Αρχική Blog Σελίδα 2680

Israel Election 2019: Right-wing Bloc in Clear Lead, Netanyahu Promises to Form Government ‘Swiftly’Netanyahu makes

0

Prime Minister Benjamin Netanyahu has all but secured a 5th term on Wednesday morning, after more than 95 percent of the votes gave the right-wing bloc a 10-seat lead over the left.

Netanyahu’s Likud tied with Benny Gantz’s Kahol Lavan party with 35 seats each. Both leaders made victory speeches after the exit polls, vowing to be “everyone’s prime minister.”

But almost all right-wing parties have said they would recommend to the president that Netanyahu form the next ruling coalition. Naftali Bennett and Ayelet Shaked’s Hayamin Hehadash, as well as the far-right Zehut party led by Moshe Feiglin and Orly Levi-Abekasis’ Gesher did not make it past the electoral threshold

In the right-wing bloc, the parties that made it into the Knesset are Likud, United Torah Judaism, Shas, Yisrael Beiteinu, Right-wing Union and Kulanu. In the center-left bloc, the parties that made it into the Knesset are Kahol Lavan, Hadash-Ta’al, Labor, Meretz and United Arab List-Balad.

Turnout has been historically low in the Arab community, according to pollsters. Netanyahu’s Likud party provided activists with 1,200 hidden cameras “to monitor” Arab polling stations — a move that prompted Israel’s Central Elections Committee to file a police complaint.

Israeli election

13:52 P.M. Party recommendations for prime minister will be broadcast live

President Reuven Rivlin announced that the discussions in which the Knesset factions give their recommendations for who will form the next government will be broadcast live. The statement from the president said the round of consultations with the parties in advance of forming the government will take place next week. (Jonathan Lis)

13:10 P.M. Body camera concerns could have been solved in advance: election committee chairman

Hanan Melcer, chairman of the Central Elections Committee and Supreme Court justice, told Kan Bet Public Radio that if Likud had updated him about placing hidden cameras at polling places in Arab towns, there could have been another way to address the party’s concerns.

He added that Likud brought in their body cameras “against the backdrop of the complaints, which sadly are not baseless, that at specific polling places they threatened voters who would vote a certain way and are also offering inappropriate suggestions that are connected to voting.” He added that there could have been an alternative: “They thought there was no way to document it with cameras, I allowed [documentation] not with cameras but by taping the conversation. I made a balance.”

Naftali Bennett speaking in Hayamin Hehadsh headquarters in Bnei Brak, Israel, April 9, 2019.

In the interview, Melcer also suggested the Knesset draft a new law that would organize social media activities during election campaigns, adding that it has a precedent in a decades-old law. According to the judge, at his urging, anonymity in online political posts was reduced by 70 percent. He declined to discuss foreign attempts to influence the election.

12:59 P.M. Uncounted double-sealed ballots may tip election results

There still remain 300,000 uncounted ballots in double-sealed envelopes – equal to about 8 Knesset seats. They will be counted on Wednesday and Thursday, and may dramatically change the election results.

These comprise votes of soldiers, prisoners, diplomats, state employees living abroad, representatives of Zionist organizations living abroad, people in hospitals, and battered women in shelters.

In this election, counting the double-sealed envelopes could make a dramatic difference, and can push Hayamin Hehadash into the Knesset, while threatening the current standing of United Arab List–Balad and Meretz parties.

Hayamin Hehadash, led by Naftali Bennett and Ayelet Shaked, got 3.14% of votes whereas the electoral threshold stands at 3.25%. It is likely that they will get significant support from soldiers, pushing them over the threshold.

Meretz, which received 3.64% of votes, also usually gets higher support from voters in this category than it does by the general public. According to calculations made by Meretz, it’s possible that they would even gain one Knesset seat at the expense of Labor. UAL–Balad will likely suffer most from counting of the double-sealed envelopes, and currently hovers over the electoral threshold with just 3.46% of votes.

(Jonathan Lis)

12:42 P.M. Austrian Chancellor congratulates Netanyahu

Austrian Chancellor Sebastian Kurz congratulated Netanyahu on Twitter for “an excellent showing in yesterday’s national elections … You have – once again – gained the trust of the people of Israel in record numbers. I am looking forward to working with you in the future, for the benefit of the people of Israel and the people of Austria.”

12:47 P.M. Election committee says voting abnormalities are due to mistake in database

The Central Election Committee said it made a mistake and accidentally entered voting eligibility data from 2015 to the website showing live election results.

Earlier Wednesday it was reported that certain locations had a voter turnout higher than 100%. In the settlement of Brukhin, turnout appeared to be 167% and in the Bedouin village of Bir Haj, turnout appeared to be 117%. The committee said the issue is being resolved.

12:20 P.M. Lieberman in, Bennett out: Winners and losers in the 2019 Israeli election | Analysis

Benjamin Netanyahu couldn’t have hoped for better results. Every element that had been a problem for him was diminished or eliminated outright, and his dream of serving as prime minister under indictment seems increasingly realistic. All the 35 seats in the Knesset that the Likud won will be manned by people who line up to laud his brilliance and talent. Given the results, even Gideon Sa’ar and Haim Katz will toe his line.

12:00 P.M. Israeli election results show it’s time for Arab parties to do some soul-searching | Analysis

Whether or not the Ra’am-Balad party passes the threshold and makes it into Israel’s 21st Knesset, all the Arab parties, along with all those who claim to represent Arab society in Israel, need to do some soul-searching.

For the 2015 election, the Arab parties merged to form the Joint List, and that united front reaped 13 seats in the 120-seat Knesset. But the alliance didn’t hold, for the simple reason that the four parties comprising it – Hadash, Ra’am, Ta’al and Balad – couldn’t find a way to cooperate in practice.

11:07 A.M. Netanyahu’s next coalition: Annexation for immunity from indictment | Analysis

The election held in Israel on April 9 was a public referendum on whether Benjamin Netanyahu should continue to lead the Israeli government. He won hands-down, with a large parliamentary faction of Likud behind him.

The Israeli public handed a clear majority to the right and Netanyahu can easily form a coalition with the Likud’s “natural partners,” as he promised throughout his campaign.

Leader of the Right-wing Union Rafi Peretz said that his far-right coalition, which includes Kahanists, will demand both the justice and education minister positions. “We want to continue the road taken by Habayit Hayehudi,” he said in a radio interview. “[Bezalel] Smotrich will naturally deal with judicial matters, and I will deal with education.”

Peretz added that he is not content with the results, which saw Hayamin Hehadash party falling below the electoral threshold, and said that uniting with Kahane followers saved the religious zionist camp.

10:24 A.M. Hayamin Hehadash is 4,300 votes short of entering the Knesset

After counting more than 95% of votes, Naftali Bennett and Ayelet Shaked’s Hayamin Hehadash party is just 4,300 votes short of passing the electoral threshold. The standing difference between the right-wing party and United Arab List-Balad – who currently passes the threshold – is 8,400 votes.

Now being counted are double-sealed envelopes for people who did not vote in their designated polling station, including soldiers and diplomats.

10:04 A.M. Palestinian Liberation Organization: Israelis chose to entrench and expand apartheid

A statement by PLO Executive Committee Member Hanan Ashrawi said that, “Regrettably, Israelis overwhelmingly voted for candidates that are unequivocally committed to entrenching the status quo of oppression, occupation, annexation and dispossession in Palestine and escalating the assault on Palestinian national and human rights. They have chosen an overwhelmingly rightwing, Xenophobic and anti-Palestinian parliament to represent them. Israelis chose to entrench and expand apartheid.”

The statement added, “The extremist and militaristic agenda, led by Benjamin Netanyahu, has been emboldened by the Trump administration’s reckless policies and blind support… The Palestinian people will overcome this dark and highly dangerous chapter and remain deeply rooted in our homeland.”

9:37 A.M. Lieberman: I’ll either join a Likud government or stay in opposition

Yisrael Beiteinu chairman Avigdor Lieberman said Wednesday he would not recommend Benny Gantz to the president to form a coalition. Speaking to the Ynet news site, the former defense minister said such a scenario “doesn’t exist.”

Lieberman said his party would either join a government led by Netanyahu or stay in the opposition. “It needs to be understood that Smotrich and Rabbi Peretz are no less Orthodox than Shas and United Torah Judaism,” he said, referring to the leaders of the Union of Right-Wing Parties. “We won’t give up our principles, our agenda is clear,” said Lieberman, who ran on a secular, right-wing platform which included mandatory army conscription for the ultra-Orthodox.

9:25 A.M. Feiglin: The privileged left stopped me from passing the electoral threshold

Chair of messianic pro-marijuana Zehut party Moshe Feiglin said on Wednesday morning that a number of factors contributed to his party’s poor election results. He accused far-right parties, the rabbis of Yesha Council, Meretz, Haaretz newspaper and the “privileged left” of having attacked his campaign.

In polls, Feiglin’s party was predicted to win five Knesset seats, but with 95% of votes counted, it fails to pass the electoral threshold.

9:21 A.M. Bennett hangs hope on still uncounted votes of Israeli soldiers

Co-chair of Hayamin Hehadash party Naftali Bennett said on Wednesday morning that he is waiting for the counting of votes by Israeli soldiers, hoping that they will raise his party above the 3.25-percent electoral threshold.

“All my life I gave everything I had for this good nation. I have always been a soldier of this country. As a fighter in Sayeret Matkal, as a high-tech entrepreneur, as a minister of education and in the security cabinet during Operation Pillar of Defense,” Bennet said. “Now it’s time for the soldiers to decide whether I will continue fighting for them.”

8:56 A.M. Nearly all right-wing parties declare they will recommend Netanyahu to form coalition

Nearly all right-wing parties declared Tuesday they will recommend Benjamin Netanyahu to President Reuven Rivlin to form the next government.

Kulanu, the Union of Right-Wing Parties, Shas and United Torah Judaism together got 25 Knesset seats. With Likud – who received 35 Knesset seats – the right-wing bloc would achieve the minimum 60 Knesset seats required for forming a coalition..

8:55 A.M. Benny Gantz: It’s looking bleak, but electoral shift is possible

Benny Gantz wrote his party members Wednesday morning: “It’s looking bleak but the results are not yet final. It’s possible that there will be electoral shifts, and that we can make certain political moves.”

Gantz said that his voters wanted hope and were given hope. “They wanted a different way and we showed it to them. We will not back down from our public duty to represent over a million people who asked us for something different. It’s an unprecedented historical victory. We should be proud.”

5:52 A.M. 94 percent of votes counted; Likud and Kahol Lavan get 35 Knesset seats each 

With 94 percent of the votes counted, Likud and Kahol Lavan are tied at 35 seats each, but the right-wing bloc gets 65 seats in total.

Ultra-Orthodox parties Shas and United Torah Judaism have eight seats each, Yisrael Beiteinu and the Union of Right-Wing Parties five, and Finance Minister Moshe Kahlon’s Kulanu four.

Among center-left parties, Labor gets six seats, as does Arab-majority Hadash-Ta’al. Meretz has four seats, and United Arab List-Balad barely makes it over the 3.25-percent electoral threshold, securing four Knesset seats.

Moshe Feiglin’s Zehut, Naftali Bennett and Ayelet Shaked’s Hayamin Hehadash and Orly Levi-Abekasis’ Gesher fail to enter the Knesset.

5:18 A.M. Netanyahu and Gantz neck in neck but right-wing bloc still likelier to form government

With 93 percent of the votes counted, Likud gets 37 Knesset seats while Kahol Lavan gets 36 seats. The right-wing bloc garners altogether 67 seats, making it likelier for them to form the next coalition.

Ultra-Orthodox parties Shas and United Torah Judaism, both likely to back Netanyahu as next prime minister, have eight seats each.

Labor and Arab-majority Hadash-Ta’al have six seats each, and right-wing Yisrael Beiteinu, led by former Defense Minister Avigdor Lieberman, the Union of Right-Wing Parties and Meretz all have five.

Finance Minister Moshe Kahlon’s Kulanu gets four seats.

United Arab List-Balad is just dozens of votes short of passing the 3.25-percent electoral threshold. Moshe Feiglin’s Zehut, Naftali Bennett and Ayelet Shaked’s Hayamin Hehadash and Orly Levi-Abekasis’ Gesher also fail to enter the Knesset.

4:10 A.M. With most votes counted, Netanyahu’s Likud maintains lead

Prime Minister Benjamin Netanyahu’s Likud party gets 37 out of 120 Knesset seats, according to partial results in Israel’s general election. With 79 percent of the votes counted, Benny Gantz’s Kahol Lavan is only slightly behind with 36 seats.

Ultra-Orthodox parties Shas and United Torah Judaism, both likely to back Netanyahu as next prime minister, have eight and seven seats, respectively.

Right-wing Yisrael Beiteinu, led by former Defense Minister Avigdor Lieberman, as well as left-wing Labor, both have six seats.

Finance Minister Moshe Kahlon’s Kulanu, Meretz, the Union of Right-Wing Parties and Arab-majority Hadash-Ta’al all have five seats.

Moshe Feiglin’s Zehut, Naftali Bennett and Ayelet Shaked’s Hayamin Hehadash, Orly Levi-Abekasis’ Gesher and United Arab List-Balad all fail to enter the Knesset.

3:30 A.M. Results begin to emerge, 64 percent of the votes have been counted 

Results of Israel’s election began to emerge, with 64 percent of the votes counted. According to the votes counted thus fur, Netanyahu’s Likud is in the lead with 38 Knesset seats, while Gantz’s Kahol Lavan comes in second with 35 Knesset seats.

Religious party Shas is standing to gain eight seats, while United Torah Judaism receives seven. Avigdor Lieberman’s Yisrael Beiteinu gets six seats, as well as Labor Party, while Kulanu, Union of the Right-Wing Parties, Meretz and Hadash-Ta’al all receive five seats.

Moshe Feiglin’s Zehut, Naftali Bennett and Ayelet Shaked’s Hayamin Hehadash, Orly Levi-Abekasis’ Gesher and United Arab List-Balad all fail to enter the Knesset.

2:11 A.M. Netanyahu in celebratory speech: ‘This is a night of great victory’

“We love you,” Netanyahu told Likud supporters in a victory speech he held after exit polls showed his party has likely won the election. “23 years ago it was the first time Sara [his wife] and myself stood here, and here we return because of you and for you.”

“This is a night of great victory,” Netanyahu said to a standing ovation.

“I operate day and night for you, for the country, for our land,” he added. “You earned an almost unfathomable feat in the face of biased media and under impossible conditions,” he extolled Israelis who voted for his Likud party.

“The right-wing bloc will continue to lead Israel for the next four years,” he added.

01:55 A.M. Updated exit polls show Likud overtaking Kahol Lavan by one seat  

The most recent exit polls still gave advantage to the right-wing bloc, showing that it is likely to garner 63-65 Knesset seats, while the center-left bloc has 55-57 seats, with the Likud overtaking Kahol Lavan by just one seat.

According to both exit polls by Channel 13 News and Channel 12 News, the Likud will snag 35 Knesset seats.

Both exit polls also showed that Naftali Bennett and Ayelet Shaked’s Hayamin Hehadash party did not pass the electoral threshold of 3.25 percent. Finance Minister Moshe Kahlon’s Kulanu party is going to receive four Knesset seats, the exit polls indicated, while the United Arab List-Balad, which was at risk of not making it into the Knesset, will get four to six seats as well.

The exit polls also predicted that Orly Levi-Abekasis’ Gesher party as well as Moshe Feiglin’s Zehut party will fail to enter the Knesset.

1:43 A.M. Turnout at 67.9 percent as polls close, down from 2015

Voter turnout stands at 67.9 percent as of 10 P.M., when polls closed — down from 72.33 percent in 2015.

1:38 A.M. 12 Takeaways from Israel’s looniest election that Netanyahu just won. Or is it Gantz? | Analysis

Based on initial exit polls, both Benny Gantz and Benjamin Netanyahu can point to historic achievements in Tuesday’s election. Gantz came out of nowhere and within a few short months set up a political party that is now inches away from power. Netanyahu overcame natural fatigue from his decade in power, three criminal indictments, a looming submarine scandal and the wholesale enlistment of his rivals. Although the jury is still out, the exit polls indicate that Netanyahu is within striking distance of a fourth straight term in office, during which he will pass David Ben-Gurion on way to become Israel’s longest ruling prime minister. (Chemi Shalev)

1:04 A.M. Feiglin says disappointed: ‘There will be another election’

Far-right Zehut Chairman Moshe Feiglin, dubbed potential kingmaker in Israel’s election, said Tuesday he still believes he would make it into parliament, despite exit polls suggesting his party didn’t pass the 3.25-percent electoral threshold.

“I believe we’re in, and Zehut will be in the next Knesset,” he said in a video message.

“Even if we don’t make it, it won’t take long until there will be another election, and we will be there,” Feiglin, running for the first time as party leader, said. “We’re running long distances. This is the end of a beginning, not the beginning of the end.”

12:53 A.M. Shas leader Dery says ‘Gantz has no way to form government’

Ultra-Orthodox Shas leader Arye Dery, predicted six to seven seats in exit polls, said Kahol Lavan leader Benny Gantz “has no way to form a government.”

“The only question is whether we form a right-wing government or propose to Gantz to break up his artificial partnership with [Yesh Atid Chairman Yair] Lapid and come with us,” Dery added, referring to Lapid’s stances on ultra-Orthodox Jews, seen by Haredi politicians as a deal breaker in any negotiations to join a Gantz-led coalition.

12:14 A.M. Gantz hails historic day for Israel

Kahol Lavan Chairman Benny Gantz told supporters Tuesday overnight he believes he should be the next prime minister, after exit polls suggest his party is either tied or leading over Prime Minister Benjamin Netanyahu’s Likud. “This is a historic day,” Gantz told party activists in Tel Aviv.

“We wish to thank Benjamin Netanyahu for his service for this country, and say that despite our many differences, we will rise above our past disagreements and grudges,” Gantz said. “We will respect the voter’s will — the biggest party is the one that should … form the government.”

12:09 A.M. Labor chairman says disappointed with exit polls, Netanyahu must go

Labor Party Chairman Avi Gabbay told supporters he was disappointed with the exit poll results, which predicted his party receiving anywhere between six and eight Knesset seats, adding Prime Minister Benjamin Netanyahu “must go.” Gabbay vowed to “spearhead the political and social struggle” against Netanyahu, facing potential charges in several corruption cases.

Gabbay also said he spoke with Kahol Lavan leader Benny Gantz. “I told him we will do everything” necessary to help Gantz form a government, he said.

He also pushed back at criticism from his own party over his leadership, including some calls to resign, saying he will go on leading the Labor Party.

11:41 P.M. If Netanyahu loses this election, he will have no one to blame but himself | Analysis

If the stunning — though conflicting — exit polls Tuesday night prove to reflect the actual results of the Israeli election, Prime Minister Benjamin Netanyahu will be hard-pressed to blame anyone but himself for the somewhat disappointing performance.

By cannibalizing votes from smaller right-wing parties in the hopes of scoring a decisive head-to-head victory against Benny Gantz, Netanyahu recklessly dismissed the possibility that several of them would disappear from the Knesset count — and from his potential government coalition.

11:32 P.M. Labor lawmaker calls on party leader to resign

Prominent Labor MK Eitan Cabel has called on Chairman Avi Gabbay to resign, following the party’s poor showing in Israel’s election.

“Tonight is the most difficult night in the history of my [political] home,” he said. “The Labor Party, which established this country, crashed in all exit polls and gets its worst-ever result.” This failure, Cabel argues, is Gabbay’s fault “and his alone.”

11:32 P.M. Likud ministers say Netanyahu is next prime minister

Social Equality Minister Gila Gamliel says “it is clear beyond any doubt that the Likud party has regained the public’s trust. The Israeli people appreciates what we do for the benefit of the country and wants Benjamin Netanyahu as prime minister for four more years.”

Another Likud minister, Gilad Erdan, tweeted that “according to the preliminary results, the national camp has won and the right-wing bloc will be able to form the next government.” He added a Likud-led government “represents the will of the majority of the public, and not a large party that made Labor crash,” referring to Gantz’s Kahol Lavan.

11:25 P.M. Kahlon won’t commit to backing Netanyahu as prime minister

Finance Minister Moshe Kahlon told Kulanu supporters that Prime Minister Benjamin Netanyahu called him after exit polls, predicting him four to five Knesset seats. “We’ve agreed to meet after final results are published and not a minute sooner.”

Kahlon also thanked his supporters, gathered in Tel Aviv, and vowed to “join a government that will continue serving the entire Israeli society.”

“This was a tough battle,” Kahlon said. “I’ve been in politics for 20 years and there’s never been a campaign like this one.”

11:10 P.M. Right, center-left blocs tied, according to updated exit poll

Channel 12 News published an updated exit poll, with only minor changes to its initial poll, published an hour earlier.

According to the updated exit poll, both the right-wing bloc, headed by Prime Minister Benjamin Netanyahu and his Likud party, and the center-left bloc, headed by Benny Gantz and Kahol Lavan, have 60 Knesset seats.

The updated poll predicts both Arab-majority parties Hadash-Ta’al and United Arab List-Balad will get six seats. Channel 12’s initial exit poll predicted Hadash-Ta’al with seven seats and UAL-Balad with five.

10:58 P.M. Union of Right-Wing Parties responds to exit polls

The Union of Right-Wing Parties released a statement, saying: “This evening, above all, it was made clear that we saved the right-wing leadership by uniting with Otzma Yehudit.”

“The Zionist religious way won out and proved that it is bigger than any one person. We expect the prime minister to declare in a non-two-faced way that he intends to form a right-wing government, and we see ourselves as senior partners in it,” the statement said.

“In the coming hours we will enter into immediate negotiations in order to sum up the principles that will run this government even before we make our recommendation to the president,” they added.

Bezalel Smotrich said the Union of Right-Wing Parties will recommend that Netanyahu receive immunity in the face of the criminal charges against him. “The deliberations and hearings will take a long time. Right now we are facing forward: Building a right-wing government is dependent on the immunity law that I spoke about a few weeks ago — it’s necessary to build trust among all the Knesset members that we will be able to build this coalition for the whole term. I’m calling on all the right-wing parties to join and support this effort.”

10:55 P.M. Avigdor Lieberman: surveys are ‘psychological weapons’ 

Yisrael Beiteinu Chairman Avigdor Lieberman said he is “happy this battle is over, but it is still early to summarize or produce takeaways.” He added that the gaps between parties are too large and the bigger picture too unclear to draw conclusions, and “as someone who walked around all day in the field and saw how the exit polls were conducted, there is a non-negligible gap between the exit polls and the real voting results.” In addition, he accused pollsters of “manipulation and psychological warfare,” turning the surveys into “psychological weapons of war.”

10:50 P.M. Shas to recommend Netanyahu for forming government

Shas Chairman Arye Dery has spoken with Netnayahu and told him the party will recommend to the president that Likud form the next government.

10:48 P.M. Arab party leaders respond to exit polls

United Arab List-Balad Chairman Dr. Mansour Abbas: “We are certain that we will pass the electoral threshold; according to our data, the voter turnout in the Arab sector was above 50 percent… We should not forget that the exit polls ended at 8 P.M., so in the last two hours, there was a significant rise in the percentage of voters and support for the two Arab slates.”

Dr. Mtanes Shehadeh, number two on the UAL-Balad slate, also expressed certainty that the party will enter Knesset, saying that exit polls have no true value. But, he added, “There is no doubt that after the results are in, the two [Arab] slates need to have a meeting and consider in order to win back the Arab public’s trust in the party.

Knesset Member Ayman Odeh, chairman of Hadash-Ta’al, responded by thanking his supporters – “Arab and Jewish democratic citizens, who came out to vote despite the incitement, hate and racist legislation and gave us their trust. Bibi understands this and so do we – there will not be change in this country without the political power of the Arab public.” He remains hopeful that UAL-Balad will join them in the Knesset.

10.45 P.M. Bennett, Shaked address supporters after two of three exit polls show them failing to make threshold

Naftali Bennett and Ayelet Shaked addressed supporters after two out of three exit polls suggest their new Hayamin Hehadash party may not enter the Knesset. “We take care of the soldiers, and you’ll see that the soldiers will take care of us,” Bennett said, suggesting that military ballots would ensure the votes needed to pass the voter threshold. He vows that the party will enter the Knesset and urges supporters to be patient.

Shaked says she still has work to do to overhaul the justice system, “and together we will succeed in reaching the goals we wanted, even if it takes longer, we are not giving up and we are walking on a long road. I know we will succeed.”

10:32 P.M. Meretz Chairwoman Tamar Zandberg responds to exit polls

Meretz Chairwoman Tamar Zandberg told followers gathered at the Tzavta theater in Tel Aviv, “I’m late because I’m coming from Kafr Qassem. I arrived there at 8 P.M., and we decided to leave everything and head there to bolster the Arab voter turnout, after the attempts at voter suppression that took place there today.”

“Israeli politics has not succeeded in doing what Meretz does: Gives real hope and the message that all citizens of the country are equal,” Zandberg said. “If there is one thing that is already clear – and nothing is completely clear at this point – If Israeli politics does not relate to all the citizens of the country equally, it has no hope and it has no future. The only future lies in participation, equality and justice.”

Zandberg’s speech was met with loud applause as Meretz flags were waved throughout the auditorium. “This was a hard election campaign; I don’t remember an election that was this hard. The fact that we don’t know what the results will be is part of the challenge and part of the difficulty,” she added.

10:25 P.M. United Torah Judaism responds to exit polls

United Torah Judaism said that Yaakov Litzman, head of the party, is currently speaking with Netanyahu. Litzman told Netanyahu that United Torah Judaism will recommend him for prime minister.

10:23 P.M. Hayamin Hehadash’s Naftali Bennett responds to exit polls

Naftali Bennett, education minister and co-chair of Hayamin Hehadash, responded to the poll results: “Friends, don’t lose your spirit. Leadership is challenged in difficult moments. We have patience, faith, and nerves of steel. Hayamin Hehadash will pass [the electoral threshold], and will pass it well. We are sure that our way is just.”

He thanked supporters, and said that he and Ayelet Shaked, the justice minister and party co-chair, will meet with supporters at Hayamin Hehadash headquarters. Hayamin Hehadash only cleared the electoral threshold in one of the three exit polls.

10:21 P.M. Netanyahu claims victory

Prime Minister Benjamin Netanyahu claims victory, minutes after Benny Gantz did the same. “The right-wing bloc led by Likud won a clear victory,” Netanyahu writes on Twitter. “I thank the citizens of Israel for their faith. I will begin forming a right-wing party with our natural partners tonight already.” (Jonathan Lis)

10:06 P.M. Gantz claims victory

Kahol Lavan co-leader Benny Gantz claims victory after the release of exit polls, which have been contradictory. “We won!” Gantz said. “The Israeli people have spoken. Thank you to the thousands of activists and over a million voters. In these elections, there is a clear winner and a clear loser. Bibi promised 40 seats and lost, big time.” (Jonathan Lis)

10 P.M. Contradictory exit polls: Gantz and Netanyahu tied ■ No clear path to premiership for either ■ Follow Haaretz’s live updates as drama unfolds

TV channels have released their exit polls.

Channel 12 News has the center-left and right-wing blocs with 60 seats each – a tie. The channel’s exit polls also have Kahol Lavan with 37 seats to Likud’s 33.

Channel 13 has the right-wing bloc with 66 seats to the center-left’s 54, and Kahol Lavan and Likud with 36 seats each.

The Kan public broadcaster has the right-wing bloc with 64 seats and the center-left with 56, and Kahol Lavan with 37 seats to Likud’s 36.

The fates of several smaller parties appear to be up in the air, although all three channels have Zehut failing to meet the electoral threshold. In Kan’s exit polls, Gesher, United Arab List-Balad, Zehut and Hayamin Hehadash failing to make it into the Knesset. Channel 12 has Gesher, Zehut and Hayamin Hehadash failing to pass. Channel 13 has Gesher, UAL-Balad, and Zehut falling short.

9:15 P.M. Turnout at 61.3% as of 8 P.M., down from 2015

Voter turnout stands at 61.3 percent, or 3,884,636 voters, as of 8 P.M. — down from 62.4 percent in 2015.

9:05 P.M. Meretz lawmakers visit Kafr Qasem amid reports of low Arab turnout

Meretz Chairwoman Tamar Zandberg and lawmaker Esawi Freige are in Kafr Qasem following widespread reports of historically low turnout among Arab voters. “It’s not over till it’s over,” Freige says. “I believe that the Arab citizen knows that it is his duty to go out and vote — and yes, the young people are doing it, and doing it with pride.” (Noa Landau)

8:54 P.M. Meretz requests leaving polls open late over hidden cameras

Meretz has petitioned the Central Elections Committee with a request to keep polls open for an extra hour, until 11 P.M., over the use of hidden cameras at polling stations, which the party says was a deliberate attempt at suppressing the Arab vote. (Noa Landau)

8:50 P.M. Arab parties report 44% turnout among Arabs

Following widespread reports of extremely low turnout among the Arab community, the Arab parties say the turnout stands at 44 percent, an hour before polls close. (Jack Khoury)

haaretz.com

Ευτυχής συγκυρία για την εξωτερική πολιτική και άμυνα.

2

Παντελής Σαββίδης

Υπάρχει μια ευτυχής συγκυρία στα ελληνοτουρκικά, ευνοϊκή για την Ελλάδα, που οφείλεται αποκλειστικά στον αγαπητό μας φίλο Ταγίπ Ερντογάν.. Ο Αλλάχ να του χαρίζει χρόνια στην εξουσία.

Ο Ταγίπ, λοιπόν κολλημένος στην ιδέα ότι οι αμερικανοί του έκαναν το πραξικόπημα, άρα δεν τον θέλουν, και πιστεύοντας πως η Αμερική θα μπορούσε να περιληφθεί στα σύνορα της καρδιάς του, έστω και ως επιρροή, πήγε με τη Ρωσία και επιμένει σ αυτήν τη στροφή.

Το γεγονός δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε αναθεώρηση, μερική έστω, της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή. Αν και η Ουάσιγκτον , ακόμη, ελπίζει και διατηρεί την πόρτα ανοικτή προς την Άγκυρα.

Αλλά, για έναν γάμο, ακόμη και ομοφυλοφίλων, χρειάζονται δύο.

Η Τουρκία φαίνεται να μην θέλει. Ίσως, το κουρδικό να είναι η κύρια αιτία.

Αλλά, ευνοϊκές είναι και οι άλλες εξελίξεις:

-Στο Ισραήλ ο Νετανιάχου, φαίνεται να κερδίζει τις χθεσινές εκλογές. Άρα, δεν θα υπάρξει κανένα ενδεχόμενο αλλαγής πολιτικής του Τελ Αβίβ.

-Οι ΗΠΑ φαίνεται να επενδύουν στην Ελλάδα.

-Αν η Τουρκία αποχωρήσει οικειοθελώς από το ΝΑΤΟ για την Ελλάδα θα είναι καλύτερα. Θα είναι μια ΝΑΤΟϊκή χώρα προς την οποία, αν υπάρξει τουρκική επίθεση, θα πρέπει να συνδράμουν οι σύμμαχοι με την ενεργοποίηση του άρθρου 5 της Συμμαχίας. Τώρα, με την ερμηνεία του ανεκδιήγητου Λούνς, δεν μπορεί να ισχύσει, αφού πρόκειται γα δύο ΝΑΤΟϊκές χώρες.

Τι προσέχουμε:

1.-Για να αποδώσει η ευνοϊκή συγκυρία, πρέπει η Ελλάδα να θεωρηθεί αξιόπιστος σύμμαχος. Όχι ναι μεν αλλά.

2.-Να σοβαρευτούμε ως κράτος και, κυρίως, να καταστήσουμε αποτελεσματικές τις Ένοπλες Δυνάμεις στην πράξη, όχι στα λόγια.

3.-Αντί να ανταγωνιστούμε τη NASA στο ποιος θα προσεδαφιστεί, πρώτος σε άλλους πλανήτες, συνεπώς, αντί να επενδύσουμε σε διαστημόπλοια, να ενισχυθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις με αεροπλάνα και στόλο.

4.-Να ενισχύσουμε με ό,τι καλύτερο διαθέτει η Ελλάδα, το τμήμα που θα διαμορφώνει την ελληνική εξωτερική πολιτική. Την πολιτική την αποφασίζει η κυβέρνηση αλλά να ενεργοποιηθεί το παγκόσμιο ελληνικό δυναμικό στην διαμόρφωση προτάσεων προς την κυβέρνηση.

5.-Όπως είπε και ο μεγάλος Βενιζέλος (ο Ελευθέριος) η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να διαπράττει μεγάλες ατιμίες. Άρα θα είναι μια πιστή σύμμαχος. Μικρές ατιμίες, όμως, ή αλλοιώς, εποικοδομητικές παρεκκλίσεις δικαιολογούνται στην εξωτερική πολιτική:

Α) Σεν φθάνουμε τις σχέσεις με τη Ρωσία στα άκρα. Κανείς δεν γνωρίζει τι ξημερώνει. Ήταν λάθος η ρωσική πολιτική του Κοτζιά.

Β) Το ίδιο και με την Κίνα. Όλα δείχνουν πως η Κίνα εγκαταλείπει τον Πειραιά. Όχι, λόγω ΚΑΣ. Το ΚΑΣ είναι το πρόσχημα. Αλλά, λόγω αδυναμίας να πείσουμε τους συμμάχους μας ότι ναι μεν είμαστε μαζί τους αλλά θα μπορούσαμε να έχουμε και μια πόρτα ανοικτή προς την Κίνα και για λόγους οικονομικούς και στρατηγικούς. Την έξοδο της Κίνας την υπαγορεύουν δυτικές δυνάμεις. Μια Κίνα, όμως, που δεν θα έχει καλές σχέσεις με την Ελλάδα, θα βρει άλλες διεξόδους στην περιοχή. Για τα οικονομικά προς την Ιταλία. Για τα στρατηγικά προς την Τουρκία. Οι περιπτώσεις Άγκυρας και Πεκίνου σε ό,τι αφορά τις διεκδικήσεις στις ΑΟΖ, σχεδόν ταυτίζονται.

Γ) Έξυπνη διπλωματία και προς το Ιράν. Δεν χρειάζεται, επ ουδενί, οι σχέσεις να φθάνουν στα άκρα. Μπορεί όλα αυτά να αποβούν και προς όφελος των συμμάχων.  Η Ελλάδα θα μπορούσε να διατηρήσει μια στενή συνεργασία με τη Δύση αλλά να έχει και επαφή με τις προαναφερόμενες δυνάμεις ώστε, αν χρειαστεί να παίξει και έναν ιδιαίτερο ρόλο.

Δ) Είμαστε σταθεροί στη συνεργασία με το Ισραήλ σε ό,τι αφορά τα ζητήματα που έχουμε συμφωνήσει στην τριμερή αλλά διατηρούμε τη θέση αρχής ως προς το Παλαιστινιακό. Υποστηρίζουμε τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967. Και το εννοούμε. Διατηρούμε, δε, τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο. Δεν αποδεχόμαστε, την προσάρτηση και του Γκολάν στο Ισραήλ.

Όλα αυτά, όμως, απαιτούν μια ικανή και δυναμική ομάδα στο Υπουργείο Εξωτερικών. Η σημερινή κυβέρνηση δείχνει και να μην την έχει και να μην θέλει να την διαμορφώσει. Αν και το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει.

 

 

 

 

Η συναίνεση Μέι και Κόρμπιν βέλτιστη λύση για το Brexit

0
  • Του Wolfgang Munchau

Financial Times/euro2day.gr

Η Βρετανίδα πρωθυπουργός πρέπει να εγκαταλείψει κάποιες από τις κόκκινες γραμμές της και οι Εργατικοί την ιδέα του δεύτερου δημοψηφίσματος. Γιατί είναι προτιμότερη μια παράταση ως τον Δεκέμβριο. Ο κίνδυνος πολιτικού ατυχήματος.

Αλλά έχουν μια καλή ευκαιρία να εκπληρώσουν έναν άμεσο στόχο καθοριστικής σημασίας: μια συμφωνία την Τετάρτη από τους ηγέτες της Ε.Ε. στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για την παράταση της επίσημης διορίας του Brexit, που λήγει την Παρασκευή.

Στην τελευταία του συνάντηση, το συμβούλιο επέμεινε σε μια πολιτική διέξοδο ως προϋπόθεση για μια μεγαλύτερη παράταση. Η διέξοδος πλέον υπάρχει: μια διακομματική διαδικασία. Είναι κάτι που δεν έχει δοκιμαστεί στο παρελθόν.

Μειώνει την πιθανότητα ενός άτακτου Brexit και ταυτόχρονα αυτήν ενός δεύτερου δημοψηφίσματος.
Ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο ούτε η Ε.Ε. έχουν προετοιμαστεί για ένα άτακτο Brexit. Οι ειδικοί στον τομέα των ιατρικών συσκευών φοβούνται πως σε μια έξοδο χωρίς συμφωνία θα δημιουργηθούν σημαντικές ελλείψεις και στις δύο πλευρές. Γνωρίζαμε για τα πιθανά προβλήματα εφοδιασμού στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά δεν είχα υπόψη ότι και η Ε.Ε. βασιζόταν στις εισαγωγές ιατρικού εξοπλισμού από το Ηνωμένο Βασίλειο. Θα ήταν ανεύθυνο για τους πολιτικούς να επιδιώξουν ένα άτακτο Brexit, δεδομένου ότι δεν υπάρχει σαφής εικόνα για τα ρίσκα αυτά.

H άλλη ακραία επιλογή θα ήταν ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Θα είχε κάποιες ελπίδες, αν προτεινόταν αντί ενός άτακτου Brexit μόλις είχαν αποκλειστεί όλες οι άλλες επιλογές. Αλλά υπήρξαν στο ενδιάμεσο άλλες εξελίξεις.

Η κα Μέι ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να δίνει προτεραιότητα στη διατήρηση της ενότητας του συντηρητικού κόμματος, αφότου οι βουλευτές απέρριψαν τη συμφωνία αποχώρησης τρεις φορές. Η θητεία της ως αρχηγού του κόμματος και πρωθυπουργού θα λήξει φέτος. Έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να συνεργαστεί με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης για να επιτύχει μια διακομματική πλειοψηφία. Αυτό που συνέβη στο Ηνωμένο Βασίλειο μου θυμίζει λίγο τους μεγάλους συνασπισμούς της Γερμανίας, οι οποίοι σχηματίζονται όποτε είναι αδύνατο για κάποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα να σχηματίσει πλειοψηφία.

Είναι εξαιρετικά ειρωνικό ότι τη στιγμή της αποχώρησής του το Ηνωμένο Βασίλειο έχει μια τόσο ευρωπαϊκή συμπεριφορά.

Θα ήμουν υπέρ μιας παράτασης ως τον Ιούνιο, όπως έχει υποστηρίξει η κα Μέι ή ως το τέλος Δεκεμβρίου. Μια διορία ως τον Ιούνιο έχει νόημα από την άποψη πως ό,τι πρέπει να αποφασιστεί τώρα μπορεί να αποφασιστεί σε μερικές εβδομάδες. Ευτυχώς, δεν υπάρχει ανάγκη να συμφωνήσει η κα Μέι με τον κ. Κόρμπιν στα συγκεκριμένα σημεία ενός ήπιου Brexit. Μου άρεσε η κάπως γενική πρόταση του Κένεθ Κλαρκ, συντηρητικού βουλευτή και πρώην υπουργού Οικονομικών, υπέρ μιας μόνιμης τελωνειακής ένωσης. Δεν υπάρχει νόημα να συζητάει κανείς συγκεκριμένες προτάσεις σε αυτό το στάδιο, γιατί οποιαδήποτε συμφωνία θα χρειαστεί χρόνια διαπραγματεύσεων. Το μόνο που χρειάζεται να επιτύχει η κα Μέι και ο κ. Κόρμπιν είναι να καταλήξουν σε μια συναίνεση για τις πολιτικές αρχές του Brexit.

H κα Μέι θα πρέπει να μετακινήσει μία από τις κόκκινες γραμμές της. Οι Εργατικοί θα πρέπει να εγκαταλείψουν το δεύτερο δημοψήφισμα, το οποίο δεν είναι ιδιαίτερο πρόβλημα για τον Κόρμπιν. Και οι δύο συμφωνούν πλέον να μπει τέλος στην ελεύθερη μετακίνηση.

Το πιο δύσκολο ερώτημα θα είναι το εξής: θα σεβόταν τον συμβιβασμό ένας νέος συντηρητικός ηγέτης και πρωθυπουργός;

Αυτός είναι ο λόγος που έχει τόσο μεγάλη σημασία η νέα διορία. Η Ε.Ε. θα έπρεπε να εξετάσει προσεκτικά τις επιπτώσεις μιας τόσο μεγάλης παράτασης. H πιο λογική διορία θα ήταν στα τέλη Δεκεμβρίου, με την τελική απόφαση να λαμβάνεται από τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον Δεκέμβριο. Η Μέι δεν μπορεί να απομακρυνθεί από το κόμμα της ως τότε. Μια παράταση ως τον Δεκέμβριο θα πήγαινε πέρα από την κρίσιμη για τους Ευρωπαίους ηγέτες περίοδο αυτό το φθινόπωρο, κατά την οποία πρέπει να ρυθμίσουν σημαντικά ζητήματα: τον διορισμό των προέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Θα χρειαστεί επίσης να αντιμετωπίσουν τον απόηχο των ευρωπαϊκών εκλογών.

Aν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο παρατείνει τη διορία ως το 2020, μπορεί να βρει απέναντί του τον Μπόρις Τζόνσον ως ηγέτη των Συντηρητικών και μέλος του επιφανούς κύκλου τους. Η Ε.Ε. θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τον Δεκέμβριο ως το τελικό όριο της αποχώρησης της κας Μέι, για να διασφαλίσει ότι θα κάνει τη συμφωνία με αυτήν.

Mια παράταση επί τη βάσει διακομματικών διαπραγματεύσεων θα ικανοποιούσε τον Εμανουέλ Μακρόν. Ο Γάλλος πρόεδρος έχει δίκιο που αντιτίθεται σε μια άνευ όρων παράταση. Αλλά θα έπρεπε να συμφωνήσει σε έναν έξυπνο συμβιβασμό. Ως αντάλλαγμα θα μπορούσε να επιμείνει να δεσμευτούν οι ηγέτες της Ε.Ε. να παρατείνουν ξανά τη διορία. Τούτο θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει να καταλαγιάσει τη σύγχυση που επικρατεί στο βρετανικό κοινοβούλιο και να μας γλιτώσει από περαιτέρω ηλίθιες τροπολογίες όπως εκείνες που προσπαθούν να βγάλουν από το τραπέζι το άτακτο Brexit.

Η στρατηγική της κας Μέι δεν είναι εγγυημένη. Οι διακομματικές συνομιλίες μπορεί να αποτύχουν. Μπορεί να υπάρξει πολιτικό ατύχημα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Μπορεί να γίνουν βουλευτικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι σκληροπυρηνικοί υπέρμαχοι ενός δεύτερου δημοψηφίσματος δεν θα το στηρίξουν αυτό. Ούτε οι υποστηρικτές του άτακτου Brexit. Aυτό που δεν γνωρίζω είναι κατά πόσον όσοι είναι πρόθυμοι να συμβιβαστούν θα αποδειχθούν περισσότεροι από όσους δεν είναι.

Αλλά αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι πως ένας διακομματικός συμβιβασμός είναι ο μόνος δρόμος προς ένα συντεταγμένο Brexit πριν τις βουλευτικές εκλογές.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

ΗΠΑ: H Γερουσία ζητά λίστα των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο και άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο

0
ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Με ένα νομοσχέδιο «πακέτο» που τοποθετεί την Ελλάδα στο επίκεντρο του στρατηγικού ενδιαφέροντος των ΗΠΑ, οι Αμερικανοί γερουσιαστές Μπομπ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο επιδιώκουν να παγιώσουν το ενδιαφέρον της αμερικανικής διπλωματίας για την Ανατολική Μεσόγειο και να προχωρήσουν σε μια ουσιαστική αναθεώρηση της αμερικανικής στρατηγικής με στόχο να αναγνωριστούν οι νέες πραγματικότητες που έχουν διαμορφωθεί στην περιοχή.

Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του Κογκρέσου που ένα νομοσχέδιο προβλέπει ότι ο υπουργός Εξωτερικών θα πρέπει να υποβάλει λίστα στη Βουλή με τον αριθμό των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επιπλέον, στο ίδιο νομοσχέδιο ζητείται η άρση του αμερικανικού εμπάργκο όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία

Μάλιστα, πρόκειται μια διακομματική πρωτοβουλία, καθώς ο κ. Μενέντεζ είναι ο επικεφαλής των Δημοκρατικών στην επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, ενώ o κ. Ρούμπιο, ο οποίος είναι επίσης μέλος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, εκλέγεται ως Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής στη Φλόριντα.

Το «Νομοσχέδιο για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο του 2019», όπως αποκαλείται επίσημα, εισάγει μια σειρά από πρωτοβουλίες που αποσκοπούν να ενισχύσουν την αμερικανική στήριξη στην τριμερή συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Υπό αυτό το πρίσμα, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην αναβάθμιση της εταιρικής σχέσης στους τομείς της ασφάλειας και της ενέργειας.

Όπως εξηγούν οι δύο γερουσιαστές, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επιδιώκει την επικαιροποίηση της στρατηγικής των ΗΠΑ με στόχο να αναγνωριστεί ο αντίκτυπος των αλλαγών που συμβαίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε αυτές τις αλλαγές συμπεριλαμβάνεται η ανακάλυψη μεγάλων οικοπέδων φυσικού αερίου αλλά και η επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας τόσο με τις ίδιες τις ΗΠΑ όσο και με όλους τους βασικούς περιφερειακούς εταίρους της Ουάσινγκτον.

Μετά την κατάθεση του νομοσχεδίου, ο γερουσιαστής Μενέντεζ τόνισε ότι οι ΗΠΑ έχουν σημαντικά συμφέροντα εθνικής ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία ενισχύονται από την ενδυνάμωση των σχέσεων τους με την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο.

«Η συνεργασία μεταξύ αυτών των χωρών τα τελευταία χρόνια στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας έχει ανοίξει τον δρόμο για ένα ευρύ περιφερειακό σχέδιο για την ασφάλεια και την οικονομική και ενεργειακή ατζέντα. Έφτασε η ώρα, οι ΗΠΑ να εμβαθύνουν αυτή τη συνεργασία και να χτίσουμε πάνω σε αυτή την εποικοδομητική πρόοδο των συμμάχων μας για να διασφαλίσουμε την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Από την πλευρά του, ο γερουσιαστής Ρούμπιο τόνισε ότι η άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο και η επέκταση της εξωτερικής στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα συνιστούν μέρος μιας «συνολικής προσέγγισης για την σταθεροποίηση των βασικών μας περιφερειακών εταίρων».

Όσον αφορά την Τουρκία, το νομοσχέδιο ζητάει από την κυβέρνηση να εμποδίσει την μεταφορά των μαχητικών F-35, εφόσον η Άγκυρα συνεχίσει την υλοποίηση του σχεδιασμού της για την αγορά του ρωσικού συστήματος αεροπορικής άμυνας S-400. Μάλιστα, επισημαίνεται πως μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει και στην γενικότερη επιβολή κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, καθώς κάτι τέτοιο προβλέπεται στο πλαίσιο του Νόμου Περί Αντιμετώπισης των Αντιπάλων της Αμερικής Μέσω Κυρώσεων (CAATSA). Υπενθυμίζεται ότι η κατασκευάστρια εταιρία των S-400, Almaz-Antey Air and Space Defense Corporation JSC, βρίσκεται υπό καθεστώς κυρώσεων μετά την απόφαση που έλαβε η αμερικανική κυβέρνηση στις 27 Οκτωβρίου 2017.

Συνολικά, ο Νόμος για την Εταιρική Σχέση Ασφάλειας και Ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο του 2019:

* Αίρει την απαγόρευση πώλησης όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία

* Προβλέπεται ότι μέσα σε 90 ημέρες από την επικύρωση του, ο υπουργός Εξωτερικών θα πρέπει να υποβάλει λίστα στο Κογκρέσο με τον αριθμό των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας

* Εγκρίνει το ποσό των 3 εκατομμυρίων δολαρίων για στρατιωτική βοήθεια προς την Ελλάδα μέσω του προγράμματος για τη «Χρηματοδότηση Ξένων Ενόπλων Δυνάμεων» (FMF)

* Εγκρίνει το ποσό των 2 εκατομμυρίων δολαρίων για την Ελλάδα και την Κύπρο μέσω του προγράμματος «Διεθνούς Στρατιωτικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης» (IMET)

* Αναφέρει ότι η ασφάλεια των εταίρων της Αμερικής όπως η Ελλάδα και η Κύπρος είναι σημαντική για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

* Χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως πολύτιμο μέλος του ΝΑΤΟ και πυλώνα ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο

* Επιδιώκει την αμερικανική στήριξη στην τριμερή συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ

* Προσθέτει ότι οι τέσσερις χώρες, Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και Αμερική αντιτίθενται σε οποιαδήποτε ενέργεια που θα ανατρέπει την σταθερότητα, θα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και της σχέσης καλής γειτονίας τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και στο Αιγαίο.

* Τονίζει την πρόθεση της Ουάσινγκτον να συνεχίσει να έχει ισχυρή στρατιωτική παρουσία στην Σούδα

* Κάνει αναφορά στο φυσικό αέριο στην περιοχή και το πως αυτό μπορεί να συμβάλει στην ενεργειακή διαφοροποίηση της Ευρώπης και στην ενίσχυση του ρόλου της περιοχή

* Εγκρίνει την ίδρυση ενός αμερικανικού ενεργειακού κέντρου για την Ανατολική Μεσόγειο με στόχο τη διευκόλυνση της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου

* Εμποδίζει τη μεταφορά των αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία, εφόσον η Τουρκία συνεχίσει την υλοποίηση του σχεδιασμού της για την αγορά του ρωσικού σύστημα αεροπορικής άμυνας S-400

* Ζητά από την αμερικανική κυβέρνηση να υποβάλει στο Κογκρέσο στρατηγική για την ενίσχυση της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας με τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και εκθέσεις για τις κακοήθεις δραστηριότητες της Ρωσίας και άλλων χωρών στην περιοχή.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ/”Καθημερινή”

Τουρκία-Κίνα: Βίοι Παράλληλοι

0

Τουρκία -Κίνα: Βίοι Παράλληλοι,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassic

 

Του Θεόδωρου Καρυώτη 

Δημοσιεύτηκε Στις 

Τουρκία -Κίνα: Βίοι Παράλληλοι,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassicΓράφω αυτό το άρθρο διότι γνωρίζω πως σκέφτονται οι Αμερικανοί για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις αφού από το 1974 πανικοβάλλονται στην σκέψη ενός ελληνοτουρκικού πολέμου και διαισθάνονται ότι τώρα τους δίνεται η ευκαιρία να λύσουν αυτή την μεγάλη πληγή για τις ΗΠΑ.

Η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στον Λευκό Οίκο τον Οκτώβριο 2017 ήταν καθοριστική. Φαίνεται ότι εκεί ο Πρόεδρος Τραμπ τον προέτρεψε να λάβει πρωτοβουλίες και να λύσει τα τρία μεγάλα εθνικά μας προβλήματα. Το Μακεδονικό, το Κυπριακό και την Ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο, που έπαψε να είναι διαφορά στο Αιγαίο και έχει γίνει πλέον διαφορά στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών παραμένει η ίδια για 45 χρόνια. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι ο μόνος τρόπος επίλυσης αυτής της μόνιμης τριβής μεταξύ των δύο συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ είναι να μοιραστούν τον πλούτο των θαλασσών τους. Έχουν πειστεί ότι είναι πολύ άδικο (unfair) να μη διαθέτει θάλασσα ένα κράτος με μια τεράστια ακτογραμμή, που ξεκινάει από τον Έβρο ποταμό και φτάνει στην Συρία.

Είναι χρήσιμο να αντιπαραβάλουμε εδώ το προηγούμενο της Κίνας, που φαίνεται να ακολουθεί η Τουρκία και να αναλύσουμε γιατί  αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για τα εθνικά μας συμφέροντα. Οι παρακάτω χάρτες των δυο κρατών θα μας δώσουν μια καλύτερη εικόνα των παράνομων απαιτήσεών τους και τις παραβιάσεις των ΑΟΖ των γειτονικών κρατών τους.

Ο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ

Τουρκία -Κίνα: Βίοι Παράλληλοι,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassic

Ακόμα και κάποιος που δεν γνωρίζει πως οριοθετείται η ΑΟΖ ενός κράτους, βάσει UNCLOS, εύκολα αντιλαμβάνεται ότι η Κίνα με την χάραξη αυτής της διακεκομμένης κόκκινης γραμμής παραβιάζει ταυτόχρονα τις ΑΟΖ πέντε κρατών! Της Μαλαισίας, του Βιετνάμ, του Μπρουνέι, των Φιλιππίνων και της Ταιβάν.

Από την πλευρά της η Τουρκία έχει παραβιάσει τις ΑΟΖ  τριών κρατών, της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, όπως δείχνει ο παρακάτω χάρτης.

Ο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Τουρκία -Κίνα: Βίοι Παράλληλοι,Θεόδωρος Καρυώτης ,AllTimeClassic

Η Κίνα δεν θα σταματήσει να διεκδικεί πάνω από το 80% της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, δηλαδή περίπου 3,5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, επικαλούμενη την  έννοια του «ιστορικού δικαιώματος» και αγνοώντας τα δικαιώματα του Βιετνάμ, της Ταιβάν, της Μαλαισίας, του Μπρουνέι και των Φιλιππίνων.

Η Τουρκία δεν διεκδικεί 3,5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα στην Μεσόγειο, αλλά μια «Γαλάζια Πατρίδα» μεγέθους 462.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, όπως έχει δηλώσει ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ:

«Συνεχίζουμε την παρουσία μας στην «Γαλάζια Πατρίδα», όπου υπάρχουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας. Η Τουρκική Δημοκρατία δεν θα επιτρέψει κανένα τετελεσμένο. Σε ζητήματα οικονομικά, στρατιωτικά και ασφάλειας, στο Αιγαίο, στην ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο δεν μπορούμε να εγκρίνουμε κανένα θέμα χωρίς την εμπλοκή της Τουρκίας. Είμαστε απόλυτα αποφασισμένοι. Από την άλλη όμως σεβόμαστε το διεθνές δίκαιο και τις διμερείς συμφωνίες. Όλοι πρέπει να γνωρίζουν πως δεν παραχωρούμε κανένα δικαίωμα μας. Δεν θα επιτραπεί κανένα τετελεσμένο και δεν έχει καμία ελπίδα όποιος απειλεί τα συμφέροντα της Τουρκίας. Μας ανήκει και η θάλασσα και ο βυθός. Η Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο, η ανατολική Μεσόγειος και μέσα σε αυτά και η Κύπρος.»

Κάτι τέτοιες εκφράσεις χρησιμοποιούν και οι Κινέζοι προς τους Φιλιππινέζους, όταν ήδη έχουν οικειοποιηθεί ένα μεγάλο μερίδιο της ΑΟΖ τους.

Η Απόφαση της Χάγης σε βάρος της Κίνας

Για να καταλάβουμε τις μελλοντικές εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πρέπει να ανατρέξουμε τρία χρόνια πίσω, την Τρίτη 12 Ιουλίου 2016, όταν το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης, εξέδωσε την απόφασή του για την αντιδικία μεταξύ της Κίνας και των Φιλιππίνων στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η απόφαση των πέντε δικαστών, έκτασης 501 σελίδων, που αναμενόταν με αγωνία από την διεθνή κοινότητα, ήταν ομόφωνη υπέρ των Φιλιππίνων και κατέδειξε τις κινεζικές παραβιάσεις του Δικαίου της Θάλασσας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Το Πεκίνο πάντως αρνήθηκε από την αρχή την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και δεν συμμετείχε στις διαδικασίες. Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η διακεκομμένη γραμμή της Κίνας (όπως δείχνει η κόκκινη γραμμή του παραπάνω χάρτη) είναι παράνομη και αυθαίρετη, ότι τα ιστορικά δικαιώματα που προβάλει η Κίνα δεν έχουν καμία ισχύ με βάση το διεθνές δίκαιο και ότι τα νησιά Spratly δεν αποτελούν νησιά όπως αυτά ορίζονται από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Πιο συγκεκριμένα, η παράγραφος που ήταν καταπέλτης για την Κίνα αναφέρει:

«Το Δικαστήριο συμπέρανε ότι η Κίνα δεν έχει ιστορικά δικαιώματα στις πλουτοπαραγωγικές πηγές των υδάτων της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, καθώς τέτοια δικαιώματα εξαφανίστηκαν μια και ήταν ασύμβατα με την έννοια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, όπως αυτή προβλέπεται από την Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας».

Αυτή την παράγραφο πρέπει, μελλοντικά, να την θυμόμαστε γιατί κάτι παρόμοιο προσπαθεί να προβάλει και η Τουρκία στο Αιγαίο.

Ο Ρόλος των Υδρογονανθράκων

Ο κύριος λόγος, βέβαια, για αυτή την μεγάλη διαμάχη των έξι κρατών δεν είναι τίποτε άλλο από την διαμάχη για τον πλούτο της ΑΟΖ σε υδρογονάνθρακες. Οι Κινέζοι όχι μόνο υπέγραψαν και επικύρωσαν την UNCLOS αλλά και ανακήρυξαν ΑΟΖ γιατί είχαν αντιληφθεί, αρκετά νωρίς, τον τεράστιο ορυκτό πλούτο που υπήρχε στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και αποφάσισαν νααυξήσουν παράνομα την ΑΟΖ τους για να αποκτήσουν ένα μεγαλύτερο ποσοστό υδρογονανθράκων στην περιοχή.

Κάτι παρόμοιο επιδιώκει και η Τουρκία, χωρίς βέβαια να επικυρώσει την UNCLOS και να ανακηρύξει ΑΟΖ. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι οι Τούρκοι βαδίζουν στα ίχνη των Κινέζων από την στιγμή που συνειδητοποίησαν ότι υπάρχει και στην Ανατολική Μεσόγειο ένας μεγάλος πλούτος υδρογονανθράκων, που όμως δεν τους ανήκει.

Στην περιοχή της Θάλασσας της Νότιας Κίνας έχει εκτιμηθεί ότι υπάρχουν 125 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και 500 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, σύμφωνα με την Global Risk Insights. Ομοίως, περίπου το 10% της παγκόσμιας αλιείας συνδέεται με την περιοχή, σύμφωνα με την Financial Times, και περίπου 3,4 τρισεκατομμύρια δολάρια θαλάσσιου εμπορίου διακινούνται στην περιοχή κάθε χρόνο, σύμφωνα πάλι με την Global Risk Insights.

Την πλειοψηφία αυτού του θαλάσσιου πλούτου προσπαθεί να κλέψει η Κίνα από τα άλλα πέντε κράτη. Κάτι παρόμοιο προσπαθεί να πράξει και η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς βέβαια ο θαλάσσιος πλούτος της Μεσογείου να προσεγγίζει αυτόν της Σινικής Θάλασσας.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάνθηκε ότι η Κίνα έχει παραβιάσει τα κυριαρχικά δικαιώματα των Φιλιππίνων στην ΑΟΖ της με (α) την παρεμβολή της στα δικαιώματα της Μανίλας σε θέματα αλιείας και εξερεύνησης πετρελαίου, (β) με την κατασκευή τεχνητών νησιών και (γ) με την αδιαφορία της να σταματήσει τους Κινέζους αλιείς να ψαρεύουν στην ΑΟΖ της.

Η κυβέρνηση της Κίνας, όπως αναμενόταν, ανακοίνωσε μετά την αρνητική για το Πεκίνο απόφαση ότι δεν την αναγνωρίζει μια και είχε δηλώσει από την αρχή της εκδίκασης της υπόθεσης ότι «ούτε θα την αποδεχτεί ούτε θα την αναγνωρίσει». Υποψιάζομαι ότι η Τουρκία σκέφτεται να ενεργήσει παρόμοια, εάν η ελληνοτουρκική διαφορά φτάσει κάποτε στη Χάγη.  Ο μόνος τρόπος να συμφωνήσουν οι Τούρκοι μαζί μας είναι αν πάρουν περισσότερη θάλασσα από αυτήν, που θα τους έδινε η Χάγη. Ο μόνος τρόπος να γλυτώσουμε είναι οι Αμερικανοί να μη μπορούν πλέον να ανεχτούν τον έρωτα του Ερντογάν με τον Πούτιν.

Η Τουρκία θέλει η Ελλάδα να γίνει Φιλιππίνες

Τώρα τελευταία η Τουρκία παρακολουθεί στενά τις αποφάσεις της  κυβέρνησης των Φιλιππίνων που προσπαθεί να παραχωρήσει ένα μέρος της δικής της ΑΟΖ για συνεκμετάλλευση στους Κινέζους, κατ’ απαίτηση, βέβαια, του Πεκίνου, για το οποίο το δίκαιο της ισχύος ειναι σημαντικότερο από το διεθνές δίκαιο. Κάτι τέτοιο επιχειρεί και ο Ταγίπ Ερντογάν απαιτώντας, με την ανοχή των Αμερικανών, συνεκμετάλλευση όχι μόνο στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και στην Κυπριακή ΑΟΖ αλλά και στην περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο και στην Κρήτη.

Τα δύο κράτη, Κίνα και Τουρκία, συμπλέουν σε αυτές τις ενέργειες, δηλαδή στην κατάφωρη παραβίαση της UNCLOS του 1982, που σήμερα αποτελεί πλέον μέρος του εθιμικού δικαίου. Η ελληνική κυβέρνηση, με τόσους μπελάδες στο κεφάλι της, όχι μόνο αγνοεί αυτά τα γεγονότα,  αλλά φαίνεται και να μην ενδιαφέρεται να διδαχθεί από αυτά.

Αξίζει εδώ να επισημανθεί η δουλοπρεπής στάση του Προέδρου των Φιλιππίνων, Rodrigo Duterte απέναντι στην Κίνα, την οποία το δικό του κράτος συνέτριψε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με την απόφαση του 2016.

Παρά την απόφαση αυτή, ο Duterte επέλεξε να ενισχύσει τους διπλωματικούς και οικονομικούς δεσμούς με την Κίνα και να αποκλίνει από τον παραδοσιακό σύμμαχο των Φιλιππίνων, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι, για να καλοπιάσει πραφανώς τον πανίσχυρο πρόεδρο της Κίνας, αποφάσισε να εξαλείψει την λέξη «αποκλειστικά» από το Άρθρο ΧΙΙ τμήμα 2 ειδικού νόμου για την εθνική οικονομία και την κληρονομιά, που αναφέρει ότι

«το κράτος προστατεύει τον θαλάσσιο πλούτο του στα αρχιπελαγικά ύδατά του, στα χωρικά ύδατα και στην ΑΟΖ και διατηρεί τη χρήση και την εκμετάλλευση του αποκλειστικά στους πολίτες των Φιλιππίνων».

Δηλαδή το άρθρο αυτό απαγορεύει στην κυβέρνηση των Φιλιππίνων  να έρθει σε συμφωνία με άλλο κράτος για την συνεκμετάλλευση των θαλασσών της. Όπως δήλωσε ένας Φιλιππινέζος ειδικός στο Δίκαιο της Θάλασσας:

“Αυτή η συμφωνία συνεκμετάλλευσης, η κοινή έρευνα πραγματικά, θα πρέπει να θεωρηθεί σαφώς ως πολιτική και όχι ως νομική πράξη επειδή, αν πρόκειται για νομικό καθεστώς, τότε αυτό έχει μια σειρά επιπτώσεων στην κυριαρχία και τη δικαιοδοσία μας στην περιοχή”.

Παρατηρώντας προσεκτικά  την κόκκινη γραμμή του παράνομου κινεζικού χάρτη, που δείχνει την μονομερή οριοθέτηση της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα, διαπιστώνει κανείς πόσο εξωφρενική είναι, διότι απαιτεί συνεκμετάλλευση με τις Φιλιππίνες όχι στην περιοχή που οι δυο ΑΟΖ συνορεύουν, αλλά μέσα στην καρδιά της ΑΟΖ των Φιλιππίνων, που προσδιορίζεται από την μπλε γραμμή. Κάτι παρόμοιο έχει ισχυριστεί και η Τουρκία, όταν αναφέρει ότι διαθέτει δικαιώματα που φτάνουν μέχρι τον θαλάσσιο χώρο της Γαύδου!                                           ‘

Οι Τούρκοι συνειδητοποίησαν κάποια στιγμή ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» τους δεν μπορεί να περιλαμβάνει μόνο το Αιγαίο Αρχιπέλαγος, διότι αυτό δεν έχει πλημμυρίσει από πετρέλαιο όπως διατυμπάνιζε η Χούντα των Αθηνών αλλά σιγά-σιγά πίστεψαν τον Αντώνη Φώσκολο και τον Ηλία Κονοφάγο ότι ο πλούτος κείται νοτιότερα και έτσι η «Γαλάζια Πατρίδα» τους έφτασε μέχρι και την Γαύδο.

Ελπίζω να μη συμβεί  και στην χώρα μας ό,τι συνέβη με τις Φιλιππίνες. Δηλαδή να καλοπιάσουμε τον Ερντογάν προσφέροντάς του συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, που θα αποτελεί εθνική καταστροφή.

Επίλογος

Όπως έχω ξαναγράψει το σχέδιο των Αμερικανών είναι η συνεκμετάλλευση ή καλύτερα η συνδιαχείριση του πλούτου της θάλασσας της ανατολικής Μεσογείου. Δηλαδή να υπάρχει συνδιαχείριση του πλούτου των ελληνικών και κυπριακών θαλασσών μια και η Τουρκία δεν διαθέτει υδρογονάνθρακες στην δική της θάλασσα!  Μόνο οι Κινέζοι έχουν εφεύρει τέτοιο κόλπο θέλοντας να μοιραστούν την ΑΟΖ των Φιλιππίνων, αλλά οι ΗΠΑ αντιτίθενται σε αυτό το σχέδιο, ενώ το προτείνουν ως θετικό για την Ελλάδα και την Τουρκία.

Η Κίνα αυξάνει τη ναυτική της δύναμη  για να μπορεί να «κλέβει», πιο εύκολα, τις ΑΟΖ των γειτόνων της και οι Τούρκοι παρακολουθούν προσεκτικά αυτές τις κινεζικές κινήσεις και για αυτό τον λόγο έχουν και αυτοί αρχίσει να αυξάνουν την ναυτική τους δύναμη. Οι εξελίξεις στον Ειρηνικό Ωκεανό φαίνονται πολύ μακρινές για την ελληνική κυβέρνηση, αλλά ο Σουλτάνος όχι μόνο τις παρακολουθεί προσεκτικά, αλλά προσπαθεί να μιμηθεί τον κινεζικό γίγαντα. Αυτή η προοπτική πρέπει να μας ανησυχεί ιδιαίτερα, για να μη βρεθούμε προ δυσάρεστων για τα εθνικά συμφέροντα εκπλήξεων.

Τουρκία-Κίνα: Βίοι Παράλληλοι

Θα σας καταστρέψουμε αν δεν πάρετε τα F-35: Άνευ προηγουμένου απειλές εναντίον Ερντογάν

1

The U.S. Capitol in Washington, DC, USA. EPA, JIM LO SCALZO   APRIL 9, 2019 Hellas Journal

Μέχρι το τέλος του έτους, η Τουρκία θα έχει είτε τα προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη F-35 στο έδαφός της είτε ένα ρωσικό σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας S-400. Δεν θα έχει και τα δύο. Τα παραπάνω γράφουν στην εφημερίδα New York Times, τέσσερις γερουσιαστές: Οι κ. Jim Inhofe, Jack Reed, Jim Risch και Bob Menendez. Προκάλεσε μεγάλη εντύπωση η σκληρότητα με την οποία οι γερουσιαστές απειλούν τον πρόεδρο της Τουρκίας. Το βασικό μήνυμα είναι ότι θα σας καταστρέψουμε εάν προχωρήσετε με την αγορά των S-400.

Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο, όπως δημοσιεύθηκε στην αμερικανική εφημερίδα.

Η επιλογή του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας θα έχει σοβαρές συνέπειες για τη θέση της χώρα του στον κόσμο, τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη θέση του στο ΝΑΤΟ. Το πρόγραμμα κατασκευής των F-35 είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο για μαχητικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς, με επενδύσεις άνω των ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων από δώδεκα διεθνείς εταίρους, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, και των πελατών.

Σε μεγάλο βαθμό, η ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους να διατηρήσουν ένα στρατιωτικό πλεονέκτημα στον ουρανό είναι ακριβώς αυτό το πρόγραμμα. Τον Ιούλιο του 2017, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι θα αγοράσει το σύστημα επίγειας άμυνας S-400  από τη Ρωσία. Το S-400 είναι το πιο προηγμένο σύστημα που παράγεται μέχρι σήμερα στην προσπάθεια της Ρωσίας να νικήσει την τεχνολογία stealth – είναι το σύστημα που έχτισε η Ρωσία για να καταρρίπτει τα μαχητικά F-35.

Το ρωσικό σύστημα πυραύλων S-400 Triumph μεσαίας εμβέλειας και μεγάλης εμβέλειας μπορεί να επανασχεδιαστεί για να καταρρίψει τα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-35. Το ρωσικό σύστημα S-400 Triumph μεσαίας εμβέλειας και μεγάλης εμβέλειας πυραύλων επιφανείας-αέρα θα μπορούσε να επανασχεδιαστεί για να καταρρίψει τα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-35. Η αγορά του S-400 από την Τουρκία θα ήταν ασυμβίβαστη με τις δεσμεύσεις της έναντι του ΝΑΤΟ και θα μείωνε τη διαλειτουργικότητά της με τους συμμάχους.

Η αγορά του S-400 θα δημιουργούσε έναν απαράδεκτο κίνδυνο επειδή το σύστημά του ραντάρ θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα στον ρωσικό στρατό να καταλάβει πώς λειτουργεί το F-35. Η απειλή αυτή υποχρέωσε το Πεντάγωνο να αναστείλει ορισμένες δραστηριότητες που σχετίζονται με τα F-35 της Τουρκίας την περασμένη εβδομάδα.

Η Τουρκία έχει νόμιμες ανάγκες αεράμυνας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από το 2012, προσέφεραν το σύστημα αεροπορικής άμυνας Patriot ως εναλλακτική λύση για το S-400, αλλά η Τουρκία απέρριψε αυτήν την προσφορά. Με το S-400 προγραμματισμένο να φτάσει στην Τουρκία τον Ιούλιο και το F-35 που προγραμματίζεται να φτάσει το Νοέμβριο, είναι καιρός ο πρόεδρος Ερντογάν να επιλέξει. Είναι η ελπίδα μας ότι θα επιλέξει να εγκαταλείψει το S-400, να υπερασπιστεί τον τουρκικό ουρανό με το σύστημα Patriot και να σώσει τη συμφωνία για τα F-35.

Εάν ο Πρόεδρος Ερντογάν δεν καταφέρει να κάνει αυτή την επιλογή και αποδεχθεί την παράδοση των S-400, στην ​Τουρκία θα επιβληθούν κυρώσεις σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου των Ηνωμένων Πολιτειών σύμφωνα με τον Νόμο περί Καταπολέμησης των εχθρών της Αμερικής (CAATSA). Οι κυρώσεις θα πλήξουν την οικονομία της Τουρκίας, με σκληρές κινήσεις στις διεθνείς αγορές, θα τρομάξουν τους επενδυτές και θα παραλύσουν την αεροδιαστημική και την αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας.

Επιπλέον, κανένα F-35 δεν θα φτάσει ποτέ στο τουρκικό έδαφος. Η Τουρκική συμμετοχή στο πρόγραμμα F-35, συμπεριλαμβανομένων των εξαρτημάτων κατασκευής, επισκευής και συντήρησης των μαχητικών, θα τερματιστεί, με αποτέλεσμα οι τουρκικές εταιρείες να βγουν από την αλυσίδα παραγωγής και προμήθειας του προγράμματος.

Δεσμευόμαστε να λάβουμε όλα τα αναγκαία νομοθετικά μέτρα για να διασφαλίσουμε ότι αυτό θα συμβεί. Η Τουρκία είναι σημαντικός εταίρος στο πρόγραμμα F-35, αλλά δεν είναι αναντικατάστατος. Η εγκατάλειψη του F-35 θα έχει σοβαρές συνέπειες για την Άγκυρα. Η Τουρκία έχει ήδη επενδύσει περισσότερα από 1,25 δισεκατομμύρια δολάρια στο πρόγραμμα F-35 και αυτό θα σπαταληθεί. Δεν θα λάβει τα περισσότερα από 100 F-35 που σχεδίαζε να αγοράσει και θα αναγκαστεί να αγοράσει ένα μαχητικό αεροσκάφος λιγότερο ικανό, το οποίο δεν θα φτάσει το F-35 για πολλά χρόνια.

Οι τουρκικές εταιρείες που παράγουν εξαρτήματα για το F-35 θα δουν τις παραγγελίες τους να στεγνώνουν τελείως. Ο μηχανισμός συντήρησης, επισκευής, επιδιόρθωσης, αναβάθμισης του κινητήρα των F-35 θα δει όλη την εργασία του να πηγαίνει σε άλλες εγκαταστάσεις στην Ευρώπη.

Η ελπίδα του προέδρου Ερντογάν να καταστήσει την τουρκική αμυντική βιομηχανία βασικό πυλώνα της οικονομικής ανάπτυξης για το μέλλον θα διαλυθεί. Δεν επιδιώκουμε να βλάψουμε τους Τούρκους φίλους μας. Πράγματι, ελπίζουμε ότι θα είναι δυνατόν να ενισχυθεί η αμερικανο-τουρκική συνεργασία στη Συρία, τη Μαύρη Θάλασσα, την αντιτρομοκρατία και άλλα θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Επιδιώκουμε μόνο να προστατεύσουμε το πρόγραμμα F-35 και τις δυνατότητες της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των συμμάχων όπως η Τουρκία.

Κατανοούμε ότι η Τουρκία έχει μια σχέση ανάγκης με τη Ρωσία – για τη Συρία, την ενέργεια, τη γεωργία, τον τουρισμό και πολλά άλλα. Εάν ο Πρόεδρος Ερντογάν απομακρυνθεί από το S-400, ο κ. Πούτιν μπορεί να αντιδράσει σε έναν ή περισσότερους από αυτούς τους τομείς. Σε αυτό το ατυχές γεγονός, δεσμευόμαστε να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να βοηθήσουμε την Τουρκία.

Η αποζημίωση του Κρεμλίνου με την αγορά του S-400 δεν είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας. Ο κ. Πούτιν δεν είναι σύμμαχος της Τουρκίας περισσότερο από τους Σοβιετικούς ή τους Τσάρους. Η επιθετικότητα του στη Γεωργία, την Ουκρανία και τη Συρία έχει καταστήσει την Τουρκία λιγότερο ασφαλή. Τώρα ο κ. Πούτιν προσπαθεί να χωρίσει την Τουρκία από τη Δύση με τα S-400s. Εάν πετύχει, η μικρή σημασία που έχει για τα συμφέροντα της Τουρκίας θα συρρικνωθεί περαιτέρω. Όσο πιο απομονωμένη είναι η Τουρκία από τους συμμάχους της, τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα έχει ο κ. Πούτιν στη σχέση: η Ρωσία κάνει ό, τι μπορεί, η Τουρκία υποφέρει.

Ο κ. Πούτιν φοβάται και σέβεται μια Τουρκία που είναι στρατηγικά αγκυρωμένη στη Δύση και δεσμεύεται στο ΝΑΤΟ. Ελπίζουμε ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν θα επιλέξει αυτό για το μέλλον για την Τουρκία, απορρίπτοντας το διχαστικό S-400 του κ. Πούτιν, ικανοποιώντας την απαίτηση της αεροπορικής άμυνας του με το σύστημα Patriot και προχωρώντας ως κρίσιμος συνεργάτης στο πρόγραμμα F-35.

ΠΗΓΗ: NEW YORK TIMES

Πηγή: Θα σας καταστρέψουμε αν δεν πάρετε τα F-35: Άνευ προηγουμένου απειλές εναντίον Ερντογάν https://hellasjournal.com/2019/04/tha-sas-katastrepsoyme-an-den-parete-ta-f-35-aney-proigoymenoy-apeiles-enantion-erntogan/

A U.S. Fighter Jet or a Russian Missile System. Not Both.

0

If Turkey accepts delivery of a Russian S-400 missile system, it will be sanctioned as required by American law.

By Jim Inhofe, Jack Reed, Jim Risch and Bob Menendez

Mr. Inhofe and Mr. Reed are the chairman and ranking member of the Senate Armed Services Committee. Mr. Risch and Mr. Menendez are the chairman and ranking member of the Senate Foreign Relations Committee.

A F-35 fighter jet that was destined for Turkey at a ceremony at Lockheed Martin in Forth Worth, Texas, in 2018.CreditAtilgan Ozdil/Anadolu Agency, via Getty Images

Image
A F-35 fighter jet that was destined for Turkey at a ceremony at Lockheed Martin in Forth Worth, Texas, in 2018.CreditCreditAtilgan Ozdil/Anadolu Agency, via Getty Images

By the end of the year, Turkey will have either F-35 advanced fighter aircraft on its soil or a Russian S-400 surface-to-air missile defense system. It will not have both.

The choice made by President Recep Tayyip Erdogan of Turkey will have profound consequences for his country’s place in the world, its relationship with the United States and its standing in NATO.

The F-35 program is the world’s largest fifth-generation fighter aircraft program, with more than a trillion dollars in investment from a dozen international partners, including Turkey, and customers. In large part, the ability of the United States and its allies to maintain a military advantage in the skies is riding on the program.

In July 2017, Turkey announced that it would purchase the S-400 surface-to-air missile defense system from Russia. The S-400 is the most advanced system produced to date in Russia’s quest to defeat stealth technology — the system Russia built to shoot down the F-35 fighters.

The Russian S-400 Triumph medium-range and long-range surface-to-air missile system could be redesigned to shoot down American made F-35 fighter jets.CreditNatalia Kolesnikova/Agence France-Presse — Getty Images

Image
The Russian S-400 Triumph medium-range and long-range surface-to-air missile system could be redesigned to shoot down American made F-35 fighter jets.CreditNatalia Kolesnikova/Agence France-Presse — Getty Images

Turkey’s purchase of the S-400 would be incompatible with its commitments to NATO and reduce its interoperability with allies. Purchasing the S-400 would create an unacceptable risk because its radar system could enable the Russian military to figure out how the F-35 operates. That threat compelled the Pentagon to suspend some activities associated with Turkey’s F-35s last week.

Turkey has legitimate air defense needs. The United States, since 2012, has offered the Patriot air defense system as an alternative to the S-400, but Turkey has rejected that offer. With the S-400 scheduled to arrive in Turkey in July and the F-35s scheduled to arrive in November, it is time for President Erdogan to choose. It is our hope he will choose to abandon the S-400, defend Turkish skies with the Patriot system and save the F-35 arrangement.

If President Erdogan fails to make this choice and accepts delivery of the S-400, Turkey will be sanctioned as required by United States law under the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act. Sanctions will hit Turkey’s economy hard — rattling international markets, scaring away foreign direct investment and crippling Turkey’s aerospace and defense industry.

Further, no F-35s will ever reach Turkish soil. And Turkish participation in the F-35 program, including manufacturing parts, repairing and servicing the fighters, will be terminated, taking Turkish companies out of the manufacturing and supply chain for the program.

We are committed to taking all necessary legislative action to ensure this is the case. Turkey is an important partner in the F-35 program, but it is not irreplaceable.

Abandoning the F-35 will have severe consequences for Ankara. Turkey has already invested more than $1.25 billion in the F-35 program, and that will be squandered. It will not receive the more than 100 F-35s it planned to purchase, and it will be forced to settle for a less-capable fighter aircraft that will not arrive for many years.

Turkish companies that produce parts for the F-35 will see their orders dry up completely. Its F-35 engine maintenance, repair, overhaul, and upgrade facility will see all its work go to other facilities in Europe. President Erdogan’s hope to make the Turkish defense industry a key pillar of economic growth for the future will be dashed.

We do not seek to harm our Turkish friends. Indeed, we hope it will be possible to enhance American-Turkish cooperation on Syria, the Black Sea, counterterrorism and other issues of mutual concern. We seek only to protect the F-35 program and the capabilities of the NATO alliance, including allies like Turkey.

We understand that Turkey has a relationship of necessity with Russia — on Syria, energy, agriculture, tourism and more. If President Erdogan walks away from the S-400, Mr. Putin may retaliate in one or more of these areas. In that unfortunate event, we commit to do all we can to assist Turkey as it weathers the storm.

Paying tribute to the Kremlin with the purchase of the S-400 is not in Turkey’s interests. Mr. Putin is not an ally of Turkey any more than the Soviets or the czars. His aggression in Georgia, Ukraine and Syria has made Turkey less safe. Now Mr. Putin is trying to divide Turkey from the West with the S-400s.

If he succeeds, what little regard he has for Turkey’s interests will shrink further. The more isolated Turkey is from its allies, the more power Mr. Putin will have in the relationship: Russia does what it can, Turkey suffers what it must.

Mr. Putin fears and respects a Turkey strategically anchored in the West and committed to NATO. We hope President Erdogan will choose that future for Turkey by rejecting Mr. Putin’s divisive S-400 ploy, meeting its air defense requirement with the Patriot system and moving forward as a critical partner in the F-35 program.

Jim Inhofe is a Republican Senator from Oklahoma. Jack Reed is a Democratic Senator from Rhode Island. Jim Risch is a Republican Senator from Idaho. Bob Menendez is a Democratic Senator from New Jersey.

The Times is committed to publishing a diversity of letters to the editor. We’d like to hear what you think about this or any of our articles. Here are some tips. And here’s our email: [email protected].

Follow The New York Times Opinion section on Facebook, Twitter (@NYTopinion) and Instagram.

https://www.nytimes.com/2019/04/09/opinion/turkey-united-states-f35conflict.html?smid=nytcore-ios-share

«Το οδυνηρό ράπισμα στον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη τον οδήγησε στην γενική επανακαταμέτρηση των ψήφων»

1

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] www.kalkis.eu

Αυτό ανέφεραν ο ηλεκτρονικός Le Monde και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) στις 7-4-2019. Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) καταγγέλλει «παρατυπίες» κατά τις εκλογές της προπερασμένης εβδομάδας, με αποτέλεσμα να χάσει στην πόλη. Ο αντιπρόεδρος του ΑΚΡ Ali Ihsan Yavuz δήλωσε το Σάββατο ότι υποβλήθηκε αίτημα στο Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο (YSK) για την επανακαταμέτρηση των ψήφων σε μία από τις 39 εκλογικές περιφέρειες της Κωνσταντινούπολης. «Σήμερα, θα αποταθούμε στο YSK, μέσω του επαρχιακού του υποκαταστήματος, για την επανακαταμέτρηση όλων των ψήφων σε όλες τις υπόλοιπες εκλογικές περιφέρειες, 38 τον αριθμό», πρόσθεσε. Κατήγγειλε τις «οργανωμένες παρατυπίες» κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας. Από ποιους ; Από αυτούς που δεν έχουν την εξουσία στα χέρια τους ; Αυτό μόνο στη «Δημοκρατία» του Ερντογάν θα μπορούσε να γίνει ! Ο Yavuz είπε ότι μετά από την επανακαταμέτρηση περίπου του 70% των άκυρων ψηφοδελτίων, η διαφορά μεταξύ του υποψηφίου του AKP και του υποψηφίου της αντιπολίτευσης στην Κωνσταντινούπολη έπεσε σε λιγότερες από 16.500 ψήφους, σε σύγκριση με τις πάνω από 25 000 κατά την ανακοίνωση των προσωρινών αποτελεσμάτων. Πρόκειται για μια σταγόνα νερού στην κλίμακα μιας πόλης με περισσότερους από 15 εκατομμύρια κατοίκους. Κάθε ένας από τους υποψηφίους έλαβε περισσότερες από 4.000.000 ψήφους.

Κατά το ίδιο ρεπορτάζ, από την πλευρά του, ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης στην Κωνσταντινούπολη, Ekrem Imamoglu, ο οποίος ήδη παρουσιάζεται ως εκλεγμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, κατηγόρησε το ΑΚΡ ότι επιθυμεί να κερδίσει χρόνο, πολλαπλασιάζοντας τις ενστάσεις, για να σβήσει τα ενδεχόμενα ίχνη καταχρήσεων που διαπράχθηκαν στον δήμο.

Κατά το χρονογράφημα της εφημερίδας Le Monde στις 2-4-2019, η απώλεια πόλεων όπως η Κωνσταντινούπολη και η Άγκυρα από το AKP δείχνει ότι ο τούρκος πρόεδρος, ο οποίος γίνεται όλο και πιο αυταρχικός, έχει αποκοπεί από τα πιο δυναμικά  στρώματα της χώρας του. Το ράπισμα στον Ερντογάν ήταν οδυνηρό. Ο πρώην δήμαρχος της μητρόπολης του Βοσπόρου αυτό-εγκλωβίστηκε στην δημοψηφισματική ρήση του : «το να κερδίσεις την  Κωνσταντινούπολη σημαίνει ότι κερδίζεις την Τουρκία». Εξ ου και οι αλλεπάλληλες ενστάσεις του για το εκλογικό αποτέλεσμα. Παρά το σύνολο των μέσων που χρησιμοποίησε και τον έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, το ΑΚΡ , το ισλαμικό κόμμα στην εξουσία από το 2002, έχασε, κατά τις εκλογές της 31ης Μαρτίου, τον Δήμο της Κωνσταντινούπολης, καθώς και της πρωτεύουσας, της Άγκυρας και πολλών άλλων πόλεων. Για το κόμμα του προέδρου, πρόκειται για μια πρωτοφανή αποτυχία, παρόλο που παραμένει η κυρίαρχη πολιτική δύναμη της χώρας. Για την Τουρκία, είναι ίσως ένα σημαντικό πολιτικό σημείο καμπής.

Στην πραγματικότητα, η κατάκτηση της εξουσίας στη γειτονική χώρα από τον τουρκικό πολιτικό ισλαμισμό ξεκίνησε το 1994 με την κατάκτηση των μεγάλων πόλεων, συμπεριλαμβανομένης της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης. Μέσα από  ένα πλαίσιο σημαντικών εργονομικών έργων, πελατειακών σχέσεων και κοινωνικής προστασίας (όπως τελευταία τα επιδοτούμενα ακριβά ζαρζαβατικά), το AKP μετασχηματίστηκε σε μια πολιτική βιτρίνα, επί ένα τέταρτο του αιώνα, της αυτοδιοικητικής διαχείρισής του. Αν όμως αυτό ικανοποιεί ένα συντηρητικό εκλογικό σώμα των Σουνιτών, αυτός ο αδυσώπητος εξισλαμισμός πλήττει τις παλιές τουρκικές ελίτ και τις νέες μεσαίες τάξεις που είναι ανοιχτές στον κόσμο. Όσο για τον Ερντογάν, ο οποίος αρχικά εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή ως φιλελεύθερος και φιλοευρωπαίος, έγινε όλο και πιο εθνικιστής (με συνευθύνη των Κεμαλιστών και υπερεθνικιστών) και αυταρχικός και απέκοψε τον εαυτό του από τα πιο δυναμικά στρώματα της Τουρκίας.

Πέραν των τοπικών διακυβευμάτων, οι δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 2019 μετατράπηκαν σε δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του Νταή της Τουρκίας. Ο «reis» ενεπλάκη με τα μπούνια στην αυτοδιοικητική εκστρατεία, κάνοντας μέχρι και 5 συγκεντρώσεις την ημέρα για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη δυσαρέσκεια των Τούρκων, έναντι της επιδείνωσης της οικονομικής κατάστασης από το καλοκαίρι του 2018 που τροφοδοτείται από την κατρακύλα της τουρκικής λίρας, τον συνακόλουθο καλπάζοντα πληθωρισμό 20% περίπου και την υπερχρέωση σε δολάρια των τουρκικών επιχειρήσεων. Εντούτοις το βαρύ πολιτικό χαρτί του Ερντογάν ήταν, μέχρι τότε, ο τριπλασιασμός του κατά κεφαλήν εισοδήματος σε 15 χρόνια, παρότι το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών Τούρκων διευρύνθηκε.

Για να ενεργοποιήσει το εκλογικό του σώμα, ο Τούρκος πρόεδρος έπαιξε και πάλι με τον φόβο και την πόλωση. «Δεν πρόκειται μόνο για εκλογές δημάρχων, αλλά για την επιβίωσή μας», δεν έπαψε να λέει, επικαλούμενος τους κινδύνους στα σύνορα, καθώς και τις εικαζόμενες εξωτερικές και εσωτερικές συνωμοσίες, ανακατεύοντας όλες τις διαφορές μεταξύ των Σουνιτών και Αλεβιτών, μεταξύ Κούρδων και Τούρκων, μεταξύ λαϊκών και ισλαμιστών. Αυτή όμως η ρητορική έχει χάσει την αποτελεσματικότητά της. Παρά τη βίαιη καταστολή (55.000 συλλήψεις και 150.000 απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι) που ακολούθησε το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιουλίου 2016, η τουρκική κοινωνία των πολιτών φαίνεται να εξακολουθεί να αντιστέκεται. Εξ ου και η ήττα του Ερντογάν στις μεγαλουπόλεις.

Αυτές οι εκλογές απέφεραν μια νέα κατάσταση στην Τουρκία. Τώρα εναπόκειται στην αντιπολίτευση του Ερντογάν να αντλήσει όλα τα διδάγματά της, ξεκινώντας από την ανάγκη να συσπειρωθεί πίσω από έναν υποψήφιο, όπως έκανε στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα. Η ακραία πόλωση, στην οποία κατέφυγε ο Ερντογάν, τον οδήγησε σε μπούμερανγκ. Ο Ερντογάν εάν έχει (που έχει) την ενθουσιώδη υποστήριξη του ενός Τούρκου στους δυο, είναι μισητός από το άλλο μισό της χώρας. Η μεγάλη πρόκληση για μια ακόμα κατακερματισμένη τουρκική αντιπολίτευση είναι ξεκάθαρη : η δημιουργία μιας αξιόπιστης εναλλακτικής προοπτικής ενάντια σε αυτόν τον ηγέτη ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του ως τον νέο σουλτάνο.

Ποια θα είναι αυτή η εναλλακτική λύση ;

Μήπως ο ποντιακά χορεύων Ekrem Imamoglu ;

Οι απανταχού Πόντιοι προσγειωθείτε στην πραγματικότητα της διαχρονικά και διακομματικά ιμπεριαλιστικής γειτόνισσας, της Τουρκίας.

Εάν εξαιρέσουμε τους κούρδους, οι δύο άλλοι σύμμαχοι του Ekrem Imamoglu έχουν πιο ανθελληνική ρητορική και από τον Ερντογάν.

Κι εγώ κουτσοχορεύω ποντιακά και είμαι από τα Γιαννιτσά, αλλά δεν μπορώ να γίνω φίλος του Ekrem Imamoglu, άνευ όρων και προϋποθέσεων. Μόνο με το ποντιακό μου συναίσθημα και δίχως την τετράγωνη λογική μου.

 

 

 

Ο επίδοξος Καντάφι και ο «όμηρος» των παραστρατιωτικών

0

Βαγγέλης Σαρακινός

Αντιμέτωπη με μια νέα γενικευμένη εμφύλια σύρραξη βρίσκεται τις τελευταίες ημέρες η Λιβύη, η οποία παραμένει βυθισμένη στο χάος από το 2011, όταν ο Μουαμάρ Καντάφι ανατράπηκε με την αεροπορική υποστήριξη κρατών-μελών του NATO και την έγκριση του ΟΗΕ. Από τα μέσα της περασμένης εβδομάδας, βρίσκονται για πρώτη φορά σε ανοιχτή σύγκρουση οι δύο νέοι πόλοι εξουσίας, αυτοί που δημιουργήθηκαν στην μετακανταφική εποχή, γεγονός που προκαλεί έντονη διεθνή ανησυχία.

Από την μία πλευρά είναι  ο Φάγεζ αλ-Σάρατζ, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Τρίπολη τον Μάρτιο του 2016, ως επικεφαλής της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ). Μια κυβέρνηση που προέκυψε από την  πολύμηνη σύνοδο στο Σκιράτ του Μαρόκου και αντικατέστησε την ανατραπείσα από τους τζιχαντιστές κυβέρνηση του Αμπντάλα αλ-Θένι.

Από την άλλη βρίσκεται, ο στρατάρχης Χαλίφα Χάφταρ, ο ισχυρός άνδρας της ανατολικής Λιβύης, ο οποίος πρωτοστάτησε στην ανατροπή του Καντάφι, καθώς και  στην απελευθέρωση των ανατολικών περιοχών της χώρας από τους τζιχανιστές. Ο Χάφταρ αποτελεί «κόκκινο πανί» για τους τζιχαντιστές, ενώ κατηγορείται από τους αντιπάλους του ως «επίδοξος Καντάφι» που θέλει να εγκαθιδρύσει μια νέα «δικτατορία».

Επιχείρηση Τρίπολη

Την περασμένη Παρασκευή, ο Χάφταρ εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της πρωτεύουσας της Λιβύης με στόχο την κατάληψή της. Η επιχείρηση είχε προαναγγελθεί δύο ημέρες νωρίτερα,  με βίντεο που έφερε τον τίτλο «Επιχείρηση για την απελευθέρωση της Τρίπολης». Το βίντεο αυτό δόθηκε μάλιστα στην δημοσιότητα, την ώρα που ο ΓΓ του ΟΗΕ επισκεπτόταν αιφνιδιαστικά την Λιβύη για την προετοιμασία της προγραμματισμένης, για τις 14-16 Απριλίου, «εθνικής» συνδιάσκεψης με αντικείμενο την ειρήνευση στην χώρα και την προκήρυξη προεδρικών και βουλευτικών εκλογών.

Νωρίτερα, η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ) είχε θέσει τον στρατό σε επιφυλακή, καθώς υπήρχαν δηλώσεις από την πλευρά του αυτοαποκαλούμενου Λιβυκού Εθνικού Στρατού (ΛΕΣ), που ηγείται ο Χάφταρ, ότι θα κινηθεί δυτικά «για να απελευθερώσει την πατρίδα από την τρομοκρατία».

Οι συγκρούσεις ανάμεσα στον ΛΕΣ και τις πιστές στον Σάρατζ παραστρατιωτικές οργανώνεις επικεντρώθηκαν μερικά χιλιόμετρα νότια της Τρίπολης και στην συνέχεια επεκτάθηκαν  εκεί που δεν σταμάτησαν ποτέ τα τελευταία χρόνια: στα νότια προάστια της πρωτεύουσας. Στα προάστια αυτά εισέρχονται συνεχώς, από την λιβυκή ενδοχώρα, οπλαρχηγοί με τις παραστρατιωτικές ομάδες τους, οι οποίοι προσφέρουν προστασία στον Σάρατζ με αντάλλαγμα μερίδια εξουσίας και κυρίως πρόσβαση στα έσοδα της ανεξάρτητης Εθνικής Εταιρίας Πετρελαίου.

Αιφνιδιασμός ή αργοπορία

Η διεθνής κοινότητα έδειξε να αιφνιδιάζεται από τις πρωτοβουλίες του στρατάρχη Χάφταρ και αρκετοί το απέδωσαν στο ότι οι διπλωματικές αποστολές είχαν στραμμένο το βλέμμα τους στις πολιτικές εξελίξεις στην Αλγερία και την παραίτηση του προέδρου Μπουτεφλίκα. Με την έναρξη των επιχειρήσεων ωστόσο καταδίκασαν τις ενέργειες Χάφταρ η ΕΕ και η Ομάδα των 7 (G7), ενώ η Βρετανία ζήτησε την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ακολούθησε αεροπορική επιδρομή την Κυριακή στην Τρίπολη, όπου σύμφωνα με τον ΟΗΕ, σε αυτόν τον νέο γύρο των εχθροπραξιών, έχασαν την ζωή του 35 άνθρωποι, εκτοπίστηκαν τουλάχιστον 2.800 και αρκετές χιλιάδες παραμένουν εγκλωβισμένοι. Το Συμβούλιο Ασφαλείας πάντως δεν κατάφερε να εκδώσει ανακοίνωση κατά του Χάφταρ, καθώς η Ρωσία απαίτησε η προειδοποίηση να περιλαμβάνει όλες τις ένοπλες ομάδες της Λιβύης, κάτι που δεν έγινε αποδεκτό. Το έκανε ωστόσο από μόνο του το Κρεμλίνο, καλώντας όλες τις πλευρές σε αυτοσυγκράτηση.

Καθυστερημένη μπορεί να θεωρηθεί όμως και η πρώτη επίσημη αντίδραση της Ουάσινγκτον, καθώς ο Πομπέο αντέδρασε μόλις το βράδυ της Κυριακής (ξημερώματα Δευτέρας ώρα Ελλάδας). Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών εξέφρασε την βαθιά ανησυχία της Ουάσινγκτον και προέτρεψε τον Χάφταρ να σταματήσει «αμέσως» τις επιχειρήσεις εναντίον της Τρίπολης. Κάλεσε τέλος όλες τις πλευρές να επιστρέψουν στις πολιτικές διαπραγματεύσεις υπό τον ΟΗΕ.

Ο έλεγχος του στρατού

Θα πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι ο στρατάρχης Χάφταρ είχε εκπαιδευτεί στην Σοβιετική Ένωση και συμμετείχε τόσο στο πραξικόπημα του 1969 που έφερε τον Καντάφι στην εξουσία όσο και στην επιχείρηση ανατροπής του.

Ο αποκαλούμενος σήμερα και ως «ο ισχυρός άνδρας της Κυρηναϊκής», αφού το στρατηγείο του είναι στην Βεγγάζη, μετείχε και στον δεκαετή πόλεμο της Λιβύης με το Τσαντ. Αιχμαλωτίστηκε όμως στην μάχη του Ουάντι Ντουμ, αποκηρύχτηκε από τον Καντάφι και στην συνέχεια, σε μια επιχείρηση που παραμένει μυστήριο, απελευθερώθηκε από τους Αμερικανούς, οι οποίοι του παραχώρησαν άσυλο. Επέστρεψε δε στην Βεγγάζη, το 2011, χρονιά ανατροπής του Καντάφι.

Αν και οι αντίπαλοί του τού θυμίζουν και σήμερα την αιχμαλωσία του, ονομάζοντας την επιχείρηση για την απώθηση του ΛΕΣ από την Τρίπολη «Ουάντι Ντουμ 2», ο Χάφταρ είναι ο μόνος που κατάφερε να συγκροτήσει τακτικό στρατό, υποστηριζόμενος, κατά τον ΟΗΕ, από τη Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Δύο χώρες που πρόσκεινται φιλικά στις ΗΠΑ. Αντιθέτως, ο επικεφαλής της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης Σάρατζ δεν έχει καταφέρει να οργανώσει δυνάμεις ασφαλείας και παραμένει «όμηρος» οπλαρχηγών και παραστρατιωτικών οργανώσεων, οι οποίοι μπαινοβγαίνουν στην Τρίπολη και συχνά συγκρούονται μεταξύ τους.

Ο έλεγχος του στρατού ήταν μια από τις βασικές διαφορές των δύο αντιμαχόμενων σήμερα ηγετών και το μεγάλο αγκάθι στην επίτευξη συμφωνίας ειρήνευσης. Ο ΓΓ του ΟΗΕ ωστόσο είχε αναφέρει στο τέλος του προηγούμενου μήνα, μετά από συναντήσεις που είχε στο περιθώριο της Συνόδου των Αράβων ηγετών στην Τύνιδα, ότι υπάρχουν «ενδείξεις» για την επίλυση του θέματος. Το ζήτημα ήταν βεβαίως το αν ο Χάφταρ θα αναλάμβανε επικεφαλής ενός ενιαίου λιβυκού στρατού, υπό πολιτική ηγεσία και στο πλαίσιο του σχηματισμού μιας νέας εθνικής κυβέρνησης. Τα πρόσφατα γεγονότα πάντως, τα οποία αποτελούν βαρύ πλήγμα για τον ΟΗΕ και την πρωτοβουλία του για την Λιβύη, δείχνουν ότι μάλλον αυτές οι ενδείξεις ήταν ισχνές.

Ο επίδοξος Καντάφι και ο “όμηρος” των παραστρατιωτικών

Τα «μυστήρια» των Εξαρχείων

0

euro2day.gr

Ποιον εξυπηρετεί η συνέχιση της παρούσας κατάστασης στα Εξάρχεια; Μόνο ένα ιδιότυπο ακροαριστερό κοινό ή και άλλες «δυνάμεις»; Διότι πλέον τα πράγματα δεν αφορούν μόνον την επιβολή του νόμου…
Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και βεβαίως σε αμερικανικές πόλεις, υπάρχουν περιοχές οι οποίες, κατά εποχές, έχουν θεωρηθεί -αν όχι ως «άβατο»- τουλάχιστον ως «αφιλόξενες» για τις αστυνομικές δυνάμεις.

Όποτε, όμως, η αστυνομία όφειλε να είναι παρούσα, από το Μπρίξτον του Λονδίνου έως το Μόλενμπεκ των Βρυξελλών ή τα περίχωρα του Παρισιού, «φρόντιζε» ώστε να είναι.  Το ίδιο δεν μπορεί να λεχθεί -με ελαφριά καρδιά ή πάντα- για τα Εξάρχεια στο κέντρο της Αθήνας.

Η ιλαροτραγωδία που εκτυλίχθηκε πριν από λίγα εικοσιτετράωρα στη συμβολή των οδών Θεμιστοκλέους και Ερεσσού επιβεβαιώνει αυτό το γεγονός, ακόμη κι αν τούτη οφείλεται, τουλάχιστον έως ένα βαθμό, στον ελλειμματικό τρόπο με τον οποίο διοργανώθηκε η συγκεκριμένη επιχείρηση από το Λιμενικό Σώμα.

Όχι ότι ήταν απαραίτητη, ώστε να θυμηθούμε τι ακριβώς συμβαίνει στα Εξάρχεια.

Είναι δεκάδες οι μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι καταγγέλλουν είτε παντελή αδυναμία αστυνόμευσης, είτε περιστατικά κατά τα οποία έπρεπε να διοργανωθεί ειδική «επιχείρηση», ώστε να καταφθάσει στην περιοχή ακόμη και ένα περιπολικό της Αστυνομίας, ένα ασθενοφόρο ή ένα πυροσβεστικό όχημα.

Αντίστοιχες, δε, είναι οι καταγγελίες των ίδιων των αστυνομικών, δια στόματος των εκάστοτε συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων, ενώ κάθε Παρασκευή βράδυ όποιος επιθυμεί μπορεί να διαπιστώσει με τα ίδια του τα μάτια μία από τις εκφάνσεις αυτού του φαινομένου, επισκεπτόμενος την οδό Στουρνάρη, όπου εξελίσσονται «προγραμματισμένα» επεισόδια σε… εβδομαδιαία βάση.

Αυτή η υπόθεση αφορά ένα διαχρονικό πρόβλημα, το οποίο εξελίσσεται καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και πλέον τείνει να κορυφωθεί. Αν και η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης θεωρείται πια ως ιδιαίτερα δυσχερής, δεδομένου του εύρους που έχει λάβει, τυχόν διαιώνισή της θα συνιστούσε ευθεία ήττα κάθε έννοιας κράτους δικαίου.

Μία καταπάτηση των πλέον θεμελιωδών κανόνων ισονομίας και την επικράτηση συνθηκών «ζούγκλας».  Διότι εάν οι δεκάδες καταλήψεις οικιών και περιουσιών τρίτων, που υφίστανται στην περιοχή, δεν ισοδυναμούν με «ζούγκλα», τότε με τι ισοδυναμούν;

Η «ελεύθερη» ή τουλάχιστον απρόσκοπτη χρήση τους για κάθε λογής παραβατικές συμπεριφορές, από την προετοιμασία βομβών μολότοφ και των λοιπών «πολεμοφοδίων» της επόμενης διαδήλωσης έως τη διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών ουσιών, όπως κατέδειξε και η πρόσφατη επιδρομή του Λιμενικού, αφορούν αποκλειστικά και μόνον την επιβολή συνθηκών «ζούγκλας».

Συνθηκών οι οποίες, επί της ουσίας, εξυπηρετούν μόνον τα άκρα του πολιτικού φάσματος -ένθεν και ένθεν- καθώς και την εγκληματικότητα. Από την πελατειακή εξυπηρέτηση ενός ακροαριστερού κοινού, έως την εκτροφή τάσεων αντίδρασης και άρα πιθανής ενίσχυσης ακροδεξιών δυνάμεων, η απουσία βούλησης στην αντιμετώπιση του προβλήματος διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο.

Εμπεδώνει, δε, στους λοιπούς πολίτες ένα αίσθημα της ακυβερνησίας.

Δεν είναι ανάγκη να οδηγηθούμε σε πολιτικές μηδενικής ανοχής, ώστε να υπάρξει αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης. Η απλή επικράτηση της λογικής, τουλάχιστον αντίστοιχης εκείνης που υφίσταται στη λοιπή επικράτεια και καλεί για τη στοιχειώδη πάταξη της ανομίας, πιθανότατα θα αρκούσε.

Η στήλη εξακολουθεί να πρεσβεύει ότι μία ανεκτική πολιτεία είναι μία σοφή πολιτεία. Πλέον, όμως, έχουμε υπερβεί κάθε όριο θεμιτής ανοχής. Είναι απολύτως σαφές, δε, ότι τυχόν συνέχιση της παρούσας κατάστασης μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες και μη ελέγξιμες εξελίξεις, καθ’ οιαδήποτε στιγμή.

Εάν όντως υπάρχει βούληση αντιμετώπισής της, οφείλει να επιδειχθεί.

Νίκος Γ. Δρόσος[email protected]

Putin hosts Turkey’s leader to discuss weapons deal, Syria

0

The Washington Post

Russian President Vladimir Putin, left, and Turkish President Recep Tayyip Erdogan shake hands during their meeting in the Kremlin in Moscow, Russia, Monday, April 8, 2019. The talks are expected to focus on the situation in Syria, where the two countries have closely coordinated their steps. (Alexei Nikolsky, Sputnik, Kremlin Pool Photo via AP) (Associated Press)

By Vladimir Isachenkov and Suzan Fraser | AP

April 8 at 2:29 PM

MOSCOW — Russian President Vladimir Putin hosted his Turkish counterpart in Moscow on Monday, discussing how to coordinate their next moves in Syria and how to deepen business ties, including the sale of advanced Russian missiles to Turkey that has riled the United States.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s visit to Russia, his third this year, underlined the increasingly close cooperation between the two countries and Turkey’s readiness to defy the U.S.

Last week, U.S. Vice President Mike Pence warned Turkey that it was risking its NATO membership and its participation in the F-35 fighter program by failing to heed Washington’s demand to cancel the contract with Russia for the S-400 air defense missile systems.

After Monday’s talks, Erdogan said that Turkey considers the Russian deal done and won’t submit to pressure.

“On the issue of the S-400s, we have determined our road map, we have taken steps,” Erdogan said. “Those who tell us to give up our plans, those who make recommendations do not know us. If we have made a contract, if we have reached a deal, then this business is finished. This is our sovereign right, this is our decision.”

Putin described the S-400 contract as a top priority in cooperation between the two countries, adding that other weapons deals are in the making.

“We may reach agreements on the joint development and production of high-tech weapons,” he said.

Turkey’s purchase of the Russian missiles marked the first such contract for a NATO member. Turkey has ignored U.S. demands to abandon the agreement, and Erdogan said Friday that deliveries of the S-400s will begin in July.

The Turkish leader noted that Washington had offered Ankara the U.S.-made Patriot air defense system, but said the U.S. offer isn’t as favorable as Russia’s.

The U.S. and other NATO allies say the S-400s aren’t compatible with the alliance’s weapons systems. Washington has voiced concerns that their use by Turkey could compromise security of the state-of-the art U.S. F-35 fighter jets that Turkey stands to receive.

Putin and Erdogan also talked about the completion of a pipeline that will carry Russian gas to Turkey, the planned construction of Turkey’s first nuclear power plant, which is to start operations in 2023, and other economic projects.

Erdogan said the number of Russian tourists who visited Turkey last year reached a record 6 million.

Putin and Erdogan have developed a close personal rapport and held regular meetings. They called each other “my dear friend” throughout the talks, saying that the two countries plan to expand their annual trade, currently at about $25 billion, to $100 billion.

Putin said the construction of the underwater segment of the Turkish Stream gas pipeline crossing the Black Sea has just been completed, adding that it’s set to come online later this year.

On Syria, Russia and Iran have thrown their support behind Syrian President Bashar Assad, while Turkey has backed his foes during the eight-year war. Despite that, the three countries have teamed up to broker a peace deal for Syria, united by their shared desire to undercut U.S. clout in the region.

Russia and Turkey also have closely coordinated moves on Syria, where they struck a deal in September to create a security zone in the northern province of Idlib. That agreement averted a Syrian army offensive that had sparked fears of a humanitarian catastrophe.

Putin said Russia and Turkey so far have failed to fully implement September’s agreement, but emphasized that significant progress has been made.

“We have moved forward, albeit not as quickly as we hoped,” he said.

Erdogan also voiced support for the deal in Syria.

“We have taken the steps we need to take and we will continue to do so,” Erdogan said. “There is no turning back.”

The Turkish leader emphasized Ankara’s intention to create a safe zone to keep the Syrian Kurdish militia — the People’s Protection Units, or YPG — away from its border. Turkey views YPG as a “terrorist group” for its ties to outlawed Kurdish rebels inside Turkey.

“We have said that we will not agree to a structure in Syria’s north that would threaten our security as well as Syria’s territorial integrity,” Erdogan said.

Putin and Erdogan vowed to continue efforts to encourage political settlement in Syria by pushing for the creation of a committee to draft the country’s new constitution.

 

Αγγελος Μ. Συρίγος: Αθήνα – Σκόπια, η επόμενη ημέρα

1
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*
Το ταξίδι του Ελληνα πρωθυπουργού στα Σκόπια δεν άγγιξε κάποια προβλήματα ουσίας που ανακύπτουν από την κακή συμφωνία των Πρεσπών. Είναι σαφές ότι ο πρωθυπουργός δεν έθεσε το εύρος εφαρμογής του επιθέτου «μακεδονικός» στην άλλη πλευρά. Ενώ κάναμε το τραγικό λάθος και αποδεχθήκαμε σε δύο περιπτώσεις (γλώσσα, ιθαγένεια) τη χρήση του συγκεκριμένου επιθέτου, η κυβέρνηση Ζάεφ το έχει επεκτείνει σε οτιδήποτε αναφέρεται στη χώρα της. Αυτό έπρεπε να επισημανθεί για να σταματήσει. Είναι βέβαιον ότι τις διμερείς σχέσεις θα δηλητηριάζει για πολλά χρόνια ο δυϊσμός του ονόματος «Βόρειας Μακεδονίας» με το επίθετο «μακεδονικός». Οσο πιο γρήγορα διευθετηθούν τέτοια σημεία, τόσο θα περιορίσουμε τις τριβές.
Στις ελληνικές καλένδες φαίνεται ότι έχει παραπεμφθεί και το συναφές θέμα του τροποποιημένου συντάγματος των Σκοπίων. Εχουν κλείσει ήδη τέσσερις μήνες από την τροποποίηση και δεν έχουμε δει το τελικό κείμενο. Υπενθυμίζεται ότι η τροποποίηση ήταν βασικός όρος της συμφωνίας των Πρεσπών.
Εξαιρετικά σοβαρό θέμα είναι και αυτό της εντάξεως των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Δημιουργεί νέα δεδομένα στην ασφάλεια της χώρας μας. Οταν εντάσσεται κάποια χώρα στη συμμαχία, είθισται κάποιο από τα παλαιά μέλη να αναλαμβάνει την αναδιοργάνωση του στρατού της βάσει νατοϊκών προτύπων. Λόγοι στοιχειώδους εθνικής ασφαλείας επιβάλλουν στην προκειμένη περίπτωση να αναλάβει αυτόν τον ρόλο η Ελλάδα. Σε άλλη περίπτωση, η Τουρκία θα σπεύσει να καλύψει το κενό. Υπ’ αυτήν την έννοια, ήταν εξαιρετικά χρήσιμη και υπενθυμιστική των προβλημάτων η επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Αμυνας στα Σκόπια την επομένη της ελληνικής επισκέψεως. Εχουμε ήδη το αρνητικό παράδειγμα της Αλβανίας. Η Τουρκία βοήθησε το 1992 στην ανοικοδόμηση του ναυστάθμου στο Πασαλιμάνι, έξω από τον Αυλώνα στην Αδριατική. Πήρε ως αντάλλαγμα τη χρήση του. Δεν θα θέλαμε με τίποτα να δούμε την Τουρκία να αποκτά στρατιωτική βάση και στο έδαφος των Σκοπίων.
Η επιτήρηση του εναέριου χώρου των Σκοπίων από την Ελληνική Αεροπορία (που ανακοινώθηκε πομπωδώς) δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία επιτηρεί τους εναέριους χώρους Αλβανίας και Μαυροβουνίου. Αυτό δεν έχει βελτιώσει τις πολιτικές σχέσεις της Αθήνας με τα Τίρανα. Στην προκειμένη περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να χρησιμοποιήσει τις πολύ καλές σχέσεις που έχει με τον Ζάεφ και να ζητήσει προνομιακή σχέση στην αναδιοργάνωση του στρατού της γειτονικής χώρας. Επαναλαμβάνουμε ότι είναι θέμα εθνικής ασφαλείας. Από τα ίδια τα Σκόπια δεν έχουμε να φοβόμαστε απολύτως τίποτα.
Πρόκειται για μια χώρα που καταρρέει δημογραφικά. Αυτό που προδιαγράφεται ως το ζοφερό δημογραφικό μέλλον της Ελλάδας το 2050 τα Σκόπια το βιώνουν ήδη. Εκείνο που πάντα μας ανησυχούσε είναι ότι τρίτες χώρες προσπαθούν να παίξουν με τέτοιου είδους διαφορές.
Από εκεί και πέρα, και ασχέτως της συμφωνίας των Πρεσπών, οφείλουμε να προσεγγίσουμε τα Σκόπια με άλλον τρόπο. Καλή η συμφωνία αποφυγής διπλής φορολογίας, καλές και οι επιχειρηματικές επαφές, αλλά, όπως παρατήρησε και ο Ζάεφ στην ομιλία του, η Ελλάδα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος και ο τρίτος μεγαλύτερος επενδυτής στη χώρα του. Δεν περιμέναμε τη συμφωνία των Πρεσπών για την ανάπτυξη των επιχειρηματικών σχέσεων. Ο πολιτισμός και η παιδεία είναι οι τομείς στους οποίους πρέπει να δώσουμε έμφαση: ένα σχολείο στα Σκόπια αντίστοιχο με το Αρσάκειο Τιράνων, άνοιγμα των ελληνικών πανεπιστημιακών σχολών σε υποτρόφους φοιτητές από το γειτονικό κράτος, σπουδαστές στις παραγωγικές σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων είναι κάποιες από αυτές τις σκέψεις. Δυστυχώς τίποτα από αυτά δεν συζητήθηκε κατά την επίσκεψη.
* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
“Καθημερινή”