Αρχική Blog Σελίδα 2624

Is Britain Becoming a Failed State?

Από
anixneuseis
-
0
 CHRIS PATTEN Project Syndicate

Failed states used to be largely the preserve of the developing world, where the institutions of democracy do not have deep roots. But given the extent to which the Brexit campaign has undermined Britain’s institutions through lies, it is reasonable to worry that the country will soon come to resemble a tinpot dictatorship.

LONDON – What is a failed state? Not so long ago, when I was Britain’s Overseas Development Minister, and later European Commissioner for External Affairs, I would probably have tried to answer the question by pointing to specific examples, including several countries in Latin America and Africa.

I would have highlighted tribal conflicts, military coups, economic failure, extremes of poverty, and high mortality rates. I might have referred to the failure of more prosperous societies to ensure that globalization helped everyone and did not leave some communities trapped in deprivation. In addition, I would certainly have mentioned systems of government that had ceased to deliver what they were intended to do, and certainly what outside well-wishers hoped and assumed they would do.

By these latter criteria, one no longer needs to travel to Latin America or Africa to discover failure. Indeed, many of us in Britain worry that failure is increasingly evident within our own borders – which are soon to be clogged after Brexit – and particularly in the way the country is governed.

Britain’s system of government, much praised in the past, is based on parliamentary democracy and the institutions of pluralism that one would associate with an open society.

Voters elect individual members of parliament, who owe their constituents their best judgment about how to negotiate the predicaments of politics. MPs are not required to do what they are told by an alleged popular will – a system much favored by despots and demagogues. Instead, they are part of a system that owes much to the conservative political philosopher Edmund Burke, not to the French writer Jean-Jacques Rousseau. We have always preferred caution, compromise, and evolution to disruption and appeals to fleeting public passions.

The parties to which most MPs belong represent different strands of opinion. Yet by and large, debates have usually assumed a strong relationship between evidence and assertion. Facts might be interpreted in different ways, but they were not simply denied because they contradicted an ideological assertion. Dogmatism is a bad bedfellow to democracy. Experts can be challenged, of course, but until now, expertise was never seen as something the ruling establishment would use to bamboozle and obfuscate in pursuit of its aims.

In Britain, historically, government has been accountable to parliament, whose opinions it must respect and whose conventions it should follow. And a separate and independent judiciary guarantees the rule of law to which all, including ministers, are subject.

That is how Britain has run its national affairs: avoiding political extremism, achieving a self-adjusting balance between left and right, managing change over decades in peace and war, and making the transition from imperial power to middle-sized European country. By doing this without surrendering or diluting our values, we have won approval and praise around the world.

Sadly, things look very different today.

As a proportion of its electorate, Britain has fewer political activists than most other European countries. Yet these activists and other political partisans have recently acquired growing control over their parties’ policy direction and choice of leader.

As a result, the Labour Party is now led by Jeremy Corbyn, an old-fashioned far-left socialist. And 90,000 Conservative members, whose views  as their numbers have fallen, recently selected  as their new leader, and thus as the country’s new prime minister.

In doing so, they have chosen a mendacious chancer. It is no exaggeration to say that Johnson has lied his way to the top, first in journalism and then in politics. His ascent owes everything to the growing xenophobia and English nationalism that many Conservatives now espouse. Johnson is prime minister because he has promised to deliver Brexit by the end of October, recklessly assuring the world that he will take the United Kingdom out of the European Union with or without a deal, and whatever the consequences.

Johnson has chosen a government of like-minded anti-European nationalists. His principal adviser, Dominic Cummings, was described by David Cameron, Britain’s prime minister from 2010 to 2016, as a “career psychopath.” Cummings is, alongside Johnson, the most powerful figure in the new government; he is an unelected wrecker who earlier this year was ruled to be in contempt of parliament. Fittingly, if depressingly, he now is masterminding our departure from the EU with or without parliamentary approval.

Moreover, the government is scheming to win an election, yet to be announced, on the basis of a “people versus the politicians” campaign. Those who oppose crashing out of the EU without a deal are to be branded as opponents of popular sovereignty. So much for parliamentary democracy.

The Johnson government denies the truth about the consequences of a no-deal Brexit, and denounces any attempt to point these out as “Project Fear.” The EU is blamed for the failure of negotiations, even though this was almost entirely the result of choices made by the previous British government. To cap it all, the public is told that if Britain can convince the EU it is prepared to damage itself with “no deal,” then France, Germany, and others will surrender and give us what we want. Yet any damage that a no-deal Brexit causes to the EU would be dwarfed by the long-term harm it inflicts on Britain.

Johnson and Cummings are prepared to use all the methods that were successful in the 2016 Brexit referendum campaign, when the British public were assured that there would be no question of leaving the EU without a deal. Promises of increased public spending now rain down from a Treasury that will soon be stretched thin. The value of the pound is falling, inflation rose in July, and business investment is flat. The supposed benefits of leaving the EU are no longer touted, with the exception of a promised trade deal with US President Donald Trump that would be almost as unacceptable to the US Congress as it would be to British public opinion. What’s more, the government is simply ignoring the fact that lengthy negotiations with the EU would inevitably follow from a “no-deal” departure.

Worse still, the future of the Union of England, Scotland, Wales, and Northern Ireland looks increasingly at risk. The government fails to accept that if Britain leaves the EU’s customs union, the resulting border between the Republic of Ireland and Northern Ireland will imperil the 1998 Good Friday Agreement, which has brought more than 20 years of peace to the island of Ireland.

Are these the actions of a successful state? Those who raise the question risk being dubbed “enemies of the people.” We are in good company: this is how Brexiters previously described three British high-court judges who asserted the principle of parliamentary sovereignty in the Brexit process.

As Brexit looms ever closer, Britain’s institutions, economic prospects, constitution, and future are all at risk. But the reckless plunge into delusion and lies proceeds apace.

Στρατηγική ομηρία: Το σημάδι της Ρωσίας που δείχνει τις σχέσεις της Αμερικής με την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ (*)

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν στη Μόσχα. EPA, MAXIM SHIPENKOV / POOL

AUGUST 28, 2019

Το τρίγωνο των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ, της Τουρκίας και της Ρωσίας ήταν αυτό που εν πολλοίς καθόρισε τις σχέσεις του Ελληνισμού με την Αμερική κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Όλες οι επιτυχίες αλλά και οι αποτυχίες μας σαν έθνος (όπως η δεύτερη Μικρασιατική Καταστροφή που ζήσαμε με την βάρβαρη εισβολή των Τούρκων στη Μεγαλόνησο) που έλαβαν χώρα από το 1947 έως και το 1993, οφείλονταν στους συσχετισμούς δυνάμεων των δύο μεγάλων (ΗΠΑ και Ρωσίας). Σήμερα η κατάσταση είναι παρόμοια αλλά όχι όμοια.

Πολλές περισσότερες είναι οι δυνάμεις που μπορούν να διεκδικήσουν συμφέροντα και στην περιοχή μας. Ωστόσο, από τη στιγμή που η Ρωσία αποφάσισε να επέμβει στρατιωτικά στη Συρία, το αμερικανορωσικό bras de ferre είναι και πάλι παράγοντας εξελίξεων για περιφερειακούς παίκτες σαν την Ελλάδα και την Τουρκία.

Λίγες μέρες πριν, συνέβη μια εξέλιξη πολύ σημαντική για την πορεία των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Τι μπορεί να σημαίνει η κατηγορία της Τουρκίας εναντίον της Ρωσίας οτι η Μόσχα βομβάρδισε ή στάθηκε ευνοϊκά ουδέτερη προς τον βομβαρδισμό των προστατευόμενων της Τουρκίας εντός της Συρίας, η οποία είναι ξανά σε στάδιο ανάφλεξης; Σίγουρα πολλά.

Για πολλά μπορεί να κατηγορηθεί ο Ρώσος πρόεδρος. Για ένα δε γίνεται να κατηγορηθεί σίγουρα, οτι δεν ξέρει τι ζητάει και πώς να το πετύχει.

Το ρωσικό πολιτικό σύστημα είναι ο Πούτιν ο ίδιος οπότε καμία γραφειοκρατική αργοπορία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο πώς σκέφτεται και πώς δρα ο Ρώσος πρόεδρος. Όχι μόνο ξέρει τι ζητάει και πώς θα το πετύχει, αλλά είναι και άριστος γνώστης των γεωστρατηγικών θεμάτων που άπτονται της γειτονιάς της Ρωσίας.

Ο Πούτιν είναι ξεκάθαρο πως έχει καταλάβει οτι η μη επιβολή κυρώσεων των ΗΠΑ κατά της Τουρκίας, είναι τουλάχιστον ύποπτη. Είναι καλό να δει ο Ελληνισμός εξ αντανακλάσεως την αμερικανοτουρκική διένεξη προκειμένου να εξεταστεί το πόσο ευνοϊκή μπορεί να καταστεί για Ελλάδα και Κύπρο.

Γνωρίζει από το έτος 2014-2015 οτι η Τουρκία του Ερντογάν προσπάθησε να προκαλέσει σύρραξη μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας με την κατάρριψη του Su-24. Ο Ρώσος πρόεδρος ξέρει καλά οτι η Τουρκία έχει ακολουθήσει την τακτική του πλειστηριασμού και πως ο Τούρκος ομόλογός του, είναι σαν εκείνον. Έχει φτιάξει ένα πολιτικό σύστημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, που αυτό σημαίνει πως εύκολα θα τινάξει οποιαδήποτε συμφωνία έχει υπογράψει στον αέρα, άπαξ και δεν συνεισφέρει θετικά στον τακτικισμό του.

Για όλα αυτά και για να υπενθυμίσει η Μόσχα στην Άγκυρα ποιός είναι ο ”απαγωγέας” και ποιός ο ”όμηρος”, φαίνεται να έδειξε το ποιός είναι το αφεντικό στη Συρία και το τι θα επακολουθήσει αν η Τουρκία κάνει μέχρι τον Απρίλιο, οποιαδήποτε συμφωνία με τις ΗΠΑ, κάτω από το τραπέζι.

Η Τουρκία είναι αναξιόπιστος σύμμαχος για όλους και αυτό η Ρωσία το γνωρίζει. Αμέσως μετά, ο Ταγίπ Ερντογάν συγκάλεσε διάσκεψη μεταξύ Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας για να συζητηθούν τα όσα γίνονται στη Συρία. Αυτές οι ρωσικές κινήσεις, μόνο με έναν τρόπο μπορούν να ερμηνευθούν. Πως η Μόσχα έχει πάρει πολύ σοβαρά τις υποσχέσεις του Ταγίπ Ερντογάν και δεν πρόκειται να καθυστερήσει τις δικές της ”κυρώσεις” εναντίον της Άγκυρας σε περίπτωση που η Τουρκία αρχίσει να φέρεται ως συνήθως, δηλαδή άναρχα και μονομερώς.

Η Συρία βρίσκεται ξανά σε κατάσταση αποσταθεροποίησης και η Ρωσία έχει δαπανήσει πολύ διπλωματικό κεφάλαιο στην Τουρκία, για να το αφήσει να το παίξει στον πολιτικό του τζόγο ο Τούρκος πρόεδρος.

Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, είναι βέβαιο πως και οι εναπομείναντες αμερικανικοί δισταγμοί (προεδρικοί δισταγμοί) θα αρχίσουν σιγά-σιγά να υποχωρούν αναφορικά με το θέμα των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, η οποία φαίνεται να πρέπει να υποστεί μεγαλύτερη πίεση από αυτήν που της ασκεί ο Ρώσος πρόεδρος.

Ο μόνος τρόπος να αλλάξει κάτι δραματικά προς όφελος των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, είναι ένα τουρκικό U -Turn του οποίου όμως το κόστος, υπενθύμισε λίγες μέρες πριν στην Τουρκία ο Ρώσος πρόεδρος.

Η Ρωσία δεν έχει καμία διάθεση να δώσει κομμάτι από την συριακή πίτα στην Τουρκία. Ο κυνισμός της εξωτερικής πολιτικής, επιτάσσει για το Κρεμλίνο, τη χρησιμοποίηση της Τουρκίας ως γεωστρατηγικής καύσιμης ύλης -εκ μέρους της Ρωσίας- και όχι ως ισότιμου εταίρου σε μια τριμερή που έχει την Τουρκία ως το πιο αδύναμο μέλος της (Ρωσία, Ιράν, Τουρκία).

Η Ρωσία θα επιδιώξει -όπως είναι φυσιολογικό- μια εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ για τα όσα συμβαίνουν σε Ευρασία και Μέση Ανατολή. Δεν πρόκειται η Ρωσία να δεχτεί χωρίς κόστος κάποιο τουρκικό κόλπο το οποίο θα χρησιμοποιηθεί από τον Τούρκο πρόεδρο σαν πρόσχημα για να γυρίσει η Τουρκία ξανά στη Δύση. Η στρατηγική ομηρία στην οποία βρίσκεται η Τουρκία, θα παύσει μόνο όταν η Ρωσία πάρει μια σειρά από ανταλλάγματα, συμπεριλαμβανομένου και του πρώτου λόγου για τα θέματα όλης της Ουκρανίας την οποία έχει αρχίσει και υποστηρίζει η Τουρκία.

(*) Διεθνολόγος – Συντονιστής Παρατηρητηρίου Ανατολικής Μεσογείου (Τομέας Ρωσίας-Ευρασίας και Ν/Α Ευρώπης) στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων.

Πηγή: Στρατηγική ομηρία: Το σημάδι της Ρωσίας που δείχνει τις σχέσεις της Αμερικής με την Τουρκία https://hellasjournal.com/2019/08/stratigiki-omiria-to-simadi-tis-rosias-poy-deichnei-tis-scheseis-tis-amerikis-me-tin-toyrkia/

Leisure, the ancient Greek way

Από
anixneuseis
-
0

by Georgette Gouveia August 2019

Tourists still flock to the Temple of Apollo at Delphi, whose famed Oracle offered general predictions of the future that could not be discredited.
Tourists still flock to the Temple of Apollo at Delphi, whose famed Oracle offered general predictions of the future that could not be discredited.

The waves danced on the Thermaic Gulf like the beating wings of seagulls, while the birds themselves engaged in frenzied flight amid the terraced arcades of Aristotelous Square as if driven by the inexplicable longing in the melodies of the young street musicians below. Or perhaps the longing was merely my own.

I had returned to Greece on another “Legacy of Alexander the Great” tour to see if I could be another self, which is to say a better self. On the excellent New York Times Journeys’ tour, which I wrote about in the October 2016 issue of WAG, I had nonetheless been distracted by the demands of a first-time visit and an assignment about the perilous state of the Greek economy. Now traveling with The Metropolitan Museum of Art through Arrangements Abroad, I was determined to do something I rarely do — resist turning my vacation into a working one.

Which is not to say that I wanted to do nothing. Rather, I yearned to engage in something that was as intellectually stimulating as my work but at a different pace — affording me the time to think, read, shop, walk, sightsee, explore or merely gaze at the light-dappled sea from my balcony at the Electra Palace Hotel in Thessaloniki, Greece’s secondlargest city, and later wonder at the Parthenon from the Hotel Grande Bretagne’s Roof Garden Restaurant in Athens.

In this I was guided by the philosopher Aristotle — tutor of Alexander the Great, the Greco-Macedonian conqueror of the Persian Empire and disseminator of Greek culture whom I’ve been passionate about since I was a child. More precisely, I would be guided by Edith Hall’s recent book “Aristotle’s Way: How Ancient Wisdom Can Change Your Life,” in which she describes the Aristotelian idea of leisure as “the ideal human state,” one that encompasses intellectual activity for its own sake, R & R, exercise and entertainment as the means “in which our full potential for happiness can be realized.”

I encountered many of these facets of leisure on the 12-day tour, which swept us from Thessaloniki south by plane to Athens, with day trips by bus in between to such places as Pella, the second capital of Macedon, the northern Greek kingdom that was Alexander’s homeland; Vergina, Macedon’s original capital and burial place of Alexander’s father, Philip II, and son, Alexander IV; the seaports of Kavala and Nafplio, reminiscent of Monaco and Santa Barbara; and the equally picturesque village of Lydia in Kavala and Litochoro in the foothills of Mount Olympus. In a sense, The Met’s Alexander tour was the same thing only different. Our collegial group of 17 — led by Met lecturer Frank Dubell, an urbane expat Brit based in Rome whom some of the tour ladies took to calling Mr. Darcy after Jane Austen’s “Pride and Prejudice;” tour director Manuela Solaro del Borgo, whose every elegant outfit we awaited each day; and local guide Maria Papadopoulou, a force of nature right out of the ancient myths — visited many of the same places I did in 2016, including Vergina. (It is a place of such power, wealth and death that it forces you to confront your own mortality. For many, it was once again the high point of the tour.)

But we also visited many sites we did not on the Times’ tour, had more time to explore on our own and lodged in far greater luxury, particularly at the Grande Bretagne, overlooking the Greek Parliament in the heart of Athens, where many of us were upgraded to suites. Despite some miscommunication and questionable restaurant choices and menus — a case of a too much of a good thing where lavish Mediterranean lunches were concerned — The Met tour was a superior experience.

Walking with the gods

Among the pleasures of the northern portion of our mainland journey was the archaeological site of Dion, in the shadow of misty, mythic Mount Olympus, home of the gods. Zeus and his fellow Olympians must have decreed the day themselves for despite the mid-90s heat and humidity that permeated the entire June trip, a breeze wafted through the site, whose ruins speak to multiple influences, including a small but choice statue of Isis, the Egyptian mother goddess; Greek stone columns and a brick Roman bath, complete with a square privy. What makes the expansive, relatively unattended Dion delightfully different from other sites — like Delphi, home to an oracle famously visited by Alexander and a disappointing tourist trap — is that it is fairly level for walking, with no soaring acropolis to climb and an abundance of plants that attracts flitting butterflies and warbling birds alike.

“You ladies look like a group of Arcadian shepherdesses,” Frank said to us women as we sat in a thicket, brimmed hats and parasols on display, as if we had stepped out of one of the many later paintings of ancient Greece’s pastoral past. 

The tour did not pay homage to classical antiquity alone. After visiting Philippi — renamed by Alexander’s father, Philip, and site of both St. Paul’s imprisonment and, earlier, an epic battle between Julius Caesar’s assassins and his victorious champions  — we stopped briefly at the village of Lydia, named for the Jewish-sympathizing purple dye merchant who was baptized by Paul, becoming the first European converted to Christianity. The Baptistery of St. Lydia that is part of the Church of Saints Lydia and Paul, built in 1975, is a little jewel, covered in gem-colored icons and gilt mosaics and overlooking an outdoor shrine and the cool stream that provided Paul and Lydia with the waters of rebirth. It was the kind of quiet, off-the-beaten path moment that defined the tour, exemplifying the refreshment of mind, body and soul that Aristotle spoke of as the essence of leisure.

Shopping till we dropped

Journeying south to Athens, we made the National Archaeological Museum our first museum stop. This is a cultural marvel, housing the largest collection of Greek antiquities in the world. I, however, skipped the superb permanent collection to feast on two special exhibits. The first, on the Roman Emperor Hadrian, contained a superb bust of his lover Antinous, a Bithynian Greek youth whose drowning death in the Nile was probably an act of self-sacrifice to save Hadrian’s reputation. The second exhibit, “The Countless Aspects of Beauty,” was a sensuous tour de force with a dramatically lit Aphrodite (Venus) amid the male and female nudes, perfumes to scent and the melancholy melismas that define Mediterranean music.

On the same day, we visited and lunched at the Benaki Museum of Greek Culture — based on the Benaki family’s eclectic private collection of icons, textiles, furnishings and jewelry, housed in their onetime home, whose tastefully curated gift shop reminded me of The Morgan Library & Museum in Manhattan. 

“I think you came back to Alexander’s Greece just to shop,” one member of the group teased me. And indeed many of us indulged in retail therapy, particularly at the Plaka — just “Plaka” to the Greeks — a 10-minute walk from the Grand Bretagne. 

Plaka is a modern marketplace mix of boutiques, souvenir stalls and cafés nestled in the old city.  (At one such shop, Ruby’s upscale jewelry store, my newfound friends dropped so much cash that I wound up with a free Greek-vanilla ice cream cone.) In Plaka, I was the proverbial kid in the candy store, snatching up Alex coins, jewelry, busts and statues that I crammed into a blue-gray floral “This Is Greece” hobo bag that I bought just for the occasion. Even a goddess of shopping, however, needs a break now and then so I settled down at the entrance table to a café — “You can be the greeter,” the owner said — to savor grilled eggplant stuffed with feta, tomatoes and onions and homemade lemonade garnished with mint as I watched the world go by.

At home alone in the world…and with others

On Pentecost Sunday (June 16 in the East this year) as the gang climbed the Acropolis — whose crown jewel is the Parthenon, temple of Athena, goddess of wisdom, crafts and just war, for whom Athens is named — I took myself off instead to St. Dionysius Areopagite Cathedral, a Roman Catholic church, for Mass in the Eastern rite, complete with a pronounced use of incense and the Communion wafer dipped in wine. Afterward, I found nourishment of a different kind at the Grand Bretagne’s Spa, where I had a mani-pedi with organic products and a cup of rooibos vanilla tea amid a burbling fountain and a bust of the Apollo Belvedere.

I was reminded then about how much I relish my own company, even as I enjoy that of others. As Aristotle understood, Edith Hall writes, “who you spend your leisure time with is as important as how you spend it.” At our final lunch in Nafplio, Greece’s original capital, I sang “Maria” in honor of our birthday girl tour guide who had fought for our place in the sun at every stop, even going toe-to-toe with a police officer in Thessaloniki to ensure a place for our bus to stop. My rendition received a rousing ovation from the group and other patrons. I will always remember that lunch along with our shopping expedition in Stavros, a resort where I bought a pink and cream striped dress in crinkly cotton that has become a favorite; and our drinks and dinner at the Grande Bretagne’s Rooftop Garden Restaurant, where the feta ravioli in bell pepper sauce was to die for. 

At mealtime, we talked politics respectfully and also tried to avoid politics, commemorated the passing of Alexander (on June 11) — who, after all, had brought us together — and shared personal and professional losses. Travel, like tragedy, binds people. And those present remind you of those absent, who nonetheless make the journey with you.

I wasn’t prepared for such an intimate exploration of loss. Nor was I prepared for the bittersweet pang I felt in parting. Tour groups, Hall suggests, belong to what Aristotle would call utility friendships — mutually beneficial but limited and fleeting.

Yet even in loss, Aristotle says, we can take comfort, for we remain ourselves. And no one can take that or the relationships we have had away from us.

https://dailyvoiceplus.com/fairfield/wag/august-2019/leisure-the-ancient-greek-way/773120/

Το Κουρδικό εισβάλει αμετάκλητα στην γεωπολιτική ατζέντα της επόμενης μέρας, με την ανοχή και την ενθάρρυνση των Αμερικανών… 

Από
anixneuseis
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η “εκδήλωση ευγνωμοσύνης” εκ μέρους τους για την συμβολή των Κούρδων στην αντιμετώπιση του ISIS, προφανώς ΔΕΝ είναι η επαρκής εξήγηση που μπορεί να ερμηνεύσει αυτήν την εξέλιξη.

Μια ενιαία Κουρδική γεωπολιτική οντότητα, είναι περισσότερο λειτουργική στον βαθμό που θα ενσωματωθεί ως «πακέτο» στον γεωστρατηγικό σχεδιασμό των Αμερικανών, ΚΑΙ αναφορικά με τις ενεργειακές τους επιδιώξεις, αλλά ΚΑΙ σε συνάρτηση με την «βιώσιμη» παράταξη δυναμικών δεδομένων απέναντι στην Κίνα και τους κινεζικούς σχεδιασμούς συνολικά.

Μια τέτοια εξέλιξη, ΔΕΝ προδιαγράφει αναγκαστικά τον γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της Τουρκίας. Ενισχύει όμως τους φόβους και τις ανασφάλειές της, και μοιραία συμβάλει ώστε να καθίσταται περισσότερο ασταθής η γεωπολιτική της Αν. Μεσογείου, και φυσικά περισσότερο πιθανή η μετατόπιση του χάρτη προς Δυσμάς.

Η συμμετοχή και η Αμερικανική συνδιοίκηση της ζώνης ασφαλείας στο Συριακό, ΔΕΝ διασφαλίζει από μόνη της κανενός είδους εγγυήσεις απέναντι στην βουλιμικά απείθαρχη Τουρκία. Καλό θα είναι λοιπόν να μην διακινούνται αφελείς εκτιμήσεις. Σε περίπτωση απειθαρχίας στα συμπεφωνηθέντα δηλαδή, τι θα κάνουν οι ΗΠΑ;;; Θα βομβαρδίσουν την Τουρκία;;; Ας σοβαρευτούμε…

Η Τουρκική αναθεωρητική ρητορική σχετικά με την Συνθήκη της Λοζάνης, ΔΕΝ είναι μια συμψηφιστικά ή εξισορροπιστικά εκβιαστική ρητορική, αλλά συνιστά ΚΑΙ αυτοτελώς, την ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ της Τουρκικής αντίληψης, για την οριστική ανατροπή των δεδομένων σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το ΕΥΡΟΣ της Συνθήκης και όχι μόνο.

Είναι λάθος να προβάλλεται μονομερώς η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ διάσταση των βλέψεων Ερντογάν, διότι η πρωτεύουσα αντίληψη, η οποία ειρήσθω εν παρόδω διαχέεται συνολικά και στην Τουρκική κοινωνία, είναι η ΗΓΕΜΟΝΙΚΗ του στρατηγική και φιλοσοφία.

Είναι επίσης λάθος να προσεγγίζονται οι αντιπαραθέσεις με τον μηχανισμό του Γκιουλέν, ως ένα ζήτημα που εξαντλείται στην διαχείριση των εσωτερικών ισορροπιών της σύγχρονης Τουρκίας. Πρόκειται για κορυφαίο ζήτημα που αφορά στην φυσιογνωμία της κυρίαρχης αντίληψης του σύγχρονου τουρκικού κράτους, και η οποία σχετίζεται ευθέως με τα προσδιοριστικά χαρακτηριστικά του ΗΓΕΜΟΝΙΣΜΟΥ που την διαπερνά.

Και φυσικά είναι λάθος να αντιμετωπίζει κάποιος τα τεκταινόμενα σε αυτό το περιβάλλον, παραδομένος στις αυταπάτες ότι υπάρχει Διεθνές Δίκαιο και ένα κεκτημένο επίπεδο ορθολογισμού στην διαμόρφωση και στην διαχείριση της Ημερήσιας Διάταξης που το αφορά, επομένως και η οριοθέτηση του περιβάλλοντος της αντιπαράθεσης, να αντιμετωπίζεται εν πολλοίς ως μια απλή και προκαθορισμένη διεργασία.

  • Το Διεθνές Δίκαιο βιάζεται καθημερινά….
  • Οι κανόνες και οι προβλέψεις συλλογικής Ασφάλειας, ελαστικοποιούνται και προσαρμόζονται στις απαιτήσεις και στα συμφέροντα των ισχυρών…
  • Οι σχετικές “νομολογίες” απλώς αγνοούνται εκεί που το δίκαιο του ισχυρού το επιτρέπει ή αντίστοιχα το απαιτεί…

Και φυσικά στην βάση αυτής της λογικής, όπου η Τουρκία εμφανίζεται να είναι συνδιαχειριστής εκκρεμοτήτων, αυτό που επιδιώκει να επιβάλλει είναι πως, η όλη διαχείριση θα πρέπει να γίνεται αποκλειστικά και μόνο, στην λογική που απαιτούν οι Τουρκικές διεκδικήσεις. 

Όλα τα παραπάνω βέβαια, δεν έχουν απλώς εγκυκλοπαιδική αξία για τις προσεγγίσεις των αναλυτών. Έχουν ξεχωριστό ειδικό βάρος στην στρατηγική διαχείριση των προκλήσεων σε επίπεδο διπλωματικό ΚΑΙ επιχειρησιακό, και αυτό φυσικά είναι μια παράμετρος, που αφορά πρωτίστως ΚΑΙ την δική μας την χώρα.

  • Πρώτον: Διότι τίποτε δεν θεωρείται οριστικοποιημένο, στον ρευστό και υπό διαρκή μεταμορφισμό γεωστρατηγικό καμβά της Μέσης Ανατολής.
  • Δεύτερον: Διότι η επιθετικά αναθεωρητική Τουρκική εξωτερική πολιτική, πρωτίστως στο ζήτημα των διαρκών προκλήσεων, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ποτέ ΜΟΝΟΣΗΜΑΝΤΗ. Είναι πολιτική και πρακτική ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΣΤΟΧΕΥΣΕΩΝ, άρα και ευρύτερων όσο και κλιμακούμενων αμφισβητήσεων, αλλά ΚΑΙ πολλαπλών ενεργών μετώπων. (πχ Η ενεργειακή ατζέντα, ουδέποτε αποσυνδέθηκε από το Κυπριακό και την συνολική αμφισβήτηση του καθεστώτος κυριαρχίας στην ΝΑ Μεσόγειο). Και…
  • Τρίτον: Διότι παρά την επιβεβαιωμένη τακτική της ευελιξία, Η Τουρκική εξωτερική πολιτική, ακόμη και στους βραχυχρόνιους βηματισμούς της, ενσωματώνει και μια διαρκή στρατηγική στόχευση. (πχ Οι προκλήσεις και οι παραβιάσεις, δεν τεστάρουν απλά διαθέσεις και διπλωματικές ανοχές. Τα Ίμια έδειξαν πως προσβλέπουν και στην δημιουργία τετελεσμένων).

 

Ποιοι λύνουν τα προβλήματα της Ελλάδας; Η ΑΟΖ και η Ιστορία των Γεωγραφικών Συντεταγμένων

Από
anixneuseis
-
0

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

File Photo: Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΕΝ, STR

AUGUST 28, 2019

Σε ένα σημαντικό άρθρο με τίτλο «Ουδέποτε διαφώνησαν οι ΗΠΑ με κατάθεση στον ΟΗΕ συντεταγμένων ΑΟΖ… γιατί δεν προχωράμε;», ο Ζαχαρίας Μίχας κάνει μια ιστορική αναδρομή της  ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και εγείρει ερωτήματα αναφορικά με τη λογική που τη διέπει, στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος.

Eπ΄αυτού του άρθρου θα ήθελα να σχολιάσω το θέμα των γεωγραφικών συντεταγμένων που απασχολεί τον συγγραφέα. Συμφωνώ απόλυτα με την θέση του Ζαχαρία Μίχα όταν εξηγεί: «Η Ελλάδα εκπέμπει το φοβικό σύνδρομο που κατατρύχει τις πολιτικές ηγεσίες της. Δίνει παγίως την εντύπωση ότι προσδοκά άλλοι να της λύσουν τα προβλήματα. Δεν κινείται στην κατεύθυνση ενεργούς διαμόρφωσης του περιβάλλοντος, εντός του οποίου αυτά εξελίσσονται, με αποτέλεσμα να επιδεινώνονται.

Πριν την οικονομική κρίση, η κατάσταση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ήταν καλύτερη και η μαχητική τους ικανότητα πιο αποτελεσματική, αλλά το φοβικό σύνδρομο ήταν παρόν, άρα δεν προήλθε από την σημερινή ασυμμετρία μεγεθών.»

Αλλά διαφωνώ με την εξής παράγραφο: «Είναι προφανές ότι η Τουρκία επιχειρεί να προωθήσει τις απόψεις της, εξοικειώνοντας το διεθνές σύστημα. Η ευθύνη να μη μείνουν αναπάντητες βαραίνει την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, οι οποίες πλήττονται άμεσα. Η Αθήνα απάντησε στην τουρκική ενέργεια, καταθέτοντας επιστολή στον ΟΗΕ, με την οποία επεξηγούνται οι θέσεις της Ελλάδας. Πρόκειται για ορθή ενέργεια, η οποία όμως είναι ανεπαρκής. Η ελληνική διπλωματία λαμβάνει υπόψη την “φιλική προτροπή” των ΗΠΑ να μην προχωρήσει σε κατάθεση συντεταγμένων για το ποια θεωρεί όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, εάν δεν έχει προηγουμένως συνεννοηθεί με την Τουρκία!»

Αξίζει εδώ να διευκρινισθεί ότι οι ΗΠΑ δεν μας ζήτησαν να μην προχωρήσουμε σε κατάθεση γεωγραφικών συντεταγμένων, μας ζήτησαν να μην ανακηρύξουμε ΑΟΖ!

Η Ιστορία με τις Γεωγραφικές Συντεταγμένες

Είχε αρχίσει μια μεγάλη συζήτηση για την πρόθεση της προηγούμενης κυβέρνησης να στείλει τις γεωγραφικές συντεταγμένες για την υφαλοκρηπίδα στον ΟΗΕ, αλλά κανείς δεν γνωρίζει εάν αυτό είναι στις προθέσεις και της νέας κυβέρνησης.

Είχε, βέβαια γραφτεί ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε έτοιμες  αυτές τις συντεταγμένες. Αυτό είναι απόλυτα ανακριβές, διότι οι συντεταγμένες αυτές έχουν καθοριστεί, δεκαετίες τώρα, από την υδρογραφική υπηρεσία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και από το Υπουργείο Εξωτερικών.

Θα είναι λάθος για την κυβέρνηση να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια, ιδιαίτερα εάν πρόκειται να δώσει συντεταγμένες, έστω και προσωρινώς, για τις θαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας και να αποκλείσει το Αιγαίο, υποδηλώνοντας έτσι ότι φοβάται τις αντιδράσεις της Τουρκίας. Η ενέργεια αυτή δεν έχει καμία αξία, γιατί οι συντεταγμένες αυτές θεωρούνται  ανεπίσημες αφού για να δοθούν επισήμως θα πρέπει να προηγηθεί οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ, κάτι που φυσικά δεν έχει γίνει.

Αποστολή γεωγραφικών συντεταγμένων δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Κοιτάξτε τον χάρτη των γεωγραφικών συντεταγμένων της Κύπρου, που δείχνουν τα θαλάσσια σύνορά της με την Τουρκία.

Γεωγραφικές Συντεταγμένες ανάμεσα σε Κύπρο και Τουρκία

Με τη κατάθεση αυτού του χάρτη δεν συνέβη απολύτως τίποτα και οι Τούρκοι τον αγνόησαν επιδεικτικά. Το κλειδί για μας είναι η οριοθέτηση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου που θα περιλαμβάνει και τις σωστές γεωγραφικές συντεταγμένες.

Μας το ζήτησε ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος το 2004, αλλά εμείς αρνούμαστε μέχρι σήμερα, λόγω φοβικού συνδρόμου, να προχωρήσουμε σε αυτή την οριοθέτηση.

Η Ντόρα Μπακογιάννη ήταν η πρώτης που αντέδρασε, αρνητικά, στην απόφαση του Τάσσου Παπαδόπουλου αλλά ελπίζουμε ότι τώρα ήρθε η ώρα ο νέος πρωθυπουργός να ανατρέψει αυτή την στάση της Νέας Δημοκρατίας και να προβεί στην οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με αυτή της Κύπρου!

Το κλειδί είναι η οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη που περιλαμβάνει, αυτομάτως, και τις γεωγραφικές συντεταγμένες. Ο χάρτης αυτός μαζί με τις γεωγραφικές συντεταγμένες θα σταλούν στα Ηνωμένα Έθνη.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Γεωγραφικές Συντεταγμένες μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας.

Αξίζει εδώ να αναφερθούμε στην διαμάχη με τις γεωγραφικές συντεταγμένες ανάμεσα στη Γαλλία και την Ισπανία, για να διαπιστώσουμε ότι τέτοιες γεωγραφικές συντεταγμένες δημιουργούν περισσότερα προβλήματα αντί να τα λύνουν.

Η Γαλλία, στις 12 Οκτωβρίου 2012, κήρυξε ΑΟΖ στη Μεσόγειο και προσδιόρισε τις γεωγραφικές συντεταγμένες αλλά ταυτόχρονα σημείωσε ότι αυτά τα γεωγραφικά όρια μπορούν, μελλοντικά, να τροποποιηθούν, εάν υπάρξουν οριοθετήσεις με τα γειτονικά της κράτη.

Απ’ ό,τι γνωρίζουμε αυτές οι γεωγραφικές συντεταγμένες έχουν διαβιβασθεί στα Ηνωμένα Έθνη βάσει του Άρθρου 72, παράγραφος 2 της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας.

Η Ισπανία όμως αντέδρασε διότι οι συντεταγμένες της Γαλλίας υπεισέρχονται στη δική της προστατευτική Αλιευτική Ζώνη που έχει δημιουργήσει προ πολλού. Η Ισπανία, όταν δημιούργησε προστατευτική Αλιευτική Ζώνη στη Μεσόγειο, χρησιμοποίησε σωστά τη μέση γραμμή.  Η Γαλλία όμως δημιούργησε την ΑΟΖ της όχι με βάση τη μέση γραμμή και έτσι οι συντεταγμένες της έχουν υπεισέλθει σε ένα μεγάλο κομμάτι της Αλιευτικής Ζώνης της Ισπανίας, κάτι που δεν αποδέχεται η τελευταία, που επιθυμεί να γίνει οριοθέτηση στη Μεσόγειο βάσει της μέσης γραμμής, εφαρμόζοντας δηλαδή τη μέθοδο που συμπίπτει και με την ελληνική θέση.

Σήμερα, αυτές οι γαλλικές συντεταγμένες δεν έχουν καμία αξία,  διότι δεν αποτελούν προϊόν οριοθέτησης. Αυτοί οι χάρτες της Γαλλίας δεν κατοχυρώνουν τα εξωτερικά όρια της ΑΟΖ της, διότι δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά ένα ανεπίσημο περίγραμμα της διεκδίκησής της στη Μεσόγειο.

Ο μόνος τρόπος που μπορεί να λυθεί αυτή η διαφορά, ανάμεσα σε δυο κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι να υπάρξει μια οριοθέτηση της ΑΟΖ των δυο κρατών.

Υπάρχει και ένα ξεχασμένο γεγονός που έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2012 και όλα τα ελληνικά κόμματα προσπαθούν από τότε να ξεχάσουν.

Η τρικομματική τότε κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) στην προγραμματική συμφωνία της περιλάμβανε και μια σημαντική πρόταση για την ΑΟΖ.

Πιο συγκεκριμένα, στο Μέρος «Ε» αναφέρονταν τα εξής: «Ε. Ζητήματα Εξωτερικής Πολιτικής “1. Συστηματική προετοιμασία για ανακήρυξη ΑΟΖ στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και της διεθνούς πρακτικής, ώστε να επισπευσθεί η εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου.”

Πέρασαν επτά χρόνια από τότε και όλα τα πολιτικά κόμματα συνεχίζουν να θάβουν το θέμα της ΑΟΖ. Σήμερα, ο μόνος που αναφέρεται στην ΑΟΖ είναι ο Προεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος που σε κάθε ευκαιρία δεν κουράζεται να υπενθυμίζει : «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αναπόσπαστο μέρος του Διεθνούς Δικαίου είναι το Δίκαιο το Θάλασσας, με βάση το οποίο οριοθετείται η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Και αυτό το Δίκαιο της Θάλασσας, κατά την Συνθήκη του Montego Bay του 1982 είναι δεσμευτικό για όλους, ακόμα και για εκείνους που δεν έχουν προσχωρήσει στην Συνθήκη αυτή. Είμαστε εκείνοι που θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά με όλους τους γείτονες. Αυτοί, όμως, οφείλουν να σεβασθούν το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, να σεβασθούν τα Σύνορα, το Έδαφος, την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Ελλάδας, που είναι Σύνορα, Έδαφος και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Πηγή: Ποιοι λύνουν τα προβλήματα της Ελλάδας; Η ΑΟΖ και η Ιστορία των Γεωγραφικών Συντεταγμένων https://hellasjournal.com/2019/08/poioi-lynoyn-ta-provlimata-tis-elladas-i-aoz-kai-i-istoria-ton-geografikon-syntetagmenon/

News conference following Russian-Turkish talks

Από
anixneuseis
-
0

Vladimir Putin and Recep Tayyip Erdogan gave a joint news conference on the Turkish President’s visit to Russia.

Vladimir Putin’s statement for the press and answers to journalists’ questions

President of Russia Vladimir Putin: Mr President [Erdogan], my friend,

Ladies and Gentlemen,

First of all, I would like to thank the President of Turkey, Mr Recep Tayyip Erdogan, for accepting the invitation to be with us at the 14th MAKS-2019 International Aerospace Salon.

Mr President is accompanied by a delegation of high-ranking Turkish military, and industry and business representatives. Our guests from Turkey had a chance to see the achievements of the Russian aviation industry and watch the air show, which featured Su-35 multipurpose fighters, and the fifth-generation Su-57 fighter. We are also ready to offer flights on Su-30SM fighters to Turkish pilots.

We have certainly used Mr Erdogan’s visit to MAKS as an opportunity to hold bilateral talks and discuss, among other things, promising joint projects not only in aerospace, but also in other areas of military-technical cooperation. I am specifically referring to the contract with Turkey for the S-400 Triumph anti-aircraft weapon systems.

Obviously, our meeting was not limited to cooperation in military technology. We considered a variety of ways to pursue Russian-Turkish interaction, and we exchanged views on relevant topics on the international and regional agendas.

This is not the first visit by the Turkish President to Russia this year. In April, Mr Erdogan and I held a productive meeting of the High-Level Russian-Turkish Cooperation Council in Moscow; we also met at other sites. In mid-September, I will go to Ankara for a trilateral summit of Russia, Turkey and Iran, guarantors of the Astana process for Syria. Mr Erdogan is also invited to take part in the Russian Energy Week forum in Moscow in October.

During the discussion of current international issues, primary attention was certainly given to the situation in Syria. Russia and Turkey cooperate closely in the Astana format along with Iran. We believe this format is the most effective tool for overcoming the crisis in Syria. We think that at this point the most important task is to focus on finally stabilising the situation on the ground and promoting a political settlement in conformity with UN Security Council Resolution 2254. In this context, Mr Erdogan and I discussed issues related to the creation and initiation of the Syrian Constitutional Committee that, we hope, will start functioning in Geneva soon.

Both our Turkish partners and we are seriously concerned about the situation in the Idlib de-escalation zone. The terrorists continue shelling Syrian government troop positions and trying to attack Russian military facilities. We are convinced that the de-escalation zone should not serve as a shelter for militants, or be a bridgehead for new attacks. In this context, the President of Turkey and I mapped out additional joint measures for neutralizing terrorist hotbeds in Idlib and normalizing the situation both in this zone and in the rest of Syria.

Mr President and I spoke about this today in detail and agreed on what we should do to resolve these issues together and how to do it. In this process, we proceed from the immutable principles of preserving the sovereignty, independence and territorial integrity of Syria, and the unacceptability of dividing it into spheres of influence.

We also discussed other regional issues, in part, a settlement in the Middle East and developments in Libya.

In general, we have managed to work well together here at the aerospace salon. I would like to thank Mr Erdogan for this, as well as all of our Turkish colleagues who, let me repeat, accepted our invitation. I hope this joint work will be a good impetus for developing Russian-Turkish relations in all the areas we discussed today.

Thank you.

<…>

Question (retranslated): Can you tell us anything about Turkey’s cooperation with America on creating a security zone?

Vladimir Putin: Turkey is shouldering a huge refugee load. We are well aware of this; there are more than 3 million people. Incidentally, normalization in Syria is prompting many people to return home. Over 300,000 refugees from abroad and 1 million internally displaced persons have returned to their homes. But we understand Turkey’s concern over the security of its southern borders. We believe these are the lawful concerns of the Republic of Turkey. Today, Mr President spoke in detail about this. He made his position clear, and in my opinion, very understandable.

We believe the creation of a security zone on the southern borders of the Republic of Turkey will help ensure the territorial integrity of Syria itself. In this respect, we support all measures aimed at de-escalation in this zone.

Question: You spent a lot of time today looking at the exposition in detail. I think Mr Putin showed Mr Erdogan almost the entire range of achievements of our aviation industry.

You also said that during your talks you discussed military-technical cooperation and mentioned that a regular delivery of the S-400 system took place today. Did you discuss any new contracts?

Vladimir Putin: I could hardly show all the achievements of Russia’s missile, space and aviation industry in such a short amount of time. We are proud of our advanced developments in this area and our new prototypes for arms and equipment, and not just military but also civilian produce.

We also demonstrated the MS-21, a new civilian aircraft, which, I believe, the President liked. Our friends liked the helicopters, especially the MI-38. These are light helicopters that are used, in part, for medical purposes. Mr President intends to carry out a large programme for the development of medical airlift services in Turkey. We also have plans like this on our agenda in Russia.

Thus, we talked not only about military or military-technical cooperation but also about civilian related cooperation, both in space and aviation. As for military aviation, we discussed cooperation on the Su-35 (generation 4++) and even on the new Su-57. We have many opportunities. We showed a new weapons system and a new system for radio electronic warfare. In my opinion, our Turkish partners were interested in many things. I am referring not just to procurement but also to joint production. Incidentally, we are open to this and, in certain areas, we will be actively discussing it with our partners.

http://en.kremlin.ru/events/president/news/61388

Should we trust Turkey on a Syria safe zone? History suggests no

Από
anixneuseis
-
0
OPINION
by Michael Rubin  August 26, 2019 02:41 PM washingtonexaminer.co
It’s a trick for which the State Department constantly falls: Adversaries feign grievance in order to win concessions. It is also a strategy Turkey has mastered. Rather than be held to account for its support for al Qaeda affiliates in Syria, for turning a blind eye to the flow of foreign fighters across its border, and for President Recep Tayyip Erdoğan’s own family profiting off the Islamic State oil trade, U.S. diplomats have treated with credulousness supposed Turkish fears about Kurdish terrorism originating in Syria, never mind that Turkish authorities have been unable to present any intelligence showing Kurdish terrorism originating from the Kurdish-controlled Autonomous Administration of North and East Syria.

Nevertheless, U.S. Special Envoy James Jeffrey and his team have acquiesced to Turkish bluster and have agreed, at least preliminarily, to a Turkish demand for a buffer zone, although the details remain unclear. The Kurds, who currently oversee Syria’s most peaceful and secure region, are loath to trust American interlocutors when they say that Turkish forces entering their region will abide by carefully negotiated redlines. First, there is the precedent of Afrin, a district in Syria that the Turkish Army entered and proceeded to ethnically cleanse, even bulldozing cemeteries, knocking down statues, and insisting that women veil and utilize Arabic names.

Such activities have been the rule rather than the exception for years. Two and a half years after diplomats hashed out an agreement to end the Turkish military occupation of Bashiqa, in northern Iraq, Turkish forces remain. Years before, a Turkish-led “Peace Monitoring Force” occupied key posts in Iraqi Kurdistan long after all parties to the conflict precipitating the intervention made peace and asked the Turks to depart.

The problem is not simply Turkey, its leadership’s racism toward Kurdish cultural expression and antipathy toward Kurdish political aspirations, or Erdoğan’s imperial impulse. Rather, it’s the Turkish way of diplomacy itself.

Consider Turkish efforts to mediate the Somalia dispute. In 1991, the former British Somaliland withdrew from its union with Somalia and reasserted its independence, a move the Somali government in Mogadishu does not recognize. Mogadishu has become, in recent years, a Turkish client if not colony, but Turkey maintains a consulate in the Somaliland capital of Hargeisa and has taken itself to mediate the intra-Somali dispute.

Accepting Turkish mediation, however, has been a mistake because of Ankara’s repeated bad faith. Somaliland’s borders, for example, were a product of the late 19th century as British diplomats struck a series of treaties with local clan leaders, ultimately forming a protectorate. In 1960, when the United Kingdom offered British Somaliland its full independence, it and all other permanent members of the U.N. Security Council recognized its existing borders.

The Somali state of Puntland, however, formed only in 1998 has disputed Somaliland’s border. Much of their grievance is contrived, a way in which Somalia (ironically funded by Western donors) can try to undermine Somaliland, both for revanchist reasons and to distract from Somalia’s own corruption and state failure.

Last February, however, as Turkish diplomats pretended to mediate between Mogadishu and Hargeisa, Turkey distributed aid into portions of Somaliland claimed by Somalia, stamped with both the Turkish flag and that of Somalia (rather than Somaliland), thereby signaling to the local population both support for the Somalia-sponsored insurgency and linking aid and assistance to undermining Somaliland. Turkey’s problem, it seems, is that while Somalia accepts Turkey’s desire for bolstering religious extremism, Somaliland remains largely moderate and pro-Western in its outlook. This is the main reason why Somaliland today seeks broader mediation involving the United States, Great Britain, and a number of European and African partners, rather than sole reliance on Turkey.

Then, there is the issue of overflights. Passengers on international flights seldom think about the logistics necessary to fly over other countries. When aircraft enter another country’s airspace, there are both payments due and coordination necessary with regard to air traffic control. State recognition is not a predicate for overflight agreements. When I first visited Kabul in March 2000 at a time when the Taliban controlled the capital but were unrecognized, for example, I met officials from the International Air Transport Association who were engaging with the Taliban about overflights, communications, and emergency procedures.

Turkish diplomats likewise have mediated between Mogadishu and Hargeisa on overflights of Somaliland, an increasingly important topic given how major commercial carriers from Ethiopia, the United Arab Emirates, and Djibouti utilize the Hargeisa airport. Despite the agreements which Turkey brokered between Mogadishu and Hargeisa, the Somali government in Mogadishu unilaterally abrogated its arrangements and claimed full authority over Somaliland airspace and in Somaliland facilities. When Somaliland officials complained to Turkey, the Turkish foreign ministry changed its position and said they were merely facilitators rather than guarantors.

In other words, Turkey refused to abide by agreements its own diplomat had negotiated. Such dishonesty has real world ramifications. According to one senior Somaliland official, there have been a proliferation of small, unknown aircraft now traversing Somaliland skies and landing at small strips suspected of ferrying weaponry to extremists to which Erdoğan is sympathetic.

The Trump administration may want to believe Turkey’s complaints are legitimate and that they should open a diplomatic door for a greater Turkish presence in northern Syria. Special Envoy James Jeffrey may honestly believe that Turkey will abide by diplomatic commitments he negotiates. But, Turkey’s recent practice in Syria, Iraq, and Somalia suggests the opposite: Ankara has no intention to abide by its agreements, and any commitment to leave Kurdish self-governance alone, refrain from ethnic cleansing, or to prevent the infiltration of Islamist extremists and foreign fighters are without meaning. Any broad understanding of Turkish diplomatic practice today suggests that a U.S. agreement to a so-called safe-haven is to greenlight a permanent Turkish occupation and ethnic and sectarian cleansing among the region’s Kurdish, Yezidi, and Christian populations. It is not only immoral from a humanitarian view point, but it is also bad policy from a security standpoint as its undercuts stability and moderation and instead sows the seeds of radicalism and terror.

Η Ελλάδα μεταξύ Δύσης και Κίνας

Από
anixneuseis
-
0

Του Πλάμεν Τόντσεφ* Τρίτη 27 Αυγούστου 2019, 00:02

Ο εμπορικός πόλεμος που μαίνεται μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας τροφοδοτεί σε διεθνές επίπεδο τη συζήτηση για έναν νέο διπολισμό και τη διαμόρφωση ευδιάκριτων μπλοκ γύρω από τις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη. Με αποτέλεσμα, πολλές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν το δίλημμα πώς να τοποθετηθούν έναντι της Ουάσινγκτον και του Πεκίνου.

Βυθισμένη στη βαθιά και πολύπλευρη κρίση της τελευταίας δεκαετίας, η Ελλάδα ταλαντεύτηκε αρκετά στο θέμα των διεθνών συμμαχιών της. Υπό το βάρος του έντονου αισθήματος ανασφάλειας στον σύγχρονο κόσμο και των έκδηλων αντιευρωπαϊκών/αντιδυτικών διαθέσεων της ελληνικής κοινωνίας, δοκιμάστηκαν εμπράκτως οι παραδοσιακές σχέσεις της Αθήνας με δυτικούς εταίρους. Ιδίως μετά τον Ιανουάριο του 2015 αναζητήθηκαν εναλλακτικοί σύμμαχοι ανατολικά της Ευρώπης (Ρωσία, Ιράν, Κίνα), όπως και σε άλλες ηπείρους (Βενεζουέλα).

Ελληνοκινεζικό ρομάντζο

Ως γνωστόν, τα ανοίγματα προς τη Μόσχα και την Τεχεράνη από την προηγούμενη κυβέρνηση δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Οι δε σχέσεις με τη Βενεζουέλα περιορίστηκαν σε ανταλλαγή μυστικών επισκέψεων που, αν μη τι άλλο, χρήζουν διερεύνησης. Ωστόσο, αναπτύχθηκαν εντυπωσιακά οι ελληνοκινεζικές σχέσεις, τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Τα τελευταία χρόνια η Αθήνα έκανε σημαντικές χειρονομίες καλής θέλησης προς την Κίνα και, μάλιστα, χωρίς κάποια ορατά ανταλλάγματα. Ειδικότερα:

– Τον Ιούλιο του 2016 η Ελλάδα στήριξε το Πεκίνο μετά την ετυμηγορία του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης για τη διαμάχη στην Νοτιοσινική Θάλασσα, μία απόφαση που σε μεγάλο βαθμό καταδίκασε την Κίνα για μη σύννομη επέκταση στην περιοχή. Παραμένει τουλάχιστον ασαφές κατά πόσο αυτή η χειρονομία της Αθήνας εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας που βρίσκεται αντιμέτωπη με τις γνωστές προκλήσεις στο Αιγαίο.

– Τον Ιούλιο του 2017 η Ελλάδα εμπόδισε την έκδοση δήλωσης της Ε.Ε. για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα, μια επιλογή που προκάλεσε πολλά αρνητικά σχόλια σε δυτικές πρωτεύουσες.

– Τον Αύγουστο του 2018 ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς υπέγραψε στο Πεκίνο μνημόνιο συνεργασίας για την προσχώρηση της Ελλάδας στον Νέο Δρόμο του Μεταξιού. Σημειωτέον, το έγγραφο αυτό δεν έχει δημοσιευθεί και είναι ακατανόητο γιατί παραμένει διαβαθμισμένο ένα κείμενο επίσημης διακρατικής συνεργασίας που ανακοινώθηκε με τόσες τυμπανοκρουσίες από το Πεκίνο. Μένει να δούμε αν η νέα ηγεσία του ΥΠΕΞ θα αποχαρακτηρίσει το εν λόγω έγγραφο και θα το δώσει στη δημοσιότητα, όπως είναι λογικό άλλωστε.

– Τον περασμένο Απρίλιο η Ελλάδα εντάχθηκε στους 16+1, τώρα πλέον 17+1, μια πλατφόρμα συνεργασίας της Κίνας με χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Είναι γνωστή η ενόχληση των κοινοτικών θεσμών και εταίρων που θεωρούν -όχι αβάσιμα- ότι αυτή η πρωτοβουλία του Πεκίνου διασπά την ενότητα της Ε.Ε. Προκαλεί εντύπωση ότι η προσχώρηση της Ελλάδας σε αυτόν τον διεθνή οργανισμό δεν ανακοινώθηκε από την ελληνική κυβέρνηση παρά μόνο την ημέρα της επίσκεψης Τσίπρα στην Κροατία για την ετήσια συνάντηση των 18 πρωθυπουργών, αλλά ούτε και συζητήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων.

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι το ελληνοκινεζικό ρομάντζο της προηγούμενης περιόδου βασίστηκε στην εν πολλοίς αντιευρωπαϊκή/αντιδυτική στάση της κυβέρνησης Τσίπρα και επιδείνωσε αισθητά τις σχέσεις της Αθήνας με παραδοσιακούς εταίρους της.

Ελληνοκινεζικές οικονομικές σχέσεις

Καλύτερα είναι τα πράγματα στο επίπεδο των ελληνοκινεζικών οικονομικών σχέσεων:

– Αξίζει να σημειωθεί ο υπερτριπλασιασμός των ελληνικών εξαγωγών στην Κίνα την πενταετία 2014-2018, από 273,5 εκατ. ευρώ σε 902,4 εκατ. ευρώ. Επιπροσθέτως, την ίδια περίοδο η αναλογία εισαγωγών – εξαγωγών από και προς την Κίνα μειώθηκε από 10:1 σε 5:1.2.

– Ωστόσο, προς το παρόν, η πληθώρα των πολυαναμενόμενων παραγωγικών κινεζικών επενδύσεων στην Ελλάδα περιορίζεται στην εξής μία: στο λιμάνι του Πειραιά. Πρόκειται αναμφίβολα για επιτυχημένο επενδυτικό σχέδιο, όπως πιστοποιείται από την εξέλιξη του λιμανιού τα τελευταία χρόνια, αν και υπάρχουν πολλά ερωτήματα για την κατανομή των οφελημάτων που αποκομίζουν η Ελλάδα και η κινεζική πλευρά. Μετά τις γνωστές προστριβές, το master plan της COSCO έχει τροποποιηθεί και, μάλιστα, προβλέπεται να αυξηθεί ο όγκος των επενδύσεων σε 800 εκατ. ευρώ. Μένει να δούμε κατά πόσο ο κινεζικός κολοσσός State Grid, που κατέχει το 24% του κεφαλαίου του ΑΔΜΗΕ, θα συμμετάσχει στην ηλεκτρική διασύνδεση της Κρήτης με την ηπειρωτική Ελλάδα. Σημειώνεται, επίσης, ότι η ελληνική πλευρά περιμένει από την Κίνα περισσότερες παραγωγικές επενδύσεις, π.χ. στην αγροτική οικονομία και στον τομέα της μεταποίησης.

Την ίδια στιγμή, οι μεγαλύτεροι επενδυτές στην Ελλάδα είναι από δυτικές χώρες και η Κίνα κατατάσσεται έβδομη. Τον τελευταίο χρόνο έχει ενταθεί η οικονομική παρουσία των ΗΠΑ στη χώρα, με τις αμερικανικές επενδύσεις στα ναυπηγεία της Σύρου και της Ελευσίνας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει έμφαση στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων από πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων ασφαλώς είναι και η Κίνα. Η Ελλάδα έχει εξέλθει από την εποχή της αβεβαιότητας, κατά την οποία οι κινεζικές επιχειρήσεις φάνταζαν οι μόνοι «τολμηροί» επενδυτές έτοιμοι να δραστηριοποιηθούν εδώ. Όσον αφορά δε τις ελληνικές εξαγωγές, ο βασικός προορισμός τους παραμένει -με διαφορά- η αγορά της Ε.Ε.

Η επιστροφή της γεωπολιτικής

Ως προς τις διεθνείς σχέσεις της Αθήνας, ίσως η πιο σημαντική εξέλιξη την τελευταία διετία είναι η επιστροφή της γεωπολιτικής, ένα πεδίο στο οποίο η Ελλάδα καλείται να κάνει σαφείς επιλογές με γνώμονα την εθνική της ασφάλεια. Και στο πεδίο αυτό ο ρόλος της Κίνας είναι πολύ λιγότερο σημαντικός.

– Παραδείγματος χάριν, στην απευκταία περίπτωση εμπλοκής με την Τουρκία στο Αιγαίο ή την ΑΟΖ της Κύπρου, η Αθήνα μπορεί να βασιστεί στις φυσικές και δοκιμασμένες συμμαχίες της -το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., ενώ το Πεκίνο θα αρκεστεί στον ρόλο του παρατηρητή.

– Σε περίπτωση εκρηκτικής ανόδου των μεταναστευτικών ροών από την Τουρκία -και οι ροές ήδη αυξάνονται ανησυχητικά-, η Αθήνα για άλλη μια φορά θα στηριχθεί στους δυτικούς εταίρους της. Και σε αυτό το μέτωπο, το Πεκίνο θα αρκεστεί στον ρόλο του παρατηρητή -δεν αναμένεται να ασκήσει πίεση στην Αγκυρα για ένα θέμα που δεν το αφορά.

– Συγχρόνως, έχει θεσμοθετηθεί ο ετήσιος Στρατηγικός Διάλογος ΗΠΑ – Ελλάδας (σημειωτέον, από την κυβέρνηση Τσίπρα) και δρομολογείται η αναθεώρηση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defense Cooperation Agreement- MDCA) του 1990.

– Στο πλαίσιο της Ε.Ε., η Ελλάδα είναι πλήρως ενσωματωμένη στην Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία PESCO, η οποία αποβλέπει στη δημιουργία ενός μηχανισμού κοινής ευρωπαϊκής άμυνας.

Ενώ η επαναπροσέγγιση δυτικών εταίρων διαφάνηκε προς το τέλος της προηγούμενης περιόδου, η ανάληψη της διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία επαναφέρει την Αθήνα σε σταθερή δυτική τροχιά. Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτήθηκε τέσσερις μόλις ημέρες μετά τις εκλογές, με την αναγνώριση του Χουάν Γκουαϊδό ως νόμιμου μεταβατικού προέδρου της Βενεζουέλας -υπενθυμίζεται ότι τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον Νικολάς Μαδούρο. Είναι σαφές ότι οι πειραματισμοί της προηγούμενης κυβέρνησης με εναλλακτικές συμμαχίες λαμβάνουν τέλος. Μεταξύ άλλων, έχουν διαλυθεί οριστικά πλέον οι αρχικές «αυταπάτες» της κυβέρνησης Τσίπρα ότι η Κίνα μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο στη μισητή τρόικα και σε παραδοσιακούς συμμάχους της χώρας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι σχέσεις της Αθήνας με τη Δύση και το Πεκίνο είναι zero sum game -το γεγονός ότι η Ελλάδα «ανήκει εις την Δύσιν» δεν αποβαίνει απαραίτητα εις βάρος των ελληνοκινεζικών σχέσεων. Το ζητούμενο τώρα είναι οι ελληνοκινεζικές σχέσεις να τεθούν στις σωστές τους διαστάσεις και να μην τροφοδοτούν υπέρμετρες προσδοκίες. Εχει γίνει αντιληπτό ότι η Κίνα είναι ένας πολύτιμος οικονομικός εταίρος και δυνητική πηγή επενδυτικών κεφαλαίων -ανάμεσα σε πολλές άλλες πηγές, στις οποίες ορθώς στοχεύει η Αθήνα. Εν τούτοις, σε θέματα γεωπολιτικής και εθνικής ασφάλειας, το Πεκίνο έχει τις δικές του προτεραιότητες που κάθε άλλο παρά συμπίπτουν με τις ελληνικές. Ούσα μέλος πανίσχυρων συμμαχιών, όπως είναι η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, η Ελλάδα έχει την πολυτέλεια να συνομιλεί και να συνεργάζεται με το Πεκίνο με αυτοπεποίθηση και, κυρίως, αναλογιζόμενη τα δικά της εθνικά συμφέροντα. Τα οποία παραμένουν, ως επί το πλείστον, συνυφασμένα με τη Δύση.

* * *

1. «China, Greece ink MOU to promote Belt and Road Initiative», Xinhua, 28 August 2018, http://www.xinhuanet.com/english/2018-08/28/c_137425525.htm.
2. Έκθεση 2018-19 Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων πρεσβείας Πεκίνου, Ιούνιος 2019.
3. Κοινό ανακοινωθέν του εναρκτήριου Στρατηγικού Διάλογου ΗΠΑ – Ελλάδας, υπουργείο Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας, 14 Δεκεμβρίου 2018, https://www.mfa.gr/usa/presveia/news/koino-anakoinothen-tou-enarkteriou-strategikou-dialogou-epa-elladas.html.
4. Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία (PESCO) για πιο αποτελεσματική ευρωπαϊκή άμυνα, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, 11 Δεκεμβρίου 2017, http://www.europarl.europa.eu/news/el/headlines/security/20171208STO89939/monimi-diarthromeni-sunergasia-pesco-gia-pio-apotelesmatiki-europaiki-amuna.

* Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών, Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ).

** Αναδημοσίευση από τον «Φιλελεύθερο» της 26.8.2019.

DATA – Jamais autant d’Américains n’ont adhéré au darwinisme !

Από
pcuser
-
0

Chaque semaine, « Le Point » revient avec une infographie sur une évolution positive, à rebours du déclinisme ambiant. Alors, c’était vraiment mieux avant ?

«Μαντείο, μαντείο, πόσο θα κάνει το δολάριο σήμερα;»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό είναι το ερώτημα απόγνωσης που αναγραφόταν στα ισπανικά στον παρακάτω μαυροπίνακα στις 20

   

Αυγούστου 2019, στην συνοικία του επιχειρείν του Buenos Aires, που δημοσίευσε στις 21-8-2019 ως φωτογραφία του JUAN MABROMATA/AFP, η ανταποκρίτρια Christine Legrand του ηλεκτρονικού Le Monde. Στην Αργεντινή οι άνθρωποι δεν λένε ότι έπεσε το εθνικό τους νόμισμα το Πέσο, αλλά ότι «ανέβηκε το δολάριο», εξ ου και το παραπάνω σαρκαστικό και μυθολογικό ερώτημα του αργεντίνικου κόσμου προς το Μαντείο των Δελφών.

 

 

Μετά από μια εβδομάδα πανικού στις αγορές, όπου το πέσο έχασε περισσότερο από το 20% της αξίας του και το χρηματιστήριο έπεσε περισσότερο από 30% της κεφαλαιοποίησής του, απολύθηκε ο  υπουργός Οικονομικών Nicolas Dujovne στις 17 Αυγούστου. Αντικαταστάθηκε από τον Hernan Lacunza, πρώην Υπουργό Οικονομίας της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Την προηγούμενη μέρα δε οι γνωστοί μας οίκοι αξιολόγησης Fitch και S & P μείωσαν την βαθμολογία επί του κρατικού χρέους της Αργεντινής. Δηλαδή είπαν ότι δυσκολότερα η τελευταία θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις. Άρα αυξήθηκε ο «κίνδυνος για τη χώρα της Αργεντινής».

Από την πλευρά του, ο σύμβουλος για τη Διεθνή Οικονομική Ανάπτυξη, Yves de Ricaud, θεωρεί, σε συνέντευξή του στον ηλεκτρονικό Le Monde στις 21-8-2019, ότι ο «Πληθωρισμός, θα γίνει ο τάφος της προεδρίας του Macri» (L’inflation, tombeau de la présidence Macri). Επί της προεδρίας του παρατηρήθηκε μια επιτάχυνση του πληθωρισμού από την αρχή μέχρι το τέλος της θητείας του, πάνω από 50% σήμερα.

 Το πρώτο έτος της θητείας του, το 2016, ήταν ήδη δύσκολο διότι : μειώθηκε το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) κατά 2%, επιταχύνθηκε ο πληθωρισμός από 26% το 2015 σε 41% το 2016, αυξήθηκε η ανεργία … Αλλά αυτή η επιδείνωση ήταν αναμενόμενη. Εξηγείται από την επιβράδυνση των δημοσίων δαπανών, οι οποίες είχαν αυξήσει μαζικά το έλλειμμα του προϋπολογισμού κατά την περίοδο της πρώην προέδρου Kirchner και από την «προσαρμογή» των δημόσιων τιμολογίων που είχαν τότε διατηρηθεί σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Το 2017 φαινόταν να είναι η άκρη του τούνελ : με την επιστροφή στην ανάπτυξη, την πτώση του πληθωρισμό, την αναθέρμανση των επενδύσεων … Ο Macri διευθέτησε το ζήτημα του χρέους της Αργεντινής και τις διαφορές που είχε η χώρα με τις ξένες εταιρείες, φέρνοντας έτσι πίσω τους διεθνείς επενδυτές. Όσον αφορά την ευέλικτη πολιτική της ισοτιμίας του Πέσο, η οποία διαδέχθηκε την ημι-σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία και τον άγριο νομισματικό έλεγχο της εποχής της Kirchner, ευνοεί θεωρητικά την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών.

Αλλά πολύ γρήγορα, το τωρινό τοξικό για την Αργεντινή δίδυμο «πληθωρισμός-ισοτιμία του Πέσο», πλήττει τον κοσμάκη και πολιτικά τον Macri. Είχε κληρονομήσει έναν πληθωρισμό ρεκόρ του 30%, που τροφοδοτούνταν από το σπειροειδές δίδυμο «τιμών-μισθών», τέλεια προστατευμένου από μια σφοδρή πολιτική αλλοίωσης των στοιχείων του δείκτη πληθωρισμού. Η Αργεντινή (η εθνική στατιστική της υπηρεσία-INDEC) ανακοίνωνε, με διάταγμα, έναν μονοψήφιο πληθωρισμό, ενώ στην πραγματικότητα αυτός ήταν 4 φορές υψηλότερος ! Αυτές οι πρακτικές, που είναι ανάξιες μιας χώρας του G20, στοίχισαν στην Αργεντινή στο να κάτσει στον πάγκο του  Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), δηλαδή περίπου ό,τι έκανε και έπαθε η Ελλάδα, αλλά ούσα στο ευρώ. Ο Macri μεταμόρφωσε γρήγορα την Στατιστική του Υπηρεσία INDEC, τοποθετώντας επικεφαλής της έναν λογικό Περονιστή και αποκατέστησε έτσι μια κανονική σχέση με το ΔΝΤ. Κάπως έτσι δεν έγινε και στην Ελλάδα το 2010 με την ΕΣΥΕ ; Μόνο που σε εμάς η καραμανλική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ακόμα κυνηγούν τον τότε τοποθετηθέντα από τον Γ.Α.Π. ως επικεφαλής, για να του φορτώσουν την αλλοίωση των στατιστικών στοιχείων 2005-2009 και έβγαλαν πεντακάθαρο το «αργούν πολιτικό κεφάλαιο» της Ραφήνας.

Αρκεί όμως μόνο η αλλαγή θερμόμετρου ;

Ασφαλώς όχι.

Mια αλλαγή θερμόμετρου ποτέ δεν ρίχνει τον πυρετό. Αντί να πιάσει δηλαδή από τα κέρατα τον εκθετικό πληθωρισμό που κληρονόμησε ο Macri, από την αρχή της θητείας του, για να του σπάσει τα πλευρά (π.χ. παγώνοντας άμεσα τις τιμές και τους μισθούς), επέλεξε την «σταδιακότητα», δηλαδή : την επιβράδυνση της προσφοράς χρήματος, με την παράλληλη μείωση των δημόσιων ελλειμμάτων … Θυμίζοντάς μας την αποτυχημένη οικονομική πολιτική του αείμνηστου Γεράσιμου Αρσένη, όταν ήταν «τσάρος» της ελληνικής οικονομίας, η οποία ως γνωστόν εγκαταλείφθηκε γρήγορα από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις, η επιστροφή της Αργεντινής στον κανονικό πληθωρισμό, δηλαδή μικρότερο από το 10% (Σκεφθείτε να είχαμε σήμερα στην Ελλάδα ένα τέτοιο ποσοστό πληθωρισμού! Τον Ιούλιο 2019 είχαμε 0% ! Εξ ου και η νομισματική χαλάρωση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας), θα χρειαστεί ο Macri μια δεύτερη προεδρική θητεία, που κατά πάσα βεβαιότητα δεν θα την έχει, όπως έδειξαν τα προκριματικά αποτελέσματα στις 11 Αυγούστου 2019. Τα οποία έδωσαν νέα ώθηση στην υποτίμηση του Πέσο και συνακόλουθα στον πληθωρισμό της Αργεντινής ! Αφού προβλέπεται να ξανάρθει τον προσεχή Δεκέμβριο στα πράγματα, ως αντιπρόεδρος, η Kirchner.

Aυτή η «σταδιακότητα εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων» έγινε ακόμη πιο ανενεργή από τη «δολαριοποίηση» της οικονομίας. Δηλαδή η μεσαία τάξη της Αργεντινής, μετά από τις επανειλημμένες οικονομικές κρίσεις που έζησε για έναν αιώνα, μετατρέπει συστηματικά τις αποταμιεύσεις της σε δολάρια ή σε επενδύσεις σε ακίνητα, ιδιαίτερα στην Punta del Este (Ουρουγουάη) ή στο Μαϊάμι (Φλόριντα).

 

 

Κι αν δεν έχει η μεσαία τάξη τα οικονομικά μέσα, τουλάχιστο αυτό είναι το όνειρό της. Ωστόσο, την άνοιξη του 2018, η Αργεντινή πλήττεται από μια νομισματική κρίση που ρίχνει το πέσο απότομα κατά 20% έναντι του δολαρίου. Αυτή η κρίση ήταν κυρίως εξωτερική : αποδόθηκε στην ξηρασία που έπληξε την εξαγόμενη σόγια και συνακόλουθα στα κέρδη συναλλάγματος που χάθηκαν. Αλλά και στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ η οποία αύξησε τα αμερικανικά επιτόκια. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα τα κερδοσκοπικά κεφάλαια να στραφούν  στο δολάριο εις βάρος των νομισμάτων των αναδυόμενων χωρών, συμπεριλαμβανομένου και του πέσο και της τουρκικής λίρας.

Κι έτσι οι Αργεντινοί βρίσκονται σε έναν φαύλο κύκλο : «πόσο θα κάνει το δολάριο σήμερα;» Ο εν λόγω φαύλος κύκλος της νομισματικής κρίσης δίνει μια τεράστια ώθηση στον πληθωρισμό, που βρίσκεται τώρα σε ετήσια βάση στο 50%. Για να περισώσουν την αγοραστική τους δύναμη, αγοράζουν  δολάρια, τροφοδοτώντας έτσι τις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών, και απαιτούν αυξήσεις των μισθών και των συντάξεών τους. Οι διαδοχικές υποτιμήσεις του πέσο οδήγησε στο να χάσει συνολικά τα δύο τρίτα της αξίας του, κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης του Macri …και δεν ξέρουμε ως πού θα φτάσουν.

Κυριάκο, τον νου σου στα… ναρκοπέδια

Από
anixneuseis
-
0

Αγγελος Κωβαίος 25 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2019, 21:03 protagon.gr

Η κυβέρνηση ξεκίνησε με κάποια φόρα και θετικά δείγματα, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός με ακόμη περισσότερα. Όμως η περίοδος χάριτος θα τελειώσει και αν κάποια ζητήματα δεν λυθούν εγκαίρως, μπορεί να μετατραπούν σε νάρκες

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης -κυρίως- και η ΝΔ -δευτερευόντως- ξεκίνησαν την κυβερνητική θητεία τους τηρώντας πιστά έναν κανόνα του εγχειριδίου της σύγχρονης πολιτικής: underpromise and overdeliver. Ελληνιστί, να υπόσχεσαι λίγα και να υλοποιείς πολλά περισσότερα. Μπορεί να δείχνει αυτό έναν ρεαλισμό και μία έξυπνη προσέγγιση της αποστολής του νεοεκλεγέντος Πρωθυπουργού.

Και μπορεί επίσης να τα έχει πάει καλά, ό,τι και αν λέει η αντιπολίτευση, σε πολλά πεδία. Από την συνάντηση με τον Μακρόν, έως το καθάρισμα του οικοπέδου του αίσχους στο Μάτι, και από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τις δημόσιες συναντήσεις του, έως το περιεχόμενο των δηλώσεών του, οι οποίες έχουν αρχή, μέση και τέλος και εν πάση περιπτώσει γίνονται για κάποιον λόγο και όχι στον βρόντο.

Ωστόσο, ο καιρός περνά. Πολλά πρέπει να γίνουν. Πάρα πολλά και σε (απελπιστικά) πολλά πεδία. Παρά τις σχετικά χαμηλές προσδοκίες της πρώτης περιόδου, ο Μητσοτάκης σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με διάφορα και σοβαρά προβλήματα.

Το βασικότερο από αυτά είναι το τι έχει κληρονομήσει από την προηγούμενη κυβέρνηση. Το χάος του Δημοσίου, το ζήτημα των τραπεζών, η διάλυση της οικονομικής δραστηριότητας, η εξαθλίωση της μεσαίας τάξης και τόσο πολλά άλλα. Κάποια από αυτά μπορεί να έχουν απλές λύσεις. Για κάποια άλλα, οι χαμηλές προσδοκίες κάποια στιγμή θα μετατατραπούν σε πιεστικές απαιτήσεις.

Ο Μητσοτάκης θα κληθεί περίπου να περπατήσει πάνω στο νερό… Η κυβέρνηση της ΝΔ είχε τις πρώτες ημέρες της θητείας της εκ των πραγμάτων μία περίοδο χάριτος από τους πολίτες και από τον Τύπο. Αυτή δεν θα να είναι παντοτινή. Και με επίγνωσή αυτού του στοιχείου, ο Πρωθυπουργός μάλλον θα πρέπει να διακρίνει εγκαίρως κάποια ζητήματα προς ταχεία διευθέτηση. Θα πρέπει π.χ. να γνωρίζει ότι οφείλει να πρωτοτυπήσει σε σχέση με τους περισσότερους από τους προκατόχους του και να τηρήσει στο έπακρο όσα ανακοίνωσε στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο.

Όποιος δεν τηρήσει τα χρονοδιαγράμματα για την επίτευξη των στόχων, θα πρέπει να πάει σπίτι του. Ενα εξάμηνο καιρό δεν τους έδωσε; Αν δεν συμβεί αυτό, θα αρχίσει πολύ συντομότερα από ό,τι κάποιοι νομίζουν, ο γνωστός πολιτικός κύκλος. Οι υπουργοί θα παραγοντίζουν, η δουλειά δεν θα γίνεται και όλοι μαζί θα κυνηγούν την ουρά τους. Πρέπει την ίδια στιγμή να τηρήσει τις δεσμεύσεις για καλή νομοθέτηση και όλα τα σχετικά. Τα νομοσχέδια-σκούπες με τα εκατοντάδες άρθρα και οι βροχές τροπολογιών, δεν βοηθούν και δεν πείθουν. Ας μην μιλήσουμε για το γραφείο Θεσσαλονίκης που καταργήθηκε και ξεκαταργήθηκε μέσα σε λίγες ημέρες…

Πρέπει να ξαναδεί και το επικοινωνιακό ζήτημα της κυβέρνησης. Οι υπουργοί και οι υφυπουργοί ήδη παρελαύνουν σε κανάλια και ραδιόφωνα. Γιατί πρέπει να συμβαίνει αυτό; Υπάρχει ένας θεσμός σε κάθε στοιχειωδώς προηγμένη και οργανωμένη πολιτεία, που λέγεται «εκπρόσωπος Τύπου». Κάθε υπουργείο ας έχει τον εκπρόσωπο Τύπου να κάνει τις τακτικές ή έκτακτες ενημερώσεις και κάθε υπουργός ας κάνει την δουλειά του αντί να περιφέρεται και να κάνει περιττές ή και άστοχες δηλώσεις (βλ. Χ. Θεοχάρης για την αναστολή φορολογικών ελέγχων στην Σαμοθράκη, Κ. Αχ. Καραμανλής για τα «αποβράσματα της κοινωνίας», κ.ά.)

Πρέπει πέραν αυτών ο κ. Μητσοτάκης να αντιμετωπίσει εγκαίρως τις διάφορες φατρίες της ΝΔ, οι οποίες εξακολουθούν να διακατέχονται από το ίδιο, γνωστο πνεύμα και την ιδιοκτησιακή αντίληψη για το κόμμα. Εκεί θα δοθεί μάχη, είναι δεδομένο και σαφές, όσο ο Πρωθυπουργός δείχνει ότι αξιοποιεί πρόσωπα χωρίς κομματικά διαπιστευτήρια. Πρέπει όμως πάνω από όλα ο Πρωθυπουργός να επανεξετάσει μία από τις πρώτες του αποφάσεις για την λειτουργία της κυβέρνησης.

Ο έλεγχος των υπουργών από τον ίδιο και η δημιουργία δομών για την παρακολούθηση του έργου τους, είναι κάτι περισσότερο από θετικό – αυτή είναι άλλωστε και η δουλειά του πρωθυπουργικού γραφείου. Όμως η συγκέντρωση πάρα πολλών αρμοδιοτήτων και πεδίων ευθύνης στον ίδιο τον Πρωθυπουργό σημαίνει και κάτι άλλο.

Όταν απουσιάζουν γραμμές ανάσχεσης, με παρεμβαλλόμενα πρόσωπα και θεσμούς, η πρώτη κρίση θα φτάνει αμέσως στον προθάλαμο του Μαξίμου. Δεν θα υπάρχει καμία βαλβίδα εκτόνωσης, ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να ενεργήσει, να αποκρούσει, να αποτρέψει, να αποπέμψει, να επανορθώσει. Δεν θα έχει πολλά περιθώρια για κάτι διαφορετικό. Το ποιοι είναι γύρω του και δίπλα του και τι ρόλο έχουν, έχει την σημασία του. Για αυτό και ό,τι κάνει σε αυτό το πεδίο, θα πρέπει να το κάνει νωρίς. Πολύ νωρίς…

Πηγή: Protagon.gr

Γιατί η Ελλάδα δεν παίρνει μαθήματα από τις ΗΠΑ για την ΑΟΖ;

Από
anixneuseis
-
1

Θόδωρος Καρυώτης
Θόδωρος Καρυώτης slpress.gr

3076
Γιατί η Ελλάδα δεν παίρνει μαθήματα από τις ΗΠΑ για την ΑΟΖ;, Θεόδωρος Καρυώτης

Η Αμερική διαθέτει την μεγαλύτερη σε έκταση ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) στον πλανήτη μας, όπως μπορεί να δει κανείς στον χάρτη. Ο κύριος λόγος αυτής της τεράστιας έκτασης οφείλεται στα νησιά της στον Ειρηνικό Ωκεανό που διαθέτουν την μεγαλύτερη δυνατή ΑΟΖ, αφού έχουν μία ακτίνα 200 ν.μ., που αποτελεί το ανώτερο όριο της ΑΟΖ. Ο 40ς Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν ορκίστηκε πρόεδρος στις 20 Ιανουαρίου του 1981 και μια από τις πρώτες ενέργειές του ήταν να αντικαταστήσει την αμερικανική αντιπροσωπεία στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι η τότε νέα συντηρητική κυβέρνηση των ΗΠΑ καταψήφισε την νέα σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας τον Απρίλιο του 1982 στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) είναι η διεθνής συμφωνία που προέκυψε από την τρίτη διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία διεξήχθη μεταξύ 1973 και 1982. Η σύμβαση άνοιξε προς υπογραφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 με την κατάθεση του 60ου εγγράφου επικύρωσης. Η σύμβαση επικυρώθηκε από 167 συμβαλλόμενα μέρη, τα οποία περιλαμβάνουν 166 κράτη και την ΕΕ. Επιπλέον 14 κράτη-μέλη του ΟΗΕ υπέγραψαν, αλλά δεν επικύρωσαν τη σύμβαση.

ΠΗΓΗ: Office of the Geographer, Department of State, Washington D.C. 2004
ΠΗΓΗ: Office of the Geographer, Department of State, Washington D.C. 2004

Τον Μάρτιο του 1983, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν, με το Προεδρικό Διάταγμα Αρ. 5030, ανακήρυξε μια ΑΟΖ 200 ν.μ. (ναυτικά μίλια). Αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1988, μέσω του ΠΔ αριθ. 5928, επέκτεινε τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ από 3 ν.μ. σε 12 ν.μ. για σκοπούς εθνικής ασφάλειας. Εκείνη η κίνηση του Ρέιγκαν ήταν τότε μια μεγάλη ευκαιρία για τον Ανδρέα Παπανδρέου να ακολουθήσει το παράδειγμα των ΗΠΑ και να επεκτείνει τα χωρικά μας ύδατα από 6 ν.μ. σε 12 ν.μ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ..Ακολουθεί η ανακήρυξη της ΑΟΖ των ΗΠΑ στις 10 Μαρτίου 1983, όπως κατατέθηκε στον ΟΗΕ:

Proclamation 5030–Exclusive Economic Zone of the United States of America
WHEREAS the Government of the United States of America desires to facilitate the wise development and use of the oceans consistent with international law;
WHEREAS international law recognizes that, in a zone beyond its territory and adjacent to its territorial sea, known as the Exclusive Economic Zone, a coastal State may assert certain sovereign rights over natural resources and related jurisdiction; and
WHEREAS the establishment of an Exclusive Economic Zone by the United States will advance the development of ocean resources and promote the protection of the marine environment, while not affecting other lawful uses of the zone, including the freedoms of navigation and overflight, by other States;

NOW, THEREFORE, I, RONALD REAGAN, by the authority vested in me as President by the Constitution and laws of the United States of America, do hereby proclaim the sovereign rights and jurisdiction of the United States of America and confirm also the rights and freedoms of all States within an Exclusive Economic Zone, as described herein.
The Exclusive Economic Zone of the United States is a zone contiguous to the territorial sea, including zones contiguous to the territorial sea of the United States, the Commonwealth of Puerto Rico, the Commonwealth of the Northern Mariana Islands (to the extent consistent with the Covenant and the United Nations Trusteeship Agreement), and United States overseas territories and possessions.

The Exclusive Economic Zone extends to a distance 200 nautical miles from the baseline from which the breadth of the territorial sea is measured. In cases where the maritime boundary with a neighboring State remains to be determined, the boundary of the Exclusive Economic Zone shall be determined by the United States and other State concerned in accordance with equitable principles.

Within the Exclusive Economic Zone, the United States has, to the extent permitted by international law, (a) sovereign rights for the purpose of exploring, exploiting, conserving and managing natural resources, both living and non-living, of the seabed and subsoil and the superjacent waters and with regard to other activities for the economic exploitation and exploration of the zone, such as the production of energy from the water, currents and winds; and (b) jurisdiction with regard to the establishment and use of artificial islands, and installations and structures having economic purposes, and the protection and preservation of the marine environment.

This Proclamation does not change existing United States policies concerning the continental shelf, marine mammals and fisheries, including highly migratory species of tuna which are not subject to United States jurisdiction and require international agreements for effective management. The United States will exercise these sovereign rights and jurisdiction in accordance with the rules of international law.

Without prejudice to the sovereign rights and jurisdiction of the United States, the Exclusive Economic Zone remains an area beyond the territory and territorial sea of the United States in which all States enjoy the high seas freedoms of navigation, overflight, the laying of submarine cables and pipelines, and other internationally lawful uses of the sea.
IN WITNESS WHEREOF, I have hereunto set my hand this tenth day of March, in the year of our Lord nineteen hundred and eighty-three, and of the Independence of the United States of America the two hundred and seventh.

Η έκθεση της CIA

Δεν χρειάζεται εμείς να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα ή να τετραγωνίσουμε τον κύκλο. Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί, κάλλιστα, να αντιγράψει αυτό το Προεδρικό Διάταγμα και να το στείλει στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας για υπογραφή. Εκείνο που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν ανακήρυξε ΑΟΖ, επειδή της άρεσαν οι τρεις αυτές λέξεις. Πριν υπογραφεί το Προεδρικό Διάταγμα από τον Πρόεδρο Ρέιγκαν υπήρξαν διάφορες μελέτες που ανέλυαν την αξία της ΑΟΖ για τις ΗΠΑ. Μια από τις σημαντικότερες ήταν αυτή της CIA.

Η έκθεση της CIA, σε 33 σελίδες κατέγραφε όλα τα θετικά και αρνητικά σημεία της νέας έννοιας της ΑΟΖ και κατέληγε στο εξής συμπέρασμα: Οφέλη για τις ΗΠΑ από Ανακήρυξη ΑΟΖ: Υπάρχουν δύο σημαντικοί τομείς , στους οποίους η δημιουργία μιας ΑΟΖ θα προσφέρει οφέλη στις ΗΠΑ. Το ένα είναι η πραγματική δικαιοδοσία στους πόρους που θα περιλάμβανε. Το άλλο είναι το πολύτιμο προηγούμενο που θα μπορούσε να δημιουργηθεί όσον αφορά στη διαμόρφωση του περιεχομένου της ΑΟΖ ως χαρακτηριστικό του διεθνούς δικαίου.

Η δημιουργία της ΑΟΖ θα επηρεάσει τη αμερικανική αλιεία και την δικαιοδοσία των ΗΠΑ στη υφαλοκρηπίδα. Θα φέρει υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ πρόσθετες οικονομικές πηγές των ωκεανών μέσα στα 200 ναυτικά μίλια των ακτών των ΗΠΑ. Επίσης, θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική μας δύναμη στον τομέα της αλιείας. Θα καθιστούσε σαφές ότι η αμερικανική αρμοδιότητα και ο έλεγχος των ορυκτών του θαλάσσιου βυθού πέρα από την υφαλοκρηπίδα εκτείνεται σε 200 ν.μ., συμπεριλαμβανομένων των υδρογονανθράκων, των πολυμεταλλικών σουλφιδίων και των κρουστών κοβαλτίου/μαγγανίου που μπορεί να έχουν σημαντική εμπορική αξία στο μέλλον και χρήσεις ενέργειας από τους ανέμους, την παλίρροια, τα κύματα και την μετατροπή της θερμικής ενέργειας.

Τέλος, σύμφωνα με την UNCLOS, το παράκτιο κράτος μπορεί να καθιερώσει σημαντική δικαιοδοσία για τη ρύπανση και τη θαλάσσια επιστημονική έρευνα στην ΑΟΖ. Υποψιάζομαι ότι, δυστυχώς, μία παρόμοια έκθεση για την ελληνική ΑΟΖ δεν βρίσκεται στα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών της πατρίδας μας και θα πρότεινα στον Έλληνα πρωθυπουργό να συστήσει μια ομάδα εργασίας με επικεφαλής τον καθηγητή και βουλευτή της ΝΔ Άγγελο Συρίγο.

Αμερικανική υποκρισία

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την υποκρισία της Αμερικής σχετικά με την φιλοτουρκική πολιτική που ακολουθεί για δεκαετίες τώρα στην ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο. Η Αμερική όταν ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε την ΑΟΖ της όχι μόνο έδωσε πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της αλλά σεβάστηκε και τα νησιωτικά κράτη Μπαχάμες και Κούβα, που μοιάζουν τόσο πολύ με τα δικά μας νησιά απέναντι από τις ακτές της Τουρκίας.

Όπως βλέπουμε από τον χάρτη, η Αμερική δεν χρησιμοποίησε τα τουρκικά επιχειρήματα ότι νησιά έχουν μειωμένη ΑΟΖ και οριοθέτησε την ΑΟΖ της με αυτή της Κούβας και των νησιών Μπαχάμες βάσει της μέσης γραμμής. Δεν ισχυρίσθηκε ότι αυτά τα νησιωτικά κράτη διαθέτουν περιορισμένη ΑΟΖ ίση με την αιγιαλίτιδα ζώνη τους και επομένως η αμερικανική ΑΟΖ επεκτείνεται και πίσω από τις ανατολικές ακτές αυτών των νησιών. Έτσι η Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη με τη μέθοδο της μέσης γραμμής, που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι.

Ενθυμούμαι πριν, τουλάχιστον, 20 χρόνια που το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μου ζήτησε να δώσω μια διάλεξη για το θέμα της ΑΟΖ σε Αμερικανούς διπλωμάτες, που επρόκειτο να τοποθετηθούν στην Αθήνα, Άγκυρα και Λευκωσία. Ανέφερα στους διπλωμάτες ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ ακολουθεί μία διπρόσωπη τακτική, διότι από την μία μεριά δεν αμφισβητεί τα πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά Μπαχάμες και Κούβα, αλλά από την άλλη δεν δέχεται ότι τα ίδια δικαιώματα έχουν και τα ελληνικά νησιά απέναντι από τις ακτές της Τουρκίας. Η αμερικανική απάντηση ήταν ότι στο Αιγαίο επικρατούν “ειδικές περιστάσεις” μιας ημίκλειστης θάλασσας.

Περιττό να αναφέρω ότι μετά από αυτή την διάλεξη δεν έλαβα ξανά άλλη πρόσκληση από τους Αμερικανούς. Στην Ελλάδα, επί 37 χρόνια, δυστυχώς αδρανούμε και όχι μόνο δεν έχουμε ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ αλλά παρακολουθούμε ως θεατές τις ανακηρύξεις και οριοθετήσεις των ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της θάλασσας από τον λαό που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα σ’ αυτές τις θάλασσες.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο slpress.gr

1...2,6232,6242,625...3,033Σελίδα 2,624 από 3,033