Αρχική Blog Σελίδα 2711

China puts up ‘rescue center’ in West Philippine Sea

0

By CNN Philippines Staff

Fiery Cross Reef (FILE PHOTO)

Metro Manila (CNN Philippines, January 30) — China has established a “maritime rescue center” in the West Philippine Sea, state-run media said Tuesday.

Quoting China’s Ministry of Transport, Chinese news outfit Xinhua reported that the rescue center was opened Tuesday in Fiery Cross Reef or Kagitingan Reef, one of the Beijing-occupied artificial islands in the Spratlys in the disputed South China Sea.

“The center will offer better support to maritime rescue operations in the southern part of the South China Sea,” Xinhua said, quoting the Chinese government.

China on January 1 also launched ecological protection facilities to restore coral reefs in Fiery Cross Reef, as well as Mischief (Panganiban) and Subi (Zamora) reefs. The Chinese ministry also placed marine observation stations on the reefs, which offer regular information services such as marine forecasts and disaster warnings to passing ships.

READ: China to restore Spratlys’ reefs destroyed due to island-building  

Prof. Jay Batongbacal, director of the University of the Philippines Institute for Maritime Affairs and Law of the Sea, then said China’s move only legitimizes the establishment of its military bases in the area.

“It is trying to mask its militarization of the area by  higlighting possible civilian benefits/public goods provided by their artificial islands,” Batongbacal told CNN Philippines.

Beijing has built structures on Fiery Cross Reef since it occupied the feature in 1988. In July 2016, the Permanent Court of Arbitration ruled that China violated its obligations under international law to protect and preserve the marine environment by its massive reclamation work and other island-building activities in Fiery Cross Reef and other contested areas in the Spratly group of islands.

The landmark decision also recognized the Philippines’ sovereign rights in areas being contested by China within Manila’s 200-nautical mile exclusive economic zone, or the West Philippine Sea. China rejects the arbitral ruling and stands by its sweeping claim to almost the entire South China Sea.

http://cnnphilippines.com/news/2019/01/30/China-rescue-center-Spratlys-South-China-Sea.html

Οι Συριζαίοι κάνουν γαργάρα την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους δικτάτορες Ερντογάν και Μαδούρο

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] www.kalkis.eu

Ποιος ξεχνάει τις διαδηλώσεις, τρεις την ώρα κατά την μεταπολίτευση, και την κυκλοφοριακή παράλυση που προκαλούσαν στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, των «ευαίσθητων» Συριζαίων ενάντια στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο αμερικανοκρατούμενο κάποτε Βιετνάμ, στην Παλαιστίνη, στην Νότια Αφρική, κλπ., κλπ. Επειδή δε ήταν τόσο λίγοι αριθμητικά τότε, τις σκόρπιες διαδηλώσεις τους αρνούνταν να τις κάνουν επί του πεζοδρομίου. Τις διεξήγαγαν επίτηδες επί του οδοστρώματος για να τις προσέξουμε εμείς οι «αναίσθητοι». Δηλαδή όπως λέμε εμείς οι Πόντιοι : «αραία-αραία για να φαίνουμες καμιάν σαρανταρέα», ήτοι : αραιά-αραιά για να φαινόμαστε καμιά σαρανταριά.

Από τότε που πήραν όμως το γκουβέρνο πριν από 4 χρόνια η δήθεν επαναστατικότητά τους κράτησε ένα εξάμηνο περίπου, δίχως καμία επαναστατική πράξη! Ήταν βαρουφακικός, λαφαζανικός και κωνσταντοπουλικός αέρας κοπανιστός. Μετά υποτάχθηκαν πλήρως στους «τοκογλύφους» οι οποίοι, αφού τους επέβαλαν το 3ο-4ο Μνημόνιο, τους υφάρπαξαν και την υπόσχεση να «λύσουν κάποια στιγμή» και την ελληνο-σκοπιανή διαφορά, σε βάρος μας, όπως έγραψε πριν λίγες μέρες το έγκυρο «Politico». Πού να τους αφήσουν τους Συριζαίους τα καλά της εξουσίας να ασχοληθούν με την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της φίμωσης του τύπου και μάλιστα σε χώρες «πρότυπα σοσιαλισμού», όπως π.χ. η Κούβα, η Ρωσία, η Κίνα, η Βενεζουέλα. Όσο για την Τουρκία του δικτάτορα Ερντογάν, τώρα για αυτά είμαστε ; Κι όμως οι διώξεις εκεί των αντιφρονούντων ή υπόπτων είναι καθημερινές, είναι πολυπληθείς, είναι ατελείωτες, στο όνομα του αποτυχόντος πραξικοπήματος εναντίον του Ερντογάν-πασά. Μούγκα οι Συριζαίοι. Ούτε είδαν, ούτε άκουσαν, ούτε διάβασαν. Προέχει η διπλωματία της 5ης Φεβρουαρίου 2019 στην Τουρκία με αβεβαιότατα θετικά αποτελέσματα για την Ελλάδα.

Κι όμως η περίπτωση της καταδίκης σε 10χρονη φυλάκιση του Τούρκου δικαστή  Μουράτ Αρσλάν είναι χαρακτηριστική και από τις τελευταίες, όπως έγραψε στις 20-1-2019 η δημοσιογράφος Marie Jégo, ανταποκρίτρια του Le Monde στην Κωνσταντινούπολη. Προφυλακισμένος από τον Οκτώβριο του 2016, ο δικαστής και  υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταδικάστηκε από δικαστήριο στην Άγκυρα την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019 γιατί υποτίθεται «ανήκει σε τρομοκρατική οργάνωση», όπως παλιά καταδικάζονταν στην Ελλάδα από τη Δεξιά οι κομμουνιστές με τη ρετσινιά του «ξενοκίνητου», αν θυμούνται βέβαια οι Συριζαίοι. Ο εν λόγω δικαστής βραβεύθηκε το 2017 με το βραβείο Vaclav-Havel από την «Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης». Η ποινή είναι βαριά για τον πρώην εισηγητή του Τουρκικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, ηλικίας 44 ετών, ο οποίος κατηγορείται ότι ανήκει στην κοινότητα του Fethullah Gülen, του εξορισμένου ιεροκήρυκα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον οποίο οι τουρκικές αρχές θεωρούν ως τον εγκέφαλο του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

Κανένα στοιχείο «τρομοκρατίας» δεν έχει αποδειχθεί εναντίον του δικαστή παρά ταύτα, αναφέρει η Marie Jégo. Ολόκληρη η υπόθεση βασίζεται στην παρουσία στο κινητό του ενός στιγμιαίου μηνύματος, μιας κινητής εφαρμογής που ονομάζεται «ByLock», η οποία θεωρείται από την Άγκυρα ως ο κύριος τρόπος επικοινωνίας των συνωμοτών. Δηλαδή με κρυπτογραφημένα μηνύματα των διαφωνούντων στην Τουρκία. Ο Murat Arslan αρνείται ότι φόρτωσε αυτήν την εφαρμογή στο κινητό του. Η κατηγορία εξακολουθεί να υφίσταται, αλλά αυτό το στοιχείο δεν έχει ποτέ «ερευνηθεί σε βάθος», λέει η «Ένωση Ευρωπαίων Δικαστών για τη Δημοκρατία και τις Ελευθερίες» (Medel), η οποία παρακολούθησε προσεκτικά το ζήτημα. «Η όλη δικαστική διαδικασία στερείται διαφάνειας και δεν αποτελεί τακτική νομική διαδικασία», εκτιμάει η ένωση σε δήλωση που εκδόθηκε μετά την ετυμηγορία. Τα κενά της υπόθεσης δεν λείπουν. Ο κύριος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ανώνυμος και πολλοί άλλοι ανακάλεσαν τις μαρτυρίες τους. Ο πρόεδρος της υπόθεσης άλλαξε 4 φορές, 3 εκ των οποίων χωρίς λόγο. Οι απανωτές αιτήσεις υπεράσπισης για την επανεξέταση μαρτύρων απορρίφθηκαν. Απορρίφθηκαν επίσης τα πολλαπλά αιτήματα αποφυλάκισης του κατηγορουμένου, που ήταν προφυλακισμένος από τον Οκτώβριο του 2016.

Η ετυμηγορία έπεσε «μετά από λίγα λεπτά της δίκης», σύμφωνα με συγγενή του Murat Arslan που παρακολούθησε την ακροαματική διαδικασία. Η ανάγνωση της ετυμηγορίας έγινε δεκτή με συγκίνηση. «Κάποιοι στο ακροατήριο φώναξαν :  Ντροπή σας!». Η Ασφάλεια αμέσως εκκένωσε το ακροατήριο, είπε ένας πρώην συνάδελφος του δικαστή που ήταν παρών στην αίθουσα κατά τη διάρκεια της δίκης. «Από την αρχή μέχρι το τέλος, το δικαστήριο απέρριψε όλες τις προτάσεις της υπεράσπισης. Ο δικαστής και οι ένορκοι άκουγαν, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να ζητήσουν μια οποιαδήποτε διευκρίνιση. Ήταν σαν να είχε προαποφασιστεί η ετυμηγορία».

Το όπλο του Μουράτ Αρσλάν είναι η ελευθερία του λόγου

Δικαστής υψηλού επιπέδου, ο Μουράτ Αρσλάν δεν έχει πραγματικά το προφίλ ενός θρησκόληπτου και λιγότερο ενός τρομοκράτη. Ποτέ δεν κάλεσε σε εξέγερση τους Τούρκους, ποτέ δεν έφερε όπλο. Πιστεύει στο κράτος δικαίου, το επανέλαβε με αυτοπεποίθηση στην αίθουσα του δικαστηρίου, πριν εισπράξει την καταδίκη του. Το όπλο του είναι ο ελεύθερος λόγος. Μια επιλογή που την πληρώνει ακριβά. Ήταν τότε που προήδρευε στην «Ένωση Ανεξάρτητων Δικαστών Yarsav», τη μεγαλύτερη επαγγελματική οργάνωση στην Τουρκία, όταν ξεκίνησαν οι διώξεις του. Ήταν η μόνη ένωση των Τούρκων δικαστών που είχε δημιουργήσει δεσμούς με ξένους ομολόγους της, όπως της Medel και της Διεθνούς Ένωσης Δικαστών. Ειδικευμένη στην παρακολούθηση των δικών, γνωστή για την ακλόνητη υποστήριξή της προς τους εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών, η Yarsav κατέληξε να δυσαρεστεί την εξουσία. Ο Murat Arslan βρέθηκε σύντομα στο στόχαστρο των τουρκικών αρχών. Η σταδιοδρομία του διαλύθηκε το 2015, με τη μετάθεσή του από το Συνταγματικό Δικαστήριο στο Ελεγκτικό Συνέδριο.

Καταπίεση των δικαστών

 Στις 20 Ιουλίου 2016, 5 ημέρες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ο δικαστής Μουράτ Αρσλάν αισθανόταν ότι οι εκκαθαρίσεις θα έπλητταν τον κλάδο του. Ο δικαστικός κλάδος δεν θα τη γλίτωνε. Ήταν γνωστό ότι είχε επηρεαστεί από το κίνημα του κήρυκα Güllen, μια διείσδυση που ευνοούσε τότε η ισλαμο-συντηρητική κυβέρνηση του Ερντογάν, συμμάχου τότε με τους Γκουλενιστές επί μια δεκαετία (2003-2013) !

Ύποπτοι  ότι ανήκουν στο «τρομοκρατικό»  κίνημα, 2.745 δικαστές τέθηκαν υπό  κράτηση τις ημέρες που ακολούθησαν την απόπειρα εξέγερσης. Συμμετείχαν στην εξέγερση ; «Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να υποστούν τις συνέπειες, αλλά  να μας παρουσιάσουν ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία για τη συμμετοχή τους. Όμως μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία», δήλωσε ο Murat Arslan, σε τηλεφωνική του συνέντευξη στον Le Monde. Λίγες μέρες αργότερα, η δικαστική ένωση Yarsav διαλύθηκε. Στις 19 Οκτωβρίου 2016, ο πρόεδρός της συνελήφθη. Από τότε που φυλακίστηκε στη φυλακή Sincan στην Άγκυρα, μοιράζεται ένα κελί με 16 άλλους κρατούμενους. Οκτώ από αυτούς κοιμούνται στο πάτωμα επειδή υπάρχουν μόνο 8 κρεβάτια! Επειδή δε τιμήθηκε ο Murat Arslan από το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2017, η Άγκυρα αποφάσισε να μειώσει τη συνδρομή της στον προϋπολογισμό του οργανισμού.

Συλλήψεις αλλοδαπών δημοσιογράφων από τον Μαδούρο

Αυτό αναφέρει το επιβεβαιωμένο δημοσίευμα του ηλεκτρονικού Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) στις 30-1-2019. Η είδηση λέει ότι  οι Pierre Caillet και Baptiste des Monstiers, ρεπόρτερς της εκπομπής «Quotidien» του Yann Barthès στο γαλλικό κανάλι TMC (Télé Monte-Carlo), συνελήφθησαν την Τρίτη 29-1-2019 από τις αρχές της Βενεζουέλας κοντά στο προεδρικό μέγαρο Miraflores στο Καράκας, ενώ έκαναν γυρίσματα εκεί κοντά. Παρομοίως, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, κρατούνται από το καθεστώς Μαδούρο (που υποστηρίζουν Ερντογάν και Τσίπρας) και δυο Χιλιανοί δημοσιογράφοι : ο Rodrigo Perez και ο Gonzalo Barahona που εργάζονταν και οι δυο για το κανάλι της Χιλής TVN κοντά στο ίδιο προεδρικό Μέγαρο. Πολλοί ξένοι δημοσιογράφοι έχουν συλληφθεί ή απελαθεί τα τελευταία χρόνια στη Βενεζουέλα, για έλλειψη δημοσιογράφος βίζα. Αυτές οι νέες συλλήψεις ήρθαν μέσα σε λίγες ώρες μετά την διαδήλωση που κάλεσε η αντιπολίτευση του Μαδούρο, η οποία απαιτεί τη δημιουργία μιας μεταβατικής κυβέρνησης και τη διεξαγωγή ελεύθερων βουλευτικών εκλογών.

Τα παραπάνω στοιχεία αφιερώνονται εξαιρετικά στους λωτοφάγους Συριζαίους και στους συνοδοιπόρους τους αριστερίζοντες ανέξοδα «Δημοκράτες».

 

Μην υποτιμάτε τον γαλλογερμανικό άξονα

0
  • Του Wolfgang Munchau Financial Times/euro2day.gr

H συνθήκη που υπέγραψαν Μέρκελ, Μακρόν θα διαμορφώσει την ευρωπαϊκή ατζέντα. Οι φιλοδοξίες για κοινή αμυντική πολιτική και η σύγκριση με τις πρώτες προσπάθειες νομισματικής ενοποίησης.

Το Άαχεν είναι κοντά στην ολλανδική πόλη του Μάαστριχ, η οποία έδωσε το όνομά της στην πιο σημαντική ίσως ευρωπαϊκή συνθήκη της σύγχρονης εποχής.

Η Συνθήκη του Άαχεν, η οποία υπογράφηκε την περασμένη εβδομάδα από τη Γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ανήκει σε διαφορετική κατηγορία. Αλλά θα κάνατε μεγάλο λάθος αν υποτιμούσατε τη σημασία της. Η συμφωνία αυτή θα θέσει μια ατζέντα, ακριβώς όπως το έκανε η γαλλογερμανική Συνθήκη των Ηλυσίων το 1963. Και η ατζέντα έχει σημασία στον ευρωπαϊκό διάλογο.

Αν θέλει κανείς να κάνει μια σύγκριση, μπορεί να σκεφτεί το σχέδιο Βέρνερ. Τον Δεκέμβριο του 1969, στo λυκόφως του συστήματος των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς, οι ηγέτες της Ε.Ε. πραγματοποίησαν μια σύνοδο στη Χάγη για να ορίσουν ομάδα εργασίας η οποία θα μελετούσε το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας νομισματικής ένωσης. Επικεφαλής ήταν ο Πιερ Βέρνερ, πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου την εποχή εκείνη. Οι οικονομολόγοι είχαν δίκιο τότε που απέρριψαν τη συζήτηση μιας μελλοντικής νομισματικής ένωσης ως όνειρο θερινής νυκτός, όπως οι ειδικοί σε θέματα άμυνας έχουν δίκιο που απορρίπτουν τη συζήτηση για έναν ευρωπαϊκό στρατό.

Η έκθεση Βέρνερ ήταν ένας μη ρεαλιστικός οδικός χάρτης για το ενιαίο νόμισμα. Εντούτοις κατάφερε να βάλει στο τραπέζι αυτή την εξαιρετικά σημαντική ατζέντα. Πέρασαν 30 χρόνια μέχρι την εισαγωγή του ευρώ. Αλλά χωρίς αυτό το πρώτο αποτυχημένο βήμα, δεν θα συνέβαινε ποτέ.

Ένας από τους πολλούς λόγους που το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρεί από την Ε.Ε. είναι η επίμονη τάση υποτίμησης αντίστοιχων συμβολικών κινήσεων. Ένας άλλος είναι η εδραιωμένη πεποίθηση ότι η χρυσή εποχή της ευρωπαϊκής ενοποίησης έχει παρέλθει. Η αρνητική στάση του βρετανικού Τύπου απέναντι στη Συνθήκη του Άαχεν ακολουθεί την ίδια παράδοση.

Το να βρίσκεται κανείς σε άρνηση όσον αφορά την ενοποίηση δεν συμβαδίζει με τις εξελίξεις. Έχω επικρίνει συχνά τον τρόπο που χειρίστηκε η γερμανική κυβέρνηση την κρίση της ευρωζώνης. Αλλά δεν αμφέβαλα ποτέ για τη δέσμευση της Γερμανίας στη νομισματική ενοποίηση. Η Συνθήκη του Άαχεν δεν προσφέρει συγκεκριμένες λύσεις, αλλά τουλάχιστον υπογραμμίζει τη δέσμευση αυτή. Η Γερμανία και η Γαλλία λένε ουσιαστικά ότι θα κάνουν «whatever it takes». Όπως ο Άγιος Αυγουστίνος πριν από αυτές, απλά δεν θέλουν να το κάνουν ακόμα.

Ισως, όμως, να μην είναι σε θέση να περιμένουν πολύ ακόμα. Η Ε.Ε. πρέπει να κάνει κάποιες καθοριστικές επιλογές στο μέλλον της δυσλειτουργικής νομισματικής της ένωσης. Τη δεκαετία που προηγήθηκε της οικονομικής κρίσης, πολλά από τα προβλήματα στην πραγματική οικονομία και στον χρηματοοικονομικό τομέα έμειναν άλυτα.

Η λεγόμενη τραπεζική ένωση απέτυχε να εκπληρώσει την κύρια αποστολή της και να σπάσει τον θανάσιμο εναγκαλισμό ανάμεσα στις τράπεζες και τα κράτη. Η Ιταλία συνεχίζει να διασώζει τις τράπεζές της. Αναμένω ότι θα το κάνει πολύ σύντομα και η Γερμανία.

Οι τελευταίες οικονομικές μετρήσεις δείχνουν ότι η κάμψη θα είναι πιο βαθιά από ό,τι αναμενόταν προηγουμένως. Αν τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια δεν ανεβαίνουν πάνω από το -0,4% στην κορυφή του οικονομικού κύκλου, τότε ξέρεις πως η πραγματική οικονομία είναι πολύ άρρωστη. Η τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δείχνει ότι οι πιστωτικές συνθήκες αρχίζουν να γίνονται πιο σφιχτές στην Ιταλία, ενώ η Ολλανδία υποφέρει από μια χρηματοπιστωτική «φούσκα». Με άλλα λόγια, εισερχόμαστε σε μια περίοδο στην οποία οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις θα ξαναμπούν στην ατζέντα.

Στη συζήτηση για την κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, μπορεί να βρισκόμαστε στο σημείο στο οποίο ήμασταν το 1969 όσον αφορά τη νομισματική ενοποίηση. Το εξωτερικό γεγονός το οποίο παρακίνησε το Βερολίνο και το Παρίσι να επανεξετάσουν τη στάση ήταν οι επανειλημμένες απειλές του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι ΗΠΑ θα αποχωρήσουν από το ΝΑΤΟ. Ακόμα και στο εξαιρετικά απίθανο ενδεχόμενο που συμβεί κάτι τέτοιο, η Γερμανία και η Γαλλία δεν θα είναι σε θέση να δημιουργήσουν έναν κοινό στρατό.

Η Γερμανία, συγκεκριμένα, δεν είναι πολιτικά έτοιμη. Δαπανάει μόνο το 1,2% του ΑΕΠ της στην άμυνα, έναντι 2% που δαπανάει η Γαλλία. Το γερμανικό σύνταγμα ορίζει ότι οποιαδήποτε απόφαση για την ανάπτυξη στρατευμάτων πρέπει να έχει την έγκριση της Bundestag. Oι δύο χώρες έχουν ριζικά αντίθετες στάσεις όσον αφορά τη στρατιωτική εμπλοκή.

Η Συνθήκη του Άαχεν δεν θα αλλάξει τις πολιτικές αντιλήψεις της Γερμανίας όσον αφορά την άμυνα. Αλλά δεν θα το θεωρούσα απίθανο να γίνει με τον καιρό πιο αποδεκτό για μια γερμανική κυβέρνηση να αυξήσει το όριο για τις αμυντικές δαπάνες, εφόσον αυτό εντάσσεται σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Μετά την έκθεση Βέρνερ ακολούθησαν μια σειρά από χαλαρές νομισματικές συμφωνίες, τις οποίες διαδέχτηκε ο ευρωπαϊκός μηχανισμός συναλλαγματικών ισοτιμιών. Ο δρόμος προς έναν κοινό στρατό δεν είναι στρωμένος μόνο με καλές προθέσεις αλλά και με πολλά μικρά βήματα, όπως η θέσπιση κοινών εργαλείων για αμυντικές προμήθειες.

Στον πρόλογο της Συνθήκης του Άαχεν, η Γαλλία και η Γερμανία υπόσχονται να οδηγήσουν «τις διμερείς τους σχέσεις σε ένα νέο επίπεδο».

Μια ημέρα, ενώ θα έχουμε το βλέμμα στραμμένο αλλού, αυτό ακριβώς είναι που θα συμβεί.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Ιδού τα τάλαντα της προδοσίας της Μακεδονίας

2

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Γιατί υπέγραψε ο Τσίπρας τη συμφωνία που του έφερε ο Κοτζιάς; «Για την προστασία της Αμερικανικής πατρίδας και των συμφερόντων της». Και, επειδή προωθεί τα αμερικανικά συμφέροντα «εντός και εκτός Ελλάδας». Το λέει ξεκάθαρα το Στέητ Ντηπάρτμεντ στην έκθεσή του για την Ελλάδα. Την οποία εξέδωσε τη μέρα της ψηφοφορίας στη Βουλή. Για να ξέρουν οι Έλληνες γιατί ξεπούλησαν τη Μακεδονία οι Εφιάλτες κυβερνήτες τους.

Η έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών είναι ανατριχιαστική σε κυνικότητα. Και κυνική στην ομολογία ότι η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο υπηρετεί την αμερικάνικη πατρίδα και όχι την ελληνική. Αλλά, κυνική και στην ομολογία ότι η ελληνική κυβέρνηση βοηθάει τις ΗΠΑ να σταματήσουν «την κακοήθη επιρροή της Ρωσίας και την οικονομική εισβολή της Κίνας»!

Με δυο λόγια, η έκθεση καταγράφει την πλήρη υποδούλωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στις ΗΠΑ, σε σημείο που η ελληνική παρουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση να έρχεται σε δευτερεύουσα μοίρα. Η χώρα, όχι μόνο έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία εξ αιτίας της υποταγής στους δανειστές για τα επόμενα πολλά χρόνια, αλλά έχασε επί ΣΥΡΙΖΑ και την ισότιμη συμμετοχή της στην ΕΕ, από τη στιγμή που έχει μετατραπεί σε κυριολεκτικό προτεκτοράτο των αμερικανικών συμφερόντων. Δηλαδή, σε Πέμπτη φάλαγγα των ΗΠΑ μέσα στην ΕΕ.

Η έκθεση του Στέητ Ντηπάρτμεντ είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο που ξεπούλησε τόσο γρήγορα, τόσο πρόθυμα και τόσο στο πόδι τη Μακεδονία η κυβέρνηση. Και ίσως είναι και αποκαλυπτική για το γεγονός ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μετά την ψηφοφορία στη Βουλή, σαλπάρουν για άλλα θέματα αντί να ξεσηκώνουν το λαό, λες και δεν διαπράχθηκε μια προδοσία αντίστοιχη με του Ιωαννίδη το ’74.

Σταχυολογώ εδώ τα χαρακτηριστικά σημεία της έκθεσης, που αποδεικνύουν τη συναλλαγή και την πλήρη υποταγή της ελληνικής κυβέρνησης στο ξεπούλημα των ελληνικών συμφερόντων για χάρη των ξένων συμφερόντων. Η έκθεση γράφει:

  1. «Για την ενθάρρυνση της ενεργούς συμμετοχής της Ελλάδας στην ενίσχυση της περιφερειακής και παγκόσμιας ασφάλειας για την προστασία της Αμερικανικής πατρίδας και των συμφερόντων της»!
  2. «Για την Ελλάδα, που είναι ένας αφοσιωμένος εταίρος στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντωνεντός και εκτός Ελλάδας»!
  3. Για «την ελληνική κυβέρνηση που στηρίζει την εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας και με το υπουργείο Άμυνας πρόσφερε πρόσθετες εγκαταστάσεις, εκτός από τον κόλπο της Σούδας». Έχοντας δώσει το πράσινο φως για να μετατραπεί η χώρα σε Νατοϊκή βάση λιμανιών, αεροσκαφών, ελικοπτέρων και Drones από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τα Δωδεκάνησα.
  4. «Για την υπαγόρευση από την αμερικανική πρεσβεία(!) στην Ελλάδα, να υποστηρίξει και να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην ενσωμάτωση των δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ώστε να περιορίσει την κακοήθη επιρροή της Ρωσίας και την οικονομική εισβολή της Κίνας»!
  5. Για «την αποστολή της αμερικανικής πρεσβείαςστην Αθήνα να προτρέψει (sic) να εφαρμόσει τη συμφωνία για το θέμα της ονοματοδοσίας της Μακεδονίας».
  6. Για την εργασία της πρεσβείας «να δημιουργηθεί μια νέα γενιά ηγετών, φίλα προσκείμενη στις ΗΠΑ και τις αξίες που οι τελευταίες πρεσβεύουν».
  7. Για «την πρόθεση της Ελλάδας να γίνει περιφερειακό κέντρογια την επιχειρησιακή ικανότητα των ελικοπτέρων του ΝΑΤΟ».
  8. Για «τη δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης να επενδύσει στην αναβάθμιση των αεροσκαφών F- 16 και να συνεχίσει να στηρίζει και να φιλοξενεί ασκήσεις του ΝΑΤΟ, έχοντας δαπανήσει πάνω από 2 δις δολ. από το 2015»!(χώρια από τα 2,6 δις που έχουν συμφωνήσει Τσίπρας –Τραμπ να δαπανηθούν στο άμεσο μέλλον.)
  9. Για τη δουλειά της αμερικανικής πρεσβείας «να προσεταιριστεί ΜΚΟ και ΜΜΕ(!), αλλά και (κι αυτό παραπέμπει απολύτως σε εποχές Πιουριφόϊ) στα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά προγράμματα της (αμερικάνικης) αποστολής για την Ελλάδα. Ώστε να στοχεύουν στη νεολαία, τα κορίτσια και τη νέα γενιά ηγετώνστο επιχειρείν και στην κοινωνία τω πολιτών, αποσκοπώντας να προωθήσουν μια θετική άποψη για τους δεσμούς ΗΠΑ- Ελλάδας»!

Για όλα αυτά ο κ Τσίπρας είχε το θράσος στη Βουλή να επικαλεστεί τους πολιτικούς πρόσφυγες και την εξορία τους, τα σλαβομακεδονικά τάγματα που πολεμούσαν με τον ΕΛΑΣ για να αποκτήσουν και την ελληνική Μακεδονία, αλλά και για την αντάρτισσα του ΕΛΑΣ, που του σφύριξε το γραφείο προπαγάνδας του Μαξίμου.Όλοι αυτοί, κατά τον πρωθυπουργό, πολέμησαν για να μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να «εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της αμερικανικής πατρίδας» κατά της Ρωσίας!

Η έκθεση του Στέητ Ντηπάρτμεντ ξεβρακώνει εντελώς την κυβερνητική προπαγάνδα περί απουσίας έξωθεν πιέσεων και αποκαλύπτει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το γιατί ο κ Κοτζιάς έφερε στον κ Τσίπρα να υπογράψει μια συμφωνία γραμμένη στο πόδι, χωρίς πραγματική διαπραγμάτευση και στην πράξη εξυπηρετική μόνο για τα Σκόπια, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ με τη Γερμανία. Επειδή, όπως γράφει το αμερικάνικο υπουργείο Εξωτερικών, προστατεύει την αμερικάνικη πατρίδα και τα συμφέροντά της.

Η απόδειξη ότι ο κ Τσίπρας ήταν και είναι ανίδεος από το τι υπέγραψε, βρίσκεται στην πρωτοφανή αμηχανία του κατά την ομιλία του στη Βουλή. Αφού άκουσε επιχειρήματα για το μακεδονικό ζήτημα που δεν τα είχε ξανακούσει ποτέ στη ζωή του. Έχοντας, σύμφωνα με πληροφορίες, αποκλείσει την αντιπολίτευση από τις «διαπραγματεύσεις» καθ’ υπόδειξη των αμερικανών! Για να μη χαλάσει η δουλειά.

Και είναι βέβαιο πως ξέρει ότι έχει υπογράψει μια συμφωνία που βλάπτει τη γενέτειρά του. Γιατί πατρίδα δεν έχει. Και δεν υπάρχει πιο αστείο και ταυτόχρονα πιο εξοργιστικό θέαμα από τον πρωθυπουργό όταν μιλάει από το βήμα της Βουλής με πάθος για πατρίδα, έθνος, εθνικά συμφέροντα και Ελλάδα. Σε τίποτε από όλα αυτά δεν πιστεύει. Είτε από ιδεολογία είτε από σκέτο τυχοδιωκτισμό. Το δείχνουν οι πράξεις του.

Ο κ Τσίπρας παίρνει συγχαρητήρια μετά την προδοσία της Μακεδονίας, από όλους εκείνους τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους αξιωματούχους, που έβριζε και βρίζει κατά κόρον ως κοράκια και εκμεταλλευτές, και ως νεοφιλελεύθερους εκμεταλλευτές των λαών. Ηλίθιος δεν είναι. Μπορεί να στηρίζεται επάνω τους για να κρατάει την καρέκλα και να τον σπρώξουν εκλογικά. Αλλά, καταλαβαίνει ότι για να τον επαινούν με τόσο πάθος όλοι αυτοί, κάτι πολύ κακό θα έχει κάνει στη χώρα που κυβερνάει.

Αν ήταν μόνο ο κ Τσίπρας το πρόβλημα τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Αλλά, ηεκκωφαντική σιγή της αντιπολίτευσης μετά από τέτοια αθλιότητα κατά των συμφερόντων της χώρας, και η θέση της ότι δεν πρέπει να οξυνθούν οι αντιθέσεις, αλλά πρέπει να ηρεμήσει ο λαός και, ουσιαστικά, να αποδεχτεί τα τετελεσμένα είναι εξ ίσου ενδοτική και σε βάρος της Ελλάδας με τη θέση του κ Τσίπρα.

Η κυβέρνηση, που πούλησε τη Μακεδονία για να γλύψει τους Αμερικάνους και να διαιωνιστεί στην καρέκλα, πετάει τώρα τη μπάλα στην οικονομία, τάζοντας στους Έλληνες λεφτά για να τους εξαγοράσει. Να εξαγοράσει την οργή τους και την ψήφος τους. Επειδή, κρίνοντας εξ ιδίων, πιστεύει ότι όλα αγοράζονται και όλα πουλιόνται.

Εναπόκειται στους Έλληνες να αποδείξουν αν είναι διατεθειμένοι να τα πουλήσουν όλα.

Πηγή: Liberal

 

Πώς η Ελλάδα μπορεί να ακυρώσει την τουρκική προκλητικότητα

1

Αντωνία Δήμου

Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία πραγματοποιείται έπειτα από την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και έπειτα από τις -τουλάχιστον- περίεργες δηλώσεις που έκανε στο βήμα της Βουλής Δωδεκανήσιος κυβερνητικός βουλευτής. Οι δηλώσεις αυτές αφορούσαν τη σύμπηξη μίας ελληνοτουρκικής συμφωνίας, παρόμοιας με αυτή των «Πρεσπών». Την ίδια στιγμή, η επίσκεψη λαμβάνει χώρα, εν μέσω της κλιμακούμενης προκλητικότητας εκ μέρους της Τουρκίας σε βάρος της χώρας μας.

Η προκλητικότητα της Άγκυρας αποτυπώνεται σε ρητορικό επίπεδο με το μπαράζ πολεμικών δηλώσεων τόσο του υπουργού Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, περί προάσπισης της περίφημης «γαλάζιας πατρίδας», όσο και του ίδιου του Τούρκου προέδρου. Η τουρκική προκλητικότητα είναι, επίσης, πρόδηλη και σε επιχειρησιακό επίπεδο με τη μορφή των συνεχών παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και την αποστολή του σεισμογραφικού Barbaros σε περιοχές πέριξ του Καστελόριζου. Σε αυτό είναι απαραίτητο να προστεθεί και η πρόσφατη παρενόχληση ελληνικού ελικοπτέρου Super Puma από τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος F-16 κοντά στο Φαρμακονήσι.

Η τουρκική προκλητικότητα αποτελεί τμήμα της στρατηγικής για δημιουργία περισσοτέρων της μίας διαφορών στο Αιγαίο με την Ελλάδα και της εμπέδωσης της τουρκικής παρουσίας στις θαλάσσιες ενεργειακές οδούς της Ανατολικής Μεσογείου, δημιουργώντας διεκδικήσεις και όπου μπορεί τετελεσμένα, εντός της κυπριακής ΑΟΖ και νότια της Κρήτης.

Το εύλογο ερώτημα το οποίο ανακύπτει συνίσταται στο τι οφείλει να πράξει η Αθήνα, ώστε να ακυρώσει εν τοις πράγμασι την τουρκική προκλητικότητα. Και τούτο διότι η ακύρωση αυτής αποτελεί προϋπόθεση για την ελληνοτουρκική προσέγγιση η οποία πρέπει να συντελεστεί με απόλυτο σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και τους κανόνες των σχέσεων καλής γειτονίας.

Πυλώνας ασφάλειας η Ελλάδα

Πρώτον, η Αθήνα οφείλει να ενισχύσει τις συνεργασίες με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Κύπρο και την Ιορδανία, συμμετέχοντας σε κοινές αεροπορικές και ναυτικές συνεκπαιδεύσεις που περιλαμβάνουν -μεταξύ άλλων- σενάρια προάσπισης των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) και των θαλάσσιων ενεργειακών εγκαταστάσεων. Με αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα αποδεικνύει εμπράκτως ότι δεν αποτελεί χώρα ταραξία, αλλά πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Δεύτερον, η Αθήνα οφείλει να ενημερώνει, ολοκληρωμένα και στοχευμένα, μέλη των επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων, Ελληνισμού (Hellenic Caucus) και Ελληνο-ισραηλινής Συμμαχίας (Hellenic-Israeli Alliance) στο αμερικανικό κογκρέσο ως προς την κατάσταση στο Αιγαίο, την τουρκική επιθετικότητα και την αναγκαιότητα δημιουργίας συνθηκών ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας κατά τρόπο που να εξυπηρετεί τα κοινά ελληνο-αμερικανικά συμφέροντα. Το γεγονός ότι το κογκρέσο ανανεώθηκε στις τελευταίες εκλογές κατά 20% με νέα πρόσωπα καθιστά επιτακτική, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, την άμεση διάνοιξη διαύλων επικοινωνίας.

Τρίτον, η Αθήνα οφείλει να ενημερώνει αδιάλειπτα ελληνικές ομογενειακές οργανώσεις που δρουν στην Ουάσινγκτον, κέντρα επηρεασμού αποφάσεων και δεξαμενές σκέψης για την τουρκική επιθετικότητα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο με στόχο –μεταξύ άλλων– και την προώθηση νομοσχεδίων στο κογκρέσο για ζητήματα που άπτονται των καλώς νοούμενων ελληνο-αμερικανικών συμφερόντων.

Η δύναμη που διαθέτει το αμερικανικό Κογκρέσο, ως προς τον καθορισμό πτυχών που άπτονται των αμερικανικών εξωτερικών σχέσεων, αποτυπώνεται αντιπροσωπευτικά στον Νόμο που ενέκρινε κατά πλειοψηφία για τον Αμυντικό Προϋπολογισμό Οικονομικού Έτους 2019. Ο Νόμος αυτός προειδοποιεί με κυρώσεις την Τουρκία και αποβολή της από το πρόγραμμα απόκτησης και συμπαραγωγής των F-35, στην περίπτωση που προβεί σε απόκτηση του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400.

Υλοποίηση ενεργειακών προγραμμάτων

Τέταρτον, η Αθήνα οφείλει να προχωρήσει τάχιστα στην υλοποίηση στοχευμένων ενεργειακών προγραμμάτων περιφερειακού και ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, ώστε να εμπεδώσει τον διαμετακομιστικό της ρόλο. Ένα παράδειγμα είναι η κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού East Med που θα διέρχεται από την Ελλάδα και θα μεταφέρει το φυσικό αέριο των παράκτιων χωρών της Ανατολικής Μεσογείου στην Ευρώπη.

Εξίσου σημαντική είναι η προκήρυξη νέου αδειοδοτικού διεθνούς διαγωνισμού για την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων εντός της ελληνικής επικράτειας για την προσέλκυση ξένων ενεργειακών εταιρειών. Με αυτόν τον τρόπο, δύναται να ακυρωθεί de facto η τουρκική στρατηγική της ιδιοποίησης ελληνικών θαλάσσιων ενεργειακών πόρων.

Στο επίπεδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, η Άγκυρα θα πρέπει να επιλέξει ποιο ρόλο θα έχει τελικά στην ευρύτερη περιοχή. Θα είναι παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο; Θα είναι γείτονας προβλέψιµος και αξιόπιστος; Θα είναι τελικά σταθερός ή αβέβαιος σύµµαχος; Αυτά είναι ερωτήματα τα οποία η ίδια πρέπει να απαντήσει.

Ένα είναι σίγουρο, ότι είµαστε καταδικασµένοι από τη γεωγραφία και την Ιστορία µας να ζούµε µαζί. Αξίζει, λοιπόν, και για τις δυο χώρες ένα καλύτερο παρόν και ένα ακόµα καλύτερο µέλλον, χωρίς όμως αστερίσκους και ηγεμονίες.

https://slpress.gr/ethnika/pos-i-ellada-mporei-na-akyrosei-tin-toyrkiki-proklitikotita/

Ankara’yı sarsan derin IMF söylentisi!..

0

Ahmet TAKAN

yenicaggazetesi.com.tr
31 Ocak 2019

Kahraman iktidar, hain marketlere karşı muazzam bir savaş başlattı!.. Radar kurdu… Fiyat hız sınırını aşanın canına okunacak!.. 16  yıldır tek başına ülkeyi yönetenler “IMF’ye borçları sıfırladık. Artık onlar bizden borç para istiyor” noktasından, marketteki, pazardaki pahalılıkla baş etmekte neden bu kadar acze düştüler?.. Onun izahını keçi sakallı entel ekonomistlere bırakalım. Amaa!.. Bugünlerde, derin ekonomi kulislerinde oldukça ilginç bir iddia dolaşıyor;

ABD Başkanı Trump’ın “Türkiye’yi ekonomik olarak mahvederiz” rezil, küstah tivitinin perde arkası ile ilgili ileri sürülen iddia çok ilginç. Denilen o ki; “Trump’ın o tiviti attığı sıralarda Türkiye’de gayriresmi olarak bulunan bir IMF heyeti ile görüşmeler yapılıyordu.” Kaynağım sağlam, iddiasında ise oldukça ısrarlı. Başka bir kaynağa da teyit için sordum ona daha sonra yer vereceğim. Ekonomi kulislerindeki “sır“ı şöyle anlattı kaynağım;

“IMF ile pazarlıklar devam ediyor. Hükümet seçime kadar 20 milyar dolar, seçimden sonrası içinde 200 milyar dolar istedi. IMF heyeti bu talebe temkinli yanaştı. Seçime kadar 5-7 milyar dolar seçimden sonrası için de 50 milyar dolar verebileceklerini bizimkilere bildirdiler. Ancak onu da şarta bağladılar. Suriye’de Türkiye’nin, ABD ile birlikte hareket etme şartına. Görüşmeler sürüyor.”

Bu iddiayı dile getiren kaynağımı uzun yıllardır tanırım. Spekülasyonu, manipülasyonu sevmez. Hele hele iç boş iddialardan özellikle uzak durur. Gazetecilik gereği bana aktardıklarını bir başka kaynaktan da teyit etmem gerektiğini kendisine söyledim. Duraksamadan, “Sor, bana da bilgi ver istersen” dedi. Ankara’da ekonomi bürokrasisini ve işleyişini çok yakından takip eden başka bir kaynağıma iddiayı aynen aktardım. Şu cevabı verdi;

“IMF heyeti, Türkiye’de temaslarını sürdürüyor. Türkiye’ye yardım göndermek için teknik çalışmalar yapılırken, IMF heyeti antlaşmayı seçimden sonra yapmakta kararlı. Seçim sonuçlarını görmeden IMF heyeti herhangi bir anlaşma yapmayacak. Eğer seçimlerden AKP istediği sonucu alırsa o zaman 50 milyar dolar serbest bırakılacak. Bunun için iç gelişmelere IMF özellikle dikkat ediyor. Öncelik seçim sonuçları, seçimlerde AKP’nin iyi sonuç alması. IMF bundan sonra anlaşma yapmaya yanaşıyor.

Bunun karşılığında ise nasıl tavizler verileceği konusu zaten bilinen şeyler aslında. Suriye’nin kuzeyinde ABD istediğini alıyor. Çekiliyorum diyor ama bu süreçte zaten kamuoyunun bildikleri var, farklı bir şey yok. Orada istediğini alacak. Benzer şeyler önümüzdeki dönemde Irak’ta da söz konusu olacak. Irak’a çok büyük bir şey olmaz. Zaten orada ABD istediğinin çoğunu almış durumda.

Esas çarpıcı konulardan birisi ‘Kıbrıs Rum kesimi tanınacak’ yönündeki iddialar. Bu da olabilir. Bu konuda bir tavizin her an olabileceği kulislerde dile getiriliyor. Nedeni ise daha önceki gelişmeler. Ancak Türkiye’de kamuoyu bunu ne kadar kaldırabilir bunun hesabını AKP nasıl yapmıştır, bu hesabı, bu adımı nasıl açıklar kamuoyuna bu belirsiz. Bu kulislerde dile getirilen bir konu. Olabilir mi? Neden olmasın!..”

***

Muhalefet uzun bir süredir, iktidarın kapalı kapılar arkasında IMF ile görüştüğünü ve seçimlerden sonra IMF’ye teslim olacağını açıktan söylüyor. Yüzde 10 indirim kampanyasından istediği verimi alamayan iktidar poşet işi ile uğraşıyor. Bu seçimin düşman kampı, Tunç Soyer ile birlikte marketler oldu!.. Bir de Balkan göçmenleri…

Bu arada, CHP İstanbul Milletvekili ve Genel Başkan Koordinatör Başdanışmanı Erdoğan Toprak‘ın önemli bir tespiti ile devam edelim. Toprak, “İktidar ekonomiyi terörize ederek, günü kurtarmaya çalışıyor” diyor. Erdoğan Toprak’ın görüşleri özetle şöyle;

“Halkı dünyanın en pahalı etini, soğanını, patatesini yemek zorunda bırakan Erdoğan hükümeti, yel değirmenleriyle savaşan Don Kişot gibi milletin, üreticinin, işsizlerin sorunundan bihaber, patlıcanla, biberle savaşırken, dört ayda işsizlik maaşı için İŞKUR’a başvuranların sayısı 622 bin kişiye ulaşıyor. Seçim öncesinde panikleyen hükümet, tehdit ekonomisine yöneliyor.

Ağustos’ta 2 milyon 751 bin olan kayıtlı işsiz sayısı 751 bin kişi artarak Aralık sonunda 3 milyon 501 bine ulaşmış durumda.  Bu tablo üretmeyen, üreteni desteklemeyen, üreticiyi, işletmeleri, ithalat tehdidiyle, polisiye ve zabıta baskısıyla sindirerek, ekonomik gerçekleri milletten gizlemeye çalışan hükümet politikalarının sonucudur.”

Erdoğan Toprak‘ın dikkatlerden kaçmaması gereken çok önemli bir tespiti daha var;

“Hükümetin desteklediği, hazine garantileriyle kamu bankalarından milyarlarca dolar kaynak aktardığı, milletin gelecek 25-30 yılının ipotek edildiği Kamu-Özel İşbirliği mega projelerdeki müteahhitler, teker teker hisselerini satmaya başladılar. Önce 3. Havaalanı müteahhitleri, şimdi de Osmangazi Köprüsü ortakları hisse satışına girişmiş durumdalar. Hükümetin iktidar imkânlarıyla büyüttüğü müteahhit ve iş adamları da batan gemiyi terk etmeye hazırlanmaktadır.”

Tüm veriler, iktidarın IMF kıskacından kurtulamayacağını gösteriyor. McKinsey’yi hatırlayın!.. IMF’nin taşeronunu… Türkiye ekonomisini yönetim yetkisinin bu ABD taşeronuna verilişini… Skandalın patlayışını ve sonradan güya nasıl çark edildiğini… Kağıt üstünde yoklar ama ruhları Ankara’da dolaşıyor!.. Vatandaş da soğandan sonra patlıcana açılan savaş ile uyutuluyor. Pazara kadar değil seçime kadar!..

 

https://www.yenicaggazetesi.com.tr/ankarayi-sarsan-derin-imf-soylentisi-50602yy.htm

Kurdish leader sees no sign of U.S. withdrawal in Syria

0

National Security

Ilham Ahmed, co-president of the Syrian Democratic Council, the political wing of the Kurdish forces fighting with the United States in Syria, had an impromptu meeting with President Trump at his Washington hotel Tuesday. (Hussein Malla/2017 AP photo)

By Karen DeYoung Washington Post

January 29 at 5:45 PM

More than a month after President Trump announced that U.S. forces were leaving Syria, there has been no sign of troop departures or a change in the relationship between Americans and their Syrian Kurdish allies, according to the leadership of the political umbrella organization of the Kurdish fighters.

“There has been no change in the situation on the ground,” said Ilham Ahmed, who heads the executive committee of the Syrian Democratic Council. The situation is “just like before” Trump’s announcement, she said.

Trump administration and defense officials have provided little information on how the departure is being organized, or on what timeline. Acting defense secretary Patrick Shanahan said Tuesday that the military continued a “deliberate, coordinated, disciplined withdrawal” from Syria but that the process remained in the “early stages.”

Fighters of the Kurdish-dominated Syrian Defense Forces, who have led the ground fight against the Islamic State in Syria, have expressed concern over the withdrawal, and Shanahan, at a Pentagon news conference, said “99.5 percent plus” of militant-controlled territory had been returned to the Syrians. “Within a couple of weeks, it’ll be 100 percent.”

The Defense Department announced on Jan. 11 that a withdrawal had begun, but it appeared to cover only the packing up of limited amounts of equipment.

Trump said last month that the defeat of the militants meant the United States no longer had a mission in Syria and that about 2,000 U.S. troops there were “coming home now.” After criticism from Congress — and the resignation of Defense Secretary Jim Mattis in protest — Trump said the withdrawal timeline would be flexible.

Much of the criticism stems from fears that the Syrian Kurds, who control much of liberated eastern Syria under U.S. auspices, would be left vulnerable to attack by Turkey, which considers them terrorists and objects to their presence on its border with Syria.

Turkey has promised to attack them and has called for a ­20-mile-wide buffer zone that it would patrol on the Syrian side of the border.

Ahmed is in Washington to try to understand and influence U.S. policy and ensure that the Kurds are protected — as Trump has promised.

Although she was not scheduled to meet with the president, Ahmed had an impromptu exchange with him Monday night, when they were dining separately at Trump’s hotel in Washington. Trump was attending a Great America Committee fundraiser.

Introduced to her, Trump shook her hand and exclaimed, “I love the Kurds,” Ahmed said. She thanked him and asked that he not “let the Kurds be slaughtered” by Turkish President Recep Tayyip Erdogan, she said. Trump responded by telling her not to worry, that the Kurds were “not going to be killed.”

In addition to calling for the buffer zone, Erdogan has said the Turkish military would take over the fight against Islamic State remnants in Syria. Though Trump has voiced approval of that plan, U.S. military officials have expressed skepticism about Turkish capabilities and intentions.

Over the past several weeks, top U.S. diplomatic and military officials have met with their Turkish counterparts, beginning with an early January trip by national security adviser John Bolton. Erdogan canceled a scheduled meeting with him after Bolton said that protection of the Kurds was a precondition of a U.S. withdrawal.

Instead, Turkey has demanded that the United States remove the Kurds from the border area and provide air and logistical support for Turkish military actions against “terrorists” in Syria. Speaking to members of his Justice and Development Party on Friday, Erdogan said, “Our patience is not unlimited. We are not going to wait for eternity for the promises given to us to be fulfilled.”

“We expect the promise of a safe zone . . . to come into place within a few months,” he said. “Otherwise, we will create it.”

Erdogan, who visited Moscow last week, said he also expected Russia to help.

Ahmed, the Kurdish political leader, said that Turkish establishment of a safe zone in Syrian territory was unacceptable, and she called for international observers in the area. “Nobody has discussed this with us,” she said of the buffer zone.

She also denied what Erdogan has said was a U.S.-Turkish agreement that heavy weaponry given to Kurdish forces for the anti-Islamic State fight would be returned when the militants were defeated.

“There is no agreement like this,” Ahmed said. “There has never been a discussion about removing the weapons from us.” The Islamic State is “still there,” she said of Syria.

In the absence of firm U.S. assurances, she said, the Kurdish forces have been discussing their future with both Russia and the government of Syrian President Bashar al-Assad.

Paul Sonne contributed to this report.

https://www.washingtonpost.com/world/national-security/kurdish-leader-sees-no-sign-of-us-withdrawal-in-syria/2019/01/29/2b6ef6ca-23f0-11e9-90cd-dedb0c92dc17_story.html?noredirect=on&utm_term=.603d0ebf5c46

Μαθήματα καταστολής από τον ΣΥΡΙΖΑ στους αγρότες

0

Αντώνης Κουμιώτης

Μαθήματα αντανακλαστικών άνευ ιστορικού προηγουμένου παρέδωσε τις τελευταίες ώρες η ελληνική Δικαιοσύνη. Πριν καλά – καλά ο αγροτικός κόσμος ανταποκριθεί στα καλέσματα από τα μπλόκα ολόκληρης της χώρας, δέκα αγροτοσυνδικαλιστές και μάλιστα του πιο ενεργητικού ιστορικά μπλόκου, αυτού της Νίκαιας, έλαβαν κλήτευση για να δικαστούν την 1η Μαρτίου. Οι εν λόγω αγροτοσυνδικαλιστές κατηγορούνται για παρακώλυση συγκοινωνιών!

Ο πρόεδρος της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Νομού Λάρισας, Ρίζος Μαρούδας, μιλώντας στον ΑΠΕ, δήλωσε ότι «πρώτη φορά μας στέλνουν σε δικαστήριο χωρίς να έχει προηγηθεί απολογία, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις«, ενώ η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων σε ανακοίνωσή της προειδοποιεί την κυβέρνηση ότι «μάταια κοπιάζει να μας τρομοκρατήσει».

Βέβαια όλα αυτά συμβαίνουν επί των ημερών της πρώτης αριστερής κυβέρνησης σ’ αυτόν τον τόπο, οι αγώνες των στελεχών της οποίας από τις γραμμές των παραδοσιακών μπλόκων τα πέτρινα χρόνια του Συνασπισμού αλλά και νωρίτερα, στην κομμουνιστική τους εφηβεία, έδωσαν και πήραν, χτίζοντας ολάκερες πολιτικές καριέρες… Κι όμως…

Τώρα θα μου πείτε, μπορεί την ώρα που γράφονται αυτά, να ετοιμάζονται ήδη ανακοινώσεις αλληλεγγύης υπέρ των αγροτών από τις κατά τόπους Νομαρχιακές Επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίζοντας θα έλεγε κανείς την παγκόσμια πρωτοτυπία.

Αφήστε που καθόλου δεν θα εντυπωσιαστώ εάν τις επόμενες ώρες ακουστεί δια κυβερνητικών χειλέων ότι πρόκειται περί φασιστοειδών, που στήνουν μπλόκα ώστε να διαταράξουν την κανονικότητα στην οποία προσπαθεί να βάλει τη χώρα τις τελευταίες ώρες ο Τσακαλώτος. Ούτε βεβαίως θα μου προκαλέσει έκπληξη η αδιαλλαξία έναντι των αγροτικών αιτημάτων του Λαρισαίου αρμόδιου υφυπουργού και μέχρι πρότινος «Ανεξάρτητου Έλληνα» Βασίλη Κόκκαλη.

Κατά τα άλλα, μπόρα θα αποδειχθεί και σύντομα θα περάσει. Τί κι αν έχουμε φτάσει στο σημείο εισαγωγής ζάχαρης και γάλακτος, τί κι αν δεν ξέρουμε κυριολεκτικά τί τρώμε, τί κι αν το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής γης παραμένει υποθηκευμένο στις ορέξεις των σύγχρονων μεγαλοτσιφλικάδων, των συστημικών δηλαδή τραπεζών, αφού κανείς τελικά δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το μέγα σκάνδαλο της Αγροτικής μας τράπεζας. Τί και πώς και πού και πόσα ακόμα αμείλικτα ερώτημα που δεν πρόκειται ποτέ να λάβουν απαντήσεις.

112 χρόνια από τον Αντύπα

Απλά, αξίζει κανείς, κοιτάζοντας πίσω στον χρόνο, να παρατηρήσει και να αναλογισθεί. Τί άλλαξε, αλήθεια, 112 χρόνια μετά τη στυγερή δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα, η οποία και άνοιξε τον δρόμο για την εξέγερση του Κιλελέρ στις 6 Μαρτίου του 1910;

Κολίγοι τότε, κολίγοι και σήμερα. Μεγαλοτσιφλικάδες τότε, μεγαλοτσιφλικάδες και σήμερα. Ο εκσυγχρονιστής μάλιστα Χαρίλαος Τρικούπης, η πολιτική του οποίου μέσα στα χρόνια έφερε το αδιέξοδο και μοιραία την κοινωνική εξέγερση, ήταν αντίθετος με τη διανομή της γης στους κολίγους, γιατί πολύ απλά δεν ήθελε να χάσει τους ξένους επενδυτές και την εισροή νέων κεφαλαίων στην Ελλάδα. Εν ολίγοις θυσιάζοντας την παραγωγική βάση της χώρας, την αγροτιά, για τα μάτια των πλούσιων Ελλήνων του εξωτερικού, έπεσε θύμα του ίδιου του οράματός του, αφού κανείς απ’ αυτούς δεν επένδυσε κατ’ ουσίαν αναπτυξιακά, παρά με μόνο σκοπό το εφήμερο κέρδος.

Κι αν τούτο θυμίζει κάτι από το σήμερα, καλά θα κάνουν οι εγκέφαλοι πέριξ του Μεγάρου Μαξίμου, να προβληματιστούν και να αντιληφθούν το εξής: Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) με τους παραγωγούς όμηρους του υπερ-υψηλού κόστους παραγωγής και της ισότιμης ουσιαστικά φορολογίας δεν γίνεται. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, είτε κάποιοι μπορούν να το δεχτούν είτε όχι, ανάπτυξη σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, χωρίς αγροτική παραγωγή, που ταυτόχρονα συνεχίζει να μην επενδύει με σοβαρότητα στον τουρισμό, δεν γίνεται.

Μαθήματα καταστολής από τον ΣΥΡΙΖΑ στους αγρότες

Το διακύβευμα του σινοαμερικανικού εμπορικού πολέμου

0
 

29 Ιανουαρίου 2019  Τόντσεφ Πλάμεν

Απομένει ένας μήνας περίπου μέχρι το τέλος της ανακωχής διάρκειας 90 ημερών μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας και διεξάγονται εντατικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο οικονομικών υπερδυνάμεων. Εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία, θα τεθούν σε ισχύ οι αμερικανικοί δασμοί, οι οποίοι θα αυξηθούν από 10% σε 25% για κινεζικές εισαγωγές συνολικής αξίας 200 δισ. δολαρίων. Ποιες είναι οι επιδιώξεις των δύο πλευρών;

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι οι Κινέζοι επιθυμούν διακαώς συμβιβασμό με τους Αμερικανούς, αναλογιζόμενοι τις αρνητικές επιπτώσεις του επαπειλούμενου εμπορικού πολέμου. Ηδη σημειώνεται πτώση στην εσωτερική κατανάλωση στη χώρα, π.χ. οι πωλήσεις αυτοκινήτων μειώθηκαν για πρώτη φορά μετά το 1990. Το 2018 η Κίνα αναπτύχθηκε με το πενιχρό για τα δεδομένα της 6,6% και πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι με ρυθμούς κάτω του 6% η οικονομία της χώρας θα εισέλθει σε αχαρτογράφητα νερά. Ενόψει αυτών των εξελίξεων, το τελευταίο τετράμηνο η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας προσέφερε μια γερή ένεση ύψους 225 δισ. δολαρίων, η οποία αντιστοιχεί σε 7,5% των συνολικών συναλλαγματικών αποθεμάτων της χώρας.

Οι ΗΠΑ απαιτούν ουσιαστικές αλλαγές στη συμπεριφορά της Κίνας σε ό,τι αφορά τρεις δέσμες θεμάτων:

n Την προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας από τη λεγόμενη «καταναγκαστική μεταφορά τεχνολογιών» (forced technology transfers), όπως και την αποτελεσματική απονομή δικαιοσύνης επί σχετικών υποθέσεων.

– Την εξάλειψη κρατικών επιδοτήσεων σε στρατηγικής σημασίας τομείς της οικονομίας.

– Την άρση τεχνητών εμποδίων που συνιστούν διάκριση εις βάρος αμερικανικών επιχειρήσεων στην κινεζική αγορά.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο για το Πεκίνο να ανταποκριθεί σε όλες αυτές τις απαιτήσεις, οι οποίες ισοδυναμούν με δραστική αλλαγή του υφιστάμενου οικονομικού μοντέλου της χώρας. Εικάζεται ότι οι κινεζικές Αρχές μπορεί να απαλύνουν κάποιους επαχθείς όρους σε σχέση με την πνευματική ιδιοκτησία και τις τεχνολογικές πατέντες. Επίσης, ενδέχεται η Κίνα να δεχθεί την κατάργηση κάποιων κρατικών επιδοτήσεων στην τσιμεντοβιομηχανία και τη χαλυβουργία, αλλά όχι σε τεχνολογίες αιχμής, οι οποίες αποτελούν ύψιστη προτεραιότητα στο πρόγραμμα Made in China 2025. Παρομοίως, το Πεκίνο παραμένει ανυποχώρητο στο θέμα της αδειοδότησης ξένων επιχειρήσεων σε τομείς που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται – κατά την κρίση των κινεζικών Αρχών – με την εθνική ασφάλεια. Στους τομείς αυτούς, εκτός από τις τηλεπικοινωνίες, συγκαταλέγονται και οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, π.χ. οι πληρωμές με διεθνείς πιστωτικές κάρτες. Ο πλήρης έλεγχος του χρηματοπιστωτικού τομέα της χώρας αποτελεί κόκκινη γραμμή για το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας.

Σε λίγες εβδομάδες θα γνωρίζουμε πολύ περισσότερα για την έκβαση του μπρα-ντε-φερ μεταξύ Πεκίνου και Ουάσιγκτον. Ωστόσο, μπορούν ήδη να εξαχθούν μερικά σχετικά ασφαλή συμπεράσματα:

– Η οικονομία της Κίνας δεν είναι τόσο εύρωστη και άτρωτη όσο την εμφανίζουν οι – εν πολλοίς αναμενόμενες και υποχρεωτικά καθησυχαστικές – επίσημες δηλώσεις των κινεζικών Αρχών. Ετσι εξηγείται και η συγκριτικά πιο διαλλακτική στάση του Πεκίνου στις διμερείς διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον.

– Η Κίνα αναγκάζεται να τροποποιήσει το οικονομικό μοντέλο που είχε μέχρι τώρα, καθώς η χώρα έχει αποχαιρετίσει ανεπιστρεπτί τους διψήφιους ρυθμούς μεγέθυνσης. Μειώνεται η εξάρτησή της από τις εξαγωγές και αυξάνεται ο ρόλος της εγχώριας κατανάλωσης ως μεριδίου του ΑΕΠ.

– Οι τεταμένες σχέσεις μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη αφορούν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που ξεπερνά κατά πολύ το διμερές εμπόριο – φαίνεται πως το διακύβευμα σχετίζεται με γενικότερες τάσεις στη διεθνή σκηνή και την υπό διαμόρφωση νέα παγκόσμια τάξη στον 21ο αιώνα.

Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

“Τα Νέα”

Είναι λάθος η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο παλάτι του Ερντογάν: Η σχέση τους με τον Μαδούρο!

1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Α), o Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης (Δ), και ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν (Κ), στη Λευκωσία. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea Bonetti

JANUARY 30, 2019

Όταν τον Οκτώβριο του 2017, μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον Λευκό Οίκο, αποφασίστηκε να προσκληθεί ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα, είχαμε προειδοποιήσει για το φιάσκο. Η επίσκεψη στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία και οι σχέσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας δοκιμάζονται μέχρι σήμερα με ευθύνη προσωπικά του ισλαμιστή ηγέτη της γειτονικής χώρας.

Εάν ήθελε ο κ. Ερντογάν, με μία μόνο κίνηση, θα τερματίζονταν αμέσως οι απαράδεκτες προκλήσεις. Αντίθετα γίνονται με εντολή του, ως όπλο του ιδίου και της κυβέρνησης του για να επηρεάζουν την εσωτερική πολιτική κατάσταση και να τρέφουν με μίσος τους εθνικιστές στην Τουρκία, οι οποίοι στις τελευταίες εκλογές τάχθηκαν στο πλευρό του.

Παρά το γεγονός ότι η κατοχική δύναμη δημιουργεί προβλήματα από τη Θράκη μέχρι και την Κύπρο, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας αποφάσισε να επισκεφθεί την Τουρκία για να συνομιλήσει με τον κ. Ερντογάν. Η απόφαση του κ. Τσίπρα είναι ένα λάθος. Όπως λάθος ήταν και η επίσκεψη του κ. Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2017.

Εκ των υστέρων πληροφορηθήκαμε ότι η πρόσκληση προς τον Ερντογάν έγινε στο πλαίσιο μίας «λογικής» ότι «καλύτερα να μιλάμε μαζί του αντί να μην έχουμε δίαυλο επικοινωνίας». Τότε, οι σχέσεις της Τουρκίας με την Αμερική βρέθηκαν στο ναδίρ -αυτό συνέβη πολλές φορές από το 2017- και οι συνομιλητές του Πρωθυπουργού στο Λευκό Οίκο εισηγήθηκαν να ανοίξει η Ελλάδα ένα κανάλι επικοινωνίας με τον πρόεδρο της Τουρκίας. Τελικά, επιβεβαιώνεται για μία ακόμη φορά, ότι δεν υπάρχει καμία λογική στη διπλωματία και την πολιτική. Το βασικό ερώτημα είναι αυτό: Τι θα συζητήσει ο Αλέξης Τσίπρας με τον Ταγίπ Ερντογάν, που δεν συζήτησε τις προηγούμενες φορές; Διότι μερικοί άνθρωποι που καθοδηγούνται από το ένστικτό τους, άρχισαν να φοβούνται και δεν τους αδικώ, διότι είδαν πολλά τα μάτια τους. Και τα δικά μου…

Ποιο πρόβλημα θα προσπαθήσει να βγάλει από το πιάτο του; Το Κυπριακό; Ούτε που να το σκέφτεται. Εκτός εάν αποφάσισε να φορτωθεί στις πλάτες του όλες τις αμαρτίες του ελληνικού και του κυπριακού πολιτικού συστήματος… Να θυμάται ότι για να επιλυθεί το Κυπριακό πρέπει να το αποφασίσει ο λαός σε δημοψήφισμα. Και θα χάσει συντριπτικά και ταπεινωτικά…

Όλα αυτά που προτίθεται να θέσει ο Έλληνας πρωθυπουργός στον κ. Ερντογάν, τα έθεσε και στις προηγούμενες συναντήσεις; Ποια ήταν η απάντηση των Τούρκων; Ποιο απ’ όλα αυτά τα θέματα λύθηκε από τότε; Και το μείζον ερώτημα είναι αυτό: ο Αλέξης Τσίπρας παρακάλεσε πάρα πολλές φορές τον Ερντογάν να τερματίσει αυτό το απαράδεκτο καθεστώς των προκλήσεων και ειδικά των παραβιάσεων. Ποια ήταν η τουρκική απάντηση; Τις αύξησε. Την ίδια στιγμή απειλεί με πόλεμο στο Αιγαίο και την Κύπρο και τις ημέρες που ο κ. Τσίπρας θα επισκέπτεται το παλάτι του Ερντογάν στην Πόλη, η κατοχική δύναμη προγραμματίζει έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ.

Πιστεύω ότι η υπόθεση της επίσκεψης του κ. Τσίπρα στην Πόλη αντιμετωπίζεται με αφέλεια. Ο πρωθυπουργός έπεσε θύμα πολύ κακών συμβουλών από προβληματικούς συμβούλους, ανάμεσά τους και ο γενικός γραμματέας του κυπριακού ΑΚΕΛ, γνωστός και ως ο μεταφορέας των απόψεων του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Διότι για να υπάρξει διέξοδο στο αδιέξοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων πρέπει κάποιος να υποχωρήσει. Είτε η Τουρκία, είτε η Ελλάδα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αλλάξει η κατάσταση των σχέσεων. Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος στην Ελλάδα που πιστεύει ότι η Τουρκία θα τερματίσει την επιθετική πολιτική της; Ή θα σταματήσει να απαιτεί το μισό Αιγαίο και τη μισή Κύπρο; Ας σηκώσει το χέρι του ψηλά να τον δούμε…

Τι προτίθεται να πράξει ο Έλληνας πρωθυπουργός; Θα υποχωρήσει αυτός και στο Αιγαίο και στην Κύπρο; Δεν νομίζω να έχει παραφρονήσει… Και μετά τι θα συμβεί αν υποχωρήσει; Πιστεύει κανείς ότι θα μπορεί να μείνει στην Ελλάδα; Και δεν αναφέρομαι μόνο στον κ. Τσίπρα, αλλά και σε κάθε πολιτικό που πιστεύει ότι αν -ας πούμε- προχωρήσει σε «διευθέτηση» των προβλημάτων, το τουρκικό θηρίο θα ηρεμήσει και θα αφήσει ήσυχη την Ελλάδα. Κούνια που τους κούναγε.

Η τουρκική πολιτική έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου είναι καθορισμένη σε βάθος χρόνου, όταν ο ελληνικός πληθυσμός θα μειώνεται και ο τουρκικός θα αυξάνεται. Τότε, οι απαιτήσεις της Τουρκίας θα θεωρούνται και …«νόμιμες»!

Οι Έλληνες πολιτικοί αντιμετωπίζουν την Τουρκία με το γνωστό φοβικό σύνδρομο που τους αναγκάζει σε υποχωρήσεις. Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση «μήπως να τους δώσουμε κάτι να μας αφήσουν ήσυχους»; Και αυτό το «κάτι» μπορεί να είναι ακόμα και παραχώρηση εδάφους; Ερώτημα υποβάλλουμε…

Η σημερινή Τουρκία και ο ισλαμο-εθνικιστής πρόεδρος της, δεν έχουν καμία διάθεση για κανένα συμβιβασμό. Θεωρούν την Ελλάδα μία ασήμαντη χώρα, διότι οι πολιτικοί της δείχνουν πάντα διάθεση να υποχωρήσουν. Ο Αλέξης Τσίπρας θα πάει στην Πόλη και θα επιστρέψει στην Αθήνα άπρακτος. Εκτός εάν έχει αποφασίσει να υποχωρήσει στο πλαίσιο αυτής της μη παραδεκτής «λογικής» του 3% του ΣΥΡΙΖΑ, ότι οι «πολίτες του κόσμου» είναι πάνω από την Πατρίδα. Είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας, ας μην το ξεχάσει ποτέ…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο κ. Τσίπρας και ο κ. Ερντογάν, ταυτίζονται στην υποστήριξη του προέδρου της Βενεζουέλας. Πρόκειται και για κωμωδία, αλλά και για τραγωδία… Ο Μαδούρο ηγείται της Βενεζουέλας με αυταρχικό τρόπο και πρόσφατα κήρυξε και στρατιωτικό νόμο…

Πηγή: Είναι λάθος η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο παλάτι του Ερντογάν: Η σχέση τους με τον Μαδούρο! https://hellasjournal.com/2019/01/einai-lathos-i-episkepsi-toy-prothypoyrgoy-sto-palati-toy-erntogan-richnei-ayga-ston-toicho/

Where in the World Is the U.S. Military?

0

U.S. Air Force

By DAVID VINE politico.com

Despite recently closing hundreds of bases in Iraqand Afghanistan, the United States still maintains nearly 800 military bases in more than 70 countries and territories abroad—from giant “Little Americas” to small radar facilities. Britain, France and Russia, by contrast, have about 30 foreign bases combined.

By my calculation, maintaining bases and troops overseas cost $85 to $100 billion in fiscal year 2014; the total with bases and troops in warzones is $160 to $200 billion.

These costs have heightened debate over whether the United States needs so many bases abroad: What effect do they have around the world, and are they really making us safer?

The first step is looking at where U.S. bases are, and where they’re most prevalent. For my forthcoming book,  Base Nation, I compiled a near-comprehensive list of overseas U.S. bases, including smaller cooperative security locations (“lily pads”) and suspected but unconfirmed sites (“unconfirmed lily pads”).

Mapped all together, this data, which comes from the Pentagon’s annual Base Structure Report and additional government, news or academic sources, helps to show just how far America’s reach is.

Graphic by 5W Infographics.

Italy

Hundreds of bases in Europe have closed since the 1990s, but the base and troop ( 11,500) presence in Italy has been relatively constant. Recently, the military has built new bases and expanded Africa-focused operations in Sicily.

Japan

During the Cold War, U.S. forces occupied hundreds of bases in Japan and the Pacific to surround China and the Soviet Union. Since 1995, anti-base protests have escalated in Okinawa, where there are still more than 30 bases.

Honduras

A “temporary” base has existed since 1982, allowing officials to claim there’s no U.S. base in Honduras while circumventing the Honduran constitution’s prohibition against a permanent foreign troop presence. Some suspect the base’s involvement in a 2009 military coup.

Burkina Faso

A “cooperative security location” in Ouagadougou reflects a new generation of small, clandestine “lily pad” bases appearing in countries with little previous U.S. military presence. At least 11 such bases in Africa host special operations forces, drones and surveillance flights.

Iraq

There were 505 bases at the U.S. occupation’s height, but the Iraqi parliament rejected the Pentagon’s wish to keep 58 “enduring” bases after the 2011 withdrawal. U.S. forces have occupied at least five bases since 2014 and are considering more installations.

Thailand

The Pentagon rents space at U-Tapao Naval Air Base from a contractor, allowing U.S. and Thai officials to insist there’s no U.S. “base” and no inter-governmental basing agreement. The base was a major logistics hub for the Iraq and Afghanistan wars.

Philippines

The Philippines evicted U.S. forces from massive bases in the 1990s. Since 2002, at least 600 U.S. troops have deployed to help Filipino forces combat insurgents from some seven lily pads; 6,000 U.S. troops have operated temporarily under the cover of military exercises.

https://www.politico.com/magazine/story/2015/06/us-military-bases-around-the-world-119321

The Russian Crisis

0

By George Friedman January 29, 2019 Geopolitical Future

Vladimir Putin failed to keep his promise to create a modern economy. Now he has to pay the price.

Russian President Vladimir Putin’s trust rating has fallen to its lowest point in 13 years. According to a poll conducted by the Russian Public Opinion Research Center, only 33 percent of Russians said they trusted the president. Polls can be unreliable and opinions fickle, but a survey like this in a country like Russia can be an indicator of deep discontent arising from significant social and economic problems.
Hope Fades

Over a quarter of a century ago, the Soviet Union fell because things stopped working. The state was the center of society and managed the economy. After Josef Stalin died, there was a sense of hope in Russian society about the economy – and that hope sustained the government, even when it failed to meet expectations. But by the 1980s, ordinary Russians’ belief that they could provide for their families and that the gulf between them and the nomenklatura (or bureaucratic elite) would diminish had faded. What changed their minds was not envy or anger – Russians had grown to expect a certain level of inequality – but a lack of hope. They had little and were not going to get more. Worst of all, they lacked hope for their children.

This situation was a result of four factors. First, the inherent inefficiency of the Soviet apparatus, which could not build a modern economy. Second, the divergence of available goods, not only to the elite but also to a thriving black market that frequently operated in foreign currencies, which most Russians lacked. Third, the decline of oil prices, which shattered the state budget. And finally, a surge in defense spending, designed to both match U.S. spending and convince Russians that although they might be poor, they still lived in a powerful country. This was not trivial for a nation that had lived through the German invasion.

In 1991, when the Soviet Union collapsed, there was no revolution. There was simply exhaustion. The elite were exhausted from trying to push the boulder of the Soviet economy and society up a steep hill. And the people were exhausted from standing in lines for hours to buy basic necessities. The general sense of failure was apparent not only in faraway capitals but in Russians’ own lives.

The Politburo selected Mikhail Gorbachev to solve these problems. He promised openness and restructuring. But the openness only revealed the catastrophic condition of the economy, and the restructuring, carried out by those who had created the disaster in the first place, didn’t work. All Gorbachev did was legitimize the fears and fatigue that had festered in the Soviet Union and allow them to eat away at what was left.

Boris Yeltsin replaced him but did nothing to solve the lingering economic problems. The Soviet Union was gone, and many took advantage – from Western financiers, consultants and hustlers, to Russians who figured out, frequently with Western advisers, how to divert and appropriate what little wealth Russia had. Privatization requires some concept of the private. In a country that had lived for generations by the old socialist principle “money is theft,” the oligarchs embraced the concept with a vengeance. Russia’s nomenklatura was just as inefficient as the Soviet Union’s, and, as shown in Kosovo, other nations held it in contempt.

Yeltsin couldn’t last. His replacement was Vladimir Putin, who had roots in the old Soviet Union and in the new Russia. He had been an agent of the KGB, the Soviets’ main security service. (For a country as vast and poorly connected as Russia, a strong central government and secret police have always been key to holding the nation together.) And through his time as deputy to the mayor of St. Petersburg, he was enmeshed with the oligarchs who became the holders of Russia’s wealth.

Putin came to power because of these connections. After Yeltsin, Russians craved a strong leader, and they drew comfort from the fact that Putin had ties to the KGB. They accepted his links to the oligarchs as simply part of how the world works.

Putin’s Promises

Putin promised to make Russia prosperous and respected in the world. To do so, he had to build a modern economy. Russia was highly dependent on the export of raw materials, particularly oil and natural gas. Putin couldn’t control the price of these commodities, so Russia was always vulnerable to fluctuations in global supply and demand. Putin had a choice: allow the economy to deteriorate and the country to descend into chaos, or centralize governance once more. He chose recentralization, concentrating power in Moscow and distributing funds from the state budget to the regions. When oil prices were over $100 per barrel, Putin had an opportunity to make massive investments in new industries. But he was beholden to the oligarchs, and they to him. Any economic reforms could have jeopardized this relationship. It’s not so much that Putin missed the chance to modernize but rather that his path to power prevented it.

Then, in 2014, oil prices plunged. Though they have recovered somewhat from their lowest point, they remain low. Western sanctions have also taken a toll. Until 2018, Russia had two reserve funds, stocked with profits from the oil boom. But following the collapse in energy prices, one fund was depleted, and since January 2018, only the National Wealth Fund remains. To try to replenish the state budget, Putin decided to reform the pension system. Just seven months after his re-election in March, he signed an unpopular bill into law that will gradually raise the age of retirement for women from 55 to 60 and for men from 60 to 65.

Hence the 33 percent trust rating. That rating is more socially significant in Russia than it would be elsewhere. Putin promised to make Russia a modern, powerful nation. He has failed to deliver on the first point, and his forays in Syria and elsewhere haven’t compensated for deteriorating economic conditions. Older Russians are reminded of what was and what had been abolished; younger Russians are encountering conditions similar to those their grandparents told them of.

There are two possible paths forward. One is the old Russian solution of empowering the secret police to crush the opposition, though it isn’t clear that today’s Federal Security Service, or FSB, has the same power its predecessor organizations had. I suspect that the poisoning of a former Russian spy in Britain is intended in part as a message to the FSB, not only to frighten it but also to tell its agents that they need to uphold the integrity of the Russian nation.

The other path is a re-enactment of the fall of the Soviet Union. Few are eager to relive the 1990s, but collapse is not always the result of a vote. If oil prices remain low, sanctions remain in place, reserves continue to dwindle, and the FSB is more interested in doing business than in sacrificing for the Russian state, then it’s hard to see an alternative scenario.

No foreign power can come to Russia’s aid. Each one demands too much and offers too little. There’s a fantasy in Russia about an alliance with China, but Moscow is far away from Beijing, and China’s problems at the moment are even more intense. The Kremlin could try engaging in a war to boost morale, but there’s the risk it could lose or that the conflict would last longer than those at the top anticipate.

Russia now faces conditions similar to those it faced in the 1980s: low oil prices and high defense costs. The people aren’t angry, but they are resentful, and in due course they may become simply exhausted, as they were in the 1980s. Russia is vast and needs a strong central government to hold it together, but central governments are not good at managing economies. Thus, the secret police must hold the country together. If it can’t or won’t, then a Gorbachev-type leader may rise up to reform the economy, and a Yeltsin-type leader may follow to preside over the nation’s revolutionizing.

Karl Marx once wrote that history repeats itself, first as tragedy and then as farce. How this maxim may play out in Russia is becoming clearer by the day.