Τα “Κιτρινα Γιλέκα” έχουν και μια άλλη διάσταση. Την δικαιολογημένη αντίθεση των γαλλικών προαστίων (banlieue) κατά του κέντρου των πόλεων και, κυρίως, της γαλλικής επαρχίας κατά του συγκεντρωτισμού του Παρισιού.
Η Γαλλία, όπως και η Ελλάδα, είναι ένα άκρως συγκεντρωτικό κράτος.
Η δυσαρέσκεια της περιφέρειας είναι έντονη.
Ο Μακρόν, παρασύρθηκε απο τη μαρξιστική ανάλυση που θεωρεί το οικονομικό ως το “σε τελευταία ανάλυση καθοριστικό στοιχείο” και εξήγγειλε οικονομικές παροχές. Δεν αρκούν.
Και ο Μακρόν και η γαλλική και η ελληνική αριστερά θα συνειδητοποιήσουν γρήγορα πως εκείνο που, πλέον, λείπει δεν είναι η αδυναμία οικονομικής επιβίωσης. Αλλά νοήματος ζωής μέσα στο οποίο υπάρχει και το οικονομικό πρόβλημα.
Η διαχρονική αντιπαράθεση αν το οικονομικό στοιχείο ή το εποικοδόμημα είναι το καθοριστικό βρίσκει άλλη μια φορά πειραματική εφαρμογή στο γαλλικό κοινωνικό εργαστήρι.
Είμαστε στη μεταβατική φάση μιας εποχής προς μια άλλη που
θα ταλανίσει την ανθρωπότητα τα επόμενα 30 χρόνια.
Απο αυτής της πλευράς, στην Ελλάδα, η επιβολή του παρηκμασμένου αθηναϊκού προτύπου ζωής έχει τελειώσει.
Κάποια στιγμή ο κόσμος, έστω και υποσυνείδητα θα εξεγερθεί.

[Δεκαεννέα Γάλλοι λόγιοι – μεταξύ των οποίων και ο ανθρωπογεωγράφος Εμμανουέλ Τοντ, ο οποίος προέβλεψε την πτώση του κομμουνισμού τουλάχιστο δέκα χρόνια νωρίτερα – καταγγέλλουν το ευρώ ως αιτία των δεινών της χώρας τους και εισηγούνται την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, το φράγκο]

Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά την έναρξη του ευρώ, την 1η Ιανουαρίου 1999, η κατάσταση του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος είναι παράδοξη. Από τη μία πλευρά, η αποτυχία αυτού του σχεδίου είναι προφανής, διαπιστωμένη από τους περισσότερους αρμόδιους οικονομολόγους, συμπεριλαμβανομένων πολλών βραβευθέντων με Νόμπελ. Από την άλλη, το θέμα αυτό είναι πλέον ταμπού στη Γαλλία, σε σημείο που κανένας πολιτικός δεν τολμά να το αντιμετωπίσει. Πώς εξηγείται αυτή η κατάσταση;

Κανείς δεν συνδέει το σημερινό κίνημα των “κίτρινων γιλέκων” με την αποτυχία του ευρώ. Ωστόσο, η πτώχευση των περισσότερων, η πλέον φανερή επίπτωσή του , προκύπτει άμεσα από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές που στοχεύουν να σώσουν, πάση θυσία, το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Η σωτηρία του ευρώ δεν σχετίζεται με τη νομισματική πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία, εντούτοις, είναι ελάχιστα αποτελεσματική στην τόνωση της παραγωγής, αλλά με τις δημοσιονομικές πολιτικές αύξησης των φόρων και μείωσης των δημόσιων επενδύσεων που ζητούσε παντού η Επιτροπή των Βρυξελλών.  Αυτές κατέληξαν σίγουρα στην αποκατάσταση των εξωτερικών λογαριασμών ορισμένων ελλειμματικών χωρών. Από την άλλη, αυτό έγινε με τίμημα μια “εσωτερική υποτίμηση”, δηλαδή μια δραστική μείωση του εισοδήματος, συνοδευόμενη από το στραγγάλισμα της εγχώριας ζήτησης. Ως αποτέλεσμα, σημειώθηκε δραματική κατάρρευση της παραγωγής στις περισσότερες χώρες της νότιας Ευρώπης και ένα πολύ υψηλό ποσοστό ανεργίας, παρά τη μαζική έξοδο των ενεργών δυνάμεων από αυτές τις χώρες.

Η ζώνη του ευρώ έχει αυτή τη στιγμή τον χαμηλότερο ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης στον κόσμο. Οι διαφορές μεταξύ των κρατών μελών, αντί να έχουν μειωθεί, έχουν διευρυνθεί σημαντικά. Αντί να ενθαρρύνει την εμφάνιση μιας ευρωπαϊκής κεφαλαιαγοράς, το “ενιαίο νόμισμα” συνοδεύτηκε από αύξηση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους της πλειοψηφίας των εθνών. Αλλά η ίδια η ύπαρξη του ευρώ, τα αποτελέσματα του οποίου μπορούσαμε να συζητήσουμε άλλοτε, έχει πλέον γίνει απόλυτο ταμπού. Ενώ η σχέση του με τη σημερινή δυσαρέσκεια είναι προφανής, οι υποστηρικτές του ευρώ προβάλλουν στους Γάλλους τα σε μεγάλο βαθμό απατηλά οφέλη του (εκτός από την ευκολία ταξιδιού στην Ευρώπη). Στήνουν έναν αποκαλυπτικό πίνακα της οικονομικής κατάστασης που θα επικρατούσε σε περίπτωση εξόδου από το “ενιαίο νόμισμα”, προκειμένου να τρομάξουν τους Γάλλους που δεν έχουν εμβαθύνει στο θέμα. Αντιμέτωποι με τέτοια επιχειρήματα, πρέπει σήμερα να δείξουμε όλα όσα έχει χάσει από το ευρώ η Γαλλία όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη (κατάρρευση του μεριδίου αγοράς στην Ευρώπη και τον κόσμο, δραματική αποδυνάμωση του βιομηχανικού μηχανισμού της) . Οι Γάλλοι αντιμετωπίζουν ήδη μειώσεις στην αγοραστική δύναμη, την απασχόληση, τη συνταξιοδότηση, την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών κλπ. Οι πολιτικές “εσωτερικής υποτίμησης”, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη διατήρηση του ευρώ, δεν έχουν εφαρμοστεί πλήρως στη χώρα μας, σε αντίθεση με άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης, αλλά προκαλούν ήδη αντιδράσεις απόρριψης. Το κίνημα των “κίτρινων γιλέκων” είναι η άμεση συνέπειά τους.

Πρέπει λοιπόν να εξηγήσουμε στους συμπατριώτες μας ότι το σημαντικό μειονέκτημα του ευρώ, για τη Γαλλία, είναι μια υπερβολικά υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία που μοιραία οδηγεί σε απώλεια της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας, αυξάνοντας τις γαλλικές τιμές και το γαλλικό κόστος εργασίας σε σχέση με τις περισσότερες ξένες χώρες. Ας αποφύγουμε να σκορπίζουμε σύγχυση με την ιδέα μιας πιθανής συνύπαρξης ανάμεσα σε ένα ανακτημένο φράγκο και ένα “κοινό νόμισμα 2”, με όλες τις ιδιότητές του, επειδή είναι αδιέξοδο: ένα τέτοιο νόμισμα θα μπορούσε να θεωρηθεί έγκυρο ως μια απλή “λογιστική μονάδα”, ανάλογη με την παλιά ECU. Όσον αφορά την απώλεια κυριαρχίας λόγω του ευρώ, αν και είναι αδιαμφισβήτητη, είναι ένα θεωρητικό θέμα, μακριά από τις ανησυχίες των Γάλλων, που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στη συγκεκριμένη τους κατάσταση. Εξαιτίας της έλλειψης κατανόησης των πραγματικών προβλημάτων, πολλοί από τους συμπατριώτες μας έχουν προς το παρόν έναν ανέκφραστο φόβο σε σχέση με οποιαδήποτε ανατροπή του κατεστημένου, ενώ οι υποστηρικτές του ευρώ φωνάζουν σαν καρακάξες κάθε φορά που αμφισβητείται το φετίχ τους. Τι πρέπει να κάνουμε σε αυτές τις συνθήκες; Απέναντι στη δυσαρέσκεια των Γάλλων, είναι προφανές ότι καμία πολιτική ανάκαμψης της Γαλλίας δεν θα είναι δυνατή αν δεν μπορέσουμε να αναδημιουργήσουμε ένα εθνικό νόμισμα του οποίου η συναλλαγματική ισοτιμία να είναι προσαρμοσμένη στη χώρα μας. Αλλά είναι επίσης βέβαιο ότι αυτή η αλλαγή πρέπει να γίνει υπό συνθήκες που να είναι βιώσιμες και αποδεκτές από τον γαλλικό λαό.

Ο πρώτος από αυτούς τους όρους θα ήταν να προετοιμαστεί η ομαλή μετάβαση στο μετα-ευρώ, εάν είναι δυνατόν συζητώντας με τους εταίρους μας την οργάνωση μιας συντονισμένης αποσύνδεσης, διαφορετικά να αναλάβουμε μονομερώς την πρωτοβουλία, αφού θέσουμε σε εφαρμογή τα κατάλληλα συντηρητικά μέτρα. Το δεύτερο θα ήταν να δώσουμε στους συμπατριώτες μας να κατανοήσουν τα οφέλη μιας «υποτίμησης του νομίσματος» του ανακτηθέντος φράγκου, συνοδευόμενη από μια συναφή οικονομική πολιτική, τον έλεγχο του πληθωρισμού, όπως συνέβη το 1958 με τον στρατηγό ντε Γκωλ, το 1969 με τον Ζωρζ Πομπιντού. Και ο πληθωρισμός θα είναι ακόμα λιγότερο ανησυχητικός σήμερα λόγω της υποχρησιμοποίησης της παραγωγικής μας ικανότητας.

Η αναπόφευκτη απώλεια αγοραστικής δύναμης, απόρροια της υπερτίμησης ορισμένων εισαγωγών, θα ήταν περιορισμένη και προσωρινή, καθώς θα αντισταθμιζόταν πολύ γρήγορα από την επανεκκίνηση της εγχώριας παραγωγής. Το δημόσιο χρέος της χώρας μας δεν θα αυξανόταν επειδή θα μετατρεπόταν αυτόματα σε φράγκα (σύμφωνα με τον λεγόμενο κανόνα lex monetae[1] που επικρατεί στις διεθνείς συναλλαγές). Η Γαλλία και οι Γάλλοι θα ανακτούσαν έτσι τις λαμπρές μελλοντικές προοπτικές που το ευρώ μέχρι τώρα καταπνίγει σε μόνιμη βάση.

Guy BERGER, Hélène CLÉMENT-PITIOT, Daniel FEDOU, Jean-Pierre GERARD, Christian GOMEZ, Jean-Luc GREAU, Laurent HERBLAY, Jean HERNANDEZ, Roland HUREAUX, Gérard LAFAY, Jean-Louis MASSON, Philippe MURER, Pascal PECQUET, Claude ROCHET, Jean-Jacques ROSA, Jacques SAPIR, Henri TEMPLE, Jean-Claude WERREBROUCK, Emmanuel TODD

08-12-2018

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.les-crises.fr/lexistence-de-leuro-cause-premiere-des-gilets-jaunes-tribune-de-todd-sapir-gomez-rosa-hureaux-werrebrouck/

[1] Λατινικός όρος που σημαίνει ότι ένα κυρίαρχο κράτος επιλέγει το νόμισμα που θα χρησιμοποιεί και ότι εφαρμογές αυτού του νομίσματος καθορίζονται από τους νόμους της χώρας έκδοσης.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: Russian President Vladimir Putin (C) attends a meeting with representatives of German companies, members of the German Eastern Business Association, in Moscow, Russia. EPA, ALEXANDER NEMENOV

DECEMBER 10

Η «βίαιη» φραστική αντίδραση της Μόσχας εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκάλεσε σοκ στη Λευκωσία, αλλά και στην Αθήνα, που δεν ανέμεναν τέτοια απροκάλυπτη επέμβαση στις υποθέσεις της Κύπρου, μίας χώρας μέλους της Ε.Ε. και του ΟΗΕ.

Η Ρωσία παρενέβη με τρόπο που θύμισε άλλες καταδικασμένες εποχές, όταν οι δύο υπερδυνάμεις αποφάσιζαν και διέταζαν και αν δεν συμμορφώνονταν οι μικρές χώρες, βρίσκονταν απέναντι σε πραξικοπηματικές ενέργειες. Η ρωσική ανακοίνωση περιείχε απειλές πρωτόγνωρες για τη διεθνή πρακτική, και ένας αξιωματούχος το τοποθέτησε ως εξής: Η αντίδραση της Μόσχας θύμισε την πολεμική εναντίον της Ουκρανίας.

Η κουβέντα αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είπε την τελευταία λέξη στο Κίεβο. Οι Αμερικανοί εκφράζουν φόβους ότι θα επιχειρηθεί η ανατροπή της παρούσας κατάστασης μέσω των εκλογών του Μαρτίου και αν αποτύχει η «επιχείρηση», δεν θα υπάρξει υποχώρηση.

Σε ότι αφορά την Κύπρο, αυτό που πρέπει να λάβουμε υπόψη, είναι ότι αμφισβητείται το δικαίωμα της εκλεγμένης κυβέρνησης, μίας χώρας που ανήκει στην ενωμένη Ευρώπη, να συμμαχήσει με όποια χώρα επιθυμεί -στη συγκεκριμένη περίπτωση τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και η Ρωσία απειλεί ότι θα παρέμβει, ότι και να σημαίνει αυτό.

Η αμερικανική κυβέρνηση αντέδρασε το βράδυ της Πέμπτης, απαντώντας σε ερώτηση του «ΕτΚ», λέγοντας ότι είναι παράλογοι οι ισχυρισμοί της Μόσχας, διότι η Ουάσιγκτον και η Λευκωσία «υπέγραψαν τον Νοέμβριο μη δεσμευτική «δήλωση προθέσεων», εκφράζοντας την επιθυμία των δύο χωρών να διερευνήσουν ευκαιρίες για εμβάθυνση της διμερούς συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που περιλαμβάνει την αντιτρομοκρατία, την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, την ασφάλεια του κυβερνοχώρου και την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες».

Τα παραπάνω η Ρωσία τα θεώρησε μία «περίπτωση αμερικανικής στρατιωτικής συγκέντρωσης στην Κύπρο», και τα συνέδεσε με την αντιμετώπιση “της αυξανόμενης ρωσικής επιρροής στην περιοχή υπό το φως της επιτυχούς επιχείρησης της ρωσικής αεροπορίας στη Συρία”.

Με βάση τα παραπάνω ανακοίνωσε ότι «θα λάβει μέτρα αντίδρασης». Η Κύπρος αναδεικνύεται ως το επόμενο σημείο σύγκρουσης της Ρωσίας και της Αμερικής, μετά τα Βαλκάνια. Η Μόσχα την χρησιμοποιεί ως «οικονομική βάση» και δεν είναι μυστικό ότι έχουν ξεπλυθεί δισεκατομμύρια δολάρια μέσω του τραπεζικού συστήματος. Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, θεωρεί την Κύπρο ως ένα καλό στρατηγικό σημείο για στρατιωτικές ενέργειες στη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο διάστημα, και με βάση τη «δήλωση προθέσεων», που υπέγραψε ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης με τον υφυπουργό Εξωτερικών Γουες Μίτσελ, οι Αμερικανοί έστειλαν μονάδες των αρχών ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών, που έκαναν έλεγχο στα αεροδρόμια και τα λιμάνια του νησιού. Η κίνηση αυτή μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε. Και είναι γι’ αυτή την αναβαθμισμένη επίσκεψη που αντέδρασαν οι Ρώσοι, οι οποίοι δηλώνουν την παρουσία τους και μάλιστα ως το νησί να είναι «ιδιοκτησία τους.

Αυτό που έχει σημασία και πρέπει να το λάβουν υπόψη τους η Λευκωσία και η Αθήνα, είναι ότι η Ρωσία εμφανίζεται να έχει συμφέροντα και στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο. Και στην ουσία η προειδοποίηση περιέχει και στρατιωτική απειλή. Οπότε, και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να κάνουν μία έντιμη κουβέντα με τους Αμερικανούς και να υπογραμμίσουν και το στοιχείο της απειλής. Οι στρατηγικές συμμαχίες πρέπει πάντα να περιέχουν και πρόβλεψη για (στρατιωτική) κάλυψη…

Πηγή: Οι πρωτόγνωρες απειλές της Ρωσίας: Η επόμενη σύγκρουση με τις ΗΠΑ θα γίνει στη Μεσόγειο… https://hellasjournal.com/2018/12/oi-protognores-apeiles-tis-rosias-i-epomeni-sygkroysi-me-tis-ipa-tha-ginei-sti-mesogeio/

[Η Γαλλία είναι η χώρα με τις λιγότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα λόγω των πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Και όμως έχει τις μεγαλύτερες οικολογικές επιβαρύνσεις στους πολίτες της και βαρύτερη, και από την Ελλάδα ακόμη, φορολογία εισοδήματος. Από την άλλη, από τα 100 ευρώ οικολογικών φόρων μόνο τα πέντε καταλήγουν σε πολιτικές υπέρ του περιβάλλοντος. Αυτό είναι το κλίμα μέσα στο οποίο δημιουργήθηκαν τα Κίτρινα Γιλέκα. Σήμερα ο καθηγητής Αλαίν Μποναφού – του Πανεπιστημίου της Λυών και ερευνητής του Εργαστηρίου Μεταφορών – μας αποκαλύπτει ένα ακόμα ψεύδος του Προέδρου Μακρόν: τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα μολύνουν περισσότερο από τα πετρελαιοκίνητα!.. Ε.Δ.Ν.]

Κατά διαστήματα, ανακύπτει το πρώτο ενοχλητικό ερώτημα, το οποίο καθιστά αμφίβολη την καταδίκη του ντίζελ: πώς μπορούμε να αποφασίζουμε την καταπολέμηση των αερίων του θερμοκηπίου και «ταυτόχρονα» να ενθαρρύνουμε την εξαφάνιση του ντίζελ που εκπέμπει λιγότερο CO2; Αυτό γίνεται ακόμα πιο ανησυχητικό αν συγκρίνουμε τα επιβλαβή απόβλητα των τελευταίων κινητήρων, με βενζίνη ή ντίζελ, μιας και οι δεύτεροι είναι πλέον καθαρότεροι.

Σε οποιαδήποτε επιχειρηματολογία, διευκρινίζω προκαταβολικά ότι δεν βρίσκομαι σε αντίθεση με τις περιβαλλοντικές ανησυχίες, είτε πρόκειται για ανισορροπίες της βιόσφαιρας είτε για την τοπική ρύπανση. Έχοντας συν-συντάξει το πρώτο βιβλίο που, πριν από περισσότερο από 40 χρόνια, πρότεινε να ληφθεί υπόψη το περιβάλλον κατά την αξιολόγηση της πολιτικής μεταφορών, δεν θα είχα τη δυνατότητα να αποκρύψω κάποια καλά εδραιωμένα δεδομένα, κυρίως σε δύο αρχικά μειονεκτήματα του ντίζελ: τις εκπομπές λεπτών σωματιδίων με αναγνωρισμένες βλαβερές επιδράσεις και το επικίνδυνο διοξείδιο του αζώτου (NO2), το οποίο, εκτός από τις φλεγμονές στην αναπνευστική οδό, ευνοεί το σχηματισμό αυτών των σωματιδίων, ιδιαίτερα των λεπτότερων, με τη μορφή νιτρικών αερολυμάτων.

Σε σύγκριση, το ντίζελ έχει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι της βενζίνης: εκπέμπει 15 έως 20% λιγότερο CO2, ένα αβλαβές αέριο που τροφοδοτεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου και σημαντικά λιγότερα μονοξείδιο του άνθρακα (CO) και υδρογονάνθρακες · με εξαίρεση το βενζο (a) πυρένιο, που συχνά αναφέρεται ως καρκινογόνο και παράγεται κυρίως από παλαιούς κινητήρες ντίζελ.

Το θέμα των λεπτών σωματιδίων είναι σοβαρό και ο κανονισμός γίνεται όλο και σκληρότερος. Με τ ην Οδηγία Euro 1 του 1992 και την υποχρέωση τοποθέτησης φίλτρων σε κινητήρες ντίζελ το 2011: περάσαμε από τα 970 mg / km για τα οχήματα που τέθηκαν σε κυκλοφορία το 1993 σε 4,5 mg / km για τα οχήματα μετά το 2015 (Euro 6b). Ως προς τα λεπτότερα σωματίδια, τα πιο επιβλαβή, προστέθηκε από το 2009 (Euro 5) ένας περιορισμός στον αριθμό τους ανά χιλιόμετρο (600 δισεκατομμύρια).

Αλλά να που οι σοβαρότερες ερευνητικές εργασίες, ανάμεσα στις οποίες και του εξαιρετικά αξιόπιστου Γαλλικού Ινστιτούτου Πετρελαίου- Καινούριες Ενέργειες, έδειξαν ότι αυτές οι εξελίξεις έφεραν τα οχήματα ντίζελ σε ένα επίπεδο εκπομπής λεπτών και επιβλαβών σωματιδίων σημαντικά χαμηλότερο από αυτά ενός βενζινοκινητήρα άμεσης έγχυσης βενζίνης (injection). H ευρωπαϊκή ρυθμιστική αρχή, λοιπόν, επέβαλε στα σχετικά οχήματα (η πλειονότητα των βενζινοκίνητων στην Ευρώπη) την ίδια ποσότητα εκπομπών με τα ντίζελ από το 2011 (Euro 5).

Ήταν λιγότερο αυστηρή για τον περιορισμό του αριθμού που αφορά τα λεπτότερα σωματίδια, δεδομένου ότι επέτρεψε μέχρι το 2017 εκπομπή δέκα φορές μεγαλύτερη από την εκπομπή ενός πετρελαιοκινητήρα (6000 δισεκατομμύρια ανά χιλιόμετρο). Ωστόσο, προέβλεψε ότι για τους κινητήρες που βρίσκονται σε διαδικασία εξομοίωσης, θα εξασφαλιστεί η ευθυγράμμιση με το ντίζελ. Έτσι, για τα αυτοκίνητα που πωλούνται σήμερα, ο αγοραστής που επιλέγει βενζινοκίνητο επιλέγει να εκπέμπει τόσα λεπτά σωματίδια όσα δέκα κακοί που αγοράζουν πετρελαιοκίνητο.

 Το ίδιο ισχύει για τα οξείδια του αζώτου: όταν εισήχθη το 2001 περιορισμός σε αυτό το απόβλητο, οι κινητήρες ντίζελ επιτρεπόταν να εκπέμπουν 500 mg / km έναντι μόνο 150 για τη βενζίνη. Από το 2015, τα όρια αυτά μειώθηκαν στα 80 και 60 mg / km αντίστοιχα. Αλλά όταν οι μετρήσεις που έγιναν στους δρόμους αποκάλυψαν ότι τα πρότυπα αυτά πληρούνταν ελάχιστα από τα πετρελαιοκίνητα, οι μεγάλοι κατασκευαστές, συμπεριλαμβανομένου της PSA (Ομιλος Πεζώ, Σιτροέν κ.ά.) που ήταν πρωτοπόρος στον τομέα, εξόπλισαν τους κινητήρες ντίζελ με το σύστημα SCR το οποίο απαιτεί την προσθήκη ενός ντεπόζιτου είκοσι λίτρων “Ad Blue”, ενός υγρού που μετατρέπει τα οξείδια του αζώτου σε αβλαβή απόβλητα και διατηρεί το επίπεδο εκπομπών σταθερό. Οι εκπομπές αυτού του ρύπου είναι έκτοτε πολύ χαμηλότερες από εκείνες των βενζινοκινητήρων ισοδύναμης ισχύος.

 Ετσι κι αλλιώς ο στόλος των κυκλοφορούντων πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων περιλαμβάνει και παλαιά οχήματα και εξ αυτού η συμβολή των καινούργιων οχημάτων στη βελτίωση του περιβάλλοντος γίνεται αισθητή με μια χρονική υστέρηση: τα τελευταία δέκα χρόνια οι νέοι πετρελαιοκινητήρες έχουν μειώσει και κάτω από το ένα δέκατο 1/10 τη μάζα των εκπεμπόμενων σωματιδίων ενώ το σύνολο των κυκλοφορούντων αυτοκινήτων μόλις στο μισό. Το ίδιο προφανώς συμβαίνει για όλα τα επιβλαβή απόβλητα.

Αυτό σημαίνει ότι μια πολιτική καθαρού αέρα, ειδικά σε αστικές περιοχές, πρέπει να έχει  δύο στόχους: αφενός, την απόσυρση του στόλου των πλέον ρυπογόνων οχημάτων, διότι γνωρίζουμε ότι τα οχήματα άνω των 15 ετών ευθύνονται για τις μισές εκπομπές σωματιδίων· από την άλλη, να ευνοηθεί η παραγωγή και η αγορά των λιγότερο ρυπογόνων οχημάτων, πράγμα που είναι ακριβώς η αντίθετη επιλογή από εκείνη της ευθυγράμμισης της τιμής του ντίζελ με την τιμή της βενζίνης.

Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, το 2018 ξεκίνησε με αύξηση των φόρων επί του καυσίμου ντίζελ κατά 7,6 σεντς, έναντι μόνο 3,9 σεντς για τη βενζίνη. Τώρα, η διαφορά μεταξύ των δύο τύπων καυσίμων είναι μόνο 8 έως 10 σεντς, έναντι 25 σεντς πριν από δύο χρόνια. Η επίσημη εκστρατεία κατά του φαινομένου του θερμοκηπίου πέτυχε μια πρώτη σημαντική νίκη: ενώ οι μέσες εκπομπές CO2 των νέων οχημάτων στη Γαλλία μειώθηκαν κατά 37% σε 23 χρόνια, αυξήθηκαν το 2017 λόγω της μείωσης των καινούριων αυτοκινήτων ντίζελ! Αυτό ονομάζεται ενεργειακή μετάβαση.

Aγοράζοντας πρόσφατα ένα αυτοκίνητο ντίζελ από ενδιαφέρον για το περιβάλλον, ήξερα ότι θα μου κόστιζε περισσότερο, αλλά το έκανα από αντίδραση στο τέλος μιας θεατρικής παράστασης που ίσως φοβόμαστε: αυτή τη φορά ο Tαρτούφος ίσως να κερδίσει.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2018/12/07/31001-20181207ARTFIG00299–un-vehicule-essence-emet-autant-de-particules-fines-que-dix-vilains-diesel.php

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Σε κάθε συγκυρία έντονης κοινωνικής αναταραχής ακούγονται συνήθως αυτοί που φωνάζουν, δικαίως ή αδίκως, περισσότερο. Ενώ κάποιοι μιλούν τότε, ορθώς ή λανθασμένα, για «σιωπηλές πλειοψηφίες» που ενίοτε και αυτές εξοργίζονται από τις «δημοκρατικές» καταχρήσεις των πρώτων. Αυτό θα είναι το θέμα μου σήμερα, πριν το αναμενόμενο έντονα διάγγελμα του Μακρόν, ώρα Ελλάδας 9 μ.μ.. Αφού πρώτα υπενθυμίσω στους αναγνώστες μου τα δυο προηγηθέντα στις Ανιχνεύσεις σχετικά ενημερωτικά άρθρα μου :

στις 17-11-2018 : http://www.anixneuseis.gr/?p=198156 και

στις 5-12-2018 http://www.anixneuseis.gr/?p=198979 , ώστε να έχουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα αναφορικά με το κοινωνικό μέγεθος των «κίτρινων γιλέκων» τα οποία δεν έχουν ακόμα αποκτήσει ηγεσία (έχουν μόνο κάποιους απειλούμενος τοπάρχες) γιατί είναι ίσως εγκλωβισμένα σε μια ψηφιακή αμεσο-δημοκρατική εξωπραγματική «οριζοντιότητα» (horizontalité) ισοτιμίας μεταξύ τους, εξ ου και έχουν ήδη διασπαστεί με τα μετριοπαθέστερα «ελεύθερα κίτρινα γιλέκα» τα οποία έχουν απειληθεί, από τα πρώτα, ακόμα και με θάνατο !

Στην παρακάτω σκιαγράφησή μου θα βασιστώ σε δυο πραγματικά στοιχεία :

1.Στην δημοσκόπηση που διενήργησε στις 5 και 6 Δεκεμβρίου 2018 το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων  Ipsos για λογαριασμό του κόμματος του Μακρόν «Γαλλία Εμπρός» και δημοσιεύθηκε στις 9-12-2018 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche.

2.Στην έρευνα της δημοσιογράφου Sylvia Zappi του ηλεκτρονικού Le Monde που δημοσιεύθηκε στις 7-12-2018.

Η 1^η έρευνα αφορούσε στο ερώτημα : τι θα ψήφιζαν οι άνθρωποι των «κίτρινων γιλέκων», αν κατέβαιναν στις προσεχείς ευρωεκλογές με δική τους πολιτική παράταξη ; Ξεπερνώντας εννοείται το τεράστιο πρόβλημα ηγεσίας που έχουν σήμερα. Εάν λοιπόν οι εκλογές είχαν πραγματοποιηθεί την Κυριακή που μας πέρασε, αυτή η παράταξη θα έπιανα το 12% των ψήφων, άρα δεν είναι πλειοψηφία στους Γάλλους. Το ποσοστό τους θα ήταν πολύ πίσω από μια παράταξη ευρωεκλογών του Μακρόν μαζί με το συνεργαζόμενο σήμερα κεντρώο κόμμα Modem (ποσοστό 21%). Δηλαδή θα έδινε μάχη για τη 2^η θέση, αφού το κόμμα της Λεπέν θα έπαιρνε ποσοστό 14%. ‘Έναντι 13% που θα έπαιρνε το κόμμα των οικολόγων «Europe Ecologie-Les Verts» (οι οποίοι ζήτησαν μόνοι τους από την κυβέρνηση να μην καταργηθεί ο φόρος επί των καυσίμων και έκαναν μια μεγαλειώδη παράλληλη διαδήλωση στο Παρίσι χθες την Κυριακή που δεν την έπαιξαν καθόλου τα ελληνικά ΜΜΕ), 11% που θα έπαιρναν οι δεξιοί  Ρεπουμπλικάνοι και μόνο 9% το κόμμα του Μελανσόν η «Ανυπότακτη Γαλλία». H εν λόγω έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα : «Μια παράταξη κίτρινων γιλέκων στις ευρωεκλογές, θα αδυνάτιζε την Λεπέν και τον Μελανσόν» («Une liste Gilets jaunes aux européennes affaiblirait Le Pen et Mélenchon).

Η 2η δημοσιογραφική έρευνα ζητούσε τη γνώμη των Γάλλων  που αντιτίθενται με τα μπλόκα.

Αυτοί οι Γάλλοι είναι «αντι-κίτρινα γιλέκα» και θέλουν να το γνωστοποιήσουν στη δημοσιογράφο με το μικρό τους όνομα. Χαρακτηρίζουν τα κίτρινα γιλέκα «Τρομοκράτες», «Ελευθεριοκτόνους», «Αντιδημοκρατικούς». Αυτοί οι ερωτηθέντες είναι μέρος του ενός τρίτου των Γάλλων  που αποδοκιμάζουν από την αρχή την «σύγκρουση των κυκλικών σημείων» (των μπλόκων δηλαδή). Οι μαρτυρίες που συνέλεξε η Sylvia Zappi στον ιστότοπο Lemonde.fr ξεδιπλώνουν τα παράπονά τους εναντίον αυτής της εξέγερσης που κλονίζει τη Γαλλία σήμερα.

Οι Γάλλοι εξακολουθούν κατά πλειοψηφία να υποστηρίζουν την κινητοποίηση που ξεκίνησε πριν από ένα μήνα. Η τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας Elabe για το ειδησεογραφικό κανάλι  BFM-TV, που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2018, και έγινε μετά τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού Edouard Philippe, υπογραμμίζει ότι το 72% των Γάλλων εγκρίνει ή συμπαθεί το κίνημα των κίτρινων γιλέκων (όμως το 80% αυτών δεν επιθυμεί βιαιότητες), παρόλο ότι παρουσιάζει πτώση τριών μονάδων. Η στήριξη παραμένει μαζική.

Υπάρχουν όμως και όλοι αυτοί που είναι αντίθετοι με τα μπλόκα και οι οποίοι λένε ότι είναι πληγωμένοι από την ομοφωνία που φαίνεται να προκαλεί η αντι-φορολογική γκρίνια. Το πρώτο τους επιχείρημα αναφέρεται στην ελεύθερη κυκλοφορία τους, που είναι κυρίαρχη για αυτούς. Το μπλοκάρισμα σε ένα σταυροδρόμι, σημαίνει παρεμπόδιση των μετακινήσεών τους, κάτι που τους είναι απαράδεκτο. «Δεν δέχομαι τα εμπόδια που μου στερούν την ελευθερία μου να μετακινηθώ και να εργαστώ. Τα «κίτρινα γιλέκα» είναι ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού που δίνει μαθήματα δημοκρατίας στην υπόλοιπη πλειοψηφία», αναφέρει η Stephanie, 45 ετών, που εργάζεται στον κλάδο της επικοινωνίας στην περιοχή Haute-Marne. Ο Joël, ένας συνταξιούχος καθηγητής στο Μονπελιέ, δεν του άρεσε η εμπειρία που έζησε στις 17 Νοεμβρίου 2018 : «Με σταμάτησε να μην περάσω ένας με «κίτρινο γιλέκο» και μου είπε: «Συμφωνείτε μαζί μου ; Διαφορετικά σας εμποδίζω να περάσετε». «Κάπως έτσι αρχίζει ο ολοκληρωτισμός!», δήλωσε ο εξηντάχρονος.

Τα κοσμητικά επίθετα για την ονομασία των διαδηλωτών είναι συχνά γεμάτα θυμό και περιφρόνηση. Για την Malika, ιατρική γραμματέα από τη βόρεια Γαλλία, είναι «βάρβαροι». «Μας στερούν την ελευθερία μετακινήσεών μας και θέλουν να μας επιβάλλουν δια της βίας τις μεγαλεπήβολες απαιτήσεις τους, με εκφοβισμό και νταηλίκι!», λέει. «Δεν επικοινωνούν, γαβγίζουν», λέει ο δικαστής Steph που ζει στην περιοχή Haute-Garonne και βλέπει τα μπλόκα ως «χώρους εκτόνωσης», «παίρνοντας ως όμηρους όσους θέλουν να πάνε να εργαστούν». «Στη μέθη της εκτόνωσης, το σύνθημα «Είμαστε ο λαός» γίνεται μια αδειοδότηση για το μπλοκάρισμα ή για την εξύβριση άλλων πολιτών που δεν είναι μέρος του λαού», επίσης επικρίνει ο Robert, συνταξιούχος της περιοχής Gif-sur-Yvette (Εσόν).

φόβος και μη κατανόηση

Πίσω από αυτή την έντονη απόρριψη εκφράζονται πραγματικοί φόβοι. Φυσικός φόβος όταν βρίσκεσαι μπλοκαρισμένος στο αυτοκίνητό σου. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν ορισμένοι μπλοκέρ που αναγκάζουν τους οδηγούς να «δείχνουν το κίτρινο γιλέκο τους» και να κορνάρουν επιδοκιμαστικά, επικρίνονται ιδιαιτέρως. Διαβάζουμε επίσης, γράφει η δημοσιογράφος Sylvia Zappi, τον φόβο για το τι μπορεί να προκαλέσει αυτή η κοινωνική οργή. «Εδώ και μερικές μέρες, φοβάμαι. Ο φόβος αυτής της βλακείας, αυτού του μίσους, της επίθεσης στην ελευθερία μας και στη δημοκρατία μας … των πράξεων βίας και του βανδαλισμού», λέει μια νοσοκόμα  που θέλει να παραμείνει ανώνυμη.

Αισθανόμαστε στις μαρτυρίες αυτές μια συνολική μη κατανόηση μπροστά σε αυτή την κοινωνική έκρηξη, αναφέρει η Sylvia Zappi στην έρευνά της. Πολλοί φοβούνται τις πολιτικές συνέπειες της εξέγερσης στο γαλλικό πολιτικό σύστημα. «Η έκφραση αυτού του θυμού είναι τρομακτική επειδή είναι καταστρεπτική, ακόμη και μηδενιστική. Προσωπικά, φοβάμαι ότι θα οδηγήσει στο τέλος της δημοκρατίας μας», διαβεβαιώνει ένας παριζιάνος διευθυντής μιας Πολύ Μικρής Επιχείρησης. «Υφιστάμεθα μια ομηρία  που θα θέσει την οικονομία της χώρας νοκ άουτ. Για να μην αναφέρουμε όλες τις ζημιές που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων που θα πληρωθούν από τους τόσο επικριμένους φόρους μας», εξέφρασε την ανησυχία του ένας εμπορικός διευθυντής της Noyon (Oise) από την πλευρά του.

Άλλοι βλέπουν στην κινητοποίηση μια χειραγώγηση των άκρων που λένε ότι φοβούνται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. «Αυτό που με ανησυχεί είναι η εξεγερτική τροπή, ακόμη και ολοκληρωτική, του κινήματος», υπογραμμίζει ο Julien, διευθυντικό στέλεχος από την Τουλούζη, ο οποίος πιστεύει ότι ανιχνεύει στα «κίτρινα γιλέκα» «μια δουλειά ολοένα και πιο ορατής παρότρυνσης προς εθνικιστικούς και ταυτοτικούς ακτιβιστές». «Αυτό το κίνημα το εκμεταλλεύεται η ακροδεξιά και η «Ανυπότακτη Γαλλία». Είναι ένα φεστιβάλ της δημαγωγίας. Ο λαϊκισμός μας απειλεί», λέει η Brigitte από το Bordeaux.

Τελικά, για τους περισσότερους από αυτούς που απάντησαν στην έρευνα της Sylvia Zappi, αυτές οι διαδηλώσεις είναι απλά παράνομες. Και ως προς τις διεκδικήσεις τους και ως προς την έκφρασή τους. «Αυτό το κίνημα δεν είναι πια αξιόπιστο, διότι επιμένει ενώ η κυβέρνηση έχει υποχωρήσει», λέει ένας υπάλληλος της Parthenay (Deux-Sevres). Και η Catherine, γιατρός σε ένα μικρό χωριό στη Νορμανδία, αμφισβητεί το σύνθημα που ακούγεται ολοένα και περισσότερο από τα «κίτρινα γιλέκα» : «Macron παραιτήσου ;» ! «Και ποιος θα πάρει τη θέση του ; Φοβάμαι ότι τα εξτρεμιστικά κόμματα βρίσκονται από πίσω. Για αυτό και είμαι 100% αντίθετη».

Δεν είναι η μόνη μεταξύ των  592 περίπου αναγνωστών της Le Monde που θέλησαν να καταθέσουν την άποψή τους για τα γαλλικά γεγονότα.

Κάποιοι Γάλλοι αναλυτές θεωρούν ότι τα «κίτρινα γιλέκα» είναι «οι πλούσιοι των φτωχών και οι φτωχοί των πλουσίων». Δηλαδή αυτό που συνηθίζουμε να λέμε εμείς «η μεσαία τάξη».

Είναι ;

Πάντως τώρα έχετε και την αντίθετη προς τα «κίτρινα γιλέκα» γαλλική άποψη.

Τα συμπεράσματα δικά σας.