Αρχική Blog Σελίδα 2695

Who is behind Erdoğan?

0

PHOTO: AFP
Mehmet Efe ÇamanMehmet Efe Çaman turkishminute.com

When the Cold War ended with the collapse of the Soviet Union in 1991, some soldiers in the Turkish military thought Ankara no longer needed NATO and the West. With its political values, NATO was increasingly perceived by these soldiers as a hindrance. Controversial subjects such as Ankara’s human rights record and the condition of Kurds in Turkey that were overlooked during the Cold War due to the immense importance of Turkey in Cold War geopolitics started to dominate Turkish-Western relations, particularly in the context of Turkey’s aspirations as a potential EU candidate. There were a considerable number of people in both the military and the bureaucracy that considered institutionalized multilateral relations with the West (particularly with NATO, the EU, the US and Germany) as a security threat to the territorial integrity of the Turkish state. In particular the Kurdish insurrection during the 1980s, the emergence of the outlawed Kurdistan’s Workers’ Party (PKK) and the EU demand for democratic minority rights for Kurds in Turkey contributed to this negative perception of some factions in the Turkish state bureaucracy.

During the Cold War Turkish foreign policy behavior was based on the concept of political realism in which the military played the key role. Turkey was not powerful enough to protect itself against its “giant neighbor to the north,” as many Turkish policymakers had described the Soviet Union, and it had to integrate with NATO to safeguard its independence and statehood. Only through the NATO umbrella was Turkey successfully able to keep the Soviets away. After the end of the Cold War, however, everything changed. There was no longer any Soviet threat, and the post-Soviet geography, particularly the Caucasus and Central Asia, was full of new opportunities for Ankara. Azerbaijan, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Uzbekistan and Turkmenistan in particular opened up a new world with common cultural, linguistic and religious roots with Turkey. These nations had considerable fossil energy resources, which Turkey did not have, and a large market. Also, the Balkans were viewed by Turkish political elites as former Ottoman territories and, accordingly, a natural zone of influence. Turks soon realized that getting rid of the West and increasing Turkish power on a global scale was an enjoyable and euphoria-generating discourse; however, it had no basis in reality. Turkey needed cooperation with other powers to counterbalance the West in order to gradually become independent from it.

A military memorandum of February 28, 1997 that removed the coalition government of the Islamist Necmettin Erbakan from power was primarily seen as a domestic “course correction” and a “secular-pro-Western” military intervention, but in reality, it was not. Yes, it was carried out by secular military officers, but they were not pro-Western regarding Turkey’s foreign policy orientation. They disagreed with the Copenhagen criteria of the EU (democracy standards for EU candidates) because they believed the EU was undermining the Turkish unitary nation-state by trying to strengthen Kurdish separatism. For example, the commanding officer of the Turkish War Academy, one of the highly influential posts in the country’s strategic position, clearly stated that joining the EU would destabilize Turkey. After the 1997 memorandum, the left-nationalist wing of the “social-democratic” Republican People’s Party (CHP) became stronger and increasingly opposed democratization reforms in Turkey, calling them concessions. Ironically, the pro-European and pro-Western dynamics were derived from the Islamist Justice and Development Party (AKP),which claimed to be the democratic center of the Turkish political spectrum. From the 1997 memorandum to 2005, the Turkish state – first and foremost the military and civilian bureaucracy – increasingly agreed with the EU orientation and the democratizing reform process of the AKP government. Also, a great majority of Turkey’s citizens, especially Kurds, liberals, democrats, other minorities, Gülenists and other Islamic/Islamist groups, supported Turkey’s EU strategy as they believed it would eventually lead to EU membership.

The zero-sum game mentality in Turkish foreign policy was replaced with a new regional policy of “zero problems” that emphasized cooperation with neighboring countries and other regional states. Turkey became a key actor in the European Neighborhood Policy. Turkish democracy improved, and the economy boomed through incredible amounts of foreign investment. A domestic and foreign policy de-securitization process occurred in which the role of the military in Turkish decision-making diminished. This process of “normalization” opened up the doors of EU accession. Moreover, military factions and their civilian accomplices in the bureaucracy lost a considerable amount of their influence. Some of the military cliques that perpetrated illegal activities such as outlining “war-game scenarios” that could potentially lead to a military coup were brought to justice and sent to prison.

This de-securitization brought transparency and accountability in domestic politics. It increased basic freedoms and per capita GDP. It restored Turkey’s relations with Greece and enabled constructive negotiations to reunify Cyprus – a country that had been divided between Greeks and Turks since 1974. This started a constructive normalization process with Armenia, which has a long border with Turkey that has been closed since 1991 due to the Armenia-Azerbaijan dispute. Turkey increased its bilateral trade relations with almost all regional countries, including Syria, Iraq, Bulgaria, Georgia, Russia and Ukraine.

There were three major interconnected game changers of this positive outlook: a large-scale corruption scandal in 2013, the release and reactivation of all jailed Eurasianist deep-state military personnel and an attempted military coup in 2016. The power situation in the Turkish military changed considerably after these three events, and consequently, Erdoğan and his inner circle had to abandon the successful negotiation process with Kurdish separatists for a political solution to the problem and give up their pro-Western foreign policy orientation, including its democratization side effects. This new power situation eventually culminated in the criminalizing of all former allies of Erdoğan: liberals, Kurds and Gülenists. The anti-Western faction in the Turkish military maximized its power and dismissed large numbers of military personnel of all ranks – almost 50 percent of all generals and admirals of Turkish forces and about 18,000 high, middle and low-ranking officers – after the 2016 coup attempt. Currently, the reactivated deep-state military personnel are in key positions in the Turkish armed forces.

In the Western media, analysts have difficulties explaining why Erdoğan turned his back on his Western allies, terminated the political solution process with Kurdish separatists, suspended the constitution and changed the state architecture. They cannot understand why he has arrested or detained about 500,000 people in Turkey, jailed 11 democratically elected Kurdish lawmakers as well as more than 100 Kurdish mayors from the Peoples’ Democratic Party (HDP) and over 160 journalists, and discharged 170,000 public servants and 8,000 academics. These numbers indicate the extraordinary extent of this purge. Even the military intervention of 1980, which was a full-scale coup that abolished the constitution, led to the firing of only 4,891 public servants, 148 academics and 576 military officers. In the current situation, the number of fired public servants is 35 times higher, the number of purged academics is 54 times higher and the number of purged and jailed military personnel is 31 times higher than after the full-scale coup. The number of dismissed public servants and other purged people is evidence demonstrating that the Turkish Republic has been replaced by another state. Erdoğan and his inner circle do not reflect the real power constellation in Turkey.

Aside from the period during which Ankara warmed to the EU’s democratic values, the Turkish military has always played an important role in Turkey’s politics. The existence of several cliques or factions in the Turkish armed forces is also a well-known fact. The unusually high number of purged officers and civilian public servants after the 2016 coup attempt point to an obvious anomaly. In the current regime, Erdoğan and his inner circle are certainly not to be underestimated. But can Erdoğan alone control the powerful Turkish military? Why did Erdoğan terminate the “Solution Process” with the Kurds? It was his greatest project and the biggest risk of his entire political career. Why did he change course in Syria and in Turkey’s general foreign policy orientation? Why did he decide to develop a strategic partnership with Russia? Why did he purge so many soldiers in the Turkish military and bureaucracy? Did he really need a purge to such an immense extent? Understanding Turkey’s derailing is not only an academic concern but also highly relevant for NATO and the future of the eastern Mediterranean, the Middle East, and Europe.

I think this comprehensive policy shift occurred because of Erdoğan’s new deep-state partners. Current Turkish politics clearly demonstrates the immense influence of Eurasianist deep-state elements that control the Turkish military and – temporarily – tolerate/support Erdoğan, since they are using his power to convince Islamist-conservative grassroots groups in Turkish politics of the necessity of the current political course. Interestingly, the opposition (except for the Kurds, of course) such as the left-nationalist wing of the CHP, which currently controls the party, and the ultra-right-wing of the Nationalist Movement Party (MHP) agree, especially with the aggressive military strategy in Kurdish politics (both in Turkey and in Syria) and the anti-Western foreign policy orientation. It is hard to say whether the cooperation of the opposition with current key policies is based on voluntary cooperation or on direct strategic collaboration with the deep state. This alliance, which is currently powerful but also fragile, will remain until Erdoğan loses his credibility and charisma with the masses in Turkey. In Turkey, there is no iron-fisted type of monolithic Erdoğan regime, but rather a power balance. Once we face this reality, we will start to truly comprehend Turkey’s present situation.

https://www.turkishminute.com/2019/03/12/opinion-who-is-behind-erdogan/

 

«Και τώρα τι κάνουνε κ. Μακρόν με τις αμέτρητες υποβληθείσες προτάσεις του γαλλικού Λαού ;»

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Αυτό είναι το εύλογο ερώτημα που θέτουν οι Γάλλοι που συμμετέχουν καλόπιστα στον δίμηνο «ευρύ εθνικό διάλογο» τον οποίο δρομολόγησε ο Μακρόν για πρώτη φορά στη χώρα του και που ολοκληρώνεται στις 15 Μαρτίου 2019 . Το 65% των ερωτηθέντων απάντησε προκαταβολικά ότι «δεν θα βγει τίποτα». Οι πιο καλόπιστοι όμως ερωτούν αν θα τις αξιοποιήσει τις αμέτρητες προτάσεις και παρεμβάσεις και πώς θα γίνει αυτό πρακτικά ; Με ποιους σε ανεπάρκεια οικονομικούς πόρους που διαθέτει η ελλειμματική γαλλική οικονομία, πέρα από τα 12 δις εκατομμύρια ευρώ που διέθεσε ήδη καθ’υπέρβση του ψηφισθέντος προϋπολογισμού 2019 ;

 

Θυμίζω στους αναγνώστες μου πότε, πώς και γιατί ξεκίνησε και συνεχίστηκε για 17η εβδομάδα το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων».

Ξεκίνησε στις  17-11-2018 : http://www.anixneuseis.gr/?p=198156, μέσα από «ψηφιακές κινητοποιήσεις» που παρέκαμψαν το γαλλικό συμβατικό πολιτικό και συνδικαλιστικό σύστημα και δεν υποτάχθηκε ακόμα σε αυτό. Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι οι κιτρινογελεκάδες είναι όλοι έντιμοι βιοπαλαιστές που δίνουν απλά τη μάχη της επιβίωσης. Κάθε άλλο. Μερίδα από αυτούς αποδείχθηκαν στην πορεία τους  κοινοί ακροαριστεροδεξιοί Μπαχαλάκηδες (σαν αυτούς που έχουμε κι εμείς στην Ελλάδα) που υποσκάπτουν τους ισχύοντες αστικούς δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας τους στο όνομα της δήθεν «οριζοντιότητας», δηλαδή της αδιέξοδης ισότητας μεταξύ τους, που τους κρατά καθηλωμένους (μόνο 28.600 άτομα συμμετείχαν στις διαδηλώσεις στις 9-3-2019 από 283.000 στο ξεκίνημα στις 17-11-2018) και διασπασμένους και που δεν είναι σε θέση ούτε καν να αποδώσουν δίκαια και έγκαιρα στους τραυματισθέντες και υπόδικους συντρόφους τους τα χρήματα ενός εράνου που πρόσφατα διενήργησαν ! Βλέπε το σχετικό άρθρο της Anne-Charlotte Dusseaulx στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche στις 7-3-2019 με τίτλο  : « Κίτρινα γιλέκα : τι θα γίνουν τα 147.000 ευρώ του εράνου που δρομολόγησε ο Eric Drouet ;» Ένα από τα πιο προβεβλημένα ηγετικά στελέχη του κινήματος, εναντίον του οποίου ακούστηκαν πολλά διαχειριστικά υπονοούμενα από ορισμένα «Κίτρινα Γιλέκα».

Γιατί ξεκίνησε το κίνημα ;

Διότι υπάρχουν πάρα πολλοί Γάλλοι οι οποίοι δεν τα βγάζουν πέρα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι  πάνω από 1.500.000 χωρισμένες Γαλλίδες, έγγαμες και μη, δυσκολεύονται να ζήσουν τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους, γιατί οι πρώην τους δεν συνεισφέρουν οικονομικά στις μονογονεϊκές οικογένειές τους. Ισχυρίζονται ότι μετά τις 20 του μηνός αδειάζει το ψυγείο τους. Εξ ου και το βασικότερο αίτημά τους (όχι το μόνο) ήταν και παραμένει  η «σημαντική αύξηση της αγοραστικής τους δύναμης» κι όχι η άνοδος του φόρου επί των καυσίμων. Αυτή ήταν το πρόσχημα για να ξεκινήσουν τα μπλόκα. Δεν αναφέρομαι φυσικά στους ξεχασμένους άνεργους Γάλλους (λίγο κάτω από το 9% του ενεργού πληθυσμού) που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και με τους οποίους ελάχιστοι ασχολούνται. Σύμφωνα με άρθρο του Vivien Vergnaud που δημοσιεύθηκε στις 12-9-2018 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche, μετρήθηκαν το 2016 8,8 εκατομμύρια φτωχοί στη Γαλλία, δηλαδή το 14% του πληθυσμού, 66.330.000 άτομα, που ζουν με λιγότερα από «1.026 ευρώ το μήνα στην μητροπολιτική χώρα».

Το εν λόγω κίνημα ξεκίνησε όμως και γιατί ο Μακρόν, μαζί με τα τεχνογνωστικά σαΐνια του, δεν πρόβλεψαν εγκαίρως την κοινωνική αγανάκτηση, που προ-υπήρχε στην γαλλική κοινωνία για δεκαετίες και που τον έφερε απροσδόκητα στην εξουσία το 2017. Κυρίως χάρη στο ξέσπασμα του «σκανδάλου της Πηνελόπης» http://www.anixneuseis.gr/?p=163556, συζύγου του Φρανσουά Φιγιόν, μεγάλου φαβορί τότε για την κατάκτηση της γαλλικής προεδρίας. Νόμισε δηλαδή ο Μακρόν ότι αρκούσε να αρχίσει να εφαρμόζει πιστά, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, τις φιλελεύθερες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η μη ανταγωνιστική γαλλική οικονομία και που περιλαμβάνονταν στο προεκλογικό του πρόγραμμα το οποίο είχε «νομιμοποιηθεί» από τις διπλές εκλογές του 2017. Λάθος. Απεδείχθη ότι ένα μεγάλο μέρος των Γάλλων δεν νομιμοποίησε το προεκλογικό πρόγραμμα Μακρόν τον οποίο στον 1ο γύρο ψήφισε μόνο το 24%. Απλώς τον ψήφισε το 65% στο 2ο γύρο γιατί ήθελε να «φράξει τον δρόμο στην Λεπέν για την άνοδό της στην εξουσία» και γιατί είχε απορρίψει στη συνείδησή του όλο το υπάρχων τότε πολιτικό και συνδικαλιστικό σύστημα που τον κυβέρνησε επί δεκαετίες. Τρανή αφέλεια των Γάλλων βέβαια σαν την παρόμοια αφέλεια πολλών Ελλήνων που πίστεψαν ότι αρκούσε να φύγει το «παλιό» και «σάπιο», για να έρθει το ελπιδοφόρο «νέο» του κ. Τσίπρα, κι όλα θα έφτιαχναν δια νεανικής μαγείας !

Και αφού λοιπόν τα πράγματα πήγαν πολύ καλά μέχρι και τον Ιούνιο του 2018, οι επιτελείς του Μακρόν άρχισαν να του ετοιμάζουν ένα νέο κύμα μεταρρυθμίσεων για την 2η περίοδο της πενταετούς του θητείας, με την αντιπολίτευση και τους συνδικαλιστές να είναι σαστισμένοι. Δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν τον καταιγισμό των μεταρρυθμιστικών νομοσχεδίων που τους έρχονταν καθημερινά. Και ξαφνικά ξεσπάει τον Ιούλιο του 2018 το σκάνδαλο του Μπεναλλά, συμβούλου ασφαλείας του Μακρόν, για το οποίο έγραψα στις Ανιχνεύσεις στις 23-2-2019  http://www.anixneuseis.gr/?p=203131, και όλα άρχισαν να ανατρέπονται. Η δημοτικότητα του Μακρόν αρχίζει να κατρακυλάει για να φτάσει στο 20% τον Δεκέμβριο του 2018, όταν το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» βρισκόταν μαζικό στους δρόμους των μεγαλουπόλεων και των κυκλικών σημείων εισόδου και εξόδου στην γαλλική επαρχία. Με την κοινωνία να εκφράζει στα γκάλοπ την συμπάθειά της σε αυτό από 70 έως και 80%, όμως το 80% των Γάλλων να μην επιθυμεί τις βιαιότητες που κάθε Σάββατο παρατηρούνταν.

Μετά την πρώτη αμηχανία και το σκληρά επαναλαμβανόμενο κάθε εβδομάδα σύνθημα «Μακρόν παραιτήσου», ο Γάλλος πρόεδρος βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Πρέπει κάτι να κάνει για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η ζοφερή για τον ίδιο, αλλά ελπιδοφόρα για την αντιπολίτευση, κατάσταση. Κι έτσι λανσάρει την ιδέα για τη διενέργεια του «ευρέως εθνικού διαλόγου» με τους πολίτες, στέλνοντάς τους μια σχετική Επιστολή, αναρτημένη στον ειδικό ιστότοπο https://granddebat.fr/ . Οι πιο πολλοί κάγχασαν με την ιδέα αυτή. Οι εχθροί του είπαν ότι πρόκειται για έναν κοινό αντιπερισπασμό του για να εκτρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης από τα «Κίτρινα Γιλέκα» και να κερδίσει χρόνο για να δει τι θα κάνει. Όμως ο Μακρόν όρισε 4 θεματικές ενότητες διαλόγου και έβαλε και το εξής χρονοδιάγραμμα : δυο μήνες διάλογος μέχρι τις 15 Μαρτίου κι ένας μήνας μετά μέχρι τις 15 Απριλίου 2019, επεξεργασία, κωδικοποίηση και ανάδειξη των υποβληθεισών προτάσεων του γαλλικού Λαού για ένα νέο εγκεκριμένο σχέδιο διακυβέρνησης για το υπόλοιπο της θητείας του.

Ο εν λόγω διάλογος ξεκίνησε, συνεχίστηκε και τερματίζεται αυτήν την εβδομάδα με χιλιάδες τοπικές συναθροίσεις (πάνω από 10.000), μέσα σε ένα ανέλπιστα εξαιρετικό και πολιτισμένο κλίμα, μη στημένων ερωταπαντήσεων. Σε ορισμένες από αυτές συμμετείχε κι ο ίδιος ο Μακρόν, όπως είχε προβλεφθεί, κι ο πρωθυπουργός, και αρμόδιοι υπουργοί και βουλευτές οι οποίοι δεν πήγαν εκεί για βγάλουν «δεκάρικους λόγους». Συμμετείχαν επίσης χιλιάδες τοπικοί αιρετοί άρχοντες Δήμων και Περιφερειών, εκπρόσωποι κοινωνικών φορέων γυναικών, νέων, γερόντων και μαθητών σχολείων. Ακόμα και κάποιοι λίγοι κιτρινογελεκάδες (!), που ο γράφων τους είδε με τα ίδια του τα μάτια, στα ειδησεογραφικά κανάλια BFM TV  και LCI που μετέδιδαν  απευθείας την όλη πολύωρη διαδικασία διαλόγου, να παρεμβαίνουν και να διατυπώνουν τις απόψεις τους ανεμπόδιστα (φορώντας μάλιστα και μια καδένα με το έμβλημα του κίτρινου γιλέκου). Κι έτσι ο διάλογος αυτός, που φάνηκε ότι τον είχε ανάγκη η πλειοψηφία του γαλλικού Λαού, μπήκε μέσα στο σπίτι των πολιτών που δεν συμμετείχαν μεν, ήθελαν όμως να τον παρακολουθήσουν από την τηλεόραση. Τα ίδια κανάλια μετέδωσαν απευθείας και τις πολύωρες, θορυβώδεις, ταραχώδεις κι ενίοτε καταστροφικές 17 διαδηλώσεις των «Κίτρινων Γιλέκων» με ανταποκρίσεις από όλες τις πόλεις όπου διεξήχθησαν, δίδοντας τα ελεύθερα μικρόφωνα και τις κάμερες σε επώνυμους και ανώνυμους εκπροσώπους τους που είδα με τα ίδια μου τα μάτια να συμμετέχουν ως συνομιλητές και στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελς, φορώντας τα κίτρινα γιλέκα τους ώστε να μη μπερδεύεται ο τηλεθεατής. Είναι μεγάλο ψέμα ότι τα κανάλια δεν τους έπαιξαν, όπως ισχυρίζεται το 53% των Γάλλων. Ψάχνουν για το άλλοθι της σταδιακής μείωσης των συμμετεχόντων στις διαδηλώσεις. Κατά τη γνώμη μου το πραγματικό τους πρόβλημα ήταν και είναι το εξής τηλεοπτικό κοντράστ στα μάτια αυτών που δεν έχουν γράσο :

Από την μια μεριά έβλεπες έναν Μακρόν να πηγαίνει σε έναν δημοκρατικό διάλογο στον οποίο να μη βγάζει έναν κουραστικό μονόλογο, αλλά να κρατάει σημειώσεις ως φοιτητής στο σημειωματάριό του και να απαντάει στη συνέχεια με αξιοθαύμαστη επάρκεια επί ώρες, σε μια προς μια, σε όλες τις ερωτήσεις και στα διάφορα περίπλοκα και τεχνικά αυτοδιοικητικά θέματα που του έβαζαν οι συμμετέχοντες Δήμαρχοι. Οι τελευταίοι που σχεδόν όλοι τους ανήκουν στην αντιπολίτευση σοσιαλιστών, ρεπουμπλικάνων, κομμουνιστών, λεπενιστών του αναγνώριζαν μπροστά στις κάμερες ότι ο Γάλλος πρόεδρος «είναι ξεφτέρι» (brilliant). «Κατέχει όλα τα θέματα».

Και από την άλλη έβλεπες στην τηλεόραση διαδηλώσεις κλασικών αντικυβερνητικών συνθημάτων που άρχιζαν με ειρηνικές πορείες και κατέληγαν καπελωμένες από τους Μπαχαλάκηδες οι οποίοι έσπαγαν και ρήμαζαν εμπορικά καταστήματα και δημόσιο εξοπλισμό, συγκρουόμενοι με απύθμενο μίσος και ύβρεις (αναπαραγόμενα στα κοινωνικά δίκτυα) με τα ΜΑΤ. Όσοι από τα ίδια τα «Κίτρινα Γιλέκα» (π.χ. οι κυρίες JaclineMouraud (αριστερά) και Ingrid Levavasseur) τόλμησαν να δείξουν μια κάποια μετριοπάθεια και να προτείνουν διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, απειλήθηκαν με θάνατο και σεξιστικές ύβρεις στα κοινωνικά δίκτυα, όπως οι ίδιες το ομολόγησαν στις τηλεοράσεις. Μάλιστα η Ingrid Levavasseur, που τόλμησε να ανακοινώσει έναν κατάλογο 10 πρώτων ατόμων ως υποψηφίων για τις επικείμενες ευρωεκλογές, αναγκάστηκε να πάρει πίσω την πρότασή της, όπως και τα υπόλοιπα άτομα !

Μετά από όλα αυτά, είναι δυνατόν οι Γάλλοι, που δεν είναι όλοι τους κουζουλοί, να μην βελτιώσουν την δημοτικότητα του Μακρόν στο 28% από τη μια μεριά και να ρίξουν τη συμπάθειά τους προς τα «Κίτρινα Γιλέκα» από το 80% στο 53% από την άλλη ;

Άρα, και τώρα τι κάνουνε με τις προτάσεις του κόσμου και των φορέων (;) τίθεται πρωτίστως προς τον Μακρόν, διότι αυτός είναι εξουσία. Όμως θα τεθεί αμείλικτα και προς τους ακραίους ηγέτες των «Κίτρινων Γιλέκων» μετά την 18η κινητοποίηση της 16ης Μαρτίου 2019 στο Παρίσι, κατά την οποία φιλοδοξούν να μπλοκάρουν ολόκληρη τη Γαλλία (λιμάνια και διυλιστήρια).

Αν και οι δυο αντιμαχόμενοι (Μακρόν και Γιλέκα) δεν επιτύχουν κάτι το χειροπιαστό και υλοποιήσιμο για τον 1ο και μια μαζικότατη και ειρηνική διαδήλωση για τους δεύτερους, εκτιμώ ότι θα έχουμε άλλες εξελίξεις… Δεν μπορώ να προδικάσω ακόμα τον νικητή αυτής μάχης που συνεχίζεται.

.

 

 

Υποχωρητικότητα και Κατευνασμός Πάνε Μαζί και Οδηγούν κατ’ Ευθείαν στην… Ήττα

0

Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου (*)

Όταν ο κ. Κοτζιάς, πρώην Υπουργός Εξωτερικών, επέμεινε στην απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων και στην άρση του καθεστώτος των εγγυήσεων για το Κυπριακό, δέχθηκε θετικά σχόλια από πολλούς Έλληνες αναλυτές. Φυσικά δεν έκανε παρά το αυτονόητο και το ελάχιστο απέναντι στην Τουρκική θρασύτητα και την πολιτική των τετελεσμένων για 44 χρόνια. Η συνέχεια όμως των πολιτικών του πρωτοβουλιών στο Μακεδονικό ήρθε, σύντομα, να ανατρέψει τις όποιες θετικές εντυπώσεις είχε αποκομίσει, με την σύναψη της επαίσχυντης και βλαπτικής Συμφωνίας της Πρέσπας. Οι τεράστιες λαϊκές αντιδράσεις για την Μακεδονία και η δολοφονία του ηρωικού Κωνσταντίνου Κατσίφα, τον εμπόδισαν να προχωρήσει και σε άλλο ολίσθημα, με μία επίσης λειψή και επικίνδυνη συμφωνία με την Αλβανία του εθνικιστή Έντι Ράμα, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, είτε ήταν οριστικά είτε όχι.

Σήμερα, μετά την επεισοδιακή παραίτησή του, και αφού με προχειρότητα και ακαίρως άνοιξε θέμα μερικής μόνο επέκτασης της ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο και όχι ταυτόχρονα και στο Αιγαίο, ενισχύοντας έμμεσα την πολιτική του casus belli της Τουρκίας, ήρθε πρόσφατα με δηλώσεις του στους Δελφούς, να πρωτοτυπήσει και να εντυπωσιάσει, επικίνδυνα όμως, εμφανίζοντας την Ελλάδα ως «μοναχοφάη» και την Τουρκία ως «αδικημένη» στην κατανομή θαλάσσιων δικαιωμάτων, κάνοντας μνεία του μεγάλου μήκους των ακτών της Τουρκίας που θα δικαιολογούσε πολύ πιο εκτεταμένες θαλάσσιες Ζώνες της στην Αν. Μεσόγειο, που περιορίζονται όμως σημαντικά από το σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Πιθανώς να υπονοούσε (και πάντως μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί και έτσι) και τα νησιά του Αιγαίου, ίσως και την Κρήτη και την Κύπρο…!

Ο κ. Κοτζιάς, λοιπόν, θα πρέπει να προσέξει και να λάβει υπόψη του τα εξής:

  1. Η Τουρκία είναι αποδεδειγμένα αναθεωρητική και επεκτατική δύναμη σε όλη την περίμετρο των συνόρων της (Κύπρος, Ιράκ, Συρία), από το 1973 στο Αιγαίο και προσφάτως με την ιδεοληψία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και στην Αν. Μεσόγειο. Μια τέτοια πολιτική παραγκωνίζει προκλητικά το Διεθνές Δίκαιο, επιλέγει στόχους και μεθόδους με αυθαιρεσία που την βασίζει στην απειλή και στην χρήση βίας ή στην επίτευξη των επιθυμητών αποτελεσμάτων μόνο με την προβολή της ισχύος της, την οποία μεγεθύνει αναίτια ιδίως πρόσφατα και σε μη αναγκαία για την άμυνά της επίπεδα. Μία τέτοια χώρα δεν πρόκειται να μείνει ικανοποιημένη με λύσεις που υπακούουν στις δικαιϊκές ρυθμίσεις, έστω κι αν λόγω επιείκειας-ευθυδικίας της δοθούν, αυξημένα ωφελήματα. Δεν θα μείνει ικανοποιημένη αν δεν πάρει (με την απειλή της βίας ή άλλους έκνομους τρόπους) την «μερίδα του λέοντος», έστω και σταδιακά, έστω κι αν αυτό παραβιάζει κάθε δικαιϊκή πρόβλεψη.
  1. Η Ιστορία το πιστοποιεί, ότι η Τουρκία:
  • Γενοκτόνησε τους Χριστιανικούς πληθυσμούς της, αφού επί Οθωμανών καταδυνάστευσε βάρβαρα, επί 4 έως 8 αιώνες, τους ταλαίπωρους υποτελείς της, επισφραγίζοντας το διαρκές έγκλημα με την φρικαλέα ανθρωποσφαγή της Σμύρνης.
  • Παραβίασε από την πρώτη στιγμή την Συμφωνία της Λωζάνης, καταληστεύοντας, εκδιώκοντας και εξοντώνοντας, με μύριους δόλιους τρόπους,τους Ρωμιούς της Πόλης- Ίμβρου-Τενέδου, που τους κατάντησε μία χούφτα γερόντων, σκιά της εύπορης και πολιτιστικά κυρίαρχης Κοινότητας των 280.000 του παρελθόντος (1942, 1955, 1964, 1965, και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό…).
  • Το 1964-1965 βομβάρδισε την Κύπρο και το 1974 κατέλαβε με τον Αττίλα το 37% του εδάφους της και επί 45 χρόνια συνεχίζει την παράνομη κατοχή, επιδιώκοντας να ελέγξει μελλοντικά και τον ελεύθερο νότο.
  • Από το 1973 παραβιάζει και διεκδικεί την Ελληνική Υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και, αρνούμενη δικαστική επίλυση, απαγορεύει από το 1994 την απόλαυση απόλυτα νομίμων θαλάσσιων δικαιωμάτων στη χώρα μας με την απειλή πολέμου, και από το 1996 διεκδικεί τις βραχονησίδες του Αιγαίου και κατοικημένα νησιά του Αρχιπελάγους μας, μέχρι τα νότια και βόρεια παράλια της Κρήτης!
  • Στηρίζει τους ανθελληνικούς «μεγαλοϊδεατισμούς» Σκοπιανών και Αλβανών και υπονομεύει τα ελληνικά συμφέροντα όπου τα συναντήσει..!
  • Διεκδικεί ρόλο Περιφερειακής και Παγκόσμιας Υπερδύναμης με γιγάντιους επιθετικούς εξοπλισμούς και παίζει εκβιαστικά «πόκερ» μετά Δύσης, Ρωσίας και Ισλαμικού κόσμου.
  1. Οι παραπάνω υπενθυμίσεις για τον «φωστήρα» της εξωτερικής πολιτικής, που αν γνώριζε στοιχειωδώς Θουκυδίδη και σύγχρονη Θεωρία Διεθνών Σχέσεων, και την περιπτωσιολογία της εφαρμογής τους, θα έπρεπε να μην δίνει επιχειρήματα, με τις επιπόλαιες δηλώσεις του, στην μαξιμαλιστική και επιθετική Τουρκία. Και αντί να εισπράττει ευχαριστίες και επαίνους από τον Τουρκικό Τύπο, για τον ενδοτισμό του, θα έπρεπε, ως Υπ.Εξ., να είχε μεριμνήσει να διασφαλίσει μία ασφαλή και συμφέρουσα για την Ελλάδα Συμφωνία με τα Σκόπια, που θα ενίσχυε το εθνικό μας γόητρο και την διεθνή μας ακτινοβολία με μία διαπλωματική νίκη απέναντι σ’ ένα μικρό και αδύναμο Κράτος, το οποίο όμως τελικά θριάμβευσε εναντίον μας, με τον «αυτοχειριασμό» μας της Συμφωνίας της Πρέσπας, με αρχιτέκτονά της τον κ. Κοτζιά! Επίσης, ως μέλος του ΚΥΣΕΑ θα έπρεπε να είχε μεριμνήσει για την αύξηση της αποτρεπτικής ικανότητας της Ελλάδας και διά της στρατιωτικής και διά της διπλωματικής ισχύος. Η τετραμερής συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, την οποία επικαλείται ως έργο του, ξεκίνησε επί της προηγούμενης Κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, την οποία προφανώς έπρεπε να συνεχίσει και ο ίδιος! Και η ανάμιξη των Η.Π.Α. και της Γαλλίας αποτελεί απόρροια της πολιτικής του Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που οδήγησε στον εντοπισμό των υποθαλάσσιων υδρογονανθράκων.
  1. Ας μην ξεχνάμε και την υπονόμευση των Ελληνορωσικών σχέσεων για την οποία ευθύνεται με τις άκριτες και (τουλάχιστον) υπερβολικές απομακρύνσεις Ρώσων Διπλωματών από την Ελλάδα, που έπληξαν, σε μία ευαίσθητη περίοδο, τις σχέσεις μας με μία Υπερδύναμη, ίσως για να ολοκληρωθεί η ευθυγράμμιση της Ελλάδας με κελεύσματα Δυτικών Κέντρων, που οδήγησαν επίσης και στο «Βατερλώ» της Πρέσπας! Την «φωτιά» στις καλές (μετά τον Κων/νο Καραμανλή) Ελληνορωσικές σχέσεις έσπευσε να «σβήσει» ο κ. Τσίπρας, είτε «αδειάζοντας» τον πρώην συνεργάτη του, είτε εφαρμόζοντας μία πολιτική του τύπου «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», αλλά προφανώς, έτσι ρισκάροντας σοβαρά ελληνικά συμφέροντα… Η ψυχρή υποδοχή της οποίας έτυχε, στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Μόσχα και οι πληροφορίες για ψυχρολουσία από τον Ρώσο Πρόεδρο, επιβεβαιώνουν την ζημία της Ελληνικής Διπλωματίας από τους παραπάνω ερασιτεχνικούς χειρισμούς! Η Ελλάδα, λόγω γεωγραφίας και ιστορίας-πολιτισμού, δεν έχει την πολυτέλεια να κόψει τους δεσμούς με την Μόσχα, ταυτιζόμενη μονομερώς με τις Η.Π.Α. και την (Γερμανική) Ευρώπη, που μόνο επιλεκτικά και με βάση το ίδιον συμφέρον τους στηρίζουν κάποιες ελληνικές θέσεις. Ακόμη και σήμερα με την κρίση στις Αμερικανοτουρκικές σχέσεις, δεν έχουν υπάρξει ακόμη χειροπιαστές ωφέλειες για την Ελλάδα απέναντι στις απειλές της Τουρκίας ή τους «βρυχηθμούς» και τις προκλήσεις της Αλβανίας και των Σκοπίων, με Αμερικανική, ΝΑΤΟϊκή ή Ευρωπαϊκή αποτελεσματική παρέμβαση. Το αντίθετο θα έλεγα! Μόνον οι στρατιωτικές διευκολύνσεις στην Ελλάδα, χωρίς ουσιώδες πολιτικό και αμυντικό αντάλλαγμα, δείχνουν να ενδιαφέρουν τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, και μόνο τα αποθέματα υδρογονανθράκων της Κύπρου να προσελκύουν τις Δυτικές πετρελαϊκές εταιρίες, για καθαρά ενεργειακούς και οικονομικούς σκοπούς!
  1. Και τώρα ας έρθω στο καθαρά νομικό επίπεδο του σχολιασμού των άκριτων και επικίνδυνων δηλώσεων του πρώην Υπ.Εξ. (με την ιδιότητά μου ως νομικού-διεθνολόγου με ειδίκευση στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας).

Είναι βέβαιο ότι η Τουρκία εδώ και δεκαετίες έχει «κηρύξει τον πόλεμο» και προσπαθεί να ανατρέψει τον διεθνώς, εθιμικά και συμβατικά, καθιερωμένο κανόνα για την ισότητα των δικαιωμάτων των Θαλάσσιων Ζωνών των νησιών με τα αντίστοιχα δικαιώματα των ηπειρωτικών ακτών. Το άρθρο 121 §2 της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας (ΣΔΘ) του 1982, όμως, είναι σαφέστατο: Τα νησιά δικαιούνται και τις 4 Θαλάσσιες Ζώνες (Αιγιαλίτιδα, Συνορεύουσα, Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ) που δικαιούνται και τα ηπειρωτικά παράκτια εδάφη. Μόνη εξαίρεση οι βράχοι που δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δική τους οικονομική ζωή, που δεν θα έχουν ΑΟΖ ή Υφαλοκρηπίδα (δηλαδή 200 ναυτικά μίλια). Άρα και αυτοί οι (ακατοίκητοι) βράχοι θα έχουν πλήρη Αιγιαλίτιδα και Συνορεύουσα Ζώνη (δηλαδή ως 24 ναυτικά μίλια γύρω τους)! Ο κανόνας αυτός μάλιστα δεσμεύει, ως εθιμικός, γενικής ισχύος, και τα Κράτη που τον καταψήφισαν και δεν συμφωνούν (παράνομα) με την εφαρμογή του, όπως η Τουρκία. Υπ’ όψιν ότι την ΣΔΘ την έχουν επικυρώσει περί τα 160 Κράτη, δηλαδή τα 4/5 της Υφηλίου.

Το Καστελόριζο (Μεγίστη) μαζί με άλλα 11 μικρά νησιά-νησίδες (από την Ρω μέχρι την Στρογγύλη) θεωρείται ως κατοικημένο νησί και παράγει θαλάσσιες ζωές. Κατά μείζονα λόγο, το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου (μέχρι τα Κύθηρα, Δυτ. Κρήτη και Ρόδο, Κάσο-Κάρπαθο, Ανατ. Κρήτη) με 120 περίπου κατοικημένα νησιά και περίπου 2000 βραχονήσια, έχει δεδομένα πλήρη δικαιώματα Θαλασσίων Ζωνών.

Η (μικτή) αρχιπελαγική δομή επιβάλλει μάλιστα την ενότητα του νησιωτικού χώρου με την ηπειρωτική επικράτεια της χώρας μας, χωρίς την παρεμβολή ξένης κυριαρχίας ενδιαμέσως. Δηλαδή υπάρχει ευνοϊκή για την Ελλάδα «συναφής περίσταση» της τοπικής γεωγραφίας.

Η χώρα μας έχει σχεδόν 16.000 χιλιόμετρα μήκος ακτών (ηπειρωτικών και νησιωτικών) δηλαδή όσες περίπου οι ακτές όλης της Αφρικής! Στο Αιγαίο μάλιστα οι ακτές μας είναι περίπου 4.5 προς 1 απέναντι στις Αιγαιακές ακτές της Τουρκίας. Με βάση τον κυρίαρχο παράγοντα στις θαλάσσιες οριοθετήσεις, δηλαδή το κριτήριο της αναλογικότητας των ακτών, το Αιγαίο κυριαρχείται από ελληνικές θαλάσσιες ζώνες. Και μόνο με την εφαρμογή του πλάτους των 12 ν.μ. της Αιγιαλίτιδας Ζώνης στο Αιγαίο το 71% περίπου θα ανήκει στην Ελλάδα, περί το 9% στην Τουρκία και το 20% στα Διεθνή Ύδατα (Ανοικτή Θάλασσα). Με την θέσπιση της ΑΟΖ (ή έστω την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας), η Ελλάδα θα καλύψει και μεγάλο μέρος του 20% των Διεθνών Υδάτων του Αιγαίου, ενώ και η Τουρκία θα αυξήσει κατά τι την περιοχή της. Παρά την νέα αυτή κατανομή θαλασσίων δικαιωμάτων, δεν επηρεάζεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα και υπέρπτηση στο Αιγαίο, γιατί:

α)    Μέσα στην Αιγιαλίτιδα ισχύει το ισχυρό δικαίωμα αβλαβούς διέλευσης, ενώ

β)    εντός της ΑΟΖ ισχύουν τα ίδια δικαιώματα ναυσιπλοΐας-υπέρπτησης (εφόσον δεν εμποδίζουν τις οικονομικές χρήσεις της ΑΟΖ) και επιπλέον η ελευθερία τοποθέτησης υποβρύχιων σωληναγωγών για μεταφορά υγρών-αερίων και καλωδίων για μεταφορά ηλεκτρικού-ηλεκτρονικού σήματος και οπτικών ινών.

Συνεπώς, ούτε ελληνική «λίμνη» καθίσταται το Αιγαίο, ούτε χάνει νόμιμα δικαιώματα η Τουρκία, πλην της μείωσης του χώρου που καταχρηστικά δεσμεύει για τουρκικές αεροναυτικές ασκήσεις, στην αυξημένη (στο μέλλον) έκταση της Ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης. Και πάλι όμως παραμένει το 20% του Αιγαίου ως Διεθνή Ύδατα.

Βεβαίως η Τουρκία στις περιοχές της Ελληνικής Αιγιαλίτιδας ή της ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας δεν θα έχει δικαιώματα (ενδεχόμενων) υδρογονανθράκων (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) στο βυθό, και αλιείας-ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ή τεχνητών νησιών στα ύδατα. Πρέπει όμως να αποδεχθεί η Τουρκία, ότι, όπως στην Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη, που της ανήκουν ως επικράτειά της, δεν εμπλέκεται η Ελλάδα ούτε επιζητεί αλλαγές συνόρων ή οικονομικά ωφελήματα, έτσι κατ’ αναλογία και η Τουρκία δεν δικαιούται ούτε να εμπλέκεται, ούτε να διεκδικεί, ούτε να επιδιώκει οικονομικά ωφελήματα, από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαιακού Αρχιπελάγους. Εκείνη έχει 780.000 τετρ. χιλιόμετρα εκτάσεων και η Ελλάδα μόνο 132.000 τ.χ. Αλλά η Τουρκία δεν έχει, πλην ελαχίστων, νησιά στο Αιγαίο, ενώ η Ελλάδα έχει πλήρη κυριαρχία στα νησιά του Αρχιπελάγους του Αιγαίου και δικαιούται όλα τα παρεπόμενα θαλάσσια δικαιώματα απ’ αυτά. Η Διεθνής Νομολογία για θαλάσσιες οριοθετήσεις (δηλαδή οι δικαστικές αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων) έχουν μειώσει σε μερικές περιπτώσεις τις Θαλάσσιες Ζώνες κάποιων νησιών που κρίθηκαν ότι αποτελούν «ειδικές περιστάσεις» με βάση την «αρχή της ευθυδικίας», αλλά και αυτό παγίως ερμηνεύθηκε από τα Δικαστήρια ότι γίνεται χωρίς να συγκρούεται με το Δίκαιο ούτε να προηγείται αυτού (δηλαδή υπόκειται στο Δίκαιο, στις νομικές ρυθμίσεις (όπως π.χ. το άρθρο 121 §2 της ΣΔΘ). Και αυτές οι εξαιρέσεις δεν πρόκειται να ισχύουν βεβαίως σε συνθήκες νησιωτικού αρχιπελάγους!

Συνεπώς αν η Τουρκία (και δυστυχώς φαίνεται και ο κ. Κοτζιάς) θέλει να αγνοήσει πλήρως το Δίκαιο και κατά το δοκούν να διανείμει (δηλαδή να διεκδικήσει αυθαίρετα) τις θαλάσσιες περιοχές, τότε ευρίσκεται εν αδίκω και εκτός πλαισίου νομιμότητας!

Στο Αιγαίο η θέση της Ελλάδας νομικά είναι πανίσχυρη, μολονότι μία μικρή εφαρμογή ευθυδικίας στην οριοθέτηση δεν μπορεί να αποκλεισθεί, κυρίως αν το θέμα λυθεί δικαστικά, πράγμα που αρνείται όμως η Τουρκία ή θέτει απαράδεκτες προϋποθέσεις «πακέτου διαφορών» για εκδίκαση (για παράδειγμα η λεγόμενη «λύση των δακτύλων» με την όποια ενδεχόμενη παραλλαγή της).

Στο Ν.Α. Αιγαίο και Ανατολικότερα, ενδεχόμενη οριοθέτηση με δικαιϊκούς όρους, θα πρέπει να λάβει υπ’ όψιν απ’ την μία μεριά τις νότιες Τουρκικές ακτές, ως αφετηρία χάραξης μέσης γραμμής / ίσης απόστασης, και απ’ την άλλη τις απέναντι Ελληνικές ακτές της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και της Ανατ. Κρήτης, και βέβαια του συμπλέγματος του Καστελόριζου, το οποίο παρά την απόσταση των 62 ν.μ. από την Ρόδο, ανήκει στα Δωδεκάνησα, τόσο νομικά (Συνθήκη των Παρισίων 1947 και Ιταλοτουρκικό Πρωτόκολλο 1932) όσο και γεωγραφικά.

Εκεί, ένα Διεθνές Δικαστήριο θα ήταν ενδεχόμενο να μειώσει σχετικά την επήρεια του Καστελόριζου στις θαλάσσιες ζώνες (ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα) όχι όμως να το αγνοήσει, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τις υπόλοιπες ελληνικές νησιωτικές ακτές, που προπροαναφέραμε.

Συνεπώς, η θρασύτατη και χονδροειδής (χωρίς καμία βάσιμη νομική υποστήριξη) Τουρκική διεκδίκηση όλης της ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας ανατολικά της Ρόδου (28ος Μεσημβρινός) και μέχρι την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της Κύπρου στα Δυτικά, νοτίως δε μέχρι την μέση γραμμή μεταξύ Ελληνικής και Αιγυπτιακής ΑΟΖ, είναι απορριπτέα και εκτός πάσης πιθανότητας να γίνει αποδεκτή από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Μία αρχιπελαγική (μικτού τύπου) ευθεία γραμμή βάσης που θα ένωνε την ανατολικότερη ακτή της Κρήτης, την Κάσο, την Κάρπαθο και την ανατολική ακτή της Ρόδου, φαίνεται να αποτελεί την μόνη λογική αφετηρία για την χάραξη της μέσης γραμμής με τις Τουρκικές ακτές. Ταυτόχρονα, το Καστελόριζο, από την Ρω (Δυτικά) μέχρι την Στρογγύλη (Ανατολικά), μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία ενός τριγώνου ή ενός τετράπλευρου που θα εκτείνεται προς νότον με επέκταση προς ανατολικά και δυτικά (σε πλάτος και μήκος που θα αποφασισθεί πιθανότατα από Διεθνές Δικαστήριο), σύμφωνα και με το θετικό (για την Ελλάδα) προηγούμενο που δημιούργησε η Απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου του 1992 στην υπόθεση των δύο πλήρως απομονωμένων Γαλλικών νησιών Σεν Πιέρ και Μικελόν, που βρίσκονται σχεδόν μέσα σε Καναδικό Κόλπο, ενώ απέχουν 2.200 ν.μ. από τη Γαλλία. Σ’ αυτά αναγνωρίσθηκε ζώνη Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ 24 ν.μ. δυτικά (δηλαδή προς την ακτή του Καναδά) και ζώνη-διάδρομος Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ πλάτους 10,5 ν.μ. και μήκους 200 ν.μ. (δηλαδή μέχρι τα διεθνή ύδατα) προς νότον.

Πρέπει επίσης να επισημάνω ότι η πάγια νομολογία των Διεθνών Δικαστηρίων σε υποθέσεις θαλάσσιων οριοθετήσεων, έχει αποκλείσει την εδαφική έκταση μίας χώρας (δηλαδή το μέγεθός της) ή την οικονομική της κατάσταση (π.χ. αναπτυσσόμενη ή φτωχή ή πλούσια) ως στοιχεία συνεκτιμώμενα για την κατανομή θαλάσσιων περιοχών κατά τις σχετικές οριοθετήσεις. Το μόνο καθοριστικό στοιχείο είναι η θαλάσσια πρόσοψή της, δηλαδή το μήκος των ακτών της. Αυτά προς γνώσιν για την γειτονική Τουρκία! Η έξι (6) φορές μικρότερή της Ελλάδα και η ακόμη μικρότερη Κύπρος δεν θα λάβουν αναλογικά μικρότερα δικαιώματα θαλασσίων ζωνών…!

Το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία λειτουργεί εξωδικαϊκά και απόλυτα αυθαίρετα, προσπαθώντας να επιβάλλει λύσεις που την συμφέρουν, μαξιμαλιστικά μάλιστα (όπως και στην Κύπρο ή το Αιγαίο), μέσω της απειλής χρήσης βίας ή με μονομερείς κινήσεις στρατιωτικά υποστηριζόμενες, ώστε να εξαναγκάσει τους αντιπάλους / θύματά της να συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις της!

Συνεπώς, η μόνη απάντηση σ’ αυτή την πολιτική δεν είναι ο προτεινόμενος «κατευνασμός» του κ. Κοτζιά, ούτε η όποιας μορφής συνεκμετάλλευση, που για την Τουρκία με βάση τον μαξιμαλισμό της, στην Κύπρο και στο Αιγαίο, είναι της λογικής του 50-50%!  Όλα αυτά οδηγούν σταδιακά στην υποτέλεια και την «δορυφοροποίηση» στον ισχυρότερο και αυθαιρετούντα! Αντί να δίνουμε «αέρα στα πανιά» της Τουρκικής αυθαιρεσίας και του επεκτατισμού, με αποχή από την άσκηση νόμιμων δικαιωμάτων μας ή μοιρασιά τους μαζί τους, η λύση είναι μία: δραστική ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας και αποτροπής μας και επίδειξη αποφασιστικότητας στην υπεράσπιση αυτού που μας ανήκει, με την αξιοποίηση κάθε διεθνούς υποστήριξης, χωρίς όμως να βασιζόμαστε κυρίως στους άλλους (που σπανίως ήρθαν προς σωτηρία μας), αλλά πρωτίστως στην δική μας ικανότητα και αποφασιστικότητα.

(*)   Διεθνολόγος, Λέκτορας Τομέα Διεθνών Σπουδών Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.

       Πρ. Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης και Πρ. Διπλωμάτης Διεθνών Οργανισμών στα Βαλκάνια.

       Μέλος Δ.Σ. της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

infognomon.gr

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΗΘΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

1

Η κ. Ζορμπά, υπουργός Πολιτισμού, παρακαλώ, για όσους δεν τη γνωρίζουν, είναι μια περιφερόμενη πολιτικός. Για τους ιδεολόγους συριζαίους, που θα ενοχλούνται με κάτι τέτοια, να σημειώσω πως αξίωσε υπουργείο προκειμένου να προσχωρήσει στο Συριζα. Εν πάση περιπτώσει, αυτά στην εποχή μας είναι λεπτομέρειες.
Είναι η κυρία που εκπροσώπησε την Ελλάδα στις εορτές στο Βουλιαράτη της Βορείου Ηπείρου, για τις εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου.
Πήγε μαζί με τον Μέγα Αποδομιστή Αντώνη Λιάκο.
Ενοχλήθηκε απο τις φωνές ή τον αγωνιστικό παλμό των βορειοηπειρωτών που γιορτάζουν με μεγαλοπρέπεια την 28η Οκτωβρίου για ευνόητους λόγους. Και ζήτησε ενισχύσεις ασφαλείας.
Με αφορμή αυτό το αίτημα οι Αλβανοί έστειλαν τις ειδικές δυνάμεις και δολοφόνησαν τον Κατσίφα.
Η κυρία αυτή, λοιπόν, υπουργός πολιτισμού ούσα, κάλεσε τον καλλιτέχνη Κώστα Βαρώτσο, έργο του οποίου είναι ο περίφημος Δρομέας στην Αθήνα, και του ζήτησε να δώσουν το Δρομέα στα Σκόπια και να πάρουν ένα άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απο αυτά τα κίτς του Γκρούεφσκι.
Φυσικά, ο Βαρώτσος αρνήθηκε.
Ως εδώ καλά. Όλοι οι άνθρωποι δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Εδώ δώσαν άλλα κι άλλα, στο Δρομέα θα σταματούσαν;
Το γεγονός έγινε γνωστό απο τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Τον Κώστα Βαρώτσο. Όχι απο κανένα “ρουφιάνο” δημοσιογράφο που υπηρετεί σκοπιμότητες.
Η κυρία Ζορμπά είχε το θράσος να διαψεύσει ότι έκανε την πρόταση. Και, φυσικά, ο διεθνούς φήμης γλύπτης και καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ εξεμάνη.
Θα έλεγα στην κ. υπουργό πως αυτό που κάνει λέγεται πολιτική αλητεία. Αλλά δεν θα είχε καμιά σημασία.
Καθημερινά συμβαίνουν και χειρότερα.
Τι να περιμένει κανείς απο πολιτικούς αυτού του επιπέδου;
Υπάρχουν μόνο στο Συριζα; Δυστυχώς, όχι. Η κρίση δεν διόρθωσε ούτε τους άλλους. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Πως το είπε ο Κολοκοτρώνης; Το μιλέτι αυτό δεν διορθώνεται.

Ο θαυμαστός τεχνολογικός κόσμος

1
Καλώς ήρθατε στην Ψηφιακή Επανάσταση
Η Σοφία, ένα ρομπότ, αλληλεπιδρά κατά την διάρκεια της έκθεσης καινοτομίας στο Κατμαντού, στο Νεπάλ, στις 21 Μαρτίου 2018. NAVESH CHITRAKAR / REUTERS.
Περίληψη:

Η ψηφιακή επανάσταση πρόκειται να είναι η μεγαλύτερη γεωπολιτική επανάσταση στην ανθρώπινη ιστορία. Η Βιομηχανική Επανάσταση άλλαξε τον κόσμο και το μόνο που έκανε ήταν να αντικαταστήσει τους ανθρώπινους μύες. Αλλά η ψηφιακή επανάσταση θα αντικαταστήσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Εξ ορισμού, οτιδήποτε μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, θα είναι σε θέση να κάνει και η Τεχνητή Νοημοσύνη σε ανθρώπινο επίπεδο, αλλά καλύτερα.

Ο Kevin Drum είναι αρθρογράφος στο περιοδικό Mother Jones [1].

Η πρόβλεψη του μέλλοντος είναι δύσκολη, οπότε ας ξεκινήσουμε εξηγώντας το παρελθόν. Ποιο είναι το καλύτερο πρίσμα για την αξιολόγηση της πορείας της παγκόσμιας ιστορίας κατά τον 19ο αιώνα; Κατ’ αρχήν, είναι η αυγή της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Οι Γάλλοι έχουν ήδη αποκεφαλίσει τον βασιλιά τους και μια χούφτα ενθουσιώδεις οπαδοί του John Locke πέρα από τον Ατλαντικό έχουν δημιουργήσει μια αναδυόμενη δημοκρατία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο φιλόσοφος John Stuart Mill υπερασπίζεται επιδέξια την φιλελεύθερη δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αρχίζει να μοιάζει ότι η μοναρχία ξεκίνησε να ξεπερνιέται. Έπειτα, υπάρχει η καπιταλιστική επανάσταση του laissez-faire, με πρωταγωνιστές οικονομολόγους όπως ο Thomas Malthus και ο David Ricardo. Ο Καρλ Μαρξ [2] φέρνει τα οικονομικά στο προλεταριάτο.

11032019-1.jpg

Η Σοφία, ένα ρομπότ με ιθαγένεια Σαουδικής Αραβίας, αλληλεπιδρά κατά την διάρκεια της έκθεσης καινοτομίας στο Κατμαντού, στο Νεπάλ, στις 21 Μαρτίου 2018. NAVESH CHITRAKAR / REUTERS
—————————————————————————–

Ο 19ος αιώνας είναι επίσης η κορύφωση της Δυτικής αυτοκρατορίας και του αποικισμού. Είναι η αρχή της εποχής του ολοκληρωτικού πολέμου. Είναι η αρχή της παρακμής της θρησκείας ως πολιτικής δύναμης και της αντικατάστασής της με την ανάδυση του εθνικισμού. Είναι επίσης, αν κάποιος κάνει τα «στραβά μάτια» αρκετά, η αρχή της εποχής της ανθρώπινης ισότητας. Οι γυναίκες ζητούν ίσα δικαιώματα στο Σενέκα Φολς, στη Νέα Υόρκη, και η Νέα Ζηλανδία γίνεται η πρώτη χώρα που τους δίνει ψήφο. Το Ηνωμένο Βασίλειο απαγορεύει το δουλεμπόριο, οι Ηνωμένες Πολιτείες απελευθερώνουν τους δούλους τους και η Ρωσία ελευθερώνει τους δουλοπάροικούς της.

Οπότε: Δημοκρατία, καπιταλισμός, αποικισμός, σύγχρονος πόλεμος, εθνικισμός και ισότητα των ανθρώπων. Όλα τους είναι τεράστια στις επιπτώσεις τους, και όλα τους είναι ο καταλύτης για χιλιάδες βιβλία.

Και κανένα από αυτά δεν είχε σημασία. Όταν κοιτάζουμε το παρελθόν σήμερα, το πιο σημαντικό γεωπολιτικό χαρακτηριστικό του 19ου αιώνα είναι προφανές: Ήταν η εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης. Χωρίς αυτό, δεν υπάρχει μεσαία τάξη και καμία πραγματική πίεση για δημοκρατία. Δεν υπάρχει καπιταλιστική επανάσταση επειδή τα αγροτικά κράτη δεν την χρειάζονται. Δεν υπάρχει αποικισμός σε κλίμακα, επειδή υπάρχει ένα σκληρό όριο στην όρεξη μιας μη βιομηχανικής οικονομίας για πρώτες ύλες. Δεν υπάρχει ολοκληρωτικός πόλεμος χωρίς φθηνό χάλυβα και κατασκευές ακριβείας. Και με τον κόσμο να εξακολουθεί να είναι κολλημένος σε μεγάλο βαθμό σε μια κουλτούρα και μια οικονομία βασισμένη στην παραδοσιακή γεωργία επιβίωσης, είναι πολύ πιθανόν να μην τερματιζόταν η δουλεία και να μην ξεκινούσε ο φεμινισμός.

Οι βασικοί οδηγοί αυτής της εποχής ήταν η ατμομηχανή, η θεωρία των μικροβίων, η ηλεκτρική ενέργεια και οι σιδηρόδρομοι. Χωρίς την τεράστια οικονομική ανάπτυξη που κατέστησαν δυνατή στον εικοστό αιώνα, όλα τα άλλα θα είχαν σημασία τόσο όσο αν είχαν συμβεί κατά τον Μεσαίωνα. Κανείς δεν το γνώριζε το 1800, αλλά το γεωπολιτικό μέλλον του 19ου αιώνα είχε ήδη τεθεί σε κίνηση εννέα δεκαετίες νωρίτερα, όταν ο Thomas Newcomen εφηύρε την πρώτη πρακτική ατμομηχανή. Οι ιστορικοί και οι εμπειρογνώμονες της εξωτερικής πολιτικής ίσως να μην χαίρονται όταν το ακούν, αλλά όλα όσα διδάσκουν και γράφουν για την γεωπολιτική του 19ου αιώνα είναι απλές υποσημειώσεις στην Βιομηχανική Επανάσταση. Και ακριβώς το ίδιο πράγμα είναι πιθανόν να είναι αληθινό όταν εμείς -ή τα ρομπότ απόγονοί μας [3]- γράφουμε την ιστορία της ψηφιακής επανάστασης [4] του εικοστού πρώτου αιώνα.

ΓΙΝΟΜΕΝΟΙ ΕΥΦΥΕΙΣ

Δεν είναι δυνατόν να αναλυθούν τα μεγάλα ρεύματα της γεωπολιτικής του 21ου αιώνα με την ίδια αυτοπεποίθηση όπως εκείνη του 19ου, αλλά υπάρχουν μερικά προφανή [στοιχεία]. Υπάρχει η άνοδος της Κίνας. Υπάρχει αυξημένος πολιτικός φυλετισμός και μια πιθανή καταστροφή της φιλελεύθερης δημοκρατίας στον ορίζοντα. Πιο βραχυπρόθεσμα, υπάρχει η τζιχαντιστική τρομοκρατία. Και στην εποχή του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ, είναι δύσκολο να μην αναρωτηθούμε αν ο κόσμος κατευθύνεται προς ένα μέλλον φθίνουσας συνεργασίας και μια επιστροφή στον ωμό, μηδενικού αθροίσματος ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων. Αλλά με την συνηθισμένη προειδοποίηση που συνοδεύει κάθε πρόβλεψη για τον 21ο αιώνα -δηλαδή, ότι εξαρτάται από τους ανθρώπους που εξακολουθούν να είναι τριγύρω- καμία από αυτές τις δυνάμεις επίσης δεν έχει σημασία. Αυτή την στιγμή ο κόσμος βρίσκεται στην αυγή μιας δεύτερης Βιομηχανικής Επανάστασης [5], αυτή την φορά μια ψηφιακή επανάσταση [6]. Ο αντίκτυπός της θα είναι, αν μη τι άλλο, ακόμη μεγαλύτερος από αυτόν της πρώτης.

Ωστόσο, αυτή η επανάσταση δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Τα θαύματα της σύγχρονης τεχνολογίας είναι παντού, αλλά μέχρι στιγμής, όλα όσα έχουν εφευρεθεί είναι [απλώς] καλύτερα παιχνίδια. Μια αληθινή τεχνολογική επανάσταση θα αυξήσει την συνολική παραγωγικότητα της παγκόσμιας οικονομίας, όπως έκανε κατά την διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης, όταν οι μηχανές επέτρεψαν στις εταιρείες να παράγουν πολύ περισσότερα αγαθά με τον ίδιο αριθμό ανθρώπων. Αυτό δεν συμβαίνει τώρα. Μετά από μια μεγάλη πτώση στην δεκαετία του ’70, ο ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας επιταχύνθηκε σταθερά μέχρι το 2007 -κυρίως χάρη στην γενικευμένη υιοθέτηση της μηχανογραφικής εφοδιαστικής (logistics) και των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού στην επιχειρηματική κοινότητα- και στην συνέχεια βυθίστηκε. Παρά τα σημερινά τεχνολογικά θαύματα, η αύξηση της παραγωγικότητας ήταν επίμονα υποτονική στην τελευταία δεκαετία, γεγονός που υποδηλώνει ότι η τελευταία γενιά μηχανών δεν επιτυγχάνει πολλά.

Αλλά όλα αυτά είναι στα πρόθυρα της αλλαγής. Η τεχνητή νοημοσύνη, ή ΑΙ (Artificial Intelligence), υπήρξε μια εμμονή των τεχνολόγων ουσιαστικά από τότε που εμφανίστηκαν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, αλλά η αρχική αφελής αισιοδοξία της δεκαετίας του ’50 γρήγορα έδωσε την θέση της στον «χειμώνα της ΑΙ» της δεκαετίας του 1970, καθώς κατέστη σαφές ότι οι υπολογιστές της εποχής δεν είχαν την ωμή υπολογιστική ισχύ που απαιτείται για να ταιριάξει με τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αλλά όπως προέβλεπε ο νόμος του Moore, η υπολογιστική ισχύς συνέχισε να διπλασιάζεται κάθε χρόνο ή δύο, και το ίδιο έκανε και η πρόοδος στην AI. Τα νευρωνικά δίκτυα (neural networks) έδωσαν την θέση τους σε ειδικά συστήματα (expert systems), τα οποία με την σειρά τους έδωσαν την θέση τους στην μηχανική μάθηση (machine learning). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα υπολογιστές που μπορούσαν να διαβάσουν τυπωμένες λέξεις και να κάνουν καλύτερη δουλειά στην αναζήτηση στο Διαδίκτυο, αλλά το ιερό δισκοπότηρο του AI -ένας υπολογιστής που θα μπορούσε να περάσει για άνθρωπος [7] σε μια κανονική συζήτηση- παρέμεινε άπιαστο.

Ακόμα και σήμερα, η AI βρίσκεται ακόμα σε προγεννητική φάση -απαντώντας σε ερωτήσεις του [τηλεοπτικού παιχνιδιού] Jeopardy!, κερδίζοντας στο σκάκι, βρίσκοντας την πλησιέστερη καφετέρια- αλλά η πραγματική υπόθεση δεν είναι μακριά. Για να φτάσουμε εκεί, αυτό που χρειάζεται είναι ένα hardware το οποίο να είναι τόσο ισχυρό όσο ο ανθρώπινος εγκέφαλος και ένα λογισμικό (software) που να μπορεί να σκέφτεται με την ίδια ικανότητα.

Μετά από δεκαετίες απογοήτευσης, η πλευρά του hardware είναι σχεδόν έτοιμη: Οι πιο ισχυροί υπολογιστές στον κόσμο είναι ήδη τόσο ισχυροί όσο ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Η υπολογιστική ισχύς μετριέται συνήθως σε πράξεις κινητού σημείου ανά δευτερόλεπτο (floating point operations per second) ή «flops» και οι καλύτερες εκτιμήσεις σήμερα δείχνουν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει μια αποτελεσματική υπολογιστική ισχύ περίπου 10 έως 100 petaflops (τετράκις εκατομμύρια πράξεων ανά δευτερόλεπτο). Όπως συμβαίνει, οι πιο ισχυροί υπολογιστές στον κόσμο τώρα έχουν βαθμονομηθεί σε περίπου 10 έως 100 petaflops. Δυστυχώς, είναι σε μέγεθος αίθουσας υποδοχής, κοστίζουν περισσότερα από 200 εκατομμύρια δολάρια και παράγουν ετήσιους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος κοντά στα 5 εκατομμύρια δολάρια.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να καταστήσουμε αυτούς τους υπερυπολογιστές πολύ μικρότερους και πολύ φθηνότερους. Ένας συνδυασμός ταχύτερων μικροεπεξεργαστών, βελτιωμένων προσαρμοσμένων μικροτσίπ, μεγαλύτερης ικανότητας παράλληλης εκτέλεσης πολλαπλών υπολογισμών και πιο αποτελεσματικοί αλγόριθμοι θα κλείσουν το χάσμα σε άλλες δύο δεκαετίες. Η πλευρά του λογισμικού είναι εγγενώς ασαφής, αλλά η πρόοδος που σημειώθηκε κατά την τελευταία δεκαετία ήταν θεαματική. Είναι δύσκολο να βάλεις ξεκάθαρους αριθμούς στην πρόοδο του λογισμικού, αλλά οι άνθρωποι που ξέρουν περισσότερο για την AI -οι ίδιοι οι ερευνητές- είναι εξαιρετικά αισιόδοξοι. Σε μια έρευνα ειδικών της AI που δημοσιεύθηκε το 2017, τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων συμφώνησαν ότι η πρόοδος επιταχύνθηκε στο δεύτερο μισό της καριέρας τους. Και προέβλεψαν περίπου 50% πιθανότητα ότι η AI θα μπορούσε να εκτελέσει όλα τα ανθρώπινα καθήκοντα μέχρι το 2060, με τους ερωτηθέντες της Ασίας να πιστεύουν ότι θα μπορούσε να το κάνει πιο κοντά στο 2045.

Αυτοί οι ερευνητές δεν πιστεύουν ότι οι μηχανές θα είναι σε θέση να εκτελούν μόνο εργασίες ρουτίνας˙ θα είναι εξίσου ικανές όσο οποιοσδήποτε άνθρωπος [8] στα πάντα, από το να γυρνούν τα μπιφτέκια [στη σχάρα] μέχρι να γράφουν μυθιστορήματα και να κάνουν εγχειρίσεις καρδιάς. Επιπλέον, θα είναι πολύ ταχύτεροι, δεν θα κουράζονται ποτέ, θα έχουν άμεση πρόσβαση σε όλες τις γνώσεις του κόσμου και θα έχουν πιο αναλυτική δύναμη από οποιονδήποτε άνθρωπο. Με λίγη τύχη, αυτό τελικά θα παράξει μια παγκόσμια ουτοπία, αλλά το να φτάσει κανείς εκεί θα είναι κάθε άλλο παρά εύκολο. Ξεκινώντας σε μια-δυό δεκαετίες, τα ρομπότ θα βγάλουν εκατομμύρια ανθρώπους εκτός εργασίας [9], κι όμως τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα του κόσμου εξακολουθούν να βασίζονται στην παραδοχή ότι η τεμπελιά είναι ο μόνος λόγος του να μην έχεις δουλειά. Αυτός είναι ένας εμπρηστικός συνδυασμός.

ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΡΟΜΠΟΤΙΚΟΥΣ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣ

Μην κάνετε λάθος: Η ψηφιακή επανάσταση πρόκειται να είναι η μεγαλύτερη γεωπολιτική επανάσταση στην ανθρώπινη ιστορία. Η Βιομηχανική Επανάσταση άλλαξε τον κόσμο και το μόνο που έκανε ήταν να αντικαταστήσει τους ανθρώπινους μύες. Οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι χρειάζονταν ακόμα για να κατασκευάσουν, να λειτουργήσουν και να συντηρήσουν τα μηχανήματα, και αυτό έφερε πολλές καλές θέσεις εργασίας για όλους. Αλλά η ψηφιακή επανάσταση θα αντικαταστήσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Εξ ορισμού, οτιδήποτε μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, θα είναι σε θέση να κάνει και η AI σε ανθρώπινο επίπεδο -αλλά καλύτερα. Τα έξυπνα ρομπότ θα έχουν τόσο τους μύες για να κάνουν την δουλειά όσο και το πνευματικό δυναμικό για να λειτουργούν από μόνα τους. Αν παραβλέψουμε τα ομιχλώδη φιλοσοφικά επιχειρήματα σχετικά με το αν μια μηχανή μπορεί πραγματικά να σκεφτεί, [τα ρομπότ] θα κάνουν, για κάθε πρακτικό σκοπό, τον Homo sapiens παρωχημένο.

11032019-2.jpg

Το ανθρωποειδές ρομπότ YuMi κατά την διάρκεια πρόβας στο θέατρο Verdi στην Πίζα της Ιταλίας, στις 12 Σεπτεμβρίου 2017. REMO CASILLI / REUTERS
——————————————————————————

Κάθε άλλη γεωπολιτική τάση του 21ου αιώνα θα φανεί ασήμαντη συγκριτικά. Πάρτε την άνοδο της Κίνας. Έχουν γραφτεί εκατομμύρια λέξεις σε αυτή την εξέλιξη, καλύπτοντας την κινεζική ιστορία, τον πολιτισμό, τα δημογραφικά στοιχεία και την πολιτική. Όλα αυτά θα έχουν σημασία κατά την διάρκεια των επόμενων 20 ετών, αλλά πέρα από αυτό, μόνο ένα πράγμα θα έχει σημασία: Θα έχουν οι Κινέζοι την καλύτερη AI στον κόσμο; Εάν την έχουν, τότε θα κατακτήσουν τον κόσμο αν το θελήσουν. Εάν δεν την έχουν, τότε δεν θα το κάνουν.

Τζιχαντιστική τρομοκρατία; Ακόμη και αν κρατήσει για μια ακόμη δεκαετία -κάτι που είναι αμφίβολο, δεδομένης της συνεχώς μειούμενης επιτυχίας της μετά την 11η Σεπτεμβρίου [2001]- σύντομα θα γίνει θύμα της ΑΙ. Ανόητα drones, συνδυασμένα με μηχανική ανάλυση τεράστιων βάσεων δεδομένων από σήματα πληροφοριών, έχουν ήδη εκπλήξει αρνητικά τις τρομοκρατικές ομάδες. Καθώς τα drones γίνονται πιο ικανά και το λογισμικό καθοδήγησης γίνεται πιο έξυπνο, καμία οργάνωση χαμηλής τεχνολογίας δεν θα έχει πιθανότητες επιβίωσης.

Γενικότερα, ο ίδιος ο πόλεμος [10] θα γίνει εξ ολοκλήρου μηχανοκίνητος. Παραδόξως, αυτό θα μπορούσε να καταστήσει τον πόλεμο παρωχημένο. Ποιο είναι το νόημα του πολέμου όταν δεν υπάρχει ανθρώπινη γενναιότητα ή ανθρώπινη δεξιότητα που να απαιτείται; Εκτός αυτού, οι χώρες χωρίς ΑΙ θα ξέρουν ότι δεν έχουν καμία πιθανότητα να κερδίσουν, ενώ οι χώρες με ΑΙ υψηλού επιπέδου θα έχουν καλύτερους τρόπους να πάρουν αυτό που θέλουν. Τα αεροπλανοφόρα και οι πύραυλοι κρουζ θα δώσουν την θέση τους σε ευφυείς εκστρατείες προπαγάνδας και σε μη ανιχνεύσιμο κυβερνοπόλεμο.

Και μετά υπάρχει η φιλελεύθερη δημοκρατία. Είναι ήδη υπό πίεση [11] -στην επιφάνεια, λόγω του αντι-μεταναστευτικού κλίματος, και σε βαθύτερο επίπεδο, λόγω της γενικής ανησυχίας σχετικά με τις θέσεις εργασίας. Αυτό είναι εν μέρει που ώθησε τον Trump στην προεδρία. Αλλά αυτό που έχει συμβεί μέχρι τώρα είναι μόνο το ήπιο τρέμουλο που προηγείται του τσουνάμι που έρχεται. Μέσα σε μια δεκαετία, υπάρχει μια καλή πιθανότητα ότι σχεδόν όλοι οι οδηγοί φορτηγών μακρινών αποστάσεων θα είναι εκτός εργασίας χάρη στην τεχνολογία [αυτοκίνησης] χωρίς οδηγό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό σημαίνει δύο εκατομμύρια θέσεις εργασίας, και όταν η AI θα είναι αρκετά καλή για να οδηγήσει ένα φορτηγό, θα είναι πιθανώς αρκετά καλή για να κάνει οποιαδήποτε άλλη δουλειά θα μπορούσε να κάνει κι ένας οδηγός φορτηγού.

Πόσες θέσεις εργασίας θα χαθούν τελικά και πόσο γρήγορα θα εξαφανιστούν; Διαφορετικοί ειδικοί προσφέρουν διαφορετικές εκτιμήσεις για τις απώλειες θέσεων εργασίας, αλλά όλοι συμφωνούν ότι οι αριθμοί είναι τρομακτικά μεγάλοι και τα χρονικά πλαίσια είναι τρομακτικά μικρά. Μια ανάλυση του 2017 από την ελεγκτική εταιρεία PwC προέβλεψε ότι το 38% όλων των θέσεων εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι «υψηλού κινδύνου από τον αυτοματισμό από τις αρχές της δεκαετίας του 2030», οι περισσότερες από τις οποίες είναι συνήθεις επαγγελματικές δραστηριότητες όπως ο χειριστής περονοφόρων, ο εργαζόμενος στη γραμμή συναρμολόγησης, και ο υπάλληλος ολοκλήρωσης μιας παραγγελίας. Μέχρι την δεκαετία του 2040, όπως προβλέπουν οι ερευνητές της AI, οι υπολογιστές θα μπορούν να διεξάγουν πρωτότυπες έρευνες στα μαθηματικά, να εκτελούν χειρουργικές επεμβάσεις, να γράφουν best-selling μυθιστορήματα και να κάνουν οποιαδήποτε άλλη εργασία με παρόμοιες γνωσιακές απαιτήσεις.

Σε έναν κόσμο όπου η ανεργία στο 10% λογίζεται ως μια μεγάλη ύφεση και στο 20% θα είναι μια παγκόσμια έκτακτη ανάγκη, τα ρομπότ μπορεί να κάνουν το ένα τέταρτο ή και παραπάνω από όλες τις εργασίες. Αυτό είναι το θέμα των βίαιων επαναστάσεων. Και σε αντίθεση με την Βιομηχανική Επανάσταση, η οποία χρειάστηκε πάνω από 100 χρόνια για να ξεδιπλωθεί πραγματικά, οι απώλειες θέσεων εργασίας κατά την διάρκεια της ψηφιακής επανάστασης θα επιταχυνθούν σε λίγες δεκαετίες. Αυτή την φορά, η επανάσταση δεν θα γίνει σε ένα έθνος καταστηματαρχών, αλλά σε έναν κόσμο πολύ εξειδικευμένων πολυεθνικών εταιρειών που κυνηγούν ανελέητα τα κέρδη. Και η AI θα είναι η πιο κερδοφόρα τεχνολογία που έχει δει ποτέ ο κόσμος.

ΛΥΣΣΟΜΑΝΩΝΤΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ

Τι σημαίνει αυτό για την πολιτική; Σε μια εποχή μαζικής ανεργίας, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η μορφή της διακυβέρνησης θα είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, δεδομένου ότι η σύγχρονη κυβέρνηση ασχολείται κυρίως με την διαχείριση και τον έλεγχο της οικονομίας για το ευρύτερο καλό. Αλλά θα μπορούσε κανείς εύκολα να κάνει την υπόθεση ότι δεν θα έχει καμία σημασία: Εάν τα ρομπότ μπορούν να παράγουν μια ατελείωτη προμήθεια υλικών αγαθών, τι ακριβώς υπάρχει για να διαχειριστεί και να ελεγχθεί [από μια κυβέρνηση];

Το μόνο σίγουρο στοίχημα είναι ότι η μορφή της κυβέρνησης που θα επιπλεύσει είναι εκείνη που θα αποδειχθεί ότι είναι πιο ικανή να θέσει την δύναμη της AI για τους περισσότερους ανθρώπους. Οι μαρξιστές έχουν ήδη πολλές ιδέες για το πώς να το χειριστούν αυτό -αφήστε τα ρομπότ να ελέγξουν τα μέσα παραγωγής και στην συνέχεια κατανείμετε τα λάφυρα σε όλους σύμφωνα με τις ανάγκες τους- αλλά δεν έχουν το μονοπώλιο στις λύσεις. Η φιλελεύθερη δημοκρατία εξακολουθεί να έχει μια ευκαιρία, αλλά μόνο εάν οι ηγέτες της λάβουν σοβαρά υπόψη τον κατακλυσμό που πρόκειται να τους χτυπήσει και βρουν το πώς να προσαρμόσουν τον καπιταλισμό σε έναν κόσμο στον οποίο η παραγωγή αγαθών είναι εντελώς διαζευγμένη από την εργασία. Αυτό σημαίνει να χαλιναγωγηθεί η ισχύς των πλουσίων, να ξανασκεφτούμε ολόκληρη την έννοια του τι είναι μια εταιρεία, και να δεχτούμε πραγματικά -όχι απλώς απρόθυμα- ένα ορισμένο επίπεδο ισότητας στην κατανομή αγαθών και υπηρεσιών.

Αυτό είναι ένα απογοητευτικό όραμα. Αλλά υπάρχουν και κάποιες καλές ειδήσεις εδώ, ακόμη και μεσοπρόθεσμα. Οι δύο σημαντικότερες εξελίξεις του 21ου αιώνα θα είναι η μαζική ανεργία που προκαλείται από την ΑΙ και η κλιματική αλλαγή που προκαλείται από τα ορυκτά καύσιμα -και η ΑΙ θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής εάν εξελιχθεί αρκετά σύντομα. Εξάλλου, ο κόσμος έχει ήδη την περισσότερη τεχνολογία που απαιτείται για την παραγωγή καθαρής ενέργειας: Δηλαδή αιολική και ηλιακή ενέργεια. Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να οικοδομηθούν σε τεράστια κλίμακα με τεράστιο κόστος. Εκεί είναι που τα φθηνά, έξυπνα ρομπότ μπορεί να παρέμβουν, κατασκευάζοντας μια τεράστια υποδομή σχεδόν τζάμπα. Και μην γελάτε, αλλά όταν η AI σε ανθρώπινο επίπεδο γίνει πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η πρόοδος θα σταματήσει. Πριν περάσει καιρός, η ΑΙ πάνω από τα ανθρώπινα επίπεδα θα μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να αναπτύξουν τελικά το ιερό δισκοπότηρο της καθαρής ενέργειας: Την πυρηνική σύντηξη.

Τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να συμβεί αμέσως. Η σημερινή τεχνολογία είναι για την πραγματική AI, ό,τι το Wright Flyer [στμ: το αεροπλάνο των αδελφών Ράιτ] για το διαστημικό λεωφορείο. Στις επόμενες δύο δεκαετίες, τα πιο σημαντικά παγκόσμια κινήματα θα είναι όλοι οι συνήθεις ύποπτοι. Αλλά μετά από αυτό, η AI θα αρχίσει να τα κάνει να φαίνονται τετριμμένα. Ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων θα είναι βασικά ένας ανταγωνισμός μεταξύ της τεχνολογίας AI των διαφορετικών χωρών. Ο φυλετισμός δεν θα έχει σημασία: Ποιος θα νοιάζεται για την ταυτότητα αν όλη η δουλειά γίνεται από ρομπότ; Η φιλελεύθερη δημοκρατία ίσως να εξακολουθεί να έχει σημασία, αλλά μόνο αν υπολογίζει πώς να αντιμετωπίσει την μαζική ανεργία καλύτερα από άλλα κυβερνητικά συστήματα. Η θρησκεία θα περάσει δύσκολους καιρούς, καθώς οι αλληλεπιδράσεις των ανθρώπων με τον κόσμο γίνονται όλο και πιο διαμεσολαβημένες μέσα από δομές που φαίνονται τόσο στοχαστικές και δημιουργικές όπως οι άνθρωποι, αλλά μάλλον ξεκάθαρα δεν κατασκευάστηκαν από τον Θεό και δεν φαίνεται να έχουν καμία ανάγκη για μια υπέρτερη δύναμη.

Έχει ήδη περάσει ο καιρός για να αρχίσουμε να παίρνουμε αυτά τα πράγματα στα σοβαρά. Ακόμη και οι τεχνοφοβικοί μπορούν να δουν από πού φυσά ο άνεμος -και ιστορικά, η μαζική οικονομική στέρηση έχει παράγει λιγότερες στοχαστικές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις από όσο βίαιες επαναστάσεις και πολέμους. Περιττό να ειπωθεί ότι αυτό δεν χρειάζεται να συμβεί και τούτη την φορά. Μπορεί να είναι αδύνατο να σταματήσει η τεχνολογία την πορεία της, αλλά είναι δυνατόν να καταλάβουμε τι έρχεται και να προετοιμαστούμε για μια φωτισμένη απάντηση.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/world/2018-06-14/tech-world

Σύνδεσμοι:
[1] http://motherjones.com/
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/world/marxist-world
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/2015-06-16/coming-robot-dystopia
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2014-06-04/new-wor…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/2015-12-12/fourth-industrial-rev…
[6] https://www.foreignaffairs.com/anthologies/2016-01-01/fourth-industrial-…
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/2015-08-12/moral-code
[8] https://www.foreignaffairs.com/articles/2016-06-13/human-work-robotic-fu…
[9] https://www.foreignaffairs.com/articles/2015-06-16/will-humans-go-way-ho…
[10] https://www.foreignaffairs.com/articles/2016-09-05/automated-war
[11] https://www.foreignaffairs.com/articles/2018-04-16/age-insecurity
[12] https://www.foreignaffairs.com/articles/2018-06-14/warming-world

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η Ρωσία ψάχνει για νέες ευκαιρίες σε Ασία, Αφρική και Ν. Αμερική

0

stratfor/euro2day.gr

  • Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς
  • Καθώς θα κλιμακώνεται η αντιπαράθεσή της με τη Δύση, η Ρωσία θα  επιχειρήσει να επεκτείνει τις σχέσεις της σε χώρες εκτός Δύσης, από την Κίνα και τη Συρία μέχρι τη Ν. Ασία, τη Ν. Αμερική και την Αφρική. Σε ποιες δίνει προτεραιότητα και γιατί η Ευρώπη παραμένει «κλειδί».
Έχουν περάσει περισσότερα από πέντε χρόνια από την εξέγερση Ευρωμαϊντάν στο Κίεβο –ένα γεγονός που ξεκίνησε στην Ουκρανία, οι συνέπειες του οποίου, όμως, αντήχησαν σε όλον τον κόσμο. Όχι μόνον προκάλεσε την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία και τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις των αυτονομιστών στην ανατολική Ουκρανία, αλλά έβαλε επίσης «σφήνα» ανάμεσα σε Δύση και Ρωσία, οι σχέσεις των οποίων έχουν επιδεινωθεί στο χειρότερο επίπεδό τους από τον Ψυχρό Πόλεμο.
Οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν επιδιώξει την οικονομική απομόνωση της Μόσχας μέσω κυρώσεων, ενώ Ρωσία και ΝΑΤΟ αλληλο-εξοργίζονται προχωρώντας σε ενίσχυση των στρατιωτικών τους δυνάμεων.

Ως αποτέλεσμα της μακροχρόνιας αντιπαράθεσης, η Μόσχα έχει αλλάξει τη στρατηγική της εξωτερικής πολιτικής της –επιδιώκοντας ολοκληρωμένη διαφοροποίηση των οικονομικών της δεσμών από τη Δύση, προκειμένου και να προστατεύσει τη ρωσική οικονομία από την έκθεση σε περαιτέρω κυρώσεις, αλλά και να αναπληρώσει τις οικονομικές ευκαιρίες που έχασε λόγω των πολυετών εμπορικών και επενδυτικών περιορισμών.

Η Κίνα, από αυτήν την άποψη, υπήρξε εταίρος-κλειδί για τη Ρωσία: η Μόσχα επεκτείνει τους εμπορικούς, χρηματοοικονομικούς και ενεργειακούς δεσμούς με το Πεκίνο  κάθε χρόνο από το 2014, ενόσω επιδεινώνονται οι οικονομικοί δεσμοί της με τις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον. Όμως, η Κίνα δεν είναι ο μόνος προορισμός στην προσπάθεια της Ρωσίας να κορέσει τις οικονομικές και στρατηγικές της ανάγκες. Καθώς η αντιπαράθεση Ρωσίας-Δύσης πιθανότατα θα διαρκέσει για πολύ, η Μόσχα κοιτάζει επίσης στη Νότια Ασία, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και στη Νότια Αμερική για να καλλιεργήσει οικονομικούς δεσμούς και δεσμούς στον τομέα της ασφάλειας –βάζοντας έτσι εμπόδια στα σχέδια των ΗΠΑ.

Στη Συρία και αλλού

Ένα βασικό «συστατικό» της Ρωσικής στρατηγικής υπήρξε η επέκταση των δεσμών στην ασφάλεια και των στρατιωτικών δεσμών με άλλες χώρες εκτός Δύσης –κυρίως στη Συρία, όπου η Μόσχα έσπευσε να σώσει τον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ το 2015. Η Ρωσία είχε πρακτικούς λόγους να παρέμβει στη Συρία, από την επιθυμία της να διατηρήσει τη ναυτική βάση στην Ταρτούς μέχρι τον στόχο της να αποτρέψει το Ισλαμικό Κράτος και άλλες τζιχαντιστικές ομάδες να εξαπλωθούν στην περιοχή και πέραν αυτής. Ωστόσο, η Μόσχα είχε και στρατηγικούς λόγους να εμπλακεί στο πόλεμο της Συρίας, οι οποίοι σχετίζονται με τις ΗΠΑ.

Όπως και στο Ιράκ και σε άλλες χώρες του πρώην Σοβιετικού χώρου, όπου οι επαναστάσεις των χρωμάτων οδήγησαν σε ανατροπή αυταρχικών ηγετών, η Ρωσία ουσιαστικά ήταν κατά των προσπαθειών αλλαγής καθεστώτων των οποίων ηγούνταν ή στήριζαν οι ΗΠΑ. Η Μόσχα ήθελε επίσης να αποδείξει στην Ουάσινγκτον και στον έξω κόσμο πως και αυτή μπορεί να πραγματοποιήσει στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό για να διατηρήσει αυτό που κρίνει μια νόμιμη, διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στη Συρία. Τέλος, η Ρωσία ήθελε να ενισχύσει το πλεονέκτημά της στις ευρύτερες διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, με το να γίνει παράγοντας-κλειδί σε μια χώρα στρατηγικού ενδιαφέροντος για την Ουάσινγκτον.

Αυτή η στρατηγική ήταν αποτελεσματική για τη Ρωσία, καθώς ενίσχυσε τον ρόλο της Μόσχας και τη σημασία της όχι μόνο στη Συρία, αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η Ρωσία ανέλαβε πιο ενεργό ρόλο, ως βασικός διπλωματικός μεσολαβητής σε περιοχές όπως το Ιράκ, η Λιβύη και η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, ενώ έχει επίσης διευρύνει τις πωλήσεις όπλων και σε χώρες όπως η Αίγυπτος, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία. Ως εκ τούτου, η Ρωσία έχει αυξήσει την εμπλοκή και το εκτόπισμά της σε όλη τη Μέση Ανατολή, κάτι που σημαίνει  πως οι ΗΠΑ πρέπει τώρα να συνυπολογίζουν τη θέση και την επιρροή της Μόσχας σχεδόν σε κάθε τομέα που έχει επιπτώσεις για την Ουάσινγκτον –ιδιαίτερα σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να μειώσουν την στρατιωτική παρουσία τους στην περιοχή.

Οι δρόμοι προς τη Νότια Ασία

Η στρατηγική διαφοροποίησης της Ρωσίας αρχικά επικεντρώνονταν στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού και στη Μέση Ανατολή λόγω γεωγραφικής εγγύτητας και των πιο εδραιωμένων σχέσεων. Τα τελευταία χρόνια όμως, η Μόσχα έχει επεκταθεί σε άλλες περιοχές-κλειδιά. Μια τέτοια περιοχή είναι η Νότια Ασία, όπου η Ρωσία έχει καλλιεργήσει ενεργά τις σχέσεις και την επιρροή της, ιδιαίτερα στο Αφγανιστάν.

Η Ρωσία έχει αυξήσει την εμπλοκή της στη διπλωματική σφαίρα της χώρας, φιλοξενώντας αρκετές διαπραγματεύσεις μεταξύ βασικών εκπροσώπων του Αφγανιστάν, περιλαμβανομένων αξιωματούχων τόσο της κυβέρνησης όσο και των Ταλιμπάν. Η Μόσχα έχει επίσης ενισχύσει την παρουσία της στον τομέα της ασφάλειας σε γειτονικές χώρες του Αφγανιστάν στην Κεντρική Ασία, περιλαμβανομένου του Τατζικιστάν και της Κιργιζίας, όπου πραγματοποιεί περισσότερες αντιτρομοκρατικές ασκήσεις και εκπαίδευση σε μια προσπάθεια να μπλοκάρει οποιοδήποτε ενδεχόμενο στοιχεία του Ισλαμικού Κράτους να περάσουν στην Κεντρική Ασία –ή και στην ίδια τη Ρωσία. Η Μόσχα έχει επίσης προσέξει πολύ να διαχωρίσει την απομόνωση του Ισλαμικού Κράτους από την εμπλοκή με τους Ταλιμπάν στην περιοχή, εν μέσω ενδείξεων πως το Κρεμλίνο μπορεί να έχει δώσει κάποια περιορισμένη βοήθεια σε θέμα ασφάλειας στους Ταλιμπάν.

Όπως και στη Συρία, η εμπλοκή της Ρωσίας στο Αφγανιστάν γίνεται για πρακτικούς λόγους –κυρίως αφορά την επιθυμία της Μόσχας να σταματήσει την εξάπλωση μαχητικών οργανώσεων. Όμως το Κρεμλίνο μπήκε στο Αφγανιστάν έχοντας επίσης το βλέμμα στα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στη χώρα. Ως αποτέλεσμα, η Μόσχα δημιουργεί μια πρόκληση για τις ΗΠΑ σε μια περίοδο που η Ουάσινγκτον σχεδιάζει να μειώσει την στρατιωτική της παρουσία εκεί. Επιπλέον, η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει την αυξημένη εμπλοκή της στο Αφγανιστάν για να ενισχύσει τις σχέσεις της σε επίπεδο οικονομίας και ασφάλειας με το γειτονικό Πακιστάν. Φυσικά, η Μόσχα προσέχει να εξισορροπεί αυτές τις σχέσεις με την πιο περιχαρακωμένη σχέση της με το Νέο Δελχί –έναν μακροχρόνιο αγοραστή ρωσικών όπλων- και έχει προσφερθεί ακόμα και να παίξει τον ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ του Πακιστάν και της Ινδίας, μετά την πρόσφατη αναζωπύρωση των μεταξύ τους εντάσεων για το Κασμίρ.

«Έφοδος» στην πίσω αυλή των ΗΠΑ

Ένα άλλο σημείο στο οποίο η Ρωσία έχει εισέλθει, είναι στην «πίσω αυλή» των ΗΠΑ: στη Βενεζουέλα. Οι οικονομικοί δεσμοί και δεσμοί ασφάλειας της Μόσχας με το Καράκας προϋπάρχουν της εξέγερσης του Ευρωμαϊντάν το 2014 και χρονολογούνται από την εποχή του Ούγκο Τσάβεζ. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, το Κρεμλίνο έχει αυξήσει σταθερά την οικονομική στήριξη, τους δεσμούς στον τομέα της ασφάλειας και την ενεργειακή συνεργασία με την κυβέρνηση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο.

Ο Μαδούρο επισκέφθηκε τη Μόσχα για συνάντηση με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν τον Δεκέμβριο του 2018, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δυο ηγέτες υπέγραψαν επενδυτικά συμβόλαια στους τομείς της ενέργειας και των ορυχείων, ύψους άνω των 6 δισ. δολαρίων. Λίγο μετά, ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ανέφεραν πως η Ρωσία εξετάζει την μακροχρόνια ανάπτυξη στρατηγικών βομβαρδιστικών Tu-160 στη Βενεζουέλα αφού επιβεβαίωσε πως τέτοια βομβαρδιστικά είχαν επισκεφθεί το αεροδρόμιο Maiquetia έξω από το Καράκας στις 10 Δεκεμβρίου.

Όπως και στο Αφγανιστάν και στη Συρία, η Ρωσία έχει άμεσα συμφέροντα στη Βενεζουέλα στον ενεργειακό τομέα και στον στρατιωτικό-βιομηχανικό κλάδο. Όμως η χώρα της Νότιας Αμερικής δίνει επίσης στη Ρωσία ένα «πάτημα» απ’ όπου μπορεί να παρεμποδίσει τις ΗΠΑ και τα στρατηγικά της συμφέροντα. Η Ουάσινγκτον έχει προσπαθήσει ενεργά να διαμορφώσει τα εσωτερικά γεγονότα στη Βενεζουέλα, ενώ η Ρωσία έχει συμφέρον να αντιδρά σε τέτοιες προσπάθειες και να διατηρήσει την κυβέρνηση Μαδούρο. Ωστόσο, η έκταση της πρόσφατης πολιτικής κρίσης στη Βενεζουέλα –μαζί με τις συντονισμένες προσπάθειες των ΗΠΑ να εκδιώξουν τον Μαδρούρο αναγνωρίζοντας ως ηγέτη της χώρας τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης Χουάν Γκουαϊδό, αυξάνοντας τις κυρώσεις στον ενεργειακό τομέα της Βενεζουέλας και κάνοντας δημοσίως λόγο για εξέταση του ενδεχομένου περιορισμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων στη χώρα – σημαίνει πως η Ρωσία δεν είναι πιθανό να ετοιμάσει μια άμεση στρατιωτική επέμβαση στη χώρα, όπως έκανε στη Συρία.

Ενώ, σύμφωνα με αναφορές, υπήρχε ένας περιορισμένος αριθμός Ρώσων μισθοφόρων στη χώρα με ανεπίσημη ιδιότητα, η Μόσχα ούτε είναι πρόθυμη ούτε είναι ικανή να αποτελέσει επισήμως στρατιωτική πρόκληση για τις ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. Εν τούτοις, η Ρωσία έχει συμφέρον να βοηθήσει στη διατήρηση του καθεστώτος στη χώρα -και των συναφών assets της στον τομέα της οικονομίας και της ασφάλειας- για όσο το δυνατόν περισσότερο.

Η στρατηγική διαφοροποίησης της Ρωσίας έχει επίσης οδηγήσει τη Μόσχα σε πιο άγνωστα εδάφη τα τελευταία χρόνια, όπως είναι η Αφρική. Πέραν της εξέτασης της πιθανότητας να βοηθήσει στον εκσυγχρονισμό του στρατού της Ζιμπάμπουε, η Ρωσία έχει αναπτύξει ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, όπου έχει επίσης κάνει προσπάθειες να παράσχει πολιτική μεσολάβηση για επίλυση των συγκρούσεων στη χώρα. Ενώ η ενίσχυση των δεσμών με την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και με τη Ζιμπάμπουε μπορεί να μην παρέχουν στη Ρωσία πλατφόρμα για να αντιταχθεί στις ΗΠΑ, ωστόσο η είσοδος της Μόσχας σε τέτοιες χώρες της δίνει την ευκαιρία να επεκτείνει τις πωλήσεις όπλων και να αποκτήσει πρόσβαση σε ορυκτό πλούτο.

Εν τούτοις, παρά τα «ανοίγματά» της σε Ασία, Αφρική και Νότια Αμερική, η Ρωσία δεν έχει καμία επιθυμία να κλείσει την πόρτα στη Δύση. Η Ευρώπη, ιδιαίτερα, θα παραμείνει αγορά-κλειδί για τις ρωσικές ενεργειακές και ορυκτές εξαγωγές, καθώς η Μόσχα έχει συμφέρον να διατηρήσει τους εμπορικούς δεσμούς με τη Δύση –αρκεί να μην αφήνει αυτό τη Ρωσική οικονομία εκτεθειμένη σε περαιτέρω κυρώσεις. Όμως, καθώς είναι απίθανο να επιλυθεί η αντιπαράθεση Ρωσίας-Δύσης στο προβλέψιμο μέλλον, η Μόσχα δεν έχει και πολλές επιλογές, παρά να στρέψει την προσοχή της αλλού προκειμένου να ικανοποιήσει τις οικονομικές και στρατηγικές της ανάγκες.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1668865/h-rosia-psahnei-gia-nees-eykairies-se-asia-afrikh.html

Η Τουρκία βλέπει με καχυποψία και το ΝΑΤΟ

0

του Σάββα Καλεντερίδη.

Με αφορμή την άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα» που ολοκληρώθηκε στις 8 Μαρτίου, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Türkiye Μπατουχάν Γιασάρ έγραψε ένα άρθρο μέσω του οποίου αποκωδικοποιεί κάποια μηνύματα που θέλει να δώσει η Τουρκία προς διάφορες κατευθύνσεις με τη διεξαγωγή της άσκησης αυτής. Με δεδομένο ότι ο συγκεκριμένος έχει πολύ καλές προσβάσεις στα υπουργεία Άμυνας και Εξωτερικών, των οποίων τις απόψεις κατά τεκμήριον απηχούν τα άρθρα του, εντύπωση προκαλούν οι εξαιρετικά αρνητικές αναφορές στο ΝΑΤΟ, κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί στο βαθμό αυτόν άλλη φορά.

Υπό την έννοια αυτή, έχει σημασία να μελετήσουμε με προσοχή το άρθρο του, το οποίο ακολουθεί σε πιστή μετάφραση.

Τι σχέση έχει η «Γαλάζια Πατρίδα» με τις εκλογές της 31ης Μαρτίου;
(Του Batuhan Yaşar, εφ. Türkiye)
Γιατί μπήκε η Τουρκία στο ΝΑΤΟ; Μάλιστα, ένα σημαντικό ερώτημα. Όμως υπάρχουν άλλα τρία πιο σοβαρά ερωτήματα:

  1. Στην απόπειρα πραξικοπήματος το Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες τι ρόλο έπαιξε;
  2. Γιατί ανέθεσε το ΝΑΤΟ την προστασία του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου στην Ελλάδα;
  3. Γιατί το ΝΑΤΟ ξήλωσε και πήρε από την Τουρκία τις συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot στην πιο κρίσιμη φάση του πολέμου στο Ιράκ και τη Συρία;

Την τελευταία περίοδο συζητείται πολύ στην Τουρκία το θέμα του ΝΑΤΟ… Αλήθεια, πίσω από όλες τις βρόμικες υποθέσεις, υπάρχει το ΝΑΤΟ. Υπάρχει για να προστατεύει την Τουρκία ή για να της βάζει τρικλοποδιές στην πορεία της;

Η πιο μεγάλη άσκηση όλων των εποχών
Η Τουρκία οδεύει προς μια σημαντική εκλογική αναμέτρηση. Παρότι επίκεινται εκλογές, δεν κατάφεραν να κάνουν την Τουρκία να κλειστεί στον εαυτό της. Άλλωστε δεν μπορούν να την κλείσουν στον εαυτό της, όπως έγινε τη δεκαετία του 1990.

Έχετε ακούσει κάτι για τη «Γαλάζια Πατρίδα»; Δεν μιλάμε για μια άσκηση από τις συνηθισμένες… Μιλάμε για μια άσκηση μεγαλύτερη κατά 2-3 φορές από την άσκηση «Θαλασσόλυκος» [Denizkurdu], που διεξάγεται ταυτοχρόνως στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο.

103 πολεμικά πλοία και σκάφη, μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, πυραυλικά συστήματα… Και τι δεν έχει αυτή η άσκηση.

Με βάση το σενάριο, γίνονται αποβάσεις στα εχθρικά νησιά. Και γιατί έγινε αυτό μια περίοδο που οδεύουμε προς τις εκλογές; Σε ποιους θέλει να στείλει μηνύματα η Τουρκία με την άσκηση αυτή;

Η Ελλάδα είναι σήκω πάνω – κάτσε κάτω
Εκείνος που παρακολουθεί από κοντά την «Γαλάζια Πατρίδα» είναι η Ελλάδα. Κάθε βράδυ και μια ειδική εκπομπή, με θέμα την άσκηση:

  • «Δεν μπορεί να πετάξει ούτε πουλί στο Αιγαίο, χωρίς την άδεια της Τουρκίας».
  • «Η Άγκυρα στέλνει λεπτά μηνύματα στην Αθήνα».
  • «Με οπλικά συστήματα που παράγονται στην Τουρκία, λέει σε όλον τον κόσμο «επιτέλους είμαι ανεξάρτητη».

«Ο στρατός αυτός δεν μπορεί να πολεμήσει»
Είναι πολλοί εκείνοι που επικρίνουν τον ΥΠΑΜ Χουλουσί Ακάρ.

Ας δούνε όμως τι γίνεται στην πράξη. Αυτά δεν γίνονται με το «λέγε-λέγε». Την ώρα που συνεχίζεται η εκκαθάριση των τάξεων των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ) από τα στελέχη που είναι μέλη του «τρομοκρατικού δικτύου Γκιουλέν», υπάρχουν εκείνοι που λένε ότι αυτό οδηγεί στον «αποδυνάμωση των ΤΕΔ»…

Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα… Ο Ακάρ επαναλαμβάνει συνεχώς αυτά τα τρία χρόνια: Όσο οι ΤΕΔ εκκαθαρίζονται από τα στελέχη που είναι μέλη του «τρομοκρατικού δικτύου Γκιουλέν», τόσο ισχυροποιούνται.

Ο Ακάρ δεν κάνει πολλές δηλώσεις και δεν απαντά στις επικρίσεις, αλλά είναι φανερό πού έχουν φθάσει οι ΤΕΔ τα τελευταία δέκα χρόνια.

Παρακολουθούν την άσκηση επίσης το Ισραήλ, η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Όμως δεν είναι μόνον η Ελλάδα. Και άλλες χώρες έχουν βάλει στο μικροσκόπιο και παρακολουθούν τη «Γαλάζια Πατρίδα».

Εδώ έχουμε γράψει πολλές φορές για το μέτωπο που επιχειρεί να περικυκλώσει την Τουρκία. Τα ονόματά τους τα ξέρετε απ’ έξω. Είναι εκείνοι που χρησιμοποιούσαν την Αν. Μεσόγειο σαν περιουσία του πατέρα τους. Έναν-έναν, δύο-δύο, τους διώξαμε.

Είναι εκείνοι που έλεγαν:

  • «Αχ να μην είχαν τελειώσει εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του 1990»
  • «Τι ωραία κοροϊδεύαμε και εξαπατούσαμε τους Τούρκους»!
  • «Τι κρίμα, φύγανε και οι άνθρωποί μας από μέσα, τα μέλη του δικτύου της τρομοκρατικής οργάνωσης Γκιουλέν».
  • «Η Τουρκία εγκλωβίστηκε στον Εύξεινο Πόντο».

Τώρα όμως όλοι αυτοί μπορούν να παρακολουθήσουν την άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα» και θα καταλάβουν ότι η κατάσταση δεν είναι όπως νόμιζαν.

Παιδί μου, στ’ αλήθεια, σε πόσα μέτωπα πολεμάτε;
Ξέρετε πώς πρέπει να δούμε τις εκλογές της 31ης Μαρτίου;

  • Ως μια ενέργεια εναντίον εκείνων που θέλουν να περικυκλώσουν την Τουρκία.
  • Ως έναν αγώνα εκείνων που θέλουν να βάλουν την Τουρκία στη σούπερ λιγκ του κόσμου.

Κοιτάξτε σε πόσα μέτωπα δίνει αγώνα ταυτοχρόνως η Τουρκία:

  • Στο εσωτερικό διεξάγει εκατοντάδες επιχειρήσεις εναντίον της τρομοκρατίας.
  • Στο Β. Ιράκ οι βάσεις του ΡΚΚ έχουν περικυκλωθεί, δεν μπορούν να κουνηθούν.
  • Στη Συρία ο τρομοκρατικός [σ.τ.μ.: Κουρδικός] διάδρομος έχει κοπεί σε τρία σημεία.
  • Με τις επιχειρήσεις «Ασπίδα του Ευφράτη», «Κλάδος Ελαίας» και Ιντλίμπ, θέσαμε υπό έλεγχο τα νότια σύνορά μας.
  • Όσο διαρκεί η «Γαλάζια Πατρίδα», ταυτοχρόνως διεξήχθη η άσκηση «Χειμώνας» με τη συμμετοχή 15 χωρών.
  • Στα βουνά επικρατεί ο στρατός μας.
  • Στην Αν. Μεσόγειο οι (τουρκικές) πλατφόρμες εξόρυξης τέθηκαν υπό την προστασία μας.
  • Στις προκλήσεις της Ελλάδας δόθηκαν απαντήσεις του τύπου «κάτσε καλά παιδί μου».

Γιατί ο Κιλιτσντάρογλου, που ασκεί σκληρή κριτική στον πρόεδρο Ερντογάν, δεν αναφέρεται καθόλου σ’ αυτά;

Η 31η Μαρτίου δεν είναι άσκηση
Δεν κάναμε μόνο αυτά. Φυλάμε το αεροδρόμιο της Καμπούλ και έχουμε στρατιωτική παρουσία στο Κατάρ, το Κοσσυφοπέδιο και τη Σομαλία, καθαρίσαμε τον κόλπο του Άντεν από τους πειρατές…

Όμως το ΝΑΤΟ δεν έπαψε να δίνει χτυπήματα κάτω από τη μέση στην Τουρκία, η οποία είναι πάντα συνεπής στις υποχρεώσεις της προς αυτό.

Προσπαθεί να πετύχει την οικονομική της ανεξαρτησία. Αύριο θα πετάξει το δικό της αεροσκάφος 5ης γενιάς και θα μπει στην ίδια κατηγορία με τη Γαλλία, την Αγγλία και τη Ρωσία. Ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά η Τουρκία στον όμιλο των μεγάλων κρατών του κόσμου.

Η 31η Μαρτίου είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς που αμφισβητούν αυτήν την πορεία της Τουρκίας. Δεν είναι μια απλή εκλογική αναμέτρηση.

pontos-news.gr

«Γαλάζια Πατρίδα»: Μισός Αιώνας Παράνομων Τουρκικών Διεκδικήσεων

0

10/3/19

 του Φοίβου Κλόκκαρη* 

Η Τουρκία συστηματικά ακολουθεί  επιθετική και επεκτατική πολιτική σε βάρος του Ελληνισμού, με μακροπρόθεσμο στρατηγικό στόχο την συρρίκνωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Θράκη και την επέκταση της Τουρκικής κυριαρχίας σε όλη την Κύπρο. Με δράσεις που συνεχίζονται επί μισό αιώνα, διεκδικεί παράνομα και δυναμικά  ένα εκτεταμένο θαλάσσιο  χώρο στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο (ΑΜ) σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου. Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά  τον εντοπισμό υδρογονανθράκων στην ΑΜ ,ονόμασε «Γαλάζια Πατρίδα» της αυτόν το θαλάσσιο χώρο,  για να προβάλει παραπλανητικά, ότι αυτές οι θάλασσες είναι δικά της πάτρια εδάφη. Η παραπλάνηση είναι προσφιλής μέθοδος της Τουρκίας για να καλύπτει τις παράνομες επεκτατικές πράξεις της. Με το ίδιο σκεπτικό ονόμασε την βάρβαρη εισβολή στη Κύπρο το 1974 «Ειρηνευτική Επιχείρηση» και εκείνην στο Afrin της Συρίας το 2018 «Κλάδο Ελαίας».

Η Τουρκία  μεθοδικά οικοδομεί από την δεκαετία του 1970 μια εκτεταμένη θαλάσσια και εναέρια ζώνη ασφαλείας γύρω από τις δυτικές και νότιες ακτές της για να λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας της Μικρασιατικής χερσονήσου και ως βατήρας εκτόξευσης της ναυτικής ισχύος της στην ΑΜ και πέραν αυτής. Παράλληλα θα της προσφέρει σημαντικούς οικονομικούς πόρους από την εκμετάλλευση των πλούσιων ενεργειακών αποθεμάτων που διαπιστώθηκε ότι έχει η ΑΜ, και θα ενισχύσει το γεωπολιτικό βάρος και τον ηγεμονικό ρόλο της.

Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας εκτείνονται προς δυσμάς μέχρι το μέσον του Αιγαίου (25ος μεσημβρινός) και προς νότον μέχρι την γραμμή νοτίως Κύπρου – Κρήτης (34ος παράλληλος). Για τις παράνομες διεκδικήσεις της, χρησιμοποιεί το πολεμικό ναυτικό της, την πολεμική αεροπορία της και τον στόλο των ερευνητικών σκαφών της που έχει εμπλουτισθεί με γεωτρύπανα μεγάλου βάθους. Παράλληλα επιδιώκει να αναθεωρήσει  τις Συνθήκες Λοζάνης 1923 και Παρισίων 1947, που διέπουν το status quo στο Αιγαίο, αρνείται να συμμορφωθεί προς την σύμβαση των ΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS 1982) και δεν αναγνωρίζει το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ), το οποίο θεωρεί ότι εξέλειπε από το 1963.

Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας αφορούν όλους τους τομείς: ΑΟΖ, FIR, εναέριος χώρος, χωρικά ύδατα, περιοχή Έρευνας – Διάσωσης, κυριαρχία – αποστρατικοποίηση νησιών στο Αιγαίο κ.α. Δεν αναγνωρίζει ότι  τα νησιά του Αιγαίου  έχουν  δικαίωμα σε ΑΟΖ  και για την  ΚΔ  δεν αναγνωρίζει ότι έχει τα ίδια δικαιώματα σε ΑΟΖ όπως τα παράκτια κράτη.  Οι δράσεις της  περιλαμβάνουν: Παράνομες έρευνες στις ΑΟΖ Κύπρου – Ελλάδας, παραβιάσεις και παραβάσεις εναέριου χώρου, αεροναυτικές ασκήσεις με έκδοση παράτυπων NAVTEX και NOTAM, προβολή ναυτικής ισχύος, παρενόχληση του ενεργειακού προγράμματος της ΚΔ, καταπολέμηση του αγωγού EASTMED, απειλές κατά της ΚΔ να μην εκμεταλλευθεί τα ενεργειακά αποθέματα της,  απειλές για   γεωτρήσεις της Τουρκίας   στην ΑΟΖ της Κύπρου, έκδοση χαρτών  αγνοώντας την UNCLOS κ.α.

Για την αρπαγή του ενεργειακού πλούτου των Ελληνικών θαλασσών, η Τουρκία ενίσχυσε το δυναμικό της με: (1) την απόκτηση ερευνητικών σκαφών υδρογονανθράκων και γεωτρύπανων μεγάλου βάθους (2) την συγκρότηση ειδικής ναυτικής δύναμης για επέμβαση στην ΑΜ, με έδρα την Μερσίνα έναντι της Κύπρου  (3) την ναυπήγηση πολεμικών σκαφών από την Τουρκική πολεμική βιομηχανία (υποβρύχια, κορβέτες, αποβατικά σκάφη κ.α.) και την δρομολόγηση απόκτησης  ελικοπτεροφόρου, με τον φιλόδοξο στόχο, το τουρκικό πολεμικό ναυτικό να αποκτήσει δυνατότητες παγκόσμιας εμβέλειας  και να ενταχθεί στην  Κατηγορία 3 ( Medium  Global Power Projection Navy) και (4) την απόκτηση πυραυλικών συστημάτων και τον προγραμματισμό απόκτησης νέας γενεάς πολεμικών αεροσκαφών.

Οι παραβιάσεις της Τουρκίας στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο Κύπρου-Ελλάδας από τη δεκαετία του 1970, περιλαμβάνονται σε 90 έγχρωμους χάρτες, στο σημαντικό βιβλίο που εξέδωσε το 2014, ο αντισυνταγματάρχης τεθωρακισμένων της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ) Κωνσταντίνος Στυλιανού με τίτλο «Αντίδραση του Ελληνισμού προς Αναχαίτιση της Τουρκικής Επιθετικής Στρατηγικής στον τομέα της Ενέργειας». Το βιβλίο είναι μια εμπεριστατωμένη μελέτη, πολύτιμο βοήθημα για την κατανόηση και αντιμετώπιση της Τουρκικής απειλής. Η συνθετική εικόνα χαρτογράφησης των τουρκικών ενεργειών στο βιβλίο, προβάλλει με παραστατικό τρόπο τις συντονισμένες δράσεις(έρευνες, ασκήσεις κ.α.), για την σταδιακή επί μισό αιώνα οικοδόμηση των τουρκικών  διεκδικήσεων, που  διαμορφώθηκαν ώς το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας>>. Ιδιαίτερη βαρύτητα  δίδεται από την Τουρκία ,στην διεκδίκηση του  θαλάσσιου χώρου μεταξύ Κύπρου – Κρήτης/Ρόδου, όπου εκτείνεται μεγάλο τμήμα των ΑΟΖ Κύπρου-Ελλάδας .ΟΙ ενέργειες  της στο χώρο αυτό έχουν ενταθεί μετά το 2000, λόγω υποβάθμισης του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου(ΔΕΑΧ) Κύπρου_Ελλάδας και κατάργησης της αεροναυτικής άσκησης <<Τοξότης-Νικηφόρος>>. Η Τουρκία επιδιώκει να οριοθετήσει στο χώρο αυτό  την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο και δεν αναγνωρίζει ότι Ελλάδα και Κύπρος έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ σε αυτήν  την περιοχή.

Οι αμφισβητήσεις και  δράσεις τής Τουρκίας αυξάνονται συνεχώς και εδραιώνεται η<<Γαλάζια Πατρίδα>>, όσο μεγεθύνεται η ανισορροπία ισχύος προς όφελος της και όσο ο Ελληνισμός ακολουθεί κατευναστική και υποχωρητική πολιτική, που όχι μόνο δεν ανακόπτει την Τουρκική επιθετικότητα αλλά την αυξάνει (Θουκυδίδης Α140). Μεγάλη τρωτότητα παρουσιάζει ο θαλάσσιος χώρος της Κύπρου λόγω μειωμένης αποτρεπτικής ικανότητας της ΚΔ. Η  ΕΦ στερείται ουσιαστικά πολεμικού ναυτικού και πολεμικής αεροπορίας, οι δε δυνάμεις ξηράς της χρειάζονται εκσυγχρονισμό  και συμπλήρωση των οπλικών συστημάτων τους. Η Τουρκική απειλή επιβάλλει  αναθεώρηση της αμυντικής πολιτικής της ΚΔ, στη βάση της κατανόησης της σημασίας που έχει η στρατιωτική ισχύς για την προάσπιση των δικαίων μας (<<το μεν γαρ ισχύος δικαιώσει>> Θουκυδίδης Δ86) και συγκεκριμένα: Σύνταξη Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας,   διάθεση στην ΕΦ όλων των εισπράξεων του Ταμείου Αμυντικής Θωράκισης, άμεση προώθηση εξοπλιστικών προγραμμάτων, αναθεώρηση της μορφής αναδιοργάνωσης της ΕΦ, αναζωογόνηση του ΔΕΑΧ  Κύπρου_Ελλάδας, σύναψη αμυντικών συμμαχιών με φιλικές χώρες στη βάση κοινών συμφερόντων   ,μέτρα εξύψωσης του εθνικού φρονήματος.

Η μεγάλη  αεροναυτική άσκηση <<Γαλάζια Πατρίδα>> της Τουρκίας, που βρίσκεται σε εξέλιξη στην ΑΟΖ  Κύπρου-Ελλάδας, είναι μία επίδειξη ισχύος του σύγχρονου πολεμικού δυναμικού της, με σκοπό να προβάλει την δυνατότητα και αποφασιστικότητα   της  να υπερασπιστεί τις  θάλασσες που διεκδικεί και να ασκήσει πίεση στην ΚΔ, να αποδεχθεί λύση Τουρκικών όρων στο Κυπριακό.  Η Τουρκική  προκλητική  άσκηση, η απειλή γεωτρήσεων  σε θαλασσοτεμάχια της ΑΟΖ της ΚΔ, η  επέκταση της Τουρκικής κατοχής στα Στροβίλια  και η  ενίσχυση των Τουρκικών κατοχικών δυνάμεων με αυτοκινούμενα πυροβόλα 155 χιλ. Firtina και άρματα Leopard, άς αποτελέσουν έστω και αργά, το έναυσμα αναθεώρησης της αμυντικής πολιτικής της ΚΔ.

 

 

* αντιστράτηγος ε.α. 

 

Ο καναπές και άλλες ιστορίες… Ζητούν να διδάσκεται η “μακεδονική”!

2

Το «Ουράνιο Τόξο» ξαναχτύπησε. Μια ομάδα που ψάχνει την ψήφο της στις εκλογές, βάλθηκε με την υποστήριξη και των εθνομηδενιστών και αποδομιστών του Συριζα να δημιουργήσει προβλήματα στην χώρα ολόκληρη και όχι, μόνο, στη Βόρειο Ελλάδα.

Το «Ουράνιο Τόξο» ζήτησε με επίσημη επιστολή του,  η οποία βρίσκεται στη διάθεση του ιστολογίου, από τις αρχές του Πανεπιστημίου Μακεδονίας να διδάσκεται η «Μακεδονική» στο Πανεπιστήμιο.

Δεν πιστεύω πως οι σημερινές πανεπιστημιακές αρχές θα δεχθούν κάτι τέτοιο. Ο συσχετισμός στο Πανεπιστήμιο είναι, ακόμη, θετικός προς την ύπαρξή μας ως ελληνικής κοινωνίας.

Κανείς δεν ξέρει, όμως, τι θα γίνει αύριο, μεθαύριο, αν επικρατήσει η τάση Κοτζιά (που υπάρχει στο Πανεπιστήμιο, αν και δεν τον έκαναν δεκτό ως καθηγητή). Και η αποδομητική τάση που περιστρέφεται γύρω από Θεοδωράκη (ναι, ο Θεοδωράκης αρχηγός τάσης στο ΠΑΜΑΚ!) ή το Συριζα.

Ονόματα γνωρίζουμε ένθεν κακείθεν. Όπως και ότι ορισμένοι στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, τρίβουν τα χέρια τους.

Ελπίζουμε να πρυτανεύσουν ακαδημαϊκά κριτήρια και όχι κομματικά. Να μη γίνουν τα πανεπιστήμια πεδίο προβολής μονοκομματικών ιδεών. Ούτε δεξαμενές σκέψης, κομμάτων, όπως, δυστυχώς, κατήντησε το Πολιτικό Τμήμα ενός άλλου Πανεπιστημίου. Το οποίο, θα πληρώσει αυτή του την προσπάθεια μετάλλαξης, αν δεν τη σταματήσουν νοήμονες καθηγητές του.

Κινητήρια δύναμη όλης αυτής της προσπάθειας μετάλλαξης της ελληνικής κοινωνίας είναι ο Συριζα.

Αρχικά, ένας στενός κύκλος βαράγγων, επικάθησε επι της κεφαλής ενός πολιτικού χώρου που με κόπους διαμορφώθηκε από τη δεκαετία του ’60 μέχρι τις αρχές του ’80.

Ήταν οι κοινωνικές δυνάμεις που εξέφρασε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δυσαρεστημένες από την πολιτική που εφήρμοσαν οι διάδοχοι του Ανδρέα, οι κοινωνικές αυτές δυνάμεις αναζήτησαν άλλη ηγετική ομάδα που θα τις εκπροσωπούσε. Δυστυχώς, έπεσε στα νύχια του Συριζα.

Αφού, λοιπόν, οι συριζαίοι αποδομιστές, πήραν την εξουσία με τη βοήθεια αυτών των κοινωνικών στρωμάτων που, πολιτικά, ανήκαν αλλού, τώρα, νοιώθοντας ότι έχουν εδραιωθεί εφαρμόζουν την αποδομητική τους πολιτική.

Τι σχέση έχει η πολιτική του Συριζα στο σκοπιανό ή τα ελληνοτουρκικά με την πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου, του οποίου υποστηρικτές φέρονται οι δυνάμεις που αριθμητικά παρέχουν στο Συριζα τη δυνατότητα να διεκδικεί ρόλο, έστω, και δεύτερου;

Η πολιτική του Συριζα, πλέον, είναι η πολιτική των πιο αποδομητικών και διαλυτικών τάσεων που υπήρχαν στο ΠΑΣΟΚ. Των δυνάμεων που υπονόμευσαν τις προσπάθειες αλλαγής της ελληνικής κοινωνίας. Αυτών που εξέφρασαν ορισμένοι εκ των διαδόχων του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.

Ο Συριζα, προσπαθεί να δημιουργήσει μια κοινωνία του είδους της Φάρμας των Ζώων.

Αν δεν υπάρξει κίνημα εναντίον της Φάρμας, ο εφιάλτης θα γίνει πραγματικότητα. Και, τότε, δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι δεν γνώριζε.

 

 

 

Watch A Russian Jet Fighter Intercept A U.S. Air Force Spy Plane

0

A dramatic new video shows the moment when a Russian air force fighter jet intercepted a U.S. Air Force spy plane. The video, allegedly taken over the Baltic Sea, is typical of encounters between American and Russian military aircraft and they’re pretty safe, until they aren’t.

Uploaded to the Russian Ministry of Defense’s YouTube account early this morning, the video shows a Su-27 “Flanker” jet fighter following the contrails of an American RC-135 “Rivet Joint” intelligence gathering aircraft. The video is described merely as, “Interception of targets by the Su-27 fighter over the neutral waters of the Baltic Sea.”

The Su-27 is a fourth generation fighter aircraft originally fielded in 1985. A twin engine heavy fighter, it’s roughly the equivalent of the U.S. Air Force’s F-15 Eagle. Like the Eagle it’s also an older jet, though upgraded through the years with new features including improved fire control and new missiles. Two Saturn AL-31F afterburning turbofans generate approximately 55,000 pounds of thrust, giving the jet a top speed of Mach 2.35 clean, without weapons or fuel tanks.

The target aircraft is a U.S. Air Force RC-135. There have been many flavors of RC-135 built over the years to suit all kinds of intelligence gathering, from geolocating electronic signals to harvesting and analyzing the electronic emissions of potential adversaries. This particular aircraft appears to be a RC-135V/W as it features a large blister on the top of the aircraft just forward of the vertical stabilizer. The aircraft’s tail code, OF for Offutt Air Base, is also visible.

These sorts of interceptions over neutral waters are very common and entirely within international law. This intercept seems safe, but others can be quite unsafe. In a 2017 incident a Russian fighter closed to within five feet of a RC-135, drawing sharp criticism from the Pentagon.

Ο Ερντογάν στοχεύει τον Σίσι: Η Αίγυπτος κλειδί για τα ενεργειακά και την ασφάλεια της Κύπρου

1

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

File Photo: Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi (R) meeting with Cypriot President Nicos Anastasiades (L) in Sharm el-Sheikh, Egypt. EPA, EGYPTIAN PRESIDENCY HANDOUT

MARCH 10, 2019

Με αφετηρία τα ενεργειακά ζητήματα και όσα αλλά συμβαίνουν στη Μεσόγειο σήμερα, οι Τούρκοι κατανοούν πως χωρίς τη συνεργασία της Αιγύπτου δεν μπορούν να διαδραματίσουν κανένα σημαντικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, και στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής, ως “Μεγάλη Δύναμη” που θεωρούν πως είναι και που δυνητικά επιδιώκουν να γίνουν. Ένα επαναλαμβανόμενο κλισέ της τουρκικής στρατηγικής θεώρησης είναι πως σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή- από τη Μεσόγειο μέχρι τον Περσικό Κόλπο- “καμία απόφαση” δεν μπορεί να ληφθεί “χωρίς τη συμμετοχή της Άγκυρας”.

Για όσους δε θυμούνται, επί ημερών Αχμέντ Νταβούτογλου όταν ο τούρκος ΥΠΕΞ χαριεντίζονταν με την ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον για την ανατροπή του Καντάφι κλπ, η ύβρις ήταν απόλυτη. Καμία απόφαση στον κόσμο, διατυμπάνιζε, δεν μπορούσε να ληφθεί χωρίς την Άγκυρα! Η αντίληψη αυτή για την Μεγάλη (τη Μπουγιούκ) Τουρκία δεν είναι καινοφανής και χαρακτηριστικό των ισλαμιστών του Ταγίπ Ερντογάν. Υπήρξε επιδίωξη και των κεμαλιστών/εθνικιστών. Μόνο που αυτοί- που κατά βάθος είναι και αυτοί βαθειά αντιδυτικοί, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο- είχαν τη ικανότητα να “διαβάζουν” καλύτερα το διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον, να προσαρμόζονται και να εκμεταλλεύονται επιτυχώς τις ισορροπίες ισχύος. Συγκεκριμένα για την Αίγυπτο θέλω να σταθώ σε μια συζήτηση ενός όχι και πολύ γνωστού Τούρκου πανεπιστημιακού στον ελλαδικό και κυπριακό χώρο, του Χασσάν Ουνάλ (Hassan Unal).

H συζήτηση έγινε με τον Pepe Escobar στην Πόλη και δημοσιεύθηκε στον αμερικανικό ιστότοπο The Saker, 1η Δεκ. 2018. Ο Escobar είναι σημαντικός σχολιαστής της διεθνούς πολιτικής που δεν φιλοξενείται στα αποδεκτά ως “έγκυρα” διεθνή ΜΜΕ, αλλά που οι μη συμβατικές του απόψεις έχουν μεγάλη απήχηση διεθνώς.

Ο δε Χασσάν Ουνάλ αν και κεμαλιστής είναι από τους λίγους επώνυμους καθηγητές που δεν έχει διωχθεί από το καθεστώς, παρά την κατά καιρούς κριτική που ασκεί. Είναι προφανώς “προστατευόμενος” των συμμάχων του Ερντογάν, των ακροδεξιών Γκρίζων Λύκων και δεν έχει πρόβλημα με το “πάντρεμα” τουρκισμού και ισλαμισμού- την τουρκο-ισλαμική σύνθεση- που κυριαρχεί. Επί πλέον είναι και ανθέλληνας παρά, από ό,τι γράφεται, είναι παντρεμένος με ελληνίδα.

Το μεγάλο παράπονο του Ουνάλ είναι πως με την “ιδεολογική” του πολιτική -εννοεί την “ισλαμιστική”- ο Ερντογάν απώλεσε την Αίγυπτο και το Ισραήλ και έσπρωξε τις δυο χώρες στην αγκαλιά των Ελλήνων. Απαντώντας σε ερώτηση που συσχέτιζε τη δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Α. Κασόγκι στην Πόλη από πράκτορες της Ριάντ, με τους ανταγωνισμούς στη Ανατολική Μεσόγειο, ο Ουνάλ υποστήριξε πως η Άγκυρα δεν έπρεπε να στιγματίσει δημόσια τη βασιλική οικογένεια αλλά να την εκβιάσει με διαφορετικό τρόπο ώστε να εξομαλυνθούν πρώτα οι σχέσεις Άγκυρας- Ριάντ και , ακολούθως, η Ριάντ να μεσολαβήσει για την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου.

“Χρειαζόμαστε την Αίγυπτο”

Η Τουρκία, είπε στον Escobar, χρειάζεται την Αίγυπτο: “Χρειαζόμαστε την Αίγυπτο στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η κυβέρνηση διέπραξε κάτι επικίνδυνο. Έχει σπρώξει το Ισραήλ και την Αίγυπτο στα χέρια των Ελλήνων στην Ανατολική Μεσόγειο. Έχουν με τη πολιτική τους δημιουργήσει μια αντί-τουρκική συμμαχία. Και αυτό είναι ανόητο από πλευράς τουρκικής κυβέρνησης”.

Σε πρόσφατο κείμενο μου στον “Φιλελεύθερο” (Το κράτος είναι η ασφάλεια της Κύπρου, 10/2/19) και με αναφορά στις συχνές τριμερείς συναντήσεις μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας με Αίγυπτο και Ισραήλ αναφέρθηκα, ειδικά, στη εξαμερή συνάντηση της 14ης Ιανουαρίου στο Κάιρο των Υπουργών Ενέργειας Αιγύπτου, Ισραήλ, Ιορδανίας, Ελλάδας, Κύπρου και της Παλαιστινιακής Αρχής. Εκεί ανακοινώθηκε η δημιουργία του Eastern Mediterranean Gas Forum (EMGF) με Γραμματεία στην Αίγυπτο. Και υπογράμμισα πως από τις πολυμερείς περιφερειακές συνεργασίες, ξεχωρίζει επί της ουσίας είναι αυτή του Καΐρου. Ξεχωρίζει διότι σηματοδοτεί κάτι το σημαντικό και καινοτόμο για την Κύπρο αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο. Ξεχωρίζει διότι σε αυτή συμμετέχουν και το Ισραήλ και η Παλαιστινιακή Αρχή, κάτι το πρωτόγνωρο σε διακρατική συνεργασία και που υποδηλώνει πολλά θετικά για το μέλλον. Ξεχωρίζει διότι έχουμε κλασική περίπτωση ταύτισης και εξυπηρέτησης συμφερόντων. Ξεχωρίζει διότι προέκυψε από γεωπολιτικές διεργασίες με κοινό παρονομαστή τις συναντιλήψεις των συμμετεχόντων κρατών ως προς τη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για την ασφάλειά τους. Ξεχωρίζει διότι είναι αντι-ηγεμονική. Και ξεχωρίζει διότι η Τουρκία πολέμησε λυσσαλέα για να την αποτρέψει- τουλάχιστον να αποτρέψει τη συμμετοχή των Παλαιστινίων- αλλά δεν τα κατάφερε. Διότι οι έξι που συμμετέχουν αντιλαμβάνονται πολύ καλά πως το Gas Forum εξυπηρετεί τα αμοιβαία τους συμφέροντα.

Επανέρχομαι στον Ουνάλ: “Χρειαζόμαστε την Αίγυπτο στη Ανατολική Μεσόγειο”. Το κλειδί για την ενεργειακή ασφάλεια στην περιοχή αλλά και για την ασφάλεια της Κύπρου βρίσκεται στη Αίγυπτο. Είναι εκτίμησή μου πως η θέση αυτή πρέπει να καταστεί αξίωμα της εξωτερικής πολιτικής της Κύπρου. Με τις εντυπωσιακές ανακαλύψεις ενεργειακών αποθεμάτων το 2015 στο Zohr και το 2018 στο Noor στη ΑΟΖ της Αιγύπτου, η χώρα του Νείλου απέκτησε ένα συντριπτικό πλεονέκτημα να καταστεί ο ενεργειακός κόμβος στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι δε παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πως η Αίγυπτος διαθέτει όλες τις αναγκαίες ενεργειακές υποδομές και εγκαταστάσεις στα παράλιά της για να καταστεί ο ομφαλός ενός περιφερειακού ενεργειακού συμπλέγματος που θα παράγει περιφερειακές, αρχικά, συνέργειες και αργότερα ευρωπαϊκές και πλανητικές.

Ναι η Αίγυπτος έχει τρομερά οικονομικά προβλήματα αρχίζοντας από το πιο βασικό που είναι η αδυναμία της να σιτίσει τον πληθυσμό της. Η Αίγυπτος είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας σιτηρών στο κόσμο. Υπάρχουν και αλλά συναφή προβλήματα μεταξύ των οποίων και το ζήτημα του θρησκευτικού εξτρεμισμού. Είναι στην Αίγυπτο που ιδρύθηκε η οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων το 1928. Και σε αυτούς βασίστηκε ο Ερντογάν για να ποδηγετήσει την Αίγυπτο. Όμως απέτυχε στη πιο μεγάλη του φιλοδοξία του έξω από την Τουρκία- στην Αίγυπτο.

Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κυβέρνησαν την Αίγυπτο αλλά απέτυχαν και ανατράπηκαν το 2013. Και το γεγονός αυτό ακύρωσε τους μεγαλο-ιδεατισμούς της Άγκυρας για ηγεμονία στη Μεσόγειο και άλλου. Το καθεστώς του Στρατηγού Σίσι λειτουργεί αυταρχικά αλλά δεν είναι εξτρεμιστικό. Και η σταθερότητα της Αιγύπτου παραμένει μείζων στρατηγικό ζητούμενο για τους Δυτικούς- για τους Ισραηλινούς, τους Αμερικανούς,την ΕΕ, τους Άραβες και πρωτίστως για τη Σαουδική Αραβία.

Δεν έχω γνώσεις για να εκφράσω άποψη για όλα όσα γράφονται και λέγονται από διάφορους, ειδήμονες και μη, αναφορικά με τα ενεργειακά δεδομένα στη Ανατολική Μεσόγειο και τις οικονομικές τους παραμέτρους. Ωστόσο από γεωπολιτική σκοπιά μπορώ να πω τούτο: Η Λευκωσία δεν πρέπει να παρασυρθεί από τον οποιοδήποτε αλλά και από τον πειρασμό για δυνητικό πλουτισμό. Το ζητούμενο είναι η ασφάλεια του τόπου. Και αυτό επιβάλλει όχι μόνο να μην λειτουργήσει ανταγωνιστικά με την Αίγυπτο στα ενεργειακά αλλά , αντίθετα, να θυσιάσει και οικονομικά οφέλη υποστηρίζοντας και ενισχύοντας τον ηγετικό-όχι ηγεμονικό- ρόλο της Αιγύπτου στα ενεργειακά.

Και σε τέτοια περίπτωση, από τις οικονομικές συνέργειες που θα προκύψουν θα ακολουθήσουν, αναπόφευκτα, πολιτικές και πολιτικές ασφάλειας και οι οποίες, στο πλαίσιο του Gas Forum, θα συμπεριλαμβάνουν και άλλα κράτη.

Ναι, αυτό που λέω είναι πως η Λευκωσία καλά θα πράξει, αν καταστεί αναγκαίο, “να ανεβεί στο κάρο της Αιγύπτου”, αφού η Αίγυπτος είναι το μόνο κράτος που μπορεί να εξισορροπήσει την Άγκυρα γιατί δεν τη φοβάται. Ναι, παραμένει ο κίνδυνος της αναβίωσης του φονταμενταλισμού στην Αίγυπτο. Αλλά και αυτό να συμβεί, το Κάιρο δεν πρόκειται ποτέ να καταντήσει σατραπεία της Άγκυρας και να ακυρώσει διεθνείς δεσμεύσεις και οικονομικά οφέλη για το χατήρι του κάθε Τούρκου Ερντογάν. Όσοι αμφιβάλουν ας διαβάσουν την ιστορία του αραβικού κόσμου πριν και μετά το Ισλάμ. Και επιπλέον ας αναρωτηθούν γιατί, σήμερα για παράδειγμα, η ισλαμική (σουνιτική) Σαουδική Αραβία βρίσκεται στα μαχαίρια με το γειτονικό της ισλαμικό (σουνιτικό) Κατάρ. Συνεργάζονται μεν για την ανατροπή του κοσμικού καθεστώστος της Συρίας. Αλλά συγκρούονται μετωπικά διότι τα επί μέρους κρατικά (δυναστικά) τους συμφέροντα είναι ασυμβίβαστα.

Γιατί Αίγυπτος και Ιορδανία έχουν συνάψει συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ. Και γιατί σήμερα υφίσταται μια ντε φάκτο συμμαχία μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας; Τον κυρίαρχο λόγο έχουν τα συμφέροντα, όχι οι ιδεοληψίες.

Πηγή: Ο Ερντογάν στοχεύει τον Σίσι: Η Αίγυπτος κλειδί για τα ενεργειακά και την ασφάλεια της Κύπρου https://hellasjournal.com/2019/03/o-erntogan-stocheyei-ton-sisi-i-aigyptos-kleidi-gia-ta-energeiaka-kai-tin-asfaleia-tis-kyproy/

Πού οδηγεί η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν

0

stratfor/euro2day.gr

Στο υψηλότερο επίπεδο πολλών δεκαετιών παραμένει η ένταση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν για το Κασμίρ. Οι τελευταίες εξελίξεις και γιατί γεννούν φόβους ότι το επόμενο επεισόδιο μεταξύ των δυο πυρηνικών δυνάμεων θα είναι πιο επικίνδυνο.

Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν πέντε δεκαετίες, Ινδία και Πακιστάν μετέφεραν στην αντιπαλότητά τους στους αιθέρες.

Στις 26 Φεβρουαρίου, ινδικά μαχητικά αεροσκάφη εισήλθαν στον εναέριο χώρο του Πακιστάν και βομβάρδισαν αυτό που κατά τους ισχυρισμούς του Νέου Δελχί ήταν ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης της Jaish-e-Mohammed (JeM), της πακιστανικής οργάνωσης μαχητών που ήταν υπεύθυνη για την επίθεση αυτοκτονίας που πραγματοποιήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου κατά παραστρατιωτικού κομβόι στην υπό Ινδική διοίκηση περιοχή του Κασμίρ.

Την επόμενη μέρα, το Πακιστάν ανταπέδωσε, εξαπολύοντας αεροπορικές επιθέσεις στη Γραμμή Ελέγχου, η οποία διαχωρίζει την αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ των δυο χωρών. Και οι δυο πλευρές υποστηρίζουν πως κατέρριψαν εχθρικά αεροσκάφη, αντικρούοντας ταυτόχρονα η μία τις εξηγήσεις της άλλης. Εν μέσω της αναταραχής, ο στρατός του Πακιστάν συνέλαβε έναν Ινδό πιλότο. Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, Imran Khan, διέταξε την απελευθέρωση του πιλότου την 1η Μαρτίου.

Αν και οι δυο χώρες συνεχίζουν να αμφισβητούν την εγκυρότητα των ισχυρισμών η μία της άλλης, η επιστροφή του πιλότου θα επιτρέψει σε Πακιστάν και Ινδία να στρέψουν την επιθετικότητά τους από μια πιο επικίνδυνη φάση που περιλαμβάνει αεροπορικές επιθέσεις, σε μια πιο διαχειρίσιμη φάση που περιλαμβάνει διπλωματικές αντιπαραθέσεις και πυρά του πυροβολικού στη Γραμμή Ελέγχου. Ωστόσο, το τελευταίο επεισόδιο μεταξύ των δυο πυρηνικών δυνάμεων δείχνει πωςη Ινδία χρησιμοποιεί πιο τολμηρές τακτικές για να αντιμετωπίσει τη συνεχιζόμενη στήριξη που παρέχει το Πακιστάν σε μαχητές του Κασμίρ, κάτι που σημαίνει πως ο επόμενος γύρος αντιποίνων μεταξύ των δυο αντιπάλων της Νότιας Ασίας είναι σχεδόν βέβαιο πως θα είναι πιο επικίνδυνος από τον προηγούμενο.

Από πού ξεκίνησαν όλα

Η διαμάχη της Ινδίας και του Πακιστάν για το Κασμίρ βρίσκεται από καιρό στην «καρδιά» της αντιπαλότητάς τους, η οποία χρονολογείται από τότε που η κάθε χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της, το 1947. Το Ηνωμένο Βασίλειο χώρισε την τότε αποικιοκρατική Ινδία σε αυτό που σήμερα είναι η Ινδία και το Πακιστάν. Ωστόσο, το Κασμίρ, ένα ημι-κυρίαρχο πριγκιπάτο, παρέμεινε μια αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ των δυο.

Για το κατά πλειονότητα Μουσουλμανικό Πακιστάν, ήταν φυσικό το κατά πλειονότητα Μουσουλμανικό Κασμίρ να βρίσκεται υπό τον δικό του έλεγχο. Το Ισλαμαμπάντ ανησυχούσε επίσης πως αν παρέδιδε το Κασμίρ στο Νέο Δελχί, τότε ο ισχυρότερος γείτονάς του θα αποκτούσε υπερβολική επιρροή σε βασικές υδάτινες οδούς. Η Ινδία, από την άλλη πλευρά, αρνήθηκε να εκχωρήσει ακόμα περισσότερο έδαφος στον νέο γείτονά της και φοβήθηκε πως μια απόσχιση του Κασμίρ θα ενέπνεε και άλλα αυτονομιστικά κινήματα –και έτσι ισχυρίστηκε πως το Κασμίρ δικαιωματικά ανήκει στην Ινδία.

Και έτσι, το Πακιστάν επιδίωξε να κατακτήσει δια της βίας το αμφισβητούμενο κράτος –αρχίζοντας τον πρώτο από τους πολλούς Ινδο-Πακιστανικούς πολέμους για την περιοχή. Μετά τον δεύτερο Ινδο-Πακιστανικό πόλεμο για το Κασμίρ το 1965, οι δυο πλευρές ενεπλάκησαν σε έναν ακόμα ακριβό πόλεμο για την μοίρα του Ανατολικού Πακιστάν το 1971, που τώρα είναι το Μπαγκλαντές, στο οποίον έγινε και η τελευταία χρήση αεροπορικών επιθέσεων σε πακιστανικό έδαφος μετά την πιο πρόσφατη επιδρομή της Ινδίας στο Κασμίρ.

Το τρέχον στάτους του Κασμίρ

Το Κασμίρ είναι χωρισμένο σε επτά περιοχές, που διοικούνται από τρεις διαφορετικές χώρες: το Πακιστάν, που κυβερνά τα τμήματα Γκιλγκίτ-Βαλτιστάν και Αζάντ Κασμίρ, την Ινδία, που κυβερνά τα τμήματα Τζαμού, Λαντάκ και την Κοιλάδα του Κασμίρ, και την Κίνα, που κυβερνά τα τμήματα Ακσάϊ Τσιν και τη ζώνη Trans-Karakoram. Και ενώ η Ινδία διεκδικεί και τις επτά περιοχές (περιλαμβανομένης της Κινεζικής), το Πακιστάν διεκδικεί μόνο τις Ινδικές περιοχές, πέραν των δικών της.

Το 1989, το ζήτημα της αυτονομίας του διοικούμενου από την Ινδία Κασμίρ μετατράπηκε σταδιακά σε κανονική εξέγερση εναντίον της Ινδικής κυριαρχίας στην περιοχή –δημιουργώντας ευκαιρία για το Πακιστάν να βοηθήσει επί δεκαετίες διάφορες οργανώσεις μαχητών κατά της Ινδίας, περιλαμβανομένης της JeM (της ομάδας που ευθύνεται για την επίθεση της 14ης Φεβρουαρίου).

Εν τω μεταξύ, το Πακιστάν λέει πως στηρίζει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του Κασμίρ – δείχνοντας το Νέο Δελχί για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την υπέρμετρα βίαιη παρουσία του ινδικού στρατού και τις τακτικές καταναγκασμού στην Κοιλάδα του Κασμίρ που βρίσκεται υπό ινδική διοίκηση (και αποτελεί εστία των ενόπλων ομάδων μαχητών). Το Ισλαμαμπάντ, μεσολαβώντας για διευθέτηση της διένεξης, επιμένει να εμπλακούν ο ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα στη διευθέτηση της διένεξης. Η Ινδία, φοβούμενη αυτές τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει αρνηθεί την εμπλοκή του ΟΗΕ και έχει εργαστεί ώστε να παραμείνει το Κασμίρ διμερές ζήτημα, πλαισιωμένο σε όρους διασυνοριακής τρομοκρατίας.

Ενώ οι εντάσεις μεταξύ των δυο χωρών για την περιοχή πάντα «σιγοβράζουν», δυο γεγονότα το 2016 τις έφεραν πιο κοντά στην έκρηξη. Τον Ιούλιο, ο θάνατος του Μπουρχάν Ουανί, ενός διοικητή της ένοπλης οργάνωσης Χιζμπούλ Μουτζαχεντίν, προκάλεσε πολύμηνες διαδηλώσεις στο Ινδικό κράτος του Τζαμού και Κασμίρ που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους περισσότεροι από 120 άνθρωποι. Δυο μήνες αργότερα, ένοπλοι μαχητές επιτέθηκαν σε στρατιωτική βάση κοντά στην πόλη Ουρι στο Τζαμού και Κασμίρ, σκοτώνοντας 17 στρατιώτες και προκαλώντας ινδικά αντίποινα κατά περιοχών απ’ όπου επιδράμουν μαχητές στην άλλη πλευρά της Γραμμής Ελέγχου. Όμως παρά τους διαπληκτισμούς τους στο Κασμίρ τις τελευταίες δεκαετίες, η Ινδία και το Πακιστάν δεν είχαν ποτέ καταφύγει σε αεροπορικές επιθέσεις στο Κασμίρ, μέχρι τώρα.

Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες

Η Ινδία και το Πακιστάν αμφισβητούν βασικές λεπτομέρειες της τελευταίας τους εμπλοκής. Ο Ινδός πολιτικός και νυν πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος Bharatiya Janata Parti (BJP), Amit Shah, ισχυρίζεται πως οι αεροπορικές επιθέσεις της Ινδίας σκότωσαν 250 μαχητές. Ωστόσο, η κυβέρνηση της Ινδίας –που αρχικά είπε πως η επίθεση ήταν μια «μη στρατιωτική προληπτική ενέργεια» – έχει αρνηθεί να δώσει επίσημο αριθμό θυμάτων. Αυτή η ασυνεννοησία φαινομενικά ενισχύει τον ισχυρισμό του Πακιστάν πως η επίθεση του Νέου Δελχί το μόνο που έκανε είναι να ισοπεδώσει μερικά δέντρα στην πόλη γύρω από το στρατόπεδο εκπαίδευσης.

Ως απάντηση στην επίθεση της Ινδίας, το Πακιστάν είπε ως εξαπέλυσε αεροπορικές επιθέσεις την επόμενη μέρα –στοχεύοντας σε έξι μη στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην απέναντι πλευρά της Γραμμής Ελέγχου για να αποδείξει τις ικανότητές του, συλλαμβάνοντας παράλληλα έναν Ινδό πιλότο. Το Νέο Δελχί ισχυρίστηκε γρήγορα πως το Ισλαμαμπάντ χρησιμοποίησε αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη στην επίθεση, επικαλούμενο ένα κομμάτι πυραύλου για F16 που είχε βρει ως αποδεικτικό στοιχείο.  Ωστόσο, το Πακιστάν αρνείται σθεναρά τη χρήση τέτοιων αεροσκαφών, υπό τον φόβο αντιποίνων από την Ουάσινγκτον, η οποία πούλησε μαχητικά F16 στο Ισλαμαμπάντ για να χρησιμοποιηθούν σε επιχειρήσεις κατά ενόπλων μαχητών, και όχι κατά της Ινδίας.

Ασχέτως του ποιος έχει δίκιο, το γεγονός πως η Ινδική αεροπορική επίθεση έγινε σε μη αμφισβητούμενη περιοχή έξω από την διοικούμενη από το Πακιστάν περιοχή του Κασμίρ, όχι μόνο δείχνει την ικανότητα της Ινδίας, αλλά και την προθυμία της να παραβιάσει τις αεροπορικές άμυνες του Πακιστάν.

Παίζοντας με τη φωτιά

Βραχυπρόθεσμα, το αν το Νέο Δελχί θα «ανεβάσει τον πήχη» έναντι του Πακιστάν, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την εκστρατεία επανεκλογής του Ινδού πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι. Ο Μόντι και το BJP αντιμετωπίζουν μια δύσκολη εκλογική διαδικασία τον Μάιο, λόγω των οικονομικών προβλημάτων της Ινδίας και της ανεπαρκούς δημιουργίας θέσεων εργασίας, καθώς και της εντεινόμενης αγωνίας των αγροτών της χώρας.

Για να εξασφαλίσει μεγαλύτερη στήριξη, ο Μόντι θα χρησιμοποιήσει το τελευταίο επεισόδιο στο Κασμίρ για να φανεί ως ισχυρός και αποφασιστικός ηγέτης, που είναι ο ικανότερος να υπερασπιστεί το έθνος κατά του Πακιστάν. Για να δικαιολογήσει αυτές τις τακτικές, θα παρουσιάσει οποιονδήποτε τον κατηγορήσει ότι πολιτικοποιεί το ζήτημα για εκλογικούς λόγους ότι ενθαρρύνει το Πακιστάν – φέρνοντας έτσι σε θέση άμυνας τα σχεδόν 25 αντιπολιτευτικά κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές ενάντια στο BJP.

Και πράγματι, ο Μόντι έχει ήδη αρχίσει να ενσωματώνει αυτές τις θέσεις στην προεκλογική εκστρατεία, όπως φαίνεται από τις πρόσφατες ομιλίες του σε προεκλογικές συγκεντρώσεις στις πόλεις Bihar και Uttar Pradesh –δυο από τις πολυπληθέστερες πολιτείες της Ινδίας και βασικά «πεδία μάχης» στην προσπάθεια του BJP να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις εκλογές.

Όμως, ακόμα και αν τα λόγια του Μόντι δεν προκαλέσουν μια ακόμα κλιμάκωση τους επόμενους μήνες, η ιστορία της Ινδίας και του Πακιστάν, μαζί με τη συνεχιζόμενη στήριξη που παρέχει το Ισλαμαμπάντ σε ένοπλους μαχητές του Κασμίρ, καθιστούν σχεδόν βέβαιη την επόμενη κρίση στην αμφισβητούμενη περιοχή –με την Ινδία να αντεπιτίθεται, κάνοντας το Πακιστάν να απαντήσει ομοίως. Και αναλόγως του μεγέθους των επόμενων αντιποίνων της Ινδίας, οι δυο αντίπαλοι θα μπορούσαν κάλλιστα να κινηθούν προς μια οξύτερη αντιπαράθεση που θα δοκιμάζει τα όρια της αποστροφής τους σε έναν ακόμα πόλεμο.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1669151/poy-odhgei-h-klimakosh-ths-entashs-metaxy-indias-k.html