Τα Σκόπια στην αγκαλιά του Ερντογάν: Ο “θείος” Τσαβούσογλου και στο βάθος ο εξοχότατος ΓΑΠ

Από

January 19, 2019

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Hellaw Journal

Ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων Νικολά Ντιμιτρόφ με τον Τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Άγκυρα. Φωτογραφία Υπουργείο Εξωτερικών.

JANUARY 19, 2019

Είναι πολύ ανόητη η ενέργεια του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, να ανακοινώσει ότι αναγνωρίζει τα Σκόπια υπό το συνταγματικό τους όνομα, δηλαδή «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Διότι είναι η ίδια η πΓΔΜ που έχει ήδη αποφασίσει να το αλλάξει το όνομα της σε «Βόρεια Μακεδονία». Και στο θέμα αυτό οι Σκοπιανοί δεν άκουσαν τους Τούρκους, που τους ζητούσαν να μην προχωρήσουν σε συμφωνία με την Ελλάδα.

Ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ άκουσε τον Τζόρτζ Σόρος και γενικά τους Αμερικανούς, διότι του υποσχέθηκαν τον …παράδεισο, και που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κόλαση εάν επανέλθουν οι εθνικιστές. Ο κ. Τσαβούσογλου έδειξε απλά ότι σε κάθε ευκαιρία θα δημιουργεί προβλήματα στην Ελλάδα άσχετα αν η χώρα μας δεν είναι ποτέ προκλητική, ούτε απειλητική προς την ανεξέλεγκτη κατοχική δύναμη.

Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα: Η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι ο λόγος για τον οποίο έσπευσε να κλείσει το θέμα των Σκοπίων ήταν οι στενές σχέσεις της σκοπιανής ηγεσίας με τους Τούρκους. Ήθελαν να αποτρέψουν την τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια, μας είπαν, μόνο που αποδεικνύεται ότι οι Σκοπιανοί έχουν κάνει τις επιλογές και τα κουμάντα τους τους. Οι σχέσεις τους με την Τουρκία είναι και σήμερα στενές και δεν πρόκειται να αλλάξουν επειδή εμείς «λύσαμε» ένα πολύχρονο πρόβλημα χωρίς να γνωρίζουμε και τις συνέπειες. Διότι αν σπρώξαμε περισσότερο τους Σκοπιανούς στην αγκαλιά της Τουρκίας, τι την θέλαμε τη λύση του προβλήματος της ονομασίας;

Προκάλεσε εντύπωση, πάντως, το γεγονός ότι ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων, Νικολά Ντιμιτρόφ, με το που τελείωσε η ψηφοφορία στην σκοπιανή Βουλή και διευθετήθηκαν κάποιες εκκρεμότητες, έσπευσε στην Άγκυρα. Ούτε ο ηγέτης του κατοχικού καθεστώτος στην κατεχόμενη Κύπρο δεν έδειξε τόση γρηγοράδα να συναντήσει τα «αφεντικά».

Δεν είχα ποτέ εμπιστοσύνη στους Σκοπιανούς, άλλωστε φαίνεται και στο πρόσωπό τους ότι δεν έχουν μπέσα. Και επειδή μιλήσαμε πιο πάνω για τον κ. Ντιμιτρόφ, να θυμίσουμε ότι ήταν πάντα μέλος του εθνικιστικού στρατοπέδου και τορπίλισε πολλές φορές τις προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος. Ακόμα και στη βράση των διαπραγματεύσεων, ο κ. Ντιμιτρόφ έθετε εμπόδια και έβαζε και τρικλοποδιές.

Στην τελευταία διαπραγμάτευση, που έγινε στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς με σύστησε στον κ. Ντιμιτρόφ, ο οποίος στράφηκε και μου είπε ότι δεν είναι εθνικιστής! Βεβαίως είναι. Και είναι και αυτός που κρατά «ζεστή» τη σχέση με την Τουρκία. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι με την έγκριση της συμφωνίας των Πρεσπών θα τελειώσουν τα προβλήματα. Οι Σκοπιανοί πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο να προκαλούν, και να παρουσιάζουν διαφορετικά τις πρόνοιες της συμφωνίας. Η κυβέρνηση έπρεπε να θέσει ασφαλιστικές δικλείδες για να μην παραβιαστεί η συμφωνία, διότι στο τέλος οι Σκοπιανοί θα καταργήσουν τη λέξη «βόρεια», θα μείνουν με το «Μακεδονία» και εκεί θέλω να δω τη μαγκιά των πολιτικών μας.

Η απόφαση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να κλείσει το θέμα των Σκοπίων, έχει προκαλέσει πολύ μεγάλες αντιδράσεις, και πιστεύεται ότι θα επηρεάσει και το αποτέλεσμα των εκλογών. Όσο και να υποστηρίζουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -μερικοί χαρακτηρίζονται από «εθνομηδενισμό»- ότι οι πολίτες δεν θα επηρεαστούν όταν βρεθούν μπροστά στις κάλπες, οι διάφορες μετρήσεις δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Θα είναι καταλυτική η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις περιοχές που τα στελέχη του τις χαρακτηρίζουν «εθνικιστικές».

Την ίδια στιγμή, το παραπάνω συμπέρασμα δεν σημαίνει ότι θα έχει οφέλη η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Μητσοτάκης. Υπάρχει ένας δισταγμός και ένα «μούδιασμα», επειδή αρκετοί ψηφοφόροι πιστεύουν ότι και η Ν.Δ. εάν ήταν κυβέρνηση θα έκανε ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το Σκοπιανό δεν θα ξεπεραστεί ως πρόβλημα και θα παραμείνει ως «αγκάθι» στις σχέσεις της Ελλάδας και των Σκοπίων, ακριβώς επειδή η Τουρκία ελέγχει το πολιτικό σύστημα. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αλβανία, όπου οι πολιτικοί είναι πιο εκρηκτικοί. Ο τουρκικός έλεγχος δεν είναι απόλυτος στην Αλβανία επειδή πολιτικοί όπως ο Έντι Ράμα, θέλουν να διαφημίζουν την ανεξαρτησία τους.

Αυτό που έχει σημασία και πρέπει να μας ανησυχεί είναι ότι και των Σκοπίων, και τα αλβανικά ζητήματα, γενικά παραμένουν ανοικτά και προβληματικά…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ήρθε και έδεσε το γλυκό… Ο εξοχότατος πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Α. Παπανδρέου (γνωστός ως ΓΑΠ) υποστηρίζει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αναμενόμενο θα πείτε… Αλλά μήπως έχει πίσω η αχλάδα την ουρά; Και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας του δώσει το υπουργείο των Εξωτερικών ενόψει και της νέας προσπάθειας επιβολής φιλοτουρκικής λύσης στον κυπριακό λαό; Εδώ θα είμαστε για να τα …λέμε εάν ο πρωθυπουργός αποφασίσει να ταυτιστεί με τον άνθρωπο που οδήγησε την Ελλάδα στα σκληρά και απάνθρωπα Μνημόνια, τα οποία διέλυσαν τον ελληνικό λαό…

Πηγή: Τα Σκόπια στην αγκαλιά του Ερντογάν: Ο “θείος” Τσαβούσογλου και στο βάθος ο εξοχότατος ΓΑΠ https://hellasjournal.com/2019/01/ta-skopia-stin-agkalia-toy-erntogan-o-quot-theios-quot-tsavoysogloy-kai-sto-vathos-o-exochotatos-gap/

Πώς οι ΗΠΑ μπορούν να προωθηθούν στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας

Από

anixneuseis

January 19, 2019

Ο σωστός τρόπος για να απωθήσουν το Πεκίνο

Gregory Poling και Bonnie S. Glaser foreignaffairs.gr

18/01/2019

Περίληψη:

Ο GREGORY POLING είναι Διευθυντής του Asia Maritime Transparency Initiative και συνεργάτης στο Πρόγραμμα Νοτιοανατολικής Ασίας στο Center for Strategic and International Studies.
Η BONNIE S. GLASER είναι ανώτερη σύμβουλος για την Ασία και διευθύντρια του China Power Project στο Center for Strategic and International Studies.

Κατά την διάρκεια των δύο ετών της θητείας του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ήταν ομιλητικός για την περιφρόνησή του προς τις περισσότερες μορφές πολυμέρειας. Ωστόσο, όταν πρόκειται για δύο πιεστικά ναυτικά ζητήματα στην Ανατολική Ασία, η διοίκησή του βλέπει την αξία των φίλων. Πρώτο είναι το πρόβλημα του τερματισμού των παράνομων μεταφορών καυσίμων στα δεξαμενόπλοια της Βόρειας Κορέας στην Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας, μια τακτική που χρησιμοποιεί η Πιονγκγιάνγκ για να παρακάμψει τις κυρώσεις των ΗΠΑ και των Ηνωμένων Εθνών. Για να καταστείλουν το λαθρεμπόριο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ιαπωνία συγκέντρωσαν έναν συνασπισμό κρατών για να εντοπίζουν και να αναφέρουν τα πλοία που ασχολούνται με αυτές τις παράνομες μεταφορές από πλοίο σε πλοίο.

Μετά υπάρχει η Θάλασσα της Νότιας Κίνας, όπου το Πεκίνο συνεχίζει [1] την στρατιωτική του συσσώρευση και έχει εντείνει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις ενάντια στο διεθνές δίκαιο [2]. [Πολεμικά] Ναυτικά μέσα και έξω από την περιοχή ανταποκρίθηκαν στην επιθετική στάση της Κίνας, αναλαμβάνοντας περισσότερες επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένων ασκήσεων, συλλογής πληροφοριών, και διελεύσεων μέσω αμφισβητούμενων υδάτων, με στόχο την διατήρηση της ελευθερίας των διελεύσεων στον αέρα και στην θάλασσα.

Το αεροπλανοφόρο USS Ronald Reagan και το ελικοπτεροφόρο αντιτορπιλικό των ιαπωνικών ναυτικών Δυνάμεων Αυτοάμυνας JS Hyuga σε σχηματισμό με 16 άλλα πλοία κατά την διάρκεια της άσκησης Keen Sword στην Θάλασσα των Φιλιππίνων, τον Νοέμβριο του 2018. KALIA V. PETERS / U.S. NAVY VIA REUTERS
———————————————————————————

Δυστυχώς, η ηγεσία των ΗΠΑ ήταν εμφανής σε ένα μόνο από αυτά τα ναυτικά ζητήματα. Η Ουάσινγκτον υπήρξε η κινητήρια δύναμη πίσω από την πολυμερή προσπάθεια για την εξάλειψη του λαθρεμπορίου της Βόρειας Κορέας. Ωστόσο, ήταν πολύ λιγότερο αποτελεσματική στο συντονισμό με κράτη-ομοϊδεάτες για την υπεράσπιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η απώθηση του κινεζικού ρεβιζιονισμού θα απαιτήσει μια διεθνή προσπάθεια, την οποία η Ουάσινγκτον βρίσκεται σε προνομιακή θέση να διαμορφώσει. Για να σχεδιάσει τον καλύτερο τρόπο ώστε να το πράξει, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να πάρει μια σελίδα από το δικό της εγχειρίδιο στην Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας.

ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Τον Οκτώβριο του 2017, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν πτήσεις επιτήρησης πάνω από την Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας για να παρακολουθούν και να διακόπτουν τις δραστηριότητες των πλοίων για τα οποία υπάρχουν υποψίες ότι παραβιάζουν τις κυρώσεις κατά της Βόρειας Κορέας. Στις αρχές του 2018, η διοίκηση Trump αποφάσισε να επεκτείνει αυτή την προσπάθεια, στρατολογώντας περισσότερες χώρες για να εντοπίζουν τα πλοία που θεωρείται ότι μεταφέρουν απαγορευμένο φορτίο. Τον Φεβρουάριο του 2018, η ιαπωνική εφημερίδα Asahi Shimbun ανέφερε [3] ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ιαπωνία σχεδίαζαν να οργανώσουν μια διεθνή συνάντηση για την σύσταση αυτής της συμμαχίας. Οι προσκεκλημένοι περιελάμβαναν την Αυστραλία, την Γαλλία, την Σιγκαπούρη, τη Νότια Κορέα και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Από τον Μάιο, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν βασίσει αεροσκάφη επιτήρησης στην αεροπορική βάση Kadena των ΗΠΑ, στην Οκινάουα, για να πραγματοποιούν τακτικές περιπολίες στην Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας και στην Θάλασσα της Ιαπωνίας. Ένα βρετανικό πολεμικό πλοίο αναπτύχθηκε επίσης στην Ιαπωνία για να βοηθήσει την προσπάθεια. Το αεροσκάφος επιτήρησης συλλέγει πληροφορίες σχετικά με πλοία για τα οποία υπάρχουν υπόνοιες ότι παραβιάζουν τις κυρώσεις κατά της Βόρειας Κορέας. Φωτογραφίζουν τους αριθμούς στο κύτος των σκαφών που εμπλέκονται με παράνομες μεταφορές πετρελαίου από πλοία σε πλοία και τα αναφέρουν στα Ηνωμένα Έθνη για να βοηθήσουν να λογοδοτήσουν τα μέρη αυτά με το να εγγραφούν σε μια μαύρη λίστα πλοίων και εμπλεκόμενων εταιρειών και πιέζοντας τα κράτη-μέλη [του ΟΗΕ], ιδίως την Κίνα και την Ρωσία, να πατάξουν τους παραβάτες.

Η συμμαχία επεκτάθηκε τον Σεπτέμβριο [4] με την ίδρυση ενός Κέντρου Συντονισμού Επιβολής (Enforcement Coordination Center) επί του USS Blue Ridge. Το πλοίο φιλοξενεί περισσότερα από 50 άτομα προσωπικό από την Αυστραλία, τον Καναδά, την Γαλλία, την Ιαπωνία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νότια Κορέα και το Ηνωμένο Βασίλειο. Μεταξύ άλλων σκοπών, το κέντρο συντονισμού δημιουργήθηκε για να διευκολύνει τις επικοινωνίες γέφυρας με γέφυρα (bridge-to-bridge) μεταξύ των πλοίων της συμμαχίας και των υπόπτων για λαθρεμπορία πλοίων. Τον Νοέμβριο, ο ναύαρχος Phil Davidson, επικεφαλής της αμερικανικής διοίκησης για την περιοχή Ινδο-Ειρηνικού, είπε ότι η Ουάσιγκτον είχε αφιερώσει δύο πλοία σε αυτές τις περιπολίες και αύξησε τις πτήσεις επιτήρησης κατά 50%.

Οι προσπάθειες του συνασπισμού έχουν μέχρι στιγμής μικτά αποτελέσματα. Τον Δεκέμβριο, ένας αξιωματούχος της αμερικανικής άμυνας δήλωσε στο NBC [5] ότι σε 30 περιπτώσεις από τον Οκτώβριο του 2017, οι λαθρέμποροι έχουν εγκαταλείψει τις μεταφορές [καυσίμων] από πλοίο σε πλοίο όταν παρακολουθούνταν από περιπολίες. Δυστυχώς, η ομάδα έχει επίσης αναμφισβήτητα γίνει θύμα της δικής της επιτυχίας. Μια έκθεση του ΟΗΕ από τον Αύγουστο υποδεικνύει ότι το λαθρεμπόριο έχει μετακινηθεί από την Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας και την Θάλασσα της Ιαπωνίας στα χωρικά ύδατα των γύρω χωρών, όπως η Κίνα, για να αποφύγουν να ανιχνεύονται. Ως αποτέλεσμα, οι μεταφορές από πλοίο σε πλοίο αυξήθηκαν.

Το πόσο αποτελεσματική θα είναι η συμμαχία για τον τερματισμό των παραβιάσεων επί των βορειοκορεατικών κυρώσεων μακροπρόθεσμα απομένει να το δούμε, αλλά οι φιλόδοξες πολυμερείς προσπάθειες έχουν αναμφισβήτητα επιτύχει να ασκήσουν πίεση στους παραβάτες των κυρώσεων και στα κράτη-μέλη του ΟΗΕ που έχουν κλείσει τα μάτια τους σε αυτές τις δραστηριότητες.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΕΚΙΝΟ

Αν και ο συνασπισμός για την πάταξη του λαθρεμπορίου στην Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας ήταν σε μεγάλο βαθμό ενορχηστρωμένος από την Ουάσινγκτον, η αυξανόμενη συμμετοχή τρίτων μερών στις επιχειρήσεις της Θάλασσας της Νότιας Κίνας για την αντιστάθμιση του Πεκίνου ήταν πιο οργανική. Για αρκετά χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρότρυναν σιωπηρά τα κράτη ομοϊδεάτες να αυξήσουν την παρουσία τους στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας για να βοηθήσουν την επιβεβαίωση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας παρά τις υπερβολικές κινεζικές ναυτικές αξιώσεις. Αλλά η Ουάσιγκτον δεν έχει ακόμη προσπαθήσει να οικοδομήσει έναν επίσημο συνασπισμό στην υπηρεσία αυτών των στόχων, αφήνοντας σε άλλες χώρες να διεκδικήσουν κατά μόνας τα δικαιώματά τους.

Η προτροπή από τις ΗΠΑ ενδέχεται να έχει παίξει κάποιον ρόλο στις εντατικοποιημένες στρατιωτικές δραστηριότητες άλλων κρατών στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας φέτος. Ωστόσο, η στρατιωτικοποίηση των τεχνητών κινεζικών νησιών στα Spratly, ιδίως η ανάπτυξη των πύραυλων επιφανείας-αέρος και των πύραυλων κατά σκαφών επιφανείας σε αυτά [τα νησιά] τον Μάιο, πιθανότατα διαδραμάτισε πολύ μεγαλύτερο ρόλο. Οι εξελίξεις αυτές ενέτειναν τους φόβους ότι το Πεκίνο θα καταστήσει αυστηρότερο τον έλεγχό του στα ύδατα και τον εναέριο χώρο της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, πράγμα που θα μπορούσε να υπονομεύσει τις βασικές νομικές αρχές που διέπουν την παγκόσμια ναυτική τάξη, να αποτρέψει τους εταίρους της Νοτιοανατολικής Ασίας από την πρόσβαση στα δικαιώματά τους και τους πόρους τους, και τελικά να προξενήσει αστάθεια και μια πιθανή σύγκρουση στην περιοχή. Αυτό με την σειρά του ώθησε άλλα κράτη να διεκδικήσουν τα δικά τους δικαιώματα και να στείλουν ένα μήνυμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι η μόνη χώρα που ενδιαφέρεται να διατηρήσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας.

Το 2018, η Αυστραλία αύξησε την συχνότητα των μακρόχρονων περιπολιών της στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Ο αντιναύαρχος Michael Noonan, επικεφαλής του Βασιλικού Ναυτικού της Αυστραλίας, δήλωσε σε ένα ακροατήριο στο International Institute for Strategic Studies στις 28 Νοεμβρίου ότι το ναυτικό «εκτελεί τακτικά δρομολόγια μέσω των Spratly και των Στενών της Ταϊβάν». Είπε επίσης ότι αν και δεν είναι αυστραλιανή πολιτική να πλέει εντός των 12 ναυτικών μιλίων από τα αμφισβητούμενα στοιχεία στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας, όπως κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τακτικά μέσω επιχειρήσεων ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, υποστηρίζει το δικαίωμα των άλλων να το πράξουν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν επιχειρήσεις ελευθερίας ναυσιπλοΐας σε ολόκληρο τον κόσμο για να αμφισβητήσουν τις υπερβολικές ναυτικές αξιώσεις ή να στηρίξουν την μη συμμόρφωσή τους σε περιορισμούς που θέτουν άλλες χώρες σε διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα στην θάλασσα. Τα πλοία των ΗΠΑ εκτελούν μια ποικιλία τέτοιων επιχειρήσεων στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων εντός των 12 ναυτικών μιλίων από κατεχόμενα χαρακτηριστικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ενέργειες αυτές γίνονται για να επιβεβαιώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη χωρικών υδάτων 12 ναυτικών μιλίων γύρω από τεχνητά νησιά που προηγουμένως ήταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας˙ σε άλλες περιπτώσεις, αμφισβητούν την απαίτηση του Πεκίνου για προηγούμενη ειδοποίηση πριν τα ξένα πολεμικά πλοία μπορέσουν να διέλθουν μέσω των χωρικών της υδάτων.

Τον Ιούνιο, μια γαλλική ομάδα θαλάσσιων αποστολών συνεργάστηκε με βρετανικά ελικόπτερα και πλοία για να πλεύσουν στην θάλασσα της Νότιας Κίνας. Δεν μπήκαν στα 12 ναυτικών μιλίων χωρικά ύδατα γύρω από αμφισβητούμενα στοιχεία ούτε στόχευσαν οποιαδήποτε συγκεκριμένη κινεζική διεκδίκηση, αλλά ακριβώς όπως με τις περιπολίες της Αυστραλίας, η παρουσία τους είχε το νόημα του μηνύματος. Η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας, Florence Parly, αποκάλυψε στον φετινό Διάλογο Shangri-La ότι Γερμανοί παρατηρητές βρίσκονταν επίσης πάνω σε ένα από τα πλοία. Δύο μήνες αργότερα, το Ηνωμένο Βασίλειο προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα, όταν το HMS Albion ταξίδεψε μέσω των Νήσων Paracel για να αμφισβητήσει την παράνομη απαίτηση της Κίνας για ευθείες γραμμές βάσης γύρω από αυτά τα στοιχεία. Με τον σχεδιασμό γραμμών βάσης κατά παράβαση των διεθνών νομικών αρχών, το Πεκίνο δήλωσε ότι η θάλασσα εντός αυτών των γραμμών είναι τα εσωτερικά ύδατά της και είναι κλειστή για τα ξένα σκάφη. Η διέλευση του Albion, το οποίο αμφισβήτησε αυτόν τον ισχυρισμό, ήταν η πρώτη φορά που ένα Ναυτικό εκτός από των Ηνωμένων Πολιτειών ενεπλάκη δημόσια σε μια ξεκάθαρη επιχείρηση ελευθερίας της ναυσιπλοΐας (freedom of navigation operation).

Στις 31 Αυγούστου, ημέρα της άσκησης του Albion, το Ναυτικό των ΗΠΑ και το Ναυτικό των Δυνάμεων Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας συμμετείχε σε μια διμερή εκπαιδευτική άσκηση στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Στην συνέχεια, τον Σεπτέμβριο, η Ιαπωνία έστειλε ένα υποβρύχιο για να ενωθεί με τρία αντιτορπιλικά της σε μια άσκηση για ανθυποβρυχιακό πόλεμο στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Σημείωσε την πρώτη φορά που η Ιαπωνία αναγνώρισε δημοσίως μια υποβρυχιακή άσκηση στα εν λόγω ύδατα.

Αυτή η αύξηση της ναυτικής δραστηριότητας δείχνει ότι η ανησυχία για τις προσπάθειες της Κίνας να ξαναγράψει τους κανόνες του εθιμικού διεθνούς δικαίου στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας εξαπλώνεται. Κανένα άλλο κράτος δεν έχει ένα ισοδύναμο με το Πρόγραμμα των ΗΠΑ για την Ελεύθερη Ναυσιπλοΐα (U.S. Freedom of Navigation Program), αλλά όλα τα ξένα Ναυτικά που επιχειρούν στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας επιδιώκουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας μέσω αυτών των ασκήσεων, ακόμη και αν αυτό δεν είναι ο μόνος σκοπός τους. Στο κάτω-κάτω, η Κίνα αντιτίθεται σε οποιεσδήποτε ξένες στρατιωτικές δραστηριότητες χωρίς ειδοποίηση στα ύδατα που διεκδικεί, και οι κινεζικές δυνάμεις συχνά εκδίδουν προειδοποιήσεις σε ξένα στρατιωτικά σκάφη και αεροπλάνα για να εγκαταλείψουν τις ασθενώς καθορισμένες «ζώνες στρατιωτικού συναγερμού» (military alert zones ) ή να σταματήσουν να «απειλούν την ασφάλεια» των κινεζικών εγκαταστάσεων απλώς με την διέλευσή τους στον διεθνή εναέριο χώρο και στα κοντινά νερά.

Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ

Η εμφάνιση αυτής της νέας διεθνούς προθυμίας για διεκδίκηση δικαιωμάτων στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας παρουσιάζει μια ευκαιρία για ηγεσία, ευκαιρία που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν ακόμα αξιοποιήσει. Οι διεκδικήσεις του Πεκίνου απειλούν ένα ευρύ φάσμα ελευθεριών των θαλασσών, όχι μόνο την ελευθερία πλοήγησης ξένων στρατιωτικών σκαφών. Αυτά περιλαμβάνουν τα αποκλειστικά δικαιώματα των παράκτιων κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας να αλιεύουν, να εκμεταλλεύονται τους πόρους του θαλάσσιου βυθού, και να ασκούν επιβολή του νόμου και άλλες δικαιοδοσίες στα δικά τους ύδατα. Οι επιχειρήσεις ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, ακόμη και αν αναληφθούν από έναν διαφοροποιημένο συνασπισμό κρατών, δεν αρκούν για να υπερασπιστούν το διεθνές δίκαιο και να απωθήσουν τον κινεζικό ρεβιζιονισμό.

Για να ξεκινήσει αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ασκήσουν την ίδια πολυμερή ηγεσία που έχουν επιδείξει στην Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας και να συμπεριλάβουν μέρη με αντίστοιχο σκεπτικό όπως η Αυστραλία, η Γαλλία, η Ιαπωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο σε κοινές ασκήσεις και άλλες δραστηριότητες οικοδόμησης συμμαχίας με εταίρους της Νοτιοανατολικής Ασίας, ιδίως τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ. Αυτό θα στείλει το σαφές μήνυμα ότι αυτές οι χώρες, όπως και οι Ηνωμένες Πολιτείες, ενδιαφέρονται να υπερασπιστούν όχι μόνο την δική τους ελευθερία ναυσιπλοΐας, αλλά και τα δικαιώματα των διεκδικητών της Νότιας Κίνας. Μια τέτοια συνεργασία θα μπορούσε να οδηγήσει στην ενδεχόμενη δημιουργία μιας συνδυασμένης επιχειρησιακής ομάδας [6] που θα εδρεύει σε ένα από τα κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας για να βοηθήσει στην αποτροπή περαιτέρω κινεζικής επιθετικότητας ή νέων αξιώσεων στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Διπλωματικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να στρατολογήσουν αυτά τα έθνη και άλλα, όπως ο Καναδάς και οι Ευρωπαίοι εταίροι, για να επαναφέρουν την Θάλασσα της Νότιας Κίνας στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας. Ένα καλό σημείο για αρχή θα είναι να συμπεριληφθεί έντονη ρητορική για την Θάλασσα της Νότιας Κίνας στην ετήσια δήλωση των ηγετών του G-7, η οποία να ξεπερνά την απλή έκφραση ανησυχίας για την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και την στήριξη των διπλωματικών διαδικασιών που ήταν κομμάτι του Ανακοινωθέντος των Υπουργών Εξωτερικών του G- 7 τον Απρίλιο του 2018 [7]. Αυτή η γλώσσα θα πρέπει να καταστήσει σαφές ότι τα κράτη του G7 δεσμεύονται να υποστηρίξουν όλες τις νόμιμες χρήσεις των θαλασσών, συμπεριλαμβανομένης της άσκησης των δικαιωμάτων των κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας στους πόρους των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών τους. Μια συντονισμένη διεθνής διπλωματική προσπάθεια θα αυξήσει την ευαισθητοποίηση για τον κινεζικό καταναγκασμό στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας και θα καταστήσει πιο δαπανηρό το σπάσιμο των κανόνων που ισχύουν συνεχώς, με το να υπονομεύσει την εικόνα του Πεκίνου ως έναν υπεύθυνο παγκόσμιο ηγέτη και ελκυστικό εταίρο σε άλλες χώρες.

Μια αποτελεσματική συμμαχία στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας θα βοηθήσει στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων που πρέπει να απολαμβάνουν τα κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας στα δικά τους ύδατα, ενώ θα κάνει το Πεκίνο να προβεί σε μακροπρόθεσμους συμβιβασμούς με τους γείτονές του ή θα πληρώσει ένα υψηλό διπλωματικό και οικονομικό κόστος. Για να λειτουργήσει αυτό όμως, η Ουάσιγκτον πρέπει να φέρει την ίδια δημιουργικότητα και φιλοδοξία στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας με εκείνη που είχε στην Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2019-01-16/how-us-can-step…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2018-01-25/why-south-china…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2016-07-22/parting-south-c…
[3] http://www.asahi.com/ajw/articles/AJ201802280030.html
[4] https://www.wsj.com/articles/new-u-s-led-coalition-to-track-illicit-fuel…
[5] https://www.nbcnews.com/news/north-korea/top-secret-report-north-korea-k…
[6] https://thediplomat.com/2018/06/toward-a-new-maritime-strategy-in-the-so…
[7] https://g7.gc.ca/en/g7-presidency/themes/building-peaceful-secure-world/…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ

Από

anixneuseis

January 19, 2019

Η κυβέρνηση έχει διασφαλισμένη πλειοψηφία για τη Συμφωνία των Πρεσπών και χωρίς την επιρροή που θα μπορούσε να ασκήσει ο Γ. Παπανδρέου με την παρέμβασή του σήμερα στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Γιατί παρεμβαίνει ο Παπανδρέου; Γιατί δίνει συνέντευξη σε μια κρίσιμη στιγμή. Προφανώς, αλλού αποβλέπει. Το παχνίδι και της ηγεσίας και του προσανατολισμού του ΚΙΝΑΛ είναι ανοικτό.

Στον πρώην πασοκικό χώρο όσοι απο τον κόσμο του ήταν να πάνε στο Συριζα πήγανε.

Όσοι έμειναν ήταν επιφυλακτικοί στην αρχή αλλά τώρα είναι και πολωμένοι εναντίον του. Δεν θέλουν το Συριζα. Και αν δουν ή αντιληφθούν διάθεση συνεργασίας ΚΙΝΑΛ- Συριζα, απλώς, δεν θα ψηφίσουν ΚΙΝΑΛ.

Η ώσμωση που παρατηρείται μεταξύ ΚΙΝΑΛ και Σύριζα περιορίζεται σε επίπεδο πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ποθούν την εξουσία και την βλέπουν να έρχεται μόνο σε συνεργασία με το Συριζα.

Θα πάνε μόνοι τους. Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ που απέμεινε, είτε αυτοπροσδιοριζόμενος ως ΠΑΣΟΚ είτε ως ΚΙΝΑΛ θα τους ακολουθήσει; Μάλλον όχι.

Απο που θα πάρει ψήφους το ΚΙΝΑΛ αν ανταποκριθεί στις πιέσεις για συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ;

Πάντως, να γνωρίζετε ότι το παιχνίδι δεν παίζεται μόνο σε πολιτικό επίπεδο. Παίζεται περισσότερο σε επίπεδο οικονομικής κυριαρχίας των δύο ισχυρών οικονομικών πόλων που απέμειναν. Και ο πόλος που υποστηρίζει το Συριζα είναι και παραδοσιακός και ισχυρός.

Beijing Looks South: Geopolitics In The South China Sea

Από

anixneuseis

January 19, 2019

By Cesar Ramirez On Jan 17, 2019

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Fig_2_Bathymetry_map_of_South_China_Sea_Basin.jpg

The acquisition of territory has historically played a prominent role in the history of geopolitics and has been a benchmark for a state asserting its power. While the territorial conquests of the past no longer serve as legitimate means of expanding a state’s sphere of influence, China’s expansion into the South China Sea seems to be their maritime loophole to this political norm.

The History of Sino-Philippine Tensions in the South China Sea

The South China Sea is one of the busiest shipping and trading routes in the world with an abundance of natural resources beneath its seabeds. The Chinese government has proclaimed the entire sea to be theirs based on a number of historical claims. Ancient Chinese dynasties had fished and traded in the sea, deeming it as the “Silk Road of the Sea.” The sea was first used by the Qin and Han dynasties from 221 BC – 220 AD and prospered under the Tang and Song dynasties from 618 – 1279 AD. However, the prosperity of the sea was only momentary, as the Ming and Qing emperors successors banned all maritime trade from 1474 – 1551 due to piracy, and the entire route was abandoned in 1840 following the Opium War between China and Great Britain.

China’s current claim to the South China Sea is based on a Nine-Dash Line extending up to 2,000 km from the Chinese mainland and a few hundred kilometres from the coasts of the other nations involved in the dispute. First drawn up in 1947, the Nine-Dash Line was originally drawn as an Eleven-Dash Line by Chinese nationalists claiming that it encompassed “China’s maritime treasures.” However, two dashes were lost in 1952 when the Gulf of Tonkin was given to Vietnam and the territory claimed by China became the Nine-Dash Line. The current Nine-Dash Line comprises all the terra firma within the South China Sea and majority of its waters. However, uncertainty surrounds China’s claims, as it is not clear whether they encompass all the water within the Nine-Dash Line or just the territories within it.

While there are many overlapping claims within the South China Sea, the main sources of tension between the Philippines and China revolve around the contested Scarborough Shoal, the Spratly Islands, and Reed Bank. Initially US territory following the 1898 Treaty of Paris, the Philippines was transferred ownership of the Scarborough Shoal following independence. In 2012, the shoal was the site of a tense confrontationbetween the Chinese and Philippine navies, which resulted in China gaining control of the shoal and preventing the entry of Filipino fishermen. Multiple nations have made claims over the Spratly Islands, which have been disputed since 1956. According to China’s claim, the islands were lost to the Japanese during the Second World War, but recuperated as a result of the Cairo Declaration and Potsdam Proclamation. The Philippines’ claim lay mainly within the Second Thomas Shoal, where the country has stationed a number of its forces. China has already built islands and airstrips within the archipelago, worrying its neighbouring states. Finally, the Reed Bank, about 100 nautical miles west of the Philippine island of Palawan, was once a site of oil exploration for the Philippines and an area where the Philippines maintains a claim of sovereignty.

On January 22, 2013, the Philippines began arbitration against China based on the UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). The UNCLOS, which all claimant nations have signed, has been the basis of international law for the South China Sea dispute. China rejected the arbitration and any ruling it may deliver, stating that “the two countries have overlapping jurisdictional claims over parts of the maritime area in the SCS and that both sides had agreed to settle the dispute through bilateral negotiations and friendly consultation.” Three years later, on July 12, 2016, the Hague Tribunal ruled that China’s claims to the South China Sea have no legal basis and that China had breached international law “by causing ‘irreparable harm’ to the marine environment, endangering Philippine ships and interfering with Philippine fishing and oil exploration.” As with all international law, the ruling relies on the consensual acceptance from all parties involved, but as they made clear in the beginnings of arbitration, China rejected the tribunal’s decision and maintained their claims to the South China Sea.

In the immediate aftermath of the ruling, uncertainty ran abound, with prominent fears that tensions could escalate. However, a year after the ruling, there were reasons to stay optimistic because Filipinos were finally permitted access to the Scarborough Shoal and Chinese rhetoric regarding the Nine-Dash Line wavered. Still, China continues, to assert its control in the region. According to the Pentagon, China has claimed over 3,000 acres in the South China Sea and has shifted its efforts “to developing and weaponizing man-made islands so it will have greater control over the maritime region without resorting to armed conflict.” As a result of China’s militarization of the region, the US retracted China’s invitation to the US-hosted multinational naval exercise conducted in the summer of 2018 and continued its freedom of navigation exercises. According to Professor Herman Kraft from the University of the Philippines’ Political Science Department, the US military’s freedom of navigation operations are the main obstacle of China’s ambitions and the primary enforcing mechanism of the tribunal’s decision.

History of The Philippines’ Policies

Historically aligned with the US, the Philippine government’s attitude and actions regarding the South China Sea dispute changed following the election of incumbent president Rodrigo Duterte. Under Duterte’s predecessor, Benigno Aquino III, the Philippines followed its traditional pro-American stance and adopted a stout stance in the South China Sea. The Aquino government did not back down from the Chinese expansion into the South China Sea, maintaining the Philippines’ claims in the region. In 2012, the Aquino administration renamed the South China Sea the West Philippine Sea and confronted the Chinese Navy in the Scarborough Shoal. Moreover, it was the Aquino administration who brought the Philippines’ grievances to the Hague and won the symbolic and principled victory for their claims in the South China Sea. However, while Aquino defended the Philippines’ claims in the dispute, the administration of his successor has accused the Aquino government of causing the militarization of the region when they dispatched the Philippine Navy to the Scarborough Shoal. Given the close proximity of the shoal, Chinese militarization of the islands creates an immediate security risk for the Philippines and could cause already tense relations in the region to deteriorate. Furthermore, Antonio Carpio, a Philippine Supreme Court Senior Associate Justice, asserts that the strategic value of the Scarborough Shoal, as the exit to the Pacific, makes Chinese militarization of the area appealing.

Duterte’s Policies

While the Philippines has historically been an American foothold in the Pacific, the election of Duterte drastically changed this narrative. Duterte has openly criticized the Philippines’ strongest military ally and increasingly leaned towards appeasing China, renouncing the Philippines’ historic pro-American stance in search of possible economic benefits. In November 2018, Duterte seemed to accept China’s custody of the South China Sea, stating that it is already under their possession and the military activities of states like the US unnecessarily create tensions and could provoke Chinese aggression. In the same month, Chinese president Xi Jinping visited Manila and left with an agreement between both countries to cooperate in the search for natural resources in the South China Sea. The agreement was met with protests in front of the Chinese embassy in Manila, illustrating the Filipino people’s frustrations regarding Filipino-Chinese relations. According to survey data, 84% of the Philippine population disapprove of the government’s inaction in the South China Sea following the Hague’s 2016 ruling. However, the Duterte administration holds pessimistic views on the arbitration, calling the ruling “useless,” while believing that “no power on earth” could pressure China into accepting the ruling. Still, analysts believe that while the ruling may not have much effect in its immediate aftermath, it serves as important leverage for future negotiations.

While Duterte has leaned heavily towards improving relations with China, the Philippines’ Foreign Affairs Secretary Alan Peter Cayetano outlined “red lines” in the South China Seas that the Philippines would go to war over: any construction on the Scarborough Shoal; any attempt to remove the BRP Sierra Madre, a Philippine Navy ship in the Second Thomas Shoal; any unilateral extraction of resources in the sea. China, for their part, declared a “red line” of their own, demanding that uninhabited territories in the sea remain that way. However, given Duterte’s anti-American rhetoric and pro-China actions, it is worthwhile to question the sincerity of Cayetano’s threats.

In spite of Duterte’s stance, the US remains both the Philippines’ most important security ally. In December 2018, the Philippines requested clarification of its Mutual Defense Treaty with the United States, which was signed in 1951. According to Defense Secretary Delfin Lorenzana, due to Washington’s inconsistencies in terms of the South China Sea Disputes, the Philippines requires confirmation on whether the US would join arms should current tensions escalate. In response, the US described the alliance as “absolute” and “ironclad,” stating that they would stand by the treaty’s obligations. In an act of goodwill, the US returned the historic Balangiga Bells, taken by the US following the Philippine-American War (1899-1902) just last month. According to Clarita Carlos, a political science professor from the University of the Philippines, the Philippines is not pivoting away from the US; rather, Duterte has widened his potential partners, searching for the route that best serves Philippine interests.

Though Duterte has steered the Philippines towards Beijing, other countries in the dispute have maintained hard-line stances behind their claims. The Vietnamese government has pushed for a pact “that will outlaw many of China’s ongoing activities in the South China Sea. Meanwhile, the Association of Southeast Asians (ASEAN) has been working towards a Code of Conduct for the region. As it stands, little progress has been made in easing the tensions in the South China Sea; with multiple states each vying for their own piece of the region, a universal agreement seems distant, unless states loosen their claims. Given the uncertainty of China’s ambitions, the Philippines should remain strong in its commitment to the drafting of ASEAN’s Code of Conduct and its own claims in the South China Sea. As the Duterte government’s actions regarding the South China Sea has evoked much discontent among the populace, it will be important to the nation as a whole for Duterte to remain vigilant in searching and pursuing the best possible path for his country.

Edited by: Helena Martin

Beijing Looks South: Geopolitics in the South China Sea

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΜΕ ΑΣΤΑΚΟΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑ

Από

anixneuseis

January 18, 2019

Αναδημοσίευσα σήμερα ένα σχόλιο του κ. Θανάση Μαυρίδη (το πήρα απο το liberal), το οποίο αποτελεί κατά κάποιον τρόπο γρίφο. Μιλάει για ένα δείπνο με αστακομακαρονάδα το οποίο προσέφερε ένας ολιγάρχης και στο οποίο ήταν παρόντες πολιτικός, βατράχι και πρόεδρος.
Προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται. Ο κ. Μαυρίδης μας υπόσχεται και συνέχεια αλλά, δεν είναι σίγουρο αν θα δοθεί.
Τέτοιου είδους κείμενα στέλνουν μηνύματα ότι “είμαστε γνώστες του θέματος” και όποιος είναι εκτεθειμένος πράττει τα δέοντα.
Η απλή μου σκέψη παραπέμπει στην υπόθεση υπουργοποίησης Αποστολάκη.
Το βατράχι, μάλλον, είναι ο υπουργός άμυνας, πρώην Α! ΓΕΕΘΑ.
Δεν ξέρω αν συνδέεται αλλά την ημέρα της παραίτησης Καμμένου και ανάληψης της θέσης απο τον Αποστολάκη, υπήρχε ένα δημοσίευμα στο ηλεκτρονικό “Βήμα” που, δυστυχώς, δεν το κράτησα.
Έλεγε με λίγα λόγια πως ο ο Καμμένος φεύγει και δεν θα προλάβει να δώσει τις δουλειές στους δικούς του αλλά θα το κάνει ο αντικαταστάτης του.
Στο δείπνο με την αστακομακαρονάδα πήγε και ο πρόεδρος. Ποιός μπορεί να είναι ο πρόεδρος;
Αν δεν διαλύσουν τη χώρα, θα περάσουμε διασκεδαστικά ως τις εκλογές. Και πολλά απο τα … λέμε τώρα “ηθικα πλεονεκτήματα” της αριστεράς θα δούμε να αίρονται. Όπως και των …αριστερών…
Το άλλο ενδιαφέρον μέτωπο είναι η ανάλογη κόντρα Καμμένου- Κοτζιά.

Η σύγκρουση των δύο κόσμων που έρχεται

Από

anixneuseis

January 18, 2019

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019 **Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη* liberal.gr**

Οι εξελίξεις πλέον στην Μέση Ανατολή είναι ταχέως μεταβαλλόμενες και συνάμα πολύ επικίνδυνες. Η επιθυμία για προβολή ισχύος στο αιματοβαμμένο πεδίο ασκήσεων της Συρίας των παρακείμενων κρατών και των δύο υπερδυνάμεων, δημιουργεί παράξενες, ετερογενείς και «ανίερες» συμμαχίες, δύο διαφορετικών κόσμων, που εκτιμάται από πολλούς αναλυτές ότι θα εξελιχθεί σε μια νέα σύγκρουση με διάφορες μορφές, σε μια σύγκρουση των δύο κόσμων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ισραήλ και Τουρκία

Ένα θέμα που απασχολεί το Ισραήλ, είναι ο συνεχιζόμενος λεκτικός πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, όπου είναι πιθανό να γίνει σκληρότερος, καθώς και οι δύο χώρες κατευθύνονται στις κάλπες τους επόμενους μήνες. Ο Σελίμ Σαζάκ, ειδικός σε θέματα Τουρκίας με έδρα τις ΗΠΑ, υποστηρίζει ότι ο αρνητικός διάλογος θα συνεχιστεί, καθώς οι ηγέτες των δύο κρατών ενδέχεται να δέχονται πιέσεις από τη Δεξιά κατά τη διάρκεια των πολιτικών εκστρατειών τους. Σε άρθρο της στην ισραηλινή εφημερίδα Jerusalem Post, η Κριστίνα Τζοβανόφσκι αναφέρει ότι «Είναι προεκλογική αντιπαράθεση, λόγω της συγκεκριμένης περιόδου. Τόσο Νετανιάχου όσο και ο Ερντογάν αναμένεται να εντείνουν ακόμη περισσότερο την εθνικιστική ρητορική».

Ο επίκουρος καθηγητής Μουσαφέρ Σενέλ του πανεπιστημίου Şehir της Κωνσταντινούπολης, προβλέπει επίσης ότι ο συγκεκριμένος λόγος θα εντατικοποιηθεί. Όπως εξηγεί, «η μία πλευρά εκφοβίζει την άλλη, καθώς και οι δύο ηγέτες είναι λαϊκιστές που χρησιμοποιούν αυτή τη σύγκρουση για δημόσια κατανάλωση … Υπάρχει πολιτική βούληση πίσω από αυτό». Ένα άλλο δύσκολο σημείο για τις δύο χώρες είναι η συμφωνία που αναμένεται να οριστικοποιηθεί το 2019 για τον αγωγό φυσικού αερίου EastMed, όπου αναμένεται η σφοδρή αντίδραση της Τουρκίας. Το παράδοξο με τις Ισραηλινο-Τουρκικές σχέσεις είναι ότι παρά τις διπλωματικές διαμάχες, το εμπόριο μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας παραμένει ισχυρό, με εταιρείες που παροτρύνουν τις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους να μην παρεμβαίνουν, ακόμη και εν μέσω της σκληρής ρητορικής.

Όμως όσο οι δύο ηγέτες (Νετανιάχου και Ερντογάν) βρίσκονται στην εξουσία, οι προσωπικές διαφορές, η προσωπική εχθρότητα θα είναι πολύ ισχυρή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα ανατραπεί η πολύ αναγκαία και κερδοφόρα συνεργασία μεταξύ των επιχειρήσεων, και υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται για αυτό, όπως σωστά επισημαίνει και ο Σαζάκ.

Η πολιτική της Τουρκίας και οι εκτιμήσεις

Στην εφημερίδα Haaretz σε άρθρο του Ανσέλ Πφέφερ με τίτλο «Τι κρύβεται πίσω από την περιφρόνηση που έδειξε ο Erdoğan στον Bolton”, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «τίποτα δεν έχει αλλάξει στη μακροπρόθεσμη τουρκική πολιτική, στα πολιτικά ενδιαφέροντα και τις περιφερειακές φιλοδοξίες του Ερντογάν. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η πολιτική των ΗΠΑ».

Σε ό,τι αφορά τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, οι απόψεις διίστανται στους κύκλους των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών. Ορισμένοι είναι πεπεισμένοι ότι ο Ερντογάν έχει μετατοπίσει αποφασιστικά τη χώρα σε μια αντι-δυτική και αντι-ισραηλινή κατεύθυνση και ότι πρέπει να θεωρηθεί ως εχθρικός παράγοντας στην περιοχή, μαζί με το Ιράν. Βασίζουν αυτή την αξιολόγηση στο συντονισμό μεταξύ των δύο χωρών στη Συρία και στο γεγονός ότι, παρά τις προηγούμενες δεσμεύσεις, η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί βάση για ανώτερους αξιωματούχους της Χαμάς, οι οποίοι κατευθύνουν επιθέσεις στη Δυτική Όχθη από την Κωνσταντινούπολη. Όσοι έχουν αντίθετη άποψη υποστηρίζουν ότι, ενώ ο Ερντογάν είναι αθεράπευτα εχθρικός απέναντι στο Ισραήλ και κατά πάσα πιθανότητα αντισημίτης, η γεωγραφική θέση της Τουρκίας, η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και η ταυτότητά της ως μη Αραβικό έθνος σημαίνουν ότι παραμένει ένας δυνητικός σύμμαχος – τουλάχιστον όταν ο Ερντογάν φύγει από το προσκήνιο.

Ακόμη σε ότι αφορά την στάση των ΗΠΑ για την Τουρκία, οι γνώμες στις ΗΠΑ είναι ενδιαφέρουσες και διαφορετικές. Αξίζει να αναφερθεί ότι η Τουρκία, πέραν της τεράστιας γεωπολιτικής αξίας για τις ΗΠΑ, είναι και ένας σημαντικός αγοραστής αμερικανικών όπλων και η διακυβέρνηση Τραμπ έχει ήδη δείξει ότι είναι πρόθυμη να κάνει πολλά και πολλές υποχωρήσεις για πωλήσεις όπλων, όπως είδαμε τελευταία με τις απειλές Τραμπ να καταστρέψει την τουρκική οικονομία, αν πειράξουν τους Κούρδους και από την άλλη να συνομιλούν οι δύο πρόεδροι για «φιλίες και συμμαχίες», καθώς και αποχώρηση των Αμερικανών από την Συρία. Μια πολιτική καρότου και μαστιγίου από τον πρόεδρο Τραμπ. Η αντίθετη άποψη που υπάρχει στις ΗΠΑ, θεωρεί ότι ενώ ο Ερντογάν είναι αθεράπευτα εχθρικός απέναντι στο Ισραήλ και μάλλον αντισημιτικός, η γεωγραφική θέση της Τουρκίας, η ένταξη της στο ΝΑΤΟ και η ταυτότητα ως μη-αραβικό έθνος σημαίνει ότι παραμένει δυνητικός σύμμαχος, τουλάχιστον μετά την Ερντογάν εποχή, που θα λέγαμε έχει επιδιωχθεί με διάφορες μεθοδεύσεις από τις ΗΠΑ και ιδιαίτερα από το «βαθύ κράτος», ή «stablestate» κατά τους New York Times, που ελέγχει και επηρεάζει την αμερικανική πολιτική.

Η μεγάλη αποκάλυψη

Εκείνο όμως που έκανε πάταγο ήταν η αποκάλυψη του ειδησεογραφικού portal«Middle East Eye» σε άρθρο (08/01/19) του Νταβίντ Χέρστ, με τίτλο «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Πώς σχεδίασαν τα κράτη του Κόλπου με το Ισραήλ την αποκατάσταση του Άσαντ», όπου μεταξύ άλλων αποκάλυψε την μυστική συνάντηση του αρχηγού της Μοσσάντ, Γιόσι Κοέν, με αξιωματούχους από τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (HAE) και την Αίγυπτο για να συζητήσουν τρόπους αντιμετώπισης της τουρκικής επιρροής στην περιοχή. Έτσι σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Middle East Eye, η Σαουδική Αραβία, τα HAE και η Αίγυπτος έχουν σχεδιάσει με το Ισραήλ την επιστροφή του Προέδρου της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, στον Αραβικό Σύνδεσμο για να περιθωριοποιήσουν την περιφερειακή επιρροή της Τουρκίας και του Ιράν.

Η διπλωματική πρωτοβουλία συμφωνήθηκε σε μια μυστική συνάντηση που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο μήνα σε πρωτεύουσα κράτους του Κόλπου, στην οποία συμμετείχαν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των τεσσάρων χωρών και όπως προαναφέραμε και του αρχηγού της Μοσάντ, Γιόσι Κοέν. Στη συνάντηση, οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι θεωρούν την Τουρκία, και όχι το Ιράν, ως τον σημαντικότερο στρατιωτικό τους αντίπαλο στην περιοχή και συζήτησαν σχέδια για την αντιμετώπιση της επιρροής της Άγκυρας. Οι Ισραηλινοί δήλωσαν κατά τη συνάντηση ότι το Ιράν θα μπορούσε να περιοριστεί στρατιωτικά, αλλά ότι η Τουρκία διαθέτει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται, ο Κοέν δήλωσε τα εξής στη συνάντηση: «Η ιρανική δύναμη είναι εύθραυστη. Η πραγματική απειλή προέρχεται από την Τουρκία».

Εκτιμήσεις

Όπως γίνεται αντιληπτό νέα δεδομένα αναδύονται από τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή. Συγκεκριμένα:
Ο Άσαντ από το μαύρο πρόβατο και μέρος του προβλήματος στον πόλεμο της Συρίας, καθίσταται πλέον μέρος της λύσης του προβλήματος και η Συρία επανέρχεται στον Αραβικό κόσμο, ασχέτως της τελικής μορφής που θα έχει η νέα Συρία, που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί.

Νέες συμμαχίες δημιουργούνται από κράτη που λίγα χρόνια πριν ήταν αδιανόητο ακόμη και να επικοινωνήσουν σε απλό διπλωματικό πεδίο. Νέες «ανίερες» συμμαχίες, όπως του Ισραήλ με Σαουδική Αραβία κατά πρώτο λόγο και με ΗΑΕ και Αίγυπτο κατά δεύτερο λόγο, που αλλάζουν τα γεωπολιτικά δεδομένα.

Η αποκάλυψη της μυστικής συνάντησης από το εν λόγω MiddleEasteye δεν διαψεύστηκε από καμιά υπηρεσία των εν λόγω χωρών, παρότι ζητήθηκε κάποιος σχολιασμός, άρα εκλαμβάνεται πλέον από όλους, ως αξιόπιστο και αληθές.

Οι σχέσεις Ισραήλ -Τουρκίας είναι στο χειρότερο επίπεδο, οι δύο ηγέτες Ερντογάν και Νετανιάχου είναι εχθρικές και ουσιαστικά ανύπαρκτες, παρά τις εξαιρετικές εμπορικές σχέσεις, κάτι παράδοξο στην κοινή λογική, αλλά σύνηθες στις εμπορικές συναλλαγές και τα εθνικά συμφέροντα κρατών.

Τέλος, έχουμε δύο διαφορετικούς κόσμους που θα έλθουν σε αντιπαράθεση για προβολή ισχύος στην περιοχή. Από την μια η Χριστιανική Ρωσία, η Σουνιτική Τουρκία και το Σιϊτικό Ιράν και από την άλλη οι εκπρόσωποι (proxypowers) των ΗΠΑ, το Ιουδαϊκό Ισραήλ , η Ουαχαμπιστική Σαουδική Αραβία, τα Σουνιτικά ΗΑE και η Σουνιτική Αίγυπτος και Ιορδανία. Και η σύγκρουση των δύο αυτών κόσμων (συμμαχιών) εκτιμάται θα είναι ο νέος «πόλεμος», με όλες τις μορφές του, συμβατικός, υβριδικός, πολιτικός, διπλωματικός στην περιοχή, που αναμένεται.

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι Αντιστράτηγος (ε.α.), πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

https://www.liberal.gr/arthro/236871/apopsi/arthra/i-sugkrousi-ton-duo-kosmon-pou-erchetai.html

COLD WAR IN THE WEST: RUSSIA COMES TO LATIN AMERICA AS U.S. RELATIONS FAIL

Από

anixneuseis

January 17, 2019

BY TOM O’CONNOR ON 1/16/19 AT 11:55 AM NEWSWEEK

Russia has set out to enhance its influence across Latin America, once a Western bastion of Soviet support, as hopes of a rapprochement with the United States fade and a new, risky plan to counter its global influence is put into place.

The appearance of nuclear-capable Tupolev Tu-160 strategic bombers in Venezuela last month garnered much media attention as the Russian flight coincided with a hardening U.S. stance against the ailing, socialist-led South American nation and White House threats to withdraw from a Cold War-era treaty banning the deployment of intermediate-range missiles. Days later, in a development even more reminiscent of that historic battle of superpowers, a report surfaced in the Nezavisimaya Gazeta newspaper suggesting that Moscow may commit to establishing a full-fledged base on its ally off of the Caribbean.

Russia has also reached out to other left-wing nations Nicaragua and Cuba, where talks of a potential Russian military installation were similarly floated by officials. These three socialist states in the region form what White House national security adviser John Bolton dubbed the “troika of tyranny” in a November speech in Miami. Bolton, the architect of the extended “axis of evil,” which included Cuba and Libya alongside Iran, Iraq and North Korea in the aftermath of the 9/11 attacks, vowed a hard line against these governments.

As President Donald Trump’s promises of a reset in U.S.-Russia ties continue to more closely resemble a hardening of the world’s leading military powers toward one another, Russian President Vladimir Putin is looking west to test the extent of his country’s resurgent global clout, and the limits of his rival’s commitment to pursuing goals seen by Moscow as provocations in its own backyard.

RussiaVenezuelaTu160 Venezuelan Defense Minister Vladimir Padrino (fourth from left) walks alongside Venezuelan and Russian military personnel, as a Tupolev Tu-160 is seen in the background at the Maiquetía “Simón Bolívar” International Airport in Caracas, Venezuela, on December 10.VENEZUELAN MINISTRY OF PEOPLE’S POWER FOR DEFENSE

The U.S. has an extensive history of intervention in Latin America, where nearly every country has been deeply affected in some way, shape or form by Washington’s policies. The U.S. military became especially engaged in the mid-20th-century as leftist movements mobilized against foreign influence, prompting Washington to back coups against leftist leaders and sponsor right-wing state suppression to stamp out socialist activities. These events, which peaked with Central America’s bloody civil wars in the 1980s, served as ripe propaganda for the Soviet Union and its global supporters, who painted the U.S. as an imperialist power.

This U.S. role continued through the 21st century, albeit in a more muted fashion. The reign of late Venezuelan President Hugo Chávez nearly came to a sudden end after a 2002 coup that was later shown to have ties to the CIA. Chávez, already an outspoken critic of Washington, held on to this grudge for the rest of his life, blaming the U.S. for its hostile stance even as his nation’s economy collapsed under an economic crisis. After his death, in 2013, Nicolas Máduro continued to blame the U.S. under even more dire financial circumstances and, under Trump, in the face of an administration that publicly toyed with the idea of regime change.

Russia’s incentive for expanding its interest in the Western hemisphere is clear amid the current geopolitical security climate. As Vladimir Rouvinski, the director of the Center for Inter-Disciplinary Studies at Colombia’s Icesi University, explained to Newsweek, Latin America represents the “near abroad” for Washington much in the same way that Europe, a continent that has become dominated by the U.S.-led NATO Western military alliance, does to Moscow.

The Kremlin has long viewed the so-called “color revolutions” that shook former Soviet Republics and the Balkans as being directly linked to U.S. meddling. This suspicion of Washington’s involvement abroad only grew as the U.S. backed efforts to overthrow governments across the Middle East, where Sunni Muslim insurgencies quickly erupted in the resulting instability.

As Russia intervened in Syria and Ukraine to thwart what it considered Western plots against its interests, Moscow may be gearing up to preempt any sort of U.S. action against Venezuela—where Máduro claimed during a speech Wednesday that he was facing a coup attempt by U.S.-backed Colombia and its allies—while at the same time promoting its own agenda abroad.

GettyImages-1073334878 Nicaraguan President Daniel Ortega, Venezuelan President Nicolas Maduro, Cuban President Miguel Diaz-Canel and Bolivian President Evo Morales (from left to right) pose for the official picture of the XVI Summit of the Bolivarian Alliance for the People of Our Americas (ALBA) in Havana, on December 14, 2018. ALBA countries are seeking to strengthen their ties to face U.S. pressures and the advance of right-wing governments in Latin America.YAMIL LAGE/AFP/GETTY IMAGES

“I think Russia clearly sees Venezuela as an important piece of its foreign policy, and not without reason,” David Smilde, a sociologist and Latin America expert at Tulane University and a senior fellow at the Washington Office on Latin America, told Newsweek. “It is taking advantage of a country that is desperate for support, to secure lucrative contracts providing access to Venezuela’s energy assets and more recently gold. In the process, it can use Venezuela to pressure the United States.

“The recent visit to Venezuela by nuclear-capable bombers is a Russian reminder to U.S. President Donald Trump of what could happen if he pulls out of the 30-year-old nuclear non-proliferation START treaty,” he added. “In addition, Putin’s foreign policy largely amounts to supporting authoritarian governments worldwide, that can be presented as a network of allies with alternative forms of governance, which he can use to deflect demands at home for more democratic rule.”

The objectives line up, but as Smilde noted, “None of this translates into broader Russian influence in the region. To the contrary, a number of countries have expressed alarm.”

Moscow’s outreach has yet to translate into a tangible military presence and would likely find fertile ground only in countries actually still touting the anti-imperialist fervor that swept Latin America during the Cold War and once again with the so-called “pink tide” of the late 1990s and early 2000s. More recently, the continent was gripped by a conservative wave that has had an opposite effect for countries like Brazil, which has just shaken off a left-leaning leadership in a radical swing to the right.

The election of far-right Brazilian President Jair Bolsonaro has, in fact, given the U.S. a new ally in the region. A vocal critic of leftist ideology across Latin America, Bolsonaro said just last week that he was considering inviting the Pentagon to build a base in Brazil in response to Russia’s embrace of countries such as Venezuela.

In line with major U.S. fears of Russian and Chinese influence popping up around the world, Air Force Chief of Staff General David Goldfein said in November that “we are looking at cooperation where we can and pushing back aggressively where we must” and that, in Latin America, “certainly we keep an eye on their activities.” Still, the Trump administration’s failure to nominate ambassadors for several regional countries, including Brazil, and various shakeups in Washington have damaged trust in U.S. commitment as Moscow presented itself as an alternative.

Russia has experimented with expanding Latin American ties on prior occasions, as it did with a regional naval tour in 2008, but failed to follow through with any broader plans. Rouvinski said that previous outreach centered around pressuring the U.S. at a time when relations between the countries were more amicable. But, as he explains, “This time Russia is losing all hope that it would be possible to improve relations with the United States.”

GettyImages-84090678 The Russian Admiral Chabanenko destroyer arrives at Havana’s harbor, on December 19, 2008. A group of Russian warships embarked on a tour of Latin America as part of a five-day visit close to U.S. waters seen as a response to Washington’s own moves in areas Russia deems within its sphere of influence.ADALBERTO ROQUE/AFP/GETTY IMAGES

As Smilde noted, Russia’s growing pessimism was partially rooted in the State Department’s apparent silence over Russian attempts to begin negotiations for renewing the START agreement that limits the nuclear arsenals of both countries. Trump has voiced opposition to deals made by prior administrations and has already vowed to scrap the 1987 Intermediate-range Nuclear Forces (INF) treaty that bans the deployment of nuclear and conventional missile systems with ranges between roughly 310 and 3,400 miles—far less than the distance between Washington and Caracas.

Writing for The Hill last week, RAND Corp senior fellow and former U.S. diplomat William Courtney argued, “If Russia were to seek to station nuclear forces or infrastructure in the hemisphere, a major diplomatic and military crisis could develop.”

“Russia is increasing its role in impoverished Venezuela by acquiring sizable oil and gold assets in return for cash bailouts,” Courtney added, noting that recent Russian diplomatic “remarks suggest that military ties may also thicken. In case they do, the U.S. might wish to develop contingency policy options.”

Trump’s disregard for arms control treaties has also inspired comparisons to the Cuban Missile Crisis among officials in Moscow. This 1962 standoff occurred when the U.S. blocked Soviet ships carrying missile components to secret sites on the Caribbean island and was only settled after Washington agreed to withdraw its own weapons from Turkey in exchange for Moscow’s dismantling of the positions in Cuba. At the time, the Soviet Union had a global reach and often conducted the kinds of Caribbean deployments seen last month alongside Venezuela, while NATO’s reach did not extend nearly as far east in Europe.

With Russia rebuilding its international might, however, Putin vowed to “restore balance” in the military sphere should the U.S. scrap the INF. For now, Moscow’s footprint remained comparatively limited to what its resources would allow, including soft power initiatives like the growing popularity of Russian cultural centers and state-run networks like RT. Rouvinski noted, however, that Russia was likely to escalate “if the price was right.”

“This is kind of a crossroads for Russia,” Rouvinski told Newsweek. “As long as relations with the U.S. are tense, Russia will do what it takes to pressure it in Latin America.”

https://www.newsweek.com/cold-war-west-russia-latin-america-us-relations-1264398?spMailingID=4959138&spUserID=MjAwODQ2NjQzNDES1&spJobID=1191494275&spReportId=MTE5MTQ5NDI3NQS2

Τι διακινδυνεύει να χάσει η Συρία

Από

anixneuseis

January 17, 2019

Μια άποψη από την Raqqa, όπου η κανονικότητα κερδήθηκε σκληρά

Gayle Tzemach Lemmon

Μια τάξη στην Raqqa, τον Νοέμβριο του 2018. ABOUD HAMAM/REUTERS foreignaffairs,gr

Περίληψη:

Η ηλεκτρική ενέργεια και το νερό είναι σε έλλειψη στην Raqqa. Οι μισθοί δεν φθάνουν για να καλύψουν την αγορά γεννητριών. Οι δάσκαλοι προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Αλλά η πόλη συνεχίζει να αποτινάσσει τα χρόνια του ISIS και να κρατά τον εξτρεμισμό σε απόσταση. Η περιοχή στέκεται όρθια και γράφει το επόμενο κεφάλαιό της, υποστηριζόμενη από την πολύ περιορισμένη επένδυση των ΗΠΑ και την ελάχιστη παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων.

Η GAYLE TZEMACH LEMMON είναι ανώτερη συνεργάτις στο Council on Foreign Relations και η συγγραφεύς του βιβλίου με τίτλο Ashley’s War [1].

Τον Απρίλιο του 2018, πήγα στην Ράκκα της Συρίας για πρώτη φορά από τότε που έκανα ρεπορτάζ οκτώ μήνες νωρίτερα για τη μάχη που ελευθέρωσε την πόλη από το Ισλαμικό Κράτος, γνωστό και ως ISIS. Μέχρι τον Απρίλιο, η Raqqa δεν αντηχούσε από βλήματα όλμων αλλά από τρυπάνια και κροταλίσματα γεννητριών καθώς οι κάτοικοι της πόλης ξέθαβαν τα υπολείμματα των σπιτιών τους από τα ερείπια που τα είχαν κατακλύσει. Μια πόλη που κάποτε κατοικείτο από φαντάσματα τώρα σιγά-σιγά γυρνούσε πίσω στην ζωή, με την καθαρή δύναμη της βούλησης και του σθένους.

Μια τάξη στην Raqqa, τον Νοέμβριο του 2018. ABOUD HAMAM/REUTERS
———————————————————–

Καθώς έφτασα στην πόλη, βρήκα ένα θέαμα ιδιαίτερα παράξενο. Εκεί σε έναν δρόμο γεμάτο θρυμματισμένα κτίρια υπήρχε μια μαύρη, περήφανα κρεμασμένη πινακίδα, πίσω από την οποία ένας νεαρός άνδρας καθόταν μπροστά σε δεκάδες γυάλινες φιάλες: Ένα κατάστημα αρωμάτων, η μοναδική βιτρίνα καταστήματος που ήταν ανοιχτό στον δρόμο. Ποιος, απ’ όλο τον κόσμο, θα άνοιγε ένα κατάστημα αρωμάτων σε μια πόλη που είχε μόλις βγει από τη μαύρη κουρτίνα του πολέμου και της διακυβέρνησης του ISIS; Ένας τόπος που χρειαζόταν κατασκευαστικές εταιρίες και παντοπωλεία και φαρμακεία, σίγουρα -αλλά άρωμα;

Μερικούς μήνες αργότερα, ο νέος επιχειρηματίας αρωμάτων θα μου έλεγε την δική του ιστορία καταστροφής και αναβίωσης. Ήταν μια ιστορία που είχα ακούσει σε πολλές επισκέψεις, από δεκάδες πολίτες της Raqqa που νεκρανάσταιναν την πόλη τους: Μια μοδίστρα που τώρα έχει ένα κατάστημα με πιτζάμες, μια δασκάλα που ξανακτίζει το σχολείο της, και μια κομμώτρια που τώρα έχει το δικό της κομμωτήριο στο κέντρο της πόλης. Η Raqqa προχωράει μπροστά, μου είπαν οι πολίτες της, ξαναβρίσκοντας την ζωή αργά, παρά τη μεγάλη ευθραυστότητα και τα τεράστια εμπόδια. Οι νέοι που δεν έχουν εγκαταλείψει την πόλη τους ή την κοινωνία τους, ηγούνται αυτής της αναβίωσης. Και οι νεαρές γυναίκες βρίσκονται στο κέντρο της.

Από τις πέντε επισκέψεις μου στην βορειοανατολική Συρία από τον Αύγουστο του 2017, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η πολιτική των ΗΠΑ στην βορειοανατολική Συρία λειτουργεί. Μια μετριοπαθής επένδυση των δολαρίων των Αμερικανών φορολογουμένων επέτρεψε να διατηρηθεί μια εύθραυστη σταθερότητα σε ένα μέρος που κάποτε χρησίμευε ως η πρωτεύουσα του εξτρεμισμού. Το ISIS παρέμεινε υπό πίεση, τα σχολεία είναι ανοιχτά και οι καταστηματάρχες φέρνουν το κέντρο της πόλης πίσω στην ζωή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βοήθησαν να νικηθεί το ISIS και απέτρεψαν την αναζωπύρωσή του, και δεν το έκαναν μόνο με άμεση αμερικανική στρατιωτική δέσμευση, αλλά βοηθώντας μια συνεργατική δύναμη –μια δύναμη της οποίας τα νεκροταφεία γεμίζουν με τους λευκούς μαρμάρινους τάφους νέων ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους μαχόμενοι το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος.

Τα συντρίμμια του πολέμου της Συρίας είναι ορατά από την στιγμή που εισέρχεστε στην πόλη Raqqa -και το ίδιο είναι και το βουητό μιας νέας κανονικότητας, γεμάτης με καταστήματα, εστιατόρια και τώρα κίνηση στους δρόμους. Αυτή η κανονικότητα είναι ίσως το πιο αξιόλογο θέαμα της πόλης. Η απώλειά της τρομοκρατεί έναν λαό που την έχτισε στην πλάτη της μάχης κατά του ISIS. Και κρέμεται στην ζυγαριά καθώς τα γεγονότα επί του εδάφους στην Ουάσιγκτον διαμορφώνουν τα γεγονότα επί του εδάφους στην Συρία.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

Η ανοικοδόμηση της Raqqa είναι υποχρηματοδοτημένη, ελλιπής και ατελής. Αλλά η πρόοδος είναι πραγματική, και δεν είναι απλά η δουλειά των ανδρών. Οι γυναίκες είναι έξω, και συμμετέχουν στην ηγεσία της πόλης τους.

Η Hawla είναι μια τέτοια γυναίκα. Την συνάντησα για πρώτη φορά τον Απρίλιο, όταν ο συνάδελφός μου και εγώ μπήκαμε στο κατάστημά της με τις πιτζάμες και την βλέπω ξανά κάθε φορά που επιστρέφω.

Η Hawla είπε ότι μαχητές του ISIS συνήθιζαν να έρχονται στην πόρτα της ζητώντας της να ράβει τα ρούχα τους, κάτι που αρνήθηκε να κάνει γιατί δεν υποστήριζε ούτε αυτούς ούτε την ιδεολογία τους. «Τους είπα ότι ήμουν άρρωστη». Κρατούσε τις κόρες της κλεισμένες μέσα, ειδικά αφότου μια από αυτές σχεδόν συνελήφθη από το ISIS επειδή βρισκόταν στον δρόμο φορώντας ένα σετ πιτζάμες με ένα χαμογελαστό πρόσωπο πάνω τους.

Στο κατάστημα της Hawla τον περασμένο Αύγουστο συνάντησα δυο φοιτήτριες, αμφότερες νεαρές γυναίκες, που επαινούσαν τους Αμερικανούς και είπαν ότι ήλπιζαν να μείνουν. Η παρουσία των ΗΠΑ, μου είπαν οι φοιτήτριες, παρείχε το αόρατο πεδίο ισχύος που κρατούσε το ISIS κάτω και τους Ρώσους, τους Ιρανούς και τους Τούρκους σε απόσταση.

Με μόνο λίγες χιλιάδες στρατιώτες στο έδαφος στην βορειοανατολική Συρία, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σχεδόν αόρατες σε τοπικό επίπεδο, αλλά έχουν αποδώσει πραγματικά αποτελέσματα. Η παρουσία τους παρείχε την απαιτούμενη σταθερότητα για να είναι αποτελεσματικές οι τοπικές δυνάμεις -το είδος [των τοπικών δυνάμεων] που οι προηγούμενες αμερικανικές διοικήσεις αγωνίστηκαν να παροτρύνουν να δημιουργηθούν σε μέρη όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν- για να κάνουν το έργο που καμία δύναμη ξηράς των ΗΠΑ δεν μπορεί να κάνει. Αυτές οι τοπικές δυνάμεις είναι επιφορτισμένες με την διατήρηση της κλονισμένης ειρήνης στην θέση της, έτσι ώστε οι μητέρες όπως η Hawla να μπορούν να ανοικοδομήσουν την κοινωνία τους και να πολεμήσουν τον εξτρεμισμό.

Η Hawla είχε φύγει από την Raqqa για μια κοντινή πόλη ήδη απελευθερωμένη από το ISIS από το 2017. Στις αρχές του περασμένου έτους, επέστρεψε. Οι δουλειές πήγαιναν αργά, αλλά ο πατέρας της την ενθάρρυνε να μην εγκαταλείψει. Αυτό που κινείται πολύ πιο γρήγορα από την δουλειά της, λέει, είναι ο ρυθμός της αλλαγής στην πόλη της.

«Υπάρχουν καλές ευκαιρίες για δουλειά˙ η πόλη βελτιώνεται, περισσότερα μπάζα απομακρύνονται, υπάρχουν περισσότερες θέσεις εργασίας. Και οι γυναίκες είναι παντού», μου είπε η Hawla. Στην πραγματικότητα, είχα εντοπίσει δύο γυναίκες που εργάζονταν στις δυνάμεις ασφαλείας της Raqqa καθώς εισερχόμασταν στην πόλη μέσω ενός από τα πολλά σημεία ελέγχου.

Η Fatima, μια κομμώτρια με την οποία συναντήθηκα τον Απρίλιο, είναι μια γυναίκα επιχειρηματίας της οποίας η επιχειρηματική δραστηριότητα είναι ακμάζουσα. Εκείνη την εποχή δούλευε σε ένα από τα λίγα κομμωτήρια που άνοιξαν στην πόλη. Χτένιζε γυναικεία μαλλιά καθ’ όλη την διακυβέρνηση του ISIS στην Raqqa. Κάποιες σύζυγοι του ISIS -συμπεριλαμβανομένης, όπως λέει, μιας Αμερικανίδας που συνήθιζε να δείχνει τις φωτογραφίες της από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την «χώρα του Kafir», στο τηλέφωνό της- ήταν τακτικές στο κομμωτήριό της. Η Φατιμά μού είπε ότι σταμάτησε να ανησυχεί ότι η Hisbah, ή αλλιώς η θρησκευτική αστυνομία, θα την συλλάβει όταν άρχισε να φτιάχνει τα μαλλιά των γυναικών αξιωματικών παράλληλα με των συζύγων.

«Με έπαιρναν το απόγευμα και ήμουν έξω κατά το βράδυ», είπε για τις σύντομες συλλήψεις της, σημειώνοντας ότι την άφηναν εγκαίρως για να φτιάξει τα μαλλιά των συζύγων του ISIS την επόμενη μέρα.

Η Φατιμά ήθελε δύο πράγματα, μου είπε τον Απρίλιο. Το ένα ήταν η ασφάλεια και ο τερματισμός του πολέμου. Το άλλο ήταν να έχει το πιο διάσημο κομμωτήριο στην Raqqa. Όταν την είδα και πάλι τέσσερις μήνες αργότερα, το κομμωτήριο όπου δούλευε βούιζε, γεμάτο γυναίκες που έφτιαχναν τα μαλλιά τους και βελτίωναν το μακιγιάζ τους. Πήγαμε στις βιτρίνες απέναντι για να μιλήσουμε, μόνο για να μας διακόπτουν τακτικά υπάλληλοι με ερωτήσεις ή πελάτες που ήθελαν συμβουλές για τις ανάγκες των επερχόμενων γάμων τους. Μέχρι τον Δεκέμβριο ήταν πια πολύ απασχολημένη για να καθηλωθεί για μια συνέντευξη δέκα λεπτών: Είχε εξοικονομήσει χρήματα και άνοιξε το δικό της κομμωτήριο, όπως ήλπιζε, και η μόνη της εστίαση ήταν στην ανάπτυξη της επιχείρησής της.

Μια γυναίκα πουλάει ρούχα σε ένα δρόμο στην Raqqa, τον Μάιο του 2018. REUTERS
—————————————————————–

Το περασμένο καλοκαίρι παρακολούθησα την ίδρυση του Συμβουλίου Γυναικών της Raqqa, ενός οργανισμού που υποστηρίζει τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες των τοπικών γυναικών. Πήγα περιμένοντας μια φανταχτερή εκδήλωση δημιουργημένη από και για τους αλλοδαπούς. Αντ’ αυτού δεν είδα καθόλου Αμερικανούς, μόνο Σύρους (συμπεριλαμβανομένης μιας νεαρής γυναίκας που φορούσε το τότε διαβόητο παλτό Zara που έγραφε στην πλάτη «I really don’t care do U?» [«πραγματικά δεν με νοιάζει, εσένα;»]). Τον Δεκέμβριο μοιράστηκα έναν ήσυχο καφέ με δύο γυναίκες από το συμβούλιο. Αμφότερες προέρχονταν από την Raqqa και δεν είχαν εργαστεί έξω από το σπίτι ποτέ πριν.

«Ποιος προσέχει τα παιδιά σας;» ρώτησα, καθώς ένα ζωηρό μικρό παιδί χοροπηδούσε γύρω από τα γόνατα της μιας γυναίκας. Η γυναίκα, που δεν ήθελε να δημοσιευθεί το όνομά της, είπε ότι είχε μόλις τελειώσει μια δεκαήμερη εκπαίδευση από το συμβούλιο που την προετοίμασε για να διαχειριστεί τα οικονομικά της και να αναζητήσει τον δικό της βιοπορισμό.

«Η πεθερά μου», είπε η γυναίκα. «Μου είπε, “Πήγαινε, θα προσέχω τα παιδιά”. Μου είπε, “Ποτέ δεν είχαμε τέτοιες ευκαιρίες στην γενιά μας”».

ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

Οι Αμερικανοί έχουν παραβλέψει σε μεγάλο βαθμό τις πολλές προόδους -αβέβαιες όπως είναι- στις βορειοανατολικές συριακές πόλεις από τη Manbij έως την Tabqa, την Raqqa και το Kobani και την Qamishli. Οι εγχώριες υποθέσεις φαίνεται να έχουν αφήσει ελάχιστο μερίδιο για σκέψη ή προσοχή για οτιδήποτε πέρα από τα σύνορα των ΗΠΑ. Υπάρχουν όμως και άλλοι αρνητικοί παράγοντες. Η μάχη για την απελευθέρωση της περιοχής από το ISIS ήταν αιματηρή. Η Τουρκία έχει καταστήσει σαφή την συνεχή ενόχλησή της με τους Σύρους Κούρδους μαχητές που ηγήθηκαν στη μάχη στο Κομπάνι και πέραν αυτού˙ και το Ιράκ και το Αφγανιστάν δίδαξαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να μένουν εκτός των πολέμων στη Μέση Ανατολή. Σήμερα, πάρα πολλοί Αμερικανοί έχουν μάθει το μάθημα της αναποτελεσματικότητας των ΗΠΑ στην περιοχή τόσο καλά ώστε αποτυγχάνουν να καταγράψουν την ιστορία μιας πολιτικής που έχει πάει σε μεγάλο βαθμό καλά δια μέσω δύο [αμερικανικών] κυβερνήσεων.

Αυτή η παράλειψη είναι μια ντροπή που μπορεί να αποφευχθεί. Και απειλεί με εξαφάνιση μια υπό προϋποθέσεις σταθερότητα, που συχνά έχει την αίσθηση της επιστημονικής φαντασίας όταν φαίνεται επί τόπου, τόσο διαφορετική από αυτήν που φτάσαμε να περιμένουμε από τις μετά την 11η Σεπτεμβρίου παρεμβάσεις. Χάρη στο θάρρος και την αποτελεσματικότητα των Σύρων πολιτών και των συριακών τοπικών δυνάμεων, μαζί με την παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών που μοιάζει με τον μάγο του Οζ, τα πράγματα είναι στην πραγματικότητα στον σωστό δρόμο -όχι έναν τέλειο, αλλά έναν δρόμο σε σταθερό έδαφος. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες το έχουν καταφέρει αυτό με ένα ελάχιστα ορατό αποτύπωμα. Δεν έχω δει ποτέ τους Αμερικανούς έξω, εκτός από όταν είναι στον δρόμο στα φορτηγά τους και σε ένα κατάστημα κεμπάπ στη Manbji -ακριβώς το χαμηλό προφίλ που ανέφεραν πάντα ότι ήθελαν οι πολιτικοί των ΗΠΑ.

Τον περασμένο μήνα, όταν ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απείλησε να εισβάλει στην βορειοανατολική Συρία, έτυχε να είμαι σε μια στρατιωτική βάση που ανήκει στις -υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ- Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας (Syrian Democratic Forces, SDF). Εκείνη τη νύχτα συναντήθηκα με τον διοικητή Mazloum Kobani, του οποίου οι Κουρδικές Λαϊκές Μονάδες Προστασίας, ή YPG, υποστηρίχθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη μάχη τους το 2014 στο Kobani εναντίον του ISIS. Ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο έλαμπε πίσω του καθώς ο Mazloum μού είπε πόσο σοβαρά τον έπληξαν τα λόγια του Ερντογάν.

«Αυτό θα επηρεάσει τη μάχη ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος», μου είπε ο Mazloum. Θα υποχρεωνόταν να αποσύρει τις δυνάμεις του από τον αγώνα κατά του ISIS για να προστατέψει τα σύνορα της Συρίας. Μίλησε για εκείνους που αναπτύχθηκαν για να πολεμήσουν το ISIS στην Hajin, στα ανατολικά. Αν οι οικογένειες στρατιωτών στα βορειοανατολικά απειληθούν από τουρκική επίθεση, ο Mazloum παρατήρησε ότι «θα πρέπει να αποσυρθούν από τον αγώνα στη Hajin και η κατάσταση θα γίνει πολύ περίπλοκη». Επιπλέον μου είπε ότι «Εάν οι Τούρκοι επιτεθούν, οι Ιρανοί θα έχουν όφελος. Θέλουν να έρθουν σε αυτή την περιοχή. Αυτή την στιγμή τους εμποδίζουμε να εισέλθουν, αλλά αν είμαστε απασχολημένοι με τους Τούρκους, οι Ιρανοί θα αξιοποιήσουν στο έπακρο την ευκαιρία».

Από την άλλη πλευρά, ο Mazloum μου είπε, «Αν δεν υπάρχουν επιθέσεις από το εξωτερικό, καθόλου χέρια από το εξωτερικό, θα βελτιώσουμε αυτό που χτίζουμε εδώ. Μπορούμε να οικοδομήσουμε στην κατάσταση. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στην κανονική ζωή».

ΤΟ ΝΕΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ

Συνάντησα τελικά τον καταστηματάρχη με τα αρώματα τον Δεκέμβριο. Ο Mohamed είναι 20 ετών και έχει το κατάστημά του τέσσερα χρόνια. «Κατά την διάρκεια του ISIS δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε τις σπουδές μας, γι’ αυτό ήθελα να έχω ένα κατάστημα», μου είπε. «Άνοιξα αυτό».

Κατά τους τελευταίους μήνες της μάχης για την Raqqa το 2017, διέφυγε δυτικά, στην κοντινή πόλη Tabqa. Επέστρεψε στην Raqqa σχεδόν αμέσως μόλις έφυγε το ISIS και χρειάστηκε έναν μήνα για να ξαναχτίσει το κατάστημά του. Σήμερα η επιχείρηση αρωμάτων υποστηρίζει τους γονείς του και τα αδέλφια του.

«Όταν άνοιξα ξανά το κατάστημα, δημοσίευσα στο Facebook και οι άνθρωποι ήρθαν», είπε ο Mohamed. «Αρχικά, όταν ανοίξαμε, είχαμε 20 με 30 πελάτες την ημέρα. Τώρα έχουμε 50 με 60».

Δεν ήθελε να πάρω μια φωτογραφία του καταστήματός του. Δεν χρειάζεται να είμαστε πολύ ορατοί σε μια πόλη όπου τα εν υπνώσει κύτταρα του ISIS μπορεί να είναι πίσω από την γωνία: Καλύτερα να χανόμαστε στο πλήθος. Όλοι γνωρίζουν ότι η στιγμή είναι επισφαλής. Μπορείτε να το αισθανθείτε να κινείται γύρω στην πόλη: Όλα είναι εντάξει μέχρι να μην είναι. Την ημέρα μετά την επίσκεψή μου στο κατάστημα αρωμάτων, μια στρατιωτική διοικητής καθυστέρησε την συνάντησή της μαζί μου επειδή το ISIS είχε τοποθετήσει έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό (IED) κάτω από το αυτοκίνητο ενός φίλιου στρατιώτη. Κανείς δεν σκοτώθηκε, αλλά η προσπάθεια ήταν μια υπενθύμιση της πίεσης στις τοπικές δυνάμεις να κρατήσουν το ISIS σε απόσταση.

«Ελπίζουμε ότι θα έχουμε σταθερότητα όπως και πριν από τον πόλεμο», μου είπε ο Mohamed. Στον δρόμο έξω, η κυκλοφορία ήταν διπλάσια ή τριπλάσια από όσο πριν οκτώ μήνες. «Η κατάσταση βελτιώνεται».

Όσο για το ερώτημα που έμεινε μαζί μου από τον Απρίλιο -γιατί πωλούν αρώματα σε μια πόλη που αγωνίζεται να αναβιώσει μετά από έναν πόλεμο;- καθισμένη μπροστά σε γυάλινες φιάλες γεμάτες με αρώματα σε αποχρώσεις του μπεζ και του κεχριμπαριού, ο Μοχάμεντ με κοίταξε με μια έκφραση που πρόδωσε το πόσο φρικτή θεώρησε την ερώτηση.

«Στο κάτω-κάτω», είπε, «ο καθένας έχει ανάγκη να μυρίζει καλά».

ΕΝΑ ΕΠΙΣΦΑΛΕΣ ΜΕΛΛΟΝ

Τον Απρίλιο, μια δασκάλα με το όνομα Shamsa με παρότρυνε να πω στον κόσμο γενικότερα, και ειδικότερα στους Αμερικανούς, ότι έπρεπε να παραμείνουν στην Raqqa και να μην τα παρατήσουν από το να βοηθούν να έρθει ένα βασικό επίπεδο υπηρεσιών πίσω στην πόλη της. Οι μαθητές της είχαν δει αποκεφαλισμούς και απαγχονισμούς υπό το ISIS και έπρεπε να αδειάσουν το μυαλό τους από τέτοια φρίκη. Δεκάδες εκατοντάδες παιδιά έρχονται στο σχολείο της κάθε μέρα, με εκρηκτική χαρά και ενέργεια καθώς φώναζαν την αλφαβήτα τους. Αρχικά οι γονείς ανησυχούσαν ότι τα παιδιά τους δεν θα ήταν ασφαλή στο σχολείο από το ISIS, αλλά αυτό που ήθελαν τα παιδιά ήταν να είναι εκεί.

Σχολεία όπως αυτό θα είναι η διαρκής άμυνα της Συρίας κατά του εξτρεμισμού και η καλύτερη ασφάλεια της περιοχής για ένα μέλλον που δείχνει διαφορετικό από το παρελθόν. Αλλά το σχολείο της Shamsa δεν είχε αρκετά παράθυρα. Ή πόρτες. Τα μικρά παιδιά που ήταν αρκετά τυχερά να έχουν παλτά και καπέλα του σκι, τα φορούσαν στην τάξη για να μένουν ζεστά. Είδα ένα αγόρι που ακτινοβολούσε, επτά ή ίσως οκτώ ετών, στον διάδρομο του σχολείου φορώντας μόνο ένα λευκό μπλουζάκι για να τον προστατεύσει από το κρύο του χειμώνα. Ένιωσα τόσο ανεπαρκής για το τρίξιμο των δοντιών του. Το ίδιο ήταν κι ο κόσμος.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/syria/2019-01-16/what-syria-stan…

Σύνδεσμοι:
[1] http://www.amazon.com/Ashleys-War-Soldiers-Special-Battlefield/dp/006233…

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟΣΤΑΤΩΝ

Από

anixneuseis

January 17, 2019

Η κυβέρνηση πήρε τις 151 ψήφους που χρειαζόταν και απολαύει, σύμφωνα με το Σύνταγμα , της εμπιστοσύνης της βουλής,

Δεν απολαύει, όμως, της εμπιστοσύνης της κοινωνίας.

Στηρίζεται στις ψήφους αποστατών (βουλευτών που, παρά τη βούληση των κομμάτων με τα οποία εξελέγησαν έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης δι ίδιον όφελος).

Είναι μια κυβέρνηση αποστατών που θυμίζει τις χειρότερες στιγμές του σύγχρονου πολιτικού βίου της χώρας.

Τυπικά, μπορεί να κυβερνήσει. Ουσιαστικά πρέπει να προσφύγει σε εκλογές το συντομότερο δυνατόν.

Την τυπική νομιμοποίηση που παρέχει η βουλή την έχει.

Τη δημοκρατική νομιμοποίηση που παρέχει η κοινωνία τη έχει απολέσει.

Η επιλογή της στην πορεία προς τις εκλογές θα είναι η όξυνση, μέχρι διχασμού, του πολιτικού βίου. Μόνο έτσι θα μπορέσει να συσπειρώσει ορισμένους ψηφοφόρους που αναπαράγουν την πολιτική τους καθημερινότητα με μνήμες του παρελθόντος.

Είναι μια κυβέρνηση επικίνδυνη. Χρειάζεται προσοχή.

«Μήπως οι Δήμαρχοι της επαρχίας θα μπορούσαν να βγάλουν από το αδιέξοδο τον Μακρόν;»

Από

anixneuseis

January 16, 2019

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] www.kalkis.eu

Η είδηση της ημέρας για τη Γαλλία είναι ότι από μια κωμόπολη των 3.500 κατοίκων της χώρας, της περιοχής της Νορμανδίας, στο Grand-Bourgtheroulde, ο Μακρόν εγκαινίασε σήμερα στις 4 μ.μ. μπροστά σε 600 αιρετούς άρχοντες τον «ευρύ εθνικό διάλογο» (grand debat national), όπως έχει αποκληθεί από τον ίδιο. Επιλέχθηκε αυτή η κωμόπολη γιατί θεωρήθηκε αντιπροσωπευτική της σημερινής γαλλικής επαρχίας : το 1/3 των κατοίκων της είναι εργαζόμενοι ή επιχειρηματίες, το 1/3 είναι συνταξιούχοι και το 1/3 είναι νέοι. Οι 8 στους 10 κατοίκους της μετακινούνται με το αυτοκίνητό τους, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του καναλιού France2 που παρακολούθησα σήμερα το πρωί στις ειδήσεις των 07.30. Προς τούτο πολλοί πολίτες πήγαν και

έγραψαν τα παράπονά τους στο βιβλίο παραπόνων και προτάσεων (cahier des doléances) των κατά τόπους Δημάρχων, o Macron έστειλε στους Γάλλους μια ανοιχτή επιστολή-πρόσκληση (Lettre aux Français) για τη συμμετοχή τους σε αυτόν κατόπιν κληρώσεως, ένας ειδικός ιστότοπος (https://granddebat.fr/) δρομολογήθηκε για χρήση των ενδιαφερομένων, 5 κεντρικοί συντονιστές, 2 κυβερνητικοί : ο Sébastien Lecornu και η Emmanuelle Wargon και 3 μη κυβερνητικοί, ορίστηκαν για να παρακολουθήσουν την όλη πρωτόγνωρη αυτή διαδικασία. Από κάποιους θεωρείται το εγχείρημα αυτό «στάχτη στα μάτια των πολιτών» και από κάποιους άλλους θεωρείται μια ευκαιρία να εκφραστούν άμεσα, να κριτικάρουν και να προτείνουν οι πολίτες, εξ ου και ένας στους δυο Γάλλους είναι υπέρ αυτού του διαλόγου (δηλαδή περίπου 33.130.000 επί συνόλου 66.360.000 κατοίκων), σύμφωνα με σχετικές δημοσκοπήσεις που έγιναν αυτές τις μέρες και παρακολούθησα (15-1-2019) στην εκπομπή L’heure de Bachelot του καναλιού LCI.

Όπως είναι εύκολα κατανοητό, τα μεν κακόπιστα «κίτρινα γιλέκα» (γιατί υπάρχουν και καλόπιστα) και σύσσωμη η αντιπολίτευση θα εύχονταν να αποτύχει οικτρά αυτός ο διάλογος, για να στριμώξουν ακόμα περισσότερο τον Μακρόν από ό,τι είναι σήμερα ήδη στριμωγμένος, ο δε Μακρόν και οι μισοί περίπου Γάλλοι επιθυμούν να απεγκλωβιστούν από ένα αδιέξοδο Σαββατιάτικο επαναλαμβανόμενο διαδηλωτικό κλίμα (τους ακούω και τους βλέπω αυτούς να λένε στα κανάλια : «φτάνει πια!» (ça suffit!) που οδηγεί σε αρνητικούς δείκτες : της οικονομίας γενικά (εκτιμώ ότι το έλλειμμα της Γαλλίας θα είναι κοντά στο 4% του ΑΕΠ για το 2019, κι όχι 2,8% που προβλέπει ο φετινός προϋπολογισμός), του εμπορίου, του τουρισμού, του κλεισίματος επιχειρήσεων γιατί δεν μπορούν να δουλέψουν μέσα σε αυτό το κλίμα, της απασχόλησης (100.000 περίπου εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν τεθεί σε προσωρινή αργία σύμφωνα με τις επαγγελματικές ενώσεις), των ζημιών σε βάρος ιδιωτικών και αυτοδιοικητικών εγκαταστάσεων και εξοπλισμών, της αμαύρωσης της εικόνας της Γαλλίας στον έξω κόσμο.

Όμως στριμωγμένος δεν είναι μόνο ο Μακρόν.

Στριμωγμένα νομίζω ότι είναι και τα «κίτρινα γιλέκα». Γιατί εξ αρχής ήταν διασπασμένα, αφού στις τάξεις τους συμμετείχαν : καλόπιστοι σε δεινή οικονομική θέση διαδηλωτές, μετριοπαθή μέλη που ήταν και είναι υπέρ του διαλόγου με την εξουσία και οι με καθοιονδήποτε τρόπο ανατροπείς που επιζητούν μια 6^η ακαθόριστη γαλλική δημοκρατία και κατάργησης της ισχύουσας 5^ης δημοκρατίας. Οι τελευταίοι απειλούν μέχρι και με θάνατο (!) άλλα μέλη των «κίτρινων γιλέκων» με τα οποία διαφωνούν ως προς την ακολουθητέα τακτική, όπως επιβεβαίωσε σήμερα η ίδια η Ingrid Levavasseur (με το κίτρινο γιλέκο μεταξύ Eric Drouet και της Jacline Mourot στη διπλανή φωτο), νοσηλεύτρια, κατοίκου της παραπάνω κωμόπολης Grand-Bourgtheroulde, στην πρωινή εκπομπή Aydrey et Co του καναλιού LCI την οποία και παρακολούθησα στις 15-1-2019. Αυτή λοιπόν η κυρία είπε ότι θα συμμετάσχει στον «ευρύ εθνικό διάλογο», παρά τη δυσπιστία που έχει για τις προθέσεις του Μακρόν. Από την πλευρά της, η Jacline Mourot, υπνο-θεραπεύτρια στο επάγγελμα, στην ίδια εκπομπή του χθες, 14-1-2019, την οποία επίσης παρακολούθησα, δήλωσε και αυτή ότι θα συμμετάσχει στον εν λόγω διάλογο με τις μεγάλες της βέβαια επιφυλάξεις για την καλοπιστία της κυβέρνησης. Μάλιστα επιβεβαίωσε ότι θα ιδρύσει ένα νέο κόμμα με την επωνυμία «οι Αναδυόμενοι» (les Emérgents), του οποίου το καταστατικό επεξεργάζεται ομάδα της και το οποίο θα συμμετάσχει στις προσεχείς ευρωεκλογές τον Μάιο του 2019. Αφού βέβαια διαβάσαμε πριν λίγο καιρό ότι μια τοπική επιτροπή άλλων «κίτρινων γιλέκων» από την περιφέρεια της Μασσαλίας, δήλωσε και αυτή, ότι θα ιδρύσει νέα παράταξη, όχι τους «Αναδυόμενους», με την οποία θα συμμετάσχει στις προσεχείς ευρωεκλογές αλλά και στον «ευρύ εθνικό διάλογο». Και ποιοι απομένουν λοιπόν στα «κίτρινα γιλέκα», αν έτσι έχουν τα πράγματα ; Αυτοί που τους καλούν τα κόμματα της Λεπέν και του Μελανσόν να τους δώσουν θέσεις στα ευρωψηφοδέλτιά τους. Δηλαδή να τους καπελώσουν.

Για τον γράφοντα τόσο ο Μακρόν όσο και τα «κίτρινα γιλέκα» έχουν μπροστά τους ένα δύσκολο στοίχημα να κερδίσουν ή να χάσουν ή να συγκλίνουν. Αν δεν περπατήσει ο «ευρύς εθνικός διάλογος» που σήμερα δρομολόγησε η κυβέρνηση, προφανώς θα αποτελέσει δεινή ήττα της από την οποία πολύ δύσκολα θα μπορέσει να δραπετεύσει. Αν επιτύχει ο εν λόγω διάλογος, θα αποτελέσει δεινή ήττα για τα σκληρά «κίτρινα γιλέκα» τα οποία περνάνε ήδη κρίση, όπως σκιαγράφησα παραπάνω και δημοσιεύουν σήμερα τα γαλλικά ΜΜΕ. Πώς σε αυτήν την περίπτωση θα κρατήσουν ζωντανή και μαχητική τη βάση τους η οποία δεν ξεπέρασε ποτέ τις 280.000 με 500.000 μαχητικού κόσμου στα 66.330.000 Γάλλων ;

Νομίζω ότι σημαντικό ρόλο θα παίξουν ή όχι σε αυτό το ριψοκίνδυνο και ασαφές εγχείρημα οι αιρετοί της γαλλικής τοπικής αυτοδιοίκησης, όπως δείχνει η διπλανή φωτό της ηλεκτρονικής έκδοσης του LE MONDE στις 15-1-2019. Σε αυτούς ποντάρει η κυβέρνηση του Μακρόν. Όμως μεγάλος αριθμός των Δημάρχων δεν θέλουν να αναλάβουν την υπευθυνότητα μιας πιθανής αποτυχίας του εν λόγω επιτόπιου συμμετοχικού διαλόγου ανάδειξης της βούλησης της λαϊκής βάσης. Εξάλλου πολλοί από αυτούς θυμούνται εκδικητικά ότι «τώρα τους θυμήθηκε, επειδή τους έχει ανάγκη», ενώ από την ανάληψη των καθηκόντων του γάλλου προέδρου τον κατηγορούν ότι τους «αγνόησε επιδεικτικά».

Μήπως λοιπόν οι Δήμαρχοι της επαρχίας θα μπορούσαν να βγάλουν από το αδιέξοδο τον Μακρόν, επειδή γνωρίζουν τον κόσμο τους (μέσα και τα κίτρινα γιλέκα) και είναι συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους τοπικές διαβουλεύσεις ; Η εν λόγω 1η διαβούλευση, την οποία παρακολούθησα απευθείας από το ειδησεογραφικό κανάλι BFM-TV, πήγε εντυπωσιακά. Οι συμμετάσχοντες αιρετοί πήραν τον λόγο, ένας-ένας, με αντιπροσωπευτικό τρόπο από όλη τη Νορμανδία, επιδίδοντας ιδιοχείρως «τα παράπονα των δημοτών τους» και τις προτάσεις τους μέσα σε ένα δημοκρατικό κλίμα, αντάξιο της Γαλλίας. Ο Μακρόν δεν μίλησε εισαγωγικά ούτε 5 λεπτά. Άκουσε με προσοχή όλους τους Δημάρχους, άνδρες και γυναίκες, κράτησε τις σημειώσεις του, συγκέντρωσε τις παρεμβάσεις των αιρετών, τις ομαδοποίησε για να τις απαντήσει στο τέλος, ενός 1^ου Γύρου ερωταπαντήσεων, ενός 2^ου, 3^ου, 4^ου … έως να πάρουν απαντήσεις οι πάντες ! Η διαδικασία αυτή άρχισε στις 4 μ.μ. Ελλάδος, είμαστε στις 10.30 μ.μ., δεν έχει τελειώσει ακόμα και συνεχίζει να μεταδίδεται απευθείας από την BFM-TV την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές.

Το κλίμα της διαβούλευσης ; Εξαιρετικό. Από αιρετούς που δεν είναι του κόμματος η «Γαλλία Εμπρός» του Μακρόν. Ο Μακρόν δεν έκανε ακόμα αυτοδιοικητικές εκλογές οι οποίες θα γίνουν το 2020. Μέχρι σήμερα δεν έχει παρά ελάχιστους αυτοδιοικητικούς φίλους. Στερείται αυτοδιοικητικής αγκίστρωσης. Από εδώ και πέρα θα πρέπει να κάνει, αν κάνει.

Σημειώνω ότι έξω από την σχολική αίθουσα του διαλόγου συγκεντρώθηκαν το απόγευμα κάπου 200 «κίτρινα γιλέκα» που ήθελαν να πλησιάσουν απειλητικά τον Μακρόν, αλλά τους κράτησαν σε απόσταση ασφαλείας οι αστυνομικές δυνάμεις. Προηγουμένως όμως, κάποιοι μετριοπαθείς από τα «κίτρινα γιλέκα» ζήτησαν και είχαν συνάντηση κατ’ιδίαν με την συντονίστρια Emmanuelle Wargon (η οποία εικονίζεται μαζί με τον Sébastien Lecornu στη φωτό) και έθεσαν τα θέματά τους.

Docs Show US To Massively Expand Footprint At Jordanian Air Base Amid Spats With Turkey, Iraq

Από

anixneuseis

January 16, 2019

USACE

Tens of millions of dollars will turn this base in Jordan into a new major regional hub for combat jets, drones, cargo planes, and more.

JOSEPH TREVITHICK

JAN 14, 2019 5:19 PM EST

The U.S. military is moving ahead with plans to dramatically expand its presence at Muwaffaq Salti Air Base in Jordan to better accommodate a broad mix of fighter jets, ground attack aircraft, armed drones, cargo planes, and more. The multi-million-dollar construction project comes as President Donald Trump’s administration moves to withdraw American forces from neighboring Syria. But while the new facilities at the Jordanian base could help support continuing Syrian operations indirectly, they will serve a far more important purpose in providing an alternative to other major operational locations in the region, especially in Turkey, where political disputes could hamper U.S. access in the middle of a crisis.

The U.S. Army Corps of Engineers, which is overseeing the work at Muwaffaq Salti, released specifications and drawings related to the new aircraft aprons, taxiways, and other associated facilities on FedBizOpps, the U.S. government’s main contracting website, on Jan. 11, 2019. The documents themselves date to the fall of 2018. The defense budget for the 2018 Fiscal Year included more than $140 million for the upgrades to the Royal Jordanian Air Force base, which the United States has been actively using for regional operations since at least 2013.

The contracting documents do not mention Muwaffaq Salti by name, which the U.S. military generally describes as an “undisclosed location,” but include annotated satellite images that clearly show that it is the base in question. Previous contracting announcements have indicated that the U.S. Air Force’s 407th Air Expeditionary Group presently oversees day-to-day operations at the base.

http://amp.timeinc.net/thedrive/the-war-zone/25955/docs-show-us-to-massively-expand-footprint-at-jordanian-air-base-amid-spats-with-turkey-iraq?source=dam&__twitter_impression=true

US House Democrats file bills to stop offshore drilling, exploration

Από

anixneuseis

January 16, 2019

By Steve Bittenbender January 9, 2019

House Democrats on Tuesday, 8 January, introduced a series of bills that would block the Trump administration from permitting offshore drilling in various regions of the U.S. exclusive economic zone.

Opponents of offshore drilling claim the practice could devastate both the environment and the economies of coastal communities, with the fishing industry particularly at risk.

“President Trump’s dangerous plans for offshore drilling will risk the livelihoods of millions on the Atlantic Coast and in New Jersey,” said U.S. Rep. Frank Pallone Jr., a New Jersey, U.S.A.-based Democrat who chairs the House Energy and Commerce Committee. “An oil spill anywhere along the Atlantic Coast would cause severe environmental damage to fisheries, popular beaches and wildlife. I will work with members of the New Jersey delegation and colleagues in Congress to pass the COAST Anti-Drilling Act and prevent the Trump administration from wreaking havoc on New Jersey’s coastal communities.”

The moves came as the administration plans to release its vision to explore for fuel deposits in U.S. waters. In late November, NOAA Fisheries authorized five companies to use seismic air guns to survey the Atlantic Ocean floor from New Jersey to Florida. The survey results would then be made available to oil and gas companies who would seek drilling permits.

U.S. Rep. Joe Cunningham filed a bill that would ban drilling and air gun blasting for 10 years in the Atlantic and Gulf of Mexico. In a release, the first-term South Carolina Democrat said his bill enjoyed bipartisan support across his state.

“The Lowcountry’s vibrant natural resources are vital to our economy and way of life and I have been clear since day one about my commitment to fighting against dangerous and unwanted offshore drilling and seismic air gun blasting,” he said.

Other bills would protect the country’s Pacific and Arctic coasts from exploration and drilling. In addition, a number of similar proposals were filed in eight statehouses.

Scores of environmental organizations lauded the proposals.

“We thank the sponsors of these bills for standing up for communities from the Gulf of Mexico to the Arctic and from the east coast to the west coast,” said Alex Taurel, a program director for the League of Conservation Voters. “For the sake of our communities, our health, and our climate, we must stop the expansion of offshore drilling and accelerate our transition to clean energy.”

Steve Bittenbender

Contributing Editor

[email protected]

@freelancehack

https://www.seafoodsource.com/news/environment-sustainability/us-house-democrats-file-bills-to-stop-offshore-drilling-exploration

1...2,7162,7172,718...3,032 Σελίδα 2,717 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Τα Σκόπια στην αγκαλιά του Ερντογάν: Ο “θείος” Τσαβούσογλου και στο βάθος ο εξοχότατος ΓΑΠ

Πώς οι ΗΠΑ μπορούν να προωθηθούν στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας

Ο σωστός τρόπος για να απωθήσουν το Πεκίνο

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ

Beijing Looks South: Geopolitics In The South China Sea

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΜΕ ΑΣΤΑΚΟΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑ

Η σύγκρουση των δύο κόσμων που έρχεται

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019 **Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη* liberal.gr**

COLD WAR IN THE WEST: RUSSIA COMES TO LATIN AMERICA AS U.S. RELATIONS FAIL

Τι διακινδυνεύει να χάσει η Συρία

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟΣΤΑΤΩΝ

«Μήπως οι Δήμαρχοι της επαρχίας θα μπορούσαν να βγάλουν από το αδιέξοδο τον Μακρόν;»

Docs Show US To Massively Expand Footprint At Jordanian Air Base Amid Spats With Turkey, Iraq

US House Democrats file bills to stop offshore drilling, exploration

By Steve Bittenbender January 9, 2019

Steve Bittenbender

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Ο σωστός τρόπος για να απωθήσουν το Πεκίνο

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019 Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη* liberal.gr

By Steve Bittenbender January 9, 2019

Steve Bittenbender

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019 **Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη* liberal.gr**