How trashy TV made children dumber and enabled a wave of populist leaders

Από

July 28, 2019

The Washington Post
Monitors at RAI television studios in Rome display Silvio Berlusconi’s message announcing his political debut on Jan. 26, 1994. (Franco Origlia/Getty Images)

By Andrew Van Dam

July 20

This is a story about how the lowest common denominator of popular media paved the way for the lowest common denominator of populist politics. And it’s got data.

It begins with the opening of Italy’s airwaves, long the dominion of the highly regarded public broadcaster RAI. In the 1980s, an aggressive and unabashedly unsophisticated channel called Mediaset elbowed its way into the market and spread across the country, buying up small local channels and countering RAI’s educational mission with a heavy dose of cartoons, sports, soap operas, movies and other light entertainment.

By 1990, 49 out of 50 Italians could watch Mediaset — half of the country had gained access in just five years. These unusual events allowed a team of Italian economists to compare towns that initially had Mediaset with otherwise equivalent towns that didn’t get reception until later, and thus calculate how a few extra years of lowbrow TV can shape a society’s politics.

The results are bleak. In the American Economic Review, Ruben Durante of Universitat Pompeu Fabra in Barcelona, Paolo Pinotti of Bocconi University in Milan and Andrea Tesei of Queen Mary University of London analyze detailed broadcast-transmitter data to show that more exposure to Mediaset’s vapid programming was followed by an enduring boost in support for populist candidates peddling simple messages and easy answers.

You may think this relationship has an obvious explanation, presumably because you’re aware that Mediaset’s founder and controlling owner is noted populist politician and former Italian prime minister Silvio Berlusconi. But the researchers go to great lengths to prove this isn’t just a Berlusconi effect. For starters, the bump extends to his populist competitors, particularly the Five Star Movement. Founded on a comedian’s blog a decade ago, the anti-establishment movement became the biggest single party in Italy’s Parliament after last year’s election.

[The testy marriage at the center of Italy’s government]

Television’s role in populist success apparently lies in entertainment, not in political messaging. During the period when certain areas had greater Mediaset exposure than others, neither Mediaset nor Berlusconi had entered the political fray. The researchers digitized years of old newspaper television listings to show that Mediaset offered almost three times as many hours of movies and entertainment as RAI and avoided almost all news and educational programming.

Benjamin Olken, a professor at the Massachusetts Institute of Technology who pioneered the broadcast-tower analysis used by the Italian team, said the research added to evidence that “TV that’s not explicitly about politics can have an effect on politics.”

Rapper A$AP Rocky was arrested and detained after an alleged street fight in Sweden on June 20. Celebrities, President Trump and more have rallied around him. (Video: Allie Caren/Photo: Graphic: Osman Malik/The Washington Post)

In a 2009 analysis published in the American Economic Journal: Applied Economics, Olken analyzed differences in TV and radio signals in 606 villages on the Indonesian island of Java to show how greater access to broadcast media corresponded with lower civic participation and lower levels of trust.

In Italy, the economists also used critics’ reviews, as well as ratings from the Motion Picture Association of America, to show Mediaset’s programming was of lower quality and less suitable for a general audience.

They found that lowbrow television’s electoral effect came with a bump of almost 10 percentage points between the two groups that watched it most: those under age 10 and those 55 and older. As they aged, the two groups would both come to support populists, albeit for different reasons.

Young people who watched Mediaset during their formative years would, Durante said, grow up to be “less cognitively sophisticated and less civically minded” than their peers who had access only to public broadcasting and local stations during that period.

Durante describes it as a matter of opportunity cost: Every hour you spend watching TV is an hour you aren’t reading, playing outside or socializing with other kids. “I’m sorry,” he said, “but that may have long-term effects on what kind of person you will become.”

On a battery of psychological and cognitive tests administered to military conscripts, young men from areas with more Mediaset exposure were between 8 percent and 25 percent more likely to earn the lowest scores. On an international test conducted in 2012, Italian adults from places where they first would have been exposed to Mediaset under age 10 had math and reading scores that were significantly worse than those of their peers. They were also less civically minded and less politically active.

It’s not surprising, perhaps, that these men and women were attracted to Berlusconi and later the Five Star Movement, both of whom were more likely to use simple language in their speeches and platforms, the researchers show.

Trashy TV’s brain-numbing effects weren’t as pronounced for Italians exposed to Mediaset later in life ⁠ — researchers found their test scores were similar to their peers. Instead, their populist leanings were influenced by the news. By the time Mediaset offered regular news programming, in the early 90s, many older viewers had been hooked on the channel’s cheap entertainment and were much more likely to watch news offered by Mediaset than by other broadcasters.

Coverage at stations tilted toward Berlusconi in the 1994 election, soon after scandals felled the conservative government and inspired the entrepreneur turned populist demagogue to throw his hat in the ring. Older TV watchers were glued to the news and swept up in the campaign.

[Yes, watching Fox does make you more conservative]

This result echoes a 2017 analysis in the same academic journal by a separate team that used variation in channel listings to calculate that Fox News gave Republicans a half-point boost in 2000, building up to a six-percentage-point advantage in 2008 compared with a baseline scenario in which the channel didn’t exist. They did not find a similar significant effect for MSNBC.

[What makes Fox News so powerful? Maybe its channel number.]

In Italy, it’s not that television made voters more conservative. Instead, Durante said, it seems to have made them more vulnerable to the anti-establishment stances favored by the country’s populist leaders of all persuasions.

In the ’90s and early 2000s, Berlusconi was “well positioned to benefit from the decline in cognitive skills and civic engagement,” they write, but by 2013, he was outflanked by the insurgent Five Star Movement, whose strong rhetoric won over the Mediaset-affected voters who had once broken for Berlusconi.

Fired ‘Apprentice’: How TV helped Trump dominate the 2016 race

Donald Trump never stopped being a showman. (Alice Li/The Washington Post)

Andrew Van DamAndrew Van Dam covers data and economics. He previously worked for the Wall Street Journal, the Boston Globe and the Idaho Press-Tribune. Follow

https://www.washingtonpost.com/business/2019/07/20/how-trashy-tv-made-children-dumber-enabled-wave-populist-leaders/?fbclid=IwAR18c7tnmOI75q37qdRnhNP8-XTx-BycOvFeuaYItZ5RFMVIooltKurvQcQ&utm_term=.109c25ae1884

Stratfor: Πόσο μεγάλη είναι η απειλή των S-400

Από

anixneuseis

July 28, 2019

stratfor/euro2day.gr

Ποια δεδομένα δημιουργεί στην αντιαεροπορική άμυνα η ένταξη του ρωσικού συστήματος. Οι προϋποθέσεις για να μεγιστοποιηθεί η αξία του σε μια σύρραξη και οι χώρες που μπορούν να το αξιοποιήσουν στο έπακρο. Τα διδάγματα, η θεωρία και η πραγματικότητα.

Δημοσιεύθηκε: 28 Ιουλίου 2019 – 08:26

Τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα κυριαρχούν το τελευταίο διάστημα στα πρωτοσέλιδα με αφορμή την απόκτηση των S-400 από την Τουρκία, μια κίνηση που προκάλεσε έκπληξη στη Δύση. Δεδομένης της ισχύος του συστήματος δεν αποτελεί έκπληξη, σημειώνει το Stratfor, αλλά τονίζει παράλληλα πως στην πραγματικότητα η αξία ενός αντιαεροπορικού εδάφους-αέρος (SAM) μεγάλης εμβέλειας δεν αντιστοιχεί με τις θεωρητικές ικανότητες. Εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το ποιος και πώς χρησιμοποιεί το σύστημα.

Η αξία της αντιαεροπορικής άμυνας

Τα μεγάλης εμβέλειας αντιαεροπορικά, περιλαμβανομένων των S-300 και S-400 είναι πολύ ικανά όπλα. Το ρωσικό S-400 αναντίρρητα ένα από τα καλύτερα SAMs που βρίσκονται σε λειτουργία σήμερα (και έρχονται ακόμα καλύτεροι αντικαταστάτες, τα S-500). Στα ατού του περιλαμβάνονται η ευελιξία αναφορικά με την εμπλοκή διαφορετικών στόχων (αεροσκάφη, πυραύλους cruise αλλά και έως ένα βαθμό βαλλιστικά βλήματα), αλλά και οι εξελιγμένοι αισθητήρες, για τους οποίους η Ρωσία υποστηρίζει ότι έχουν και κάποιες ικανότητες σε ότι αφορά τον εντοπισμό «αόρατων» (stealth) απειλών.

Στα χέρια άξιων και καλά εκπαιδευμένων πληρωμάτων τα σύγχρονα μεγάλης εμβέλειας αντιαεροπορικά συστήματα, όπως οι S-400 μπορούν να προκαλέσουν σημαντική ζημιά στον αντίπαλο. Η εμβέλειά τους επιτρέπει να εμπλέξουν στόχους όπως αεροσκάφη υποστήριξης, για παράδειγμα πολύτιμα ιπτάμενα τάνκερ και αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης. Η ευέλικτη ικανότητα στόχευσης σημαίνει ότι μπορούν να αμυνθούν κατά πολλαπλών διαφορετικών τύπων απειλών ή επιθέσεων. Και η ικανότητα (μολονότι περιορισμένη) κατά stealth απειλών δυνητικά προσφέρει την δυνατότητα κατάρριψης κάποιων από τα καλύτερα πολεμικά αεροσκάφη.

Οι περιορισμοί των αντιαεροπορικών συστημάτων

Ακόμα και με αυτές τις θεωρητικά εντυπωσιακές ικανότητες, τα μοντέρνα μεγάλης εμβέλειας αντιαεροπορικά συστήματα, όπως το S-400, είναι τόσο καλά όσο το πλαίσιο στο οποίο λειτουργούν. Μπορούν να είναι περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικά ανάλογα με τον τύπο του αντιπάλου που αντιμετωπίζουν.

Οι S-400, για παράδειγμα, μπορούν να είναι ανυπέρβλητη απειλή σε μια περιορισμένη εχθρική εισβολή, αλλά ακόμα και ένα πλήρες τάγμα (battalion) έχει περίπου οκτώ εκτοξευτήρες, συνήθως με τέσσερις πυραύλους έκαστος. Συνολικά 32 πύραυλοι είναι σίγουρα αρκετοί για να προκαλέσουν σοβαρή ζημιά σε μια περιορισμένη επίθεση. Αν όμως ένα τάγμα S-400 δρα σε απομόνωση ή δεν υποστηρίζεται από άλλα σύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα, πιθανότατα δεν έχει αρκετούς πυραύλους ώστε να αντέξει μια αποφασιστική επίθεση.

Αυτό είναι αλήθεια ειδικά στη Μέση Ανατολή, όπου αρκετοί πελάτες αναπτύσσουν ακριβά συστήματα σε πυροβολαρχίες (batteries) αντί τάγματα (η πυροβολαρχία είναι η μικρότερη σύνθεση ενός συστήματος) κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να έχουν μόνο 16 πυραύλους σε ετοιμότητα. Και παρά την εντυπωσιακή θεωρητικά εμβέλεια (το προηγμένος ρωσικός πύραυλος 40N6E εκτιμάται ότι έχει εμβέλεια 400 χιλιομέτρων) τα μεγάλης εμβέλειας αντιαεροπορικά παραμένουν ευάλωτα σε πυραυλικές επιθέσεις από μεγάλη απόσταση.

Επιπλέον, γεωγραφικοί παράγοντες, όπως ορεινοί όγκοι και η καμπύλη της γης μπορεί να μπλοκάρουν τους αισθητήρες τους. Ενας χαμηλά ιπτάμενος στόχος μπορεί να εκμεταλλευτεί το ανάγλυφο για να αποφύγει τον εντοπισμό από τους S – 400 για πολύ περισσότερο από έναν υψηλά ιπτάμενο στόχο. Ετσι, κατά πυραύλων cruise, που πετούν χαμηλά, οι S – 400 είναι πιθανότερο να αντιδράσουν επιτυχημένα σε αποστάσεις που μετρούνται σε δεκάδες χιλιόμετρα, αντί για εκατοντάδες.

Εν τέλει, μια απομονωμένη πυροβολαρχία S-400 ή ακόμα και ένα τάγμα θα είναι ευάλωτο σε πυραυλικές επιθέσεις κορεσμού και ίσως μπορεί να καταστραφεί χωρίς να πλήξει κανένα εχθρικό αεροσκάφος.

Σχεδιασμένα να είναι «παίκτες ομάδας»

Αυτοί οι παράγοντες ενισχύουν ένα κρίσιμο στοιχείο για συστήματα όπως οι S-300 και οι S-400, το οποίο είναι ότι δεν ήταν ποτέ σχεδιασμένα για να λειτουργούν ως αυτόνομο σύστημα. Είναι περισσότερο αποτελεσματικά ως τμήμα μιας ευρύτερης αντιαεροπορικής άμυνας (IADS).

Μια αποτελεσματική αντιαεροπορική άμυνα ενσωματώνει διαφορετικά συστήματα SAM, από πολύ μικρής εμβέλειας μέχρι πολύ μεγάλης. Περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά ραντάρ και αισθητήρες για την ανίχνευση διαφορετικών τύπων εχθρικών απειλών. Οσο μεγαλύτερο (σε όρους γεωγραφίας), διευρυμένο (σε όρους αριθμού διαφορετικών συστημάτων) και τεχνολογικά προηγμένο είναι, τόσο μεγαλύτερη ικανότητα έχει να προστατεύσει μια περιοχή.

Τα μεγάλης εμβέλειας αντιαεροπορικά ενώ αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο σε οποιοδήποτε σύγχρονο και αποτελεσματικό IADS είναι απλά τμήμα ενός ευρύτερου δικτύου. Στην πραγματικότητα σε ένα τέτοιο IADS υπάρχουν αντιαεροπορικά συστήματα μικρής εμβέλειας με αποστολή να τα προστατεύουν. Τα τελευταία είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στο να καταρρίπτουν εχθρικά όπλα σε μικρές αποστάσεις χρησιμοποιώντας συνδυασμό πυροβόλων και υψηλής ευελιξίας μικρής εμβέλειας πυραύλους.

Ουσιαστικά, ο στόχος ενός αποτελεσματικού IADS είναι να συνδυάσει πολλές διαφορετικές δυνάμεις από συστήματα σε μια ομπρέλα πολλαπλών στρωμάτων ικανή να παραμείνει λειτουργική ακόμα και σε συνεχή επίθεση. Σε ένα τέτοιο δίκτυο μεγάλης εμβέλειας αντιαεροπορικά μπορεί να είναι πρωταγωνιστές, αλλά εν τέλει είναι ομαδική η προσπάθεια.

Κάποια σημερινά παραδείγματα

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Ότι είναι κρίσιμο το ποια χώρα έχει τα συγκεκριμένα συστήματα.
Παρά το τεράστιο μέγεθος Ρωσία και Κίνα είναι, χωρίς αμφιβολία, οι περισσότερο αποτελεσματικοί χρήστες των S-300 και S-400. Τα συστήματα είναι ενσωματωμένα σε ένα πολύ ευρύ και προηγμένο IADS που επιπλέον στηρίζεται από πολύ μεγάλο αριθμό μαχητικών αναχαίτισης.

Στις χώρες που κινούνται περίπου στο μέσο σε όρους επιτυχούς χρήσης αντιαεροπορικών μεγάλης εμβέλειας περιλαμβάνεται η Τουρκία. Οι S-400 δεν υποστηρίζονται από σημαντικό αριθμό αποτελεσματικών SAM, αλλά το σύστημα μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα επωφελές καθώς η βασική αεροπορική άμυνα της χώρας, όπως σε πολλά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, εστιάζεται στα μαχητικά αεροσκάφη. Οι S-400 είναι εκεί για να καλύψουν ένα κρίσιμο κενό καθώς η χώρα δεν είχε καμία δυνατότητα αντιβαλλιστικής άμυνας προς της απόκτησής τους.

Τέλος, υπάρχουν χώρες όπως η Συρία, που πρόσφατα απέκτησε πυροβολαρχίες S-300, οι οποίοι όμως είναι απομονωμένοι και με περιορισμένες δυνατότητες. Ο εμφύλιος πόλεμος έχει διαλύσει το σύστημα αεράμυνας, τα πληρώματα είναι αμφιβόλου εκπαίδευσης και οι διαθέσιμες αντιαεροπορικές άμυνες απαρχαιωμένες. Επιπλέον, ο στόλος μαχητικών αεροσκαφών είναι ασήμαντος σε σύγκριση με αυτό γειτονικών χωρών. Ενώ θεωρητικά οι S-300 θα μπορούσαν να κάνουν κάποια ζημιά σε ισραηλινά αεροσκάφη που συχνά κάνουν επιδρομές στη χώρα, δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν για πολύ αφότου εξαπολύσουν τον πρώτο πύραυλο.

Εν τέλει τα μακράς ακτίνας αντιαεροπορικά συστήματα, όπως οι S-400 δεν είναι όπλα-θαύματα. Ακόμα και στο πλαίσιο της πιο αποτελεσματικής IADS κινδυνεύει να υπερκορεστεί από συνεχείς επιθέσεις αν δεν έχει ενίσχυση. Αν όμως στηριχθεί σωστά μπορεί να παίξει αποφασιστικό ρόλο, ειδικά κατά πιο περιορισμένων επιθέσεων.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1691393/stratfor–poso-megalh-einai-h-apeilh-ton-s400.html

Οι ΗΠΑ κάνουν τους λογαριασμούς τους για την μετά Ερντογάν εποχή – Του ετοιμάζουν βαριά “καμπάνα”

Από

anixneuseis

July 28, 2019

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Ερντογάν απειλεί τους Αμερικανούς ότι θα τους διώξει από το Ιντζιρλίκ αν επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία για τους S-400

-Τη στιγμή που τα τουρκικά στρατεύματα είναι έτοιμα να εισβάλουν στη Β. Συρία, έχοντας απέναντί τους τεθωρακισμένα οχήματα και επιθετικά ελικόπτερα Boeing AH-64 Apache του στρατού των ΗΠΑ,

-τη στιγμή που ο Ερντογάν σε δηλώσεις που έκανε την Παρασκευή, σε σύσκεψη των προέδρων όλων των Νομαρχιακών Επιτροπών του ΑΚΡ επιτέθηκε εναντίον των ΗΠΑ ξεκαθαρίζοντας ότι «όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των συνομιλιών που κάνουμε με τις ΗΠΑ, για τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων μας με τη Συρία, εμείς είμαστε αποφασισμένοι να κατακερματίσουμε τον διάδρομο της τρομοκρατίας (σ.τ.μ. κουρδικό διάδρομο),.. χωρίς να ζητήσουμε την άδεια κανενός… Δίνουν στους Κούρδους του PYD δεκάδες χιλιάδες φορτηγά με όπλα και πυρομαχικά, όλα δωρεάν. Σε ποιους τα δίνουν; Τα δίνουν στην τρομοκρατική οργάνωση*, στο ΡΚΚ και τους συντρόφους τους. Ποιος τα δίνει; Εκείνοι που μας παρουσιάζονται ως στρατηγικός μας σύμμαχος»…,

-τη στιγμή που το NBC News γράφει ότι με βάση πληροφορίες από τέσσερις αξιωματούχους, ο Ερντογάν απείλησε τον Τραμπ, στη συνάντησή τους στην Οσάκα, ότι αν οι ΗΠΑ επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία για τους S-400, τότε θα οδηγήσει τη χώρα του εκτός ΝΑΤΟ και θα κλείσει τη βάση του Ιντζιρλίκ για τους Αμερικανούς,

όσο γίνονται όλα αυτά και άλλα τόσα, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Αϊντινλίκ, οι ΗΠΑ εργάζονται πάνω σε σχέδια για την επόμενη ημέρα μετά τον Ερντογάν, για την πολιτική που θα ακολουθήσουν οι ΗΠΑ την μετά Ερντογάν εποχή απέναντι στην Τουρκία.

Για να έχουν οι αναγνώστες μας ξεκάθαρη εικόνα, μεταφράσαμε το σχετικό άρθρο και το παραθέτουμε αυτούσιο:

Τίτλος: Λογιαριασμοί στις ΗΠΑ για «μετά τον Ερντογάν»

Του İsmet Özçelik, εφημερίδα Aydınlık Gazetesi, 24.7.2019

Στις ΗΠΑ εξετάζεται διεξοδικά η Τουρκία και η στροφή της στην Ευρασία. Ο Τραμπ κατηγορεί για όλα αυτά τον Ομπάμα.

Μια ομάδα τονίζει ότι «η Τουρκία δεν πρέπει να χαθεί». Σε αντίθετη περίπτωση τα συμφέροντα των ΗΠΑ θα πληγούν βαρύτατα.

Προσωπική επιλογή του Ερντογάν

Έχουν χάσει κάθε ελπίδα από τη σημερινή Τουρκία. Αναζητούν διεξόδους. Οι τελευταίες τους εκτιμήσεις είναι οι εξής: «Όλα αυτά που έγιναν και απομάκρυναν την Τουρκία από τις ΗΠΑ και τη Δύση, είναι προσωπικές επιλογές του Ερντογάν».

Ένας από τους υποστηρικτές αυτής της άποψης είναι και ο στρατηγός Ben Hodges, πρώην διοικητής των δυνάμεων του στρατού ξηράς των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Προειδοποιεί τους διοικούντες τις ΗΠΑ: «Πρέπει να κινηθούμε σκεπτόμενοι την μετά Ερντογάν εποχή».

Μετά τον Ερντογάν

Τώρα έχουν αρχίσει να κάνουν σχέδια για τη μετά Ερντογάν εποχή. Αυτό συζητιέται πολύ πλέον στις ΗΠΑ.

Φαίνεται ότι πήραν πολύ θάρρος από τα αλλεπάλληλα λάθη που έκανε το ΑΚΡ το τελευταίο διάστημα. Αναπτερώθηκαν οι ελπίδες τους από το γεγονός ότι το ΑΚΡ έπεσε στις παγίδες που του έστησαν. Οι εκλογές στην Κωνσταντινούπολη τους ενθουσίασαν.

Οι υποστηρικτές του «ανοίγματος» προς τους Κούρδους

Νεκραναστήθηκε και πάλι το αίτημα για «άνοιγμα» προς τους Κούρδους για την επίλυση του Κουρδικού. Το PKK/HDP δηλώνει ανοικτά ότι το «άνοιγμα δεν μπορεί να γίνει με το ΑΚΡ».

Παρόμοιες δηλώσεις κάνουν και τα ηγετικά στελέχη του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP).

Σαν να ήλθε κάποιο μήνυμα από τις ΗΠΑ.

Ο Ερντογάν θα τιμωρηθεί αυστηρά

Στις ΗΠΑ υπάρχει η βούληση να «τιμωρηθεί αυστηρά ο Ερντογάν». Η άποψη που επικρατεί είναι η εξής: «Πρέπει να πληρώσει το αντίτιμο της προδοσίας».

Με τον τρόπο αυτόν θέλουν να δώσουν μήνυμα σ’ όλον τον κόσμο αλλά και σε «εκείνους που θα διαδεχθούν τον Ερντογάν». Όσοι βγαίνουν εκτός ελέγχου, θα τιμωρούνται.

Ισραηλινή ιστοσελίδα

Ο ψυχολογικός πόλεμος έχει ενταθεί. Σε αραβικές ιστοσελίδες δημοσιεύθηκε μια είδηση, σύμφωνα με την οποία ο Ερντογάν έπαθε καρδιακή προσβολή.

Η ισραηλινή ιστοσελίδα breakingisraelnews.com αμέσως αναπαρήγαγε την είδηση, γράφοντας μάλιστα ότι ο Ερντογάν πέθανε. Ενώ ο Ερντογάν είναι διακοπές.

Όμως οι προθέσεις της MOSSAD είναι φανερές.

Η στάση της Τουρκίας

Οι ΗΠΑ είναι σε λάθος δρόμο και στο τέλος, όταν καταλάβουν το λάθος τους, θα απογοητευθούν πολύ.

Η στάση που τηρεί η Τουρκία δεν είναι προσωπική του επιλογή. Κάνει αυτό που επιβάλλει το εθνικό συμφέρον της Τουρκίας.

Το μέλλον της Τουρκίας είναι στην Ευρασία και οι επιλογές είναι ανάλογες.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν καταλάβει τους Τούρκους

Οι ΗΠΑ συνεχώς χάνουν. Τα κράτη παίρνουν τις τύχες τους στα χέρια τους.

Το ίδιο ισχύει για τον τουρκικό λαό. Ο λαός μας ήταν πάντα εναντίον των ΗΠΑ. Όμως τα αντιαμερικανικά αισθήματα του τουρκικού λαού κορυφώθηκαν μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος των ΗΠΑ/Γκιουλέν εναντίον του Ερντογάν στις 15 Ιουλίου.

Στο παρελθόν οι κεντροδεξιοί και οι συντηρητικοί στην Τουρκία ήταν πιο ζεστοί απέναντι στις ΗΠΑ. Τώρα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο και οι δεξιοί ξεπέρασαν σε αντιμερικανισμό ακόμα και τους αριστερούς.

Τα αποτελέσματα της έρευνας είναι ξεκάθαρα. Εκείνοι που είναι εναντίον των ΗΠΑ ξεπερνούν το 90% του συνόλου των ερωτηθέντων.

Οι ΗΠΑ την έχουν άσχημα. Από το 1950 είναι μέσα στην Τουρκία. Όμως δεν έχουν καταλάβει τους Τούρκους.

Οι απειλές δεν έφεραν αποτέλεσμα

Οι πιέσεις και οι απειλές δεν έφεραν αποτέλεσμα. Οι S-400 είναι πλέον στην Τουρκία.

Το ίδιο ισχύει και για την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη. Μόλις η Τουρκία έδειξε αποφασιστική στάση, οι ΗΠΑ τα έχασαν.

Η κατάσταση στην Αν. Μεσόγειο είναι παρόμοια. Η Τουρκία συνεχίζει τις έρευνες και για γεωτρήσεις για φυσικό αέριο.

Οι εχθροί της Τουρκίας είναι σε πανικό.

Τώρα βγήκαν στο προσκήνιο και λογαριάζουν για την «μετά Ερντογάν» εποχή.

Όμως όλα είναι πολύ φανερά.

Είτε με τον Ερντογάν είτε χωρίς τον Ερντογάν, το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει.

Η Τουρκία έχει στραφεί προς την Ευρασία και αυτή θα είναι η πορεία της.

Προειδοποίηση στην αντιπολίτευση

Η πολιτική αντιπαράθεση στην Τουρκία είναι κατανοητή. Όμως, όταν η αντιπολίτευση στέκεται στο πλευρό των εχθρών της Τουρκίας, αλλάζει το πράγμα.

Τις τελευταίες ημέρες άρχισαν να γίνονται κάποια περίεργα πράγματα. Όμως τώρα περισσότερο από ποτέ η Τουρκία έχει ανάγκη την ενότητα. Η «Συμμαχία της Τουρκίας» είναι πλέον υποχρεωτική. Και όσο αργεί, ανεβαίνει το κόστος.

Πάντως, όσο και αν κάποιοι αντιστέκονται, η συμμαχία αυτή θα γίνει.

Γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος, άλλη επιλογή.

*Φυσικά και δεν θεωρούμε το ΡΚΚ “τρομοκρατική οργάνωση”, αλλά ως ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Απλά χρησιμοποιούμε τον όρο ως ακριβή μετάφραση του πρωτότυπου τουρκικού κειμένου, χωρίς να τον ενστερνιζόμαστε.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2019/07/blog-post_498.html#more

Ήρθε, πράγματι, η σειρά της Τουρκίας;

Από

anixneuseis

July 28, 2019

Του Παντελή Σαββίδη

Με ανακούφιση αναρωτήθηκαν στο διαδίκτυο αρκετοί Έλληνες αν ο Ερντογάν άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, μετά την αναπαραγωγή στον αρρωστημένο χώρο του διαδικτύου ενός fake news από αραβικά sites.

Όχι, ο «σουλτάνος» ζει και βασιλεύει.

Η Τουρκία είναι, και θα παραμείνει, ένα διαρκές πρόβλημα για την Ελλάδα. Θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με έναν συνδυασμό σκληρής και ήπιας ισχύος. Η σκληρή ισχύς θα έχει τον χαρακτήρα της πειστικής αποτροπής και η ήπια θα επιστρατεύσει όλες τις δυναμικές δυνάμεις της χώρας. Στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Τα μηνύματα ότι θα φθάναμε στο σημερινό σημείο αδυναμίας ήταν γνωστά. Φρόντισε να τα μεταδώσει η ίδια η Τουρκία όταν άρχισε με σοβαρότητα τη σχετική προσπάθεια αλλά στην Αθήνα χόρευαν στο κατάστρωμα του Τιτανικού. Τώρα, γίνεται, ή θα γίνει προσπάθεια να καλυφθούν κενά αλλά η Τουρκία ενεργεί μεθοδικά και αποφασιστικά σε βάρος των ελληνικών και κυπριακών συμφερόντων.

Δεν μας φταίει ο Ερντογάν. Ο τούρκος πρόεδρος κάνει ό,τι είναι να κάνει για τη χώρα του και είναι ο λιγότερο προκλητικός από όλο το φάσμα των τουρκικών πολιτικών δυνάμεων. Ακόμη, φυσικά, και από τους «δυτικόστροφους» κεμαλιστές, οι οποίοι, την εβδομάδα που πέρασε, ζήτησαν από τον Ερντογάν να καταλάβει τα Αντικύθηρα. Και πριν προκληθεί ο γέλωτάς σας, σας υπενθυμίζω πως οι κεμαλιστές, πάλι, μαζί με κάποιους άλλους εθνικιστές, ήταν που αμφισβήτησαν την ελληνικότητα 18 κατοικημένων νησιών του Αιγαίου και η τουρκική πολιτική τα συμπεριέλαβε στις διεκδικήσεις της.

Η Τουρκία, ως γενική πολιτική, και όχι ο Ερντογάν, μόνο, αμφισβητούν τη Λωζάννη. Και από την εποχή του Θουκυδίδη είναι γνωστό πως ο ισχυρός διεκδικεί μέχρι εκεί που μπορεί να αντισταθεί ο ανίσχυρος.

Οι συμμαχίες είναι καλές και χρήσιμες αλλά κανείς, την κρίσιμη ώρα, δεν θα συμπαραταχθεί μαζί σου. Το πολύ πολύ η υποστήριξη να είναι διπλωματική, όπως γίνεται και τώρα.

Η Ελλάδα φαίνεται να είναι η οριογραμμή της Δυτικής επιρροής, κυρίως των ΗΠΑ αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από την Τουρκία και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, χώρες, μπορεί να συντάσσονται με τις ΗΠΑ αλλά γνωρίζουν πως η Ουάσιγκτον είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί, πλέον, να καθορίσει μόνη της τις εξελίξεις και τις ισορροπίες στην περιοχή. Και αναζητούν και αλλού στηρίγματα, όπως στην Ρωσία και την Κίνα.

Η Ελλάδα, ενταγμένη στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ δεν έχει αυτήν την ευελιξία αλλά δεν είναι και σίγουρο ότι το Πεκίνο και η Μόσχα την θέλουν στις δικές τους συμμαχίες. Προτιμούν να έχουν με την Αθήνα καλές σχέσεις, να τους ικανοποιεί μερικά, στρατηγικής φύσεως αιτήματα αλλά την θέλουν στα Δυτικά κέντρα από όπου θα μπορούσε να τους παράσχει κάποια υποστήριξη.

Δύο είναι τα μεγάλα ζητούμενα που βρίσκονται σε εξέλιξη και θα επηρεάσουν και την Ελλάδα.

Το ένα είναι η προσπάθεια των τριών ισχυρών δυνάμεων, ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας να διαμορφώσουν διμερή συνεργασία που θα περιορίσει την τρίτη δύναμη. Σ αυτήν την προσπάθεια οι ΗΠΑ επιδιώκουν, μάλλον, μια συνεργασία με τη Ρωσία διότι ανησυχούν από την άνοδο και την παγκόσμια επιρροή της Κίνας.

Η Ρωσία δεν έχει εκδηλώσει, ακόμη, την προτίμησή της και η Κίνα είναι σαφές ότι θα αντιμετωπίσει περισσότερες δυσκολίες με τις ΗΠΑ παρά με τη Ρωσία.

Η Ευρώπη χωρίς την προβολή σκληρής ισχύος δεν μπορεί να διαδραματίσει κανέναν παγκόσμιο ρόλο παρά, στην έκταση που της επιτρέπει η οικονομική της δύναμη.

Το άλλο είναι η ρευστότητα στο μικρασιατικό και μεσανατολικό χώρο.

Εδώ, ο κύριος δρών που μας ενδιαφέρει είναι η Τουρκία. Δεν είναι σαφές αν η αναθεωρητική και ακραία προκλητική πολιτική της Άγκυρας είναι ένδειξη δύναμης ή αδυναμίας. Πάντως, πρέπει να θεωρείται δεδομένος ένας επαναπροσανατολισμός της γειτονικής χώρας προς την Ανατολή, επαναπροσανατολισμός με στρατηγικά χαρακτηριστικά.

Η ένδειξη ότι η προκλητικότητα της Άγκυρας προέρχεται από αδυναμία και φόβο έλαβε σαφή χαρακτηριστικά με τη δήλωση του πρώην Υπαρχηγού του τουρκικού ΓΕΕΘΑ Εργκίν Σαϋγκούν ότι μετά το Ιράκ και τη Συρία σειρά, στην αμερικανική ατζέντα, έχει η Τουρκία.

Κατά τον απόστρατο στρατηγό, οι ΗΠΑ δεν θέλουν να δουν την Τουρκία να γίνεται περιφερειακή δύναμη, το μεγάλο θέμα τους είναι η ασφάλεια του Ισραήλ και η δημιουργία μιας κουρδικής υπόστασης είναι αποφασισμένη. Αυτός είναι ο τουρκικός εφιάλτης. Είπε και κάτι άλλο ο στρατηγός από το οποίο οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις έχουν οδυνηρή εμπειρία κατά την τουρκική αποβίβαση (όχι απόβαση) στην Κύπρο: Μπορούν- είπε- οι ΗΠΑ, να κλειδώσουν όλα τα όπλα που διαθέτουμε.

Αυτό είναι ένα δύσκολο παζλ, όχι τόσο για την αμερικανική υπερδύναμη όσο για τον πρόεδρό της ο οποίος διακατέχεται από μια επιχειρηματική λογική, ακόμη και όταν διακυβεύονται συμφέροντα του κράτους του.

Όλα τα κέντρα διαμόρφωσης αμερικανικής πολιτικής προτείνουν κυρώσεις κατά της Τουρκίας, όπως προβλέπουν οι αμερικανικοί νόμοι, λόγω της αγοράς των S-400 αλλά ο κ. Τράμπ προσπαθεί να παρακάμψει το νόμο. Εικάζεται, από ορισμένους ομιλητές ότι προκρίνει τα επιχειρηματικά του συμφέροντα, από τα συμφέροντα του κράτους που προεδρεύει.

Τέλος, από τα εν εξελίξει ζητήματα που αφορούν την Ελλάδα σε σχέση με την Τουρκία είναι και η προσπάθεια της Άγκυρας να οριοθετήσει ΑΟΖ με τη Λιβύη, κάτι που αν συμβεί θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα. Όπως έγραψε ο καθηγητής διεθνούς δικαίου Άγγελος Συρίγος, κάτι τέτοιο θα πρέπει να αποτραπεί διότι αν συμβεί η αναίρεσή του γίνεται στη συνέχεια είτε με την υποχώρηση της Λιβύης είτε με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο. Το δεύτερο αποκλείεται να το δεχθεί η Τουρκία. Η Λιβύη, όμως, και οι κυβερνήσεις της είναι μια άλλη υπόθεση την οποία θα προσεγγίσουμε σε επόμενο σχόλιο.

Δυο σχολές σκέψεις στην Ουάσιγκτον για την Τουρκία: Η συνήθεια να “αρμέγει” την Αμερική

Από

anixneuseis

July 28, 2019

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

File Photo: Ο Αμερικανός Πρόεδρος. EPA, JIM LO SCALZO JULY 28, 2019

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κυριάρχησαν δυο σχολές σκέψεις στην Ουάσινγκτον για την Τουρκία: η μια που υποστήριζε πως η εκτελεστική εξουσία στην αμερικανική πρωτεύουσα δεν κάνει αρκετά για την τόσο στρατηγικά σημαντική για τη Δύση Τουρκία, και η άλλη που υποστήριζε πως πρέπει να γίνονται περισσότερα από την εκτελεστική εξουσία των ΗΠΑ για την Τουρκία.

Κοινό στοιχείο και των δυο σχολών είναι πως η Τουρκία είναι μια “αδικημένη” και “παραμελημένη” από την Ουάσιγκτον και τους λοιπούς Ατλαντικούς της συμμάχους χώρα, και πως δικαιολογημένα συμπεριφέρεται και αντιδρά κατά της “αγνωμοσύνης” που εισπράττει.

Αυτή είναι και η θέση που εκφράζει σήμερα ο Πρόεδρος Τράμπ με τη δημόσια εκφρασμένη στεναχώρια του πως η προηγούμενη κυβέρνηση Ομπάμα είχε “αδικήσει” το καθεστώς Ερντογάν, αρνούμενη να του πουλήσει το αντιπυραυλικό/αντιαεροπορικό σύστημα Patriot, εξαναγκάζοντας το έτσι να προμηθευτεί το αντίστοιχο Ρωσικό σύστημα S-400.

Ανάλογη υπήρξε και η θέση της κυβέρνησης Ομπάμα, έναντι της προηγούμενης κυβέρνησης Μπούς του νεώτερου. Υπενθυμίζω πως η πρώτη επίσημη επίσκεψη του Ομπάμα στο εξωτερικό το 2009 ήταν στην Άγκυρα, όπου έπλεξε το εγκώμιο του Ερντογάν, της χώρας του και ευρύτερα του Ισλάμ.

Η επίσκεψη Ομπάμα αποφασίσθηκε κατόπιν επισταμένων διαβουλεύσεων στη μεταβατική περίοδο της εκλογής του, και με το σκεπτικό πως έπρεπε να αρθεί η “αδικία” κατά της Τουρκίας από τη σχετική διπλωματική “απομόνωση” που της είχε επιβάλει η κυβέρνηση Μπούς.

Η τότε περιστασιακή “απομόνωση” είχε προκύψει από την άρνηση του καθεστώτος Ερντογάν, το 2003, να επιτρέψει σε αμερικάνικα στρατεύματα να ανοίξουν δεύτερο πολεμικό μέτωπο κατά του Σαντάμ του Ιράκ, μέσω Τουρκίας.

Στη περίπτωση των Patriots- που οι Τούρκοι θα “αγόραζαν” με χαριστικούς οικονομικούς όρους, όπως ανέκαθεν- η Άγκυρα απαιτούσε και τα “κλειδιά” του λογισμικού τους συστήματος, μαζί με μεταφορά τεχνολογίας, κάτι που η Ουάσινκτον και οι κατασκευαστικές εταιρίες δεν παραχωρούν σε κανένα, για ευνόητους λόγους. (Οι Τούρκοι δεν πήραν ούτε από τους Ρώσους τίποτα ανάλογο).

Αυτή ήταν η μεγάλη “αδικία” του Ομπάμα κατά των Τούρκων, που θέλει τώρα να θεραπεύσει ο Τράμπ. Στην περίπτωση του 2003 η “αδικία” προέκυψε από το γεγονός πως οι Τούρκοι ζήτησαν, δια στόματος του τότε Πρωθυπουργού Γκούλ, 90 δις δολλάρια(!) ως αποζημίωση για τις “ζημιές” τους από τον επικείμενο πόλεμο. Και οι “αγνώμονες” αμερικάνοι τους πρόσφεραν μόνο 30(!), αλλά “και την Κύπρο υπό τη μορφή του Σχεδίου Ανάν”, και την οποία τους έδωσαν, όπως κυνικά παραδέχθηκε ο τότε αξιωματούχος Daniel Fried.

Ζήτησαν επιπλέον και το ελεύθερο να κινηθούν στρατιωτικά -και παράλληλα με τους αμερικανούς- κατά των Κούρδων του Ιράκ, κάτι που οι Αμερικάνοι αρνήθηκαν. Και βρέθηκαν “αδικημένοι” οι φουκαριάρηδες οι Τούρκοι. Ακριβώς λόγω της ύπαρξης των δυο σχολών – που ανταγωνίζονταν η μια την άλλη- η Άγκυρα πείστηκε πως ήταν “αναντικατάστατη” για τους ατλαντικούς σχεδιασμούς κατά της Μόσχας την ψυχροπολεμική περίοδο. Και απαιτούσε διαρκές χαράτσι όλων των μορφών από τη Δύση.

“Πρέπει να πληρώνετε τους λογαριασμούς μας, γιατί μας έχετε ανάγκη”, δήλωσε σε αμερικανό πρώην αξιωματούχο – κατά μαρτυρία του- ένας Τούρκος πρώην Πρωθυπουργός, πιθανότατα ο Σουλειμάν Ντεμιρέλ, το 1979, παραμονές του πραξικοπήματος του Εβρέν, με τη οικονομία της Τουρκίας υπό κατάρρευση. Η ίδια αντίληψη συνεχίσθηκε μεταψυχροπολεμικά, αφού η κυβέρνηση Κλίντον παρουσίαζε την Τουρκία ως πιο σημαντική για την επιβίωση της Δύσης, από όσο ήταν η Δυτική Γερμανία στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Μια από τις πρώτες κυνικές, αλλά ταυτόχρονα και σημαδιακές, απαιτήσεις των Τούρκων μετά το τέλος του Β´ΠΠ, ήταν η άρνηση τους να επιστρέψουν στο συμμαχικό ταμείο για επιστροφή στους δικαιούχους, το χρυσάφι των Ναζί που οι τελευταίοι έκλεψαν από Εβραίους και άλλους, και φύλαγαν στην Τουρκία.

Από τότε δημιουργήθηκε ένα προηγούμενο ως προς τις απαιτήσεις της Άγκυρας και την ικανοποίησή τους από τη Δύση. Ενώ για παράδειγμα η Τουρκία δεν συμμετείχε στον Β´ΠΠ και δεν είχε απώλειες αλλά πολλαπλά κέρδη στη διάρκειά του, απαίτησε και πήρε μεγάλη βοήθεια από το Σχέδιο Μάρσαλ, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της Ουάσιγκτον.

Οι δομές της χώρας και η οικονομία της οικοδομήθηκαν με δωρεάν βοήθεια και χαριστικά δάνεια από τη Δύση και το ΝΑΤΟ. Το ίδιο συνέβη με τις Ένοπλες Δυνάμεις και τις συναφείς στρατιωτικές δομές. Από το 1980 μέχρι το 1990, για παράδειγμα, η Ουάσινγκτον ξόδεψε κοντά στα 20 δις δολάρια σε στρατιωτικές υποδομές στην Ανατολική Τουρκία. Και με εξαίρεση τον πόλεμο του 1990-91 για το Κουβέιτ, όπου το καθεστώς Οζάλ εισέπραξε δεκάδες δις δολάρια σε δωρεάν βοήθεια, χαριστικά δάνεια και μαζί την κατασκευή του αγωγού Μπακού-Τσεηχάν, η Άγκυρα επανειλημμένα αρνήθηκε πρόσβαση στους Αμερικανούς στις βάσεις της.

Αρνήθηκε το 1958 στην περίπτωση ανωμαλιών στον Λίβανο. Το 1983 αρνήθηκε την χρήση της βάσης Ίνσιρλικ για ανθρωπιστική βοήθεια, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των Αμερικανών πεζοναυτών στο Λίβανο- ένα κενό που παρεμπιπτόντως θεράπευσε η Κύπρος μέσω Λάρνακος. Το 1989-90 αρνήθηκε τη χρήση της βάσης για πτήσεις των U-2, χωρίς τη συναίνεση της Μόσχας. Και κατά καιρούς και για να εξασφαλίσει μικρο-απαιτήσεις, απαγόρευε ακόμη και την παροχή σκευασμάτων γάλακτος για μικρά παιδιά, σε οικογένειες Αμερικανών που υπηρετούσαν στη βάση.

Είναι γεγονός πως για τρία περίπου χρόνια, από το 1975-78, όχι η Εκτελεστική εξουσία αλλά και η Νομοθετική δηλ. το Κονγκρέσο, επέβαλε ένα μερικό εμπάργκο όπλων στη Άγκυρα, λόγω της παράνομης χρήσης αμερικανικών όπλων στην τουρκική επιδρομή κατά της Κύπρου το 1974. “Αδικήθηκαν” τότε οι Τούρκοι, κατά τις δυο σχολές και άλλους.

Τότε όμως:

α) η Εκτελεστική εξουσία πολέμησε με νύχια και με δόντια το μερικό εμπάργκο

β) παρείχε μέσω Νατοϊκών χωρών, της Ιαπωνίας, της Νοτίου Κορέας και άλλων, περισσότερη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την Άγκυρα από ό,τι πριν το εμπάργκο και

γ) και πολύ πιο σημαντικό, οι πολιτικές Νίξον-Κίσσινγκερ-Φόρντ, επέστρεψαν στην Άγκυρα να κατακτήσει την μισή σχεδόν Κύπρο και να παραμένει εκεί ως κατοχική δύναμη από τότε. Έτσι “αδικήθηκαν” οι Τούρκοι το 1974. Αντίθετα, το 1956 ο Πρόεδρος Άιζενχαουερ εξεδίωξε τις επιδρομικές χώρες Αγγλία, Γαλλία και Ισραήλ από τα εδάφη της Αιγύπτου, τα οποία κατέκτησαν με τον τότε επιδρομικό τους πόλεμο του Σουέζ.

Είναι γεγονός πως τούτη τη φορά υπάρχει σοβαρό ρήγμα και στις δυο σχολές σκέψεις. Υπάρχει σε πολιτικό επίπεδο η μετωπική σύγκρουση και αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας από μια Νατοϊκή χώρα που τύγχανε προνομιακού χειρισμού μεταπολεμικά, όσο καμιά άλλη. Χωρίς υπερβολή η Τουρκία υπήρξε το πιο κακομαθημένο κράτος της Ατλαντικής συμμαχίας. Και το οποίο σήμερα πρωτοστατεί στην υπόσκαψη του πιο αποτελεσματικού “μή πολεμικού” όπλου της Ουάσιγκτον, αυτού των κυρώσεων.

Αν δεν επιβληθούν κυρώσεις σε μια τέτοια κατάφωρη καταπάτηση αμερικανικών συμφερόντων, η πολιτική αυτή πάει “περίπατο”. Και μαζί η αξιοπιστία του ηγεμόνα. Στο δε στρατιωτικό επίπεδο μιλάμε για 5ης γενιάς σύγκρουση οπλικών συστημάτων (κομπιούτερς ηλεκτρονικού πολέμου, όπως ουσιαστικά είναι οι ρωσικοί S-400 και τα αμερικανικά F-35) μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, αλλά και με την Κίνα στην κορνίζα.

Ο Τραμπ μπορεί να ενδιαφέρεται μόνο μην χάσει την “μπίζνα” με την Τουρκία. Το Πεντάγωνο όμως ενδιαφέρεται να μη διακινδυνευθεί η ασφάλεια της χώρας με την υποκλοπή 5ης γενιάς λογισμικών οπλικών συστημάτων, τα οποία απαιτεί να έχει η Άγκυρα ώστε να τερματίσει τους κατά τακτά διάστημα εκβιασμούς της.

Προς το παρόν το άμεσο ζήτημα της υποκλοπής αποκλείστηκε με την αναστολή του προγράμματος συνεργασίας ΗΠΑ-Τουρκίας για τα F-35. Η “αναστολή” υποδηλώνει μελλοντική συνεργασία, εφόσον η Τουρκία καταστήσει, με κάποιο τρόπο, ανενεργό το ήδη στη κατοχή της σύστημα S-400. Eδώ καλλιεργείται επισταμένα η αυταπάτη, όχι μόνο στην Ουάσιγκτον αλλά και στα λοιπά δυτικά κέντρα στο ΝΑΤΟ από τον Γραμματέα του και από διάφορους κονδυλοφόρους που επιστρατεύονται σε τέτοιες περιπτώσεις – όπως τον γραφικό πλέον Ελληνοαμερικανό ναύαρχο James Stavridis- πως όλα όσα συμβαίνουν στις σχέσεις Τουρκίας και Δύσης αποτελούν πολιτικά τερτίπια του ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν και πως με το “πέρασμά” του, η Τουρκία θα “ξαναβρεί” τον δυτικο-ευρωπαϊκό της προσανατολισμό.

Και εδώ εδράζεται και το όλο σκεπτικό που υποβόσκει για τη μη επιβολή κυρώσεων ώστε να μην καούν, τάχατες, οι γέφυρες. Ό,τι και να συμβεί οι δυο σχολές σκέψης για τη Τουρκία έχουν εξαντλήσει το ρόλο τους. Ας ελπίσουμε πως μέχρι οι σχέσεις Ουάσινγκτον- Άγκυρας εκτονωθούν, θα περάσει αρκετός χρόνος ώστε η Αθήνα, κυρίως, να μπορέσει να αποκτήσει ερείσματα και υλοποιήσει μια πολιτική που να περιορίζει, ακόμη και να ακυρώνει, την μέχρι πρόσφατα ικανότητα της Άγκυρας να ποδηγετεί την αμερικανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Πηγή: Δυο σχολές σκέψεις στην Ουάσιγκτον για την Τουρκία: Η συνήθεια να “αρμέγει” την Αμερική https://hellasjournal.com/2019/07/dyo-scholes-skepseis-stin-oyasigkton-gia-tin-toyrkia/

ΜΠΟΡΙΣ ΤΖΟΝΣΟΝ: Δείχνει Τραμπ αλλά θα γίνει …Τσίπρας

Από

anixneuseis

July 28, 2019

του Eric Le Boucher

Ο Μπόρις Τζόνσον θα γίνει Ντόναλντ Τραμπ – ο οποίος κάνει σχεδόν αυτό που λέει – ή Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος έκανε το αντίθετο από αυτό που υποσχέθηκε;

Ο νέος Βρετανός Πρωθυπουργός θα βγάλει τη χώρα του από την ΕΕ στις 31 Οκτωβρίου, όπως δεσμεύτηκε – στην ανάγκη χωρίς συμφωνία – ή αφού «γαυγίσει» όλο το καλοκαίρι, θα μπει στο κλουβί του χωρίς να δαγκώσει και θα δεχθεί τη συμφωνία που διαπραγματεύθηκε με τις Βρυξέλλες, την οποία κατήγγειλε μάλιστα ως λεόντεια;

Ο Τόνι Μπλερ, ο πρώην αρχηγός της κυβέρνησης, έδωσε την απάντησή του: θα υπογράψει τη συμφωνία ή, ως απόδειξη της αλήθειας, θα καλέσει για νέο δημοψήφισμα. Συμπέρασμα: Ο Τζόνσον είναι ένας Τσίπρας.

Ο άλλος ξανθός, μετά τον Tραμπ, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στην πολιτική.

Είναι ένας τύπος καλογεννημένος, με την καλύτερη εκπαίδευση που προσφέρει η Βρετανία στην ανώτερη τάξη της, πολύ ευφυής, χαρισματικός ρήτορας, ευχάριστος και με αυξημένο πολιτικό αισθητήριο.

Αυτά είναι τα προτερήματα, που δυστυχώς διαθέτει ένας αδίστακτος, ο οποίος λέει ό,τι θέλει και μετά το αναιρεί. Ο Μπόρις ήταν remainer (υπέρ της παραμονής στην ΕΕ) πριν γίνει πρωτοπόρος του Brexit. Η σκέψη του αντικατοπτρίζει την εμφάνισή του: στραβή γραβάτα, ατημέλητα μαλλιά, διαφορετικές κάλτσες. Το ίδιο και τα λόγια του.

Όταν η αστυνομία φτάνει στο σπίτι του στις 21 Ιουνίου, ειδοποιημένη από τους γείτονες που ανησυχούν για τη βία μιας λογομαχίας με τη σύντροφο Κάρι Σύμοντς, ο Μπόρις Τζόνσον σταματά τους αστυνομικούς και αρχίζει να τους λέει ότι όταν ήταν δήμαρχος του Λονδίνου, επέβαλε τα νέα διώροφα λεωφορεία ενάντια στη γνώμη των Βρυξελλών, η οποία τα έβρισκε επικίνδυνα για την υγεία. «Αλλά κατορθώσαμε να το κάνουμε», λέει με υπερηφάνεια ο μελλοντικός Πρωθυπουργός στους μπάτσους.

Αυτός είναι όλος ο Μπόρις Τζόνσον, σημειώνουν οι Financial Times, οι οποίοι αναφέρουν το ανέκδοτο. Κάνει έναν εκπληκτικό αντιπερισπασμό: η μάχη του με τις Βρυξέλλες δεν έγινε ποτέ.

Παιδαριώδης; Εκκεντρικός; Ταλέντο να γοητεύει. Αλλά παιδαριώδης και εκκεντρικός, είναι καλό ή κακό για έναν πρωθυπουργό;

Τσουλήθρα προς την άβυσσο

Αυτή η ιστορία με το λεωφορείο μας θυμίζει μια άλλη: κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του δημοψηφίσματος για το Brexit του 2016, ο Μπόρις Τζόνσον νοίκιασε ένα λεωφορείο το οποίο διέσχισε σε όλη τη χώρα και στο οποίο είχε γράψει με μεγάλα γράμματα ότι η αποχώρηση από την Ένωση θα εξοικονομούσε 350 εκ. λίρες [περίπου 390 εκ. ευρώ] την εβδομάδα, τα οποία θα μπορούσαν να δοθούν στα ταμεία Κοινωνικής Ασφάλισης.

Η αλήθεια, την οποία οι Βρετανοί ανακάλυψαν κατά τις συνομιλίες με τις Βρυξέλλες, είναι ότι η έξοδος δεν θα εξοικονομήσει τίποτα στο Λονδίνο, αλλά αντίθετα θα του κοστίσει.

Όλα αυτά για να πούμε ότι ο Μπόρις είναι ικανότατος να κάνει τα πάντα, ακόμα και να αλλάξει άλλη μια φορά ρούχα και να εξηγήσει ότι το απεχθές σχέδιο συμφωνίας που υπέγραψε η Tερέζα Μαίη δεν είναι τελικά τόσο κακό, επειδή αυτό είναι το συμπέρασμά του.

Γιατί θα το έκανε αυτό; Απλά επειδή δεν έχει άλλη επιλογή. Μια μη συμφωνία θα έβαζε το Ηνωμένο Βασίλειο σε μια τσουλήθρα προς την άβυσσο, και αυτό το αντιλαμβάνεται αμέσως όποιος κάθεται στο 10 Downing Street.

Ο Μπόρις Τζόνσον – ο οποίος διεκδικεί το ρόλο του Ουίνστον Τσόρτσιλ – σίγουρα δεν θέλει να αφήσει την υστεροφημία ενός ανθρώπου που κατέστρεψε την οικονομία της χώρας του, ο οποίος άνοιξε εκ νέου το δράμα στην Ιρλανδία και έσπρωξε τη Σκωτία στην απόσχιση. Το εκκεντρικό βρέφος δεν θα τολμήσει: θα γίνει Τσίπρας.

Σχοινί για κρέμασμα

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδος εξελέγη το 2015 αντιτιθέμενος στα μέτρα λιτότητας που επέβαλε η κακή τρόικα (Βρυξέλλες, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Ζήτησε να επιβεβαιωθεί αυτή η ρήξη από τον ελληνικό λαό με δημοψήφισμα, το οποίο κέρδισε. Στη συνέχεια, την επόμενη μέρα, επέστρεψε το σχοινί για κρέμασμα στους κακούς Ευρωπαίους.

Γιατί; Επειδή δεν είχε άλλη επιλογή. Οντας στην εξουσία και με το δούναι και λαβείν της χώρας του μπροστά του το κατάλαβε. Το Grexit θα είχε χειρότερα δεινά για το λαό.

Ο προδότης Αλέξης Τσίπρας είναι από τότε το μαύρο πρόβατο ολόκληρης της άκρας αριστεράς και το ελληνικό εκλογικό σώμα τον απομάκρυνε τελικά στις τελευταίες εκλογές. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, η οικονομία ξανάρχισε να λειτουργεί· ο ισολογισμός του είναι, τελικά, καλός – πολύ καλύτερος από ό,τι θα ήταν αν η ελληνική κυβέρνηση παρέμεινε αριστερίστικη, κοιτάξτε τη Βενεζουέλα.

Γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει του κεφαλιού του; Λόγω του μεγέθους των ΗΠΑ, του δολαρίου και της ανεξαρτησίας της οικονομίας, η οποία ελάχιστα επηρεάζεται από τις εισαγωγές – εξαγωγές, όπως οι ευρωπαϊκές χώρες που έχουν ενσωματωθεί στην Κοινή Αγορά εδώ και τρεις δεκαετίες.

Με τη δύναμή του, ο Tραμπ κάνει ό, τι θέλει, τουλάχιστον στην αρχή, επειδή σύντομα θα έρθει η στιγμή που οι επενδυτές θα αμφιβάλλουν για τα αποτελέσματα της προστατευτικής πολιτικής του, το κατ’ αυτόν “Amerixit”. Φτάσαμε σχεδόν εκεί.

Η Ελλάδα παρέμεινε στην ΕΕ. Το Ηνωμένο Βασίλειο, μετά από τριετή προσπάθεια, δεν κατάφερε να φύγει. Είναι περισσότερο από ποτέ διασπασμένο και κυριολεκτικά χωρίς προσανατολισμό.

Ο Μπόρις Τζόνσον είναι αρκετά έξυπνος για να το καταλάβει. Είπε ψέματα, πούλησε παραμύθι, έκανε το φανφαρόνο για να κερδίσει τη νίκη στο Συντηρητικό Κόμμα και να μπορέσει να καθίσει στην έδρα του Πρωθυπουργού; Ωραία, αλλά τώρα θα χρειαστεί να δέσει την γραβάτα του, να χτενίσει τα μαλλιά του και να βρει τις κάλτσες που ταιριάζουν. Αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι σοβαρά.

https://www.slate.fr/story/180078/royaume-uni-boris-johnson-premier-ministre-donald-trump-alexis-tsipras

Μήπως μας πηγαίνουν για “πακέτο” Ελληνοτουρκικών, Κυπριακού και υδρογονανθράκων;

Από

anixneuseis

July 28, 2019

Γράφει ο ΣΑΒΒΑΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ
ΠΗΓΗ: SIGMALIVE

24/06/2019 00:01

Αφού η Τουρκία θα έχει δημιουργήσει τετελεσμένα, η ΕΕ, οι ΗΠΑ και οι εταιρείες υδρογονανθράκων θα υποδείξουν πιεστικά ότι, προς το συμφέρον όλων, η κρίση πρέπει να τερματιστεί. Άρα, οι πλευρές θα κληθούν σύντομα στο τραπέζι του διαλόγου με τουρκικούς όρους και τετελεσμένα, ώστε να συζητηθούν και να επιλυθούν ως πακέτο οι υδρογονάνθρακες, το Κυπριακό και τα Eλληνοτουρκικά…

Τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της περασμένης Πέμπτης και ειδικά η παρ. 17, η οποία αναφέρεται στις παράνομες δραστηριότητες της Τουρκίας στην κυπριακή και ευρωπαϊκή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, επιβεβαιώνουν ξανά: Στην πλάστιγγα ωμών συμφερόντων, το δίκαιο και οι δηλώσεις συμπαράστασης των εταίρων μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά λεκτική και φραστική παρηγοριά στην κατεχόμενη και απειλούμενη Κύπρο.

Δεν αμφισβητούμε τις συντονισμένες προσπάθειες που η Αθήνα και η Λευκωσία κατέβαλαν για να επιτύχουν το μέγιστο. Υπάρχουν αρκετά θετικά στοιχεία, τα οποία μπορεί κανείς να διαπιστώσει μελετώντας προσεκτικά την παρ. 17 των συμπερασμάτων. Όμως, ευθύς ανακύπτουν μερικά κρίσιμα ερωτήματα.

Πρώτον, γιατί η Αθήνα και η Λευκωσία δεν αξιοποίησαν τη δύναμη του βέτο τους; Δηλαδή γιατί δεν προειδοποίησαν την Τουρκία και τους εταίρους και να τους διαμηνύσουν ότι: Η χώρα του Αττίλα δεν πρόκειται να ενταχθεί στην ΕΕ όσο συνεχίζεται η κατοχή της Κύπρου και όσο δεν υλοποιεί τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της;

Δεύτερον, γιατί Αθήνα και Λευκωσία επιμένουν σε μιαν αδιέξοδη πολιτική υποστήριξης της ένταξης μιας χώρας, την οποία οι μεν εταίροι μας δεν θέλουν στις τάξεις τους, η ίδια, δε, απομακρύνεται όλο και περισσότερο προς το ακραίο Ισλάμ;

Τρίτον, γιατί Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία δεν ξεκαθάρισαν από καιρό ότι, ούτε τελωνειακή αναβάθμιση ούτε προενταξιακά κονδύλια θα δοθούν στην Τουρκία αφού με αλαζονεία και απίστευτη προκλητικότητα ποδοπατά τις κυπρογενείς και ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της;

Τέταρτον, η Τουρκία εισέβαλε, κατέκτησε και ακόμα κατέχει, διά του «Βaρβάρου», του «Πορθητή», του «Γιαβούζ» και πολεμικών πλοίων της, και ήδη τρύπησε τμήμα της κυπριακής και ευρωπαϊκής ΑΟΖ. Δηλ. η Τουρκία εισέβαλε, κατέκτησε και κατέχει τμήμα της Ευρώπης! Τι δεν κατάλαβαν ή γιατί η Αθήνα και η Λευκωσία απέτυχαν να εξηγήσουν στους εταίρους μας αυτήν την πραγματικότητα;

Τον Μάρτιο του 2014, ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν και κατέκτησαν την Κριμαία, η οποία στη συνέχεια προσαρτήθηκε στη ρωσική επικράτεια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συνήλθαν αμέσως και τάχιστα αποφάσισαν κυρώσεις και περιοριστικά μέτρα κατά προσώπων, οντοτήτων και υπηρεσιών.

Προχθές Πέμπτη, η Επιτροπή και το ΕΣ «παρέτεινε έως τις 23 Ιουνίου 2020 τα περιοριστικά μέτρα που είχαν ληφθεί ως απάντηση στην παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης από τη Ρωσία». Η Τουρκία τι έκανε κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας; Εισέβαλε, κατέκτησε και ακόμα κατέχει τμήμα της κυπριακής -και ευρωπαϊκής- ΑΟΖ της και προέβη σε παράνομη γεώτρηση δυτικά της Πάφου.

Ορθά ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, πέντε φορές κατήγγειλε ότι η Τουρκία διενήργησε νέα εισβολή στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οργίλη απορία: Γιατί η Λευκωσία δεν ζήτησε αμέσως έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας αφού η Κύπρος υπέστη πολεμική επίθεση;

Τι σημειώνει η παρ. 17 των συμπερασμάτων για την Κυπριακή Δημοκρατία (σε αυτά αναφέρεται ως Κύπρος); «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκφράζει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τις τρέχουσες παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο».

Πού εκδηλώνονται αυτές οι «παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας;». Στην κυπριακή ΑΟΖ! Γιατί δεν αναφέρεται ΡΗΤΩΣ όπως στη περίπτωση της ρωσικής εισβολής και προσάρτησης της Κριμαίας; Από τον Μάρτιο του 2014 «η ΕΕ έχει σταδιακά επιβάλει περιοριστικά μέτρα κατά της Ρωσίας ως απάντηση σε αυτήν τη σκόπιμη αποσταθεροποίηση της Ουκρανίας». Απορία: Η τουρκική εισβολή, κατάκτηση και γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ δεν αποσταθεροποιεί όλη την Αν. Μεσόγειο; Τι απαντά το ΕΣ στην παρ. 17;

«Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εγκρίνει την πρόσκληση προς την Επιτροπή και την EEAS (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης – η διπλωματική υπηρεσία της ΕΕ), να υποβάλουν χωρίς καθυστέρηση επιλογές για κατάλληλα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των στοχευμένων μέτρων. Η ΕΕ θα συνεχίσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις και είναι έτοιμη να ανταποκριθεί κατάλληλα και με πλήρη αλληλεγγύη προς την Κύπρο».

Τι μπορεί να περιλαμβάνουν τα «στοχευμένα μέτρα» και τι σημαίνει «πλήρης αλληλεγγύη»; Ο καθείς μπορεί να τα ερμηνεύσει κατά το δοκούν. Τρία μηνύματα από τα συμπεράσματα της ΕΕ.

Πρώτον, η Λευκωσία ικανοποιείται φραστικά αλλά θα αναμένει, στους επόμενους μήνες, πιθανά «στοχευμένα μέτρα».

Δεύτερον, η κατοχική Τουρκία δεν τιμωρείται με άμεσες κυρώσεις, όπως η ΕΕ έπραξε στην περίπτωση της Ρωσίας, διότι τα ευρωπαϊκά και εθνικά συμφέροντα με τη χώρα του Αττίλα είναι τεράστια. Εξάλλου, ο σουλτάνος εκβιάζει με τα 3,5 εκ. πρόσφυγες.

Τρίτον, αφού η Τουρκία θα έχει δημιουργήσει τετελεσμένα, η ΕΕ, οι ΗΠΑ και οι εταιρείες υδρογονανθράκων θα υποδείξουν πιεστικά ότι, προς το συμφέρον όλων, η κρίση πρέπει να τερματιστεί. Άρα, οι πλευρές θα κληθούν σύντομα στο τραπέζι του διαλόγου με τουρκικούς όρους και τετελεσμένα, ώστε να συζητηθούν και να επιλυθούν ως πακέτο οι υδρογονάνθρακες, το Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά.

https://www.defence-point.gr/news/mipos-siga-siga-mas-pigainoyn-gia-ena-quot-paketo-quot-ellinotoyrkikon-kypriakoy-kai-ydrogonanthrakon

Τους τα δίνουμε όλα. Τι παρέχουν;

Από

anixneuseis

July 27, 2019

Ο Τράμπ προσωπικά, και οι Αμερικανοί γενικότερα, γλείφουν την Τουρκία, παρά το διεθνές “bulling” που υφίστανται απο την Αγκυρα. . Σε λίγο θα τη βοηθήσουν και οικονομικά να αγοράσει τους S-400.
Αν ο Τραμπ δηλώνει πως δεν κατηγορεί την Τουρκία για την αγορά των S-400 , τότε, αφού είναι και πιο φτηνά, γιατί να μην επιλέξουν και η Ελλάδα και η Ιταλία και άλλες ΝΑΤΟϊκές χώρες το ρωσικό σύστημα ή άλλα ρωσικά όπλα; Αντιλαμβάνεται τι ζημιά προκαλεί στα συμφέροντα της χώρας του; Ότι της στερεί την αξιοπιστία, μείζον ζήτημα για μια ηγέτιδα δύναμη συμμαχίας;
Οι Αμερικανοί είναι σύμμαχοι της Ελλάδας αλλά απο το 74 και εδώ, σε όλες τις εξωτερικές δυσκολίες τάχθηκαν με την άλλη πλευρά. (Κύπρος, 12 μίλια, Ίμια, Σκοπιανό,Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση. Και, τώρα, δεν γνωρίζω κάποια αμερικανική θέση που να άλλαξε).
Η Ελλάδα ως μικρή χώρα, είναι και πρέπει να παραμείνει πιστή στο διεθνές δίκαιο και τις συμμαχίες που συνάπτει.
Οι συμμαχίες, όμως, έχουν αμοιβαία οφέλη.
Να παρασχεθούν στους Αμερικανούς ό,τι θέλουν σε επίπεδο στρατιωτικών διευκολύνσεων αλλά με ανταλλάγματα:
– Δημόσια και με κάθε επίσημο τρόπο δέσμευση υπεράσπισης των ελληνικών συνόρων.
-Υποστήριξη όσων το Διεθνές Δίκαιο παρέχει στην Ελλάδα. Χωρικά ύδατα 12 μιλίων π.χ.)
-Παροχή δωρεάν εξοπλισμού απο αμερικανικά προγράμματα. Η Ελλάδα υπερασπίζεται δυτικά συμφέροντα, και όχι, μόνο, τα σύνορά της, εδώ που βρίσκεται.
-Υποστήριξη ελληνοκυπριακών θέσεων στο κυπριακό.
-Δημιουργία ευνοϊκού επενδυτικού κλίματος διεθνώς για την προσέλκυση επενδύσεων στην Ελλάδα, με τις κατάλληλες κινήσεις της ελληνικής πλευράς.
Μερικά απο αυτά που θα μπορούσε να κάνει. Όχι, μόνο, λόγια.

Μια «ιστορία αγρίων»: Το λεγόμενο «Σκοπιανό» και η τραγική αποτυχία του πολιτικού κόσμου

Από

anixneuseis

July 27, 2019

Του ΚΡΕΣΕΝΤΣΙΟ ΣΑΝΤΖΙΛΙΟ Hellas Journal

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Τουρκίας (Α) και της Βόρειας Μακεδονίας (Δ). EPA, GEORGI LICOVSKI Μια «ιστορία αγρίων»: Το λεγόμενο «Σκοπιανό» και η τραγική αποτυχία του πολιτικού κόσμου

JULY 27, 2019

Απ’ ό, τι προβλέπεται «φυσιολογικά, η «υπενθύμιση» του «σκοπιανού προβλήματος», το οποίο διόλου δεν έληξε, μάλλον σε άλλες μορφές θα συνεχίζεται για πολύ καιρό στο μέλλον, άμεσο ή/και μακρινό, μιας και το φαινομενικό «κλείσιμο» της υπόθεσης φαίνεται πως «άνοιξε» αρκετά άλλα ζητήματα τα οποία δεν πρόκειται να αφήσουν ήσυχο τον ελληνικό μακεδονισμό ή, αν προτιμάται, το «ελληνικό μακεδονικό» και, ποιος ξέρει, ίσως και την ελληνική πολιτική ηγεσία, όσο παχύδερμη κι αν είναι αυτή.

Τώρα που πλέον, όπως λέει το ιταλικό ρητό “chi ha avuto ha avuto, chi ha dato ha dato”, η κάθε πλευρά, καλώς ή κακώς, αναμασά το χορτάρι που έφαγε ή που της έδωσαν να φάει, πιστεύω πως δεν θα είναι άδικος κόπος να ακολουθήσουμε πανοραμικά τα κεντρικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο «χρονικό» της διαδικασίας «λύσης του σκοπιανού» από το 1991 (Σκόπια: από την «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας μέσα στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας στην ανεξάρτητη «Δημοκρατία της Μακεδονίας») και μετά, έως το 2018 και για να ξέρουμε και «πού βαδίζουμε», ας δούμε πώς αντέδρασε και συμπεριφέρθηκε η ελληνική πολιτική πλευρά (που είναι και η «παθητική» πλευρά) στην χρόνια αντιμετώπιση των σκοπιανών αλλά και των διεθνών «προκλήσεων» για την περιβόητη «ονομασία», για ποια, ουσιαστικά, «ιστορία για το πάπλωμα» πρόκειται και ποιο το «ζουμί» του «σκοπιανο-μακεδονικού» αφηγήματος.

Η Ελλάδα από τις 16.12.1991 (η ΕΟΚ θέτει τον όρο μη ύπαρξης του ονόματος «Μακεδονία» σε ονομασία Σκοπίων) έως τις 13.4.1992 (Κ. Μητσοτάκης) δεν δεχόταν με κανέναν τρόπο τον όρο «Μακεδονία» στην ονομασία του σκοπιανού σλάβικου κράτους.

Μάλιστα στις 18.5.1992 ο Μητσοτάκης λέγεται πως πρότεινε στον Γάλλο ΥΠΕΞ η ΕΟΚ να ονομάσει τα Σκόπια «Δημοκρατία του Βαρδάρη». Οπότε παραμένει άγνωστο τί έγινε και στη συνέχεια όλοι οι Έλληνες κυβερνώντες και κομματικοί πολιτικοί εγκατέλειψαν (πλην κάποιες πολύ λιγοστές εξαιρέσεις χωρίς καμία επιρροή) αυτή την αρνητική θέση που δρούσε υπέρ της μοναδικής ούσης ελληνικής Μακεδονίας.

Κιόλας από τις 7.4.1993, με την είσοδο των Σκοπιανών στον ΟΗΕ σαν ΦΥΡΟΜ, η Ελλάδα άρχισε να δέχεται με διάφορες ανυπόστατες (κατά τη γνώμη μας) «γεωγραφικές δικαιολογίες», την δυνατότητα ύπαρξης του όρου “Μακεδονία” στη μελλοντική ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων, ενώ είχε προηγηθεί (1.4.1992: «πακέτο Πινέιρο) η αρχή της μεταστροφής και των κοινοτικών Ευρωπαίων με την πρόταση «Nova Μacedonia», «προσπερνώντας» πια αδιάφορα τις προηγούμενες υπέρ Ελλάδας αποφάσεις.

Από κει και πέρα όλες οι επόμενες προτάσεις ονομασιών της ΦΥΡΟΜ εκ μέρους όλων των ξένων παραγόντων προβλέπουν οπωσδήποτε την ύπαρξη του ονόματος «Μακεδονία»! Το ίδιο συμβαίνει και με τους Έλληνες κυβερνητικούς και πολιτικούς η «σύμπνοια» των οποίων για μια «λύση» με «σύνθετη ονομασία» που να περιέχει απαραιτήτως τον όρο «Μακεδονία» εμφανίζεται πολύ, μα πάρα πολύ ύποπτη!

Έτσι, δεν πρέπει να μας ξαφνιάσει το γεγονός ότι, όταν ο Νίμιτς μπήκε στον «χορό των διαπραγματεύσεων» στις 11/13.7.1994 ως απεσταλμένος των ΗΠΑ/ΟΗΕ, η παγίωση του όρου «Μακεδονία» προς όφελος της μελλοντικής ονομασίας του σκοπιανού κράτους είχε σταθερά κατασταλάξει μάλλον υπό την ώθηση πάλι αμερικανικών υπόγειων «υποδείξεων» που ανέτρεψαν άρδην και οριστικά την «κατεύθυνση» που επίσημα είχε εκφράσει ο Clinton στις 2.10.1992 λίγο πριν γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Από την επόμενη χρονιά (7.4.1992), όταν τα Σκόπια έγιναν δεκτά στον ΟΗΕ ως προσωρινά ΦΥΡΟΜ, στην ουσία δίχως κανένα πραγματικό και διεθνώς εξακριβωμένο όνομα, δηλαδή «χωρίς όνομα» που μελλοντικά έπρεπε να οριστεί, όλες οι κομματικές παρατάξεις στην Ελλάδα και οι αρχηγοί τους δεν έχασαν ποτέ την ευκαιρία να δηλώσουν την προτίμησή τους για μια σύνθετη ονομασία πάντα με τον όρο «Μακεδονία», χωρίς βέβαια να ρωτήσει κανείς τους ενδιαφερόμενους συμπατριώτες τους, που τους είχαν κιόλας ψηφίσει, αν αυτοί δεχόντουσαν ή όχι οι Σλάβοι Σκοπιανοί να ονομάζονται με το ελληνικό όνομα «Μακεδόνες»..

Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Ρέππας, Παπαρήγα, Δούρου, Θεοδωράκης και άλλοι ακόμη δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να «δώσουν» το όνομα «Μακεδονία», ποιος ξέρει τοις ρήμασι ποιων υπακούοντας.

Μετά απ’ την πρώτη φορά στον ΟΗΕ το 1993, η Ελλάδα πάλι επίσημα, στα πλαίσια της λεγόμενης «Ενδιάμεσης Συμφωνίας» στις 13.9.1995 παραχώρησε το όνομα «Μακεδονία». Και έτσι συνεχίστηκε η «ιστορία αγρίων» για μια δεκαετία. Η επανεμφάνιση και επέμβαση του Νίμιτς στις 8.10.2005 σε ρόλο μεσολαβητή, αυτή τη φορά, στη θέση των αποτυχόντων Βανς/Όουενς, στα ελληνο-σκοπιανά με πρόταση Republika Makedonija – Skopije ως ονομασία του σκοπιανού κράτους, εγκαινίασε και επίσημα πλέον την «κούρσα» προς μια «λύση» που θα έπρεπε να είναι ανεκτή και από τα δυο ενδιαφερόμενα μέρη, τα οποία στη πραγματικότητα, για να είμαστε ειλικρινείς, ήταν ένα μέρος που ήθελε ένα όνομα το οποίο όμως ανήκε στο άλλο μέρος.

Οι Σκοπιανοί εκμεταλλεύονται τα κενά των Πρεσπών: Η προηγούμενη κυβέρνηση …κοιτούσε! Το ότι το «Republika Makedonija-Skopije», που θα ήταν μόνο για τις διμερείς σχέσεις, ενώ για τον ΟΗΕ και διεθνείς οργανισμούς θα ήταν έως το 2008 σκέτο Republika Makedonija και μετά θα γινόταν για τους πάντες Republic of Macedonia στα αγγλικά και σε μετάφραση, ήταν μια ασήμαντη λεπτομέρεια για τον αδίστακτο Νίμιτς. Και το ότι για την Ελλάδα το όνομα «Μακεδονία» θα έμενε μόνο ως απλό τοπωνύμιο με απαραίτητο επιθετικό προσδιορισμό και μόνο για το εσωτερικό της, ήταν κι αυτό ασήμαντο και ξεδιάντροπα προτεινόμενο.

Επρόκειτο για μια άλλη καραμπινάτη ανθελληνική μεθόδευση του Νίμιτς, που όμως ο ΥΠΕΞ Μολυβιάτης δέχθηκε δυστυχώς, με μια ανόητη και απρονόητη δικαιολογία:«ως βάση διαπραγματεύσεων», σάμπως και με ενδεχόμενες διαπραγματεύσεις αυτός ο διπλωμάτης ή άλλος «τυχερός», θα κατόρθωνε να αλλάξει τα πράγματα, κάτι που φυσικά δεν έγινε ποτέ και μάλλον με εκείνα τα δεδομένα ούτε θα μπορούσε να γίνει.

Ωστόσο το πιο τραγικό στη περίπτωση αλλά και χλευαστικό υπήρξε το εξής ωραίο: ο Μολυβιάτης δέχθηκε μεν εκείνον τον όρο, αλλά πριν να τον δεχθεί δεν είχε καν διαβάσει όλη την επιστολή-πρόταση Νίμιτς; δηλαδή δέχθηκε εκείνον τον όρο χωρίς να αντιληφθεί(!!) το «απαγορευτικό Νίμιτς για χρήση του ονόματος «Μακεδονία» και ως για την ίδια την Ελλάδα!

Δεν αντιλήφθηκε ο «έμπειρος» Μολυβιάτης πως από τότε κιόλας πήγαινε να αποκλειστεί για την ίδια την Ελλάδα η χρήση ενός ονόματος κατ’ εξοχήν ελληνικού όπως η λέξη «Μακεδονία»! Και φτάνουμε σήμερα στη σημείο να «εικάζουμε», δεν ξέρω πάνω σε ποια σταθερή, αναμφισβήτητη βάση, πως αυτή η απαγόρευση χρήσης του σκέτου ονόματος «Μακεδονία» από την Ελλάδα μάλλον «δεν θα αποτελούσε αξεπέραστο εμπόδιο». διότι θα μπορούσε να βρεθεί «κάποια λύση» που θα «εξουδετέρωνε» την απαγόρευση. Δηλαδή η Ελλάδα θα κατόρθωνε να ακυρώσει την πρόταση του Νίμιτς για μια Greek Macedonia παράλληλη με μια «Makedonija – Skopije, αρκούσε μόνο ο Νίμιτς να «έβγαζε από τη μέση» όλο το «μακεδονικό ιδεολόγημά» του, και αυτό τη στιγμή που ο Μολυβιάτης και η ελληνική κυβέρνηση δεν είχαν ακόμη καταλάβει ότι ο Νίμιτς ακριβώς αυτό το «μακεδονικό ιδεολόγημα σκοπιανής κοπής» είχε έρθει και ανέκαθεν ήθελε να επιβάλλει στην Ελλάδα;

Πώς λοιπόν θα το «εξουδετέρωνε» ο ίδιος το δικό του εφεύρημα; Από πού κι ως πού αυτός είχε ποτέ δείξει ότι ευνοούσε την Ελλάδα για να κάνει τότε κάτι τέτοιο;

Τα γεγονότα που ακολούθησαν και η πορεία που επέλεξε η Ελλάδα προδίδουν το ακριβώς αντίθετο, δυστυχώς, όσο κι αν θέλουμε να μιλάμε με τα «εάν» και τα «ίσως». Όχι μόνο τα Σκόπια θα ονομαζόταν «Μακεδονία» (στα σλάβικα ή στα αγγλικά δεν έχει την παραμικρή σημασία), αλλά ακόμα, με τις ευχές του Νίμιτς και των Αμερικανών πατρόνων του, υπήρχε η πλήρης δυνατότητα, για να μη πούμε «δικαίωμα», των Σκοπίων να ονομάζουν «μακεδονική» και τη γλώσσα τους (η οποία ωστόσο ούτε κατά διάνοια θα μπορούσε να ονομαστεί μήτε «σλαβομακεδονική», όπως αρκετοί γλωσσολογικά και εθνολογικά άσχετοι συνηθίζουν να την λένε, μολονότι είναι μια γλώσσα αμιγώς και μόνο σλάβικη και δη ως επί το πλείστον του βουλγάρικου κορμού) και να ονομάζονται οι ίδιοι «Μακεδόνες» (και για να μην κοροϊδευμόμαστε, θα άλλαζε σε τίποτα αν λεγόντουσαν αγγλιστί «Macedonians;) και συμπερασματικά να τρέφουν οι Σκοπιανοί ανεμπόδιστα την ιδέα του πρωτότυπου, αυτόχθονα και πηγαίου «μακεδονισμού» τους, ένας όρος ιστορικά και φυλετικά τελείως απροσάρμοστος σε αυτούς, τους λαθραίους και κλεψίτυπους.

Αλλά ασφαλώς, το πιο γελοίο εκείνη την εποχή υπήρξε ο «μπαμπούλας» της «έγκρισης» από την ελληνική Βουλή που ο άτυχος Μολυβιάτης έσειε σαν αμυντικο-επιθετική σημαία για να φοβερίσει δήθεν τους Σκοπιανούς στην νατοϊκή και ευρωπαϊκο-κοινοτική προοπτική τους, αλλά και τους Αμερικανούς «μυστικούς» φίλους τους, σχετικά με την αξία και την υπόθεση του ονόματος που ο Νίμιτς προσπαθούσε αγωνιωδώς να φορτώσει στην Ελλάδα με όλα τα παρατράγουδά του.

Δεν λέμε τίποτα το παράξενο και ψευδές τονίζοντας πως κιόλας απ’ το 1993 η ελληνική διπλωματία (αλλά ασφαλώς και όλη η βασική της ελληνική κυβερνητική πολιτική) εμφάνισε μια δραματική προχειρότητα, μια βαθιά έλλειψη σταθερών επεμβάσεων υπέρ του εθνικού συμφέροντος και μια απόλυτη ανικανότητα να επωφεληθεί από οποιοδήποτε αδύνατο σημείο των Σκοπίων για να τα θέσει μπροστά στις ανεκδιήγητες, αναξιόπιστες και τελικά απαράδεκτες ρητορικές τους κορώνες.

Απ’ την άλλη πλευρά, και από τότε που είχε περάσει απ’ την αγγλική στην αμερικανική κηδεμονία, η Ελλάδα δεν έπαψε να εμπαίζεται «προφορικά» (με ωραία, παχιά και κούφια λόγια) αλλά και με πράξεις ή «παραλήψεις» από τους «μεγάλους» συμμάχους της πέραν του Ατλαντικού: και σήμερα (ας ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση) το πιο «φανταχτερό» και κάτω από τα μάτια μας παράδειγμα (και κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο) είναι ο πολυπράγμων και πανταχού παρών πρέσβης Πάιατ που πλέκει παντού τα εγκώμια της αμερικανόφιλης Ελλάδας, αλλά πρακτικά, όπως αφειδώς διαπιστώνουμε, δεν μερίμνησε ποτέ να δοθεί στην Ελλάδα κανένα απτό, χειροπιαστό στοιχείο βοήθειας, όσο «ενθουσιασμένος» πολύ πρόσφατα δηλώνει πως είναι απ’ την ελληνο-αμερικανική «συνεργασία», βλ. μάλλον «προσήλωση» της Ελλάδας στα αμερικανικά συμφέροντα τόσο που έφτασε σε σημείο, χωρίς πια αιδώ, να περιγελάσει πάλι την Ελλάδα «χαιρετίζοντάς την» για την «εμβάθυνση των σχέσεων με τη Τουρκία»(!!).

Περιττά τα σχόλια, γιατί αλλιώς πολλά θα υπήρχαν να ειπωθούν. ‘Έτσι είναι βέβαιο πως η Ελλάδα δεν έμαθε ποτέ το μάθημα απ’ τις βαθιές απογοητεύσεις που υπέστη συνέχεια, δεκάδες χρόνια τώρα, εξαιτίας των πολιτικών, αλλά και οικονομικών και στρατιωτικών, «καμωμάτων» των φίλων Αμερικανών, όπως ειδικά στο θέμα της «λύσης» του σκοπιανού προβλήματος όπου, από το 1994 και μετά, όλη η μυστική διπλωματία των ΗΠΑ (αλλά και η φανερή, όπως η αναγνώριση της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας», εκκωφαντικά «ξεχνώντας» την, πριν από πολύ λίγα χρόνια, δέσμευση του Κλίντον!) εργάστηκε κατά της Ελλάδας και υπέρ των Σλάβων Σκοπιανών, άσχετα κι αν από καλά λόγια που μας «πάσαρε» και από πρόθυμες «υποστηρίξεις» που υποσχέθηκε προς όφελος της Ελλάδας μπουχτίσαμε και βαρυστομαχιάσαμε, όχι χωρίς να σιχαθούμε κιόλας.

Για να μη μιλήσουμε και για το «τουρκικό» που πονάει, στο οποίο η Ελλάδα εν σχέση με την Τουρκία, δεν έλαβε ποτέ τίποτα το ουσιώδες και κερδοφόρο από τους Αμερικανούς οι οποίοι και βάσεις (αρκετές) πήραν και πολλές ελληνικές υποχωρήσεις χαίρονται.

Ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Ελλάδα προστατεύει τα Σκόπια: Ισχύει ή είναι «φούσκα»; Παρεμπιπτόντως, αλήθεια, τώρα που η Τουρκία πήρε τα S-400 απ’ τη Ρωσία, γιατί και η Ελλάδα να μη ζητήσει να τα πάρει και εκείνη, σαν δίκαιο αντιστάθμισμα, έτσι όπως τα πήραν οι Τούρκοι;! Τι, είναι υποδεέστερη απ’ τη Τουρκία; Ή μάλλον πιο «βολική» και μαλθακή και προβλέψιμη;

Αλλά τουλάχιστον να πάρει τα «περίφημα» F-35 των, στο κατά Πάιατ «ευαγγέλιο», παντοτινών φίλων Αμερικανών, τα οποία ήδη διαθέτουν σχεδόν οι πλείστοι των Ευρωπαίων νατοϊκών, λιγότερο φίλοι των Αμερικανών απ’ τους Έλληνες. Ή μήπως υπάρχει κάποιος που θεωρεί ότι για τις ΗΠΑ, ιστορικά, η Ελλάδα είναι πιο πολύτιμη απ’ τη Τουρκία;

Αλλά για να επανέλθουμε στο «σκοπιανό», τώρα «πρώην» αλλά πάντα και για πάντα επίκαιρο, όλα εκείνα τα υποσχόμενα ή υπονοούμενα «σημαντικά» και «καθοριστικά» αμερικάνικα διαβήματα προς τις σκοπιανές ηγεσίες ώστε αυτές «να καταλάβουν το λάθος τους», τίποτα άλλο για την Ελλάδα δεν υπήρξαν παρά φρούδες ελπίδες (μήπως οι ελληνικές ηγεσίες πιστεύανε πραγματικά στην αμερικανική προσδιοριστική βοήθεια;!), αλλεπάλληλες διαψεύσεις και ουσιαστικά (για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους) ένας απεριόριστος εμπαιγμός που τελικά βρήκε τον σκοπό του στην φονική για την ελληνική Μακεδονία «Συμφωνία των Πρεσπών» στους φιλόξενους Ψαράδες.

Διερωτόμαστε τότε τί άραγε άλλαξε απ’ τη πρόταση Νίμιτς του 2005 ως τη πρόταση Νίμιτς του 2018; Το 2005 η Ελλάδα κατόρθωσε και απέρριψε τη πρόταση! Γλύτωσε το πνεύμα και την ουσία της λέξης «Μακεδονία». Το 2018 η πρόταση έγινε δεκτή σαν ουρανοκατέβατη θεραπεία για πάσα νόσο και πάσα μαλακία, προπαντός για το δεύτερο. Βεβαίως και το 2005 η αμερικανική «φιλία» και «μοναδική στρατηγική σχέση» με την Ελλάδα – τότε που η Ελλάδα είχε πραγματικά ανάγκη από τη μεγαλύτερη, «σοβαρά» αληθινή υποστήριξη εκ μέρους των ΗΠΑ – δεν ήταν ακόμη μια φορά παρά ένα πυροτέχνημα , ένα τεράστιο flop, μιας και η πεποίθηση των Αμερικανών για την Ελλάδα και τους Έλληνες ήταν (όπως συνεχίζει ακόμη και σήμερα να είναι) ότι πρόκειται για μια χώρα «που δεν μπορεί να κάνει» χωρίς τα κούφια αμερικανικά λόγια, μαζοχιστικά και επαναληπτικά, και ότι πάντα θα κάθεται να τα ακούει και θα χαίρεται που ένας τόσο «μεγάλος» σύμμαχος της τα λέει τόσο γενναιόδωρα, και επιπλέον χωρίς ανταλλάγματα.

Δεν ξέρω κατά πόσο η χρονικά επόμενη διαπραγματευτική και πολιτική «κίνηση» που είχε πραγματοποιήσει η Ελλάδα (Κώστας Καραμανλής, 2008) με το να θέσει επί τάπητος η ίδια την ύπαρξη ενός γεωγραφικού «διαχωρισμού» της Μακεδονίας, στην ουσία την ύπαρξη μιας «ελληνικής Μακεδονίας» και μιας «μη ελληνικής Μακεδονίας», αμφότερες ως απλά «μέρη» μιας υπάρχουσας δήθεν συνολικής γεωγραφικής Μακεδονίας, θα μπορούσε να θεωρηθεί πως τοποθέτησε την «υπόθεση» του «σκοπιανού προβλήματος» σε σωστές βάσεις με προοπτική μια δίκαια λύση. Μάλλον βοήθησε μόνο τους Σκοπιανούς.

Γεγονός είναι πως εκείνο το ίδιο 2008 ο Νίμιτς για πρώτη φορά προτείνει σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό. Από τότε αυτό θα είναι και το leit motiv του: ο Καραμανλής τον ενέπνευσε! Και το 2009 για πρώτη φορά πρότεινε το «Βόρεια Μακεδονία». Σύμπτωση;

Τώρα, για να θυμηθούμε πώς έχουν «πραγματικά τα πράγματα» και όχι πώς κάποιοι επιτήδειοι τα σκαρφίστηκαν εις βάρος της αλήθειας, είναι απόλυτα σίγουρο, πως όλο αυτό το «σχέδιο» σλαβικού μακεδονισμού» ξεκίνησε από μια τελείως, και ηθελημένα, λανθασμένη βάση, από έναν τελείως παρανοϊκό συλλογισμό. Το αποτέλεσμα: tout court και ξεδιάντροπα «μετατέθηκε» στον 21ο αιώνα σαν ένα ζόμπι μια γεωγραφική και εθνολογική κατάσταση που υπήρχε πριν από 2300 χρόνια στη περιοχή, σαν να υπήρχαν ακόμη μετά από 23 αιώνες τα ίδια ανθρώπινα, πολιτικά, πολιτιστικά, γλωσσολογικά και ιστορικά στοιχεία και πραγματικότητες!

Είναι σαν να λέγαμε σήμερα ότι στο Ιράκ υπάρχει η ίδια γεωγραφική Μεσοποταμία που υπήρχε πριν από 4000 χρόνια! Ό, τι πιο παράλογο. Για να γελάνε και οι κότες. Ναι, σωστά, ό, τι πιο βλακώδες, αλλά για τους αναζητούντες έναν πολιτισμό Σκοπιανούς, ομολογουμένως «εντυπωσιακό», ωστόσο troppo bello per esser vero, όπως λέμε στην Ιταλία. Κάτι τελικά το αποδεδειγμένα απίθανο και εξωφρενικό, όσο καλή τη πίστη κι αν θέλαμε να είμαστε.

Και κάτι που αναπόδεικτα θεωρίες μερικών «επιστημόνων» και κυρίως των άμεσα ενδιαφερόμενων νότιο-σλάβων ξεκάρφωτων Σκοπιανών είχαν «εφεύρει» και ανέκαθεν προσπάθησαν να στερεώσουν μόνο για οπορτουνιστικούς και ωφελιμιστικούς σκοπούς, όπως περίτρανα είχε αποδείξει «επώνυμα» ο «στρατάρχης» Τίτο. Ως είναι γνωστόν, στην βαλκανική χερσόνησο και πέραν αυτής, στα βόρεια και ανατολικά, βρίσκονται όλες οι χώρες του σλαβικού τόξου. Και όλοι γνωρίζουμε πως όλες αυτές οι χώρες, εκτός από μια, διαθέτουν μια συγκεκριμένη εθνοτική και φυλετική ταυτότητα και μια σίγουρη και διατυπωμένη ιστορική οντότητα, μερικές απ’ αυτές κιόλας από τον 12ο αιώνα. Όλες διαθέτουν μια δική τους Ιστορία, μια εδαφική πραγματικότητα και μια εθνική προσωπικότητα, όλες πλην μιας που πολύ απλά είναι ο χώρος με πρωτεύουσα τα Σκόπια, ο τελευταίος σλαβικός χώρος που «ανεξαρτητοποιήθηκε» από τους άλλους γύρω αλλά και μια χώρα όπου, όσο κι αν θέλαμε να ψάξουμε, δεν βρίσκουμε καμία ιστορικο-ανθρωπολογικο-εθνική παγίωση, καμία σύνδεση με παλιές κρατικές συστάσεις μέσα σε κάποια χωρικο-εθνοτική ξεχωριστή εξέλιξη.

Οι πληθυσμοί γενικά των Σκοπιανών ποτέ δεν συγκρότησαν ένα ομοιογενές έθνος, ποτέ δεν είχαν ένα διακεκριμένο, δομημένο παρελθόν έθνους με όνομα και χωριστή ιδιαιτερότητα. Υπήρξαν πάντα ένα μείγμα Σέρβων (άλλωστε η περιοχή τους δεν ονομαζόταν και Κάτω ή Νότια Σλάβια;) και Βουλγάρων (άλλωστε η γλώσσα των Σκοπιανών δεν είναι ένα ακριβές αντίγραφο της βουλγάρικης;), τραβηγμένοι μια απ’ τους Σέρβους (με την σαφή Ιστορία τους), μια απ’ τους Βούλγαρους (κι αυτοί με την αποδεδειγμένη Ιστορία τους).

Εν τέλει οι «Σκοπιανοί» ήταν οι μόνοι Σλάβοι σέρβο-βούλγαροι οι οποίοι δεν είχαν καμία δική τους Ιστορία, κανένα ιδιαίτερο παρελθόν, αλλά μόνο ένα παρόν που εξαρτώταν από την υπερίσχυση των Σέρβων ή των Βουλγάρων. Την παντελή έλλειψη ιστορικής ταυτότητας σχεδίασαν να την «καλύψουν» (και με το παραπάνω, για ένα «γόητρο» που να ξεπερνά τους παλιούς αφέντες τους Σέρβους και Βουλγάρους) «εφευρίσκοντας» την ύπαρξη, στα εδάφη τους, ακόμη και σήμερα, μετά από 2300 χρόνια(!), ενός κομματιού από την αρχαία ελληνική Μακεδονία του 4ου αιώνα π.Χ.

Και αυτό το «κομμάτι» το βάφτισαν «Σλαβομακεδονία», όταν δεν μπορεί πια κανείς να ισχυριστεί (στον 21ο αιώνα, αλλά και πριν) χωρίς να γίνεται γελοίος και να λέει μπούρδες, ότι υπάρχει «εν ζωή» στη σκοπιανή περιοχή ένα γεωγραφικό τμήμα του μακεδονικού βασιλείου με όνομα «Μακεδονία» και όταν ακριβώς αυτό το ίδιο τμήμα γεωγραφικό όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και ανθρωπολογικά, πολιτικά, ιστορικά και γλωσσολογικά απ’ τον 7ο αιώνα μ.Χ. έγινε αναπόσπαστο κομμάτι και προέκταση της ολιστικής σλαβικής οντότητας που επικράτησε στον χώρο εκείνο απ’ άκρη σε άκρη.

Κι ας μην αναφερθούμε στο άκρον άωτον της γελοιότητας της λεγόμενης «Μακεδονίας του Πιρίν», του γελοιοδέστατου λιλιπούτειου κομματιού αρχαίας Μακεδονίας. Ευτυχώς που η γελοιότητα δεν… σκοτώνει, γιατί αλλιώς…

Έτσι λοιπόν πιστεύω πως ο γεωγραφικός διαχωρισμός μιας δήθεν «απομένουσας», το 2008 (Καραμανλής) και το 2018 (Τσίπρας/Κοτζιάς), Μακεδονίας σε σλαβικό έδαφος όχι μόνο είναι απόλυτα μη ρεαλιστικός, για φαντασιόπληκτους, αλλά επιπλέον έριξε άφθονο νερό στον μύλο των απόλιδων Σκοπιανών, οι οποίοι, χωρίς να το κάνουν επίτηδες, βρέθηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηριζόμενοι από τους ίδιους Έλληνες, άσχετο κι αν, όπως αυτοί συνηθίζουν να κάνουν προσδοκώντας μεγαλύτερα κέρδη, αρχικά και πονηρά τον απέρριψαν με την κρυφή επιδίωξη επίτευξης καλύτερων συνθηκών, όπως όντως και έγινε το 2018, επιβραβεύοντάς τους χάρη στην «γενναιοδωρία» της ελληνικής κυβέρνησης.

Επομένως, οποιαδήποτε «σύνθετη» ονομασία στην οποία θα βρίσκεται και η λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγό της πιστεύω πως είναι και καταχρηστική και παράνομη και απαράδεκτη και καταδικαστέα και απορριπτέα, απλώς και μόνο γιατί η χρήση (στα σλάβικα ή αγγλικά, δεν ενδιαφέρει) αυτού του ιστορικά ελληνικού ονόματος από κάποιον μη Έλληνα μεταφέρει οπωσδήποτε τάσεις και απαιτήσεις αλυτρωτικού και διεκδικητικού περιεχομένου με χρονικό όριο το σήμερα ή το αύριο ή και το μεθαύριο, και ακόμη περισσότερο όταν συνοδεύεται επιπλέον με την δυνατότητα χρήσης διεθνώς του επιθέτου «μακεδονικός», χωρίς κανέναν ιδεολογικό προσδιορισμό, όπως γίνεται σήμερα, αν δεν απατώμαι και οι Έλληνες…τσιμουδιά…

Κατά τα άλλα, είναι αναμφισβήτητο (και όλα τα μετέπειτα γεγονότα το επιβεβαιώνουν) πως η καραμανλική τοποθέτηση του 2008 μόνο θεωρητικά και με πολύ «στο περίπου» θα μπορούσε να ρίξει στο κενό την «σκευωρία» του Νίμιτς εάν αυτός ο ίδιος συνέχιζε να θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα το «πρόγραμμά» του, όπως και έκανε. Διότι το να θεωρείται, και να είναι η σκοπιανή επικράτεια όχι η συνολική «Μακεδονία», αλλά μόνο μια «μερική Μακεδονία», δεν θα ακύρωνε καθόλου το μόνιμο σκοπιανό αφήγημα (τότε, αλλά όχι λιγότερο και τώρα, έστω και με λεκτικά «κόλπα») ότι η επικράτειά του είναι και είναι μόνο Μακεδονία, ότι η μόνη γλώσσα του είναι η «μακεδονική» (και έτσι μάθαμε πως στην «Μακεδονία» μιλούν και μια απίθανη γλώσσα που ονομάζεται «μακεδονική») και ότι στη «Μακεδονία» υπάρχει και μια εθνότητα, ένα «έθνος»(!) που ονομάζεται «μακεδονικό» και το οποίο άλλο δεν είναι παρά η σκοπιανή «σλαβική εθνότητα» της Jugo-slavija, Νότιας-σλάβιας!

Και αναφορικά με αυτή την μακεδονική «γλώσσα φάντασμα», δεν θα ήταν κακό να θυμηθούμε πώς την αξιολύπητη και ψευδώνυμη δήλωση των Κοτζιά και Κουρουμπλή ότι η Ελλάδα είχε δήθεν αναγνωρίσει στον ΟΗΕ, κιόλας από το 1977, την «μακεδονική γλώσσα», ήρθε και κατατρόπωσε με αποφασιστικό τρόπο ο καθηγητής Γιώργος Μπαμπινιώτης (tanea.gr και SKAI) διαψεύδοντας τους δυο υπερόπτες και απατηλούς υπουργούς, όταν εξήγησε πως τότε, το 1977, στην Διάσκεψη του ΟΗΕ στην Αθήνα «το μόνο θέμα που συζητήθηκε… ήταν ο μεταγραμματισμός με λατινικούς χαρακτήρες των τοπωνυμίων διαφόρων χωρών μεταξύ των οποίων και των Σκοπίων» και «δεν ετέθη ποτέ θέμα αναγνώρισης της γλώσσας των Σκοπίων ως «Μακεδονικής».

Μένει ασφαλώς το απαράδεκτο, για να μη πω κάτι βαρύτερο όπως θα ταίριαζε, των δυο ανώτατων κομματικών και κυβερνητικών αξιωματούχων στη προσπάθεια τους να αλλοιώσουν ύπουλα ένα διεθνές σημαντικό γεγονός απλά και μόνο για να ευνοήσουν την αντίπαλη πλευρά υποβαθμίζοντας ταυτόχρονα έως το μηδέν την ελληνική τοποθέτηση.

Επ’ αυτού και παρενθετικά χρειάζεται να δώσω πάλι εδώ την απολύτως βαρύνουσα επιστημονική θέση του κ. Μπαμπινιώτη; Ναι, αξίζει: «άλλο πράγμα είναι πώς ονομάζουν από το 1940 οι Σκοπιανοί τη γλώσσα τους, ψευδώνυμα ως «μακεδονική» και άλλο να την αναγνωρίσουμε εμείς επισήμως με αυτό το όνομα, αποδεχόμενοι έτσι την προϋπόθεση μιας ψευδούς ταυτότητας».

Τόσο καθαρά θα ήταν τα πράγματα αν οι πολιτικοί με συμπαιγνίες και ψέματα δεν εξαπατούσαν ασύστολα ημέτερους και υμέτερους για να πετύχουν ανομολόγητους σκοπούς. Βέβαια, μακάρι η προσέγγιση Καραμανλή να είχε σαν αποτέλεσμα την εγκατάλειψη απ’ τους Σκοπιανούς των «φαντασιώσεών» τους με επίκεντρο το «μακεδονικό ον». Δεν έγινε όμως αυτό και, με την ακραία επιμονή του Νίμιτς (ο οποίος πανηγυρικά επιβραβεύτηκε επί Τσίπρα δέκα χρόνια μετά) στη διατήρηση όλων των ευνοϊκών του για τα Σκόπια όρων, τελικά έγινε εκείνο που λέμε πάλι στην Ιταλία: chi la dura, la vince, δηλαδή «όποιος βαστάει γερά, νικά».

Έτσι, με ισχυρό και επιβλητικό αρωγό τον αναπόσπαστο αμερικανικό παράγοντα, που ήθελε οπωσδήποτε να «κλείσει» τη σκοπιανή εκκρεμότητα ώστε να μπορέσει να εισχωρήσει για τα καλά και σε ετούτη τη χώρα, στρατηγικός κόμβος για «να «χωθεί» ακόμη περισσότερο στο μάτι της Ρωσίας» αποκλείοντάς την από όποια διάθεση εισόδου στα νότια Βαλκάνια, η Ελλάδα το 2018 έκανε επακριβώς και ακόμη χειρότερα εκείνο που προνοούσε το σχέδιο Νίμιτς κιόλας από το 2005 και 2008.

Όσο για τον Νίμιτς, από την απόλυτη πτώχευση στην υπερεικοσαετή μεσολαβητική του πορεία πέρασε ξαφνικά (όλα έγιναν τόσο βιαστικά, για καμία αντίδραση, έτσι δεν είναι;!) στην απόλυτη δόξα του πετυχημένου μεσολαβητή με την εκτεταμένη νίκη των Σκοπιανών και την ταπεινωτική ήττα των Ελλήνων που παραχώρησαν τα πάντα υποστηρίζοντας την ανούσια δικαιολογία πως δήθεν άλλη είναι η αρχαία ελληνική Μακεδονία (που δεν υπάρχει πια) και άλλη η σύγχρονη σλαβική Μακεδονία που υπάρχει και βεβαίως μονοπώλησε διεθνώς το όνομα «Μακεδονία», με ένα ακόμη πιο βλακώδες γεωγραφικό προσδιοριστικό «Βόρεια» που κιόλας τώρα, μόλις μερικοί μήνες μετά τις Πρέσπες, άρχισε να ατονεί και να ακούγεται όλο και λιγότερο.

Και πολύν πιθανόν στο μέλλον θα ακούγεται ακόμη λιγότερο! Όπερ έδει δείξαι!

(*) Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής, συγγραφέας Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

Πηγή: Μια «ιστορία αγρίων»: Το λεγόμενο «Σκοπιανό» και η τραγική αποτυχία του πολιτικού κόσμου https://hellasjournal.com/2019/07/mia-istoria-agrion-to-legomeno-skopiano-kai-i-tragiki-apotychia-toy-politikoy-kosmoy/

ΗΠΑ: Η Μοσάντ πίσω από το δίκτυο παιδεραστίας Επστάιν;

Από

anixneuseis

July 26, 2019

του Eric Margolis. Επιμέλεια: Ε.Δ. Νιάνιος.

[Eπιστρέφοντας από το Παρίσι, ο 45χρονος Τζέφρεϊ Επστάιν συνελήφθη στις ΗΠΑ για «σεξουαλική εκμετάλλευση και συνομωσία συνδεόμενη με σεξουαλική εκμετάλλευση» δεκαπέντε ανήλικων. Χάρις στην έρευνα της δημοσιογράφου Τζούλι Κ. Μπράουν της Χέραλντ Τριμπιούν η ΠΟΛΥΕΤΗΣ παράνομη δραστηριότητα – με πλήρη κάλυψη του κατεστημένου – του χρηματιστή Επστάιν έλαβε τέλος. Οι πληροφορίες θέλουν το δίκτυο Επστάιν να λειτουργεί ως «παγίδα μελιού» για να εκβιάζονται πολιτικές προσωπικότητες. Συνδέουν μάλιστα τον ίδιο με τη Μοσάντ. Η σύλληψή του είναι μια ενέργεια που στέφεται κατά του «φίλου» του Τραμπ – «φίλος» του υπήρξε και ο Κλίντον – ή αντίδραση του Αμερικανού Προέδρου στα δημόσια πράγματα των ΗΠΑ; Δύο έγκριτοι Αμερικανοί δημοσιογράφοι και ένας Αμερικανοεβραίος φωτίζουν όλες τις πλευρές της πολύκροτης αυτής υπόθεσης…Ε.Δ.Ν.]

Είχα πολλές παράξενες εμπειρίες κατά τη διάρκεια των δεκαετιών μου για να καλύψω Υπηρεσίες Πληροφοριών. Από την πρόσκληση στην έδρα της KGB στη Μόσχα, στην κινεζική αντίστοιχη υπηρεσία στο Πεκίνο, την αμερικανική στη Βιρτζίνια, τη λιβυκή στην Τρίπολη, την νοτιοαφρικανική, ακόμη και την αλβανική υπηρεσία πληροφοριών στα Τίρανα.

Αλλά τίποτα δεν ήταν πιο παράξενο από τη μέρα που προσκλήθηκα να γευματίσω στη Νέα Υόρκη με τον διάσημο Τζέφρεϊ Επστάιν. Το χρυσό αγόρι της κοινωνίας του Mανχάταν και της Παλμ Μπιτς βρίσκεται τώρα σε ένα απαίσιο κελί φυλακών κατηγορούμενο για σεξουαλικές σχέσεις με ανηλίκους. Το έχει κάνει μπροστά σε όλους από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά μέχρι πρόσφατα φαινόταν να έχει αλεξίσφαιρο.

Τη στιγμή που περνούσα την είσοδο της έπαυλης του Eπστάιν στην 71η οδό, το μεγαλύτερο ιδιωτικό σπίτι στην πόλη, ένας μπάτλερ με ρώτησε: “Θα θέλατε ένα ατομικό μασάζ, κύριε, από ένα όμορφο κορίτσι; Η προσφορά αυτή φαινόταν τόσο ακατάλληλη και περίεργη που την απέρριψα γρήγορα.

Η παγίδα με το… μέλι

Πιο σημαντικό από την αγένεια, ως παλιός παρατηρητής των Υπηρεσιών πληροφοριών, για μένα η προσφορά αυτή μύρριζε την παλιά παγίδα μελιού, μια τακτική για την παγίδευση και τον εκβιασμό ανθρώπων που ήταν ήδη παλιά όταν η Βαβυλώνα μόλις είχε κτιστεί. Ένα διακριτικό δωμάτιο με τραπέζι μασάζ, λιπαντικά και κάποιες κάμερες έτοιμες στο δωμάτιο.

Είχα φτάσει με μια μεγάλη Καναδή δημοσιογράφο που ήταν τότε κοντά στη μικρή φίλη του Eπστάιν, την Γκισλάιν Μάξγουελ και, λέγεται, μαστρωπό, το οποίο η Mάξγουλ αρνείται. Παραδόξως, η Mάξγουελ πίστευε ότι θα μπορούσα να πετύχω ώστε η KGB της Μόσχας να δημοσιεύσει δορυφορικές φωτογραφίες που να δείχνουν τη δολοφονία στο γιοτ του πατέρα της, του βαρόνου του Τύπου Ρόμπερτ Μάξγουελ, ο οποίος ήταν γνωστός διπλός πράκτορας για το Ισραήλ και την KGB, και μεγάλος εγκληματίας.

Παρών ήταν επίσης ο δικηγόρος Aλαν Ντέρσοβιτς, ο οποίος είχε διασώσει τον φερόμενο δολοφόνο Κλάους φον Μπυλόου, καθώς και έναν γίγαντα της βιομηχανίας ακινήτων της Νέας Υόρκης και διάφορες προσωπικότητες της εξέχουσας εβραϊκής ελίτ της πόλης. Όλοι τους είχαν επαίνους για το Ισραήλ.

Ο Eπστάιν φέρεται ότι είχε σχέσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Μπιλ Κλίντον, τον πρίγκιπα Άντριου της Μεγάλης Βρετανίας και τους είχε ταξιδέψει αρκετές φορές στο ιδιωτικό του αεριωθούμενο αεροπλάνο, γνωστό και ως το “Lolita Express”. Όλοι οι επισκέπτες αρνούνται οποιαδήποτε σεξουαλική δραστηριότητα. Αρνήθηκα να δειπνήσω με τον πρίγκιπα Άντριου.

Οι κατοικίες του Eπστάιν στο Μανχάταν και το Παλμ Μπιτς, τις οποίες επισκέφτηκα, ήταν γεμάτες από νεαρές μασέρ. Όλες ήταν κορίτσια εργατικής τάξης που κέρδιζαν πολλά χρήματα στον ελεύθερο χρόνο τους. Δεν είδα καμία ιδιαίτερη σχέση αυτών των κοριτσιών και τους καλεσμένους.

Ο Eπστάιν και ο Mάξγουελ δεν χωρούσαν στα εσώρουχά τους. Εκαναν επίδειξη των σεξουαλικών τους περιπετειών και κορόιδευαν την κοινωνία της Νέας Υόρκης. Ολοι αναρωτιόνταν ποια να είναι η πηγή του πλούσιου εισοδήματος του Eπστάιν, αλλά κανείς δεν ήξερε από πού προήλθε. Ισχυριζόταν ότι ήταν ο αποκλειστικός διαχειριστής μιας ομάδας μυστικών εκατομμυριούχων. Αλλά το μόνο πρόσωπο που εντοπίστηκε ήταν ο δισεκατομμυριούχος Lέσλι Βέξνερ, ιδιοκτήτης της Limited Brands και Victoria’s Secret. Ο Βέξνερ αρνήθηκε οποιαδήποτε γνώση των εικαζόμενων εγκλημάτων του Eπστάιν.

Τζέφρεϊ Επστάιν

Εκτός από σεξουαλικά παιχνίδια, ο Eπστάιν και ο Mάξγουελ έκαναν πολλά παράξενα πράγματα. Το FBI βρήκε διαμάντια, μετρητά και πλαστό διαβατήριο κατά τη διάρκεια επιδρομής στην έπαυλή του και έγγραφα με βάση τα οποία η καθαρή αξία της περιουσίας του ανέρχεται στα 559.120.954 δολ. Οι φοροελεγκτές ανυπομονούν να εξετάσουν τις πηγές αυτών των εσόδων.

Φαίνεται πιθανό ότι ασκήθηκε πολιτική επιρροή στον Αμερικανό δικηγόρο Αλεξάντερ Ακόστα (που παραιτήθηκε μετά τις επικρίσεις την περασμένη εβδομάδα) να συνάψει συμφωνία με τον Eπστάιν, ο οποίος είχε κατηγορηθεί από τη Φλόριδα για επίθεση εναντίον ενός παιδιού. Ο Eπστάιν τη γλύτωσε με 13μηνη συμβολική ποινή φυλάκισης που του επέτρεψε να εργάζεται από το γραφείο του μεγάλο μέρος της ημέρας.

Εμπλέκονται ο Tραμπ ή ο Κλίντον; Πόσο “γλεντοκοπούσαν” με τον Eπστάιν και απολάμβαναν από το εμπόριο της σάρκας του; Έχει ειπωθεί ότι ένα είδος έρευνας “πληροφοριών” στην περίπτωση του Eπστάιν του έβγαλε μια βαριά δικαστική απόφαση.

Ο Φιλ Τζιράρντι, πρώην αξιόπιστος πράκτορας της CIA, παρενέβη και κατηγόρησε τον Eπστάιν ότι ήταν πράκτορας ισραηλινής επιρροής. Ο Eπστάιν δέχτηκε μόνο συστάσεις και απελευθερώθηκε κατά την πρώτη κατηγορία του για κακοποίηση παιδιών λόγω των ισχυρών δεσμών του με το Ισραήλ, λέει ο Τζιράρντι. Για τον Τζιράρντι και αυτόν τον συγγραφέα, η επιχείρηση “μασάζ” του Eπστάιν ήταν μια κλασική επιχείρηση πληροφοριών με σκοπό να εκβιάζει ανθρώπους επιρροής να υπακούουν στις εντολές του Ισραήλ. Η Κλίντον είχε πέσει σε αυτή την παγίδα πριν από χρόνια όταν ήταν ακόμα πρόεδρος.

Τώρα, κοιτάξτε πόσο γρήγορα θα καλυφθεί αυτή την τεράστια δύσοσμη διαφθορά. Ήρθε η ώρα να αποστραγγίξουμε το βάλτο.

Πηγή: The Honey Trap On E 71 ST

Παιδεραστία και «βαθύ» αμερικανικό κράτος

Στην πραγματικότητα πρόκειται για επιχειρησιακό δίκτυο της Moσάντ, το οποίο χρονολογείται δεκαετίες πριν, από την εποχή που το πλοίο [ηλεκτρομαγνητικών πληροφοριών] USS Liberty χτυπήθηκε από άγνωστα ισραηλινά αεροπλάνα κατά τη διάρκεια του πολέμου των Εξι Ημερών, μια επίθεση που το Ισραήλ αργότερα αρνήθηκε. Ήταν ψέμα.

Το Ισραήλ δεν ήταν ο μεγαλύτερος σύμμαχός μας, αλλά ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Το Ισραήλ συμμετείχε επίσης στην επίθεση με ψεύτικη σημαία [False Flag False Flag Attack (SDFF)] στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ο βοηθός [Αναπληρωτής] του Πωλ Βόλφοβιτς μου το επιβεβαίωσε τότε, καθώς και δύο συνεργάτες της Moσάντ τους οποίους ρώτησα και απείλησα, οι οποίοι ειλικρινά μου το επιβεβαίωσαν και τους οποίους ενήργησα και απελάθηκαν στη συνέχεια.

Το βασικό πρόβλημα σε αυτό το δίκτυο παιδεραστών “Eπστάιν” είναι ότι πηγαίνει πίσω δεκαετίες.

Ο Τζεφ Επστάιν στρατολογήθηκε από τη Moσάντ ως πράκτορας επιρροής [της Moσάντ] διότι 1-ήταν επιβλητικός/πληυωρικός, 2-είχε κάποια νοημοσύνη αλλά προερχόταν από φτωχό εβραΙκό περιβάλλον, χωρίς πραγματική μόρφωση, χωρίς ξένες γλώσσες και ήταν τόσο ναρκισσιστής που η Μοσάντ μπορούσε να τον χειραγωγεί προς όλες τις κατευθύνσεις [προς τα πάνω και προς τα κάτω] και να δημιουργεί ένα ψεύτικο πρόσωπο / μύθο με/ για τον ίδιο, σύμφωνα με το οποίο ήταν πολυεκατομμυριούχος και μάλιστα δισεκατομμυριούχος, απένταρος, δεν έχει σημασία. Αλλά για να βεβαιωθεί ότι ο Τζέφρεϋ Επστάιν δούλευε όπως έπρεπε (από την πλευρά της Moσάντ), τον συνέδεσαν με έναν επιχειρησιακό πράκτορα της Moσάντ [ως υπάλληλο] με το όνομα [Γκισλάιν] Μάξγουελ, την κόρη του Ρόμπερτ Μάξγουελ, έναν από τους μεγαλύτερους απατεώνες στον κόσμο, ο οποίος ήταν επιχειρησιακός πράκτορας της Moσάντ. Πέθανε το 1991 [Ο Ρόμπερτ Μάξγουελ] (είτε σκοτώθηκε είτε πέθανε φυσιολογικά), και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συντελεστές της Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, περισσότερο από οποιονδήποτε. Έτσι η κόρη του ήταν ο υπεύθυνος ελέγχου του Τζεφ Επστάιν. Την ίδια στιγμή είχαμε στη Νέα Υόρκη την «NXIVM», η οποία είχε επικεφαλής έναν μη Εβραίο ονόματι Kέιο Ρανιέρ, αλλά ελεγχόταν από δύο Εβραίες γυναίκες [ Κλαρ & Σάρα] της οικογένειας Μπρόνφμαν, και η οποία λειτουργούσε ως φορέας διάδοσης της παιδεραστίας.

Τώρα, γιατί η παιδεραστία είναι τόσο θανατηφόρα / αποτελεσματική; Από τη σκοπιά της Υπηρεσίας Πληροφοριών, κατά τη γνώμη μου, ως επιχειρησιακός πράκτορας των Πληροφοριών και σε αντίρροπη επιρροή / παρέμβαση, ένα από τα πιο αηδιαστικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε στον κόσμο των Πληροφοριών, είναι να σας αντικαταστήσουν ή να επιλεγείτε με βάση ότι χρησιμοποιήσατε το «βάζο του μελιού» της παιδεραστίας: όχι ένα κλασικό βάζο μελιού με έναν ενήλικο [σεξ], αλλά ένα παιδί [παιδοεγκληματικότητα]. Όταν χρησιμοποιείτε ένα παιδί, το τρομοκρατείτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χρησιμοποιώντας το, και μπορείτε να [κρατήσετε / εκβιάσετε] όποιον εμπλέκεται στην παιδεραστία: δεν μπορεί να μιλήσει πια , το παιδί δεν μπορεί να πει τίποτα, οπότε είναι ένας νόμιμος τρόπος να δυσφημίσετε τόσο τον επιχειρησιακό πράκτορα [στόχος] όσο και το ίδιο το πρόβλημα [που θα μπορούσε να διεγείρει / θέσει ο στοχευμένος επιχειρησιακός πράκτορας] και το παιδί [που δεν μπορεί να πει τίποτα]. Παρ ‘όλα αυτά, η Moσάντ έμπλεξε / εξέθεσε /ανακάτεψε / επιστράτευσε έναν τέτοιο αριθμό επιχειρησιακών πρακτόρων / πολιτικών / προσώπων που εμπλέκονταν στην παιδο-εγκληματικότητα στο πλαίσιο της δράσης του δικτύου Eπστάιν ή NXIVM, με τις δύο κόρες Μπρόνφμαν: μιλάμε εδώ για χιλιάδες ανθρώπους [της αμερικανικής δημόσιας ζωής]. Όλα οδηγούν στην προεδρία, από την οικογένεια Μπους και μετά: την οικογένεια Μπους, τον Μπους Τζούνιορ, τον Τζέμπ Μπους, μετά τους Κλίντον, τον Μπιλ και τη Χίλαρι η οποία είναι παθολογική ψεύτρια σε ακραίο βαθμό, και τους Ομπάμα, οι οποίοι είχαν ένα ολόκληρο ιστορικό παιδεραστικής ομοφυλοφιλίας.

Πώς έδρασε η Μοσάντ

Να τι έκακναν οι Ισραηλινοί, υπό την επίβλεψη δύο λαμπρών αξιωματικών της Μοσάντ [Εφραίμ] Χάλεβι και [Ντάνι] Γιατόμ: και οι δύο χρησιμοποίησαν την παιδο-εγκληματικότητα με τη μορφή βάζων μελιού, προκειμένου να τυλίξουν / εξουδετερώσουν οποιαδήποτε από τους επιχειρησιακούς πράκτορες / πολιτικούς μας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τζεφ Επστάιν ήταν ένας επιχειρησιακός πράκτορας εθελοντής / έτοιμος / πρόθυμος, που επιδόθηκε εθελοντικά στην παιδο-εγκληματικότητα. Οι Ισραηλινοί το γνώριζαν, δημιούργησαν ένα αφήγημα ότι ήταν ένας δισεκατομμυριούχος, πίσω του βρίσκονταν ο Λέσλι Βέξνερ, υποστηριχτής / θεωρητικός προστάτης, και εικονικά εργαζόταν στην επενδυτική τράπεζα Μπέαρ Στίιμς, που κατά ειρωνεία της τύχης ήταν μια άλλη διεφθαρμένη εβραϊκή εταιρεία η οποία συνεργαζόταν με την Ντρέξελ Μπούρνχαμ [Λάμπερτ], άλλη μια διεφθαρμένη εβραϊκή επιχείρηση. Έτσι έχουμε ένα μεγάλο πυρήνα της διαφθορά που μας οδηγεί πίσω έως τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν είχαμε Εβραίους όπως ο [Λάρυ] Σιλβερστάιν, ο οποίος κατείχε το δάνειο / Ασφάλεια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, είχαμε επίσης τον [Φρανκ] Λόουρυ, τον [Ρον] Λώντερ και τον [ο Λιούις] Αϊζενμπεργκ: όλοι αυτοί οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτή την επίθεση με ψεύτικη σημαία που αφήσαμε να πραγματοποιηθεί.

Έτσι, από τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο Tραμπ συνειδητοποίησε ότι οι Ισραηλινοί είχαν εμπλακεί με διείσδυση] στις Υπηρεσίες Πληροφοριών [και τη δημόσια ζωή μας] προκειμένου να θέσουν σε κίνδυνο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποτέ δεν το ξέχασε, και αυτό που έκανε ανοιχτά ήταν να απομακρυνθεί [εναντίον τους] και κάποια στιγμή αποφάσισε ότι θα διώξει / κατηγορήσει κάθε έναν από τους επιχειρησιακούς πράκτορες που εμπλέκονταν. όπως και τους Ισραηλινούς με βάση κατηγορίες για παιδεραστία. Όχι με βάση την κατηγορία κατασκοπείας, διότι αυτή δεν θα ευσταθούσε, αλλά ο Αλέξανδρος Aκόστα, ο Υπουργός Εργασίας του Tραμπ, ήταν σωστός όταν είπε ότι ο Eπστάιν μπόρεσε να ξεφύγει από τις κατηγορίες εισαγγελέων της Φλόριντα επειδή εργαζόταν στην Υπηρεσία Πληροφοριών: γιατί δεν εμπλέκεται μόνο ο Μοσάντ, αλλά και ξεκάθαρα και η CIA. Η παλιά CIA [προ-Tραμπ], όχι η σημερινή. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή οι ήρωες ολόκληρης αυτής της ιστορίας δεν είναι μόνο ο Tραμπ και ο Λευκός Οίκος, αλλά και τα μέλη αυτού που θεωρώ “βαθύ κράτος μου”, που είναι αυτό για το οποίο μιλώ εδώ και 20 χρόνια: οι [υπηρέτες του Κράτους] NSA, NRO, NGA, η CIA (η “νέα” CIA) και άλλοι οργανισμοί συλλογής πληροφοριών που τίναξαν στον αέρα όλη αυτή την επιχείρηση, τα τελευταία 10 έως 20 χρόνια. Επειδή κατά τη σάρωση του NSA [= επιτήρηση ROEM] των τηλεφώνων μας, [μέσω] των μεταδεδομένων, όπως τα αποκαλούν, παγίδεψαν / παρεμπόδισαν τις ισραηλινές [δραστηριότητες] να εκθέσουν άτομα [στοχευμένα] παντού στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο.

Αυτό που έχουμε εδώ είναι ένα πραγματικό πρόβλημα με το Ισραήλ, και το Ισραήλ προειδοποιείται επειδή ο πρέσβης μας, ο Εβραίος πρεσβευτής εδώ, καθώς και ο Ζάρεντ Κούσνερ, έκαναν μια πολύ σαφή δήλωση: “Ισραήλ, προειδοποιείστε ότι αν δεν συνάψετε ειρηνευτική συνθήκη με τους Παλαιστινίους, θα υπάρξουν πολύ πιο σοβαρές επιπτώσεις από ό, τι μπορείτε να φανταστείτε. Η αρχή της αποσυναρμολόγησης και της επιδρομής των επιχειρησιακών πρακτόρων σας της Moσάντ, είναι όλοι παρόντες (τους γνωρίζουμε) και θα τους βάλουμε στη φυλακή, είναι μόνο η αρχή του τι μπορούμε να κάνουμε στο μέλλον του Ισραήλ. ”

Έτσι, ως Εβραίος, δεν είμαι υπερήφανος για αυτό που έκαναν οι Αμερικανοί Εβραίοι. Βρίσκω τους περισσότερους από αυτούς αλαζονικούς, αγνώμονες, χωρίς ίχνος από τον παγκόσμιο πολιτισμό, στερημένους κατανόησης του τι μας συνέβη κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, χωρίς να καταλαβαίνουν τι είναι πραγματικά το Ισραήλ – και δεν είναι το ιερό Ισραήλ που πιστεύουν οι άνθρωποι -, γιατί ήμουν εκεί κατά τη δεκαετία του 1980, όταν δημιούργησαν τη Χαμάς, ήμουν εκεί όταν οι στρατηγοί τρομοκρατούσαν τους Παλαιστινίους και όταν η ιντιφάντα δημιουργήθηκε.

Αλλά επιτρέψτε μου να σας παραθέσω τον ραβίνο μου, ο οποίος ήταν στην πραγματικότητα ένα μέλος της οικογένειάς μου [Joseph Ber] Soloveitchik, ο οποίος είπε: «για να είσαι καλός Εβραίος ή καλός άνθρωπος, πρέπει απλά να ακολουθήσεις την οδό της δικαιοσύνης και να αποφεύγετε το κακό.»

Steve R. Pieczenik, OPUS 167 Mossad Epstein Connection

2,5 εκ. σεξο-αγοραπωλησίες αγοριών ετησίως!

του John W. Whitehead

“Οσο η πολιτική και οικονομική ελευθερία μειώνεται, η σεξουαλική ελευθερία τείνει σε αντιστάθμισμα να αυξάνεται. Και ο δικτάτορας…θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να ενθαρρύνει αυτή την [δεύτερη] ελευθερία. “– Aλντους Χάξλευ, Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος

Η εξουσία διαφθείρει.

Όποιος έχει διαφορετική γνώμη αγνοεί το θέμα.

Πολιτική, θρησκεία, αθλητισμός, κυβέρνηση, διασκέδαση, επιχειρήσεις, ένοπλες δυνάμεις: ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο χώρος για τον οποία μιλάτε, όλοι χαρακτηρίζονται από συμπεριφορές ελεεινές, απεχθείς, παρακμιακές, θλιβερές, κακές, ανήθικες και διεφθαρμένες, ένα είδος ασυδοσίας όταν εμπλέκεται η πλούσια και ισχυρή ελίτ στην Αμερική.

Στην εποχή της κομματικής πολιτικής και ενός βαθιά πολωμένου πληθυσμού, η διαφθορά – ιδιαίτερα όταν πρόκειται για σεξουαλική ακολασία, διαφθορά και επιθετική συμπεριφορά – έχει γίνει ο μεγάλος εξισωτής.

Πάρτε τον Τζέφρεϊ Επστάιν, τον δισεκατομμυριούχο χρηματιστή, παιδεραστή, που καταδικάστηκε και πρόσφατα συνελήφθη με την κατηγορία της σεξουαλικής επίθεσης, του βιασμού και της εμπορίας δεκάδων κοριτσιών για σεξουαλικούς σκοπούς.

Ο Eπστάιν πιστεύεται ότι εκμεταλλεύτηκε το προσωπικό του δίκτυο διακίνησης σεξ όχι μόνο για τη δική του ευχαρίστηση αλλά και για την τέρψη των φίλων και των συναδέλφων του. Σύμφωνα με την Washington Post, “πολλές από τις νεαρές γυναίκες […] λένε ότι προσφέρθηκαν σε πλούσιους και διάσημους σεξουαλικούς συνεργάτες κατά τις βραδιές Eπστάιν“. Σε διάφορες περιπτώσεις, ο Eπστάιν έπαιρνε τους φίλους του στο ιδιωτικό του αεροπλάνο, το επονομαζόμενο “Lolita Express“.

Αυτό αποτελεί μέρος του αξιοθρήνητου υπόβαθρου της Αμερικής.

Η βαριά βιομηχανία της…παιδεραστίας

Όπως εξήγησα σε άλλο άρθρο, το εμπόριο του σεξ με παιδιά – αγορά και πώληση γυναικών, κοριτσιών και αγοριών για σεξ, μερικά και εννέα ετών – έχει γίνει μια κερδοφόρα επιχείρηση στην Αμερική. Είναι ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος τομέας οργανωμένου εγκλήματος και το δεύτερο πιο προσοδοφόρο παράνομα διακινούμενο προϊόν, μετά τα ναρκωτικά και τα πυροβόλα όπλα.

Στις ΗΠΑ γίνονται ετησίως 2,5 εκατομμύρια αγοραπωλησίες παιδιών σεξουαλικού ενδιαφέροντος από ενήλικες.

Δεν είναι μόνο τα κορίτσια που είναι ευάλωτα σε αυτά τα αρπακτικά.

Σύμφωνα με μια έρευνα του 2016, “τα αγόρια αποτελούν περίπου το 36% των παιδιών που έχουν παγιδευτεί στην αμερικανική βιομηχανία του σεξ (περίπου το 60% είναι γυναίκες και λιγότερο από το 5% είναι άνδρες και γυναίκες τρανσέξουαλ)” .

Ποιος αγοράζει ένα παιδί για σεξ;

Άνδρες, καθόλα συνηθισμένοι, από όλα τα κοινωνικά στρώματα. “Θα μπορούσε να είναι ο συνάδελφός σας, ο γιατρός σας, ο πάστοράς σας ή η σύζυγός σας”, γράφει ο δημοσιογράφος Tιμ Σουόρεν, ο οποίος έχει περάσει περισσότερο από ένα χρόνο διερευνώντας το σεξουαλικό εμπόριο στην Αμερική.

Συνήθεις άνδρες, ναι.

Υψηλοί προστάτες

Υπάρχουν όμως και ασυνήθιστοι άνδρες, όπως ο Τζέφρεϊ Επστάιν, οι οποίοι ανήκουν σε ένα ισχυρό, πλούσιο και ελιτίστικο τμήμα της κοινωνίας που λειτουργεί σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες ή, πιο συγκεκριμένα, το οποίο μπορεί να παρακάμπτει μάλλον κανόνες που, παραβιαζόμενοι από εμάς τους υπόλοιπους, επισύρουν βαριές ποινές.

Αυτοί οι άνθρωποι αποφεύγουν κάθε ευθύνη αξιοποιώντας ένα σύστημα ποινικής δικαιοσύνης που συμμορφώνεται με τις επιθυμίες των ισχυρών, των πλουσίων και των ελίτ.

Πριν δέκα και πλέον χρόνια, όταν ο Eπστάιν κατηγορήθηκε για βιασμό και επίθεση σε νεαρά κορίτσια, πέτυχε μια συμφωνία μυστικής συνηγορίας με τον εισαγγελέα Αλεξάντερ Aκόστα, τον σημερινό υπουργό Εργασίας του Προέδρου Tραμπ, η οποία του επέτρεπε να αποφύγει τις ομοσπονδιακές κατηγορίες και να πάρει το ισοδύναμο μιας σύστασης: του επιτρέπεται να “εργάζεται” στο σπίτι έξι ημέρες την εβδομάδα πριν επιστρέψει στη φυλακή για ύπνο. Αυτή η συμφωνία μυστικής συνηγορίας θεωρήθηκε παράνομη από έναν ομοσπονδιακό δικαστή.

Ωστόσο, το πρόβλημα είναι ότι ο Eπστάιν δεν έδρασε μόνος του.

Συνεπιβάτες Κλίντον και Τραμπ

Μιλώ όχι μόνο για τους συνεργούς του Eπστάιν που στρατολόγησαν και εκπαίδευσαν τα νεαρά κορίτσια που κατηγορείται ότι βίασε, ότι τους επιτέθηκε, πολλά από τα οποία είναι άστεγα ή ευάλωτα, αλλά και από τον κύκλο φίλων και συναδέλφων του με επιρροή, συμπεριλαμβανομένων των Μπιλ Κλίντον και Ντόναλντ Τραμπ. Ο Κλίντον και ο Tραμπ, δύο γνωστοί κυνηγοί ποδόγυρων, οι οποίοι επίσης κατηγορήθηκαν για σεξουαλικές παρανομίες από σημαντικό αριθμό γυναικών, ήταν επιβάτες της Express Lolita.

Όπως αναφέρει το Associated Press, “Η σύλληψη του δισεκατομμυριούχου χρηματιστή με κατηγορίες για σεξουαλική σωματεμπορία παιδιών εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πόσο γνώριζαν, οι ισχυροί συνεργάτες του, τις αλληλεπιδράσεις του διαχειριστή του hedge fund με τα ανήλικα κορίτσια και αν έκλεινα τα μάτια τους σε ενδεχόμενες παράνομες συμπεριφορές.”

Οντως, μια πρόσφατη απόφαση του Δεύτερου Εφετείου που επιτρέπει την έκδοση ενός εγγράφου 2.000 σελίδων σχετικά με την υπόθεση Eπστάιν εγείρει ισχυρισμούς για σεξουαλική κακοποίηση στην οποία ενέχονται “πολλοί εξέχοντες Αμερικανοί πολιτικοί, ισχυροί διευθυντές εταιριών, αλλοδαποί πρόεδροι, πρωθυπουργός και άλλοι ηγέτες του κόσμου. ”

Αυτό δεν είναι μικροπταίσμα που αφορά κλεφτρόνια. Είναι η καρδιά του σκότους.

Σεξουαλικοί σκλάβοι. Σεξουαλική διακίνηση. Μυστικές εταιρίες. Ισχυρές ελίτ. Κυβερνητική διαφθορά. Δικαστικές παρατυπίες.

Για άλλη μια φορά, η πραγματικότητα ξεπερνά τη μυθοπλασία.

Πριν από είκοσι χρόνια, η τελευταία ταινία του Στάνλεϋ Κιούμπρικ, Μάτια ερμητικά κλειστά, έδωσε στους τηλεθεατές μια απαίσια ιδέα μιας μυστικής σεξουαλικής κοινωνίας που ανταποκρίνονταν στις χειρότερες απαιτήσεις των πλουσίων μελών της, στοχεύοντας ευάλωτες νέες γυναίκες. Δεν είναι τόσο διαφορετικό από τον πραγματικό κόσμο, όπου ισχυροί άνδρες, ατιμώρητοι, απολαμβάνουν τις ζωώδεις τους παρορμήσεις.

Ο Κούμπρικ έχει αφήσει να εννοηθεί ότι αυτές οι μυστικές κοινωνίες ανθίζουν επειδή είμαστε ικανοποιημένοι να ζούμε με μάτια κλειστά, αρνούμενοι τις τρομακτικές και προφανείς πραγματικότητες που κυριαρχούν μεταξύ μας.

Με αυτόν τον τρόπο, γινόμαστε συνένοχοι σε καταχρηστικές συμπεριφορές γύρω μας.

Έτσι επεκτείνεται η διαφθορά της κυβερνητικής ελίτ.

Για κάθε Eπστάιν που τελικά καλείται να λογοδοτήσει την παράνομη σεξουαλική εκμετάλλευση μετά από χρόνια προστασίας από κυρίαρχες ελίτ, υπάρχουν εκατοντάδες παρόμοιοι – ίσως χιλιάδες – στους λαβύρινθους της εξουσίας και του πλούτου, των οποίων οι επιθέσεις εναντίον των πλέον ευάλωτων μεταξύ μας συνεχίζονται αμείωτες.

Αν και τα εικαζόμενα εγκλήματα του Eπστάιν είναι άκρως βδελυρά από μόνα τους, αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης αφήγησης που εξηγεί πώς μια νοοτροπία του δικαίου γίνεται βόθρος και γόνιμο έδαφος για τυράννους και αρπακτικά.

Θυμάστε την «Κυρία DC» που εκμεταλλεύεται μια σεξουαλική επιχείρηση από τηλεφώνου; Οι πελάτες της περιλάμβαναν χιλιάδες υπαλλήλους, λομπίστες και αξιωματούχους του Πενταγώνου, του FBI και του αμερικανικού ΣΔΟΕ, εκπροσώπους ομάδων συμφερόντων και υπαλλήλους, καθώς και αξιόλογους δικηγόρους, χωρίς κανένας τους να εκτεθεί ποτέ ή να τιμωρηθεί.

Η εξουσία διαφθείρει. Ακόμη χειρότερα, όπως συμπέρανε ο ιστορικός του 19ου αιώνα, ο Λόρδος Aκτον: “Η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα.”

Δεν έχει σημασία αν μιλάτε για έναν πολιτικό, έναν νεόπλουτο της ψυχαγωγίας, έναν εταιρικό διευθύνοντα σύμβουλο ή έναν αστυνομικό: δώστε σε ένα άτομο – ή μια κυβερνητική γραφειοκρατία – υπερβολική εξουσία και αφήστε το να πιστέψει ότι είναι ανέγγιχτο και ότι δεν θα λογοδοτεί για τις πράξεις του και αυτές οι εξουσίες θα κάνουν καταχρήσεις. Βλέπουμε αυτή τη δυναμική να κυριαρχεί καθημερινά σε κοινότητες σε ολόκληρη την Αμερική.

Ένας αστυνομικός πυροβολεί έναν άοπλο πολίτη χωρίς αξιόπιστο λόγο και δεν τρέχει τίποτε. Ένας πρόεδρος χρησιμοποιεί διατάγματα για να παρακάμπτει το Σύνταγμα και δεν τρέχει τίποτε. Μια κυβερνητική υπηρεσία παρακολουθεί τις επικοινωνίες των πολιτών της και δεν τρέχει τίποτε. Ένας νεόπλουτος της ψυχαγωγίας παρενοχλεί σεξουαλικά τις εκκολαπτόμενες ηθοποιούς και τη βγάζει καθαρή. Ο αμερικανικός στρατός βομβαρδίζει ένα πολιτικό νοσοκομείο και επιστρέφει, αυτό είναι όλο.

Η κατάχρηση εξουσίας, η υποκρισία που τροφοδοτείται από τις φιλοδοξίες και η εσκεμμένη αδιαφορία για επιλήψιμες πράξεις, που καθιστούν δυνατή μια τέτοια κατάχρηση, λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, είτε είναι σεξουαλικά εγκλήματα, είτε διαφθορά της κυβέρνησης ή του κράτους δικαίου.

Είναι η ίδια παλιά ιστορία: ο άνθρωπος προσβάλλει την εξουσία, ο άνθρωπος καταχράται υπερβολικά της εξουσίας, ο άνθρωπος εκφοβίζει και απειλεί με αντίποινα, ή χειρότερα, όποιον τον αψηφά, και ο άνθρωπος τη βγάζει καθαρή εξαιτίας μια κουλτούρα συμμόρφωσης στην οποία κανείς δεν μιλάει επειδή δεν θέλουν να χάσουν τη δουλειά τους, τα χρήματά τους ή τη θέση τους ανάμεσα στην ελίτ.

Κρίση του συστήματος

Δεν πρέπει να ανησυχούμε μόνο για τα σεξουαλικά αρπακτικά.

Για κάθε Τζέφρεϊ Επστάιν – ή Μπιλ Κλίντον ή Χάρβεϋ Γουαινστάιν ή Ρότζερ Εΐλ ή Μπιλ Κόσμπυ ή Ντόναλντ Τραμπ – ο οποίος τελικά κατηγορήθηκε για τη σεξουαλική του συμπεριφορά, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι στο αστυνομικό κράτος των ΗΠΑ που ξεφεύγουν μετά από μια δολοφονία – σε πολλές περιπτώσεις, κυριολεκτικά – απλά επειδή μπορούν.

Ο αστυνομικός κατ’ αρχή που πυροβολεί τον άοπλη πολίτη και δημιουργεί προβλήματα, μπορεί να πάρει άδεια μετ ‘αποδοχών ή να εργαστεί σε άλλο αστυνομικό τμήμα, αλλά ισοδυναμούν με επίπληξη. Οι πυροβολισμοί και οι επιδρομές των ειδικών ομάδων της αστυνομίας (SWAT) και η υπερβολική χρήση βίας θα συνεχιστούν, καθώς οι αστυνομικές ενώσεις, οι πολιτικοί και τα δικαστήρια δεν θα κάνουν τίποτα για να την σταματήσουν.

Τα γεράκια πολέμου που αποκομίζουν κέρδη διεξάγοντας ατέλειωτους πολέμους στο εξωτερικό, σκοτώνοντας αθώους πολίτες σε νοσοκομεία και σχολεία ή στο σπίτι και μετατρέποντας την αμερικανική πατρίδα σε πεδίο μάχης θα συνεχίσουν να το κάνουν, γιατί ούτε ο πρόεδρος ούτε οι πολιτικοί θα τολμήσουν να αμφισβητήσουν το σύμπλεγμα. Ο Οργανισμός Εθνικής Ασφάλειας, ο οποίος χωρίς εντολή παρακολουθεί τα δίκτυα Internet και τηλεφωνίας, θα συνεχίσει να το κάνει, επειδή η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να παραιτηθεί από τις εξουσίες που κακώς απέκτησε και τον απόλυτο έλεγχο του πληθυσμού.

Αν δεν αλλάξει κάτι στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτές τις καταφανείς καταχρήσεις εξουσίας, τα ναρπακτικά του αστυνομικού κράτους θα συνεχίσουν να καταστρέφουν τις ελευθερίες μας, τις κοινότητές μας και τη ζωή μας.

Η αστυνομία θα συνεχίσει να σκοτώνει και θα σκοτώνει άοπλους πολίτες. Οι κυβερνητικοί πράκτορες, και η τοπική αστυνομία, θα συνεχίσουν να ντύνονται και να συμπεριφέρονται ως στρατιώτες σε πεδίο μάχης. Οι ογκώδεις κυβερνητικοί οργανισμοί θα συνεχίσουν να παραπλανούν τους φορολογούμενους παραβιάζοντας τις ελευθερίες μας. Οι κυβερνητικοί τεχνικοί θα συνεχίσουν να κατασκοπεύουν ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και τηλεφωνικές κλήσεις. Οι κυβερνητικοί εργολάβοι θα συνεχίσουν να σκοτώνουν όλους τους εχθρούς τους, διεξάγοντας ατέλειωτους πολέμους στο εξωτερικό.

Οι ισχυροί άνδρες -και οι γυναίκες- θα συνεχίσουν να καταχρώνται των εξουσιών τους, βλέποντας τους γύρω τους ως υποδεέστερους και δεύτερης κατηγορίας, ανάξιους εκτίμησης, και δεν θα σέβονται τα νόμιμα δικαιώματα και την προστασία που πρέπει να παρέχονται σε όλους τους Αμερικανούς.

Και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα.

Όπως επισημαίνω στο βιβλίο μου Battlefield America: Ο πόλεμος κατά του αμερικανικού λαού, οι Αμερικανοί ανέχθηκαν για πολύ καιρό μια ολιγαρχία στην οποία μια ισχυρή ομάδα πλούσιων ψηφοφόρων έκανε κουμάντο. Απότισαν φόρο τιμής στον πατριωτισμό επιτρέποντας ταυτόχρονα στο στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα να εξαπλώνει το θάνατο και την καταστροφή στο εξωτερικό. Και από πολιτική σκοπιμότητα έκλεισαν τα μάτια σε όλα τα είδη των επιλήψιμων αδικημάτων.

Πρέπει να αποκαταστήσουμε το κράτος δικαίου για όλους, χωρίς εξαίρεση.

Να τι σημαίνει με μια λέξη το πρωτείο του κράτους δικαίου: σημαίνει ότι όλοι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από το νόμο, όλοι σέβονται το νόμο με τον ίδιο τρόπο και κανείς δεν εξαιρείται για την πολιτική του, τις σχέσεις του, τον πλούτο του, την κοινωνική του θέση ή οποιοδήποτε άλλο εντυπωσιακό επιχείρημα, για να παρέχει ειδική μεταχείριση στην ελίτ.

Αυτή η κουλτούρα συμμόρφωσης πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να τερματιστεί η αυτονόμηση των μικρών τυράννων και των πολιτικών θεών. Η κατάσταση άρνησης πρέπει να σταματήσει.

Ας μην επιτρέψουμε το σεξουαλικό σκάνδαλο Eπστάιν να γίνει ένας νέος σταθμός στον κύκλο του Τύπου, ο οποίος εξαφανίζει πολύ σύντομα, γρήγορα ξεχνά, όταν παίρνει τη θέση του ένας άλλος προκλητικός τίτλος.

Η εμπορία φύλων, όπως πολλά από τα δεινά μας, είναι μια πολιτισμική ασθένεια που πηγάζει από τη σκοτεινή καρδιά του αμερικανικού αστυνομικού κράτους. Φανερώνει μια εκτεταμένη διαφθορά που εκτείνεται από τα υψηλότερα επίπεδα εξουσίας στις πιο κρυμμένες γωνιές και βασίζεται στη σιωπή και τη συνενοχή μας, αφού κλείνουμε τα μάτια σε επιλήψιμες πράξεις.

Αν θέλουμε να τερματίσουμε αυτά τα λάθη, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ορθάνοιχτα.

John Whitehead

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://lesakerfrancophone.fr/au-coeur-des-tenebres-les-predateurs-sexuels-au-sein-de-lelite-du-pouvoir-americain

Ο Τραμπ, ο Τζόνσον και τα μαθήματα του ’30

Από

anixneuseis

July 26, 2019

του Gideon Rachman Financial Times/euro2day.gr

Οι αντιδράσεις στην άνοδο των ναζί κατά τη δεκαετία του 1930 και οι ομοιότητες -σε πολιτικό επίπεδο- με το σήμερα. Το δίλημμα για τις μετριοπαθείς δυνάμεις και πότε πρέπει να σημάνει συναγερμός για τις πολιτικές αναταράξεις.

Δημοσιεύθηκε: 24 Ιουλίου 2019 – 08:03

Πριν από μερικές εβδομάδες, καθόμουν στο γραφείο Συντηρητικού βουλευτή στο Λονδίνο, ο οποίος είχε απελπιστεί με την προοπτική να γίνει ηγέτης του κόμματός του ο Μπόρις Τζόνσον και στη συνέχεια πρωθυπουργός. Μιλήσαμε για πολιτικά και για το ποια βιβλία διάβαζε.

Ανέφερα πως είχα μόλις τελειώσει τα απομνημονεύματα του Sebastian Haffner«Αψηφώντας τον Χίτλερ» (Defying Hitler). «Το έχω εδώ», απάντησε ο βουλευτής, τείνοντας προς τη βιβλιοθήκη του. «Δεν είναι εξαιρετικό;»

Μου φάνηκε σημαντικό πως και οι δυο διαβάζαμε για την δεκαετία του 1930 προκειμένου να προσπαθήσουμε να βγάλουμε κάποιο νόημα για το 2019. Κανένας μας δεν πιστεύει πως ο κ. Τζόνσον ή ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μετενσαρκώσεις του Χίτλερ ή του Μουσολίνι. Όμως και οι δυο βρήκαμε ενδιαφέροντα τα απομνημονεύματα του Haffner για έναν άλλον, πιο «λεπτό», λόγο. Παρέχουν μια εξαιρετική εικόνα για το πώς είναι να ζεις σε μια περίοδο πολιτικών αναταραχών.

Τα απομνημονεύματα του Haffner γράφτηκαν το 1939 –μόλις πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος. Ήταν επτά ετών στην αρχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 και έφυγε από τη Γερμανία εξόριστος το 1938. Το βιβλίο του (που ανακαλύφθηκε από τον γιό του μόλις το 1999, όταν καθάριζε διάφορα έγγραφα του πατέρα του μετά τον θάνατό του), παρέχει μια σύγχρονη αίσθηση του πώς ήταν να παρακολουθείς την άνοδο των Ναζί στην εξουσία –και τους φόβους, τις αμφιβολίες και τα ηθικά διλήμματα που εγείρονται καθώς αναδύεται ένα νέο και ανησυχητικό είδος πολιτικής.

Τότε, όπως και τώρα, οι πολιτικά μετριοπαθείς πρέπει διαρκώς να θέτουν το ερώτημα, πόσο σοβαρό είναι αυτό; Είναι απλώς κακόγουστο ή είναι πραγματικά επικίνδυνο; Και η σωστή αντίδραση είναι να πέφτεις με τα μούτρα στην πολιτική ή να αποσύρεσαι στον ιδιωτικό βίο;

Στη σημερινή Βρετανία, το Συντηρητικό κόμμα έχει στραφεί προς την εθνικιστική δεξιά, και το Εργατικό κόμμα έχει καταληφθεί από την ακροαριστερά. Έτσι, πολλοί κεντρώοι μένουν πολιτικά άστεγοι. Ο Haffner πιάνει αυτό το συναίσθημα, όταν γράφει για το «εμείς –αυτό το απροσδιόριστο εμείς, χωρίς όνομα, χωρίς κόμμα, χωρίς επιχειρήματα και χωρίς δύναμη».

Τα παράπονα των σημερινών λαϊκιστών πως ένα «βαθύ κράτος» στις ΗΠΑ και στη Βρετανία εμποδίζει τη βούληση του λαού, θυμίζει την περιγραφή που κάνει ο Haffner για την ακροδεξιά στη Γερμανία την δεκαετία του 1920: «Με βαθύ μίσος επινόησαν τη λέξη ‘σύστημα’ για την απροσδιόριστη δύναμη που τους περιόριζε… Για την ώρα, τουλάχιστον, τους περιόριζε».

Ο Haffner, ένας μορφωμένος νεαρός δικηγόρος, αισθάνονταν μια βαθιά διανοητική περιφρόνηση για τους Ναζί και «την αποκρουστική φρασεολογία τους, κάθε συλλαβή της οποίας υποδήλωνε μια βίαιη ηλιθιότητα». Όμως η περιφρόνησή του αποδείχθηκε πως ήταν μια πολιτική παγίδα, διότι «έτεινα να μην τους παίρνω και πολύ στα σοβαρά –μια συνηθισμένη στάση μεταξύ των μη έμπειρων αντιπάλων τους, που τους βοήθησε πολύ».

Σε κάθε στροφή, πάλευε με το ερώτημα του πόσο άσχημα θα γίνουν τα πράγματα. Λίγο αφότου οι Ναζί ανέλαβαν την εξουσία, αισθάνθηκε «ξεκάθαρα πως αυτό που συνέβη μέχρι τώρα ήταν απλώς αηδιαστικό και τίποτα περισσότερο. Όμως αυτό που θα μπορούσε να συμβεί σύντομα, είχε κάτι το ποιο αποκαλυπτικό».

Καθώς τα γεγονότα κινούνταν προς μια όλο και πιο επικίνδυνη κατεύθυνση, ο Haffner και οι φίλοι του υιοθέτησαν διαφορετικούς ψυχολογικούς μηχανισμούς άμυνας. Ένας ισχυρός πειρασμός ήταν απλά να σταματήσουν να δίνουν σημασία στις ειδήσεις και να «σφαλίσει κανείς τα παράθυρά του και να αποσυρθεί στους τέσσερις τοίχους της ιδιωτικής ζωής του».

Ένας άλλος ήταν να παρηγορηθούν με αυτά που δεν είχαν αλλάξει – τα τμήματα του κράτους και του δημόσιου βίου που εξακολουθούσαν να μοιάζουν σταθερά και οικεία. Άρα, κοιτάζοντας πίσω στο 1933, τη χρονιά που ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος της Γερμανίας, ο Haffner σημειώνει πως «ο Καγκελάριος μπορούσε καθημερινά να εκστομίζει τις αισχρότερες προσβολές κατά των Εβραίων». Όμως, από την άλλη, «η διαδικασία του νόμου δεν είχε αλλάξει καθόλου». Οι θεσμοί της Γερμανίας και οι δικλείδες ασφαλείας παρέμεναν σε ισχύ.

Άρα, είναι λάθος να πιστεύουμε πως η βίαιη ρητορική ενός αυταρχικού ηγέτη έχει λιγότερη σημασία απ’ ότι οι θεσμοί του κράτους;

Εκ των υστέρων, σημειώνει με πικρία ο Haffner, «πρέπει να παραδεχθώ πως έτεινα να βλέπω την αδιατάρακτη λειτουργία του νόμου, και πράγματι τη συνεχιζόμενη κανονική πορεία της καθημερινής ζωής, ως έναν θρίαμβο κατά των Ναζί».

Όμως, το 1933, καθώς εργάζονταν σε μια νομική βιβλιοθήκη, τάγματα εφόδου μπήκαν στο κτήριο και άρχισαν να διώχνουν τους Εβραίους αναγνώστες. Προς ντροπή του, ο Haffner βρέθηκε να πρέπει να διαβεβαιώνει τους παρείσακτους πως δεν ήταν Εβραίος.

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο τώρα είναι σοκαριστικό. Όμως, ψάχνοντας για κάποια οπτική για το 2019, είναι επίσης καθησυχαστικό, αφού φαίνεται τόσο μακρινό από αυτό που μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ μόλις είπε σε μαύρες, ισπανόφωνες και μουσουλμάνες βουλευτές να «γυρίσουν πίσω από εκεί που ήρθαν». Ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας έχει πει πως οι μουσουλμάνες που φορούν το νικάμπ μοιάζουν με γραμματοκιβώτια. Όμως εξακολουθεί να μοιάζει αδιανόητο πως μια μέρα τάγματα ασφαλείας μπορεί να διώξουν ομάδες της μειονότητας από δημόσιους χώρους.

Πότε όμως σημαίνουμε τον συναγερμό; Από την εξορία στο Λονδίνο, ο Haffner θυμόταν: «μου πήρε αρκετό καιρό να καταλάβω πως ο νεανικός μου ενθουσιασμός ήταν σωστός και η πλούσια εμπειρία του πατέρα μου ήταν λάθος· πως υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με τον ήρεμο σκεπτικισμό».

Η ενστικτώδης αντίδρασή μου στην άνοδο του κ. Τζόνσον και στη ρητορική του κ. Τραμπ είναι ακόμα ο «ήρεμος σκεπτικισμός». Αλλά πάλι, βρίσκομαι περίπου στο ίδιο στάδιο της ζωής που βρίσκονταν ο πατέρας του Haffner το 1933.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1691385/o-tramp-o-tzonson-kai-ta-mathhmata-toy-30.html

Turkey Invites The Russians Into NATO – OpEd

Από

anixneuseis

July 26, 2019

By Neville Teller July 24, 2019

Turkey is not quite a founder member of the North Atlantic Treaty Organization (NATO), but with Greece was the first addition to the 12 nations that set up the organization in 1949. Both countries were admitted in 1952 in recognition of the vital strategic positions they occupied as outposts of Western democracy. The hope at the time, with the Cold War at its iciest, was that Turkey would help protect NATO’s eastern flank from Soviet aggression.

In the event Turkey frequently diverged from the consensus view within the alliance, but since Recep Tayyip Erdogan came to power – first as Turkey’s prime minister, and later as President – Turkey has pursued strategic and foreign policy goals increasingly at odds with the West. Believing that NATO was strategically dependent on Turkey, and that its place within the organization was impregnable, Erdogan has pursued his own agenda. For example, even when Western countries combined to fight Islamist terror groups like al-Qaeda and Islamic State, Erdogan continued supporting the Islamist Muslim Brotherhood and its offshoots. In Syria Turkey is at loggerheads with the US over its support for Kurdish forces that Turkey views as terrorists.

Now, however, Turkey has placed itself so at odds with NATO that its very membership is being questioned.

At issue are two big arms deals being pursued by Ankara. Turkey wants to buy 100 F-35s, the latest generation of US stealth jet fighters, produced by the Lockheed Martin Corporation. But Turkey is also engaged in installing Russia’s advanced S-400 air-defense missile system. Defying strenuous American objections and the threat of sanctions, Turkey received the first shipment from Russia on July 12.

If the deal in respect of the American F-35s were to go ahead, the situation would become impossible. The S-400 is designed to detect and shoot down stealth fighters like the F-35. If Turkey acquired both, the Russian engineers and other specialists required to set up the S-400 system would be able to learn much about the American-made fighter jets.

So when it became perfectly apparent that Erdogan was insistent on receiving the Russian ground-to-air missile system, Washington cancelled the F-35 deal. In a formal statement issued on July 17 the White House said: “The F-35 cannot coexist with a Russian intelligence collection platform that will be used to learn about its advanced capabilities.”

Pentagon strategists doubtless see the S-400 deal as part of Russian President Putin’s plan to undermine NATO, and Washington has already said that the administration intends to impose sanctions on Turkey. Legislation known as the Countering America’s Adversaries through Sanctions Act (CAATSA) targets purchases of military equipment from Russia. The president could impose a range of measures such as banning visas to Turkish officials, and denying access to the US-based Export-Import Bank. Harsher options include blocking transactions with the US financial system and denying export licences.

On the face of it, opponents of the Russo-Turkish deal seem to find no comfort in the fact that the advanced Russian S-400 system is to be installed in a NATO country, and is likely to be fully exposed to Western scrutiny. Russia’s President Putin has doubtless discounted that downside on two grounds. The first is that the export version of the S-400 system being supplied to Turkey differs significantly from what Russia itself uses – and that in any case Russia is working on a more advanced system for itself. The second is the political benefits of Russia having infiltrated into the heart of NATO.

The sale will certainly enhance Russia’s growing influence in the Middle East. Every future NATO operation will have to take into account the presence of the S-400 system in Turkey – a disruptive effect on the Western alliance very much to Putin’s liking. And on the plus side the S-400 deal draws a line under the breakdown in Russo-Turkish relations which occurred back in 2015, when Turkey shot down a Russian jet on its southern border with Syria. The following year a Turkish policeman, shouting “don’t forget Syria”, shot and killed the Russian ambassador at an art gallery in Ankara.

If this dispute between Turkey and the US results in the imposition of sanctions on Turkey, it could strain the long and close relationship between the US and Turkish militaries. An especially sensitive issue would be the impact on the Incirlik air base, close to the city of Adana in southern Turkey, 70 miles from the Syrian border. The base is operated jointly by the US and Turkish air forces, while air force personnel from other NATO countries are often stationed there. Critically, some 50 of America’s tactical nuclear weapons, a leftover of the Cold War, are stored at Incirlik.

A NATO spokesman recently emphasized that “Interoperability of our armed forces is fundamental to NATO for the conduct of our operations and missions” and that Russia’s S-400 system is considered “technically incompatible with the weapons systems used by NATO countries.”

It is doubtful if Erdogan considered that his insistence on acquiring the Russian S-400 anti-aircraft missile could lead to Turkey’s continued membership of NATO being seriously put in question. Yet calls for Turkey’s expulsion have appeared in various media. The broad consensus of opinion is that this would be a step too far. In any event, there seems to be nothing in the NATO’s rules about expelling a member. Such a step has never occurred, and if it were ever seriously considered, the procedures would have to be invented from scratch. This wrangle is likely to have a less dramatic resolution.

https://www.eurasiareview.com/24072019-turkey-invites-the-russians-into-nato-oped/

1...2,6352,6362,637...3,033 Σελίδα 2,636 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

How trashy TV made children dumber and enabled a wave of populist leaders

Stratfor: Πόσο μεγάλη είναι η απειλή των S-400

Η αξία της αντιαεροπορικής άμυνας

Οι περιορισμοί των αντιαεροπορικών συστημάτων

Σχεδιασμένα να είναι «παίκτες ομάδας»

Κάποια σημερινά παραδείγματα

Οι ΗΠΑ κάνουν τους λογαριασμούς τους για την μετά Ερντογάν εποχή – Του ετοιμάζουν βαριά “καμπάνα”

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ήρθε, πράγματι, η σειρά της Τουρκίας;

Δυο σχολές σκέψεις στην Ουάσιγκτον για την Τουρκία: Η συνήθεια να “αρμέγει” την Αμερική

ΜΠΟΡΙΣ ΤΖΟΝΣΟΝ: Δείχνει Τραμπ αλλά θα γίνει …Τσίπρας

Μήπως μας πηγαίνουν για “πακέτο” Ελληνοτουρκικών, Κυπριακού και υδρογονανθράκων;

Τους τα δίνουμε όλα. Τι παρέχουν;

Μια «ιστορία αγρίων»: Το λεγόμενο «Σκοπιανό» και η τραγική αποτυχία του πολιτικού κόσμου

ΗΠΑ: Η Μοσάντ πίσω από το δίκτυο παιδεραστίας Επστάιν;

Παιδεραστία και «βαθύ» αμερικανικό κράτος

Πώς έδρασε η Μοσάντ

2,5 εκ. σεξο-αγοραπωλησίες αγοριών ετησίως!

Ο Τραμπ, ο Τζόνσον και τα μαθήματα του ’30

Turkey Invites The Russians Into NATO – OpEd

By Neville Teller July 24, 2019