντρόσκυλων των μέσων ενημέρωσης) δεν θα υποχωρήσει, μόνο και μόνο επειδή οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί και δεν θέλουν να έχουν πια καμία σχέση. Ο λαός σίγουρα κινείται! Και αν δεν εκλεγεί ένας άλλος (σύμφωνα με την επιθυμία του Ερικ Φασέν, ου ιδιαίτερα δραστήριου παράγοντα επιρροής του γνωστού γαλλοαμερικανικού ιδρύματος- French American Foundation), δεν είναι έτοιμος να επιστρέψει στο σπίτι του. Πράγμα που οι Βερσαλλίες της αριστεράς και της δεξιάς (για να χρησιμοποιήσουν τα λόγια των προγραμμένων της Κομούνας που διέφυγαν στο Λονδίνο) το θεωρούν σίγουρο!

Με μεγάλη φιλία,

[* ]Το κίνημα Nuit debout (Ξάγρυπνοι όλοι τη νύχτα) είναι ένα κοινωνικό κίνημα των Γάλλων πολιτών που ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου 2016, με διαμαρτυρίες κατά της προτεινόμενης εργατικής μεταρρύθμισης της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, γνωστής ως Loi Travail, ή του νόμου El Khomri . Έχει παρομοιαστεί με το αμερικανικό κίνημα Occupy Wall Street και τους ισπανούς Αγανακτισμένους (indignados)

ΠΗΓΗ : https://pergadi.blogspot.com/2018/12/jean-claude-michea.html?fbclid=IwAR3veZcQ3wPlWi0th5CI_w5tiqOYsV7po6wJN7K31MfMv-WtOGA4RSdJkG4

WILL THE YELLOW VESTS REJECT THE BROWN SHIRTS?

Από

anixneuseis

December 5, 2018

Dec 5, 2018 BERNARD-HENRI LÉVY Project Syndicate.

Now that President Emmanuel Macron has retreated in the face of France’s grassroots protest movement, the ball is in the protesters’ court. The danger is that they will place themselves in the tradition of paranoid nihilism and pollute their ranks with the political vandals that France still produces in abundance.

PARIS – From the moment the French government canceled its planned fuel tax hike in the face of massive protests, it was obvious that the move would be perceived as inadequate, insignificant, and above all incapable of having any calming effect. Honor to whom honor is due: the Yellow Vests claim to be an expression of the sovereign people. But they now bear a heavy responsibility.

For starters, they must announce a moratorium on demonstrations and blockades for a period long enough to accommodate the dialogue proposed by Prime Minister Édouard Philippe, if not longer. In particular, they should renounce the much-touted December 8 “Act IV” of the movement, brewing on Facebook since Saturday evening, which everyone expects to be more violent, destructive, and tragic than the preceding installments. There have been enough deaths, injuries, and damage (including to some of the most famous monuments in Paris).

If the Yellow Vests decide the machine they have unleashed has overtaken them, and they can no longer stop Act IV, they must be prepared during the protests to help the police flush out the violent “brown vests” who will be circulating among them. Because the wreckers of the far right and far left will surely reappear to vandalize, terrorize, and desecrate; it is up to the Yellow Vests to say once again, this time as if they really mean it: Not in our name. Whether the Yellow Vests declare a moratorium or continue to protest, nothing would serve their cause better than to dissociate themselves – decisively and unambiguously – from all the political profiteers who would capitalize on their misery.

The cast of opportunists is well known. Here is Jean-Luc Mélenchon, who, having finished fourth in the 2017 presidential election won by Emmanuel Macron, is desperately seeking a new following. There is François Ruffin, the leader of the anti-austerity movement Nuit debout, with his irresponsible anti-republican calls of “Resign, Macron!” And over there is Marine Le Pen, oscillating comically between taking pride in and repenting her call to occupy the Champs Élysées last Saturday, thereby becoming accountable for the worst of what was said and done there.

And there the intellectuals who, in the manner of Luc Ferry and Emmanuel Todd, suggest that it was perhaps not “by chance” that the wreckers had such an easy time approaching, storming, and sacking the Arc de Triomphe. Such rhetoric lays the worst of all traps for a popular movement: the trap of conspiratorial thinking.

In other words, the Yellow Vests are at a crossroads. Either they will be bold enough to stop and take the time they need to get organized, following a path not unlike that of Macron’s own La République en Marche !, which, in hindsight, might appear to be the Yellow Vests’ first-to-arrive twin. Macron’s movement, too, had right and left wings. And it knew that it was a new political body, engaging in a dialogue or even a showdown that would lead to an honest reckoning with poverty and the high cost of living. If the Yellow Vests build a movement that rises to the height of Macron’s, it may end up writing a page in the history of France.

Or the Yellow Vests may turn out to lack that boldness and settle for the paltry pleasure of being seen on television. They will allow themselves to become intoxicated by the sight of luminaries and experts of la France d’en haut (elite France) seeming to eat from their hands and hanging on their every word.

But if the Yellow Vests allow passionate hate to win out over genuine fraternity and choose wrecking over reforming, they will bring only chaos, not improvement, to the lives of humble and vulnerable people. They will careen off into the darkest side of the political night, and end up in the dustbin of history, where they can rub elbows with those other yellows, the early-twentieth-century “Yellow Socialists” of the proto-fascist syndicalist Pierre Biétry.

The Yellow Vests must choose: democratic re-invention, or an updated version of the national socialist leagues; a will to repair, or the urge to destroy. The decision will hinge on the historic essence of the movement – whether its reflexes are good or bad, and whether, in the final analysis, it possesses political and moral courage.

So the ball is in the Yellow Vests’ court. They have the initiative as much as Macron does. Will they say, “Yes, we believe in republican democracy?” And will they say it loud and clear, without equivocation? Or will they place themselves in the tradition of paranoid nihilism and pollute their ranks with the political vandals that France still produces in abundance?

https://www.project-syndicate.org/commentary/yellow-vests-or-brown-shirts-by-bernard-henri-levy-2018-12

Κυνικό ψέμα οι «3 Μακεδονίες»[1]. Τι λέει η «Συνθήκη του Βουκουρεστίου», 1913

Από

anixneuseis

December 5, 2018

του Γιώργου Ρωμανού.

Βάσει σφυγμομετρήσεων οι Έλληνες είναι κατά 80%, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα, αντίθετοι στο να παραδοθεί το όνομα Μακεδονία στους Σκοπιανούς. Έτσι, κατάπληκτος ο λαός άκουσε τον κ. Τσίπρα να ταυτίζεται απόλυτα με τον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ, ο οποίος το Σάββατο, 06 Ιανουαρίου 2018, είπε στο ελληνικό CNN και σε πολλά άλλα μέσα, ότι: «Η Μακεδονία δεν ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα ή στην “Μακεδονία” διότι πρόκειται για μεγάλη γεωγραφική περιοχή.» Την ίδια θέση εξέφρασαν επίμονα ο κ. Μπουτάρης και η κ. Ντ. Μπακογιάννη φτάνοντας στο σημείο να δώσουν και ποσοστά των «3 Μακεδονιών», οι οποίες δήθεν ανήκουν κατά 51% στην Ελλάδα, 37% στην πρώην Γιουγκοσλαβία και το υπόλοιπο στη Βουλγαρία. Στις …«3 Μακεδονίες» επανήλθε και ο κ. Τσίπρας, λέγοντας επί λέξη, ότι «κανένας δεν διαθέτει την αποκλειστικότητα της Μακεδονίας», συμφωνώντας απόλυτα με τον Σκοπιανό πρωθυπουργό.

Ο κ. Νίμιτς, ως δήθεν αμερόληπτος «μεσολαβητής», αλλά… υπέρ των Σκοπίων, κατέθεσε 5 προτάσεις ονομάτων που και οι 5 περιέχουν τον όρο Μακεδονία!!! Ούτε μία με το όνομα Βαρντάρτσκα, το οποίο ήταν και το προηγούμενο όνομα της χώρας των Σκοπιανών, ή καταχρηστικά… το επί 1000 χρόνια όνομα της περιοχής Σκοπίων το οποίο ήταν Δαρδανία, γιατί ούτε Δάρδανοι είναι, ή έστω και της γειτονικής προς νότο αρχαίας Παιονίας. Καμία εναλλακτική για την Ελλάδα ο κ. Νίμιτς.

Ο κ. Τσίπρας είναι πρωθυπουργός μόνο με τις ψήφους του 19,3% επί του συνόλου των Ελλήνων ψηφοφόρων, εξαιτίας της αγανάκτησης που προκάλεσαν τα Μνημόνια. Έτσι, θα έπρεπε να είναι διπλά προσεκτικός κάθε φορά που αλλάζει την απαράγραπτη ιστορία της Ελλάδος. Θυμίζω τη δήλωσή του: «…έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;» (7/9/2015), όταν έπρεπε να τα φρουρήσει, λόγω των «παράνομων»… μεταναστών. Τα σύνορα, που οι Έλληνες ναυμάχοι και μπουρλοτιέρηδες τα φύλαξαν επί αιώνες δίνοντας ποτάμια αίματος. Τότε κατάργησε τα θαλάσσια σύνορα Ελλάδος–Τουρκίας, επ’ ωφελεία των Τούρκων και των διεθνών δουλεμπορικών οργανισμών και ΜΚΟ, ενώ σήμερα αποφάσισε ότι υπάρχουν «3 Μακεδονίες».

Όμως ποιες είναι οι Διεθνείς Συνθήκες οι οποίες θεσμοθέτησαν αυτές τις δήθεν «3 Μακεδονίες»; Ποια είναι τα επίσημα έγγραφα που τις αναφέρουν, και μάλιστα με τα ποσοστά… που δίνουν ο κ. Μπουτάρης και η κ. Ντ. Μπακογιάννη;

Ας δούμε τι γράφει στα 10 άρθρα της η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, 10 Αυγούστου 1913, ΦΕΚ Α΄217/28 Οκτωβρίου 1913, η οποία υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδος, Ρουμανίας, Μαυροβουνίου, Σερβίας, Βουλγαρίας. Συνθήκη θεμελιώδης για τα νέα σύνορα των εν λόγω κρατών, η οποία παράλληλα διέλυε σταδιακά την Οθωμανική αυτοκρατορία. Σε αυτήν, λοιπόν, δεν αναφέρεται πουθενά και σε κανένα άρθρο τίποτε για 3 Μακεδονίες. Ειδικότερα: στα άρθρα 2, 3, 4, 5, 7, αναγράφονται λεπτομερώς τοπωνύμια και κορυφογραμμές συνόρων μεταξύ των κρατών, αλλά πουθενά η λέξη «Μακεδονία». Σημειώνω, ότι στο άρθρο 3 προσαρτώνται και λεπτομερέστατοι χάρτες του Ρουμανικού Επιτελείου Στρατού και του Αυστριακού Επιτελείου Στρατού.

Στη Συνθήκη αναφέρονται πλήθος τοπωνυμίων. Όπως: στο άρθρο 3: «Αξιός, Στρυμώνας, κοιλάδα Στρώμνιτσας, Μπέλες και Βουλγαροελληνικά σύνορα –αυτό επί λέξη!». Στο άρθρο 5: «Αιγαίον Πέλαγος, Μπέλες, Νέστος», Και στο ίδιο άρθρο αναγράφεται η «Κρήτη», λόγω «παραίτησης πάσης αξιώσεως της Βουλγαρίας…» Στο άρθρο 7: «Σιστόβιο, Ζλάτιστα, Αραμπά, Κονάκ (τουρκικά…) Μπερκοβίτσα, Λομ, Δούναβις, κ.ά.» Πουθενά όμως δεν αναγράφεται η λέξη «Μακεδονία».

Όμως, και πριν το 1913, επί τουρκοκρατίας –από την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης το 1432 μέχρι την απελευθέρωσή της– η έννοια «Μακεδονία» ως αυτόνομη και ενιαία επαρχία του οθωμανικού κράτους-αυτοκρατορίας δεν υφίστατο σε καμία φάση της τουρκοκρατίας σε Ελλάδα και Βαλκάνια.

Κι αυτό γιατί οι Οθωμανοί δεν αναγνώρισαν ποτέ τους γεωγραφικούς προσδιορισμούς του Βυζαντίου, ούτε της ρωμαϊκής εποχής ή των αρχαίων ελληνικών βασιλείων και των κτήσεών τους. Δεν αποδέχτηκαν κανέναν γεωγραφικό διαχωρισμό παρά τους δικούς τους. Έτσι, αποτελεί απόλυτο επιστημονικό και ιστορικό δεδομένο, ότι οι Οθωμανοί κατά την πρώιμη Τουρκοκρατία ονομάζουν Ρούμελη: τη Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, Θεσσαλία, Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη! Όλα μαζί! Και μέχρι την ύστερη τουρκοκρατία Ανατολική Ρουμελία: τη Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία και Μακεδονία. Το οθωμανικό κράτος χωρίστηκε σε ιδιόμορφες «επαρχίες» με βάση το ότι η κατακτημένη γη εθεωρείτο η κύρια πηγή πλούτου του κράτους και σημασία είχε η απόδοση φόρων. Έτσι τα Πασαλίκια, τα Βιλαέτια, τα Σαντζάκια, οι Καζάδες, και οι Ναγιανέδες ήταν όλα διοικητικές μονάδες με βάση το κέρδος, το χρήμα και την απόδοση φόρων. Συνακόλουθοι και οι στρατιωτικοί λόγοι, ο καταναγκαστικός εξισλαμισμός, ο γενιτσαρισμός, κ.λπ. Γενικότερα, οι επαρχίες των Οθωμανών στην Ελλάδα δημιουργούνται και λειτουργούν κατά κανόνα με βάση «άγραφους νόμους» και απολύτως αυθαίρετους γεωγραφικούς προσδιορισμούς αρκεί αυτοί να ισχυροποιούν τον Σουλτάνο και τη «βασιλική πύλη», το bab-i humayun.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1386, το υπαρκτό «Φιρμάνι του Μουράτ Α΄ που επικυρώνει το δικαίωμα του Εβρενός Μπέη να διοικεί την επικράτειά του γύρω από τη Θεσσαλονίκη γράφει επί λέξη τα εξής:

«Η Ύψιστη Αυτοκρατορική αρχή διατάσσει (τον Εβρενός Μπέη) τα ακόλουθα:

Στην αξιότητά Του, στο καταφύγιο της επικράτειας, τον ιδρυτή της επαρχίας, το καύχημα των ιερών κατακτητών, τον αρχηγό των πολεμιστών της πίστης και τον εξολοθρευτή των απίστων και των ειδωλολατρών, τον Γαζή Χατζή Εβρενός Μπέη – είθε η ευτυχία του να κρατήσει για πάντα – που πέρασε από την επαρχία της Ρούμελης μαζί με τον αδελφό μου και αφέντη του, Γαζή Σουλεϊμάν, και κατάκτησε τα εδάφη της. Για τις υπηρεσίες του, του αποδίδω: την πόλη της Γκιουμουρτζίνας, έπειτα την πόλη των Σερρών μέχρι τη Βίτολα (Μοναστήρι) και τη Βίγλιστα και τη Χρούπιστα οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν ένα σαντζάκι (με πρόσοδο δέκα φορές εκατό χιλιάδες ακτσέδες11),όλα αυτά τα κέρδισε με το ξίφος του.

Επίσης, σε χρήζω γενικό διοικητή σε όλα αυτά τα εδάφη και στους μαχητές της πίστης και στους στρατιώτες και σε διατάσσω: να είσαι αληθινός αφέντης.

Πρόσεχε όμως, να μην σε πιάσει η ματαιοδοξία και πεις: «Ξεκίνησα και κατάκτησα αυτά τα μέρη της Ρούμελης», αλλά θα ήταν καλύτερα να γνωρίζεις ότι η γη ανήκει πρώτα στο Θεό και έπειτα στον Προφήτη του. Και μετά από διαταγή του ύψιστου Θεού και του Προφήτη και του αποδέκτη του δόθηκε σ’ εσένα.

Odbrani, I, σ. 187-189.»

Ειδικότερα, μέχρι τον 18ο αιώνα, αλλά και μετά, η περιοχή της αρχαίας Μακεδονίας βρισκόταν μέσα στα σημερινά ελληνικά της όρια και δεν αποτελούσε ενιαία οθωμανική διοικητική μονάδα και φυσικά ούτε γεωγραφική. Η οθωμανική διοίκηση αναγνωρίζει το Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης, το οποίο δεν λέγεται «Μακεδονία» και έχει τελείως άλλα γεωγραφικά όρια.

Τουρκικός χάρτης του 18ου αιώνα, όπου το Βιλαέτι Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει την Κατερίνη, τη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική, τη Θάσο και τμήμα της Βουλγαρίας. Η έννοια και η ονομασία της Μακεδονίας δεν υπάρχει

Όπως φαίνεται και στο σχετικό οθωμανικό χάρτη του 18ου αιώνα, υπάρχει το Βιλαέτι Θεσσαλονίκης –κι όχι κάποια «Μακεδονία»–, από την Κατερίνη, μέχρι τη Θάσο και τμήμα της Βουλγαρίας. Το Βιλαέτι χωρίζεται σε ιδιόμορφες «επαρχίες», πάντα με βάσει την οικονομική τους ισχύ και τα οικονομικά οφέλη προς τον εκάστοτε πασά της Θεσσαλονίκης, με απώτερο στόχο την απόδοση φόρων στον Σουλτάνο, στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, στο συγκεκριμένο Βιλαέτι προστέθηκαν για φορολογικούς πρωτίστως λόγους και Σαντζάκια-επαρχίες, οι οποίες βρίσκονταν έξω από τα γεωγραφικά όρια της αρχαίας Μακεδονίας των Ελλήνων. Όπως στον βορρά εκείνα της Αχρίδος, του Μοναστηρίου, του Κιουστεντίλ, κ.λπ. Αντίθετα, ανατολικά κάποια άλλα Σαντζάκια κόπηκαν σε μικρότερα κομμάτια και προέκυψαν αυτόνομες διοικητικά μονάδες, οι λεγόμενοι Καζάδες, όπως του Καρά Νταγ, του Ντεμίρ Χισάρ (Σιδηροκάστρου), και οι Καζάδες των Σερρών και της Δράμας. Όλη αυτή η διοικητική κατάτμηση έγινε για την μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη των «αυτονομουμένων» επαρχιών με στόχο την αποδοτικότερη φορολόγηση τους. Και σε αυτή την περίπτωση η γεωγραφική ονομασία, ή ο όρος «Μακεδονία» δεν αναφέρεται πουθενά.

Έτσι, με την Συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1913, αυτό το οποίο μοιράστηκε σε Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία, κ.ά. ήταν μια μεγάλη φοροδοτική περιοχή, ένα Βιλαέτι και κάποιοι Καζάδες, και όχι η Μακεδονία.

Η αρχαία Μακεδονία των Ελλήνων την οποία διεκδικούν σήμερα με αλυτρωτισμό και αγάλματα του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου οι Σκοπιανοί βρισκόταν πάντοτε στα σημερινά της όρια με ελαχιστότατες διαφορές. Και συνόρευε προς βορρά με την Πελαγονία, Παιονία και Δαρδανία, δυτικά με την Ήπειρο, ανατολικά με την Θράκη και προς νότο με την Θεσσαλία. Ο Ηρόδοτος λέει ότι οι Μακεδόνες είναι απόγονοι των Τημενιδών-Ηρακλειδών από το Άργος. Ενώ, μυθολογικά, ο Μακεδόνας ή Μάκεδνος, ο γενάρχης των Μακεδόνων, ήταν γιος του Δία και της Θυίας, και κατ’ άλλους γιος του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα. Φυσικά, οι Σλάβοι μετανάστες του 7ου αιώνα μ.Χ οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της αρχαίας Παιονίας και Δαρδανίας, και όχι της Μακεδονίας, δεν έχουν καμία σχέση με τους Μακεδόνες, του 1.200π.Χ. και μετά, αλλά ούτε και με τους Πελαγόνες, Παίονες ή του Δάρδανους της αρχαιότητος. Οι: Πελαγονία, Παιονία και Δαρδανία βρίσκονταν με αυτή τη σειρά βορείως της Μακεδονίας και ήταν χώρες-βασίλεια κατακτημένες από τους Μακεδόνες, όπως και άλλες σε Αφρική και Ασία, μέχρι το Αφγανιστάν και την Ινδία. Αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αφγανοί ή οι Ινδοί μπορούν να ονομάσουν σήμερα τις χώρες τους Μακεδονία.

Όσοι μιλούν για δήθεν «3 Μακεδονίες», κρύβουν ότι το 1660-1661 ο Οθωμανός χρονικογράφος Εβλιγιά Τσελεμπή στο χρονικό του για το Κουμπάνοβο βεβαιώνει την ύπαρξη του Σαντζακίου Σκοπίων, και όχι κάποιας… Μακεδονίας. Και ανάλογα ντοκουμέντα υπάρχουν δεκάδες.

Το ζήτημα έγινε ευρύτερα γνωστό το 1893, από την ΕΜΑΟ (Εσωτερική Μακεδονίτικη Αδριανουπολίτικη Οργάνωση). Το όνομα τούτης της αντιοθωμανικής αυτονομιστικής οργάνωσης των Βουλγάρων δείχνει και τους σκοπούς της… Αυτή η φανταστική «Βουλγαρική Μακεδονία» βασίστηκε σε διάφορους αυθαίρετους εθνολογικούς και όχι γεωγραφικούς… χάρτες των Έντουαρντ Στάνφορντ, του Φ. Μπιανκόνι[2], και άλλων. Όπως και στον χάρτη, του 1847, του Βουλγαρόφιλου Γερμανο-Αυστριακού, Αμί Μπουέ, το όνομα του οποίου ακόμη σήμερα τιμάται σε δρόμους της Βουλγαρίας, σε Σόφια και Βάρνα. Ο γιατρός και γεωλόγος (!…) Μπουέ, ως ερασιτέχνης χαρτογράφος, συνέταξε τον χάρτη του καταγράφοντας (με ποια επιστημονική μέθοδο άραγε και με ποιο κύρος;) εθνολογικά τους πληθυσμούς των λαών τη ευρύτερης Βαλκανικής, όπως αυτός «νόμιζε». Με την πρώτη ματιά σε αυτόν τον χάρτη γίνεται σαφές πως, αν σε μία πόλη κατοικούσε ένας αριθμός Βουλγάρων εποίκων ή μεταναστών αυτό αρκούσε, ώστε η πόλη να συμπεριληφθεί στον γεωγραφικό χάρτη μιας τεράστιας Βουλγαρίας. Αλλά άλλο πράγμα είναι ένας εθνολογικός χάρτης και εντελώς διαφορετικό ένας γεωγραφικός χάρτης. Και αυτή η σύγχυση καλλιεργήθηκε έκτοτε σκόπιμα από τον Μπουέ και τους Βουλγάρους.

Όμως αυτή η καταφανής απάτη δεν ίσχυσε ποτέ επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντίθετα, ο Αλεξάντρ Συνβέν, Γάλλος γεωγράφος και χαρτογράφος, καθηγητής γεωγραφίας στο Αυτοκρατορικό Οθωμανικό Λύκειο του Γαλατά Σαράι, δηλαδή σε επίσημη κρατική θέση, εξέδωσε τον έγκυρο και επιστημονικό Εθνολογικό χάρτη του των Βαλκανίων, του 1877, και τη μελέτη του: «Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στατιστική και Εθνογραφική Μελέτη» το 1878, και με αυτά έμεινε στην Ιστορία. Ο Συνβέν, ο οποίος γνώριζε αρχαία και νέα γεωγραφία «απλώνει» στον χάρτη, του 1877, τη λέξη Μακεδονία στα σημερινά γεωγραφικά της ελληνικά όρια.

Ωστόσο, το 1885, οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες του ΕΜΑΟ πλαστογραφώντας τους πληθυσμιακούς χάρτες του Αμί Μπουέ, αλλά και αντίστοιχους του Μπιανκόνι και άλλων, θα τους παρουσιάσουν ως εδαφικούς-γεωγραφικούς, κρύβοντας ότι αυτοί αποτύπωναν πληθυσμούς και όχι εδάφη. Έτσι, μετά το 1903 οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες θα κατασκευάσουν και την πλαστή «Μακεδονία του Πιρίν». Αλλά, και εδώ τους διαψεύδουν οι οθωμανικοί χάρτες της εποχής οι οποίοι αποδεικνύουν ότι αυτό το βουλγαρικό κατασκεύασμα ήταν το κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το οποίο περιελάμβανε τους φοροδοτικούς-διοικητικούς Καζάδες: Τζουμαγιάς, Πετριτσίου, Μελενίκου, Μαχομίας και Νευροκοπίου, και όχι κάποιας Μακεδονίας.

Δυστυχώς…, στις 2 Μαρτίου 1913, πριν την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με ομιλία του στην βουλή των Ελλήνων, ζητά να δοθεί η ανατολική Μακεδονία (Σέρρες, Δράμα, Καβάλα) και η Θράκη στη Βουλγαρία. Γιατί, αυτό εξυπηρετούσε την πολιτική της Αγγλίας και της Αντάντ. Αρχείο της ομιλίας του υπάρχει στις επίσημες «Αγορεύσεις του Ελληνικού Κοινοβουλίου» και τις εφημερίδες (Πατρίς, Καιροί, κ.ά.) Αυτή η στάση του Βενιζέλου θα ενισχύσει στο μέλλον τις βλέψεις της Βουλγαρίας και θα αποτελέσει τον δομικό λίθο ανάλογων κινήσεων των μετέπειτα Ελλήνων κομμουνιστών και όλων των ενδοτικών μέχρι σήμερα. Έτσι, στην «Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή», το 1921 τα κομμουνιστικά κόμματα των Βαλκανίων –συμπεριλαμβανομένου του Κ.Κ.Ε.–, ζητούν την αυτονόμηση της «Μακεδονίας».

Έκτοτε, ο Ν. Ζαχαριάδης (Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, 1934–1956), ζητούσε ήδη από το 1925 τον αποχωρισμό της Μακεδονίας από την Ελλάδα και «σχηματισμό αυτοτελούς κράτους» («Ριζοσπάστης» 27 Ιανουαρίου 1925). Ο ίδιος απευθυνόμενος στα μέλη του ΚΚΕ («Ριζοσπάστης» 1 Μαρτίου 1931) επανέλαβε την θέση του περί αποχωρισμού της Μακεδονίας και Θράκης από την Ελλάδα: (Έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ, «Πέντε χρόνια αγώνες 1931-1936» β’ έκδ. Αθ. 1946 σελ. 24). Η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (Ιαν. 1934) καθόρισε την απόσχιση της Μακεδονίας σε συνεργασία με τους Βουλγάρους, ως «υποχρέωση» του ΚΚΕ: («Πέντε χρόνια αγώνες 1931-1936», σελ. 201, 205, 206, 212). Τα ίδια και στο 5ο Συνέδριον του ΚΚΕ (Μάρτιος 1934): («Πέντε Χρόνια Αγώνες 1931-1936», σελ. 225).

Η 7η συνάντηση της «Κομμουνιστικής Διεθνούς» «COMINTERN» πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα από τις 21 Ιουλίου έως τις 25 Αυγούστου 1935. Πρόεδρος ήταν ο Βούλγαρος κομμουνιστής ηγέτης Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, ο οποίος είχε ρωσική υπηκοότητα και τοποθετήθηκε από τον Στάλιν ως επικεφαλής της «COMINTERN». Έτσι, η Κομμουνιστική Διεθνής εξέδωσε απόφαση βάσει της οποίας πρέπει να δημιουργηθεί ένα «ενωμένο ανεξάρτητο μακεδονικό έθνος.

Σε όλη τη διάρκεια του ελληνικού ανταρτοπόλεμου (1944-1949) οι Έλληνες κομμουνιστές με πλήθος εγγράφων τους απαιτούν να αποσχιστεί η Μακεδονία από την Ελλάδα. Ο Ν. Ζαχαριάδης σε άρθρο του στο περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός» (τεύχος Δεκ. 1948) εισηγήθηκε τη δημιουργία ανεξαρτήτου Μακεδονικού κράτους και κατόπιν η 5η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (Ιαν. 1949) έκανε ομοφώνα δεκτή την εισήγησή του για την δημιουργία ανεξάρτητου Μακεδονικού Κράτους.

Ο Τίτο εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και σε ομιλία του στα Σκόπια, (11.10.1945), διεκδίκησε τη «Μακεδονία του Αιγαίου», και ενώ προϋπήρχε η Μπανόβινα Βαρντάτσκα, Δημοκρατία Βαρδάρη, (1929-1941), τα σημερινά Σκόπια (ΠΓΔΜ), την μετονόμασε σε «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Μετά την απελευθέρωση από την γερμανική κατοχή το τεράστιο αυτό εθνικό ζήτημα δεν το αντιμετωπίζει κανένα από τα μη κομμουνιστικά κόμματα. Η ευθύνη αρχικά βαραίνει τους Φιλελεύθερους οι οποίοι κυβέρνησαν τη χώρα, αλλά και τους «δεξιούς» αντιπάλους τους οι οποίοι συνέχισαν την ίδια ολέθρια πολιτική.

Σημαντικοί σταθμοί στο ζήτημα υπήρξαν: α. η κοινή απόφαση των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών (πλην ΚΚΕ), του 1992, στο να μη δοθεί το όνομα Μακεδονία ή και παράγωγό του στα Σκόπια. Και β. το ότι στις 22 Ιανουαρίου 1992 το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών της Ευρώπης απέρριψε το να εμπεριέχεται ο όρος Μακεδονία σε αίτηση των Σκοπίων. Η απόφαση αυτή ισχύει μέχρι σήμερα! Βαρυσήμαντες δηλώσεις επ’ αυτού έκανε μεταξύ άλλων και ο Γάλλος πρόεδρος Μιτεράν, αρνούμενος το όνομα Μακεδονία στα Σκόπια.

Αντίθετη ήταν η πολιτική του Κων. Μητσοτάκη, ο οποίος στρεφόμενος εναντίον και της φιλελληνικής πολιτικής του προέδρου Μπιλ Κλίντον δημιούργησε το διεθνές όνομα FYROM, «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» και το επέβαλε μέσω του ΟΗΕ. (βλ. στο You Toube σχετικό βίντεο όπου το λέει ο ίδιος.)

Έτσι, το 1993, δραστηριοποιείται η Τουρκία. Ο βοηθός Αρχηγός του Επιτελείου της Τουρκίας, στρατηγός Κουρμάι Μπασκανλίγκι και ο στρατηγός Οζνάλ Ερντογάν κυκλοφορούν στην Άγκυρα βιβλίο με τίτλο «Η Μακεδονία δεν είναι ελληνική». Και παρουσιάζουν κατασκευασμένα στοιχεία και χάρτες. Αλλά, όπως αποδείχτηκε πιο πάνω, αυτοί ποτέ δεν ίσχυσαν επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το βιβλίο οι Τούρκοι το προώθησαν στους Σκοπιανούς και τα «στοιχεία» άρχισαν να δημοσιεύονται στον τύπο των Σκοπίων. Ανάμεσα στα άλλα κατασκευάσματα κεντρικό «στοιχείο» αποτελεί ο χάρτης των … δήθεν «3 Μακεδονιών», (σελίδα 81 του παραπάνω βιβλίου) ο οποίος διαδόθηκε στο Διαδίκτυο σε πλήθος αναπαραγωγών, χρωμάτων, μορφών και «επεξηγηματικών» άρθρων. Όλα κατασκευάσματα των μυστικών υπηρεσιών όσων έχουν ίδιον συμφέρον. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες διακρίνονται για την δημιουργία πλαστών χαρτών και για τα νησιά του Αιγαίου παρά τους πολλούς γνήσιους Ιταλικούς, Ρωσικούς, Αμερικανικούς, κ.ά χάρτες κατά, και αμέσως μετά, την Συνθήκη της Λοζάννης.

Αυτός είναι πλαστογραφημένος χάρτης των Τούρκων, του 1993, με τις «3 Μακεδονίες», όπως τον δημοσίευσε η Σκοπιανή εφημερίδα Βέτσερ, με την ως άνω σχετική λεζάντα στη βουλγαροσλαβική γλώσσα των Σκοπιανών. Ο χάρτης βρίσκεται στο βιβλίο «Η Μακεδονία δεν είναι ελληνική», σ. 81, των Τούρκων στρατηγών Κουρμάι Μπασκανλίγκι (βοηθός Αρχηγός του Επιτελείου της Τουρκίας) και του στρατηγού Οζνάλ Ερντογάν, το οποίο τυπώθηκε στην Άγκυρα, το 1993. Κάθε σχόλιο περιττεύει.

Το 2008, στο Βουκουρέστι ο κ. Κ. Καραμανλής, ο Β΄, μετά από σκληρό προσωπικό αγώνα της κ. Ντ. Μπακογιάννη υποχώρησε και αποδέχτηκαν και οι δύο τον «γεωγραφικό προσδιορισμό». Δηλαδή, Άνω ή Νέα Μακεδονία κ.λπ. Αυτή την εθνική ήττα-υποχώρηση σήμερα την επικαλείται, τη μεγιστοποιεί και την επαυξάνει ο κ. Τσίπρας. Όμως, η ταύτιση του Έλληνα πρωθυπουργού και των όποιων ιδεολογικών του συνοδοιπόρων στο απόλυτο πλαστογράφημα των δήθεν «3 Μακεδονιών» θέτει πρωτοφανή ζητήματα εθνικής ευθύνης, με ό,τι αυτό σημαίνει νομικά. Έχει γραφεί, ότι: «Ιστορικά, ποτέ δεν λύθηκαν συνοριακά και επεκτατικά προβλήματα με τη γραμματική και τους τίτλους…» Άριστο θα είναι να μη λυθούν με αίμα, τη στιγμή που η Τουρκία απειλεί καθημερινά του «γκιαούρηδες» με πόλεμο, και θέλει να επωφεληθεί από έναν ακόμη αλυτρωτικό ψήφο, εκτός της Αλβανίας, σε βάρος της Ελλάδος, σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όπως εξελίσσονται τα γεγονότα, με τόσο λαό ξεχυμένο στους δρόμους, κανένας δεν θα αποφύγει τις ιστορικές του ευθύνες. Ζούμε στιγμές κατά τις οποίες υποβόσκει μία καταστροφή μεγαλύτερη από εκείνη του 1922. Και το τι επακολούθησε τότε με την τραγική «Δίκη των έξη» είναι γνωστό.

[1]Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις http://www.anixneuseis.gr/?p=183724 στις 31/1/2018 και σε άλλα πολλά sites. Ενδεικτικά το κείμενο μόνο στις Ανιχνεύσεις είχε 8.765 αναγνώσεις, μέχρι τις 19/11/2018.

[2] Wilkinson, Henry Robert (1951). Maps and politics: a review of the ethnographic cartography of Macedonia. Liverpool studies in geography. Liverpool: Liverpool University Press, σελ. 73.

1...2,7342,7352,736...3,032 Σελίδα 2,735 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Νέα οικονομική κρίση απειλεί την Τουρκία

Οι εξωτερικοί παράγοντες που επηρεάζουν την τουρκική οικονομία

Πολιτικά παιχνίδια

Ο τελευταίος πρόεδρος του μεταπολεμικού κατεστημένου

EN DIRECT. Des gilets jaunes dépités par les violences

Plus de 720 personnes ont été placées en garde à vue samedi, en marge des rassemblements des Gilets jaunes. De nombreuses dégradations ont lieu à Paris.

17 h 39 – Sept interpellations et deux blessés légers à Marseille

17 h 38 – Des Gilets jaunes dépités par les violences

17 h 32 – Des sénateurs LR reprennent l’idée d’une prime défiscalisée

17 h 27 – 400 arrestations à Bruxelles, un policier blessé

17 h 21 – Julien Coupat, relaxé du procès de Tarnac, interpellé à Paris

17 h 21 – Aux Champs-Élysées, les lumières de Noël s’allument en pleine manifestation

17 h 16 – La situation s’envenime au Puy-en-Velay

17 h 11 – À Lyon, les CRS dispersent les manifestants

17 h 01 – Le point sur les rassemblements à 17 heures

16 h 51 – À Dijon, les Gilets jaunes bloquent la préfecture

16 h 47 – 5 000 personnes contrôlées sur les axes et péages

16 h 33 – À Calais, cirés et pots de rillettes

www.lepoint.fr

ΓΙΑΤΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ;

Ο Νεομακεδονισμός χειρότερος του Μακεδονισμού.

Είναι τελικά η Λιβύη έτοιμη για ειρήνη;

Η Σύνοδος του Παλέρμο και η αισιόδοξη εκδοχή

Η Μακεδονία δικάζεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας

Η Μόσχα κατεβαίνει στη Μεσόγειο: Η σύγκρουση Πούτιν και Τραμπ, ο Ταγίπ, η Ελλάδα και η Κύπρος

Ανοίγει χώρο στον Ελληνισμό το αμερικανοτουρκικό ρήγμα

Ευνοούνται Ελλάδα και Κύπρος

Επιστολή του Ζαν Κλωντ Μισεά για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων

WILL THE YELLOW VESTS REJECT THE BROWN SHIRTS?

Κυνικό ψέμα οι «3 Μακεδονίες»[1]. Τι λέει η «Συνθήκη του Βουκουρεστίου», 1913