Αρχική Blog Σελίδα 2634

ΓΑΛΙΑ: Διείσδυση ισλαμιστών στις κρατικές υπηρεσίες

Από
anixneuseis
-
0

του Yves Mamou

[Χρειάστηκαν 53 ακροάσεις, 60 ώρες εγγραφών και επτά μήνες κοινοβουλευτικών εργασιών για τη σύνταξη μιας Εκθεσης Κοινοβουλευτικού Ελέγχου στη Γαλλία για τη διείσδυση ισλαμιστών – όχι απλώς μουσουλμάνων – στον κρατικό μηχανισμό της χώρας. Σύμφωνα με την επιτροπή, τα αποτελέσματα είναι ανησυχητικά και απαιτείται «πολύ επαγρύπνηση και καλύτερο «κοσκίνισμα» για την κάλυψη ευαίσθητων θέσεων για να αποφύγουμε οποιαδήποτε έκνομη ενέργεια».

Ο απολογισμός της Εκθεσης: 21.039 μουσουλμάνοι δημόσιοι υπάλληλοι, ήταν εξτρεμιστές  τρομοκρατικού χαρακτήρα, από τους οποίους οι 10.092 εξακολουθούν να είναι. Από αυτούς 1.500 «άσκησαν ή ασκούν ένα ή περισσότερα επαγγέλματα χαρακτηριζόμενα ευαίσθητα λόγω της φύσης των προσφερόμενων υπηρεσιών (οδικές μεταφορές, αεροπορικές εταιρίες, προσωπικό ασφαλείας κ.λπ.)» Αποδεικνύεται ότι ο ευρωπαϊκός ηδονισμός και η θρησκευτική αδιαφορία αδυνατούν να συγκινήσουν τους μουσουλμάνους νέους , οι οποίοι, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, σε ποσοστό 40% πιστεύουν στη σαρία και όχι στη δημοκρατία.

Στα δύο κείμενα που ακολουθούν, βλέπουμε τι – και δεν – έκαναν οι πολιτικοί της Γαλλίας – Δεξιοί και Αριστεροί – και, προπαντός, το πώς οι προδευτικές ελίτ τρομοκρατούσαν κάθε πατριωτική φωνή επί σαράντα χρόνια, για να οδηγηθεί η χώρα σε αυτή την κατάσταση… Ε.Δ.Ν.]

 Καθημερινή σκηνή στους δρόμους του Παρισιού © SEVGI / SIPA

Η κοινοβουλευτική έκθεση για τον εξισλαμισμό των δημόσιων υπηρεσιών θέτει ένα τεράστιο ερώτημα: γιατί οι πολιτικές, ενημερωτικές, ακαδημαϊκές και οικονομικές ελίτ παρέμειναν κωφοί σε όλες τις προειδοποιήσεις, τα βιβλία και τις εκθέσεις με θέμα τον εξισλαμισμό των συνοικιών και των επιχειρήσεων; Γιατί παραμένουν τυφλοί στη μισαλλοδοξία στις σχολικές τάξεις ή στο δρόμο; Γιατί παρέμειναν αδιάφοροι για την άλωση των προαστίων και την άνοδο του αντισημιτισμού σε αυτές τις γειτονιές;

Σκόπιμη βλαπτική πολιτική

Ίσως πρέπει να διατυπωθεί η ακόλουθη υπόθεση: δεν υπήρχε «τύφλωση», αλλά μια σκόπιμη βλαπτική στρατηγική. Ο ισλαμισμός – αυτός των Αδελφών Μουσουλμάνων και των Σαλαφιστών – δεν θα μπορούσε να εγκατασταθεί στη Γαλλία με τέτοια ευκολία αν δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί αξιωματούχοι που να του κρατούν την πόρτα.

Όλες οι κυβερνήσεις, αριστερές και δεξιές, που διαδέχονταν η μία την άλλη επί τριάντα χρόνια, γνώριζαν ότι η ιρανική σιιτική επανάσταση το 1979 και η επαν-εξισλαμισμός, ως αντίκτυπος, των σουνιτικών αραβικών πληθυσμών θα είχαν τις επιπτώσεις τους στον αραβικό και αφρικανικό μουσουλμανικό πληθυσμό που ζει στη Γαλλία.

Όλες οι κυβερνήσεις κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι η ισλαμική κινητικότητα στη Μέση Ανατολή θα δημιουργούσε προβλήματα στην επικράτειά μας. Για την αντιμετώπισή της, αναλήφθηκε μια διπλή στρατηγική η οποία ακμάζει και σήμερα: ο πρώτος άξονας αυτής της πολιτικής ήταν να κάνουμε τα πάντα για να θεσμοποιήσουμε το Ισλάμ ώστε να επιτρέψουμε την εμφάνιση ενός μοναδικού μουσουλμανικού συνομιλητή, ικανού να συνομιλεί με τις δημόσιες αρχές και να διαβιβάζει μηνύματα στους ιμάμηδες. Ο δεύτερος άξονας ήταν να κατευνάσει την οργή στα προάστια και αλλού από μια πολιτική οικονομικών, πολιτιστικών και θεσμικών δώρων με σκοπό να αποδείξουν την καλή θέληση των δημόσιων αρχών.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80, οι διαδοχικοί υπουργοί Εσωτερικών έκριναν ότι οι Μουσουλμάνοι της Γαλλίας αναφέρονται για όλα τα θρησκευτικά ζητήματα στους ηγέτες των χωρών καταγωγής τους.

Ενώ όλοι οι αραβικοί ηγέτες αποσταθεροποιήθηκαν από τον ισλαμισμό, ο Πιέρ Ζοξ, ο Σαρλ Πασκουά, ο Ζαν-Πιέρ Σεβενμάν, ο Νικολά Σαρκοζί και σήμερα ο Εμμανουήλ Μακρόν ανέλαβαν να χτίσουν εκ νέου ένα “Ισλάμ της Γαλλίας” για να λύσουν όλα τα προβλήματα. Όλες οι προσπάθειές τους (Corif, CFCM, Ίδρυμα για το Ισλάμ της Γαλλίας … και σύντομα ο διορισμός ενός «μεγάλου ιμάμη της Γαλλίας») είχαν ως αποτέλεσμα μόνο ένα πράγμα: την αναγνώριση του πιο ελευθεροκτόνου ισλαμισμού (του Αδελφούς Μουσουλμάνους) κάτω από τα εμβλήματα της Δημοκρατίας.

Ήταν το 1997 με τον Ζαν-Πιέρ Σεβενεμάν που το κράτος θα παρακάμψει τον κοσμικό χαρακτήρα γενικεύοντας τις εκμισθώσεις για να βοηθήσει στην κατασκευή τζαμιώνσε οικόπεδα που παραχωρούνταν δωρεάν από τους δήμους. Το μέτρο απέβλεπεστην αντιμετώπιση του σαλαφισμού των τζαμιών των υπογείων, αλλά αυτό το Ισλάμ ακμάζει τώρα ακόμα καλύτερα αναγνωρισμένο και ευϋπόληπτο.

Το 2003 ο Νικολά Σαρκοζί δημιούργησε το γαλλικό Συμβούλιο μουσουλμανικής λατρείας (το οποίο κατελήφθη εξ εφόδου και ελέγχεται από το UOIF, γνωστό και ως Μουσουλμανική Αδελφότητα) ως κρατικός συνομιλητής. Χωρίς να αντλήσει διδάγματα από προηγούμενες αποτυχίες, ο Μπερνάρ Καζνέβ, Υπουργός Εσωτερικών υπό την Ολάντ, θα ανανεώσει τα λάθη των προκατόχων του με τη δημιουργία ενός νέου οργάνου, το Ίδρυμα του Ισλάμ της Γαλλίας, υπεύθυνο για την επίλυση όλων των προβλημάτων που εκκρεμούσαν από το 1980. Αυτός ο υπουργός εσωτερικών αρνήθηκε να καταλάβει ότι η “μουσουλμανική κοινότητα” δεν υπάρχει. Λόγω της απροθυμίας των πιο δυναμικών ηγετών της – των ισλαμιστών – να υπακούσουν στο κράτος.

Οι Υπουργοί Δικαιοσύνης και το Συμβούλιο της Επικρατείας φέρουν ιστορική ευθύνη για τη διασπορά στη Γαλλία των ισλαμιστικών πρακτικών.

Η Κριστιάν Τωμπιρά, υπουργός Δικαιοσύνης, μετά την επίθεση εναντίον του Τσάρλι Εμπντό, θα εκδώσει μια ελευθεροκτόνα εγκύκλιο που διέταζε τους εισαγγελείς της Γαλλίας να πάψουν οποιαδήποτε κριτική των θρησκειών (υπονοείται οποιαδήποτε κριτική του Ισλάμ, για να μη στιγματίζουν τους μουσουλμάνους).

Η αυθεντική δικαστική τζιχάντ που άνοιξε εναντίον διάφορων πνευματικών προσωπικοτήτων (Ζωρζ Μπενσουσάν, Ερίκ Ζεμούρ, Μωχάμεντ Λουιζί …) είναι η συνέπεια αυτής της πολιτικής. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, από την πλευρά του, δεν βοήθησε πολύ τις πολιτικές μας να κάνει μια “θρησκεία” στο Ισλάμ πολλαπλασιάζοντας αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις υπέρ της μαντήλας στο σχολείο, της μαντήλας στο δρόμο, της μπούρκας (ευτυχώς στη συνέχεια μπλοκαρίστηκε με νόμο), ή υπέρ της μουσουλμανικής μετανάστευσης ή ακόμα και του μπουρκίνι …

Αυτές οι πολιτικές, με την ιδέα του κατευνασμού, υπονόμευσαν τα θεμέλια της ανεξιθρησκείας και της ελευθερίας έκφρασης για να δώσουν εγγυήσεις στους Ισλαμιστές εγγύηση.

«Δεν υπάρχει γαλλικό Εθνος!»

Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2007, ο Νικολά Σαρκοζί δημιουργεί ένα Υπουργείο Μετανάστευσης, Ενταξης, Εθνικής Ταυτότητας και Συνεργασίας, το οποίο ανέθεσε στον Μπρις Ορτεφέ. Αυτός επείγεται, το έτος διορισμού του, και επισκέπτεται, για να υπογράψει διμερείς συμφωνίες μετανάστευσης, το Κονγκό, τη Γκαμπόν, το Μπενίν, τη Σενεγάλη, την Τυνησία, τον Μαυρίκιο, το Πράσινο Ακρωτήριο ή τη Μπουρκίνα Φάσο. Το 2009, ο Eρίκ Μπεσόν, με προέλευση από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ο οποίος τον διαδέχεται, σπεύδει να απαξιώσει το υπουργείο του, δηλώνοντας: «Η Γαλλία δεν είναι ούτε λαός, ούτε γλώσσα, ούτε έδαφος, ούτε θρησκεία, είναι ένα σύμφυρμα λαών που θέλουν να ζήσουν μαζί. Δεν υπάρχει Γάλλος αυτόχθονος, υπάρχει μόνο μια Γαλλία από επιμειξίες.”

Είναι το ίδιο αυτό όραμα της Γαλλίας που συναντούμε υπό τον Φρανσουά Ολάντ και τον Eμμανουέλ Mακρόν. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε τις δηλώσεις του Εμμανουέλ Μακρόν για τη γαλλική ταυτότητα; “Δεν υπάρχει γαλλικός πολιτισμός. Υπάρχει πολιτισμός στη Γαλλία. Και είναι ποικιλόμορφος’’.

https://www.causeur.fr/islam-de-france-modere-162727

 

40 χρόνια ‘’προοδευτικής’’ πλύσης εγκεφάλου…

της Michèle Tribalat

Μετά το μπικίνι και το τόπλες, καιρός ήταν η Γαλλία να γνωρίσει και το μπουρκίνι!

Οι συντάκτες αυτού του βιβλίου είχαν τη λαμπρή ιδέα να επαναλάβουν όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν για τη μετανάστευση και το Ισλάμ τα τελευταία σαράντα χρόνια, υπενθυμίζοντας τα “γεγονότα και τις αποφάσεις” όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Αυτή η υπενθύμιση γίνεται μέσω πολυάριθμων αποσπασμάτων από αρχεία. Για τους συγγραφείς του δεν γνωρίζουμε τίποτα, δεδομένου ότι η υπογραφή είναι αυτή μιας ανώνυμης συλλογικότητας. Αλλά καταλαβαίνουμε, διαβάζοντας, ότι είναι πολλοί, δεδομένης της σημαντικής τεκμηρίωσης που έπρεπε φέρουν εις πέρας.

Η προσαρμογή των ντόπιων

Ο τίτλος του βιβλίου «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ – και όχι η ιστορία του εξισλαμισμού της Γαλλίας» – επιμένει στη γαλλική μεθόδευση της απόρριψης οποιουδήποτε χαρακτηριστικού της ταυτότητας ενός έθνους εγκαταλελειμμένου από τις ελίτ, οι οποίες εργάζονται ενσυνείδητα για την εξημέρωση των αυτοχθόνων που στραβομουτσουνιάζουν στην προσαρμογή που τους ετοιμάζουν.

Αυτό το βιβλίο είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε όλα αυτά που έχουμε την τάση να ξεχνούμε ή απλά δεν είχαμε παρατηρήσει και τα οποία, με τα χρόνια, συγκροτούν σύστημα. Διηγείται την αργή εξέλιξη μιας φιλοϊσλαμικής ιδεολογίας, από την οποία διαπνέεται ένα μεγάλο μέρος των πνευματικών και ενημερωτικών ελίτ των οποίων ο αριστερός οδηγός δράσης αρχίζει να αλλάζει στην αρχή της περιόδου και γίνεται, με τα χρόνια, ηγεμονικός.

Κάθε τίτλος των 40 κεφαλαίων είναι μια χρονολογική σήμανση (από το 1979 έως το 2018), συνοδευόμενο από μια παράθεση που δίνει τον τόνο. Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινά με την Ιρανική επανάσταση του 1979, με αυτά τα λόγια του Σερζ Ζουλύ στην Liberation: «Η χαρά κάνει την είσοδό της στην Τεχεράνη». Το τελευταίο κεφάλαιο ανοίγει με την «πατάτα» του Νικολά Μαρτέν της France Culture, που αποκαλύπτει «την ασχετοσύνη του και τις ασυνείδητες προκαταλήψεις»: «Αν οι μετανάστες κάνουν περισσότερα παιδιά, θα γίνουν περισσότεροι από μας;»

Αυτό το βιβλίο είναι μια ευκαιρία να κατανοήσουμε όσα ακούμε σήμερα, και στα οποία  δεν δίναμε σημασία στο παρελθόν. Ποιος θυμάται ότι το 1979, απαντώντας στις παρατηρήσεις του Ζωρζ Μαρσαί [ηγέτη του ΚΚΓ], η Libération δημοσίευσε ένα άρθρο του Φρεντζ Σταμπουλί, του Πανεπιστημίου της Τύνιδας, που συνηγορούσε υπέρ μιας απο-αποικιοποίησης των μυαλών των δυτικών πληθυσμών, για να μπορέσουν “να δεχθούν ακόμη και να ενθαρρύνουν το νόμιμο δικαίωμα των Αλλων να παραμείνουν αυτό που θέλουν να είναι “;  Ήμασταν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και ήδη, η αφομοίωση φαινόταν αποκρουστική. Ηδη οι ντόπιοι έπρεπε να εναρμονιστούν με τους νεοφερμένους.

Οι «μετριοπαθείς» Μουσουλμάνοι

Από τη δεκαετία του 1980 ακόμη, τα λόγια των λεγόμενων «μετριοπαθών» μουσουλμάνων γίνονταν δεκτά με ευγένεια, ακόμα κι αν δήλωναν το ίδιο πράγμα με εκείνα των άλλων εξειδικευμένων ισλαμιστών. Στη Le Monde του Μαρτίου 1989, ο Moχάμεντ Aρκούν, ένας μεγάλος «μετριοπαθής» αν υπάρχει τέτοιος, έφθασε να κατηγορεί, χωρίς να εγείρει την παραμικρή κατακραυγή, «τον λόγο του Διαφωτισμού για την υποκατάσταση του θεολογικού λόγου με το δόγμα της κυριαρχίας». Δεν του απαντήσαμε.

Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η συνήθεια της αντιστροφής ή του ψέματος από παράλειψη, τόσο πολύ διαδόθηκε ώστε ο Τύπος αναφέρει μερικές φορές ακριβώς το αντίθετο από ό, τι λέγεται, αποσιωπώντας τα πιο ενοχλητικά. Αυτό είναι το θέμα του κεφαλαίου 2014. Εκείνη τη χρονιά, ο «μετριοπαθής» Νταλίλ Μπουμπακέρ, διευθυντής του Τζαμιού του Παρισιού και πρόεδρος του Γαλλικού Συμβουλίου Μουσουλμανικής Λατρείας (CFCM), δημοσιοποιεί την Πολιτική σύμβαση των μουσουλμάνων της Γαλλίας για τη συμβίωση, μαγειρεμένη από το CFCM. Ακούγεται καλά στα αυτιά μας. Στη συνέντευξη Τύπου, ο Νταλίλ Μπουμπακέρ προσέχει να μην αναφέρει το άρθρο 5 της σύμβασης που αφορά στην ένδυση, και το οποίο καθιστά τη  μαντήλα ισλαμική υποχρέωση. Τα λίγα ΜΜΕ που αναφέρονται στη σύμβαση είχαν λόγους να χαίρονται, χωρίς ποτέ να μιλάμε για το άρθρο 5. Έτσι, η Le Monde ανέφερε ότι «το μήνυμα αυτό ήρθε την κατάλληλη στιγμή.» Πρόσθεσε ότι “το κείμενο επιδιώκει επίσης να εξαλείψει τις υποψίες που βαρύνουν το Ισλάμ. “Το Ισλάμ είναι απόλυτα συμβατό με τους νόμους της Δημοκρατίας”, έγραψε […], το κείμενο αναφέρει ότι “οι μουσουλμάνοι της Γαλλίας επιθυμούν να ενταχθούν στην αναβίωση της θρησκευτικής σκέψης στο Ισλάμ” και να “προσαρμόσουν πρακτικές “στη γαλλική κοινωνία. Ο Ζαν-Λουί Μπιανκό χαιρέτισε επίσης αυτή την πρόοδο. Το Médiapart, το Le Nouvel Observateur και η Ligue de l’enseignement δεν παρέλειψαν. Η ανοιχτή επιστολή τριών γυναικών της συλλογικότητας «Γυναίκες χωρίς πέπλο» της Aubervilliers, που εμφανίστηκε στο Μarianne και που καταδίκαζε την CFCM, δεν θα έχει αντίκτυπο. Οι φεμινίστριες δεν θα κινηθούν. Ενθουσιασμένος από αυτή τη σκόπιμη παρανόηση, ο Νταλίλ Μπουμπακέρ επανήλθε τον Ιούνιο του 2017 όταν ανάρτησε στην ιστοσελίδα του τζαμιού του Παρισιού, κείμενα υβριστικά, περιφρονητικά και εχθρικά προς τον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό, κείμενα που βασικά επαναλαμβάνουν το ισλαμικό δόγμα γι’ αυτό το θέμα. Χωρίς να προκαλεί, εδώ και πάλι, την παραμικρή αντίδραση.

Η περίπτωση Ρεντεκέρ

Ευτυχώς, το κεφάλαιο του 2006 μας υπενθύμισε ήδη την έλλειψη αποφασιστικότητας στην οποία σέρνονταν οι καταφρονητές του Ρομπέρτ Ρεντεκέρ*, απειλούμενου με θάνατο και καταδικασμένου στην παρανομία επειδή έγραψε στη Le Figaro ό,τι είχαν γράψει άλλοι πριν απ’ αυτόν για το Ισλάμ. Είναι αλήθεια, ευκολότερο και λιγότερο επικίνδυνο να στεκόμαστε δίπλα στον ισχυρότερο. Ο Oλιβιέ Ρουά το είδε ως “έναν ιστό ηλιθιοτήτων”, η Le Monde, ως “ουρλιαχτά”, η Liberation μίλησε για «σατανικό άρθρο». Και, περήφανη για το θάρρος της, η επικεφαλής της σελίδας “Debats” της Le monde  διαβεβαίωσε τους αναγνώστες της εφημερίδας: Αν το άρθρο είχε προταθεί στη Le Monde, «σίγουρα δεν θα το δημοσιεύσαμε». Βρίσκουμε λοιπόν τους “συνήθεις ύποπτους”, συμπεριλαμβανομένου του Le Nouvel Observateur, το οποίο έχει το θράσος να γράψει ότι ο Ρομπέρ Ρεντεκέρ δεν είναι θύμα ισλαμιστών, εκδικητικών μουσουλμάνων, αλλά “της αλαζονείας του σκεπτόμενου καλαμιού”, αμφισβητώντας του έτσι την ιδιότητα του φιλόσοφου. Μαζί τους και η Témoignage chrétien  που βλέπει στο άρθρο του Ρομπέρτ Ρεντεκέρ μια ακροδεξιά ισλαμοφοβική προσβολή και το Paris Match  που ωθεί το μέγιστο στην ηθική ανατροπή μιλώντας για γεμάτο μίσος χρονικό ενός «χαζούλη» που επιδιώκει τη διασημότητα, ανάξιου για υπεράσπιση στο όνομα της ελευθερίας έκφρασης.

Η περίπτωση Σαλμάν Ρούσντι

Οι συντάκτες του βιβλίου βλέπουν σ’ αυτό μια αντιστροφή, η οποία καταλογίζει βία στο θύμα. Ο Oλιβιέ Ρουά κερδίζει το πρωτείο της δειλίας όταν, τον Σεπτέμβριο του 2006, στη Libération, κατηγορεί τον Ρομπέρ Ρεντεκέρ ότι «προκαλεί τη φατάουα», και δεν πρέπει να εκπλήσσεται για το τι μπορεί να του συμβεί. Για τον Oλιβιέ Ρουά, που επανέρχεται στο Esprit, ο “Ρομπέρ Ρεντεκέρ είναι ρατσιστής”.

Και, αν θέλουμε να επιστρέψουμε στο κεφάλαιο 1989, θα βρούμε το ίδιο είδος πνευματικής υποτονικότητας στην υπόθεση Ρούσντι. Απλά θυμηθείτε τι έγραψε ο μεγάλος Ζακ Μπερκ στη Le Figaro εκείνης της εποχής. Θα προτιμούσε να μην μεταδίδονται οι Σατανικοί Στίχοι στη Γαλλία και θεωρεί ότι ο Σαλμάν Ρούσντι δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να συγχέεται με ήρωα της ελεύθερης σκέψης, αφού προσβάλλει τον προφήτη του Ισλάμ τόσο χονδροειδώς.

Να μην ξεχάσουμε την υπόθεση των δανικών γελοιογραφιών του 2005, η οποία έδωσε στους Ευρωβουλευτές την ευκαιρία να δείξουν το θάρρος τους υιοθετώντας ψήφισμα που καταγγέλλει τις καταχρήσεις της ελευθερίας έκφρασης, οι οποίες υποκινούν το «θρησκευτικό μίσος, το ρατσισμό και την ξενοφοβία» και εκφράζοντας τη «συμπαράστασή τους για όσους αισθάνονταν προσβεβλημένοι από τις γελοιογραφίες του Προφήτη Μωάμεθ». Το Συμβούλιο των Υπουργών της ΕΕ αποφάσισε τελικά, θυμηθείτε, ένα κείμενο στο οποίο είχε θεωρήσει απαραίτητο να διευκρινίσει ότι «η ελευθερία της έκφρασης έπρεπε να σέβεται την πίστη και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις».

Η τυραννία της σιωπής

Αυτή είναι μια αντιστροφή της ερμηνείας πρόκλησης μίσους του Φλέμινγκ Ρόουζ για την υποκίνηση μίσους, ο οποίος μιλά για την αντιστροφή του αποτελέσματος και του αιτίου στο βιβλίο του, Η Τυραννία της Σιωπής, αμετάφραστου στα γαλλικά. Ας θυμηθούμε μόνο την κατάπληξη που ένοιωσε όταν συμμετείχε στις 10 Δεκεμβρίου 2005 σε μια συζήτηση που διοργάνωσε η Διεθνής Αμνηστία και το Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Δανίας, το οποίο είχε εγκαταστήσει ένα πανό με τον οργουελικό τίτλο “Θύματα της ελευθερίας έκφρασης” (http://www.micheletribalat.fr/439913052). Το βιβλίο απεικονίζει την εξέλιξη της αντιστροφής και τις ενέργειες που χρειάστηκαν για να σιωπήσουν, τουλάχιστο, όσοι θα έμπαιναν στον πειρασμό να ζητούν διαύγεια.

Ο ίδιος ο Ζακ Σιράκ είχε καταδικάσει τα κινούμενα σχέδια, γεγονός που έκανε τη φιλόδοξη CFCM να ζητήσει έναν νόμο που απαγορεύει τη βλασφημία, αίτημα που αποδέχτηκε ο Éρίκ Ραούλ πρώην Υπουργό Ενσωμάτωσης! Αυτή η περίπτωση των κινούμενων σχεδίων είχε τις συνέπειες που γνωρίζαμε και ενίσχυσε την Τυραννία της Σιωπής που καταγγέλλει ο Φλέμινγκ Ρόουζ, της οποίας τα καταστροφικά αποτελέσματα περιγράφονται πλήρως στις σελίδες αυτού του βιβλίου.

Ακόμη και χωρίς γραπτό νόμο για τη βλασφημία, η ελευθερία έκφρασης είναι μια απόμακρη μνήμη. Οι αυξανόμενες αγωγές έχουν ισχυρή δύναμη εκφοβισμού. Ακόμα και όταν οι διωκόμενοι κερδίζουν τη δίκη, η απόπειρα εκφοβισμού τους κάνει όλο και πιο διακριτικούς και πιο επιφυλακτικούς και  αποθαρρύνει αυτούς που θα ένοιωθαν τον πειρασμό να εκφραστούν ελεύθερα. Και, μετά το Σαρλί Εβντό, η απειλή συγκεκριμενοποιήθηκε.

Ο φόβος έφθειρε την έννοια του σεβασμού και της ανοχής. Ο Σαλμάν Ρούσντι φοβόταν πάνω απ ‘όλα ότι οι καλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να ενδώσουν στο φόβο ονομάζοντάς τον σεβασμό. Ο Γενς-Μάρτιν Ερικσεν και ο Φρέντρικ Στζέρνφελτ, δύο Δανοί ερευνητές, μιλούν για “σεβασμό-μαφία”.

Ο φόβος απομάκρυνε επίσης κάθε ιδέα ανατροπής …

Ενώ περιμέναμε οι πολιτικές, πνευματικές και ενημερωτικές ελίτ να υπερασπιστούν την ελευθερία της έκφρασης, συχνά είχαν την ψευδαίσθηση ότι υπερασπίζονται τους αδύναμους και τους απόκληρους. Έτσι υπερασπιζόμενοι τους μουσουλμάνους που θεωρούν αυθεντικούς, χωρίς μεγάλη διάκριση, εγκατέλειψαν τους αντιφρονούντες που υιοθέτησαν φιλελεύθερες αξίες. Η εξομοίωση της κριτικής και των σκίτσων του Ισλάμ με το ρατσισμό οδήγησε σε αυτές τις θέσεις και ευνόησε τον παιδισμό των Μουσουλμάνων.

Αυτό το βιβλίο μας επιτρέπει να αναλογισθούμε πόσο απέχουμε από μια όχι τόσο μακρινή εποχή, κατά την οποία οι γνώστες του ζητήματος, λησμονημένοι σήμερα και αυτοί για όσα είπαν για το Ισλάμ (είναι η περίπτωση του Ζακ Ελλούλ**), σήμερα θα παραπέμπονταν στο ειδικό δικαστήριο για την ελευθερία έκφρασης, για να μην αναφέρουμε τις απειλές θανάτου. Και τα σχολικά βιβλία βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της “προόδου”.

https://www.causeur.fr/islamisation-francaise-histoire-medias-159923

*Στις 19 Σεπτεμβρίου 2006, η Φιγκαρό φιλοξένησε άρθρο του με τίτλο: «Τι πρέπει να κάνει ο ελεύθερος κόσμος απέναντι στους ισλαμικούς εκφοβισμούς; » στο οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «Το μίσος και η βία κυριαρχούν στο βιβλίο με το οποίο ανατράφηκε κάθε μουσουλμάνος: το Κοράνι». Η διεύθυνση της εφημερίδας αποκήρυξε τον συντάκτη, απέσυρε προσωρινά το άρθρο από τον ιστότοπό της, χαρακτήρισε «λάθος» το δημοσίευμα και ζήτησε συγνώμη από τους Αραβες.

** Τα έργα του προτεστάντη θεολόγου Ζακ Ελλούλ τα αναφερόμενα στον ισλαμισμό δεν επανεκδόθηκαν. Σ’ αυτά καταλογίζει ισλαμοφιλία στους κύκλους των λογίων και κατηγορεί το Ισλάμ ότι προωθεί τη δουλεία των ανθρώπων.

 

How President Trump Is Undercutting Pompeo in a Dispute Over Turkey’s Purchase of a Russian Missile System

Από
anixneuseis
-
0
TIME  
Military vehicles and equipment, parts of the S-400 air defense systems, are unloaded from a Russian transport aircraft, at Murted military airport in Ankara, Turkey on July 12, 2019.

Military vehicles and equipment, parts of the S-400 air defense systems, are unloaded from a Russian transport aircraft, at Murted military airport in Ankara, Turkey on July 12, 2019.
Turkish Defence Ministry via AP
BY MADELEINE JOUNG 

AUGUST 2, 2019

During his two and a half years in the Trump Administration, Mike Pompeo has mostly managed to stay on President Donald Trump’s good side, even as other senior officials have come and gone. But the Secretary of State’s relationship with the President is now being tested after an apparent split over whether or not to further punish Turkey for buying an advanced Russian missile system.

Turkey, a NATO ally since 1952, is now receiving parts for Russia’s S-400, an advanced mobile surface-to-air weapon system designed to detect and shoot down aircraft and missiles up to 155 miles away.

Pompeo has publicly stated that Turkey’s purchase ran afoul of a 2017 law meant to punish Russia for election meddling and the Crimea annexation. “The law requires that there be sanctions,” Pompeo said on July 14. “And I’m confident that we will comply with the law, and President Trump will comply with the law.” That assertion was supported by the top Democrats and Republicans on the Senate Foreign Relations and Armed Services Committees, as well as the House Foreign Affairs Committee.

But Trump appears increasingly reluctant to punish Turkey––at a time that ties between Turkish President Recep Tayyip Erdoğan and western allies are increasingly under strain. Despite Pompeo’s apparent promise to impose sanctions, a senior Trump Administration official told TIME last Friday, “The United States does not preview sanctions decisions.” (Asked by TIME that same day whether Pompeo still believed that the law requires sanctioning Turkey, a State Department official echoed that the United States would not preview decisions in advance.)

The President has also undercut Pompeo by opening up an alternative channel of communication –– directing Sen. Lindsey Graham to work with Pompeo’s Turkish counterpart to resolve the issue.

Pictured here is the first F-35 stealth fighter jet that was destined for Turkey. In July, the U.S. canceled Turkey's order for the advanced jet after it took delivery of an S-400 Russian missile system.

Pictured here is the first F-35 stealth fighter jet that was destined for Turkey. In July, the U.S. canceled Turkey’s order for the advanced jet after it took delivery of an S-400 Russian missile system.
Atilgan Ozdil/Anadolu Agency/Getty Images

Trump “told me to call Turkey,” Graham told Defense One. “I’m in the camp of, if they don’t activate the [Russian] S-400, the sanctions don’t have to be applied,” Graham said, adding that he relayed this by phone to Turkish foreign minister Mevlüt Çavuşoğlu (who, prosecutors alleged, directed a six-figure dealwith Mike Flynn’s firm during the 2016 campaign.) But not activating the system may not be a viable option for Turkey, which just purchased the $2.5 billion technology from Russia.

Later that day, Pompeo was asked on Bloomberg TV whether Graham’s position was shared by the Administration. “I’m not going to talk about internal deliberations,” Pompeo replied. “We’re all working, everyone’s working together to do our best…there could be more sanctions to follow, but frankly what we’d really like is for the S-400 not to become operational, that’s our objective.”

(Graham, a former Trump adversary who has over the past three years increasingly morphed into a defender of the President, was also reportedlyasked to work on developing a new Iran deal.)

“Everything about the way that this has developed benefits Vladimir Putin, and benefits Russian interests,” Ross Wilson, who served as a U.S. Ambassador to Turkey under President George W. Bush, tells TIME. “And that’s exactly why the Russian authorities struck this deal, as a way to as a way to estrange the United States and Turkey from one another, as a way to loosen Turkey’s ties with the [NATO] alliance, reflecting a strategy that goes all the way back to Soviet times of trying to break up the alliance.”

After Turkey began receiving the S-400 from Russia, the U.S. canceled Turkey’s order of more than 100 Lockheed-manufactured F-35 Lightning II stealth fighter jets. (Key U.S. allies, including the U.K., Israel, Japan and Australia, have also signed on to buy the fighter for their own defense forces.) Pentagon and NATO leaders have long said that Turkey’s use of the S-400 could allow Russia to observe and “attempt to exploit” vulnerabilities in F-35 stealth capabilities, which means that Turkey’s arms deal with Russia also violates NATO’s interoperability policy. Secretary of Defense Mark Esper testified at his confirmation hearing that he told Turkey’s defense minister, “You can either have the S-400 or you can have the F-35. You cannot have both.” When Turkey took delivery of S-400 parts last month, Washington made good on its threat just days later.

But Trump has balked at even having to drop Turkey from the F-35 fighter program, publicly saying that the cancelation “is not a fair situation” –– let alone having to impose further economic sanctions.

Meanwhile, Turkey has taken to arguing that the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA), the U.S. law that mandates sanctions, gives Trump the authority to waive or delay penalties. But to get such an exemption, Trump would need to submit a justification to congressional committees, where he would face bipartisan pushback. If Trump elects to formally waive or delay the sanctions, it could set up a clash with Republican lawmakers that would draw renewed attention to the 2017 veto-proof passage of the law to punish Russia for interfering in U.S. elections –– and the President’s own tepid response to that interference. Such a showdown would also be a test of whether the relatively new law gives Congress the ability to constrain the president on foreign policy, a realm mostly controlled by the executive branch.

Trump has reportedly asked 46 Republican senators for “flexibility” on the sanctions.

There is concern that sanctions on Turkey could paradoxically benefit Russia by widening the growing rift between the U.S. and its increasingly wayward ally. “I think the Administration is absolutely right to try to respond to this in a way that doesn’t unduly harm the alliance,” Wilson, the former ambassador, says. “How it’s going to do that — it’s not very easy to see.”

Asked whether the Trump Administration ultimately intends to impose economic sanctions on Turkey, the senior Administration official told TIME last week that “nothing has changed about our serious concerns over Turkey’s pursuit of the Russian S-400, as evidenced by previous statements from the Administration as well as the President’s comments last week.” (The State Department official also echoed that language, signaling that at least for now, Pompeo’s messaging has shifted to remain in lockstep with Trump.)

Those comments came during a cabinet meeting on July 16, when Trump indicated that he blamed the Obama Administration for not selling Turkey an alternative system — the Raytheon-manufactured Patriot missiles, which would not create the same security risk, and which the Trump Administration offered to sell to Turkey for $3.5 billion. Trump made no promises on sanctions, and summed up the cancelation of the F-35 deal by saying, “Because of the fact he [Erdogan] bought a Russian missile, we’re not allowed to sell him billions of dollars’ worth of aircraft. It’s not a fair situation. Do you have something to add to that, Mike?”

“No, sir,” Pompeo replied. “I think you explained it well.”

“I think so. Good. You said the right thing,” Trump said, to laughter.

https://time.com/5633196/trump-pompeo-turkey-sanctions-russia-s400/

«Η άνοδος του επιπέδου δυσαρέσκειας των Ρώσων οδηγεί στον εξοστρακισμό των επικριτικότερων φωνών του συστήματος Πούτιν»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε ο ομότιμος καθηγητής του ινστιούτου INALCO Jean Radvanyi σε δημοσίευμά του στον ηλεκτρονικό Le Monde την 1η Αυγούστου 2019, δημοσιεύοντας μάλιστα και την

 

διπλανή φωτογραφία του ALEXANDER ZEMLIANICHENKO / AP από την διαδήλωση της Μόσχας στις 27 Ιουλίου 2019.

Λίγες εβδομάδες πριν από τις δημοτικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 8 Σεπτεμβρίου, οι Ρώσοι εκφράζουν όλο και περισσότερο τη δυσαρέσκειά τους, συμπεριλαμβανομένων και των εν εξελίξει τεράστιων πυρκαγιών με τις ανυπολόγιστες οικονομικές και περιβαλλοντικές καταστροφές τους.

Από τις αρχές Ιουλίου, οι δασικές πυρκαγιές έχουν καταστρέψει την ανατολική Σιβηρία. Μέχρι τις 30 Ιουλίου, περισσότερα από 3,3 εκατομμύρια εκτάρια είχαν γίνει καπνός και αρκετές περιφέρειες χαρακτηρίστηκαν σε ζώνη “σκοτεινού ουρανού”, όταν η ποσότητα των τοξικών σωματιδίων ξεπέρασε τα διπλάσια από τα επιτρεπόμενα όρια. Σύμφωνα με την ανεξάρτητη ιστοσελίδα Meduza, το νέφος καλύπτει πόλεις σε όλη τη δυτική Σιβηρία και πέρα ​​από τα Ουράλια. Καταγγελίες κυκλοφορούν και καλούν τις αρχές να καταπολεμήσουν πραγματικά αυτές τις πυρκαγιές : λιγότερο από το 5% των πυρκαγιών αντιμετωπίζονται επειδή ο ισχύων κανονισμός απαλλάσσει τις τοπικές αρχές να ενεργούν, αν δεν απειλείται κανένα χωριό και εάν το κόστος των πυροσβεστικών παρεμβάσεων υπερβαίνει την οικονομική αξία των αφορόμενων δασών! Έτσι, η Ανατολική Ρωσία ασφυκτιά μέσα στους καπνούς από τις πυρκαγιές.

Πέρα από αυτές τις φυσικές πυρκαγιές, τα “πρωτοσέλιδα” των μέσων μαζικής ενημέρωσης στον κόσμο γέμισαν τις τελευταίες μέρες από τις ρωσικές πολιτικές πυρκαγιές. Πράγματι από τις 16 Ιουλίου, η εκλογική Επιτροπή της Μόσχας απέρριψε την εγγραφή  57 υποψηφίων της αντιπολίτευσης στον Πούτιν, των «μη συστημικών». Από αυτούς που δεν έχουν κανένα αιρετό εκπρόσωπο, ούτε στην Κρατική Δούμα, ούτε στο Κοινοβούλιο της Μόσχας, εμποδίζοντάς τους να συμμετάσχουν στις δημοτικές εκλογές της 8ης Σεπτεμβρίου 2019. Τούτο οδήγησε σε διαδηλώσεις τους, οργανωμένες σε δύο στάδια. Στις 20 Ιουλίου, μια πρώτη αδειοδοτημένη διαδήλωση που συγκέντρωσε περίπου 22.500 άτομα που διαμαρτυρήθηκαν για αυτή την αντιδημοκρατική απόφαση. Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 22-7-2019.

http://www.anixneuseis.gr/%ce%bf%ce%b9-%cf%81%cf%8e%cf%83%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%86%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%bf%ce%bd%cf%84/

Ελλείψει ικανοποιητικής απάντησης στο αίτημά τους ακύρωσης της εν λόγω απόφασης, πολλοί από τους υποψηφίους συγκάλεσαν μια δεύτερη διαδήλωση, μη αδειοδοτημένη, στις 27 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια της οποίας η αστυνομία έσπασε το ρεκόρ συλλήψεων, περισσότερες από 1.300 σύμφωνα με ορισμένες πηγές. Εκτός από τον Alexei Navalny, τον πιο εξέχοντα αντίπαλο του Πούτιν, ο οποίος καταδικάστηκε σε ένα μήνα φυλάκισης, γιατί συγκάλεσε την μη αδειοδοτημένη διαδήλωση, οι περισσότεροι απορριφθέντες υποψήφιοι συνελήφθησαν την προηγούμενη ή κατά την ημέρα της διαδήλωσης. Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 29-7-2019.

http://www.anixneuseis.gr/%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89-%ce%b1%cf%80%cf%8c-1-000-%cf%83%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%cf%8c%cf%83%cf%87%ce%b1-%cf%83%ce%b5-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4/

Τα επίσημα και ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατηγόρησαν τους αντιφρονούντες για τα επεισόδια, μη διστάζοντας να τους κατηγορήσουν για προβοκάτσια που υποστηρίχθηκε από το εξωτερικό. Αλλά αυτό το επιχείρημα δεν πείθει κανέναν και αρκετοί σχολιαστές διερωτώνται για το πλεονέκτημα μιας κυβερνητικής στρατηγικής που επικεντρώνεται αποκλειστικά στη δράση των δομών τήρησης της τάξης ( των siloviki), επιβεβαιώνοντας έτσι τον αυταρχικό εκτροχιασμό του καθεστώτος.

Η αυταρχικός εκτροχιασμός του καθεστώτος Πούτιν

Σύμφωνα με την παραπάνω πηγή μας, η Επιτροπή Διερεύνησης της Μόσχας κίνησε ποινική υπόθεση σχετικά με τα επεισόδια της 27ης Ιουλίου βάσει του άρθρου 212 του ρωσικού Ποινικού Κώδικα, το οποίο τιμωρεί “την διοργάνωση μαζικών ταραχών”. Το 2012, τα ρωσικά δικαστήρια αντιμετώπισαν τους διαδηλωτές της πλατείας Marais με τον ίδιο τρόπο. Οι δυο διοργανωτές είχαν καταδικαστεί σε βαριές ποινές φυλάκισης.

Αλλά οι καιροί αλλάζουν. Ενώ η πλειοψηφία των ψηφοφόρων εξακολουθεί να εμπιστεύεται την κυβέρνηση, η δημοτικότητα των ηγετών παραμένει στάσιμη, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, και το επίπεδο δυσαρέσκειας έχει αυξηθεί. Εκτός από την αντιπολίτευση, πολλά σημάδια έχουν δείξει την ικανότητα κινητοποίησης του ρωσικού πληθυσμού.

Στο Εκατερίνεμπουργκ π.χ., στα Ουράλια, οι κάτοικοι διαδήλωσαν με επιτυχία ενάντια στον δήμαρχο που θέλησε να επιβάλει την κατασκευή μιας εκκλησίας σε ένα πάρκο της πόλης. Στον ρωσικό βορρά, οι διαδηλώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί εναντίον των ανίκανων ηγετών σχετικά με τις χωματερές των απορριμμάτων. Τον Ιούνιο, η σύλληψη ενός δημοσιογράφου της Meduza, Ιβάν Γκολούνοφ, που ερευνά για τη διαφθορά στη Μόσχα και η ποινικοποίησή του για λαθρεμπόριο ναρκωτικών, οδήγησε σε μια πρωτοφανή κινητοποίηση των μέσων ενημέρωσης, που θέτουν υπό αμφισβήτηση τη ρωσική δικαιοσύνη και τα μέσα της τάξης. Αντιμέτωπη με την κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών, η Ρωσία σύρθηκε να εγκαταλείψει τις διώξεις εναντίον του δημοσιογράφου Ιβάν Γκολούνοφ.

Τον Σεπτέμβριο του 2018, κατά τη διάρκεια των περιφερειακών εκλογών, τρεις ηγέτες που υποστηρίχθηκαν από το κυβερνών κόμμα της Ενωμένης Ρωσίας ηττήθηκαν. Όπου οι περιφερειακοί αιρετοί επικρίνονται για διαφθορά ή για την αναποτελεσματικότητά τους, οι ρώσοι ψηφοφόροι ψηφίζουν πια για τον καλύτερο υποψήφιο της αντιπολίτευσης, όποιος κι αν είναι αυτός.

Εξοστρακισμός των πιο επικριτικών φωνών του συστήματος Πούτιν

Η μάχη γύρω από τις τοπικές εκλογές δεν είναι νέα. Ας θυμηθούμε το μεγάλο κίνημα διαμαρτυρίας του χειμώνα 2011-2012 ενάντια στις πλαστογραφίες των βουλευτικών εκλογών. Έκτοτε, το καθεστώς Πούτιν σκλύρηνε περαιτέρω τον εκλογικό νόμο δημιουργώντας όλο και πιο πολύπλοκα εμπόδια για να απομακρίνει τις πιο επικριτικές φωνές του συστήματός του. Το 2013, στις εκλογές για το Δήμο της Μόσχας, το Κρεμλίνο έδωσε το πράσινο φως στην υποψηφιότητα του Ναβάλνι (τώρα τον έχει φυλακισμένο μαζί με μια περίεργη αλλεργία), που έλαβε το 27% των ψήφων, προς έκπληξη όλων και υπάρχουν φόβοι τώρα ότι το εκλογικό σώμα θα προβεί πιθανόν και σε άλλες εκπλήξεις. Το τελευταίο από αυτά τα «εμπόδια», είναι ότι ο κάθε τοπικός «μη συστημικός» υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει μέσα σε λίγες εβδομάδες τις υπογραφές και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας τουλάχιστον του 3% των ψηφοφόρων στην εκλογική του περιφέρεια (έναντι 0,5% που ίσχυε προηγουμένως). Όπως είδαμε σε προηγούμενο άρθρο μου, οι εκλογικές επιτροπές συχνά απορρίπτουν τους καταλόγους της αντιπολίτευσης, αν πάνω από το 10% των υπογραφών που συλλέγονται θεωρούνται ψευδείς. Εντούτοις, τα έγγραφα που χρησιμοποιούν ως αναφορά, δεν είναι δημόσια και κατά τη διάρκεια αυτών των αδιαφανών διαδικασιών ελέγχου δεν γίνονται δεκτοί οι υποψήφιοι των διαφόρων καταλόγων.

Οι τοπικές εκλογές του Σεπτεμβρίου θα χρησιμεύσουν ως ένα τεστ μέσα σε ένα τεταμένο κλίμα. Τον Ιούνιο, η κυβερνήτης της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, Elvira Nabioullina, μίλησε για τις δυσκολίες των ρωσικών νοικοκυριών που αντιμετωπίζουν την πτώση των πραγματικών εισοδημάτων τους, 2,3%, κατά τους πρώτους 5 μήνες του έτους, φέρνοντάς τους πίσω 13% κάτω από το επίπεδό τους του 2013.

Σημάδι των καιρών, στη Μόσχα και σε πολλές άλλες περιοχές, οι φιλοκυβερνητικοί υποψήφιοι δεν θέτουν πλέον υποψηφιότητα στο όνομα της Ενωμένης Ρωσίας, όνομα κόμματος υπερβολικά δυσβάσταχτο. Αλλά κανείς δεν ξεγελιέται: το πραγματικό στοίχημα θα είναι το 2024, στο τέλος της θητείας του Βλαντιμίρ Πούτιν. Και η επιβεβαίωση της τρέχουσας αυταρχικής εκτροπής, ελλείψει ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, προμηνύει μόνο ένα πράγμα : τον βαθμό της κοινωνικής έντασης που μάλλον θα αυξηθεί στη Ρωσία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IQ rates are dropping in many developed countries and that doesn’t bode well for humanity

Από
anixneuseis
-
0
Image: IQ rates are dropping and we're too stupid to figure out why.

IQ rates are falling across Western Europe, and experts are scratching their heads as to why.Chelsea Stahl / NBC News; Getty Images

By Evan Horowitz, director of research communication at FCLT Global

People are getting dumber. That’s not a judgment; it’s a global fact. In a host of leading nations, IQ scores have started to decline.

Though there are legitimate questions about the relationship between IQ and intelligence, and broad recognition that success depends as much on other virtues like grit, IQ tests in usethroughout the world today really do seem to capture something meaningful and durable. Decades of research have shown that individual IQ scores predict things such as educational achievementand longevity. More broadly, the average IQ score of a country is linked to economic growth and scientific innovation.

Even children born to high-IQ parents are slipping down the IQ ladder.

So if IQ scores are really dropping, that could not only mean 15 more seasons of the Kardashians, but also the potential end of progress on all these other fronts, ultimately leading to fewer scientific breakthroughs, stagnant economies and a general dimming of our collective future.

As yet, the United States hasn’t hit this IQ wall — despite what you may be tempted to surmise from the current state of the political debate. But don’t rush to celebrate American exceptionalism: If IQs are dropping in other advanced countries but not here, maybe that means we’re not really an advanced country (too much poverty, too little social support).

Or — just as troubling — if we are keeping up with the Joneses (or Johanssons and Jacques) in terms of national development, that means we are likely to experience similarly plummeting IQs in the near future. At which point, the U.S. will face the same dangers of intellectual and economic stagnation.

If we want to prevent America from suffering this fate, we’d better figure out why IQs are dropping elsewhere. But it’s uncharted territory. Until recently, IQ scores only moved in one direction: up. And if you’re thinking, “Isn’t the test set up so that 100 is always the average IQ?,” that’s only true because researchers rescale the tests to correct for improving raw scores. (Also, congrats, that’s the kind of critical thinking we don’t want to lose!)

These raw scores have been rising on a variety of standard IQ tests for over half a century. That may sound odd if you think of IQ as largely hereditary. But current IQ tests are designed to measure core cognitive skills such as short-term memory, problem-solving speed and visual processing, and rising scores show that these cognitive capabilities can actually be sharpened by environmental factorssuch as higher-quality schools and more demanding workplaces.

For a while, rising IQ scores seemed like clear evidence of social progress, palpable proof that humanity was getting steadily smarter — and might even be able to boost brainpower indefinitely. Scholars called it the “Flynn effect,” in homage to J.R. Flynn, the researcher who recognized its full sweep and import.

These days, however, Flynn himself concedes that “the IQ gains of the 20th century have faltered.” A range of studies using a variety of well-established IQ tests and metrics have found declining scores across Scandinavia, Britain, Germany, France and Australia.

https://www.nbcnews.com/think/opinion/iq-rates-are-dropping-many-developed-countries-doesn-t-bode-ncna1008576?fbclid=IwAR0pupdl1ERCbPAcC4sWnmgSW6tl0TwweDvOQSHSFVZQ_iCv4Bi-ljIN614

Πληροφορία που θα αλλάξει τις ισορροπίες στη Συρία: Ο Διεθνής Συνασπισμός κλείνει τον εναέριο χώρο της Ροζάβα, για να αποτρέψει την εισβολή της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0

Ο χάρτης με τις τέσσερις κατευθύνσεις επιθέσεως του τουρκικού στρατού εναντίον των Κούρδων της Ροζάβα
Του Ergun Babahan

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Ενώ η Τουρκία ολοκληρώνει τις προετοιμασίες της για την επιχείρηση εισβολής στην περιοχή που κείται ανατολικά του Ευφράτη,σ τη Β. Συρία, αυξάνοντας ταυτοχρόνως την πίεσή της προς την αμερικανική διοίκηση στο θέμα αυτό, ο ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Τραμπ για τη Συρία, πρέσβης Τζέφρεϋ, ολοκλήρωσε τις επαφές του στη Ροζάβα και την Άγκυρα. Από τις δηλώσεις που έκανε ο Τζέφρεϋ προκύπτει ότι δεν υπάρχει κάτι νέο στο θέμα της «Ζώνης Ασφαλείας». Και φαίνεται ότι δύσκολα θα προκύψει μια φόρμουλα που θα ικανοποιήσει την Τουρκία στο θέμα αυτό.

Στη συνέντευξη που έδωσε ο Τζέφρεϋ στο Rudaw κάνει λόγο για μια ζώνη ασφαλείας εύρους από πέντε μέχρι δεκαπέντε χλμ, όμως η διοίκηση της Ροζάβα δεν δέχεται σε καμία περίπτωση το εύρος της να ξεπερνά τα πέντε χλμ.

Όσον αφορά την αμερικανική διοίκηση, ασκεί ψυχολογική πίεση και στις δύο πλευρές, για να βρεθεί μια μέση λύση.

Όμως, γίνεται γνωστό ότι η Άγκυρα έχει ολοκληρώσει τις μετακινήσεις στρατευμάτων και τις προετοιμασίες και είναι έτοιμη να εισβάλει στη Ροζάβα σε τέσσερις κατευθύνσεις. Αυτές είναι προς Ιεράπολη/Μένπετζ, Κομπάνι, Γκίρε Σπι και Σερκάνιγιε… Ο στόχος της είναι να δημιουργήσει ελεγχόμενες από αυτήν περιοχές μεταξύ των κατοικημένων τόπων-πόλεων.

Για την Ιεράπολη έχει ετοιμάσει μια δύναμη 50 χιλιάδων ανδρών, για την Γκίρε Σπί μια δύναμη 45 χιλιάδων ανδρών, ενώ έχει μεταφέρει στην περιοχή και μονάδες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (ΕΣΣ). Τμήματα του ΕΣΣ εκπαιδεύτηκαν στην Τζαραμπλούς και μεταφέρθηκαν στο Λελικάν, κοντά στην Τσουκούρτζα-Σεμντίνλι. Οι δυνάμεις που είναι στο Λελικά, ετοιμάζονται για επιχείρηση στο όρος Κανδήλι.

Όπως έχει γράψει ο Γιασάρ Γιακίς, η δύναμη που έχει συγκεντρωθεί στα σύνορα αποτελείται από «δύο τεθωρακισμένες ταξιαρχίες, δύο μηχανοκίνητες ταξιαρχίες και δύο ταξιαρχίες κομάντο, δύναμη ενός σώματος στρατού». Ο Γιακίς θεωρεί ότι «στην άλλη πλευρά των συνόρων δεν υπάρχει στρατιωτική δύναμη να αναμετρηθεί με τα τουρκικά στρατεύματα που ετοιμάζονται να εισβάλουν, εκτός από την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ».

Από πλευράς των ΗΠΑ, υπάρχει το ηθικό θέμα να μην αφήσουν στη μέση του δρόμου και ακάλυπτους τους Κούρδους, με τους οποίους πολέμησαν μαζί το Ι.Κ., αλλά και το εξαιρετικά σοβαρό γι’ αυτούς θέμα, που είναι να μην αποδυναμωθεί ο αγώνας εναντίον του Ι.Κ. που συνεχίζεται. Ο διοικητής των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας (ΔΔΣ), Μαζλούμ Κομπάνι, δήλωσε στη συνάντησή μας στη Χασάκα ότι σε περίπτωση επίθεσης της Τουρκίας, θα μεταφέρουν αμέσως τις δυνάμεις τους από την Ιεράπολη και τη Ράκκα στα σύνορα και ότι θα αρχίσουν ένα άνευ προηγουμένου πόλεμο με την Τουρκία. προειδοποίησε μάλιστα ότι ο πόλεμος μπορεί να επεκταθεί στην Τουρκία και το Ιράκ.

Στην επίσκεψή μας στη Χασάκα και τη Ροζάβα, είδαμε ότι οι ΔΔΣ προετοιμάζονται για μια πιθανή επίθεση και ότι οι προετοιμασίες αυτές γίνονται κατά μήκος των συνόρων. Θα πρέπει δε να δεχτούμε από έναν τέτοιο πόλεμο θα επηρεαστεί και το Αφρίν.

Ο Μαζλούμ Κομπάνι μας είπε ότι τα εξήγησε όλα αυτά στους Αμερικανούς. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι βέβαιο ότι σε περιοχές όπως η Ράκκα και η Ντρ εζ Ζορ το Ι.Κ. θα κάνει και πάλι την εμφάνισή του,  ενώ θα ενισχυθεί το Ι.Κ. ακόμα και στις περιοχές που ελέγχει ο στρατός της Συρίας.

Ο Αμερικανός πρέσβης Nathan A. Sales, υπεύθυνος Συντονιστής για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας, σε δήλωση που έκανε χθες στην Ουάσιγκτον,   είπε ότι ο αγώνας εναντίον του Ι.Κ. αποτελεί πρώτη προτεραιότητα για της ΗΠΑ και ότι για το θέμα αυτό συνργάζεται αρμονικά με τον πρέσβη Jeffrey.

Ο Sales, αφού τόνισε ότι το Ι.Κ. είναι ισχυρό στο Αφγανιστάν και στο σύνολο της Αφρικής, υπογράμμισε ότι πρώτος στόχος των ΗΠΑ είναι να αποτραπεί η ανάκτηση εδαφών από το Ι.Κ. Είναι φανερό ότι η επιχείρηση της Τουρκίας θα δυσκολέψει τον αγώνα κατά της τρο0μκκρατίας και θα ανοίξει χώρο για το Ι.Κ.

Προτεραιότητα για τις ΗΠΑ είναι να δικαστούν οι 10 χιλιάδες ισλαμιστές τρομοκράτες του Ι.Κ. που είναι στα χέρια των ΔΔΣ. Εν τω μεταξύ συνεχίζονται οι προσπάθειες δύο χιλιάδες από αυτούς να επιστρέψουν στις πατρίδες τους για να δικαστούν εκεί. Ο Τζέφρεϋ δήλωσε ότι ο αγώνας εναντίον του Ι.Κ. στη Συρία συνεχίζεται και ότι για το λόγο αυτό συνεχίζεται και η συνεργασία με τις ΔΔΣ. Ο Τζέφρεϋ, για να καθησυχάσει την Τουρκία, προσθέτει στο μήνυμά του και το θέμα του ΡΚΚ, λέγοντας ότι οι συνομιλίες με την Άγκυρα  για το θέμα συνεχίζονται.

Οι ΗΠΑ συνεχίζουν την πίεσή τους προς τον διεθνή συνασπισμό και έχουν αποτελέσματα. Η Γαλλία, σε συζητήσεις που έκανε με την κουρδική διοίκηση της Ροζάβα, δεσμεύτηκε ότι θα στείλει κι άλλα στρατεύματα, τα οποία θα εγκατασταθούν στη Σερεκάνιγιε και το Γκίρε Σπί. Επίσης, έγινε γνωστό ότι στην περιοχή θα κατασκευαστεί μια μεγάλη αεροπορική βάση και θα αυξηθεί ο αριθμός των υπαρχόντων στρατιωτικών βάσεων.

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι χωρίς τις ΔΔΣ δεν μπορούν να παραμείνουν στην περιοχή της Ντερ εζ Ζορ και θέλουν εγγυήσεις ότι οι δυνάμεις των ΔΔΣ θα παραμείνουν εκεί. Και γνωρίζουν ότι αν επιτεθεί η Τουρκία, οι δυνάμεις αυτές θα φύγουν και θα πάνε στον πόλεμο. Ορισμένοι διατείνονται ότι στις συζητήσεις που έκανε ο Διεθνής Συνασπισμός με την Αυτόνομη Διοίκηση της Αν. Συρίας, για να εμποδιστεί η εισβολή της Τουρκίας αποφασίστηκε  να κλείσουν τον εανέριο χώρο της Β. Συρίας. Μια έμπιστη πηγή από την περιοχή μας το επιβεβαίωσε χθες, λέγοντας ότι «ο Διεθνής Συνασπισμός μας είπε ότι κλείνουν τον εναέριο χώρο».

Αν κλείσει ο εναέριος χώρος, μπορεί να φέρει το ίδιο αποτέλεσμα που έφερε η «Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων» που αποφάσισε ο τότε συνασπισμός για να προστατέψει τους Κούρδους από τον Σαντάμ. Είναι φανερό ότι χωρίς αεροπορική υποστήριξη, όσο μεγάλες δυνάμεις και να χρησιμοποιήσει η Τουρκία, θα απωλέσει το πλεονέκτημα στις επιχειρήσεις. Εάν είναι σωστή αυτή η πληροφορία για το κλείσιμο του εναέριου χώρου, η κατάσταση θα συνεχιστεί επ’ αόριστον και αν δεν κάνει κάποιο βήμα ο Άσαντ, η παρούσα πραγματικότητα δεν πρόκειται να αλλάξει. Φυσικά μένει να επαληθευθεί αυτή η πληροφορία. Όμως οι πληροφορίες που έρχονται από την περιοχή είναι σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Φυσικά εδώ είναι Μέση Ανατολή και τα πάντα μπορεί να αλλάξουν από μέρα σε μέρα. Όμως η κατάσταση μετά την επίσκεψη Τζέφρεϋ είναι αυτή που περιγράψαμε…

Δημοσιεύθηκε στο ahvalnews/infognomon.gr

Πού θα οδηγήσει ο στρατηγικός διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ;

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης

Η Ελλάδα έχει πολλά υπερόπλα στη φαρέτρα της, τα οποία δεν τα χρησιμοποίησε σωστά στην οικοδόμηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.
Το ένα είναι οι ελληνικές κοινότητες των ΗΠΑ, που πέραν της σημαντικής συμβολής τους στην εξέλιξη της αμερικανικής κοινωνίας και κράτους, αποτελούν βασικό παράγοντα της σύγχρονης αμερικανικής πραγματικότητας, με αξιόλογη παρουσία στις υπηρεσίες του κράτους, στα πανεπιστήμια, τις τέχνες, τα γράμματα και το επιχειρείν.
Ένα δεύτερο είναι η γεωπολιτική αξία της Κύπρου και της Ελλάδας, μια αξία που εκτοξεύεται λόγω των επιλογών του Ερντογάν και του τουρκικού βαθέος κράτους να στραφούν προς τη Ρωσία και τη λεγόμενη Ευρασία.

Ένα τρίτο είναι η Ορθοδοξία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Είναι γνωστό ότι οι υπηρεσίες και τα κέντρα στρατηγικών μελετών των σοβαρών κρατών μελετούν τις θρησκείες και την επιρροή που ασκούν στις κοινωνίες, με δεδομένο ότι οι ιδεολογίες αλλάζουν ή εξαφανίζονται, όμως οι θρησκείες μένουν για αιώνες και χιλιετίες. Άρα, όποιος θέλει να σχεδιάσει για τις επόμενες δεκαετίες και αιώνες, είναι υποχρεωμένος να μελετήσει τις θρησκείες και τα κέντρα τους. Σε ό,τι αφορά την Ορθοδοξία, υπάρχουν δύο ισχυρά κέντρα – το ένα θρησκευτικό, το άλλο πολιτικοοικονομικό. Το ένα είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το άλλο είναι η Μόσχα και το εκεί Πατριαρχείο.
Με αυτά τα τρία όπλα, ενώ η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πανίσχυρη και αλώβητη, μετρά εδώ και δεκαετίες εθνικές ήττες, συρρίκνωση του ελληνισμού, υποχωρήσεις και προσβολές, ενώ θα έπρεπε να μετρά επιτυχίες, για να μην πω νίκες και παρεξηγηθώ από τα γνωστά κέντρα.
Οι ήττες και υποχωρήσεις είναι τα γεγονότα της 6/7 Σεπτεμβρίου 1955, που έγιναν σε γνώση των ΗΠΑ και κατέστρεψαν τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, η υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου που ενταφίασαν την ανεξαρτησία της Κύπρου, οι απελάσεις των Ελλήνων της Πόλης το 1964, η επιβολή της Χούντας το 1967 και το 1973, η εισβολή στην Κύπρο το 1974, η αμφισβήτηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο, η απόπειρα καταστροφής της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Σχέδιο Ανάν, η αναγνώριση «μακεδονικού» κράτους, έθνους και γλώσσας με την κατάπτυστη και προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών κ.ά.
Σε όλα τα παραπάνω, ο ρόλος των ΗΠΑ ήταν καθοριστικός. Αν δηλαδή οι ΗΠΑ «τραβούσαν» το αυτί της Τουρκίας και των Βουλγάρων των Σκοπίων, ίσως να μην συνέβαινε τίποτε απ’ όλα αυτά. Αντί αυτού, μάλλον τους ενθάρρυνε.
Ο κύριος λόγος που συνέβησαν όλα αυτά δεν είναι γιατί οι ΗΠΑ έχουν κακές διαθέσεις έναντι της Ελλάδος. Οι Αμερικανοί κάνουν τη δουλειά τους και υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους.
Οι Έλληνες και οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για όλα αυτά, γιατί δεν φρόντισαν να δουλέψουν πάνω σε ένα εθνικό δόγμα το οποίο θα υποχρέωνε τις κυβερνήσεις να εκμεταλλευτούν τα όπλα που είχαμε και έχουμε στη φαρέτρα μας, για να επηρεάσουμε τις ΗΠΑ έτσι ούτως ώστε αντί για ήττες και εθνικές υποχωρήσεις, να μετράμε εθνικές επιτυχίες και νίκες.
Για παράδειγμα, αν πέραν της συμμετοχής μας στο ΝΑΤΟ, Ελλάδα και ΗΠΑ, μετά από έναν στρατηγικό διάλογο, κατέληγαν σε μια δεσμευτική συμφωνία στρατηγικής σχέσης στην οποία θα ήταν σαφώς καθορισμένο το τι δίνουμε στις ΗΠΑ και τι παίρνουμε απ’ αυτές, τότε είναι πολύ πιθανό να ήταν διαφορετικός ο ρους της Ιστορίας.
Όμως ποτέ δεν είναι αργά.
Είναι σε εξέλιξη ο στρατηγικός διάλογος μεταξύ Ελλάδος και ΗΠΑ, και θα πρέπει να γίνει πολύ καλή προετοιμασία από ελληνικής πλευράς.
Στρατηγική σκέψη, γεωπολιτική αντίληψη, σοβαρότητα, διορατικότητα, εκμετάλλευση όλων των «όπλων» που διαθέτουμε στη φαρέτρα μας, διαβούλευση με όλα τα κόμματα για την εξασφάλιση εθνικής συναίνεσης και πρόοδος βήμα προς βήμα στο διάλογο με τις ΗΠΑ, χωρίς να χάνεται χρόνος.
Είναι γνωστό ότι ο πρώτος γύρος του «Στρατηγικού διαλόγου» ο οποίος διεξήχθη στις ΗΠΑ, τον Δεκέμβριο του 2018 στην Ουάσιγκτον, είχε ως κύρια θέματα τα εξής: Αμυντική συνεργασία, συνεργασία σε θέματα ασφάλειας, συνεργασία σε θέματα καταπολέμησης της τρομοκρατίας, θέματα ενέργειας, θέματα επενδύσεων.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η παρουσία της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν πολύ «ρηχή» και μάλλον ανέτοιμη – για να μην πούμε εκτός τόπου και χρόνου. Δεν διέθετε τίποτε από όλα αυτά που αναφέρουμε στην παραπάνω παράγραφο. Τραγικό!
Τον Οκτώβριο του 2019 θα διεξαχθεί στη Αθήνα ο δεύτερος γύρος του «Στρατηγικού διαλόγου» μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ, και σύμφωνα με πληροφορίες οι αρμόδιοι φορείς των ΗΠΑ υιοθετούν άμεσα την πλήρη «επικαιροποίηση» της θεματολογίας του «Στρατηγικού διαλόγου» και την ουσιαστική επικέντρωση των αρμόδιων Επιτρόπων του Διαλόγου στην αναβάθμιση και ανανέωση της «Αμοιβαίας Συμφωνίας Αμυντικής Συνεργασίας» (MDCA), του 1990, η οποία χρίζει πλήρους ανανέωσης και επικαιροποίησης.
Υπάρχει δεδηλωμένη πρόθεση του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο να είναι παρών τον Οκτώβριο του 2019 στις εργασίες του δεύτερου γύρου του «Στρατηγικού διαλόγου», για να δώσει περαιτέρω ώθηση σε συγκεκριμένους τομείς και ειδικότερα σε ότι αφορά την επικαιροποίηση της MDCA/1990.
Κατατέθηκε εισηγητικό σημείωμα, εκ μέρους του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Τ. Μπόλτον, προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ, για συνάντησή του με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη, στο περιθώριο της Γ.Σ. των Ηνωμένων Εθνών, στη Νέα Υόρκη στα τέλη Σεπτεμβρίου 2019.
Με βάση τις συνεχώς μεταβαλλόμενες προκλήσεις ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, αλλά και με τις προθέσεις των ΗΠΑ για τη δημιουργία νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή, η Ελλάδα κατέχει πρωτεύουσα θέση και η MDCA/1990, θα πρέπει να αναθεωρηθεί άμεσα και πολυεπίπεδα.
Οι ΗΠΑ αναμένεται να ζητήσουν την επέκταση των «διευκολύνσεων» της αμερικανικής βάσης της Σούδας, καθώς και τη λειτουργία κι άλλων βάσεων τόσο στην Κρήτη όσο και στην κεντρική Ελλάδα και τη Θράκη.
Εφόσον καθοριστεί σε πολιτικό επίπεδο των πλαίσιο της αναθεώρησης και επικαιροποίησης της MDCA/1990, θα ακολουθήσει η «διαδοχική διαπραγμάτευση» για τα επιμέρους θέματα της συμφωνίας και της ανανέωσής της, μετά το πέρας των διεργασιών του «στρατηγικού διαλόγου» και όχι κατά τη διάρκεια αυτού.
Υπάρχουν και άλλα ζητήματα πάνω στο θέμα αυτό, τα οποία δεν μπορούμε να αναλύσουμε στο παρόν άρθρο. Όμως πρέπει να υπογραμμίσουμε και να υπενθυμίσουμε ότι ο χρόνος είναι κρίσιμη παράμετρος και η συγκυρία σ’ αυτό το τεράστιας σημασίας ζήτημα, που θα καθορίσει το πλαίσιο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων τις επόμενες δεκαετίες, δεν θα είναι για πάντα ευνοϊκή για μας.
Η Τουρκία του Ερντογάν προσβάλλει συνεχώς και διεθνώς τις ΗΠΑ και δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στα σχέδια που έχει η Ουάσινγκτον για την περιοχή.
Η στροφή της Τουρκίας προς τη Ρωσία και την Ευρασία είναι ένα ζήτημα παγκόσμιας σημασίας, που οδηγεί εκ των πραγμάτων σε επαναδιάταξη των στόχων και των σχέσεων των ΗΠΑ με τις χώρες της περιοχής.
Η Ελλάδα πρέπει να σπεύσει και να πετύχει τις καλύτερες εξασφαλίσεις για όλα τα ζητήματα που μας απασχολούν στην περιοχή –και όχι μόνο με την Τουρκία– το ταχύτερο δυνατόν. Αν μη τι άλλο, γιατί μπορεί κάτι να συμβεί στον Ερντογάν.
Το ζήτημα της Κύπρου πρέπει να είναι μέσα στους στόχους της Ελλάδας στο διάλογο με τις ΗΠΑ. Η Τουρκία συγκεντρώνει στρατεύματα στην Κύπρο, απειλεί με στρατιωτική επέλαση στην ελεύθερη Κύπρο και παίρνει τη Ρωσία στο πλευρό της για τις έρευνες στην Αν. Μεσόγειο, γιατί δεν τα καταφέρνει μόνη της. Γι’ αυτό πρέπει να επιδιωχθεί η αναβάθμιση της Εθνικής Φρουράς με τη συνδρομή των ΗΠΑ, κάτι που ήδη χειρίζεται σωστά ο υπουργός Άμυνας της Κύπρου και διοικητής της Εθνικής Φρουράς.
Οι καιροί ου μενετοί, κύριοι των Αθηνών και της Λευκωσίας. Σπεύσατε.
Δημοσιεύεται στην εφημερίδα δημοκρατία και στο Pontos-news

Η συμφωνία των Πρεσπών και η νέα κυβέρνηση

Από
anixneuseis
-
0
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ* “Καθημερινή”

Το δημοψήφισμα-κυβίστηση του 2015 ανέδειξε την ιδεοληπτική ψευδαίσθηση του αμεσοδημοκρατικού ελέγχου των κυβερνητικών πράξεων σε ένα περιβάλλον κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Δυστυχώς, κάποιοι πιστεύουν πως ένα νέο δημοψήφισμα θα μπορούσε να μας απαλλάξει από τις τοξικές συνέπειες της συμφωνίας των Πρεσπών. Ωστόσο, από τη στιγμή που η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ, δεσμεύει με βάση τον θεμελιώδη κανόνα pacta sunt servanda (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται), ανεξάρτητα από την εναλλαγή κυβερνήσεων, και αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της διεθνούς έννομης τάξης. Συνεπώς, κανένα δημοψήφισμα, ούτε και άλλη πράξη εσωτερικού δικαίου μπορεί να την ανατρέψει νομότυπα, ενώ παράλληλα διακινδυνεύουμε να εκπέσουμε στο ίδιο επίπεδο δικαιοπολιτικής ανυποληψίας με την Τουρκία, που ζητεί την «επικαιροποίηση» της Συνθήκης της Λωζάννης.

Επίσης, υποστηρίζεται ότι η συμφωνία πάσχει από νομικά ελαττώματα και άρα μπορούμε να επιδιώξουμε την ακυρότητά της, ώστε να αποδεσμευθούμε από αυτή. Υπενθυμίζουμε ότι η ακύρωση μιας διεθνούς συνθήκης είναι εφικτή όταν συντρέχουν αναρμοδιότητα του οργάνου που συνομολόγησε τη συμφωνία, πλάνη, απάτη, δωροδοκία ή άσκηση βίας (ακόμη και ψυχολογικής) εις βάρος κρατικού αντιπροσώπου, εξαναγκασμός ενός κράτους με απειλή χρήσης ένοπλης βίας ή χρήση ένοπλης βίας, και σύγκρουση της συμφωνίας με κανόνα jus cogens. Με βάση όσα γνωρίζουμε για τη διαδικασία συνομολόγησης της συμφωνίας, τίποτε απολύτως από τα παραπάνω δεν συνέβη ώστε να βρεθεί ένα νομικό ελάττωμα για να θεμελιώσουμε λόγο ακυρότητας.

Επιπλέον, οι διεθνείς συμφωνίες συνήθως προβλέπουν στο κείμενό τους τη δυνατότητα καταγγελίας τους. Οταν δεν το κάνουν, όπως η συμφωνία των Πρεσπών, τότε είτε δεν υπάρχει δικαίωμα καταγγελίας και επομένως ο μοναδικός τρόπος λύσης είναι ο συναινετικός τερματισμός της συνθήκης μεταξύ των δύο συμβαλλόμενων μερών είτε υπάρχει δικαίωμα αναιτιολόγητης μονομερούς καταγγελίας και α) πρέπει να διαγνωστεί πως η βούληση των κρατών για τη δυνατότητα της καταγγελίας ήταν στις προθέσεις τους ή β) να συναχθεί κάτι τέτοιο από τη φύση της διεθνούς συνθήκης (π.χ. συνθήκες πολιτικού περιεχομένου, συμμαχίας, εμπορίου κ.ο.κ.).

Σχετικά με την πρώτη περίπτωση, παρατηρούμε ότι οι συντάκτες της συμφωνίας ήθελαν να αποκλείσουν τη δυνατότητα καταγγελίας, αφού σύμφωνα με το άρθρο 20 παρ. 9 η συμφωνία έχει αόριστη ισχύ και αμετάκλητο χαρακτήρα.

Αναφορικά με τη δεύτερη περίπτωση, φαίνεται πως τα δύο μέρη επιδίωξαν να εξαλείψουν τον πολιτικό χαρακτήρα της συμφωνίας, που θα επέτρεπε τη μονομερή αναιτιολόγητη καταγγελία της, και γι’ αυτό επέλεξαν να της προσδώσουν αόριστη ισχύ και αμετάκλητο χαρακτήρα, στοιχεία που δεν διέπουν τις πολιτικές συμφωνίες.

Περαιτέρω, σε άλλες τρεις περιπτώσεις υπάρχει δικαίωμα αιτιολογημένης μονομερούς καταγγελίας μιας σύμβασης. Πρώτον, απαιτείται η θεμελιώδης μεταβολή των περιστάσεων στις οποίες στηρίχθηκε η συναίνεση της Ελλάδας κατά τη συνομολόγηση της συμφωνίας. Φυσικά, δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα, αλλά και κανένα διεθνές δικαστήριο δεν έχει αποδεχθεί την επίκληση αυτής της ρήτρας. Η δεύτερη περίπτωση αφορά την επιγενόμενη αδυναμία εκτέλεσης μιας συμφωνίας, εξαιτίας της εξαφάνισης του υλικού αντικειμένου που αποτελεί το αντικείμενο της συμφωνίας, κάτι που επίσης προδήλως δεν υφίσταται. Τέλος, υπάρχει η περίπτωση της λήξης ή αναστολής μιας διεθνούς συνθήκης που οφείλεται σε ουσιώδη παραβίασή της. Η νόμιμη καταγγελία της συμφωνίας για ουσιώδη παραβίασή της προϋποθέτει τη συνολική ανατροπή της με πράξεις και παραλείψεις που παραβιάζουν τον πυρήνα των ρυθμίσεών της. Κάτι τέτοιο ενδεχομένως θα μπορούσε να συμβεί μελλοντικά, με άλλη κυβέρνηση τύπου «Γκρούεφσκι» στα Σκόπια και επιστροφή σε διμερείς σχέσεις έντασης και προκλήσεων.

Τέλος, σημειώνεται ότι οποιαδήποτε νομική πλημμέλεια της άλλης πλευράς σχετικά με την αλληλουχία της διαδικασίας που περιγράφεται στο άρθρο 1 παρ. 4 της συμφωνίας, τελικά θεραπεύτηκε, εφόσον η ελληνική κυβέρνηση συνέχισε και ολοκλήρωσε τη διαδικασία σύναψής της χωρίς να εγείρει ενστάσεις.

Πλέον, η νέα κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί ψύχραιμα και προσεκτικά μια επαχθέστατη συμφωνία και να περιορίσει στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας την πολυεπίπεδη ζημιά που ήδη προκάλεσε και θα συνεχίσει να προκαλεί. Στο πλαίσιο αυτό, οι πρωτοβουλίες που θα αναληφθούν δεν πρέπει να τροφοδοτήσουν τον διαιρετικό λαϊκισμό και τις πολιτικές σοφιστείες στο εσωτερικό, ούτε και να διαρρήξουν τις θεσμικές και συμμαχικές συμπράξεις μας, ειδικά ενόψει των προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

* Eπίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Νομικής Σχολής AΠΘ.

https://www.kathimerini.gr/1036486/opinion/epikairothta/politikh/h-symfwnia-twn-prespwn-kai-h-nea-kyvernhsh?fbclid=IwAR2aT94M8tCEuQdnnbNflgt4Y62D4oDz1T1NU4Fb6nzBg6JR3v_41vDWZHE

Οι κυρώσεις πάνω από το κεφάλι της Τουρκίας: Δήλωση Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Hellas Journal

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο φτάνει στην Μπανγκόγκ με τη σύζυγό του. State Department photo by Ron Przysucha/ Public Domain

AUGUST 1, 2019

Η ενεργοποίηση του ρωσικού συστήματος S-400 από την Τουρκία «υπονομεύει περαιτέρω τα κοινά συμφέροντα ασφαλείας στην περιοχή». Τα παραπάνω δήλωσε χθες το βράδυ εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ απαντώντας σε ερώτηση της ιστοσελίδας μας Hellas Journal και του καναλιού OPEN.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ως μία απόδειξη ότι η θέση του για την εγκατάσταση των S-400 δεν αλλάζει, προειδοποιεί την Τουρκία και για τις κυρώσεις που θα ακολουθήσουν, θυμίζοντας ότι το αμερικανικό κτύπημα εναντίον της Κίνας, που προχώρησε στην αγορά του ίδιου ρωσικού συστήματος, ήρθε τρεις μήνες μετά, και μάλιστα στη βάση του νόμου CAATSA.

Η γραπτή δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που μας εστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αναφέρει: «Λυπούμαστε για την απόφαση της Τουρκίας να προχωρήσει με την αγορά των συστημάτων S-400. Θέτοντας σε λειτουργία το σύστημα υπονομεύονται περαιτέρω τα κοινά συμφέροντα ασφαλείας στην περιοχή. Αντιλαμβανόμαστε ότι η παραλαβή των συστημάτων βρίσκεται σε εξέλιξη. Είναι σημαντικό να θυμηθούμε την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Κίνας βάσει του (νόμου) CAATSA λίγους μήνες μετά την απόκτηση των S-400. Δεν σχολιάζουμε εσωτερικές συζητήσεις που προηγήθηκαν της απόφασης».

Η συγκεκριμένη αυτή αναφορά δείχνει και τη διαφορά απόψεων μεταξύ του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Όπως είναι γνωστό: Ο Πρόεδρος Τραμπ επιμένει στην αναβολή των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας στο πλαίσιο του γνωστού νόμου για την αντιμετώπιση των εχθρών της Αμερικής. Δεν έχει αποκαλύψει ακόμα την τελική του απάντηση, και είναι φανερό ότι κερδίζει χρόνο. Ο Αμερικανός ηγέτης, είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει τις αποφάσεις του ανά δύο λεπτά, σημειώνεται χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με πληροφορίες της ιστοσελίδας μας, για το αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών οι κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας παραμένουν «ζωντανές» και δεν έχουν αποσυρθεί ούτε λεπτό από το τραπέζι.

Όπως τονίστηκε χαρακτηριστικά η θέση δεν αλλάζει και οι αρμόδιοι πιστεύουν ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί η Τουρκία όπως όλες οι χώρες που έχουν αγοράσει ρωσικό οπλισμό.

Ο Λευκός Οίκος έχει ξεκινήσει διαβουλεύσεις με δικό του κανάλι με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν προωθώντας την εισήγηση για «πάγωμα» στην ουσία των S-400 ακόμα και αν το ρωσικό σύστημα έχει παραληφθεί. Εάν ο Πρόεδρος της Τουρκίας αποδεχθεί να μην τεθούν σε λειτουργία οι S-400 τότε η Αμερική θα προσφέρει το σύστημα Patriot σε χαμηλή τιμή, αλλά θα αρνηθεί να χαρίσει την απόρρητη τεχνολογία. Την ίδια άρνηση είχε εισπράξει η Τουρκία από τον πρώην πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα, και όσα περί του αντιθέτου ισχυρίζεται ο κ. Τραμπ δεν είναι η αλήθεια.

Μέχρι της στιγμής η δημόσια απάντηση της Τουρκίας είναι αρνητική στην αμερικανική πρόταση. Άλλωστε μίλησε δημόσια ο ίδιος ο κ. Ερντογάν, ο οποίος από τότε δεν σχολιάζει οτιδήποτε αφορά το ρωσικό σύστημα.

Η πηγή μας -αν και από την Τουρκία τα μηνύματα δεν είναι θετικά ακόμα- εικάζει ότι στο παρασκήνιο μπορεί ο Τούρκος Πρόεδρος να συζητά την πρόταση, αλλά αναμένει να θέσει ως όρο την επιστροφή της χώρας του στο πρόγραμμα κατασκευής των F-35 και στο ξεπάγωμα της παραγγελίας των 100 μαχητικών αεροσκαφών.

Πάντως στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Πεντάγωνο υπερισχύει η άποψη ότι ο κ. Ερντογάν δεν θα αλλάξει γνώμη, αντίθετα όλο και περισσότερο ενισχύει τις σχέσεις του με τη Ρωσία και ο ίδιος προσωπικά με τον κ. Πούτιν.

Στο Κογκρέσο πιστεύουν ότι ο Τούρκος Πρόεδρος επέλεξε πλέον τη Ρωσία και η επιστροφή του στη Δύση είναι εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Οι βουλευτές και γερουσιαστές είχαν προειδοποιήσει από καιρό ότι η πορεία της Τουρκίας προς τη Ρωσία θα μπορούσε να ήταν αναστρέψιμη εάν η επίσημη Ουάσιγκτον ήταν πιο σκληρή απέναντι στον Ερντογάν. Αντίθετα, ο Πρόεδρος Τραμπ τον εξυπηρέτησε σε κρίσιμες φάσεις και ο κ. Ερντογάν αφού τον εκμεταλλεύθηκε τον πρόδωσε.

Για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η υπόθεση των S-400 είναι ένα θέμα από τα πολλά ανοικτά ζητήματα των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Η υπόθεση της Συρίας χαρακτηρίζεται εκρηκτική και ήδη η Άγκυρα προετοιμάζεται για τη μεγάλη επίθεση εναντίον των Κούρδων στη βόρεια Συρία.

Επίσης αυτό που έδωσε τη «χαριστική βολή» στον Λευκό Οίκο είναι οι αποδείξεις ότι η Τουρκία και το Ιράν συνεργάζονται για να βοηθήσουν το καθεστώς του Μαδούρο στη Βενεζουέλα να ξεπεράσει τις κυρώσεις. Η Άγκυρα και η Τεχεράνη έχουν σπάσει το αμερικανικό εμπάργκο πουλώντας παράνομα τον χρυσό της Βενεζουέλας στις διεθνείς αγορές.

Αναφορικά με τη Συρία, η Αμερική έχει εγκλωβιστεί στις δηλώσεις του κ. Τραμπ όσο και του υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, οι οποίοι υποσχέθηκαν επίσημα και δημόσια ότι δεν θα επιτρέψουν στους Τούρκους να σφαγιάσουν τους Κούρδους. Το δίλημμα παραμένει: Τι θα πράξει ο Αμερικανός πρόεδρος εάν η Τουρκία επιτεθεί στους συμμάχους του, τους Κούρδους μαχητές του YPG, που τον βοήθησαν να κερδίσει περήφανη νίκη εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους;

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΕΡΩΤΗΣΗ:  Έχει αλλάξει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τη θέση του σχετικά με τις συνέπειες για την Τουρκία στην περίπτωση της παράδοσης των S-400 από τη Ρωσία; Όπως γνωρίζετε, η Τουρκία όχι μόνο παρέλαβε (τους S-400), κατά παράβαση του νόμου CAATSA και των αιτημάτων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αλλά ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι το σύστημα πρόκειται να τεθεί σε λειτουργία τον Απρίλιο.

Η αμερικανική κυβέρνηση είχε προτρέψει νωρίτερα την Τουρκία να μην ολοκληρώσει τη συμφωνία, αλλά η συμφωνία ολοκληρώθηκε. Στη συνέχεια, δήλωσε στην Τουρκία ότι θα υπάρξουν συνέπειες εάν η Τουρκία παραλάβει τους S-400, και όμως έχει αρχίσει η παράδοσή τους.

Τώρα, ο υπουργός Πομπέο δήλωσε στο Bloomberg ότι ζήτησε από την Τουρκία να μην λειτουργήσει το σύστημα που αγόρασε από τη Μόσχα. Έχει τροποποιήσει η αμερικανική κυβέρνηση τις απόψεις της σχετικά με το αν ο νόμος CAATSA έχει ακόμα ενεργοποιηθεί ή βρίσκεται σε διαδικασία (αλλαγής);

Πρέπει να θεωρήσουμε τις δηλώσεις του υπουργού Πομπέο και του γερουσιαστή Γκράχαμ ως το νέο πρότυπο χρήσης του νόμου CAATSA; Επίσης: Δεδομένων των μετατοπιζόμενων θέσεων (της Αμερικής) στην περίπτωση της Τουρκίας, ποια είναι η θέση της κυβέρνησής σας σχετικά με τις αγορές των S-400 από την Ινδία; Και τι θα συμβεί αν ένας σύμμαχος σας, για παράδειγμα η Ιταλία, ζητήσει να αγοράσει τους S-400 από τη Ρωσία; Θα αποδεχτείτε την πώληση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Λυπούμαστε για την απόφαση της Τουρκίας να προχωρήσει με την αγορά των συστημάτων S-400. Θέτοντας σε λειτουργία το σύστημα υπονομεύονται περαιτέρω τα κοινά συμφέροντα ασφαλείας στην περιοχή. Αντιλαμβανόμαστε ότι η παραλαβή των συστημάτων βρίσκεται σε εξέλιξη. Είναι σημαντικό να θυμηθούμε την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Κίνας βάσει του (νόμου) CAATSA λίγους μήνες μετά την απόκτηση των S-400. Δεν σχολιάζουμε εσωτερικές συζητήσεις που προηγήθηκαν της απόφασης

. Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

QUESTION: Has the State Department changed its position on consequences for Turkey in the case of the delivery of the S-400s from Russia? As you know, not only has Turkey taken delivery in contravention of CAATSA and the State Department’s own demands, President Erdogan said that the system is going to be operational in April. The Administration had earlier urged Turkey not to complete the deal, but the deal was completed. Then it told Turkey there would be consequences if Turkey took delivery of the S-400s, and it has started taking delivery.  Now, Secretary Pompeo told Bloomberg that he asked Turkey not to make the system it purchased from Moscow operational. Has the Administration changed its views on whether CAATSA has yet been triggered or is in the process of being triggered?  Should we take Secretary Pompeo’s and Senator Graham’s statements as the new Administration standard for CAATSA? Also: Given the shifting positions in the case of Turkey, what is the Administration’s position on S-400 purchases by India? And what is going to happen if an ally of yours, for example Italy, ask to buy the S-400 from Russia? Are you going to accept the sale?

ANSWER: We regret Turkey’s decision to move forward with the purchase of the Russian S-400 system. Operationalizing the system would only further undermine our shared security interests in the region. We understand the delivery of the S-400 to Turkey is ongoing.  It is important to recall the United States’ sanctions against China pursuant to CAATSA were implemented several months after China took delivery of the S-400. We do not comment on internal deliberations prior to a decision.

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Επίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ η αναδημοσίευση των σχολίων χωρίς τη γραπτή έγκριση της ιστοσελίδας.

Πηγή: Οι κυρώσεις πάνω από το κεφάλι της Τουρκίας: Δήλωση Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Hellas Journal https://hellasjournal.com/2019/08/oi-kyroseis-pano-apo-to-kefali-tis-toyrkias-dilosi-steit-ntipartment-stin-hellas-journal/

Συνέντευξη με Δ.Τσαιλά: Τι πρέπει να περιλαμβάνει η νέα εθνική στρατηγική για την άμυνα της Ελλάδος

Από
anixneuseis
-
0

Αποκλειστική συνέντευξη του Ναυάρχου  Δημητρίου Τσαιλά στο new-economy.gr

Ναύαρχε, σας ευχαριστούμε που μας κάνετε την τιμή και μας δίνετε τη χαρά να έχουμε αυτη την συνέντευξη. Γιατί η Ελλάδα χρειάζεται στρατηγική ασφαλείας; Ποιό το όφελος;

Κάθε κράτος γνωρίζουμε ότι πρέπει να έχει κάποια βασική σχεδίαση σχετικά με το πώς θα εξασφαλιστεί η εθνική ασφάλεια του και πώς θα διαθέσει τους διατιθεμένους πόρους για το σκοπό αυτό. Αυτό λέγεται στρατηγική. Στις μέρες μας, μάλιστα πολλά κράτη δημοσιοποιούν αυτά τα έγγραφα (Λευκή βίβλος) καθορίζοντας την εθνική τους στρατηγική ασφάλειας. Οι στρατηγικές αυτές αποσκοπούν σε γενικές γραμμές να εκπληρώσουν δύο λειτουργίες: Τον καθορισμό των εθνικών στόχων και την επίλυση των προβλημάτων. Με άλλα λόγια, καθορίζουν τον τρόπο και προσδιορίζουν τα αναγκαία μέσα για την προώθηση των συμφερόντων λαμβάνοντας υπόψη τα εθνικά συμφέροντα. Αυτή η διεργασία απαιτεί κυρίως, η πολιτική ηγεσία της χώρας, να προσδιορίζει και να ιεραρχεί τις κύριες απειλές για την εθνική ασφάλεια.

Τι είναι η εθνική ασφάλεια;

Είναι μια πολύ απλή ερώτηση που τη συναντάμε σε καθημερινή βάση τόσο στον κύκλο των ακαδημαϊκών και στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων όσο και των ανθρώπων της διπλανής πόρτας, αλλά δεν είναι τόσο απλή η απάντηση. Η πολυπλοκότητα της απαντήσεως απορρέει από τις αποκλίνουσες απόψεις των οποιοδήποτε δίδουν τις απαντήσεις, εν μέρει σωστές, και άλλες εντελώς λάθος. Τι συνιστά την ασφάλεια τόσο πραγματικό και αφηρημένο όρο, πώς επιτυγχάνεται και τι επιτυγχάνει με τη σειρά της, ποιες είναι οι διαφορετικές πτυχές της εθνικής ασφάλειας που πρέπει να αντιμετωπιστούν τόσο ξεχωριστά όσο και συλλογικά ώστε να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί πληρέστερη απάντηση.

Λέγεται συχνά ότι το παρελθόν καθορίζει αναπόφευκτα το παρόν, όμως το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι το παρόν θα καθορίσει το μέλλον. Μελετώντας το παρελθόν ιστορικό πλαίσιο  για την καλύτερη εκτίμηση της εθνικής ασφάλειας δεν θα μας προσδώσει πλήρη αποτελέσματα και μάλλον η εκτίμηση θα είναι σχετικά περιορισμένη. Αυτό διακρίνεται από την αποτυχία των πολιτικών μας, να συμφωνήσουν σε ένα θέμα που θεωρείται ο ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής μας ισχύος. Για παράδειγμα, βιαστικές και αδικαιολόγητες αποφάσεις για απόκτηση νέων οπλικών συστημάτων δημιουργούν μια επικίνδυνη τροχιά στη μαχητικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων και αχαλίνωτη αναξιοπιστία στο σύστημα αποτροπής. Έτσι όπως λαμβάνονται οι αποφάσεις οποιαδήποτε διδάγματα δεν θα έχουν δοκιμαστεί ενάντια των προγενέστερων αποφάσεων και θα ακυρώνονται από τις λογικές του βάθους της εμπειρίας.

Επομένως το νόημα της εθνικής ασφάλειας, η οποία με τίποτα δεν σημαίνει μια εύκολα οριζόμενη έννοια, όπως ήδη αναφέραμε, θα πρέπει επίσης να φωτίζεται με τις Πολιτικές Εθνικής Ασφάλειας οι οποίες με τη σειρά τους συνδέονται με τις αξίες του έθνους μας. Παραδοσιακά, το ζήτημα, του πώς εφαρμόζουμε τους διατιθεμένους πόρους για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων, όπως τη νίκη στον πόλεμο, είναι το βασικό ζήτημα της στρατηγικής. Η πολιτική ασφάλειας κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο, έχει διευρυνθεί, με στρατηγικές ασφαλείας λαμβάνοντας υπόψη τα εθνικά ζωτικά συμφέροντα σε περιόδους πολέμου και ειρήνης. Τα σύνορα μεταξύ ειρήνης και πολέμου έχουν γίνει περισσότερο ασαφή, και η ισορροπία μεταξύ στρατιωτικών λύσεων και μιας ποικιλίας από μη στρατιωτικά εργαλεία για την παροχή εθνικής ασφάλειας συζητούνται μεταξύ των φορέων χάραξης πολιτικής, στρατιωτικών και ακαδημαϊκών.

Τι πρέπει να σημαίνει, για την Ελλάδα , η φραση που συχνά ακούγεται ότι ενα κράτος πρέπει να ‘προσαρμόζει συνειδητά τη στρατηγική του στις γεωπολιτικές πραγματικότητες’;

Σε περίπτωση που οι γεωπολιτικές συνθήκες αλλάξουν, οι διαμορφωτές πολιτικής πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνουν αυτές τις αλλαγές και να τροποποιήσουν τη στρατηγική και τους στρατηγικούς σκοπούς αναλόγως. Είναι γεγονός ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας δεν έχει παρατηρηθεί η ύπαρξη κανενός μόνιμου συνόρου, πράγμα που αποδεικνύει ότι εφ’ όσον στα σύνορα απουσιάζει η γεωπολιτική, γεωπολιτισμική και γεωοικονομική βάση αποτελούν πηγή κρίσεων. Ο χρόνιος ανταγωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα για τις συγκρούσεις που προκαλεί αυτή η αντίφαση. Επίσης χαρακτηριστική είναι η ρήση του Sun Tzu ότι «εάν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα (ακόμη) και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό σου θα νικηθείς σε κάθε μάχη» .

Για παράδειγμα, ενώ η ελληνική πολιτική κατά τη διάρκεια της έναρξης του 20ου αιώνα ήταν η «Μεγάλη Ιδέα» και παρέμεινε ουσιαστικά σταθερή κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας, ορισμένοι παράγοντες άλλαξαν. Κατά συνέπεια, έπρεπε να προσδιοριστούν αυτές οι γεωπολιτικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας, για να μη δημιουργήσουν τις οργανωτικές και  επιχειρησιακές επιπτώσεις που είχαν ως αποτέλεσμα την ήττα και τη μεγαλύτερη καταστροφή του Ελληνισμού. Ομοίως, μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, η στρατηγική αντίληψη του Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων δείχνει μια αξιοσημείωτη απόκτηση σύγχρονων οπλικών συστημάτων που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 μέχρι το 1970, τονίζοντας τον αποτρεπτικό χαρακτήρα τους και την εξασφάλιση της προβολής ισχύος κατά των δυνητικών αντιπάλων, τόσο στον εθνικό κορμό, όσο και στην Κύπρο. Οι κύριες γεωπολιτικές μεταβλητές στη συνέχεια άλλαξαν, ενώ  η ελληνική στρατηγική παρέμεινε καθηλωμένη με ελλείψεις σε διαθέσιμους πόρους και τεχνολογία. Έτσι, «σε περιόδους δημοσιονομικών περιορισμών ή όταν το διεθνές κλίμα ήταν δυσμενές για την εφαρμογή νέας στρατηγικής αντίληψης, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων αναγκάσθηκε να τροποποιήσει τα στοιχεία της στρατηγικής της, περιορίζοντας τον αποτρεπτικό προσανατολισμό της, με αποτέλεσμα τα δραματικά αποτελέσματα στην Κύπρο.

Τι πρέπει να γίνει από τη νέα κυβέρνηση;

Στόχος της νέας κυβέρνησης πρέπει να είναι η ασφάλεια. Μια ασφάλεια που δεν χρειάζεται να θυσιάσει, το κράτος, τα θεμιτά του συμφέροντα για να αποφύγει τον πόλεμο και σε περίπτωση αμφισβήτησης, μπορεί να είναι σε θέση να διατηρήσει το έννομο συμφέρον με αξιόπιστη αποτροπή. Αυτός ο σκοπός θα μπορούσε θεωρηθεί μια μιλιταριστική προσέγγιση για την εθνική ασφάλεια δεδομένου ότι ασκεί την επιλογή του πολέμου. Εδώ το συμπέρασμα είναι, ότι η στρατιωτική δύναμη (σκληρή ισχύς) ενός έθνους πρέπει να παραμένει σε άμεση αναλογία προς τον αριθμό των έννομων συμφερόντων, ώστε να είναι αξιόπιστος η αποτροπή του αντιπάλου. Όσα περισσότερα και μεγαλύτερα είναι τα συμφέροντα που απαιτείται να προστατεύσουμε, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για αύξηση της στρατιωτικής μας δύναμης. Με αυτή την οπτική, βέβαια, ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσουμε στην παγίδα μιας σπειροειδούς αναζήτησης οπλικών συστημάτων με σκοπό να υπερτερούμε του αντιπάλου, διαλύοντας την εθνική οικονομία. Οπότε, θα πρέπει να επανεκτιμήσουμε εκ νέου τη λίστα των εννόμων συμφερόντων για να διαπιστώσουμε αν είμαστε υπερβολικά εκτεταμένοι σε δεσμεύσεις πέρα από τις δυνατότητές μας.

Οι οικονομολόγοι, από τη δική τους ματιά, βλέπουν την εθνική ασφάλεια με οικονομικούς όρους. Ορίζουν ότι ασφάλεια δεν είναι το αμυντικό υλικό, αν και μπορούμε να διαθέτουμε, επίσης ότι ασφάλεια δεν είναι η σκληρή ισχύς, αν και αυτή μπορεί να συμπεριληφθεί. Θεωρούν ως ασφάλεια ότι είναι η ανάπτυξη, και χωρίς ανάπτυξη δεν υπάρχει καμία ασφάλεια. Ένα αναπτυσσόμενο κράτος που δεν αναπτύσσεται στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να παραμείνει ασφαλές για το δυσεπίλυτο λόγο, ότι το σύνολο των πολιτών δεν θα μπορεί να επιβιώσει. Αυτή η παρουσίαση είναι ελκυστική για πολλούς καθώς η ανάπτυξη είναι η βάση για την οικονομική ασφάλεια που είναι πιο σημαντική από τη στρατιωτική ασφάλεια. Είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι απειλείται ένα αναπτυσσόμενο κράτος που δεν αναπτύσσεται στην πραγματικότητα, η δε απειλή προέρχεται περισσότερο από το εσωτερικό παρά από το δυνητικό εξωτερικό εχθρό. Το διακρίνουμε ξεκάθαρα στο πλαίσιο της σύγχρονης Ελλάδας, όπου οι πολίτες θέλουν να εξυπηρετούνται καλύτερα από τις υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης και τις προοπτικές απασχόλησης.

Μια άλλη άποψη περί εθνικής ασφάλειας, προβλέπει, ότι το πραγματικό επίπεδο της ασφάλειας του κράτους είναι η ικανότητά του να αποφασίσει, με δική του πρωτοβουλία, κατά πόσον αυτό θα πρέπει να εμπλακεί σε μια σύγκρουση. Επομένως, προκύπτει ότι ένα κράτος θα πρέπει να ορίσει τα συμφέροντά του σε επίπεδο μέχρι το οποίο μπορεί με ανεξάρτητη απόφαση να χρησιμοποιήσει βία για την προστασία τους. Στο πλαίσιο αυτό, κάθε έθνος επιχειρεί να είναι όσο το δυνατόν πιο κυρίαρχο και αυτάρκες, όμως είναι μια οφθαλμαπάτη που ακόμη και οι υπερδυνάμεις έχουν απογοητευθεί με το να τη κυνηγούν.

Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σε θέση να συγκρατήσουν τις τουρκικές δυνάμεις από έναν ολοκληρωτικό πόλεμο δεν έχει γίνει ακόμη σαφές. Οι αποφάσεις να προχωρήσουμε σε συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, ενώ ταυτόχρονα κορυφαίες ενεργειακές εταιρείες έχουν κερδίσει το δικαίωμα εξάντλησης στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο στα οικόπεδα των ΑΟΖ του ελληνισμού, δεν αποτελούν απόφαση άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής των χωρών των εταιριών. Ωστόσο, πρόκειται για μια υπολογίσιμη κίνηση σκακιού σε μια από τις πιο μπερδεμένες περιοχές του κόσμου, και για το καλό της ανθρωπότητας είναι ανάγκη να καταφέρουμε στο τέλος να περιορίσουμε την ανάγκη του πολέμου.

Ποτέ πριν δεν είχαν οι αερο-ναυτικές δυνάμεις της Ελλάδος και της Κύπρου, την κατάλληλη ευκαιρία μαζί να δημιουργήσουν μια ενοποιημένη θαλάσσια στρατηγική. Αυτή τη Ναυτική στρατηγική που θα τονίζει την προσέγγιση του ενιαίου αμυντικού χώρου η οποία θα ενσωματώνει τη Θαλάσσια ισχύ (seapower) με όλα τα άλλα στοιχεία της εθνικής ισχύος, καθώς και εκείνες των φίλων και συμμάχων μας, στην περιοχή του Αιγαίου και της Μεσογείου. Αυτές οι συγκυρίες δίδουν την κατεύθυνση ώστε η Θαλάσσια ισχύς πρέπει να εφαρμοστεί σε όλο γεωπολιτικό πεδίο συμφερόντων μας για την προστασία των δύο κρατών, και ενός έθνους. Η δέσμευσή μας για την προστασία της πατρίδας και νίκης του έθνους μας σε πιθανούς πολέμους συνδυάζεται με μια αντίστοιχη δέσμευση για την πρόληψη του πολέμου, ή καλύτερα την αποτροπή του εχθρού. Αν επιθυμούμε στο μέλλον να έχουμε έναν κρίσιμο περιφερειακό ρόλο στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και στην Βαλκανική Χερσόνησο, αν επιθυμούμε να μετατραπούμε σε ενεργειακό κόμβο (ή/και παραγωγό) τότε είναι απαραίτητη η ενίσχυση της σκληρής ισχύος της χώρας μας.

Ασφάλεια και οικονομική ανάπτυξη έχουν μεταξύ τους διαλεκτική σχέση και στην Ελλάδα, λόγω ιδεοληψιών, τις έχουμε διαχωρίσει. Η οικονομική ανάπτυξη, η ευημερία και η σταθερότητα, κοστίζουν και διεκδικούνται καθημερινά. Η σκληρή ισχύς διαμορφώνει το κατάλληλο πλαίσιο αποτροπής, ανεβάζοντας το κόστος των προκλήσεων του εκάστοτε δρώντα που επιθυμεί να προχωρήσει στην επιβουλή των συμφερόντων μας. Μια στρατηγική συμμαχία για τη Θαλάσσια ισχύ που να δεσμεύει τις υπηρεσίες μας πιο στενά από ό, τι ποτέ πριν για να προωθήσουν την ευημερία και την ασφάλεια του έθνους μας. Κλείνοντας πιστεύω ακράδαντα ότι η αξιόπιστη και ισχυρή αποτροπή είναι τόσο σημαντική όσο να κερδίσεις τον πόλεμο.

Ποιό το γενικότερο Συμπέρασμα;

Σαφώς το ζητούμενο για ένα κράτος είναι η ανάπτυξη, αλλά θα ήταν λάθος να συμπεράνουμε ότι οι στρατιωτικές δαπάνες είναι μια σπάταλη. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για λάθος συμπέρασμα ότι η ασφάλεια είναι ευθέως ανάλογη προς τη στρατιωτική δύναμη. Αφού είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη με πλήρη αποκλεισμό της αντίστοιχης στρατιωτικής ανάπτυξης, ιδιαίτερα όπου υπάρχουν απειλές για το έννομο συμφέρον.

Εφόσον πραγματοποιήσουμε μια ειλικρινή ανάλυση της κατάστασής μας, μπορούμε να βρούμε τις απαντήσεις στα καίρια ερωτήματα. Εκτιμώ στην καλύτερη περίπτωση είναι μια καταφατική απάντηση στην αμυντική θωράκιση της πατρίδας μας υπό όρους.

Προκειμένου να επιτευχθεί μεγαλύτερη εθνική ασφάλεια με συνεκτικό τρόπο, θα πρέπει να συνεξετασθούν οι οικονομικές και οι στρατιωτικές απαιτήσεις. Ξεκινώντας από την οικονομική ασφάλεια με αντίστοιχη στρατιωτική ασφάλεια, οδηγούμαστε στη σφυρηλάτηση της αμυντικής ικανότητας μας για την υπεράσπιση της εθνικής ασφάλειας.

Ο σχεδιασμός δυνάμεων περιλαμβάνει την αξιολόγηση των απειλών για τα εθνικά συμφέροντα, την σύσταση των στρατιωτικών απαιτήσεων λαμβάνοντας υπόψη τους δεδομένους περιορισμούς στα μέσα, και τελικά την αξιολόγηση του κινδύνου αποτυχίας.

Οι στρατιωτικοί σχεδιαστές και οι αρμόδιοι παράγοντες του συστήματος Εθνικής Άμυνας για το σχεδιασμό δυνάμεων βρίσκονται εμπλεκόμενοι στην επαναληπτική διαδικασία ροής σε μια προσπάθεια ελαχιστοποίησης των κακών συνδυασμών είτε με την τροποποίηση των σκοπών, είτε με τη διόρθωση των τρόπων, είτε με την αλλαγή των μέσων ώστε να μεγιστοποιήσουν τη δυνατότητα να προστατεύσουν ακόμη και να προαγάγουν τους εθνικούς στόχους.

Πρέπει να γίνει πεποίθηση μας ότι σε αυτό το διαμορφούμενο ανταγωνιστικό περιβάλλον ασφαλείας απαιτείται κάθε σπιθαμή της επιδεξιότητάς μας, της εφευρετικότητας και του αγωνιστικού μας πνεύματος. Τότε και μόνο τότε μπορούμε να επικεντρωθούμε στην αποστολή με τον καλύτερο τρόπο επίτευξής της. Ο Ελληνικός Στόλος μπορεί και απαιτείται να ενισχύσει την ικανότητά μας να ελιχτούμε και να αγωνιζόμαστε στην Μεσόγειο και, ως εκ τούτου, θα βοηθήσουμε στη διατήρηση της θαλάσσιας ανωτερότητας της Ελλάδας που θα οδηγήσει στην ασφάλεια, την επιρροή και την ευημερία για το έθνος μας και ολόκληρο τον Ελληνισμό.

(O Ναύαρχος Δ. Τσαιλάς δίδαξε, μεταξύ άλλων, επι σειρά ετων στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως και της Στρατηγικής και Ασφάλειας σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου)

new-economy.gr

Διευθύντρια Παρθεναγωγείου

Από
anixneuseis
-
1

Κώστας Γιαννακίδης 31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019, 20:37 protagon.gr

Ορισμένοι κυβερνητικοί εμφανίζονται με το δάχτυλο σηκωμένο και μιλούν για «νόμο και τάξη» ή παριστάνουν τη διευθύντρια του Παρθεναγωγείου που έπιασε τα κορίτσια με τη φούστα πάνω από τα γόνατα και τον θάλαμο ακατάστατο. Τα «αυτά τελειώσανε» και τα «αποβράσματα», τείνουν να δημιουργήσουν ένα ζήτημα αισθητικής φύσεως που πολύ γρήγορα θα γίνει και πολιτικό.

Είναι πιθανό στο περιβάλλον που μεγάλωσε ο Κωνσταντίνος Αχ. Καραμανλής, η όποια αίσθηση παραβατικότητας να χωρούσε μέσα στο μπολ με τις καραμέλες ή να έφτανε μέχρι εκεί που πάει η μπάλα αν την κλωτσήσεις πάνω από τον φράχτη. Αν τα πράγματα ήταν έτσι, τότε ναι, οι «τζαμπατζήδες» των μέσων μαζικής μεταφοράς είναι «κοινωνικά αποβράσματα». Η δε γνωστή καθαρίστρια, εκείνη με το πλαστό πτυχίο, πάει για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

O νεαρός υπουργός Υποδομών έσπευσε να ζητήσει συγγνώμη για την έκφραση που υιοθέτησε έναντι των λαθρεπιβατών. Λέει ότι του ξέφυγε «εν τη ρύμη του λόγου» και προφανώς λέει την αλήθεια – ακόμα και αν το πιστεύει, δεν είναι και ηλίθιος για να το πει. Πιθανότατα θα ήθελε να αναφερθεί σε πολίτες με μειωμένη κοινωνική υπευθυνότητα αν και αυτή η γενίκευση δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλους τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν χωρίς να πληρώνουν κόμιστρο τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Βέβαια, κάποιος κακόπιστος δύναται να ισχυριστεί ότι στον αυθορμητισμό του υπουργού αντανακλάται η ματιά και η αισθητική του αλλά, εντάξει, μπορεί να κατοικούμε όλοι στον ίδιο κόσμο, αλλά και ο καθένας μας ζει σε ένα δικό του μικρόκοσμο.

Μιλώντας στη Βουλή για το φορολογικό νομοσχέδιο, ο Πρωθυπουργός, δοκίμασε για άλλη μία φορά να αποφορτίσει τον πολιτικό του λόγο από το κομματικό πρόσημο. Μίλησε για πολιτικές χωρίς κομματικό στίγμα, για λύσεις που εκπορεύονται από την κοινή λογική κ.λ.π. Έχουν ενδιαφέρον όλα αυτά και σίγουρα απαντώνται θετικά από το κεντρώο ακροατήριο το οποίο, αυτή τη στιγμή, ακούει και στηρίζει τον Μητσοτάκη.

Υπάρχει, όμως, ένα θέμα. Μικρό, ακόμα, με τάση να πάρει μπόι. Ένα θέμα ύφους. Κυρίως από υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη. Ορισμένοι εμφανίζονται με το δάχτυλο σηκωμένο και μιλούν για «νόμο και τάξη» ή παριστάνουν τη διευθύντρια του Παρθεναγωγείου που έπιασε τα κορίτσια με τη φούστα πάνω από τα γόνατα και τον θάλαμο ακατάστατο. Και ναι, το κοινωνικό αίτημα για νομιμότητα και ασφάλεια διατυπώθηκε εμφατικά στις εκλογές, πλην όμως τα «αυτά τελειώσανε» και τα «αποβράσματα», τείνουν να δημιουργήσουν ένα ζήτημα αισθητικής φύσεως που πολύ γρήγορα θα γίνει και πολιτικό.

Σήμερα η πολιτική είναι σαν το ποδόσφαιρο: πρέπει να πάρεις τον έλεγχο του Κέντρου. Μητσοτάκης και Τσίπρας το έχουν αντιληφθεί, αν και ο δεύτερος καθυστέρησε αρκετά. Τώρα, όμως, που το κατάλαβε, αν η κυβέρνηση συνεχίσει να κουνάει το δάχτυλο, η αντιπολίτευση θα κουνάει το χέρι, καλώντας προς την πλευρά της.

Πηγή: Protagon.gr

Η Τουρκία στήνει σκηνικό κρίσης στο Καστελλόριζο – Ζητείται ελληνική “κόκκινη γραμμή”

Από
anixneuseis
-
0

Θόδωρος Καρυώτης
Θόδωρος Καρυώτης slpress.gr

Το Καστελλόριζο είναι το πιο κρίσιμο οικόπεδο του ελληνικού χώρου και το συνειδητοποιούμε, κάθε φορά που το πλησιάζουν οι Τούρκοι. Όπως μου ανέφερε πρόσφατα ένας Αμερικανός διπλωμάτης αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα των Ελλήνων. Μου είπε συγκεκριμένα πως «οι [Έλληνες] είστε πάντα αντιδραστικοί και ποτέ προνοητικοί» («You are always reactive and never proactive»).

Δυστυχώς, έχει απόλυτο δίκιο. Πάντα αφήνουμε τους άλλους ανεξάρτητα εάν είναι Τούρκοι, Αμερικάνοι, Ρώσοι, Ευρωπαίοι να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και εμείς πάντα δεύτεροι και καταϊδρωμένοι προσπαθούμε να αντιδράσουμε εκ των υστέρων. Αυτό ισχύει ξεκάθαρα από το 1974 και τώρα παρουσιάζεται μια μεγάλη ευκαιρία για το νέο Έλληνα πρωθυπουργό να αρχίσει να χρησιμοποιεί τα εργαλεία που έμαθε στο Χάρβαρντ. Ανησυχητικά είναι αυτά που διαβάσαμε πρόσφατα στην εφημερίδα “Καθημερινή”:

«Ακάθεκτη προωθεί η Άγκυρα τον σχεδιασμό της για έρευνες στα ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, στην περιοχή νότια του Καστελλόριζου, πιθανότατα στα τέλη Αυγούστου. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, η κρατική εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ) κατέθεσε αίτημα προς τη διοίκηση των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων για διεξαγωγή σεισμικών ερευνών σε μια περιοχή η οποία εκτείνεται ανάμεσα στον 28ο και στον 29ο μεσημβρινό, δηλαδή σε μια περιοχή που ξεκινάει από τα νότια της Ρόδου και φθάνει πέρα από το Καστελλόριζο».

Οι Τούρκοι αναγγέλλουν ότι θα στείλουν ερευνητικό σκάφος στην υποτιθέμενη υφαλοκρηπίδα τους πλησίον του Καστελλόριζου και εμείς απαντούμε ότι αυτό αποτελεί παραβίαση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Αυτό αποτελεί τραγικό λάθος από ελληνικής πλευράς, διότι συνεχίζουμε το παιγνίδι της Τουρκίας, που υποστηρίζει εδώ και δεκαετίες ότι το ελληνοτουρκικό πρόβλημα είναι η διαφορά των δύο κρατών στο θέμα της υφαλοκρηπίδας.

Επεκτατικές υποθήκες με χάρτες στο Καστελλόριζο

Η διαφορά μας με την Τουρκία, όμως, είναι η ΑΟΖ και όχι η υφαλοκρηπίδα. Μα θα αντιτείνει κανείς δεν έχουμε ΑΟΖ, άρα πως μπορούμε να πούμε ότι παραβιάζεται η ΑΟΖ μας; Το επιχείρημα δεν ευσταθεί, διότι ενώ έχουμε υφαλοκρηπίδα, αυτή δεν έχει οριοθετηθεί και επομένως o Τούρκος θα ισχυριστεί ότι επιχειρεί στην δική του υφαλοκρηπίδα.

Αυτό επιβεβαιώθηκε και τυπικώς τον Απρίλιο του 2012 οπότε η Τουρκία διεκδίκησε επισήμως με χάρτες (δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως) συγκεκριμένες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου ανάμεσα στην Κύπρο αφενός και στη Ρόδο, Κάσο και Κάρπαθο αφ’ ετέρου. Σε αυτές περιλαμβανόταν και ολόκληρη η περιοχή του Καστελλόριζου. Επίσης, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι, βάσει της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ πάντα συμπίπτει.

Έτσι, όταν ένα τουρκικό ερευνητικό σκάφος πλησιάσει στο Καστελλόριζο, έξω από τα 6 ν.μ της αιγιαλίτιδας ζώνης του, πρέπει να υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που θα προειδοποιεί τους Τούρκους ότι παραβιάζουν την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Ελλάδας. Πρέπει, επίσης, η Τουρκία να αντιληφθεί ότι η παραβίαση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ από πλοίο που ετοιμάζεται για εξόρυξη αποτελεί μια βαθύτερη κόκκινη γραμμή. Πρέπει να γνωρίζει επακριβώς ποιες θα είναι οι συνέπειες από την παραβίαση αυτής της κόκκινης γραμμής.

Χάρτης οριοθετήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει την τραγικότητα της ελληνικής θάλασσας. Η Ελλάδα χρειάζεται να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με τα έξι παραθαλάσσια κράτη, με τα οποία συνορεύει και έχει πραγματοποιήσει μόνο μία οριοθέτηση στη δεκαετία του 1970, που αφορά στην υφαλοκρηπίδα με την Ιταλία. Καμία ελληνική κυβέρνηση, από το 1982 μέχρι σήμερα, δεν έχει οριοθετήσει υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ που σύμφωνα με την αρχή της μέσης γραμμής θεωρεί ότι ανήκει στην Ελλάδα.

Αυτό συνιστά σημαντικό λάθος, με αποτέλεσμα οι ξένες εταιρείες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς έρευνας και εκμετάλλευσης στην ευρύτερη περιοχή, να μην γνωρίζουν επακριβώς τι τελεί υπό αμφισβήτηση. Επιπλέον, η απουσία αντίδρασης από ελληνικής πλευράς οδήγησε την Τουρκία στο τέλος του 2018 να επεκτείνει τις βλέψεις της, υποστηρίζοντας ότι διαθέτει θαλάσσια σύνορα και με την Λιβύη!

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση και κατάπληξη είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα, μέχρι σήμερα, υποστηρίζει ότι η μοναδική της διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, λησμονώντας ότι η Τουρκία καταψήφισε το Δίκαιο της Θάλασσας λόγω ΑΟΖ! Όλος ο πλανήτης ασχολείται με την ΑΟΖ εκτός από εμάς, αφού 138 κράτη έχουν ανακηρύξει ήδη ΑΟΖ. Η UNCLOS αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές.

Είχα μείνει με την εντύπωση ότι όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν πλέον, ύστερα από 37 χρόνια, τι εστί ΑΟΖ, αλλά έπεσα έξω. Υπάρχουν ακόμα συμπατριώτες μας που αναφέρουν την ΑΟΖ ως Ανεξάρτητη Οικονομική Ζώνη. Ήλπιζα ότι η πρώτη έξοδος του Έλληνα πρωθυπουργού στο εξωτερικό θα έφερνε κάποια καλά νέα, γιατί ήγγικεν η ώρα να γίνει πράξη η οριοθέτηση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Αλλά στη Λευκωσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξέχασε την ΑΟΖ, όπως όλοι οι πρωθυπουργοί από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου.

Αν η Τουρκία οριοθετήσει ΑΟΖ με τη Λιβύη

Μακάρι οι δυο ηγέτες να αποφάσισαν την οριοθέτηση και να την αναγγείλουν την κατάλληλη στιγμή, διότι καήκαμε αν μας προλάβουν οι Τούρκοι και προχωρήσουν στην οριοθέτηση ΑΟΖ με την Λιβύη. Δεν γνωρίζω εάν κατανοήσαμε σωστά την τοποθέτηση του Ερντογάν, που για πρώτη φορά αναφέρεται σε οριοθέτηση ΑΟΖ και όχι υφαλοκρηπίδας με την Λιβύη.

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο και τα τελευταία χρόνια και στο σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Όπως. αναφέρει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, νομικός σύμβουλος του υπουργού Εξωτερικών: «Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:

  • στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
  • στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και
  • στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.

Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα».

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η διακίνηση του άρθρου με την προσθήκη ενεργού link.
  • Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο slpress.gr

Η στρατηγική Ερντογάν ανησυχεί πλέον τις μεγάλες δυνάμεις…

Από
anixneuseis
-
1
Του Βασίλη Κοψαχείλη*
Τετάρτη 31 Ιουλίου 2019, 00:03 liberal.gr

Καλοκαίρι 2019 και ο Ερντογάν έχει μπουκώσει (fusion strategy) τη διπλωματική ατζέντα με ζητήματα, απειλές και προβληματισμούς. Γεωτρήσεις, S-400, F-35, μεταναστευτικές ροές, πυρηνικά, Κυπριακό… και ο κατάλογος μοιάζει ατελείωτος.

Το κάθε ένα από τα ζητήματα που εγείρει είναι συγκοινωνούν δοχείo μιας ενιαίας στρατηγικής, που δεν της δώσαμε ιδιαίτερη προσοχή όταν την έθετε σε εφαρμογή στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Σήμερα, από την Ουάσιγκτον ως την Ιερουσαλήμ, τρέχουν να δουν πως θα αντιμετωπίσουν τον ένοικο της λεωφόρου Cumhurbaskanligi στην Άγκυρα. Η Αθήνα παθητικά παρακολουθεί και ακολουθεί τις αποφάσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Καμία πρωτοβουλία κινήσεων, παρά εκείνες μόνο που ενίοτε την σπρώχνουν στο ρόλο του «λαγού» για λογαριασμό τρίτων…

Πλέον οι κινήσεις Ερντογάν προβληματίζουν και ίσως επηρεάσουν τις σχέσεις Μόσχας – Πεκίνου, μετά το πρόσφατο εντυπωσιακό και ανατρεπτικό άνοιγμα του Τούρκου προέδρου στον Κινέζο ομόλογό του.

Η στρατηγική Ερντογάν και το πώς αντιμετωπίζεται είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Στο σύντομο αυτό άρθρο, επιχειρώ να δώσω τους κύριους άξονες της τουρκικής στρατηγικής και τον προβληματισμό που δημιουργούν στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Η «θεωρία νίκης» Ερντογάν

Ο τούρκος Πρόεδρος έχει βαθιά Ισλαμιστική και Ολοκληρωτική σκέψη στον πολιτικό του σχεδιασμό. Αυτό σημαίνει κυρίως δυο πράγματα. Πρώτον, ότι οι συμμαχίες είναι εφήμερες. Δεύτερον, ότι το σύνολο της τουρκικής πολιτικής, οικονομίας και κοινωνίας θα πρέπει να μεταβληθεί ριζικά (ολοκληρωθεί) ως προς την ταυτότητα και τον σκοπό τους.

Η πολιτική σκέψη του τούρκου ηγέτη περιβάλλεται από την πεποίθηση ότι η Τουρκία θα πρέπει να κλείσει το (παρά φύση) ιστορικό κεφάλαιο της Κεμαλικής Τουρκίας και να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο γεφύρωσης και συμμόρφωσης της χώρας με την Οθωμανική της κληρονομιά (τουρκική «Μεγάλη Ιδέα»).

Υπό αυτή την έννοια, ο Ερντογάν οραματίστηκε την Τουρκία ως μια (Ερντογανική) Μουσουλμανική Δημοκρατία παγκόσμιας εμβέλειας και ως τέτοια να την αποδέχονται και οι υπόλοιποι, με την ισχύ της να τρομάζει τους περιφερειακούς της αντιπάλους, «φιλανδοποιώντας», παράλληλα, λαούς και περιοχές φιλέτα της Οθωμανικής της κληρονομιάς.

Για να το πετύχει αυτό, ο Ερντογάν έκανε τις παρακάτω παραδοχές.

– Για να ελέγξει την χώρα πρέπει να απονομιμοποιήσει τον κύριο πολιτικό ανταγωνισμό (βλέπε Κεμαλιστές, Οτσαλάν, Ντεμιρτάς, Γκιουλέν), να δωροδοκήσει τους μικρούς πολιτικούς αντιπάλους και να αφήσει ήρεμο τον υπόλοιπο λαό. Παράλληλα, να ταυτίσει τα συμφέροντα του κράτους και του λαού με αυτά του συστήματος Ερντογάν. Στην προοπτική που το σύστημα Ερντογάν επιχειρηθεί να αποκοπεί από την κομματική του βάση (αντιστροφή της στρατηγικής απονομιμοποίησης), τότε το σύστημα Ερντογάν να είναι σε θέση να διαιρεί διαρκώς τους πρώην πολιτικούς του συμμάχους σε μικρά και διαχειρίσιμα μεγέθη, ώστε να είναι σχεδόν αδύνατη η ανατροπή!

– Για να έχει την άμυνα και την εξωτερική πολιτική που χρειάζεται, πρέπει να ενισχύσει τον πληθυσμό (αγορά) και την οικονομία της χώρας (σύγχρονη, με παραγωγική βάση και εξαγωγικό προσανατολισμό).

– Για να αποκτήσει διπλωματική ισχύ, πρέπει να έχει διπλωματία και υπηρεσίες πληροφοριών ολικής ποιότητας, που να βρίσκονται ένα βήμα μπροστά από τις κινήσεις των ανταγωνιστών. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το πρόσφατο παράδειγμα, που ενώ η Άγκυρα ζητά από την Ουάσιγκτον συγκρότηση κοινής επιτροπής για τους S-400, παράλληλα γνωρίζοντας την αρνητική στάση του αμερικανικού ΥΠΕΘΑ, θέτει θέμα ασυμβίβαστου και εξαίρεσης του νυν αμερικανού υπουργού άμυνας Mark Esper, ως πρώην στελέχους της εταιρείας Lockheed Martin, κατασκευάστριας του αντιαεροπορικού συστήματος Patriot, την επίμαχη περίοδο που υποτίθεται ότι είχαν ζητήσει Patriot και ο Ομπάμα δεν τους έδινε!

– Για να αυξήσει την διεθνή παρουσία της χώρας και το κόστος των ανταγωνιστών, πρέπει να έχει πλοκάμια σε όλο το εύρος της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, καθώς αλληλεξαρτήσεις, συμφέροντα και συμμετοχές σε όλο το φάσμα του διεθνοπολιτικού συστήματος.

– Για να επιβιώσει αν οι υπόλοιποι ανταγωνιστές (ή σύμμαχοι) εναντιωθούν στην άνοδο της Ερντογανικής/Τουρκικής ισχύος, να είναι σε θέση να προσφέρει συνεργασία ως αντιστάθμισμα ισχύος στους ανταγωνιστές των ανταγωνιστών του.

– Αναγνωρίζει τα μέσα ήπιας ισχύος ως τα πλέον ενδεδειγμένα, προσαρμόζοντας τα μέσα σκληρής ισχύος στην υπηρεσία της ήπιας ισχύος. Υπό αυτή την έννοια, αποκηρύσσει την χρήση στρατιωτικής βίας με την επέμβαση στην Κύπρο το ’74, αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσει ρητορική «θύματος» ότι δεν είχαν άλλη επιλογή, όπως το ίδιο κάνει σήμερα για το casus belli στο Αιγαίο και τις γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Η στρατηγική ήπιας ισχύος συμπληρώνεται με υβριδικές επιχειρήσεις στα όρια των ασαφειών του διεθνούς δικαίου, επικοινωνιακή πολιτική στη βάση περί του κοινού (Μουσουλμανικού) δικαίου αίσθημα (βλέπε Παλαιστινιακό-Χαμάς, Αδελφοί Μουσουλμάνοι, αντι-Δυτική ρητορική), και με παραδειγματική ετοιμότητα σε ζητήματα ανθρωπιστικής υποστήριξης (βλέπε τουρκικοί καταυλισμοί στη βόρεια Συρία).

Προβληματισμοί και σκέψεις…

Κάτω από τη μύτη όλων και με την ανοχή όλων, ο Ερντογάν πέτυχε στους στόχους του και ας γελάμε εμείς εδώ στην Ελλάδα με την εξίσωση ισχύος του Νταβούτογλου ή το «πολιτικό δίκαιο» που αντέταξε στο «Διεθνές Δίκαιο» του Έλληνα Προέδρου ο Ερντογάν, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2017.

Πάντως, σίγουρα δεν γελούν μαζί του στην Ουάσιγκτον. Τα αμερικανικά πιόνια στην παγκόσμια σκακιέρα φαίνονται εγκλωβισμένα από τα τουρκικά πιόνια. Και αυτό που ανησυχεί περισσότερο τους Αμερικανούς είναι τι έχει σχεδιάσει να κάνει ο Ερντογάν απέναντι στις δικές τους πιθανές κινήσεις (που υπόκεινται αναγκαστικά σε περιορισμούς), καθώς και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν διαρροές και πρόθυμοι από τον στενό πυρήνα του συστήματος Ερντογάν να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ.
Στη γωνία της σκακιέρας περιμένουν οι Ρώσοι και εσχάτως οι Κινέζοι. Μόλις οι Ρώσοι διαφοροποιήθηκαν από τους Τούρκους στη Συρία, με μια κίνηση ματ ο Ερντογάν προσέγγισε τους Κινέζους, κάνοντας στροφή 180ο στο καυτό ζήτημα των Ουιγούρων.

Αυτό το άνοιγμα προς το Πεκίνο, η Ουάσιγκτον δεν το υπολόγιζε ή τουλάχιστο δεν το υπολόγιζε τόσο γρήγορα! Και γύρω από αυτό το θέμα είπε κάποια πράγματα ο πρόεδρος Τραμπ προς τους Ρεπουμπλικάνους Γερουσιαστές και βγήκαν προβληματισμένοι από την πρόσφατη συνάντηση.

Για την οικονομία του χώρου, τούτη την ώρα εκεί που όλα τα σενάρια και οι σχεδιασμοί συγκλίνουν είναι ότι πρώτον η Τουρκία είναι σε θέση να κάνει ζημιά σε παγκόσμια συμφέροντα, δεύτερον ότι το κόστος διάλυσης της Τουρκίας ή του καθεστώτος Ερντογάν είναι μεγάλο διότι θα ενεργοποιήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει ή δεν είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει, και τέλος, ότι συμφέρει η επιτάχυνση μιας στρατηγικής πολιτικού και πολιτειακού μετασχηματισμού της Μεσοποταμίας που αναπόδραστα θα επηρεάσει την Τουρκία και θα της δημιουργήσει νέα δεδομένα που θα την απασχολήσουν για μεγάλο διάστημα στο εσωτερικό της. Προκρίνουν δηλαδή την πρόκληση μιας χαοτικής εξέλιξης στο εσωτερικό της Τουρκίας και στο άμεσο περιφερειακό της περιβάλλον, παρά του να συρθούν από μια χαοτική εξέλιξη σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι παραπάνω σκέψεις δεν αφήνουν αδιάφορο το Ισραήλ διότι το επηρεάζουν έστω και έμμεσα. Οι προτάσεις που έρχονται από το Ισραήλ είναι πιο σκληροπυρηνικές από τις Μακιαβελικές της Ουάσιγκτον. Με τις προτάσεις του Ισραήλ δείχνει να συμφωνεί και η Αίγυπτος. Όμως ακόμη και αν προκριθούν στο τέλος οι προτάσεις του Ισραήλ, θα υπάρξει πολιτικό κόστος σημαντικό για την σημερινή Ισραηλινή κυβέρνηση.

Σε ότι αφορά τις ΗΠΑ, η Τουρκία έχει ένα χρονικό παράθυρο ως τις 9 Σεπτεμβρίου που θα λήξει η θερινή περίοδος στο Καπιτώλιο και οι επιτροπές θα αρχίσουν πάλι το έργο τους.
Σε ότι αφορά το Ισραήλ, η Τουρκία έχει ένα χρονικό παράθυρο ως τις 17 Σεπτεμβρίου που θα διεξαχθούν πάλι εκλογές στη χώρα.

Η Σαουδική Αραβία έχει τρομάξει μετά τη ζημιά που της έκανε η Τουρκία στην υπόθεση Κασόγκι, καθώς επίσης την ανησυχούν οι σχέσεις της Άγκυρας με την Τεχεράνη.

Ρωσία και Κίνα περιμένουν…

Ακόμη και η Ινδία προβληματίζεται, γνωρίζοντας τις στενές σχέσεις της Τουρκίας με το Πακιστάν!

Μένει να δούμε τι θα κάνει η Άγκυρα στο διάστημα που μεσολαβεί…

*Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος.

https://www.liberal.gr/diplomacy/i-stratigiki-erntogan-anisuchei-pleon-tis-megales-dunameisi/261526?fbclid=IwAR2rLJhdpTOkRE-jHW3BoHqTOVMw7Jlkp_Gfu3A_E_stJ7mjPoiysyr2waQ

1...2,6332,6342,635...3,033Σελίδα 2,634 από 3,033