Αρχική Blog Σελίδα 2706

Why does Turkey see the US as the greatest threat to their country?

0

Nurettin Kurt uwidata.com

Since 1952 (the date of Turkey’s entry into NATO), Turkey has been an official ally of the United States. However, Washington’s unyielding egocentrism and tendency to turn violent has led the country (and many others around the world) to consider the US as its greatest threat.

Since the 60s, innumerable crises have occurred in Turkish-American relations. Regardless of whether or not the perception is completely accurate, how Ankara’s ally became widely recognized as an arch-foe is a crucial topic.

The United States has been on an unapologetic march toward a monopolar world with Washington at the helm since the end of WW2. They will not be satisfied until their power  stretches across the entire globe, until they have unlimited access to the world’s natural resources and hold a total monopoly on the use of violence.

The United States’ greed is so colossal and unwavering that even the Earth itself is no longer enough. In their insatiable desire to dominate, American authorities also seek control over both the Moon and Mars, ultimately striving to submit the known universe to their singular ideological vision.

In studying archival documents, there is one common feature uniting all of the countries to which America allegedly brought “democracy and freedom”: all of them are rich in reserves of oil, gold or natural gas.

Only someone utterly blind or inordinately willful in their ignorant could fail to notice how the US repeats the same pattern in developing countries that are rich in important natural resources. Nothing gets the US more excited than a resource-rich country facing a domestic crisis.

The United States is like a lioness stalking the banks of a river in search of prey. The hunt begins with gradual intervention into the country’s domestic policies and continues with the introduction of an embargoes and sanctions, followed by open threats. If the prey doesn’t surrender at once, (that is to say, if the power in this country has not been transferred to an American puppet and American companies have not been awarded control over natural resources) they bring in the heavy artillery, namely, a military operation justified under the traditional pretext of “exporting democratic freedoms”. Having successfully caught their prey dozens of times in the past, countries around the world are naturally beginning to worry that they might be next.

The surprising and dynamic outlooks of the Turkish people

The results of a recent poll regarding Turkey’s political self-perception by the Center for Turkish Studies of Kadir Has University came as a surprise to many. According to the survey, Azerbaijan is seen as Turkey’s closest friend, while the United States was voted to be the number one enemy. Inversely, historically strained Turkish-Russian relations have maintained steady progress.

Conducted throughout 26 provinces across Turkey, thousands of respondents over the age of 18 were asked about key events affecting the country’s foreign policy, and in particular about Turkey’s relations with Syria, Israel, the United States and the EU.

Syria remains the most decisive foreign policy issue

The survey results showed a significant reduction in the number of people who consider the fight against terrorism as their country’s main foreign policy problem. Meanwhile, the Syrian issue was perceived by much of society as the key problem confronting Turkish foreign policy. Relations with Israel, which have deteriorated amid Israel’s rising tension with Palestine, were also revealed to be a crucial concern.

Apprehension over Turkey’s relationship with Israel

The percentage of people who feel personally anxious about worsening Turkish-Israeli relations increased almost 3 times, rising to 24.2% from a marginal 8.3% last year.

The main threat is the USA

59% of respondents said that Azerbaijan had the most friendly for Turkey. However, just last year 71.3% of respondents gave this answer, showing that the position is not perfectly stable.

22.5% percent of the respondents expressed the opinion that “Turkey has no friends” whatsoever, an over 5%  increase since last year. These statistics point to a kind of national loneliness which has resulted from increasing political isolation due to worsening relations with Washington.

In regard to countries perceived to be a threat, this year, the United States maintained the lead, with 60.2% of respondents saying the country poses the world’s greatest threat to the Turkish state. Israel came in a close second with 54.4%, with third-place occupied by the EU (25.9%). Although relatively low, the sharpest increase was in the number of people who consider Syria Ankara’s most serious opponent, more than tripling from 7.4% to 24.1% in the course of a single year.

In broader civilizational terms,  56% of respondents saw Turkey as Islamic in nature and only 19% saw it as a true European state.

Turkish foreign policy determined by the president

The majority of respondents see the president as the primary figure determining Turkey’s foreign policy course. When asked in 2017, “Who determines the foreign policy of Turkey?”, 69.2% of respondents answered «the president», in 2018, 68.8%. The survey also reflected public perceptions that the influence of the government, national intelligence service and General Staff on the formation of foreign policy strategy is decreasing, while the importance of the Foreign Ministry is on the rise.

An unreliable partner

Society continues to perceive the United States as an unreliable, if not outright dangerous “partner.” However the number of people who feel this way decreased by 9.6% since 2017. Nonetheless, those who regard America as outrightly hostile in relation to Turkey has grown by 10% – from 6.7% to 16.2%. The majority of respondents had a negative perception of Turkish-American relations; the belief that things are going south between Washington and Ankara hit an all-time peak last year, reaching 79.3%.

Relations with Russia, on the other hand, are improving

The number of respondents who believe that relations between Turkey and Russia are improving on a basis of mutual cooperation improved by 18.1% for a total of 46.5%. Among the main areas of Russian-Turkish cooperation are energy and tourism. At the same time, the main argument of those respondents who do consider Russia to be a hostile state cited Moscows support for Kurdish self-defense units in Syria.

Around half of respondents saw Turkish army operations in Syria as a success

The survey results show that  41.4% of the population consider Turkey’s actions in Syrian territory to have been successful. Operation “Euphrates Shield” was rated even higher at 53.5%, while operation “Olive branch” was seen as a net positive by 56% of respondents.

Refugee problems

Dissatisfaction with the presence of Syrian refugees among the Turkish population has been increasing since 2017, with around 61% of respondents expressing qualms. Support for a policy of restricting the number of refugees arriving in the country increased respectively.

Problematic relations between Turkey and Greece

Greece’s recent sharply-worded statements toward Turkey are indicative of growing tensions between the two nations.  Those who saw ongoing problems increased by 13.3% within a year. The main issue in Turkish-Greek relations last year was the Cyprus question, whereas this year tensions have heightened over the militarization of the Aegean islands.

NATO membership and security

70% of the population of Turkey insist on the need to maintain NATO membership, although 48% said that Turkey would be able to defend itself even without the military alliance’s backing.

https://uwidata.com/1952-why-does-turkey-see-the-us-as-the-greatest-threat-to-their-country/

Οι Αμερικανοί ξανάρχονται και απειλούν με διαμελισμό την Τουρκία

0

Ιωάννης Μπαλτζώης

Με μια ανάρτησή του στο αγαπημένο του twitter στις 19 Δεκεμβρίου 2018, ο πρόεδρος Τραμπ αιφνιδίασε τους πάντες. Αφού διαπίστωσε ότι οι ΗΠΑ είχαν «νικήσει το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία», που ήταν ο μόνος λόγος παραμονής τους στη Συρία, ανακοίνωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις (περίπου 2.200 άνδρες) θα αναχωρήσουν σύντομα. Η ξαφνική αυτή αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, τόσο εντός όσο και εκτός των ΗΠΑ, ιδιαίτερα από το Πεντάγωνο και από το Ισραήλ. Μετά από όλα αυτά, η αποχώρηση θα γίνει σταδιακά και υπό κάποιες προϋποθέσεις, ανάλογα με τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Και ενώ κάποια οπλικά συστήματα αποσύρονται, αποκαλύπτεται να συμβαίνουν περίεργα και αλλοπρόσαλλα πράγματα.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη βορειοανατολική Συρία εξακολουθεί να μην συμβαίνει. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο CBS, ο πρόεδρος Τραμπ είπε και πάλι ότι τα στρατεύματα θα φύγουν, αλλά το Πεντάγωνο στην πράξη κάνει το αντίθετο. Αν και μερικές εκατοντάδες μαχητών του Ισλαμικού Κράτους παραμένουν ακόμη σε θύλακες βορείως του Ευφράτη και κοντά στα σύνορα με το Ιράκ, εκτιμάται ότι δεν αποτελούν αξιόμαχη απειλή. Επίσης, υπάρχει η εκτίμηση πως θα μπορούσαν να εξαλειφθούν με μικρής και μεσαίας κλίμακας επιχειρήσεις των ΗΠΑ, με τους συμμάχους του SDF (Syrian Demokratic Forces), δηλαδή τους Κούρδους της Συρίας και μετριοπαθείς αραβικές φυλές. Οπότε οι ΗΠΑ τότε θα μπορούσαν να αποσυρθούν από τη Συρία.

Όμως, εδώ είναι το παράδοξο. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ στη Συρία συνεχίζουν να αυξάνονται, όπως και οι προμήθειές τους στην περιοχή. Κατά το τελευταίο δίμηνο, ο αριθμός των στρατιωτών των ΗΠΑ στη βορειοανατολική Συρία αυξήθηκε σχεδόν κατά 50%. Αντί των επίσημα αναγνωρισμένων 2.200 στρατιωτών, σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 3.000 στρατιώτες των ΗΠΑ στη βορειοανατολική Συρία. Νέα όπλα και εξοπλισμός καταφθάνουν καθημερινά.

Σύμφωνα με τις εκθέσεις του Συριακού Παρατηρητηρίου, οι ΗΠΑ έχουν μεταφέρει σημαντικό αριθμό εκτοξευτήρων και αντιαρματικών βλημάτων TOW, καθώς και μεγάλου διαμετρήματος πολυβόλων, παρόλο που δεν υπάρχει πλέον προφανής αναγκαιότητα χρήσης τους. Μάλιστα, το Συριακό Παρατηρητήριο έχει καταγράψει, εκτός από την αύξηση στρατιωτικού προσωπικού, και την άφιξη τουλάχιστον 1130 φορτηγών, που μετέφεραν πυρομαχικά, οπλισμό και υλικοτεχνικό εξοπλισμό στις υφιστάμενες βάσεις του Διεθνούς Συνασπισμού.

Οι δυνάμεις που αφίχθηκαν στη Συρία είναι άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ, που όπως ανέφερε το αμερικανικό Πεντάγωνο έχουν σκοπό να οργανώσουν ειδική επιχείρηση για την τελική εξάλειψη των τελευταίων απομεινάντων τζιχαντιστών, που ευρίσκονται ακόμη σε θύλακες ανατολικά του Ευφράτη.

Ανεξήγητο στρατιωτικά

Ο αμερικανικός στρατός άρχισε να αποσύρει κάποιο εξοπλισμό μη απαραίτητο, αλλά όχι ακόμα στρατεύματα. Όμως, ο αριθμός των αμερικανικών στρατευμάτων στη Συρία έχει φθάσει σήμερα πάνω από 3.000 στρατιώτες. Σύμφωνα δε, με τρεις αξιωματούχους του Πενταγώνου, όπως αναφέρει η εφημερίδα New York Times, αυτή είναι μια συνήθης πρακτική, κατά την οποία προστίθενται προσωρινά ειδικά στρατεύματα, με σκοπό να προστατεύσουν και να διευκολύνουν τη διαδικασία απομάκρυνσης των δυνάμεων που αποσύρονται.

Η εξήγηση στρατιωτικά δεν έχει νόημα. Δηλαδή, δεν απαιτούνται 1.000 επιπλέον στρατιώτες, για να εξασφαλισθεί η αποχώρηση μιας μάχιμης δύναμης 2.000 ανδρών από φιλικό και ελεγχόμενο έδαφος και χωρίς να διεξάγονται επιχειρήσεις. Ιδιαίτερα, όταν μιλάμε για μάχιμα στρατεύματα, εμπειροπόλεμα, με γνώσεις και εθισμό στο τακτικό περιβάλλον που δρούσαν μέχρι τώρα. Οι νεοφερμένοι δεν θα προσέφεραν μεγαλύτερη ασφάλεια από τα ήδη εμπειροπόλεμα στρατεύματα των ΗΠΑ και δη ειδικών δυνάμεων, άρα δεν τίθεται θέμα ασφάλειας για την απόσυρσή τους.

Την εξήγηση, την αποκαλύπτει η εφημερίδα New York Times. Συγκεκριμένα, αποκαλύπτει ότι τα όπλα και τα πυρομαχικά προορίζονται τελικά για τους Κούρδους της Συρίας, το YPG (και κατ’ επέκταση και το ΡΚΚ), οι οποίοι με την έγκριση των ΗΠΑ, δημιουργούν τον τακτικό στρατό τους, για αντιμετώπιση μελλοντικών απειλών. Στις απειλές αυτές μπορεί να προστεθεί και μια ενδεχόμενη εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στη βορειοανατολική Συρία, όπως κατ΄επανάληψη απειλούν οι Τούρκοι.

Με Α/Τ εκτοξευτήρες τύπου TOW στην κατοχή του YPG, να δούμε αν τα τουρκικά άρματα θα μπορέσουν να προελάσουν με την άνεση των προηγουμένων επιχειρήσεων «Ασπίδα του Ευφράτη» στην περιοχή Γιαραμπλούς και «Κλάδος Ελαίας» στο Κουρδικό καντόνι του Αφρίν, στη βορειοδυτική Συρία.

Ο «διαμελισμός» της Τουρκίας

Φαίνεται ότι την πρακτική του προέδρου Τραμπ, για την ανακοίνωση σημαντικών και όχι μόνο θεμάτων, ακολουθεί και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο Μάικ Πομπέο. Με πρόσφατη ανάρτησή του στο twitter, δημοσίευσε έναν παγκόσμιο χάρτη, στον οποίο με έντονο χρώμα είχε τα κράτη που είχαν ταχθεί στο πλευρό των ΗΠΑ στην προσπάθειά τους για αποκαθήλωση του προέδρου της Βενεζουέλας και τη στήριξη και ανάληψη της εξουσίας του προσφάτως αυτοανακηρυχθέντος προσωρινού προέδρου της Βενεζουέλας, του αγνώστου μέχρι σήμερα Χουάν Γκουαϊδό.

Ο Χάρτης του Μάικ Πομπέο που δείχνει όμως την Τουρκία διχοτομημένη.

Δεν θα αναφερθούμε στα αίτια της διένεξης αυτής και της τραγικής κατάστασης που ευρίσκεται ο λαός της Βενεζουέλας, αλλά στον χάρτη του Πομπέο, που προκάλεσε σοκ στην Τουρκία. Στις χώρες που δεν στηρίζουν την πολιτική των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας συμπεριλαμβάνεται και η Τουρκία. Στον χάρτη αυτόν, η τελευταία παρουσιάζεται κομμένη στην μέση. Ναι, κατά περίεργο τρόπο, ο χάρτης της Τουρκίας είναι κατασκευασμένος έτσι, που η Τουρκία έχει κοπεί περίπου στη μέση. Τυχαίο;

Προφανώς όχι, γιατί κανένας χάρτης δεν παρουσιάζει έτσι την Τουρκία και είναι σαφώς έτσι κατασκευασμένος για να μεταδώσει μηνύματα. Φυσικά, τα μηνύματα απευθύνονται προς τον πρόεδρο Ερντογάν και την αλλοπρόσαλλη πολιτική που ακολουθεί. Η ανάρτηση αυτή ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, με την εφημερίδα Yeni Shafak, την εφημερίδα ναυαρχίδα και όργανο του προέδρου Ερντογάν, να πρωτοστατεί στις διαμαρτυρίες με άρθρο και χαρακτηριστικό τίτλο «Μετά τη Βενεζουέλα έρχεται η σειρά της Τουρκίας;».

Δύναμη αποσταθεροποίησης

Μάλιστα, η Yeni Şafak συνεχίζει και σε πρόσφατο άρθρο της με τίτλο «Terör cephesi tehdit etti», που σημαίνει «Το μέτωπο της τρομοκρατίας απείλησε«, κάλυψε το θέμα της πρόσφατης συνάντησης επτά χωρών στην Ουάσινγκτον. Εκεί, αποφάσισαν να στείλουν δυνάμεις τους στην περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, που ελέγχουν οι Δυνάμεις του Συνασπισμού, ΗΠΑ και SDF (YPG και αραβικά μετριοπαθή φύλλα), για να αποτρέψουν την εισβολή στην περιοχή του τουρκικού στρατού, ο οποίος είναι συγκεντρωμένος και έτοιμος στα σύνορα εδώ και εβδομάδες.

Πρόκειται για τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία και την Αγγλία, όπου οι υπουργοί Εξωτερικών μετά τη συνάντηση στην Ουάσινγκτον εξέδωσαν κοινό ανακοινωθέν, στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναφέρουν την Τουρκία ως «δύναμη αποσταθεροποίησης της περιοχής».

Η πολιτική της Τουρκίας, ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, σύμμαχος των ΗΠΑ, που έχει συνάψει στρατηγική συμμαχία με τους μεγαλύτερους εχθρούς των ΗΠΑ, τη Ρωσία και το Ιράν, είναι απαράδεκτη και απαγορευτική για τη γεωστρατηγική των ΗΠΑ. Διαπράττει ακόμη και το απίστευτο. Αγοράζει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400, ταυτόχρονα με την αγορά του αεροπορικού υπερόπλου των ΗΠΑ, του Α/Φ F-35, κάτι που παραβιάζει όλες τις κόκκινες γραμμές των ΗΠΑ.

Ακόμη, μετά τις εισβολές βορειοδυτικά του Ευφράτη σε Γιαραμπλούς και Αφρίν, οι οποίες είχαν την έγκριση και την ανοχή ΗΠΑ και Ρωσίας, απειλεί να εισβάλλει και βορειοανατολικά του Ευφράτη και να σχηματίσει Ζώνη Ασφαλείας βάθους 40 χλμ, για να προστατευθούν από τους τρομοκράτες. Μια τέτοια πρόθεση δεν την επιτρέπουν ούτε οι ΗΠΑ ούτε και η Ρωσία. Θυμίζουμε ότι τρομοκράτες για την Τουρκία είναι οι Κούρδοι της Συρίας, του YPG. Βέβαια, οι ΗΠΑ δεν έχουν πάρει ακόμη τις τελικές τους αποφάσεις για το πώς θα αντιδράσουν τελικά με την απείθαρχη Τουρκία, καθόσον δεν θέλουν να χαρίσουν την πολύτιμη γεωπολιτικά Τουρκία, στον μεγάλο αντίπαλο τη Ρωσία. Γι’ αυτό εξάλλου συνεχίζεται ακόμη η περίοδος χάριτος.

Τα καυτά θέματα

Τόσο το θέμα της Συρίας, όσο και το θέμα της συμμαχίας των Τούρκων με τη Ρωσία και το Ιράν είναι τα καυτά θέματα που κυριαρχούν στην τουρκική εξωτερική πολιτική και σημείο τριβής με τις ΗΠΑ. Η απόφαση του προέδρου Τραμπ για απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία, δεν έχει αρχίσει ακόμη να υλοποιείται. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρόεδρος Τραμπ, αυτό θα αρχίσει να υλοποιείται όταν εξαλείψει πλήρως το Ισλαμικό Κράτος και εκτίμησε ότι θα αρχίσει να υλοποιείται περί το τέλος Απριλίου.

Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τώρα όχι μόνο δεν έχει αρχίσει η απόσυρση, αλλά αντιθέτως υπήρξε ενίσχυση των αμερικανικών στρατευμάτων, κατά 50% της υφιστάμενης δύναμης, φθάνοντας περίπου άνω των 3.000 ανδρών. Οι δικαιολογίες του Πενταγώνου δεν πείθουν και όπως φαίνεται οι Αμερικανοί δεν θα αποχωρήσουν πλήρως από τη Συρία, αλλά θα παραμείνουν σε υψίστης σημασίας βάσεις ανατολικά του Ευφράτη, όπως πχ η βάση της Αλ Τανφ και όπου αλλού απαιτείται.

Όταν και αν αρχίσουν να αποσύρονται από κάποιες περιοχές, τότε οι άλλες χώρες της συμφωνίας της Ουάσινγκτον θα τους αντικαταστήσουν. Οι Κούρδοι της Συρίας όχι μόνο δεν εγκαταλείπονται, αλλά αντίθετα ενισχύονται με σύγχρονα οπλικά συστήματα, πυρομαχικά και διάφορα συστήματα. Έτσι, ο εφιάλτης της Τουρκίας, η δημιουργία κρατικής κουρδικής οντότητας, έστω και αυτόνομης, στο πλαίσιο ενός νέου συριακού κράτους, λαμβάνει σάρκα και οστά, στο άμεσο μέλλον.

Η Τουρκία, με την απατηλή αίσθηση της αναδυόμενης αυτοκρατορίας και της μετάλλαξής της σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη της ευρύτερης περιοχής, διαπιστώνει ότι οι σχεδιασμοί της βουλιάζουν στους βάλτους της Συρίας. Καταλαβαίνει ότι αιτία της αποτυχίας της είναι ένας ανυπότακτος λαός, οι Κούρδοι που αντιστέκονται και τους χαλούν τα σχέδια. Είναι οι Κούρδοι που διατηρούν την προοπτική δημιουργίας κρατικής οντότητας και δη με τη στήριξη των ΗΠΑ, αλλά και κρατών της Δύσης.

Η αυθάδης και προκλητική στάση της Τουρκίας και η πολιτική του να ακροβατείς πατώντας σε δύο βάρκες πάνω σε ταραχώδη ύδατα είναι επικίνδυνη και ίσως αποβεί πλήρως καταστροφική. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή είναι ραγδαίες και ολοκληρωτικές. Σε ό,τι αφορά την εισβολή που απειλεί η Τουρκία, φαίνεται ότι μάλλον δεν μπορεί να υλοποιηθεί, τουλάχιστον υπό τις παρούσες συνθήκες. Ο δε χάρτης του Πομπέο στέλνει το μήνυμα κινδύνου στον πρόεδρο Ερντογάν, αλλά το θέμα είναι αν το αντιλαμβάνεται, κυριευμένος από ματαιοδοξία, αλαζονεία και αίσθημα ανωτερότητας. Και μάλλον δεν το αντιλαμβάνεται.

Οι Αμερικανοί ξανάρχονται και απειλούν με διαμελισμό την Τουρκία

“Νέες” προοπτικές για την Ευρώπη

0

Του   Jürgen Habermas

Αναδημοσίευση από το 13ο τεύχος του περιοδικού “e-Δίαυλος”

Επιμέλεια  Αλέξανδρου ΤΖΙΟΛΑ

Προσκλήθηκα για να μιλήσω** για τις Νέες Προοπτικές για την Ευρώπη, αλλά κάποια νέα με διέψευσαν  και η αποτυχία του Trump·ιστών που πλήττει ακόμη και τον πυρήνα της Ευρώπης, με κάνει να αμφισβητώ σοβαρά τις παλιές μου προοπτικές.

Βεβαίως, οι κίνδυνοι που συνδέονται με την κατάσταση του κόσμου, που μεταβάλλεται σημαντικά, έχουν επηρεάσει την κοινή γνώμη και έχουν αλλάξει τις προοπτικές για την Ευρώπη.

Έχουν επίσης στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης σε όσα συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο στο οποίο οι χώρες της Ευρώπης αισθάνονται περισσότερο ή λιγότερο ανασφαλείς μέχρι στιγμής.

Η αντίληψη έχει αυξηθεί εντός της κοινής γνώμης σε όλα τα έθνη της Ευρώπης ότι οι νέες προκλήσεις επηρεάζουν κάθε χώρα με τον ίδιο τρόπο και επομένως θα μπορούσαν καλύτερα να ξεπεραστούν μαζί.

Αυτό ενισχύει, πράγματι, μια διάχυτη επιθυμία για μια πολιτικά αποτελεσματική Ευρώπη.

Έτσι, σήμερα, οι φιλελεύθερες πολιτικές ελίτ διακηρύσσουν, πιο δυνατά από πριν, την πρόοδο στην ευρωπαϊκή συνεργασία σε τρεις βασικούς τομείς:

  1. Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, απαιτούν μια ώθηση στη στρατιωτική αυτοπεποίθηση που θα επέτρεπε την Ευρώπη “να βγει από την σκιά των ΗΠΑ”.
  2. Με το σύνθημα μιας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής ασύλου, ζητούν περαιτέρω την ισχυρή προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης και τη δημιουργία αμφιλεγόμενων κέντρων υποδοχής στη Βόρεια Αφρική.

και  3.   Με το σύνθημα «ελεύθερο εμπόριο», επιθυμούν να ακολουθήσουν μια κοινή ευρωπαϊκή εμπορική πολιτική στις διαπραγματεύσεις για το Brexit καθώς και στις διαπραγματεύσεις με το Trump.

Παραμένει να δούμε αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία διεξάγει αυτές τις διαπραγματεύσεις, έχει κάποια επιτυχία.

Αυτή είναι μια ενθαρρυντική πλευρά της εξίσωσης.

Εάν όμως αποτύχει, τότε το  κοινό έδαφος των κυβερνήσεων της ΕΕ θα έχει καταρρεύσει.

Η άλλη είναι ότι ο εγωισμός των εθνικών κρατών παραμένει αδιάσπαστος αν, φυσικά, δεν ενισχυθεί περαιτέρω από λανθασμένες εκτιμήσεις της νέας Διεθνούς του αυξανόμενου δεξιού λαϊκισμού.

Το βραχυπρόθεσμο εθνικό συμφέρον του καθενός.

Η διστακτική πρόοδος των συνομιλιών για μια κοινή αμυντική πολιτική και μια πολιτική ασύλου που, ξανά και ξανά, αποτυγχάνει εξ αιτίας της διανομής των σχετικών ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων για την μετανάστευση,  δείχνει ότι οι κυβερνήσεις δίνουν προτεραιότητα στα βραχυπρόθεσμα εθνικά τους συμφέροντα – και μάλιστα τόσο περισσότερο όσο πιο πολύ εκτεθειμένοι βρίσκονται στη χώρα τους ο καθένας, κάτω από την πίεση του δεξιού λαϊκισμού.

Σε ορισμένες χώρες δεν υπάρχει ακόμη καμία ένταση-όξυνση ανάμεσα στις κενές φιλοευρωπαϊκές δηλώσεις αφενός και στη βραχυπρόθεσμη και μη συνεταιρική συμπεριφορά αφετέρου.

Στην Ουγγαρία, την Πολωνία και την Τσεχική Δημοκρατία, και τώρα στην Ιταλία και πολύ σύντομα πιθανότατα στην Αυστρία, αυτή η ένταση εξατμίστηκε υπέρ ενός ανοιχτά Ευρω·φοβικού εθνικισμού.

Αυτό θέτει δύο ερωτήματα:

  1. Πώς συμβαίνει κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας η αντίφαση μεταξύ του προσποιούμενου φιλοευρωπαϊσμού -όσο αυτός απέμεινε- και της άρνησης για την απαιτούμενη συνεργασία, να έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό;

Και 2.  Γιατί η ευρωζώνη εξακολουθεί να διατηρείται συμπαγής, την στιγμή που, σε όλες τις χώρες, η λαϊκή αντιπολίτευση ενάντια στις “δεξιές Βρυξέλλες” μεγαλώνει – και μάλιστα στην καρδιά της Ευρώπης, δηλαδή σε μία από τις έξι ιδρυτικές χώρες της ΕΟΚ, βρίσκεται μια συμμαχία δεξιών και αριστερών λαϊκιστών με βάση ένα κοινό αντιευρωπαϊκό πρόγραμμα;

Στη Γερμανία, η διπλή ατζέντα της πολιτικής για τη μετανάστευση και το άσυλο κυριάρχησε από τον Σεπτέμβριο του 2015 στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στην προκατειλημμένη κοινή γνώμη, μάλιστα, εις βάρος οτιδήποτε άλλου.

Το γεγονός αυτό υποδηλώνει μια γρήγορη απάντηση στο ερώτημα, σχετικά με την αποφασιστική αιτία του αυξανόμενου κύματος ευρωσκεπτικισμού και αυτή η πρόταση μπορεί να υποστηριχθεί, με βάση κάποια στοιχεία, σε μια χώρα που εξακολουθεί να πάσχει από τις ψυχοπολιτικές διαιρέσεις ενός άνισα επανενωμένου έθνους.

Ωστόσο, αν κοιτάξετε την Ευρώπη στο σύνολό της και ειδικά την ευρωζώνη στο σύνολό της, η αυξανόμενη μετανάστευση δεν μπορεί να είναι η πρωταρχική εξήγηση για την έξαρση του δεξιού λαϊκισμού.

Σε άλλες χώρες, η εξέλιξη της κοινής γνώμης αναπτύχθηκε πολύ νωρίτερα και μάλιστα μετά την αμφιλεγόμενη πολιτική για την υπέρβαση μιας κρίσης χρέους που προήλθε από την κρίση στον τραπεζικό τομέα.

Όπως γνωρίζουμε, στη Γερμανία, το κόμμα AfD ξεκίνησε από μια ομάδα οικονομολόγων και επιχειρηματιών, γύρω από τον καθηγητή οικονομικών Bernd Lucke, δηλαδή από τους ανθρώπους, που φοβούνταν την πρόσδεση ενός ευημερούμενου μεγάλου εξαγωγέα στις αλυσίδες μιας “χρεωστικής ένωσης”, με σκοπό να αναδείξει μια ευρεία και αποτελεσματική πολεμική εκστρατεία ενάντια στην απειλή αλληλο·τροφοδότησης του χρέους.

Την περασμένη εβδομάδα* (εννοεί την 14η Σεπτεμβρίου), η δέκατη επέτειος της πτώχευσης των Lehmann Brothers μας υπενθύμισε τα επιχειρήματα σχετικά με τα αίτια της κρίσης – ήταν η αποτυχία της αγοράς ή οι κυβερνητικές αποτυχίες; – και την πολιτική της αναγκαστικής εσωτερικής υποτίμησης.

Αυτή η συζήτηση διεξήχθη σε άλλα κράτη μέλη της ευρωζώνης με ουσιαστικό αντίκτυπο στην κοινή γνώμη, ενώ εδώ στη Γερμανία ήταν πάντοτε μειωμένη τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τον Τύπο.

Η Γερμανία μόνη.

Οι επικρατούσες επικριτικές φωνές στη διεθνή συζήτηση μεταξύ των οικονομολόγων, οι οποίες ήταν οι φωνές της «αγγλοσαξωνικής σχολής» (mainstream) εναντίον των πολιτικών λιτότητας που βασίζονται στους Schäuble και Merkel, έχουν ελάχιστα τονισθεί και εκτιμηθεί από τις επιχειρηματικές σελίδες των κορυφαίων μέσων ενημέρωσης στη Γερμανία, καθώς στις πολιτικές τους σελίδες τα κοινωνικά και ανθρώπινα κόστη που έχουν ξεπεράσει αυτές οι πολιτικές – και σε καμία περίπτωση όχι μόνο σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία – αγνοούνταν λίγο-πολύ.

Σε ορισμένες ευρωπαϊκές περιφέρειες, το ποσοστό ανεργίας παραμένει κάτω από το 20%, ενώ το ποσοστό ανεργίας των νέων είναι σχεδόν διπλάσιο.

Εάν σήμερα ανησυχούμε για τη δημοκρατική σταθερότητα στο εσωτερικό μας, θα πρέπει να θυμόμαστε και τη μοίρα των λεγόμενων «χωρών διάσωσης»: Είναι ένα σκάνδαλο που στο μεγάλο σπίτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια τέτοια δρακόντεια πολιτική που διέρρηξε βαθιά το δίχτυ κοινωνικής ασφάλισης άλλων λαών λείπει ακόμη και στη βασική νομιμοποίησή της – τουλάχιστον σύμφωνα με τα συνήθη δημοκρατικά πρότυπα.

Και αυτό εξακολουθεί να τροφοδοτεί τη ρήξη των λαών της Ευρώπης.

Δεδομένου ότι οι απόψεις της κοινής γνώμης για την πολιτική στην ΕΕ σχηματίζονται αποκλειστικά εντός των εθνικών συνόρων και ότι αυτές οι διαφορετικές δημόσιες σφαίρες δεν είναι ακόμη άμεσα διαθέσιμες, οι αντιφατικές αφηγήσεις κρίσης έχουν ριζώσει σε διάφορες χώρες της ευρωζώνης κατά την τελευταία δεκαετία.

Αυτές οι αφηγήσεις έχουν δηλητηριάσει βαθιά το πολιτικό κλίμα, αφού ο καθένας είναι προσκολλημένος αποκλειστικά στη δική του εθνική προοπτική. Εμποδίζει έτσι την από κοινού προοπτική και την αμοιβαία λήψη αποφάσεων. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να διαμορφωθεί καμία κοινή αντίληψη «για το ένα ή για το άλλο». Πόσο μάλλον μπορεί να διαμορφωθεί από κοινού η αίσθηση για τις κοινές απειλές που πλήττουν όλους μας εξίσου. Κι όλα αυτά ενώ μπορεί να υπάρξουν προοπτικές στην βάση μια κοινής προειλημμένης πολιτικής η οποία μπορεί να αντιμετωπίσει κοινά ζητήματα εφόσον υιοθετηθεί συνεταιρικό πνεύμα και θετική συμπεριφορά.

Στη Γερμανία αυτό το είδος εγωισμού αντικατοπτρίζεται στην επιλεκτική συνειδητοποίηση των λόγων για την έλλειψη συνεταιρικού πνεύματος στην Ευρώπη.

Είμαι έκπληκτος για την προχειρότητα της γερμανικής κυβέρνησης που πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει από τους εταίρους όταν πρόκειται για τις πολιτικές που μας απασχολούν – τους πρόσφυγες, την άμυνα, την εξωτερική πολιτική και το εξωτερικό εμπόριο – και ταυτόχρονα υψώνει τείχη, αρνείται τη συνεργασία, στο κεντρικό ζήτημα, αυτό της πολιτικής ολοκλήρωσης της ΟΝΕ.

Εντός της ΕΕ, ο εσωτερικός κύκλος των κρατών-μελών της ΟΝΕ είναι τόσο στενά συνδεδεμένος μεταξύ τους ώστε έχει αποκρυσταλλωθεί ένας πυρήνας, έστω και για οικονομικούς λόγους.

Ως εκ τούτου, οι χώρες της ευρωζώνης θα μπορούσαν, φυσικά, να προσφέρονται οικειοθελώς για να δρουν ως ρυθμιστές στη διαδικασία της περαιτέρω ολοκλήρωσης.

Από την άλλη πλευρά όμως, η ίδια αυτή ομάδα χωρών υποφέρει από ένα πρόβλημα που απειλεί να βλάψει ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Έργο: Εμείς, ειδικά αυτοί της οικονομικά ανερχόμενης Γερμανίας, καταπνίγουμε το απλό γεγονός ότι το ευρώ εισήχθη με την προσδοκία και την πολιτική υπόσχεση ότι τα επίπεδα διαβίωσης σε όλα τα κράτη μέλη θα συγκλίνουν – ενώ, στην πραγματικότητα, έχει γίνει το απολύτως αντίθετο.

Καταργούμε τον πραγματικό λόγο της έλλειψης συνεταιρικού πνεύματος που είναι πιο επείγον σήμερα από ποτέ – δηλαδή το γεγονός ότι καμία νομισματική ένωση δεν μπορεί μακροπρόθεσμα να επιβιώσει ενόψει μιας όλο και μεγαλύτερης απόκλισης στις επιδόσεις διαφορετικών εθνικών οικονομιών και συνεπώς στο επίπεδο διαβίωσης του πληθυσμού των διαφόρων κρατών μελών.

Εκτός από το γεγονός ότι, σήμερα, μετά από έναν επιταχυνόμενο καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό, πρέπει επίσης να αντιμετωπίσουμε την αναταραχή για βαθιές κοινωνικές αλλαγές, θεωρώ ότι τα αντιευρωπαϊκά συναισθήματα που διαδόθηκαν τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά λαϊκίστικα κινήματα δεν είναι φαινόμενο που αντικατοπτρίζει μόνο το σημερινό είδος ξενοφοβικού εθνικισμού.

Αυτές οι ευρωσκεπτικές επιρροές και συμπεριφορές έχουν διαφορετικές ρίζες που κρύβονται στην αποτυχία της ίδιας της ευρωπαϊκής διαδικασίας ολοκλήρωσης. Αναδύθηκαν δε ανεξάρτητα από την πιο πρόσφατη λαϊκιστική πληγή των ξενοφοβικών αντιδράσεων μετά την μετανάστευση.

Στην Ιταλία, για παράδειγμα, ο ευρωσκεπτικισμός παρέχει τον μοναδικό άξονα συνεργασίας μεταξύ του αριστερού και του δεξιού λαϊκισμού, δηλαδή ανάμεσα σε ιδεολογικά στρατόπεδα που είναι βαθιά χωρισμένα όταν πρόκειται για θέματα “εθνικής ταυτότητας”.

Αρκετά ανεξάρτητα από το ζήτημα της μετανάστευσης, ο ευρωσκεπτικισμός μπορεί να προσελκύσει την ρεαλιστική αντίληψη ότι η νομισματική ένωση δεν αντιπροσωπεύει πλέον ένα «win-win» για όλα τα μέλη.

Ο νότος ενάντια στο βόρειο τμήμα της Ευρώπης και αντίστροφα: Ενώ οι «ηττημένοι» αισθάνονται άσχημα και αντιμετωπίζονται άδικα, οι «νικητές» αποκρούουν τις φοβερές απαιτήσεις της αντίπαλης πλευράς.

 

Το Σχέδιο του Macron

Όπως προκύπτει, το αυστηρό σύστημα κανόνων που επιβάλλεται στα κράτη μέλη της ευρωζώνης, χωρίς να δημιουργούνται αντισταθμιστικές αρμοδιότητες και περιθώριο ευέλικτης από κοινού διεκπεραίωσης των υποθέσεων, είναι μια διευθέτηση προς όφελος των οικονομικά ισχυρότερων μελών.

Ως εκ τούτου, το πραγματικό ερώτημα στο μυαλό μου δεν προκύπτει από μια απροσδιόριστη έννοια είτε «για» την Ευρώπη, είτε «ενάντια» στην Ευρώπη.

Κάτω από αυτή την ακατέργαστη πόλωση ενός “φιλο-” ή “αντι-” που συνεχίζει χωρίς περαιτέρω διαφοροποίηση, εξακολουθεί να υπάρχει στους υποτιθέμενους φίλους της Ευρώπης ένα σιωπηλό ερώτημα που μέχρι στιγμής παραμένει άθικτο (ακόμα κι αν σ’ αυτήν κυριαρχούν τα συνεχή λάθη)   :

–  εάν μια νομισματική ένωση που λειτουργεί κάτω από βέλτιστες συνθήκες πρέπει απλώς να γίνει “ανθεκτική στις καιρικές συνθήκες” ενάντια στον κίνδυνο περαιτέρω κερδοσκοπίας   ή

–  αν πρέπει να τηρήσουμε γρήγορα τις αθετημένες υποσχέσεις σχετικά με την ανάπτυξη της οικονομικής σύγκλισης στη ζώνη του ευρώ και να αναπτύξουμε με συνέπεια τη νομισματική ένωση σε μία προνοητική και αποτελεσματική ευρωπαϊκή πολιτική ένωση.

Αυτή η υπόσχεση ήταν κάποτε πολιτικά συνδεδεμένη με την εισαγωγή της ΟΝΕ.

Στις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις από τον Εμμανουελ Μακρόν και οι δύο στόχοι έχουν την ίδια αξία: αφενός, η πρόοδος προς τη διαφύλαξη του ευρώ με τη βοήθεια των γνωστών προτάσεων τραπεζικής ένωσης, και αφ ετέρου ενός αντίστοιχου καθεστώτος πτώχευσης, με κοινή εγγύηση καταθέσεων για αποταμιεύσεις και ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο δημοκρατικά ελεγχόμενο σε επίπεδο ΕΕ.

Παρά τις διάσπαρτες ανακοινώσεις, είναι γνωστό ότι η γερμανική κυβέρνηση εμποδίζει οποιαδήποτε περαιτέρω βήματα σ΄ αυτή την κατεύθυνση – και αντιστέκεται σε όλα αυτά μέχρι τώρα.

Ωστόσο, ο Macron προτείνει την ίδρυση………..

 

Η συνέχεια του άρθρου εδώ : https://www.scribd.com/document/398093374/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%94%CE%AF%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-13%CE%BF-%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87-%CE%99%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-2018

 

**Το κείμενο αυτό αποτελεί συνοπτική έκδοση ομιλίας που δόθηκε σε συνέδριο με θέμα «Νέες προοπτικές για την Ευρώπη» στο κολλέγιο ανθρωπιστικών επιστημών στο πανεπιστήμιο Goethe (Φρανκφούρτη), στο Bad Homburg (21 Σεπτεμβρίου 2018).

 

Ο κ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΩΣ ΛΑΓΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

4

Έχει δίκαιο ο κ. Αποστολάκης όταν λέει πως δεν πρέπει να διακινδυνεύσουμε κάποιο ατύχημα στο Αιγαίο.
Το ερώτημα είναι πως θα γίνει αυτό; Φαντάζομαι όχι με νέες υποχωρήσεις κυριαρχίας (Ίμια) ή κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ πως αλλοιώς θα σταματούσε η Τουρκία να προκαλεί.
Προφανώς, ο κ. υπουργός θα μας πει: “γι αυτό θα πάω να συναντήσω τον Τούρκο ομόλογό μου”. Σωστά.
Οι συναντήσεις αυτές και όσα αποφασιστούν εντάσσονται στα ΜΟΕ (Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης). Τέτοια ΜΟΕ έχουν συμφωνηθεί αρκετά ως σήμερα. Δεν αρκούν; Ποιά είναι τα νέα που θα συζητηθούν;
Σημειωτέον, ότι στο παρελθόν συζητήθηκαν, και προφανώς ισχύουν, ΜΟΕ που χαρακτηρίστηκαν παραχωρήσεις απο ελληνικής πλευράς (για παράδειγμα να υποχρεώνεται η ελληνική πολεμική αεροπορία να πετά χωρίς όπλα όταν προασπίζεται τον εθνικό εναέριο χώρο. Συμφωνήθηκε, δεν ξέρω αν ισχύει).
Τα ερωτήματα:
-Ποιά είναι τα ΜΟΕ που θα συζητήσει ο κ. Αποστολάκης;
Δεν πρέπει να τα γνωρίζουμε;
-Όλες οι ενδείξεις κατατείνουν στο ότι στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή θα γίνει αναπροσαρμογή συνόρων. Απο όσα έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου η Ελλάδα στα Βαλκάνια, όχι στα ελληνοτουρκικά, δεν φαίνεται να χάνει κάτι απο πλευράς κυριαρχίας (πχ έδαφος). Υποχρεώνεται, όμως, στη διευθέτηση ανοιχτών ζητημάτων. π.χ. Μακεδονικό, σχέσεις με Αλβανία, μουσουλμανική μειονότητα, ενδεχομένως μακεδονική μειονότητα κλπ κλπ.
Μήπως η επίσκεψη Αποστολάκη αποβλέπει σε διευθέτηση εκκρεμοτήτων με την Τουρκία στο πλαίσιο αυτής της ευρύτερης συμφωνίας του κ. Τσίπρα κατά το ταξίδι του στην Ουάσιγκτον;
Ούτε το ταξίδι Τσίπρα στην Άγκυρα ήταν τόσο επιπόλαιο όσο αφήνουν να διαφανεί.
Να μάθουμε τι γίνεται πριν είναι πολύ αργά.

Η «Βόρεια Μακεδονία» πλέον στο ΝΑΤΟ με τις ευλογίες της Ελλάδος!

9

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου* Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2019 liberal.gr

Την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου το Ελληνικό Κοινοβούλιο κύρωσε το Πρωτόκολλο ένταξης της «Βόρειας Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ το οποίο είχε υπογραφεί προ διημέρου από τους Πρέσβεις Μόνιμους Αντιπροσώπους των κρατών – μελών (εθνών κατά την νατοϊκή ορολογία) σε ειδική τελετή στο Αρχηγείο της Συμμαχίας στις Βρυξέλλες με την παρουσία του Υπουργού Εξωτερικών της προς προσχώρηση νέας χώρας κ. Νικόλα Ντιμιτρόφ.

Σε ότι αφορά στην συζήτηση που προηγήθηκε της ψηφοφορίας αξίζει να μνημονεύσουμε το γεγονός ότι ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα και βουλευτές εμποτισμένοι με κομμουνιστικές αντιλήψεις, υπεραμύνθηκαν του ρόλου του ΝΑΤΟ στην περιφερειακή ασφάλεια και στην… ενίσχυση του με την προσχώρηση της «Βόρειας Μακεδονίας»!

Τα «ύστερα του κόσμου» όπως θα έλεγε και ο Νίκος Καζαντζάκης. Απογοητευτική ήταν δίχως άλλο και η πρώτη του «ακομμάτιστου» ΥΕΘΑ κ. Αποστολάκη στην ολομέλεια ο οποίος στην κυριολεξία διάβασε ένα κείμενο γεμάτο ευχολόγια και αοριστολογίες!

Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα που κυρώνει το Πρωτόκολλο προκειμένου να ενεργοποιηθούν άμεσα οι βασικές προβλέψεις της Συμφωνίας των Πρεσπών από πλευράς Σκοπίων. Με την κύρωση του Πρωτοκόλλου ένταξης των βορείων γειτόνων μας στην Συμμαχία την περασμένη Παρασκευή κλείνει η «πρώτη πράξη» της Συμφωνίας και απομακρύνει κάπως από την εσωτερική πολιτική ατζέντα το θέμα της επιζήμιας για τα εθνικά μας συμφέροντα αυτής Συμφωνίας.

Από εδώ και πέρα η «Βόρεια Μακεδονία» συμμετέχει πλέον ως «Προσκεκλημένος» Παρατηρητής (Invitee) σε όλες τις Επιτροπές και Ομάδες Εργασίας του ΝΑΤΟ, από το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο (NAC) που είναι το ανώτατο όργανο λήψεως αποφάσεων μέχρι και την τελευταία Ομάδα Εθνικών Αντιπροσώπων για τεχνικά θέματα.

Μάλιστα μεθαύριο Τετάρτη στην Σύνοδο του Συμβουλίου σε επίπεδο Υπουργών Άμυνας, θα συμμετάσχει για πρώτη φορά με το καθεστώς που προαναφέραμε, η «Βορειομακεδόνισα» Υπουργός Άμυνας κ. Ραντμίλα Σεκερίνσκα, καθήμενη στο «τραπέζι» μετά το τελευταίο σε αλφαβητική σειρά μέλος, τις ΗΠΑ (US)!

Πότε γίνεται πλήρες μέλος! Όταν και τα 29 κράτη-μέλη κυρώσουν το Πρωτόκολλο σύμφωνα με τις εσωτερικές τους διαδικασίες. Στις περισσότερες χώρες με απλή πλειοψηφία της Βουλής, στις ΗΠΑ με πλειοψηφία 2/3 ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο αρκεί η επικύρωση του από το Υπουργικό Συμβούλιο. Αμέσως μετά ενημερώνεται επίσημα η Κυβέρνηση των ΗΠΑ, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως «Θεματοφύλακας» του ΝΑΤΟ.

Βέβαια στην διαδικασία κύρωσης περιμένουμε με υψηλό ενδιαφέρον να δούμε αν τελικά η Τουρκία (για να μας… δυσκολέψει ξανά) και ιδιαίτερα η Βουλγαρία (για δικούς της λόγους) μετά τις νέες δηλώσεις του Αντιπροέδρου και Υπουργού Άμυνας κ. Καρακατσάνωφ θα βάλει κάποιους αστερίσκους.

Στην περίπτωση του Μαυροβουνίου, η διαδικασία κύρωσης του Πρωτοκόλλου διήρκεσε 18 μήνες αλλά τώρα αναμένεται, να έχει ολοκληρωθεί μέχρι την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο 2019 προκειμένου ταυτόχρονα με τους εορτασμούς για την 70η επέτειο της ιδρύσεως της Συμμαχίας να γίνει και η επίσημη υποδοχή του νέου μέλους!

Και φυσικά η Συμμαχία θα αναφέρεται στο έθνος και στην γλώσσα που εμείς με την υπογραφή μας έχουμε αναγνωρίσει. Είναι λοιπόν λάθος να μεμφόμαστε το ΝΑΤΟ γιατί θα χρησιμοποιεί επίσημα την «μακεδονική γλώσσα» από την στιγμή που η ίδια η Ελλάδα έχει αναγνωρίσει την ομιλούσα σλαβική γλώσσα (βουλγαρική διάλεκτος με σερβικές και βλάχικες προσμίξεις) ως «μακεδονική».

Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε ποιο επίθετο θα χρησιμοποιείται όταν στις Επιτροπές και στα έγγραφα. Μακεδονικές ή βορειομακεδονικές Ένοπλες Δυνάμεις; Μακεδονικά ή Βορειομακεδονικά σχόλια; O Μακεδόνας ή Βορειομακεδόνας Υπουργός κλπ κλπ. Και όλα αυτά ως απόρροια της προχειρότητας και ελαφρότητας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των «πολιτικών υπολειμμάτων». Ο πολυπόθητος στόχος των βορείων μας γειτόνων επιτεύχθηκε. Το κράτος τους εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ χωρίς μεγάλες «απώλειες» και είναι θέμα μηνών να αποκτήσουν την επίσημη ιδιότητα μέλους.

Οι βόρειοι γείτονες μας έχει διασυνδεθεί με το ΝΑΤΟ από το 1995 μέσω του προγράμματος «Συνεταιρισμού για την Ειρήνη» (PfP). Μετά το 2007 προχώρησαν σε μεγάλο βαθμό τον μετασχηματισμό των ΕΔ τους στα πρότυπα του ΝΑΤΟ με ειδική σχέση και υποχρεώσεις (Membership Action Plan). Πάνω από το 1/3 των μικρών της στρατιωτικών δυνάμεων (6.500 περίπου) έχουν συμμετάσχει σε επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, κυρίως στο Αφγανιστάν (πήγαιναν με πολύ μεγαλύτερη προθυμία από εμάς!). Η πρόοδος στο τομέα του μετασχηματισμού των ΕΔ τους γινόταν γνωστή και σε εμάς με την ετήσια αναφορά τους (Individual Partnership Action Plans (IPAPs).

Αυτά επισημαίνονται επειδή ο κ. Αποστολάκης απευθυνόμενος στην Ολομέλεια της Βουλής μίλησε για την ευκαιρία που έχουμε να παίξουμε κεντρικό ρόλο στον «μετασχηματισμό» των ΕΔ της «Βόρειας Μακεδονίας» στα νατοϊκά πρότυπα. Λίγα έχουν μείνει και μάλλον δεν θα θυμόταν ή δεν θα γνώριζε ότι αυτά τα προγράμματα είναι πρωτίστως Συμμαχικά και για το ποιος και πως θα συμμετάσχει είναι θέμα… consensus που σημαίνει ότι εξαρτάται και από την «βούληση» της Τουρκίας.

Σχετικά με την ατάκα επινόησης Κοτζιά περί «εκτοπισμού της Τουρκίας», που χρησιμοποιήθηκε έμμεσα και από τον ΥΕΘΑ, την χαρακτηρίζουμε επιεικώς επί 25 χρόνια όλες τις κρατικές και κοινωνικές δομές στα Σκόπια, ας ενημερωθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες ότι πάνω από το 60% των στελεχών των ΕΔ έχουν εκπαιδευτεί είτε στην Τουρκία, είτε από Τούρκους εκπαιδευτές στα Σκόπια.

Είναι αστείος ο ισχυρισμός ότι η «Βόρεια Μακεδονία» θα απομακρύνει την Τουρκία των 80 εκ, του δεύτερου σε νούμερα ισχυρότερου Στρατού του ΝΑΤΟ, της μεγάλης αμυντικής βιομηχανίας και που ήταν «δίπλα» τους όλα αυτά τα χρόνια, για να «βάλουν μέσα» την Ελλάδα! Ο «βορειομακεδόνας» ΥΠΕΞ κ. Ντιμιτρώφ αμέσως μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών στην Βουλή τους, έσπευσε στην Άγκυρα για να τονίσει ότι δεν αλλάζει κάτι στην «ειδική σχέση» των δυο χωρών! Ενώ το Σαββατοκύριακο ολοκλήρωσε την επίσκεψη του στην Άγκυρα και ο Πρόεδρος της χώρας κ. Γκιόργκε Ίβανοφ.

H «Βόρεια Μακεδονία» είναι πλέον στο ΝΑΤΟ με τις ευλογίες και της Ελλάδος αφού η Κυβέρνηση αυτή έχασε το ισχυρότερο διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα από το 1995 με την βλαπτική για την Χώρα Συμφωνία των Πρεσπών! Το να συνεχίζουν κυβερνητικοί και άλλοι προσκείμενοι κύκλοι να κάνουν «το μαύρο άσπρο» με αστεία επιχειρήματα απλά γελοιοποιούνται. Αντί αυτού ας έχουν, ας έχουμε όλοι μάτια και αυτιά ανοικτά για το πώς θα εφαρμόζεται από πλευράς των γειτόνων μας η Συμφωνία αλλά και πως το ΝΑΤΟ θα την «σέβεται»!

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal»

https://www.liberal.gr/arthro/239875/amyna–diplomatia/2019/i-isonboreia-makedoniasin-pleon-sto-nato-me-tis-eulogies-tis-ellados.html?fbclid=IwAR1wVsS6MGcWfIQ1OE66z2c77LCdxAt2yXe5uRX0ue1qS_yp4otbB4TjKXY

 

Υψηλή Στρατηγική και η ολέθρια Μυστική Διπλωματία της Κυβέρνησης

0

Του Δημήτρη Τσαιλά* Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2019 liberal.gr

Η υψηλή στρατηγική, δεν είναι η εφαρμοζόμενη σχεδίαση για τη νίκη ενός πολέμου ή για τη νίκη ενός παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Υψηλή στρατηγική είναι σχετική με την διασφάλιση της θέσης μας στο διεθνές σύστημα των κρατών, είναι ένας οδηγός για την άσκηση της εξουσίας και της επιρροή μας για να επιτύχουμε ή να διατηρήσουμε την επιθυμητή θέση. Χρησιμοποιώ τον όρο υψηλή στρατηγική σε αυτή την ανάλυση, για να χαρακτηρίσω την ευρύτερη προσέγγιση για την επιδίωξη των εθνικών σκοπών στο διεθνές σύστημα. Η υψηλή στρατηγική πρέπει να παρέχει μία σαφή αντίληψη αξιοποίησης των οικονομικών, διπλωματικών και στρατιωτικών οργάνων, απαιτεί τη χρήση όλων των πόρων της εθνικής ισχύος,για την επίτευξη των Εθνικών Σκοπών και της Εθνικής Πολιτικής.

Οι γεωπολιτικές αναταράξεις και η ανακατανομή ισχύος, δείχνουν ότι η συνεχής μελέτη των αντιδράσεων των κρατών και η χάραξη της υψηλής στρατηγικής δεν είναι μόνο αναγκαία, αλλά είναι επίσης ευεργετική για τρεις κυρίως λόγους:

Πρώτον, η υψηλή στρατηγική είναι εγγενώς σημαντική για την εφαρμογή πολιτικής. Είναι κατανοητό ότι έτσι φωτίζουμε την πορεία των κρατικών υποθέσεων, καθώς η υψηλή στρατηγική βοηθά τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, να κατανοήσουν τις συμπεριφορές των διεθνών δρώντων είτε είναι σύμμαχοι, ή αντίπαλοι καθώς και τις προϋποθέσεις αλλαγής στις υψηλής στρατηγικής των χωρών τους. Εν τω μεταξύ, η μελέτη και χάραξη της υψηλής στρατηγικής απαιτεί τους ακαδημαϊκούς, τους διπλωμάτες και τους στρατιωτικούς να συνεργαστούν με τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, καθώς θα παρέχουν πληροφορίες για τις πραγματικές διαδικασίες εξέλιξης και υλοποίησης της υψηλής στρατηγικής. Αντί να αποξενώνουν αυτούς τους επαγγελματίες και εμπειρογνώμονες με μεθόδους αποκλεισμού τους, θα πρέπει να απαιτούν την εμπλοκή των επαγγελματιών. Σε μια εποχή που οι διεθνείς σχέσεις εξακολουθούν να αγωνίζονται για την τακτοποίηση της διεθνούς ισχύος, η μελέτη και χάραξη της υψηλής στρατηγικής παρέχει ένα χρήσιμο διορθωτικό εργαλείο ενάντια στην αυξανόμενη εμμονή των αναθεωρητικών εθνών,όπως η Τουρκία και τα δυτικά Βαλκάνια στη γειτονιά μας, για την επίλυση των προβλημάτων που παρουσιάζονται.

Δεύτερον, η υψηλή στρατηγική είναι εγγενώς διεπιστημονική. Η υψηλή στρατηγική βασίζεται στην ιστορία, την πολιτική και τη στρατιωτική επιστήμη (τέχνη του πολέμου)και με αυτή τη γνώση καλούνται οι ειδικοί εμπειρογνώμονες σε διάλογο μεταξύ αυτών των τριών πεδίων και μοιράζονται πολλά ενδιαφέροντα, αλλά δυστυχώς στον τόπο μας πολύ συχνά απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο για μεθοδολογικές διαφορές. Πολλές φορές η εφαρμογή της υψηλής στρατηγικής ενθαρρύνει τους επιστήμονες να ασχολούνται με το έργο των στρατιωτικών για μελέτες περιπτώσεων. Έτσι τα ιστορικά παραδείγματα είναι κυρίως αυτά τα δεδομένα που οι πολιτικοί επιστήμονες μπορούν να αξιοποιήσουν. Η ιστορία προσφέρει διδακτικά παραδείγματα αποτελεσματικής στρατηγικής συμπεριφοράς, όπου τα κράτη απέκτησαν με αποτελεσματικότητα την ισχύ και τις δεσμεύσεις τους για μια ισορροπία δυνάμεων είτε με την αναζήτηση των μέσων (πόροι, συμμαχίες) για την επίτευξη των στόχων ή την αναδιάταξη των περιορισμένων πόρων για την ενίσχυση των εθνικών συμφερόντων και της ασφαλείας. Η μόνη αναδιάταξη πόρων που έγινε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα είναι η επιβολή δυσβάστακτων φόρων, περιστολή ναυπηγοεπισκευαστικής δραστηριότητας, κλείσιμο αμυντικής βιομηχανίας,με μόνο σκοπό τι άλλο εκτός της απόμείωση της εθνικής μας ισχύος.

Τρίτον, η υψηλή στρατηγική ως πεδίο δράσεως απεικονίζει την αξία μιας μεθοδολογικής πολυμορφίας στις διεθνείς σχέσεις. Οι ποιοτικές μέθοδοι, ειδικά ο εντοπισμός των εθνικών συμφερόντων, είναι το κορυφαίο ζήτημα για τη μελέτη της υψηλής στρατηγικής. Η αποσυμφόρηση της πολυπλοκότητας των παραγόντων που καθοδηγούν τη συνέχεια ή την αλλαγή απαιτεί εμπεριστατωμένη ιστορική γνώση και προσοχή στις μικροδιαδικασίες που είναι δύσκολο να γίνουν αντιληπτές με ποσοτικά δεδομένα ή χρησιμοποιούνται ως πείραμα με κράτη σε ρόλο πειραματόζωου.

Ως εκ τούτου, η χάραξη της υψηλής στρατηγικής βοηθά να αποδειχθεί η σημασία των πλουραλιστικών προσεγγίσεων για την αιτιώδη συμπερίληψη, με προτίμηση στη μέθοδο που ταιριάζει καλύτερα σε κάθε θέμα.Πράγματι, οι δεσμεύσεις μας, είτε το θέμα που λέγεται Σκόπια ή ελληνοτουρκική προσέγγιση είναι πολύ σημαντικές, διότι παράγουν υποχρεώσεις για τα επόμενα χρόνια.

Είναι φανερό ότι οι σημερινοί κυβερνώντες διαφωνούν με τις γραμμές που καθοδηγούσαν την Ελληνική υψηλή στρατηγική από τη μεταπολίτευση και από πολλές απόψεις μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, και καθώς υποβάλλονται σε μεγάλες πιέσεις, φαίνεται ότι περάσαμε σε μια εποχή κατευνασμού. Η προεδρία του κ. Τσίπρα, στην κυβέρνηση, φαίνεται να επικυρώνει τις ανησυχίες για τις αρνητικές τάσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα και να αυξάνει την πιθανότητα ότι η ηγεσία του, θα τα επιταχύνει σύμφωνα με ότι επιθυμούν τα ισχυρά συμφέροντα.

Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, είναι εύλογο το γεγονός ότι η Ελληνική θεωρία της εθνικής ασφάλειας που καθοδήγησε μια στρατηγική αξιόπιστης αποτροπής μπορεί να μετεξελιχθεί σε βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων καθώς οδηγούμαστε σε κατευνασμό. Από αυτή την άποψη, οι προηγούμενες “επανεκτιμήσεις” στην Ελληνική εξωτερική πολιτική, οι οποίες συνεπαγόταν προσαρμογές σε υποκειμενικές στρατηγικές υποθέσεις, φαίνονται ελάσσονος σημασίας σε σύγκριση με τα σημερινά.

Πρέπει όμως να έχουμε κατά νου ότι τέτοιες σεισμικές αλλαγές πράγματι μπορούν να υλοποιούνται, όταν ο χρόνος είναι ώριμος για εφαρμογή της υψηλής στρατηγικής. Για να εκμεταλλευτούμε πλήρως αυτή την ευκαιρία, εφόσον υφίσταται αυτή, το σίγουρο είναι ότι απαιτείται πλήρης ενημέρωση του λαού με διαφάνεια και όχι μυστική διπλωματία.

https://www.liberal.gr/arthro/239851/amyna–diplomatia/2019/ypsili-stratigiki-kai-i-olethria-mustiki-diplomatia-tis-kubernisis.html?fbclid=IwAR0J9b-2Y__9Hrq2ie1I4lgPJjpiidrqZMZN5LreFO28CHUBNYz8z5E-Md0

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναγνωρίσει την ΑΟΖ της Ελλάδας!

0

Του Θεόδωρου Καρυώτη All Time Classic.

Η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο.

Ένα έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τίτλο «The EU and international ocean governance» αναφέρει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει την μεγαλύτερη ΑΟΖ στον κόσμο και το μέγεθός της φτάνει τα 20 εκατ. τετραγωνικά χιλόμετρα., δηλαδή οι θάλασσές της είναι 380% μεγαλύτερες από την γη της.

Το πιο σημαντικό όμως στοιχείο αυτού του εγγράφου είναι ο επόμενος χάρτης που δείχνει τις ΑΟΖ όλων των κρατών της ΕΕ και όπου, ξεκάθαρα, καθορίζεται όχι μόνο η ΑΟΖ της Ελλάδας αλλά και το ότι έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο.

Επίσημος Χάρτης των ΑΟΖ της Ευρώπης

Πηγή: European Comission, The EU and international ocean governance.

Ο χάρτης αυτός πρέπει να χρησιμοποιηθεί από την ελληνική κυβέρνηση ως όπλο κατά των  εξωφρενικών απαιτήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επιπλέον, αυτός ο χάρτης συμπίπτει με τους χάρτες που έχω χρησιμοποιήσει, πάνω από 30 χρόνια, και δείχνουν τις ΑΟΖ της Ελλάδας και Κύπρου.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Το γεγονός και μόνο ότι η ΕΕ διαθέτει τόσο μεγάλο μήκος ακτών, ήταν αρκετό για να ενδιαφερθεί για την διάσκεψη που θα δημιουργούσε το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών του πλανήτη μας. Βέβαια, ο λόγος της συμμετοχής της ΕΕ στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας ήταν το γεγονός ότι τα κράτη-μέλη είχαν μεταβιβάσει ορισμένες αρμοδιότητες στην Κοινότητα. Οι αρμοδιότητες αυτές αφορούσαν βασικά στα θέματα της αλιείας, της εμπορικής πολιτικής και της διατήρησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), στο Μέρος XVIΙ και στο Παράρτημα IX δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής Διεθνών Οργανισμών αμέσως μετά τη συμμετοχή της απολύτου πλειοψηφίας των κρατών-μελών της. Ήδη όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ καθώς και η ίδια η ΕΕ έχουν επικυρώσει την UNCLOS.

Το 2013 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε μια νέα μελέτη με τίτλο «Βελτιώνοντας τη διακυβέρνηση του θαλάσσιου χώρου: μία ευκαιρία για Γαλάζια Ανάπτυξη στη Μεσόγειο Θάλασσα».

Αυτή η μελέτη υποστηρίζει ότι η δημιουργία Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών στη Μεσόγειο Θάλασσα θα ωφελήσει την Γαλάζια Ανάπτυξη της Ε.Ε. και περιλαμβάνει μία ενδιαφέρουσα οικονομική ανάλυση για την αξία δημιουργίας ΑΟΖ από τα ευρωπαϊκά κράτη. Προτρέποντας τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου να προβούν στην ανακήρυξη και οριοθέτηση των ΑΟΖ τους η μελέτη αυτή υπογραμμίζει:

«Γύρω από αυτή την στρατηγική και κρίσιμη από κάθε πλευρά θαλάσσια λεκάνη, το λίκνο του δυτικού μας πολιτισμού, ελάχιστα παράκτια κράτη έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ. Αυτή η πρωτοβουλία της ΕΕ μπορεί να πυροδοτήσει μια σειρά από τέτοιες διεκδικήσεις με βάση τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Ο πασιφανής στόχος είναι η εξερεύνηση του πλούτου της Μεσογείου, αλλά πιθανώς ακόμα περισσότερο των υδρογονανθράκων που βρίσκονται στα βάθος των βυθών της. Επομένως δεν πρέπει η ΕΕ να περιμένει καλύτερες ειρηνικές περιόδους για να προβεί στην υλοποίηση  αυτού του σχεδίου. 

Αντιλαμβανόμαστε ότι η μελέτη γίνεται ακόμα πιο σημαντική μετά τις τελευταίες ανακαλύψεις των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή ανάμεσα στη Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Υφίστανται ήδη ενδείξεις που υποστηρίζονται από επιστημονικά δεδομένα ότι υπάρχουν και άλλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο.  

Ετσι μέσα στις ΑΟΖ των 200 ν.μ. των κρατών-μελών της ΕΕ, το μεγαλύτερο ποσοστό της Μεσογείου σε αλιεία και σε υδρογονάνθρακες θα είναι ευρωπαϊκή ιδιοκτησία.

Χωρίς οι ΑΟΖ να έχουν συμφωνηθεί, να έχουν ανακηρυχθεί και οριοθετηθεί, η εκμετάλλευση αυτού που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του νερού είναι αδύνατη.

Επομένως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα πρέπει, με εμμονή να ακολουθήσουν μια στρατηγική με βάση αυτά τα δεδομένα. Ο στόχος δεν είναι τίποτα λιγότερο από την εξασφάλιση ενεργειακής αυτάρκειας στην διψασμένη για υδρογονάνθρακες γερασμένη μας ήπειρο.» 

Τέλος, καλόν θα είναι να υπενθυμίσουμε τα λόγια του προέδρου Σαρκοζί:

«Θέλουμε μια ενωμένη Ευρώπη. Η Ευρώπη πρέπει να έχει σύνορα. Διότι μια Ευρώπη χωρίς σύνορα θα είναι μια Ευρώπη χωρίς θέληση, χωρίς ταυτότητα, χωρίς αξίες. Κι αν η Ευρώπη δεν υπερασπίζεται τις αξίες της, τότε ποιος θα το κάνει γι’ αυτή;».
Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο με το νέο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας και η αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να προχωρήσουν στην ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο που η Ελλάδα εμφανίζεται ευάλωτη σε διεθνείς πιέσεις.

Η Ελλάδα έχει Θαλάσσια Σύνορα με την Κύπρο!

 

 

 

 

Οι αναφορές περί θανάτου της Belt and Road είναι λίαν υπερβολικές

0

Μην υποτιμάτε την ανθεκτικότητα της Κίνας

Με το τεράστιο και φιλόδοξο επενδυτικό πρόγραμμα που ονομάζεται Πρωτοβουλία Ζώνη και Οδός (Belt and Road Initiative, BRI), η Κίνα θέλησε να τραβήξει τον κόσμο πιο κοντά της, καθιστώντας τον εαυτό της πολιτικό και οικονομικό κέντρο βάρους για περισσότερες από 60 χώρες στην έκταση του σχεδίου. Ωστόσο, η εγχώρια και διεθνής αντίδραση στην πρωτοβουλία έχει αυξηθεί στα πέντε χρόνια από τότε που ο πρόεδρος Xi Jinping ανακοίνωσε την έναρξή του. Οι διανοούμενοι εντός της Κίνας [1] εξέφρασαν ανησυχίες για τις σπάταλες δαπάνες και την υπερβολική έκτασή του. Αρκετές κυβερνήσεις που ήταν αρχικά ενθουσιώδεις για τις κινεζικές επενδύσεις αντιμετώπισαν λαϊκή αντίδραση για τους όρους των δανείων και τις δυνατότητες για διαφθορά. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες συντάχθηκαν πρόσφατα με τις χώρες της Ευρώπης και της περιοχής Ινδίας-Ασίας-Ειρηνικού σε μια προσπάθεια να αντισταθούν στην κινεζική ενέργεια με ένα εναλλακτικό επενδυτικό σχέδιο.

31012019-1.jpg

Ένας Σριλανκέζος εργάτης σε εργοτάξιο στο λιμάνι Hambantota, στην Σρι Λάνκα, τον Μάρτιο του 2010. ANDREW CALABALLERO-REYNOLDS / REUTERS
—————————————————————–

Αντί να επεκτείνει τον «κύκλο των φίλων» της [2] και να αποκτήσει επιρροή, η Κίνα φαίνεται να έχει κάνει το αντίθετο, ωθώντας μια ομάδα δυσαρεστημένων χωρών να συγκροτηθούν για να αντισταθούν στις αρπακτικές πρακτικές της. Κάποιοι παρατηρητές [3] υποστηρίζουν ότι η κινεζική ηγεσία δεν κατανοεί την δυναμική που οδήγησε άλλες χώρες να αντισταθούν, και ότι αυτή η τύφλωση αυξάνει την πιθανότητα ότι το «σχέδιο του αιώνα» του Xi [4] σύντομα θα αποτελέσει ένα φιάσκο.

Ωστόσο, θα ήταν πρόωρο να διαγράψουμε την BRI. Το έργο παραμένει ο πυρήνας της στρατηγικής εξωτερικής πολιτικής της Κίνας. Από την εποχή του 19ου Συνέδριου του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος τον Οκτώβριο του 2017, η BRI έχει κατοχυρωθεί στην Χάρτα του κόμματος και το πόρισμά της, η «κοινότητα του κοινού μέλλοντος για την ανθρωπότητα» [5] έχει συμπεριληφθεί στο σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας από τον Μάρτιο του 2018. Το Πεκίνο πρόκειται να φιλοξενήσει το δεύτερο Φόρουμ Belt and Road, ένα γεγονός διεθνούς σχεδιασμού και ανταλλαγής ιδεών για αρχηγούς κρατών, τον Απρίλιο του 2019.

Επιπλέον, οι ηγέτες της Κίνας δεν έχουν εκπλαγεί από την τρέχουσα αντίσταση. Αντιθέτως, το θεώρησαν από την αρχή ως μια πιθανότητα. Η κεντρική κυβέρνηση, μακράν του να τελεί σε καθεστώς παράλυσης, πήρε μέτρα για να ανταποκριθεί: Από το τέλος του καλοκαιριού, ο Xi αντιδρά στην αντίθεση. Αυτή η διόρθωση πορείας δεν μεταβάλλει το θεμελιώδες όραμα και τους στόχους της BRI, αλλά ακολουθεί έναν πολύ γνωστό λενινιστικό κανόνα: «Αν χτυπήσεις ατσάλι, υποχώρησε˙ αν χτυπήσεις στα μαλακά, προχώρα».

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ

Η αντίσταση στην BRI έγινε αρχικά εμφανής το 2015. Εκείνη την χρονιά, η Ινδονησία και η Ταϊλάνδη αμφότερες διέκοψαν έργα σιδηροδρόμων μεγάλης ταχύτητας που είχε αναλάβει η Κίνα, λόγω διαφορών με το Πεκίνο σχετικά με την χρηματοδότηση και την απόκτηση γης. Το 2017, το Μπαγκλαντές αποφάσισε να συνεργαστεί με την Ιαπωνία -και όχι με την Κίνα, όπως αρχικά είχε συμφωνήσει- για να κατασκευάσει το πρώτο της λιμάνι βαθέων υδάτων. Την ίδια χρονιά, το Νεπάλ ακύρωσε μια συμφωνία που είχε συνάψει με την Κίνα για την κατασκευή μιας υδροηλεκτρικής μονάδας. Και σύντομα επρόκειτο να ακολουθήσουν μεγαλύτερες οπισθοδρομήσεις.

Η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα είχε δανειστεί πολύ από την Κίνα για να χτίσει το λιμάνι της, Hambantota. Μέχρι το τέλος του 2017, το λιμάνι δεν κατάφερε να τραβήξει κίνηση και η Σρι Λάνκα δεν μπόρεσε να πληρώσει τα χρέη της. Η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα αποφάσισε να παραχωρήσει το λιμάνι στην Κίνα για 99 χρόνια. Η μεταβίβαση προκάλεσε παγκόσμιο συναγερμό σχετικά με τις στρατηγικές προθέσεις του Πεκίνου, μαζί με τους ισχυρισμούς ότι η Κίνα καθιέρωσε μια «παγίδα χρέους» για τις μικρότερες χώρες, οι οποίες θα περιέπιπταν όλο και περισσότερο υπό τον έλεγχό της. Οι παραλήπτες κινεζικών δανείων έδωσαν προσοχή. Τον Μάιο του 2018, ο πρωθυπουργός της Μαλαισίας, Mahathir bin Mohamad, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να επαναδιαπραγματευτεί τις συμβάσεις της χώρας του με την Κίνα, χαρακτηρίζοντάς τις ως «άνισες συνθήκες» και «νέα εκδοχή αποικιοκρατίας». Οι Μαλδίβες, η Μυανμάρ, το Πακιστάν και η Σιέρα Λεόνε σύντομα εξέφρασαν ανησυχίες σχετικά με τα δικά τους έργα BRI και άρχισαν να επανεξετάζουν την κλίμακα και το εύρος της συνεργασίας τους με την Κίνα.

Επικριτικές αναφορές των μέσων μαζικής ενημέρωσης και ακαδημαϊκές μελέτες οδήγησαν σε μεγάλο βαθμό στη μεταβολή των αισθημάτων μεταξύ των χωρών της Ζώνης και Οδού. Η υπόθεση Hambantota, ειδικότερα, χρησίμευσε ως κλήση αφύπνισης για χώρες που φοβούνται μήπως διολισθήσουν σε μη βιώσιμο χρέος. Με μια τέτοια προειδοποιητική ιστορία, οι κυβερνήσεις είναι πιθανό να διαπραγματευτούν τις συμβάσεις της BRI με μεγαλύτερη προσοχή με το Πεκίνο. Επιπλέον, κατά την διάρκεια των δύο τελευταίων ετών, εμφανίστηκαν άλλοι δυνητικοί επενδυτές στη σκηνή: Ο Αναπτυξιακός Διάδρομος Ασίας-Αφρικής (Asia-Africa Growth Corridor), ο οποίος αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ των αφρικανικών χωρών, της Ινδίας και της Ιαπωνίας, υπεγράφη τον Μάιο του 2017˙ και αυτό το φθινόπωρο, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποκάλυψε ένα σχέδιο για επενδύσεις στις υποδομές της Ασίας. Αυτές οι εναλλακτικές θα δώσουν στις τοπικές κυβερνήσεις την δυνατότητα να διαπραγματευτούν καλύτερους όρους από όλους τους δυνητικούς δανειστές, συμπεριλαμβανομένου του Πεκίνου.

Η ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΜΑΤΙΑ

Οι ηγέτες της Κίνας φαίνονται απτόητοι, κυρίως επειδή η αλλαγή στις διεθνείς αντιλήψεις δεν τους εξέπληξε. Το αντίθετο: Το Πεκίνο προέβλεψε μια αντίδραση από την αρχή. Κινέζοι ειδικοί έγραψαν εκθέσεις για εκείνους που λαμβάνουν τις αποφάσεις, προβλέποντας πολλά πιθανά εμπόδια [6], συμπεριλαμβανομένων του περίπλοκου κοινωνικοπολιτικού περιβάλλοντος των χωρών της Ζώνη και Οδός, με το οποίο η Κίνα δεν ήταν πάντα εξοικειωμένη˙ της πιθανότητας τοπικών συγκρούσεων ή τρομοκρατικών επιθέσεων που απορρέουν από το σχέδιο ή που στοχεύουν στις επενδύσεις του˙ και της κριτικής που πιθανώς θα προέρχεται τόσο από ζηλόφθονες μεγάλες δυνάμεις όσο και από απρόθυμες χώρες-αποδέκτες.

Η κινεζική ηγεσία δεν είναι αδιάφορη σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει τώρα η BRI. Ωστόσο, η εκτίμησή της για την αντίδραση είναι πιθανότατα πιο μετρημένη από εκείνη ορισμένων Δυτικών σχολιαστών [7]. Και στον βαθμό που οι αναλυτές αναμένουν ότι το Πεκίνο θα αποτύχει να κατανοήσει τα προβλήματα, να ανταποκριθεί σε αυτά και, ως εκ τούτου, να επιτύχει τους στόχους του, η ανταπόκριση της Κίνας πιθανότατα θα διαψεύσει και τις προσδοκίες, επίσης.

Τα στάσιμα έργα που έχουν προσελκύσει την προσοχή πρόσφατα, είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας της BRI. Σύμφωνα με επίσημες κινεζικές πηγές [8], τα τελευταία πέντε χρόνια περισσότερες από 80 κινεζικές κρατικές επιχειρήσεις έχουν αναλάβει πάνω από 3.100 έργα της Belt και Road. Ακόμη και υπολογίζοντας κάποιον πληθωρισμό στους αριθμούς αυτούς, η καθαρή κλίμακα της [Πρωτοβουλίας] Belt και Road κάνει να φαίνεται πολύ μικρός ο αριθμός των αποτυχιών που έχουν έλθει στην προσοχή του κοινού. Και ορισμένες από τις χώρες που έθεσαν σχέδια σε αναμονή το 2017 έχουν ήδη επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: Το Νεπάλ το έπραξε αφότου μια νέα κυβέρνηση ανέλαβε την εξουσία τον Φεβρουάριο του 2018˙ ο Mahathir επιβεβαίωσε ότι η χώρα του εξακολουθεί να επιθυμεί να είναι μέλος της BRI˙ και η Μυανμάρ σκοπεύει να επιτρέψει στους Κινέζους να αναπτύξουν το έργο του λιμένα Kyaukpyu, αν και σε μια πιο μικρή κλίμακα από ό, τι αρχικά φαντάζονταν.

Η ιστορία του [λιμένα] Hambantota ενέπνευσε μια τέτοια επιφυλακτικότητα που ίσως δεν πρόκειται σύντομα να αναπαραχθεί αλλού. Ωστόσο, με το λιμάνι της Σρι Λάνκα στα χέρια της, η Κίνα έχει αποκτήσει τον έλεγχο μιας από τις σημαντικότερες στρατηγικές θέσεις του Ινδικού Ωκεανού για τον επόμενο αιώνα. Από την οπτική του Πεκίνου, η συσσωρευμένη θύελλα της κριτικής μπορεί να μοιάζει με καταιγίδα σε ένα φλιτζάνι τσαγιού – εύκολα αντιμετωπίσιμη για μακροπρόθεσμα κέρδη.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΧΙ

Ο Xi δεν φαίνεται να μοιάζει με έναν ηγέτη που έχει την τάση να παραιτείται από τις φιλοδοξίες του εξαιτίας λίγων παραπόνων. Το σάρωμά του κατά της διαφθοράς και οι εκκαθαρίσεις πιθανών αμφισβητιών του, παρέχουν άφθονες αποδείξεις για έναν ηγέτη πρόθυμο να εξαλείψει παρά να διευθετήσει όσους δεν συμμορφώνονται. Παρόλα αυτά, η κινεζική ηγεσία δεν κωφεύει, και τα στοιχεία δείχνουν ότι πρόσφατα προχώρησε σε μια μικρή διόρθωση της πορείας, προσαρμόζοντας όχι τους στόχους της BRI αλλά τις τακτικές της.

Τον Αύγουστο του περασμένου έτους, ο Σι προήδρευσε σε ένα υψηλού επιπέδου συμπόσιο για να επισημάνει τα πέμπτα γενέθλια της Belt and Road. Κορυφαίοι αξιωματούχοι, εκπρόσωποι επιχειρήσεων και εκπρόσωποι επαρχιών δήλωσαν στον Xi ότι το σχέδιο προχωρούσε καλά: Το εννοιολογικό έργο είχε ολοκληρωθεί, και η BRI μετασχηματιζόταν σταδιακά από όραμα σε πραγματικότητα, έχοντας βγάλει ρίζες στις συμμετέχουσες χώρες και έχοντας κάνει την παρουσία της αισθητή διεθνώς. Ο Xi δεν επέμεινε τόσο στο να επανεξετάσει τα γεγονότα των τελευταίων πέντε ετών όσο στο να καθορίσει την κατεύθυνση για την επόμενη φάση του σχεδίου. Συνέκρινε το έργο που έχει ήδη επιτελεστεί με τις τολμηρές κινήσεις ενός Κινέζου ζωγράφου με ελεύθερο ύφος ζωγραφικής που ονομάζεται xieyi [9] και δήλωσε ότι είχε έρθει η ώρα της αλλαγής προς το στυλ gongbi, όπου ο ζωγράφος χαράζει με προσοχή τις οξείες λεπτομέρειες και τις λεπτές γραμμές.

Ο Xi έδωσε συγκεκριμένη καθοδήγηση για αυτό το λεπτομερές έργο. Οι ανάγκες και οι ευαισθησίες των τοπικών κυβερνήσεων και των πληθυσμών θα λαμβάνονται καλύτερα υπόψη. Τα μεγάλα διακυβερνητικά σχέδια είχαν μεγάλη επιτυχία για το ξεκίνημα της BRI, αλλά τώρα ήταν καιρός να προστεθούν έργα μικρής κλίμακας που ανταποκρίνονται στις άμεσες ανάγκες των τοπικών πληθυσμών. Για να κάνει την υπόθεση ότι η BRI θα ωφελήσει τις μάζες και όχι μόνο τις ελίτ, ο Xi ζήτησε περισσότερες ανταλλαγές μεταξύ ανθρώπων (όπως εκπαιδευτικά προγράμματα, τουρισμό, και συνεργασία στον τομέα της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού). Η προπαγάνδα θα επικεντρωθεί στην θετική επίδραση των έργων της Belt και Road στην καθημερινή ζωή. Το μήνυμα της Κίνας προς τις κυβερνήσεις, ειδικά στον αποκαλούμενο «Παγκόσμιο Νότο», θα είναι να προωθηθεί ένα «δίκαιο και αμερόληπτο σύστημα διακυβέρνησης»: Ένα [σύστημα] που αντιτίθεται στον προστατευτισμό και τις προτιμησιακές εμπορικές συμφωνίες, προσφέρει απτά οικονομικά οφέλη, και υποστηρίζει τα αναπτυξιακά σχέδια των ίδιων των τοπικών χωρών.

Ο Xi κάλεσε διάφορες κινεζικές οντότητες να ανταποκριθούν στις ευθύνες τους για την επιτυχία της BRI. Δόθηκε εντολή στο Κομμουνιστικό Κόμμα να ενισχύσει την ηγεσία και την εποπτεία του, ιδίως στην εκτίμηση και τον μετριασμό του ρίσκου. Οι κινεζικές εταιρείες που λειτουργούν στο εξωτερικό πρέπει να ενεργούν ως «πρεσβευτές της BRI», διασφαλίζοντας ότι η συμπεριφορά και οι πρακτικές τους αντικατοπτρίζονται καλά στα έργα που είναι «άξια επαίνων». Τέλος, οι κινεζικές επαρχιακές κυβερνήσεις, καθεμιά από τις οποίες διεξάγει τη δική της οικονομική διπλωματία με το εγγύς εξωτερικό της, θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι η BRI θα συνδέεται πάλι με αυτές με το να προωθούν το έργο και να το χρησιμοποιούν για να επιτύχουν τους δικούς του αναπτυξιακούς στόχους. Κατά την προώθηση της BRI, ο Xi επέμεινε ότι «δεν υπάρχουν απλοί θεατές».

ΚΟΙΝΗ ΜΟΙΡΑ

Η πρωτοβουλία Belt and Road δεν αφορά μόνο την κατασκευή υποδομών ή ακόμη και την σπορά της οικονομικής συνεργασίας. Αντίθετα, όπως δήλωσε ο Xi κατά την διάρκεια του συμποσίου του Αυγούστου, η Κίνα θεωρεί ότι το σχέδιο δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα μέσο για την «βελτίωση του παγκόσμιου συστήματος διακυβέρνησης» και την δημιουργία μιας «κοινότητας κοινού πεπρωμένου».

Με άλλα λόγια, η Belt and Road αντικατοπτρίζει το όραμα του Πεκίνου για τον ρόλο του ως μια μεγάλη δύναμη στην κορυφή μιας κινεζοκεντρικής περιφερειακής τάξης -η οποία είναι απαλλαγμένη από τους φιλελεύθερους κανόνες, τα πρότυπα και τις αξίες που το Πεκίνο απορρίπτει ως απομεινάρια μιας άδικης και παρωχημένης τάξης υπό την ηγεσία της Δύσης. Η πρωτοβουλία βρίσκεται στον πυρήνα της υψηλής στρατηγικής του Κομμουνιστικού Κόμματος, κάτι που σημαίνει ότι η ηγεσία δεν θα την εγκαταλείψει εύκολα. Αλλά η BRI είναι επίσης ένα εργαστήριο. Έχοντας βάλει στην άκρη τη νουθεσία του Ντενγκ Σιαοπίνγκ ότι η χώρα θα πρέπει να «διατηρεί χαμηλό προφίλ» στις διεθνείς υποθέσεις, η ηγεσία του κόμματος είναι πιο ενεργητική και, σύμφωνα με τα λόγια του Xi, «πασχίζει για επιτεύγματα» [10]. Αλλά εξακολουθεί να« διασχίζει τον ποταμό με το να αισθάνεται τις πέτρες» (crossing the river by feeling the stones), άλλο ένα απόφθεγμα του Deng. Επειδή αυτή είναι η πρώτη πρωτοβουλία που έχει αναλάβει το Πεκίνο σε τόσο μεγάλη κλίμακα, η κομμουνιστική ηγεσία αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να χρειαστεί χρόνος και προσπάθεια τόσο για το κόμμα όσο και για τον έξω κόσμο ώστε να προσαρμοστούν.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα κάνει ακριβώς αυτό. Οι Δυτικοί παρατηρητές δεν θα πρέπει να υπερ-ερμηνεύουν τα σημάδια της αντίδρασης στην Belt and Road Initiative ως προάγγελους της αποτυχίας της ούτε πρέπει να υποτιμούν την ικανότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας να προσαρμόζεται και να μαθαίνει. Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες μελετούν τον καλύτερο τρόπο για να υπερασπιστούν την εκδοχή τους για μια ελεύθερη και ανοιχτή διεθνή τάξη, η κινεζική ηγεσία έχει ήδη αρχίσει να κάνει την επόμενη κίνηση της.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2019-01-29/reports-belt-an…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.nytimes.com/2018/06/29/business/china-belt-and-road-slows.html
[2] http://www.china.org.cn/node_7247529/content_40569136.htm
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2018-10-24/why-democracies…
[4] http://www.xinhuanet.com/english/2017-05/14/c_136282982.htm
[5] https://www.power3point0.org/2018/01/23/examining-chinas-community-of-de…
[6] https://www.nbr.org/publication/chinas-eurasian-century-political-and-st…
[7] https://www.reuters.com/article/us-marino-china-commentary/commentary-in…
[8] https://gbtimes.com/chinese-state-enterprises-undertake-over-3100-belt-a…
[9] http://www.dailyartmagazine.com/qi-baishi-chinas-master-of-the-ordinary-…
[10] http://www.imir.tsinghua.edu.cn/publish/iis/7236/20120308004022054904369/2013-9(1).pdf

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Γιατί πήγε ο Τσίπρας στην Τουρκία;

2

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Οι κκ. Τσίπρας και Κοτζιάς υποθήκευσαν το μέλλον της Μακεδονίας με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Οι προϋποθέσεις για γεωπολιτικές αλλαγές στην περιοχή, αν και όταν θελήσουν να τις κάνουν οι δυνάμεις, έχουν τεθεί. Η Συμφωνία δίνει όλα τα περιθώρια.

Το τραγικό, χωρίς το μεγαλείο που έχουν οι τραγωδίες, είναι ότι ο κ. Τσίπρας επιχαίρει για τη συμφωνία διότι η αναγνώριση της γειτονικής χώρας, με όσα περιλαμβάνει η συμφωνία, ήταν ένα διαχρονικό αίτημα της κομμουνιστικής αριστεράς και πιστεύει πως αυτό του δίνει τη νομιμοποίηση του χώρου τον οποίο θέλει να εκφράσει. Σε μια στιγμή που η άκριτη αποδοχή και υλοποίηση των υποδείξεων από Βερολίνο και Ουάσιγκτον έχουν δημιουργήσει αμφιβολίες σε δυνάμεις του χώρου του οι οποίες δεν είναι τόσο ευεπίφορες στα ιδεολογήματα του μεσοπολεμικού κομμουνιστικού διεθνισμού. Και στέκονται κριτικά, ακόμη, και στην τυφλή παγκοσμιοποίηση.

Το βλέμμα και η έγνοια του κ. Τσίπρα είναι οι βουλευτικές εκλογές. Αυτές σκέφτεται και οι κινήσεις του εκεί αποβλέπουν.

Χρησιμοποιώντας ένα προπαγανδιστικό δίκτυο πιστεύει πως θα καταφέρει να περάσει ως επιτυχίες και στο εσωτερικό τις «λύσεις» στις διμερείς σχέσεις της χώρας για τις οποίες οι Δυτικές δυνάμεις τον ευλογούν. Αυτήν τη στιγμή ο κ. Τσίπρας απολαμβάνει μιας αναγνώρισης στις δυτικές πρωτεύουσες ακριβώς αντίθετη από τις εντυπώσεις που δημιούργησε στο εσωτερικό.

Επόμενη προγραμματισμένη κίνησή του επρόκειτο να είναι οι σχέσεις με την Αλβανία, κάτι για το οποίο μας προϊδέασε ο πρώην υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Εμπόδιο στην προσπάθεια εκείνη στάθηκε ο πρόεδρος της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα.

Για να γίνουν αντιληπτές οι δυσκολίες αυτής της σχέσης υπενθυμίζω πως επι Σημίτη η Αθήνα θέλησε να δώσει μια λύση στην υπόθεση των τσάμηδων αλλά το τίμημα ήταν τόσο υψηλό που η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε.

Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς τι διημείφθη πίσω από τις κλειστές πόρτες μεταξύ Τσίπρα και Ερντογάν.  Αλλά, αυτήν την περίοδο ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο. Ο κ. Τσίπρας ζητάει κάποια κίνηση που θα τον διευκολύνει ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης. Ο κ. Ερντογάν, βρίσκεται σε ακόμη δυσκολότερη θέση. Η οικονομία του δεν πάει καλά και στην Ουάσιγκτον τα κέντρα που στήριξαν την εκλογή του και την πολιτική του τα πρώτα χρόνια έχουν μεταστραφεί εναντίον του. Δεν αποκλείεται να έχει την τύχη του Μαδούρο.

Έτσι, λοιπόν, για να αποφύγει ο κ. Τσίπρας  κάποιο καταστρεπτικό θερμό επεισόδιο ανακοινώνεται η επανέναρξη των συνομιλιών για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης σε επίπεδο Γενικών Γραμματέων των υπουργείων Εξωτερικών,  στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η υφαλοκρηπίδα, αν και η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι η σχετική συζήτηση για την υφαλοκρηπίδα  έκλεισε όταν διαπραγματεύθηκε το θέμα ο κ. Αποστολίδης και επελέγη η φόρμουλα της φυσαρμόνικας. Δεν αποκλείεται να γίνουν εκατέρωθεν υποχωρήσεις για πολιτικούς λόγους.

Η δεύτερη κίνηση είναι η ανακοίνωση για συνομιλίες των δύο υπουργών Άμυνας, η οποία προβλήθηκε ως πολύ σημαντική με την υπογράμμιση της σχέσης που ανέπτυξαν οι κκ Αποστολάκης και Ακάρ ως αρχηγοί ΓΕΕΘΑ. Υπάρχουν δύο σχετικές επιφυλάξεις. Η τουρκική πολιτική δεν επηρεάζεται από τον παράγοντα των προσωπικών σχέσεων. Η δεύτερη, και πιο σημαντική, ότι δεν είναι θετικό συνομιλίες τέτοιας μορφής να διεξάγονται σε υψηλό επίπεδο. Αν αποτύχουν τι θα γίνει;

Σκεπτικισμό, επίσης, δημιουργούν ως προς το τι, ακριβώς, εννοούν οι δύο ηγέτες με τις αναφορές τους στο κυπριακό. Ο κ. Ερντογάν μίλησε για πολιτική ισότητα. Ο κ. Τσίπρας για ομοσπονδιακή λύση.

Επι της ουσίας, τίποτε σοβαρό δεν θα προκύψει από την επίσκεψη, αν και διαρροές διπλωματικών κύκλων θέλησαν να τονίσουν την επανεκκίνηση της «θετικής ατζέντας». Ως θετική ατζέντα νοείται η ενασχόληση με ζητήματα χαμηλής πολιτικής αν και τα ζητήματα αυτά μπορούσαν να προσεγγισθούν σε επίπεδο υπηρεσιακών παραγόντων.

Η Ελλάδα εμμένει στο διεθνές δίκαιο, η Τουρκία προβάλλει σκληρή ισχύ. Η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτε, η Τουρκία αμφισβητεί τη Λωζάνη και το διεθνές δίκαιο.

Τέλος, ο κ. Τσίπρας ακολουθεί τη νέα τακτική της κινητικότητας που επέβαλε ο κ. Κοτζιάς. Χωρίς πείρα και γνώση, με ιδεοληψίες και επιπολαιότητα ανοίγουν ζητήματα επικίνδυνα για την ασφάλεια και τα συμφέροντα της χώρας. Έχουν εγκαταλείψει το δόγμα Μολυβιάτη: σπεύδε βραδέως.

Φεβρουάριος 2019 – Τι να περιμένουμε από ακόμα μία πρωτοβουλία Ελληνοτουρκικής Προσέγγισης;

2

Της κ. Ευγενίας Βαθάκου* (Το κείμενο δημοσιεύθηκε στη “Μακεδονία της Κυριακής” 10.02.19)

Την Τρίτη, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε την Τουρκία και στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε με τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν προμήνυσαν, αναγνωρίζοντας τα όποια ακανθώδη προβλήματα, έναν ειλικρινή διάλογο με στόχο την αμοιβαία επωφελή επίλυση των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που παρακολουθούμε αντίστοιχες δηλώσεις αλλά και προσπάθειες προσέγγισης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η παραδοσιακή ανάλυση των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών μεταξύ των δύο χωρών εστιάζει στους υπεύθυνους για τη λήψη αποφάσεων, τους ηγέτες, θεωρώντας ότι λαμβάνουν αποφάσεις, με βάση μια ορθολογική επεξεργασία των πληροφοριών. Αυτού του είδους η ανάλυση συχνά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η μέχρι τώρα αποτυχία αυτών των προσπαθειών οφείλεται στα διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα των χωρών που σε δεδομένη στιγμή των συνομιλιών αναδύονται ως ανυπέρβλητα εμπόδια.

Στο παρόν άρθρο αναδεικνύω τον «κοινωνικό» χαρακτήρα των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών, εστιάζοντας στο συστατικό στοιχείο αυτών που είναι η επικοινωνία και τη σημασία του περίπλοκου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο εξελίσσονται, τη σύγχρονη λειτουργικά διαφοροποιημένη κοινωνία. Επισημαίνω μέσα από μια συστημική ανάλυση ότι η εν λόγω  πρωτοβουλία όπως και προηγούμενες αντίστοιχες, δεν είναι το αποτέλεσμα ενός ορθολογικού υπολογισμού με κριτήριο το εθνικό συμφέρον, δεν αποτελούν μια σταθερή βάση για περαιτέρω δράση με στόχο την εξεύρεση λύσεων, αλλά προσφέρουν ένα πεδίο πειραματισμού στην ευρύτερη κοινωνία, δοκιμάζοντας τα όριά της. Η εξέλιξή τους είναι ενδεχομενική, καθώς εξαρτάται από την περιπλοκότητα του περιβάλλοντός τους.

Το περιβάλλον αυτό περιλαμβάνει διαφορετικά κοινωνικά συστήματα όπως το πολιτικό, διπλωματικό, στρατιωτικό, οικονομικό, την κοινωνία των πολιτών και τα ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ είναι ένα κοινωνικό σύστημα με ιδιαίτερο ρόλο καθώς διαδίδοντας την πληροφορία δίνουν ώθηση σ’ ένα πλεόνασμα δυνατοτήτων -δεν απευθύνονται σε μια συγκεκριμένη ομάδα- και ταυτόχρονα μειώνουν την περιπλοκότητα δημιουργώντας και διατηρώντας δομικές συζεύξεις μεταξύ των διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων, οι οποίες επηρεάζουν το σύνολο της πραγματικότητας της σύγχρονης κοινωνίας. Τα διάφορα κοινωνικά και ψυχικά συστήματα έχουν δικές τους διακριτές ορθολογικότητες. Παρότι δρουν με λογικό τρόπο, σύμφωνα με τον «νοηματικό κόσμο» τους, αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκονται σε αντιστοιχία με την αντικειμενική πραγματικότητα. Δεδομένης της απεριόριστης περιπλοκότητας του περιβάλλοντός τους, έχουν πρόσβαση στην πραγματικότητα μονάχα επιλεκτικά. Οι ταυτόχρονες επιλογές προς την ίδια κατεύθυνση δομούν την πραγματικότητα προς μια κατεύθυνση. Στη συνέχεια θα δούμε ότι ο επιλεκτικός χαρακτήρας του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν τα συστήματα εξηγεί την ενδεχομενική φύση της εξέλιξης μιας ειρηνευτικής πρωτοβουλίας.

Η διαδικασία του Νταβός αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική προσπάθεια ελληνοτουρκικής προσέγγισης η οποία αναλήφθηκε από τους δύο ηγέτες, Ανδρέα Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ, μετά την κρίση του 1987, η οποία είχε φέρει τα δύο κράτη στο χείλος της πολεμικής αντιπαράθεσης. Επίσης, μετά την κρίση του 1996 μια σειρά πρωτοβουλιών αναλήφθηκαν οι οποίες δεν ευοδώθηκαν. Ενδεικτικά αναφέρονται οι πρωτοβουλίες του τούρκου Πρωθυπουργού Μεσούτ Γιλμάζ τον Μάρτιο του 1996, του έλληνα Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη τον Απρίλιο του 1996, του Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΕ και Υπουργού Εξωτερικών της Ολλανδίας Hans Van Mierlo, τον Απρίλιο του 1997, και της Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Madeleine Albright τον Ιούλιο του 1997.

Η έκβαση των παραπάνω ειρηνευτικών διαδικασιών δεν καθορίστηκε από τις επιθυμίες ή τα εθνικά συμφέροντα των δυο χωρών, αλλά από τη δυναμική της επικοινωνίας σε μια λειτουργικά διαφοροποιημένη κοινωνία. Πιο συγκεκριμένα, στη συνέχεια καταδεικνύεται ότι η αδυναμία της προσπάθειας του Νταβός να εδραιωθεί, καθορίστηκε από το περιβάλλον της, τη γραφειοκρατία των Υπουργείων, τους θεσμούς, τα ΜΜΕ στις δύο χώρες και τους ανθρώπους που ενεπλάκησαν.

Σημαντική συνθήκη για την εξέλιξη αυτή αποτέλεσε το ότι οι δύο ηγέτες φοβούμενοι τις όποιες αντιδράσεις των “σκληροπυρηνικών” στο περιβάλλον τους, κράτησαν μυστικές τις συζητήσεις και την ατζέντα της προσέγγισης. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που αναφέρει ο τότε τούρκος Πρέσβης στην Αθήνα Nazmi Akiman «[ο Παπανδρέου] μου ζήτησε να μην έρθω σε επαφή μαζί του, να μην του τηλεφωνήσω, να μη στείλω επιστολές, να μη χρησιμοποιήσω οποιονδήποτε άλλο τρόπο επικοινωνίας. Είπε ότι θα έβρισκε τον τρόπο να έρθει εκείνος σε επαφή μαζί μου. Επιπλέον, μου ζήτησε να μεταφέρω τα μηνύματά του στον Οζάλ προσωπικά. Και μου είπε με έμφαση ‘Κύριε Akiman, μην μιλάτε στο τηλέφωνο, μη στέλνετε κωδικοποιημένα τηλεγραφήματα στην Άγκυρα σχετικά με αυτό το θέμα, πηγαίνετε αεροπορικώς …’[1]

Ωστόσο, παραδόξως, αυτό που θεωρούσε ο Παπανδρέου ότι θα προστάτευε την εν λόγω διαδικασία, η μυστικότητα, την ανέτρεψε, καθότι η επικοινωνία σχετικά με αυτή συνεχιζόταν. Υπενθυμίζω ότι ανώτεροι Έλληνες διπλωμάτες, ο τότε Έλληνας Πρέσβης στην ΕΣΣΔ, ο Πρέσβης στην Κύπρο, και ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Ελληνοτουρκικών του Υπουργείου Εξωτερικών, παραιτήθηκαν εκφράζοντας «την ανησυχία τους για τις επιπτώσεις αυτών των πρωτοβουλιών [της διαδικασίας του Davos] στη μακροπρόθεσμη πολιτική της Τουρκίας απέναντι στον Ελληνικό κόσμο». Μετά την παραίτησή τους ανέλαβαν ενεργή αντιπολιτευτική δράση ενάντια στη νέα πολιτική της ελληνοτουρκικής προσέγγισης.

Ο τότε Υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Καψής γράφει στο βιβλίο του για την κρίση του 1987 ότι ο ίδιος και άλλοι διπλωμάτες είχαν προσπαθήσει να περιορίσουν τον διάλογο με την άλλη πλευρά στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και μόνο. Επίσης, παραδέχεται ότι εφάρμοζε τις παλιές πολιτικές όπως ανέφερε «χωρίς να…ρωτώ». Ανάλογες αντιστάσεις συνάντησε η προσέγγιση του Νταβός και στην τουρκική πλευρά.

Στις πρωτοβουλίες που αναλήφθησαν μετά το 1996, αντίστοιχα, συνθήκες οι οποίες δεν είχαν σχέση με το περιεχόμενο των συνομιλιών των δύο μερών καθόρισαν την εξέλιξή τους. Η αλλαγή στην τουρκική ηγεσία καταδίκασε σε αποτυχία την ειρηνευτική πρωτοβουλία του Yilmaz, η κρίση για τη Γαύδο υπονόμευσε τη διαδικασία που είχαν αρχίσει οι δυο κυβερνήσεις και η απόφαση της Διάσκεψης του Λουξεμβούργου τον Δεκέμβρη του 1997 στάθηκε εμπόδιο στην πρωτοβουλία που ανέλαβε η ευρωπαϊκή προεδρία του Λουξεμβούργου.

Ο Πρέσβης Βύρων Θεοδωρόπουλος, ένας από τους πιο έμπειρους Έλληνες διπλωμάτες, ο οποίος είχε χειριστεί θέματα που αφορούσαν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις επεσήμανε τη σημασία του περιβάλλοντος, όταν ανέφερε χαρακτηριστικά σε συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει το 2001 ότι «όταν η Ελλάδα ήταν έτοιμη για μια συμφωνία, υπήρχε πολιτική αστάθεια στην Τουρκία και αντίστροφα».

Βεβαίως υπήρξαν και θετικές εξελίξεις: Τόσο το Νταβός όπως και οι πρωτοβουλίες μετά το 1996 (όχι μόνο οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες αλλά και πρωτοβουλίες στο επίπεδο της Κοινωνίας των Πολιτών, των ΜΜΕ, της ακαδημαϊκής κοινότητας), ανέδειξαν νέες θεματικές και δοκιμαστικούς θεσμούς συνεργασίας, πολλοί από τους οποίους παρέμειναν υπό λανθάνουσα μορφή μέχρι το 1996 και στη συνέχεια μετά τους σεισμούς του 1999 και την απόφαση του Ελσίνκι για την αναγνώριση της Τουρκίας ως υπό ένταξη στην ΕΕ χώρα, ενεργοποιήθηκαν, σε ένα ευνοϊκότερο περιβάλλον και σχηματοποιήθηκαν σε δομές συνεργασίας. Ωστόσο, το αναδυόμενο σύστημα συνεργασίας με τις νέες δομές, δηλαδή τις πρακτικές, τους θεσμούς, τα πρόσωπα και τους ρόλους που το συνέστησαν, μετά το 2005 ατρόφησε και πάλι.

Την Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019, ο Αλέξης Τσίπρας συνάντησε τον Ταγίπ Ερντογάν και οι δύο μαζί ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να προχωρήσουν σε ένα ειλικρινή διάλογο. Η συστημική ανάλυση αναδεικνύει τον κοινωνικό και ενδεχομενικό χαρακτήρα των ειρηνευτικών διαδικασιών. Μας καλεί να περάσουμε από την μονογραμμική αιτιότητα στην ανάλυση λειτουργικών ισοδυνάμων, διερευνώντας τις πολύπλοκες διαδικασίες σύστασης της όποιας “ενέργειας” των πολιτικών/ψυχικών συστημάτων. Εν προκειμένω λοιπόν, δεν μας διαφεύγει ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία μπαίνουν σε προεκλογική περίοδο. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν σημαντικά προβλήματα να αντιμετωπίσουν που αφορούν την επιβίωσή τους. Η τουρκική οικονομία, οι δημοτικές εκλογές του Μαρτίου, πιέσεις και δύσκολες ισορροπίες στη γειτονιά της Τουρκίας που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν. Από την άλλη, στην Ελλάδα, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα διαθέτει μια ισχνή πλειοψηφία στη Βουλή, ετοιμάζεται για εκλογές εθνικές και δημοτικές και έχει αρκετά μέτωπα ανοιχτά. Το περιβάλλον δεν προμηνύει την ανάληψη μιας ουσιαστικής πρωτοβουλίας και τη θετική της έκβαση.

Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε (αναστοχαστική) επικοινωνία, στη βάση της μετριοπάθειας και της εμπιστοσύνης – η εμπιστοσύνη είναι σημαντική συνθήκη μείωσης της περιπλοκότητας στη σύγχρονη κοινωνία διακινδύνευσης που ζούμε. Επιπλέον, ο διάλογος δεν θα πρέπει να αφορά τους πολιτικούς και τους τεχνοκράτες των δύο υπουργείων (κάτι που γνωρίζουμε πλέον ότι είχε προχωρήσει σημαντικά μέχρι το 2004), αλλά το σύνολο της ελληνικής και τουρκικής κοινωνίας.

Ευγενία Βαθάκου

PhD στην Ανάλυση Διεθνών Συγκρούσεων

Διδάσκουσα ΕΑΠ /

 Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σχέσεων – ΠΑΠΕΛ

[1] Το απόσπασμα αυτό καθώς και κάποια ακόμα που ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο μου “Κοινωνιολογία των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων – Αυθόρμητη Διαχείριση Κρίσεων στην Παγκόσμια Κοινωνία”, εκδόσεις Παπαζήση, 2018.

The Russian Navy Is About to Become A Lot Deadlier

0

by Michael Peck February 9, 2019  The National Interest

Moscow is deploying “Black Beret” Marines on all its warships.

The Russian Navy is deploying marines aboard all its warships sailing to overseas stations. Their mission is to secure these ships against terrorists and saboteurs.

The anti-terrorist groups will be posted on ships sailing to distant sea zones, according to Russian newspaper Izvestia . “Marines often accompanied the ships and vessels of the Soviet Navy from the late 1960s to 1991. They strengthened the crews of the ships that were to serve in close proximity to military conflicts zones in the Middle East, Southeast Asia and Africa.”

Russia’s Naval Infantry—nicknamed the “Black Berets”—are different from their American counterparts. The U.S. Marine Corps is a 182,000-strong mini-army with its own air force and capable of independent operations. Russia’s 12,000 naval infantry are more of a traditional marine force, tasked with amphibious operations in support of the Navy, and providing detachments to ships for security and small ground operations.

“The composition and size of such anti-terror groups will depend on the type of ship,” Izvestia explains. “For example, a frigate will have 20 ‘black berets.’ They will receive weapons, machine guns, sniper rifles and grenade launchers. Marines on an ongoing basis will perform tasks to protect ships from terrorists and saboteurs and inspect suspicious ships. If necessary, the ‘black berets’ will protect ships in port.”

Marines assigned to overseas warships will receive extra training. “For anti-terrorist groups, or ‘boarding teams’ as a joke in the Navy referred to these units, the Navy developed a special training program,” Izvestia said. “First, the marines practice tactics on ships under their protection or defense, then they are trained to board vessels while conducting anti-piracy operations. In the classroom, special attention is given to fire training with small arms and grenade launchers at surface targets.”

“Marines are taught to fight in the conditions of extremely limited space in ships – in cabins, compartments, cockpits, corridors and vestibules. This type of single and group assault action requires special skills. The training of ‘black berets’ from the anti-terror group looks like this: fighters climb onto the deck of a vessel captured by pirates, after which, acting in pairs, they carry out an operation to disarm the militants. The task is to free the hostages as quickly as possible and without losses.”

In 2010, Russian marines deployed aboard the destroyer Marshal Shaposhnikov rescued the crew of the Russian tanker Moscow University after it was hijacked by eleven Somali pirates in the Gulf of Aden. Though the operation was facilitated by the tanker’s crew locking themselves in a room, thus keeping the pirates from taking hostages or operating the ship, U.S. think tank Stratfor noted that “the entire operation lasted 22 minutes — a fairly quick operation considering the size of the ship.” None of the tanker’s crew was hurt, while one pirate was killed and ten captured.

However, subsequent news reports revealed that the ten captured pirates died after the Russian rescue force released them in an inflatable boat with no navigational equipment to guide them to shore. Perhaps to avoid incidents like this, the Izvestia article noted that Russian marines are being instructed in the finer points of international law. “Special attention is paid to the International Law of the Sea. Knowledge of the laws is necessary so that in case of an emergency in foreign waters or ports, to use force correctly and to avoid excesses.”

Michael Peck is a contributing writer for the National Interest. He can be found on Twitter and Facebook .

Image: Reuters

https://nationalinterest.org/blog/buzz/russian-navy-about-become-lot-deadlier-43957

Paul A. Volcker’s “Keeping at It:” Messages for Country and World

0

Edwin M. Truman (PIIE)

February 8, 2019 5:15 PM
Photo Credit:

REUTERS/Mike Segar

Why would Paul Volcker, who tamed inflation as chairman of the Fed in the 1980s, write a memoir in his 91st year rather than go fishing? Because he is deeply concerned and has a message about the direction of the country and the world. The message proclaims three verities drawn from his career of service in the public and private sectors: stable prices, sound finance, and good government.

I first met Volcker in the early 1970s when he was undersecretary of the US Treasury and I was a staff economist at the Federal Reserve Board focusing on issues of international monetary reform. When he became chair of the Federal Reserve in 1979, I worked with him on a range of international financial issues. Our most recent collaboration was in 2010–11 on the Palais Royal Initiative of Michel Camdessus, Alexandre Lamfalussy, and Tommaso Padoa-Schioppa, again, on reform of the international monetary system. Volcker is not always right, but he always has something important to say. Readers and nonreaders of his memoir, Keeping at It: The Quest for Sound Money and Good Government, written with Christine Harper, should reflect on what he has to say.

A commitment to stable prices established Volcker’s reputation. In his memoir, he warns against tolerating a little bit of inflation in pursuit of more economic growth in the short run. He distains the false precision of numerical inflation targets. His view is that good economic policy is about more than scientific analysis; it also involves psychology. Volcker agrees with Alan Greenspan, his successor as Fed chair, that price stability is the “state in which expected changes in the general price level do not effectively alter business or household decisions.” (225)[1] The challenge, in his view, is that economists have not recognized the shortcomings of their translation of this definition into a numerical measure. They have not demonstrated to Volcker’s satisfaction, based on the Greenspan-Volcker verbal definition, that the commonly used target of 2 percent by central banks in advanced countries now should be higher. Instead, many economists now argue that a 2 percent target is too low because it limits the scope of monetary policy to counter recessions and risks dangerous deflation.

In their defense, those advocating a higher inflation target such as 4 percent to avoid deflation and maintain the effectiveness of conventional monetary policy might point to the US experience prior to the Great Recession. From 1986, by which time the Volcker-led Federal Reserve had slain the inflation dragon, until 2007, the annual increase in the US personal consumption expenditure (PCE) deflator, the Federal Reserve’s preferred measure of inflation, averaged 3.6 percent with a standard deviation of 1.4 percentage points. If this was a period of price stability on the Greenspan-Volcker definition, then a reasonable measure of price stability might be higher than 2 percent.

In fact, the Federal Open Market Committee (FOMC) debated this issue in the mid-1990s, and many members concluded that the optimal rate of inflation was probably lower but that lower objective was not worth the cost in terms of employment and output. They preferred an optimistic disinflation policy. However, as personal consumption expenditure (PCE) inflation moved above 5 percent in 1998 and stayed there for the next two years, the FOMC did little about it. In March 1997, the target for the federal funds rate was raised to 5.5 percent. It was subsequently reduced to 4.75 percent in November 1998, before peaking at 6.5 percent in May 1999.

Volcker’s message is that raising the numerical inflation target might be the right policy, but those advocating a higher target appear to be doing so for the wrong reason. They should reflect on whether “a little bit of inflation” might lead to an outbreak of too much.

On deflation, his message is that mild deflation is not price stability, but, on the other hand, in US experience the risk of a deflationary spiral has been limited to periods of a financial system breakdown as in the Great Depression and the Great Recession. This observation leads him to his second verity: the importance of sound finance.

In the Volcker view, sound finance requires effective financial oversight combined with a central bank playing a central role that is independent and dedicated to stable prices. He notes that the structure of the Federal Reserve System is based on political compromise decisions made principally in 1913 and the 1930s. The Fed’s structure may be less than ideal for the United States 85 years later. But it isn’t obviously dysfunctional, and the political authorities today should not attempt to improve it because they might do more harm than good. He expresses satisfaction that at the time of writing, the Federal Reserve “almost uniquely among major federal agencies, hasn’t had its basic organization and functional responsibilities threatened by the Trump administration.” (235) Time will tell if his optimism is justified. Volcker’s message is that the independence of the Federal Reserve is part of our institutional system of checks and balances that should be preserved.

On financial oversight, Volcker favors change. His underlying message is implicit. The Financial Stability Oversight Council (FSOC) created by the Dodd-Frank legislation of 2010 may be effective in theory, but in practice it is likely to prove ineffective, and agency approaches may disintegrate into turf battles and competition in laxity. In the inevitable crisis, the FSOC is likely to fail to achieve its objective. Volcker endorses the proposal in a paper sponsored by the Volcker Alliance, which he founded, that “combines the supervisory functions over the financial system into one entity, the board of which would include representatives of each of the [now] relevant agencies.” (234) He also advocates a major, continuing role for the Federal Reserve in this entity because of “its inherent interest in market stability, its range of regulatory and supervisory responsibilities, and its relative independence from political pressures.” (234)

Volcker’s thoughtful reflections on these two aspects of sound finance and the fact that he combines them are worthy of consideration when the time is right. But given the ongoing pressures and criticisms of governmental processes, the time is not propitious for doing so.

Volcker’s advocacy of a more rational and integrated approach to oversight of the US financial system and respect for the professionalism of the Federal Reserve leads naturally to his third verity—good government. The lack of attention to and respect for good government at all levels is not something new. Citing Alexander Hamilton in the Federalist Papers, Volcker argues that good administration is the key to good government and both are necessary to achieve the effectiveness of good policies. Volcker says that government lacks adequate financial and human resources. He notes that the civilian employment in the federal government is the same as it was in 1962, even though the scope of its assigned duties has increased dramatically. He is implicitly critical of the outsourcing of some critical responsibilities without appropriate oversight and controls. Curiously, Volcker is silent on the importance of fiscal rectitude, a theme about which he has often written and spoken. One suspects that he and his coauthor decided that three verities were enough.

Volcker’s message on good government is that appreciation of effective public administration is necessary for the restoration of trust in government. His message, unfortunately, is no more likely to be answered in the next few years than it has been over the past 30 years since he chaired his first commission on the subject. That fact does not diminish the importance of his message.

The reader might reasonably be depressed that the United States and the world have become unanchored from Volcker’s three verities, especially the third. However, his final message is not to be overly depressed. He closes his memoir with a piece of wisdom from his mother, who died in 1990. When Volcker once expressed his concerns to her about the then-current state of affairs, she reminded him that the United States had already survived a lot over its first 200 years and told him to “get back to work.” In other words, “Keep at it!”

NOTE

1. Numbers in parentheses are references to pages in the book.

https://piie.com/blogs/realtime-economic-issues-watch/paul-volckers-keeping-it-messages-country-and-world?utm_source=feedburner&utm_medium=%24%7Bfeed%7D&utm_campaign=Feed%3A+%24%7BRealTime%7D+%28%24%7BRealTime%7D%29