Αρχική Blog Σελίδα 2625

The U.S. Presence in Syria Blocks Iranian, Russian, and Turkish Gains

0

President Trump: When You Leave the Middle East, Do It with a Big Bang

0

8 Gorgeous Restaurants in Former Churches

0

Recent developments surrounding the South China Sea

0

THE WASHINGTON POST

By Christopher Bodeen | AP

August 26 at 12:44 AM

BEIJING — A look at recent developments in the South China Sea, where China is pitted against smaller neighbors in multiple disputes over islands, coral reefs and lagoons. The waters are a major shipping route for global commerce and rich in fish and possible oil and gas reserves.

Philippine President Rodrigo Duterte arrives in China on Wednesday for a visit that will include meetings with top Chinese officials over the South China Sea and attendance at a world basketball championship game.

Duterte’s visit will be his fifth to China but the first during which he plans to finally raise the result of the 2016 Hague arbitration case that mostly invalidated China’s claim to virtually the entire South China Sea under the 1982 U.N. Convention on the Law of the Sea.

Duterte has long been criticized by nationalists and left-wing groups for not immediately demanding Chinese compliance with the ruling as he seeks warmer ties with Beijing.

China refused to participate in the arbitration case and has ignored the resulting ruling.

Calls have risen in recent weeks for Duterte to take a harder line with Beijing over matters such as the activities of Chinese research vessels and warships in what the Philippines claims as its waters.

Australia, Vietnam and the U.S. have expressed serious concern over actions by China’s gas survey ship they say have infringed on Vietnamese territory and disrupted Vietnam’s exploration activities.

Australian Prime Minister Scott Morrison met in Hanoi with his Vietnamese counterpart, Nguyen Xuan Phuc, and both leaders called for respect of international law and freedom of navigation.

Earlier the United States said it was deeply concerned that China is continuing to interfere with Vietnam’s long-standing oil and gas activities in Vietnam’s exclusive economic zone. China claims the South China Sea virtually in its entirety and has deployed a survey vessel with armed escorts into waters off Vietnam, ignoring Hanoi’s calls to leave the area.

China has rattled smaller neighbors by constructing seven man-made islands in the disputed waters and equipped them with military runways and outposts.

In Beijing on Friday, Chinese Foreign Ministry spokesman Geng Shuang did not directly address the U.S. accusations but said China opposed what he described as a U.S. campaign aimed at division.

“This is to drive a wedge between China and other countries and it is ill-intentioned,” Geng said. “The aim is to create chaos in the situation in the South China Sea and damage regional peace and stability. China firmly opposes this.”

The U.S. Navy began joint training last week with maritime forces from 10 Indo-Pacific partner nations aimed at countering illegal smuggling and piracy.

The 18th iteration of Southeast Asia Cooperation and Training (SEACAT) began in Singapore on Aug. 19, emphasizing “realistic training scenarios wherein exercise participants will practice identifying, tracking and boarding of vessels participating in the exercise,” The 7th Fleet said in a news release.

“SEACAT is regional maritime security at its best,” Rear Adm. Joey Tynch, commander, Task Force 73, was quoted as saying.

“This year, more partner nations than ever have come to SEACAT to share their challenges and best practices. There’s no better place to strengthen our abilities to sense, share and respond than working together at sea,” he said.

Participating nations include Bangladesh, Brunei, Cambodia, Indonesia, Malaysia, Philippines, Singapore, Sri Lanka, Thailand, United States and Vietnam.

During the drills, liaison officers will receive simulated reports of suspect vessels in the Straits of Singapore and Malacca, the Andaman Sea or the South China Sea.

Participants will then “develop and implement response plans utilizing aircraft and ships from participating navies and coast guards to investigate and conduct on-scene boardings as necessary,” the news release said.

A total of 14 ships and more than 400 personnel will take part in the training, with U.S. Navy units including the staff of Destroyer Squadron 7 and P-8 Poseidon aircraft assigned to Task Force 72.

Η Τουρκία μεταξύ της ρωσικής σφύρας και του αμερικανικού άκμονος

0
25 Αύγουστος 2019, 14:15

Οι εξελίξεις στο «εκκρεμές» της Τουρκίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, όχι μόνο για την Τουρκία αλλά και για την Ελλάδα.

Σε μια στιγμή που η Τουρκία φαίνεται να στριμώχνεται στα δόντια της μυλόπετρας και επειδή κανείς δεν γνωρίζει τα του οίκου του καλύτερα από τον νοικοκύρη, ας αφήσουμε τον έμπειρο και αξιόπιστο Τούρκο αρθρογράφο Μουράτ Γετκίν να μας ενημερώσει για τα τεκταινόμενα στα δύο μέτωπα της Τουρκίας.

Εμείς απλώς να υπογραμμίσουμε ότι η Τουρκία στο μέτωπο του Ιντλίμπ υπέστη μια σοβαρή πολιτικοστρατιωτική ήττα, απέναντι σε έναν αποδυναμωμένο αντίπαλο που μάχεται τα τελευταία οκτώ χρόνια, ο οποίος όμως είναι αποφασισμένος να πολεμήσει για να υπερασπιστεί την πατρίδα του.

Το θέμα αυτό πρέπει να προβληματίσει για έναν επιπλέον λόγο: Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η περιβόητη τουρκική στρατηγική και ισχύς, όταν δεν έχει την υποστήριξη μιας μεγάλης δύναμης, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

Όλα αυτά να τα έχουμε υπόψη μας για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα του ελληνισμού σε Κύπρο, Κρήτη, Καστελόριζο, Ρόδο, και το υπόλοιπο Αιγαίο.

Ακολουθεί μεταφρασμένο το άρθρο του Μουράτ Γετκίν:

Στριμωχτήκαμε ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία, να διορθώσουμε το λάθος για να μην πάθουμε χειρότερα
Ας ξεκινήσουμε με δύο ειδήσεις, που είναι ενδεικτικές ότι τα θέματά μας στη Συρία θα χειροτερέψουν και όσον αφορά τους Αμερικανούς και όσον αφορά τους Ρώσους.

Ο ΥΠΑΜ Χ. Ακάρ, ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα είχε δηλώσει ότι την εβδομάδα αυτή θα αρχίσει να λειτουργεί το Κοινό Κέντρο Επιχειρήσεων με τις ΗΠΑ, μας ανακοίνωσε ότι τις 22 Αυγούστου είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Αμερικανό ομόλογό του Μαρκ Έσπερ. Με βάση των ανακοίνωση αυτή, οι δύο υπουργοί «συμφώνησαν» στο τέλος αυτής της εβδομάδας οι στρατιωτικές αντιπροσωπείες των δύο χωρών θα συναντηθούν «το ταχύτερο δυνατόν» για να οργανώσουν την Ζώνη Ασφαλείας «χωρίς να χάνουν χρόνο».

Εσείς τι καταλαβαίνετε από αυτήν την ανακοίνωση; Εγώ αυτό που κατάλαβα είναι ότι η Μικτή Δύναμη Αποστολής που θα δράσει στη Ζώνη Ασφαλείας δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί και ότι ο υπουργός μας είπε στον Αμερικανό ομόλογό του να βιαστούν, γιατί αλλιώς ο τουρκικός στρατός θα εισβάλει μόνος του στην περιοχή, απειλή που εκτοξεύεται για πολλοστή φορά. Η ανακοίνωση αυτή έγινε στις 21 Αυγούστου, ημέρα που καθαιρέθηκαν οι τρεις Κούρδοι δήμαρχοι μετά το υπουργικό συμβούλιο, το οποίο μάλλον ασχολήθηκε με αυτά τα δύο θέματα, δηλαδή με το ΡΚΚ. Και δεν είναι καθόλου δύσκολο να μαντέψουμε ότι ο Ερντογάν θα ρώτησε τον Ακάρ «Γιατί μας εμπαίζουν οι Αμερικανοί;».

Την ίδια μέρα η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι επικεφαλής στο τουρκικό τμήμα της Μικτής Δύναμης Αποστολής είναι ο διοικητής της Διοίκησης Ανορθόδοξου Πολέμου, υποστράτηγος Αχμέτ Τσιορμπατζί. Δεν είναι γνωστό ποιος θα είναι ο Αμερικανός συνδιοικητής, όμως αυτό που έγινε γνωστό στις 22 Αυγούστου είναι ότι οι ΗΠΑ αποσύρουν την προσφορά τους για πώληση των Patriot, επειδή η Τουρκία παρέλαβε τους ρωσικούς S-400.

Όμως, ενώ η Τουρκία ετοιμάζεται να κάνει τα πρώτα βήματα συνεργασίας ανατολικά του Ευφράτη με τη σύμμαχο στο ΝΑΤΟ ΗΠΑ, άρχισε να δέχεται εμφανή χτυπήματα δυτικά του Ευφράτη από το δίδυμο Ρωσίας-Συρίας.

Για παράδειγμα, ένα ρωσικό αεροσκάφος Su-22 κατέστρεψε ένα πολιτικό όχημα που συνόδευε την τουρκική στρατιωτική φάλαγγα νότια του Ινλτίμπ. Το χτύπημα ήταν «χειρουργικό», αφού δεν έπαθαν καμία ζημιά τα στρατιωτικά οχήματα που ήταν μπρος και πίσω από το βληθέν όχημα. Όμως το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι σκοτώθηκαν τρεις πολίτες που επέβαιναν στο όχημα.

Η αλήθεια είναι ότι τα τρία άτομα ήταν μέλη της οργάνωσης Feylak el-Şam, ένοπλης οργάνωσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Για την κυβέρνηση της Ρωσίας, που δεν έχει συμπεριλάβει το ΡΚΚ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, η Μουσουλμανική Αδελφότητα θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση.

Ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ, απαντώντας στις διαμαρτυρίες της Τουρκίας, είπε ότι «θα συνεχίσουμε να χτυπάμε τους τρομοκράτες, και στο θέμα αυτό θα συνεχίσουμε τη συνεργασία με την κυβέρνηση της Συρίας». Την ίδια στιγμή και ο Λαβρόφ και οι άλλοι Ρώσοι επίσημοι τονίζουν την ανάγκη να εφαρμόσει η Τουρκία τη συμφωνία της Αστάνας. Δηλαδή, οι Ρώσοι κατηγορούν την Τουρκία ότι υποστηρίζει και βοηθά τους τρομοκράτες.

Το ίδιο διάστημα η Συρία (άρα και η Ρωσία) άρχισε να επιτίθεται στα 12 Παρατηρητήρια που έστησε η Τουρκία περιμετρικά της Περιφέρειας Ιντλίμπ, ενώ το Παρατηρητήριο Νο 9 το έχει περικυκλώσει. Πολλοί απόστρατοι σχολιαστές, όπως ο Nihat Ali Özcan και ο Metin Gürcan εδώ και καιρό τονίζουν την ανάγκη της άμεσης απόσυρσης των στρατευμάτων από τα Παρατηρητήρια αυτά, γιατί είναι ανυπεράσπιστα. Στις 22 Αυγούστου, την ίδια ημέρα που ο Τούρκος ΥΠΑΜ έκανε έκκληση να αρχίσει να λειτουργεί η Ζώνη Ασφαλείας στη Β. Συρία, ενώ οι ΗΠΑ απέσυραν την προσφορά των Patriot, οι δυνάμεις της Συρίας κατελάμβαναν την πόλη Han Şeyhun, που ήταν υπό την κατοχή των ενόπλων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Η εξέλιξη αυτή έφερε στην επιφάνεια ορισμένα ερωτήματα:

  • Αν ο στρατός της Συρίας φθάσει να απελευθερώσει το Ιντλίμπ, που είναι συριακή πόλη, τι θα κάνει η Τουρκία;
  • Θα εισβάλουμε στη Συρία για να το αποτρέψουμε;
  • Θα το κάνουμε αυτό κόντρα στη βούληση της συμμάχου μας με στους S-400 Ρωσίας, που δεν δίστασε να χτυπήσει τη φάλαγγά μας;
  • Η Τουρκία θα θέσει σε κίνδυνο τις ζωές Τούρκων στρατιωτών για να προστατέψει τα μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας;
  • Τα παρατηρητήρια θα παραμείνουν εκεί με κάθε κόστος;
  • Αν η Συρία απελευθερώσει το Ιντλίμπ, τι θα απογίνουν οι σαλαφιστές που έχουν αναμιχθεί με την τρομοκρατία –ανάμεσα σ’ αυτούς μέλη της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους–, θα έλθουν στην Τουρκία;

Η Τουρκία, που μπλέχτηκε στον εμφύλιο της Συρίας από το 2011, όσο περνάει ο καιρός στριμώχνεται ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία και οι οιωνοί δεν είναι καλοί για το μέλλον. Η Τουρκία υφίσταται ήττες από αυτήν την πολιτική και πρέπει να διορθώσει αυτό το λάθος το ταχύτερο δυνατόν.

pontos-news.gr

Πως θα αποτραπεί ο γεωπολιτικός στραγγαλισμός της Ελλάδας.

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, Γεωπολιτικού Αναλυτή.

Φλύαρες δηλώσεις αποτροπής που εκφυλίζονται στην φοβική επαναληψιμότητά τους, θα επιταχύνουν την καταστροφή και θα φέρουν εθνικές τραγωδίες – Η παρτίδα στο Αιγαίο θα κριθεί στην σφαίρα των τετελεσμένων. Αυτό το γνωρίζει καλά η Τουρκία γι’ αυτό και επενδύει τα μέγιστα σε αυτήν την στρατηγική… 

Το διεθνές περιβάλλον αλλάζει δραματικά… Και πρώτα απ’ όλα, το ίδιο το σύστημα διεθνούς ασφάλειας και επίπλαστης σταθερότητας, το οποίο έχει καταρρεύσει ολοκληρωτικά, και πιθανότατα αμετάκλητα.

Η επίκληση δήθεν παραβιάσεων, στην οποία κατέφυγαν οι ΗΠΑ για να αιτιολογήσουν την αποχώρησή τους από την ABM και την INF, κατηγορώντας προς τούτο το Ιράν και την Ρωσία, είναι μια επίκληση προσχηματική.

Δεν είναι προϊόν αγανάκτησης εξ αιτίας της μη τήρησης ενός status Ειρήνης, αλλά καρπός της έμφυτης τάσης που ενυπάρχει σ αυτό που εκπροσωπούν οι πάντες, και επιδιώκει να επαναφέρει στο προσκήνιο, μια απροσχημάτιστη και ανελέητα ανταγωνιστική εξοπλιστική ακρότητα, με απρόβλεπτες και εφιαλτικές προεκτάσεις.

Η παρουσία του Τράμπ στο τιμόνι των ΗΠΑ… 

Δεν ήταν η μοναδική αφορμή γι’ αυτήν την εξέλιξη. Υπήρξε όμως καταλυτική ως αιτία, προκειμένου η αυθεντικά παραδοσιακή αντίληψη, να «σπάσει τα αυγά» της μεταπολεμικής νιρβάνας, και υπό τον γενικό τίτλο «πρώτα η Αμερική», να επανέλθουν στο προσκήνιο αποσυνθετικές δυναμικές, ανταγωνιστικές και συγκρουσιακές λογικές που προϋπήρχαν, και παρέμειναν «παρκαρισμένες» για δεκαετίες, διότι αυτό απαιτούσε το χτίσιμο των ψυχροπολεμικών συμμαχιών την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Βεβαίως αυτή η διαπίστωση δεν είναι καινούρια. Οι απόπειρες γεωστρατηγικής αυτονόμησης έρχονται από το παρελθόν, ακόμη και όταν δεν προσελάμβαναν τα χαρακτηριστικά της ρήξης με τρόπο καθαρό και οριοθετημένο. Χρησιμοποίησαν κατά κόρον ΚΑΙ την Οικονομία, άλλοτε ως εργαλείο διεμβολισμού στο πλαίσιο συμμαχικών πισώπλατων μαχαιρωμάτων, και άλλοτε ως προνομιακό πεδίο οικοδόμησης σχέσεων και δομών παράπλευρης ισχύος, στο περιβάλλον μιας ισορροπίας τρόμου και ελεγχόμενης ανασφάλειας. Όμως…

Με όλα τούτα τελειώσαμε…

Η ισορροπία των αντιθέσεων, δραπετεύει από το πλαίσιο το οποίο επέβαλε η γεωπολιτική των ισχυρών, μέσα στο οποίο διασφαλίστηκε για δεκαετίες μια τακτική και επίπλαστη γεωστρατηγική ισορροπία.

Ενεργοποιείται και πάλι το πρωτογενές σύστημα των πολλαπλών αντιθέσεων, που ξεπερνά την λογική του μπάρμπα Σαμ ως υπέρτατου ρυθμιστή, και επαναφέρει την συγκρουσιακή δυναμική του Μεσοπολέμου.

Το «πρώτα η Αμερική», δεν είναι απλά μια άλλη αντίληψη για την διαχείριση κρίσιμων εθνικών και διεθνών ζητημάτων. Είναι η εγκατάλειψη του ιδιότυπου συμμαχικού προστατευτισμού που οικοδομήθηκε την μεταπολεμική περίοδο, και προσδιόρισε μια ιδιότυπη γεωστρατηγική συνοχή, που δομήθηκε στην βάση της κυρίαρχης κοινωνικοπολιτικής αντίθεσης και στο περιβάλλον της διπολικής ανάγνωσης του μεταπολεμικού κόσμου.

Πρόκειται για εξελίξεις που συνιστούν μια διεργασία ευρύτερη, η οποία σχετίζεται με τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου και τον ιδιαίτερο ρόλο που διεκδικούν οι ισχυροί γεωπολιτικοί δρώντες, για τα τεκταινόμενα της επόμενης μέρας.

Ωστόσο, δεν αρκεί να αποδεχτούμε απλώς ως δεδομένη την πολυπολική φυσιογνωμία αυτού του κόσμου.

  • Αυτή υπάρχει…
  • Καταδεικνύει το τέλος της Αμερικανικής παντοκρατορίας…
  • Σηματοδοτεί την οριστική απώλεια της δυνατότητάς της να ελέγχει – χειραγωγεί τους παραδοσιακούς συμμάχους της…
  • Προϊδεάζει για την δυναμική ανέλιξη παραδοσιακά ισχυρών αλλά και νέων περιφερειακών δρώντων που διεκδικούν αναβαθμισμένο ρόλο στο διεθνές σύστημα…

Αλλά δεν αρκεί για να φωτίσει επακριβώς τον χαρακτήρα των διεθνών και περιφερειακών εξελίξεων, το πλέγμα των νέων ισχυρών αντιθέσεων αλλά και των υπό διαμόρφωση συμμαχιών, στον καμβά της σύγχρονης γεωπολιτικής διεργασίας.

Επομένως… Καμία ουσιαστική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί στις πολυσύνθετες γεωπολιτικές προκλήσεις, που αντιμετωπίζει η χώρα, αν δεν συνυπολογιστούν  οι κρίσιμες παράμετροι που σχετίζονται με την μεγάλη εικόνα, αφού σε αυτήν ενσωματώνονται οι στρατηγικές επιδιώξεις αντιπάλων, οι διαχειριστικές επιλογές συμμάχων, η φυσιογνωμία, η δυναμική και η διαχρονικότητα των συντελούμενων προσεταιρισμών.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα…

Η πατρίδα μας, δεν έχει πλέον να διαχειριστεί μια ατζέντα από αναλώσιμα, με τον τρόπο που το έκανε παραδοσιακά, κυρίως με τα λάθη της.

Έχει να διαχειριστεί την ίδια της την ύπαρξη ως γεωπολιτικό μέγεθος, ΜΕΣΑ στην ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ, και πρέπει να το κάνει με όρους βιωσιμότητας, σε ένα περιβάλλον πολλαπλών και πολυσύνθετων απειλών.

Μιλάμε επομένως για μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία… Για διαφορετικό σύστημα αντιλήψεων… Για διαφορετική κουλτούρα στρατηγικής επιβίωσης με πρόσημο εθνικό.

Η Τουρκία, πρωταγωνιστεί σε αυτήν την μεγάλη εικόνα, ΚΑΙ στο ευρύτερο τμήμα της που ενδιαφέρει την χώρα μας αντικειμενικά. Πρωταγωνιστεί, ΟΧΙ ΣΑΝ παράμετρος ενός προβλήματος που καταγράφεται απλώς ως «ελληνοτουρκική διαφορά», ΑΛΛΑ ΩΣ ισχυρός περιφερειακός παίκτης, που διεκδικεί ρόλο συγκεκριμένο, ευρύτερο, πολυσύνθετο στην Γεωπολιτική της επόμενης μέρας, ο οποίος επεκτείνεται, πέραν των ορίων της χαρτογραφημένης της αποτύπωσης.

Στο πλαίσιο αυτού του ρόλου, ενέταξε στην ρητορική της επιθετικής της διπλωματίας, δυο στοιχεία τα οποία υποτίμησε στην αξιολόγησή της η Ελληνική εξωτερική πολιτική.

  • Μίλησε για αναθεώρηση της Λοζάνης, χωρίς να περιορίζεται στον Ελληνικό μικρόκοσμο όπως εσφαλμένα πίστεψε η Ελληνική πολιτική ελίτ…
  • Μίλησε για Γαλάζια πατρίδα, αντιμετωπίζοντας την εξορυκτική διαδικασία, ως ένα πολύτιμο εργαλείο στην προώθηση του στρατηγικού της αφηγήματος, και όχι ως το τελικό ζητούμενο, όπως επίσης εσφαλμένα συνεχίζουμε να πιστεύουμε.

Η Τουρκία δηλαδή…

  • ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΕ τις διεκδικήσεις της, στην καρδιά της Ασίας που ανασυντάσσεται γεωστρατηγικά. Και ταυτόχρονα… 
  • ΑΠΟΣΑΦΗΝΙΣΕ ότι στοχεύει στον πλήρη έλεγχο της θάλασσας που διεκδικεί (Γαλάζια πατρίδα) και δεν συμβιβάζεται με δικαίωμα ελέγχου μόνο  μέρους της δραστηριότητάς της σε αυτήν.

Η Τουρκία λοιπόν προσβλέπει σε ένα imperium, με στοχεύσεις ευρύτερες σε στεριά και θάλασσα, επιδιώκοντας να καταστεί ισχυρή χερσαία και ναυτική δύναμη. Το χτίζει με πρόσχημα το Κουρδικό… Με το βλέμμα στην Μοσούλη… Με εξαιρετικές επιδόσεις στην διαχείριση στρατηγικών συμμαχιών… Αλλά και με μεθοδευμένες κινήσεις που αποσκοπούν να καθυποτάξουν στους σχεδιασμούς της, ακόμη και το Διεθνές Δίκαιο.

Όσοι λοιπόν ΔΕΝ αντιλαμβάνονται, ότι οι στρατηγικές στοχεύσεις της Τουρκίας, εκτείνονται πέρα από τα γεωτρύπανα, και τα ενεργειακά αποθέματα,  καλά θα κάνουν ν αλλάξουν πλευρό. Η κατανομή των υδρογονανθράκων και η περί δικαίου ρητορική στην οποία καταφεύγει, δεν είναι τελικό ζητούμενο, αλλά εργαλείο για την οριστική μεταβολή του καθεστώτος κυριαρχίας σε Αιγαίο και ΝΑ Μεσόγειο.

Ομοίως ας αλλάξουν πλευρό, και όσοι επιμένουν να ΜΗΝ αντιλαμβάνονται την στάση των «στρατηγικών μας συμμάχων», και προσπαθούν να ερμηνεύσουν τους χειρισμούς τους με εργαλείο το συναίσθημα ή να επηρεάσουν τις αποφάσεις τους με δημόσιες εκκλήσεις.

Δεν υπάρχει συναίσθημα κύριοι…

Υπάρχει πόλεμος μέσα από τον οποίο επανακαθορίζονται ευρύτερες γεωστρατηγικές ισορροπίες. Σ’ αυτόν τον πόλεμο, τα εργαλεία της χώρας ΔΕΝ μπορεί να είναι το ανάθεμα… Η παράδοση στην λαγνεία της fake προπαγάνδας… Η μιζέρια… Οι ικεσίες… Η κακομοιριά….

  • «Μασήσαμε» την fake είδηση για την δήθεν παρέμβαση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στα Κατεχόμενα, ενώ την ίδια στιγμή λησμονήσαμε την στάση μας απέναντι στην απολύτως υπαγορευμένη παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριάρχη στο Ουκρανικό. Ξεχάσαμε την ολέθρια και επίσης υπαγορευμένη τραγική διαχείριση Κοτζιά, αλλά και το μεγάλο πλιάτσικο που έστησαν οι «σύμμαχοι», με το «κούρεμα» που σάρωσε την Οικονομία της Κύπρου, αλλά και σημαντικά Ρωσικά κεφάλαια…
  • Απορούμε για την δήθεν ανερμήνευτη μεροληπτική υπέρ της Τουρκίας σιωπή των Βρετανών, αλλά προσπερνούμε το εύρος των εμπορικών και άλλων Βρετανοτουρκικών συμφωνιών…
  • ΔΕΝ αξιολογήσαμε καν την θεσμική διαφοροποίηση των Βρετανών για το Ιρανικό δεξαμενόπλοιο, και καταπίνουμε την νέα εκβιαστική απειλητική ταπείνωση που υφίσταται η χώρα από τον στρατηγικό εταίρο της στον οποίο έδωσε τα πάντα…
  • Αδυνατούμε να κατανοήσουμε την απολύτως αναμενόμενη σιωπή του Ισραήλ και της Αιγύπτου απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, γιατί απλώς δεν παρακολουθούμε τις εξελίξεις…
  • Αδιαφορούμε πλήρως για τα τεκταινόμενα στην Λιβύη, ενώ η Τουρκία κάνει παιχνίδι, και αδιαφορούμε προφασιζόμενοι Ευρωπαϊκές κυρώσεις. Όμως… Η ανοησία με την οποία παραβλέπουμε την ανυπαρξία ευρωκυρώσεων αναφορικά με το Ιρανικό δεξαμενόπλοιο, ενώ υφιστάμεθα τον ταπεινωτικό εκβιασμό των Αμερικανών, ξεπερνά κάθε προηγούμενο…

Όλα αυτά, δεν συνιστούν την διαφορετική φιλοσοφία… Το διαφορετικό σύστημα αντιλήψεων… Την διαφορετική κουλτούρα στρατηγικής επιβίωσης σε μια εξόχως ανατρεπτική συγκυρία…

Αποτελούν τον ασφαλέστερο τρόπο για να εξαπατούνται οι πολίτες, και να εκπέμπονται μηνύματα συμβιβασμού και ηττοπάθειας προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η Ελλάδα λοιπόν…

Επιμένει εξοργιστικά στην λαθεμένη ανάγνωση κρίσιμων δεδομένων. Σε εμμονικά αυθαίρετες ερμηνείες για τις πραγματικές προθέσεις και τον χαρακτήρα που έχουν οι μελετημένες κινήσεις, πρωτοβουλίες και δράσεις της Άγκυρας.

Επιμένει να προσβλέπει στην βοήθεια των ισχυρών, η οποία ΔΕΝ θα έρθει ποτέ, και σε έναν διαμεσολαβητικό ρόλο, που αν υπάρξει, θα είναι μόνον για να  απαιτήσει ολέθριους συμβιβασμούς και υπογραφές ταπείνωσης.

Επιμένει σε φλύαρες δηλώσεις αποτροπής που εκφυλίζονται στην φοβική επαναληψιμότητά τους, παραβλέποντας πως σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπη με την ανάγκη να πάρει αποφάσεις, που δεν μπορούν να είναι ορφανές, αλλά θα πρέπει να ενσωματώνονται σε συγκεκριμένη στρατηγική στόχευση, διαφορετικά θα επιταχύνουν την καταστροφή και θα φέρουν τραγωδίες.

Επιμένει να ταυτίζει την ενεργειακή ασφάλεια που αποτελεί προτεραιότητα των ισχυρών και των ενεργειακών κολοσσών, με την ανάγκη υπεράσπισης της εδαφικής της ακεραιότητας, που συνιστά ύψιστη εθνική επιλογή, και το τίμημα αυτής της ταύτισης θα είναι ολέθριο.

Επιμένει να μην αντιλαμβάνεται πως το παιχνίδι στο Αιγαίο θα κριθεί στην σφαίρα των τετελεσμένων. Αυτό το γνωρίζει καλά η Τουρκία γι’ αυτό και επενδύει τα μέγιστα σε αυτήν την στρατηγική.

Τι κάνουμε…

Τα απολύτως αναγκαία… Χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς… Και τα ολοκληρώνουμε ΤΩΡΑ, διότι απλούστατα ο χρόνος τελείωσε. Και η ανάγκη να ανακοπούν τετελεσμένα που δημιουργούνται καθημερινά, είναι εξαιρετικά επείγουσας σημασίας.

Αυτή η αναγκαία μεταστροφή, έχει στρατηγικά χαρακτηριστικά, θα πρέπει να έχει αποδέκτες τους πάντες και συμπυκνώνεται στις παρακάτω πέντε κρίσιμες και θεμελιώδεις αποφάσεις…

  1. Διακοπή κάθε δραστηριότητας που παραπέμπει σε μυστική διπλωματία. Πρόκειται για πράξη αναγκαία. Δηλωτική της καθολικής ανάκλησης όλων όσων μπορούν να εκληφθούν ως στρατηγικές υπαναχωρήσεις και τετελεσμένα από οποιονδήποτε.
  2. Άμεση λήψη των κρίσιμων πολιτικών αποφάσεων, αναφορικά με την οριοθέτηση ΑΟΖ.
  3. Στρατηγικός προσδιορισμός ρόλου στο πλαίσιο ενός επικαιροποιημένου εθνικού οράματος, που θα εναρμονίζεται με τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα της χώρας σε Βαλκάνια, Μεσόγειο και Μ. Ανατολή και θα συνυπολογίζει την Εθνική ενότητα της Κύπρου.
  4. Επιτελικός σχεδιασμός για την αποτελεσματική του προώθηση, στο πλαίσιο ΚΑΙ μιας πλήρως ανασυγκροτημένης επιθετικής διπλωματίας. Και επιτέλους…
  5. Απενοχοποίηση – αποδαιμονοποίηση της αναγκαίας συζήτησης, για την προοπτική αντιμετώπισης ενός γείτονα θρασύτατου και προκλητικού. Η Ελλάδα, στο πλαίσιο της νέας Στρατηγικής Κουλτούρας, επιβάλλεται να μεταμορφωθεί σε ήρεμη δύναμη ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ να αιφνιδιάσει…

Καρπός αυτής της απενοχοποιημένης συζήτησης, απαιτείται να είναι η διαμόρφωση της Στρατηγικής της μοιραίας ώρας…

Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης και αντιπερισπασμών δηλαδή, που θα εγγυάται πως, την κρίσιμη στιγμή, η Ελλάδα θα μπορεί να κλειδώσει για λογαριασμό της, ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟ που θα αναγκάσει ΚΑΙ τον αντίπαλο ΚΑΙ την Διεθνή Κοινότητα να την πάρει σοβαρά. Με αυτήν την Τουρκία ΔΕΝ παζαρεύεις, γιατί δεν είναι διατεθειμένη να κάνει εκπτώσεις στο ρόλο της. Αυτή η Τουρκία πρέπει να ηττηθεί, διαφορετικά, ΔΕΝ υπάρχει μέλλον…

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη “Μακεδονία” της Κυριακής 25 Αυγούστου 2019

 

 

Το ιρανικό τάνκερ απείλησε με κρίση τις σχέσεις Ουάσιγκτον και Αθήνας: Η “αγάπη” για τον Ταγίπ!

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τριντό ασπάζεται τη Μελάνια Τραμπ ενώ παρακολουθεί ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Σκότ Μόρισον. Δεξιά ο βλοσυρός πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. EPA, IAN LANGSDON

AUGUST 26, 2019

Η υπόθεση του ιρανικού τάνκερ Grace 1, που στο μεταξύ μετονομάστηκε σε Adrian Darya, απέδειξε ότι οι σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας, κρέμονται από μία κλωστή και εξαρτώνται από τυχαία περιστατικά. Μπορεί μία χώρα, όπως η Ελλάδα ή η Κύπρος π.χ., να είναι απόλυτα “πιστή” στις σχέσεις της με την Αμερική, αλλά να προκύψει κάποιο περιστατικό, που να την θέσει σε κίνδυνο.

Με αφορμή το ιρανικό τάνκερ, και την απαράδεκτη συμπεριφορά του Ιράν που για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του δεν ενδιαφέρεται τι επιπτώσεις θα υπάρξουν για άλλες χώρες, η αμερικανική κυβέρνηση έστειλε αυστηρό διάβημα στην Αθήνα και τη Λευκωσία, με το οποίο -λίγο πολύ- απαιτούσε να μην τολμήσουν να διευκολύνουν το Adrian Darya και τους Ιρανούς.

Το μήνυμα ανέφερε ότι το συγκεκριμένο τάνκερ μεταφέρει πετρέλαιο για τους «Φρουρούς της Επανάστασης», οι οποίοι βρίσκονται κάτω από καθεστώς σκληρών κυρώσεων από την Αμερική. Όποιος τις παραβεί αναμειγνύεται σε εγκληματικές ενέργειες, ανέφερε το διάβημα, το οποίο δημοσιοποιήθηκε στους δημοσιογράφους από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσιγκτον.

Το διάβημα ήταν αχρείαστο, και εν πάση περιπτώσει η Ελλάδα και η Κύπρος δεν είναι …Τουρκία, η οποία πολεμά τα αμερικανικά συμφέροντα στην ευρύτερη γειτονιά μας και συνεργάζεται με τη Ρωσία και το Ιράν, τους δύο πιο σημαντικούς εχθρούς της Αμερικής αυτή τη στιγμή.

Μπορεί ο πρόεδρος Τραμπ να νομίζει ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι καλός άνθρωπος, αλλά οι υπουργοί του και οι συνεργάτες του και οι πάντες στο Κογκρέσο, πιστεύουν ακριβώς το αντίθετο. Ουδείς πιστεύει ότι η Αθήνα ή η Λευκωσία θα επιχειρούσαν καθ’ οιονδήποτε τρόπο να εξυπηρετήσουν το ιρανικό τάνκερ. Άλλωστε, σέβονται απόλυτα τις αμερικανικές κυρώσεις σε αντίθεση με την Τουρκία που συμμετέχει σε όλες προσπάθειες παραβίασης του αμερικανικού εμπάργκο.

Αυτό αποδείχθηκε και στα αμερικανικά δικαστήρια κατά τη δίκη του τραπεζίτη Ατίλα, προσωπικού ταμία της οικογένειας του Ταγίπ Ερντογάν. Αλλά και στο λαθρεμπόριο του χρυσού της Βενεζουέλας αναμείχθηκε επίσημα η Τουρκία σε συνεργασία πάντα με το Ιράν.

Όμως, οι φίλοι μας οι Αμερικανοί δεν ιδρώνουν. Ότι κάνει ο πρόεδρος της Τουρκίας «είναι καλά καμωμένο», ακόμα και όταν αγοράζει τους ρωσικούς πυραύλους S-400. Από την άλλη πλευρά, στέλνουν διαβήματα στην Ελλάδα και την Κύπρο επειδή κάποιοι γραφειοκράτες νόμισαν ότι η Αθήνα και η Λευκωσία δεν θα υλοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους.

Λάθος προσέγγιση, που έδωσε λάθος εντύπωση στην διεθνή κοινή γνώμη, καθώς οι τίτλοι των δυτικών μέσων ενημέρωσης ήταν κραυγαλέοι. Συνέδεαν χωρίς κανένα λόγο μία παράνομη πράξη του Ιράν με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Επειδή ξεχνούν πολύ εύκολα οι φίλοι μας οι Αμερικανοί, να τους θυμίσουμε ότι είναι οι Τούρκοι που τους προκαλούν και τους ρεζιλεύουν σε όλα τα επίπεδα, όχι οι Έλληνες. Είναι οι Τούρκοι που κοροϊδεύουν και ειρωνεύονται τον Πρόεδρό τους. Είναι οι Τούρκοι που αγοράζουν οπλικά συστήματα από τη Ρωσία. Τι θα συνέβαινε άραγε αν η Ελλάδα αγόραζε έστω και μία ρωσική σφαίρα. Επαναλαμβάνω ότι είναι η Τουρκία που δεν σέβεται το αμερικανικό εμπάργκο εναντίον του Ιράν, και της Βενεζουέλας. Είναι η Τουρκία που έχει φυλακίσει Αμερικανούς υπηκόους με έωλες κατηγορίες.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε 100 περιπτώσεις. Για το λόγο αυτό, φαίνεται περίεργο και ανεξήγητο στους Ελληνες πολίτες, να απευθύνεται ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών και προς την Ελλάδα, και να ομιλεί για κυρώσεις στις χώρες που θα βοηθήσουν το ιρανικό τάνκερ.

Κυρώσεις; Δεν πρέπει πρώτα να επιβληθούν στην Τουρκία κύριε υπουργέ, που εξευτέλισε την διπλωματική και στρατιωτική ηγεσία της Αμερικής; Όταν ασχοληθείτε πραγματικά και όπως απαιτούν οι αμερικανικοί νόμοι με την Τουρκία, τότε μπορείτε να απειλείτε και τις σύμμαχες χώρες, που δεν δημιουργούν, αλλά σας λύνουν προβλήματα.

Η κατάσταση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων είναι πολύ καλή, και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ως δυτικός πολιτικός θα ήθελε να τις ενδυναμώσει περισσότερο. Άλλωστε, ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ έδειξε το δρόμο στη δεξιά Νέα Δημοκρατία… Οι Συριζαίοι ξεπέρασαν εαυτούς στο θέμα των σχέσεων με την Αμερική. Ας μην ξεχνάμε ότι απέλασαν και Ρώσους υπηκόους, που δεν το είχαν κάνει οι δεξιές κυβερνήσεις. Άρα, γενικά ομιλώντας, οι Αμερικανοί έχουν την υποστήριξη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ το γνωρίζει και είμαι βέβαιος ότι έχει ενημερώσει τους ανωτέρους του στην Ουάσιγκτον. Η μεσοβέζικη αμερικανική στάση στο Αιγαίο και την Κύπρο, και η στήριξη της απείθαρχης και αντιαμερικανικής Τουρκίας από τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ, προβληματίζουν τους πολίτες στην Ελλάδα και την Κύπρο. Και τους αναγκάζουν να μην πιστεύουν τίποτα. Ακόμα και θετικές ανακοινώσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο αντιμετωπίζονται με απαξίωση. Διότι, η εμπειρία μας δείχνει ότι πάντα θα βρεθεί ο «από μηχανής …Θεός» στο Λευκό Οίκο για να εξυπηρετήσει την κατοχική δύναμη.

Αυτή τη φορά είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, πριν ήταν ο Μπάρακ Ομπάμα και τόσοι άλλοι… Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα έγιναν θετικές δηλώσεις με αποκορύφωμα αυτή για την απαράδεκτη εισβολή του Γιαβούζ στα χωρικά ύδατα της Κύπρου, την 19η Αυγούστου και δημοσιεύθηκε την επομένη στην ιστοσελίδα μας και στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η είδηση δεν ζάλισε μόνο τους Τούρκους, αλλά και τους Ρώσους για τους γνωστούς λόγους.

Είναι μία εξαιρετικά σημαντική ανακοίνωση, που πρέπει να εκμεταλλευθούν η Αθήνα και η Λευκωσία, διότι στο τέλος-τέλος η Αμερική έχει ευθύνες για την εισβολή και την κατοχή και πρέπει να τις ξεπλύνει με πράξεις. Διαφορετικά δίνει όπλα στη ρωσική προπαγάνδα, η οποία πρόσφερε το υπερόπλο των S-400 στον Ταγίπ Ερντογάν για να απειλεί την Κύπρο, την Ελλάδα, αλλά και το Ισραήλ.

Η Λευκωσία ήδη έκανε ένα βήμα προς την εκμετάλλευση της θετικής ανακοίνωσης.

Πρέπει να ακολουθήσει και η Αθήνα. Όταν εξελέγη ο κ. Μητσοτάκης, μέσα σε 48 ώρες του τηλεφώνησαν ο Πρόεδρος Τραμπ και ο αντιπρόεδρος Μάικ Πενς. Πρωτόγνωρη ενέργεια όχι μόνο για τα δεδομένα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Πρέπει σύντομα να δούμε τη συνέχεια. Μία συνάντηση με τον κ. Πενς στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών και ένα τετ-α-τετ με τον Πρόεδρο Τραμπ στην Ουάσιγκτον είναι η λογική εξέλιξη για τον ηγέτη μιας χώρας, που λύνει προβλήματα για την Αμερική. Δεν προκαλεί καν… Διότι στο τέλος θα πειστούμε ότι για να μας δίνουν σημασία οι Αμερικανοί σύμμαχοι μας, πρέπει να τους δημιουργούμε προβλήματα.
Πηγή: Το ιρανικό τάνκερ απείλησε με κρίση τις σχέσεις Ουάσιγκτον και Αθήνας: Η “αγάπη” για τον Ταγίπ! https://hellasjournal.com/2019/08/to-iraniko-tanker-apeilise-me-krisi-tis-scheseis-oyasigkton-kai-athinas-i-quot-agapi-quot-gia-ton-tagip/

«Η Ελλάδα αργεί να πεθάνει»

8
 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
 

Σαράντα πέντε χρόνια τώρα (από το 1974) δεν μοιάζει να ακούστηκε, ίσως ούτε μία φορά, η άλλοτε συχνότατη απειλή ή προειδοποίηση ότι «η Ελλάδα κινδυνεύει». Πιθανό να θεωρούμε όλοι πια αυτονόητο ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Κάποτε το τραγουδούσαμε, αν και ξέραμε ότι είναι υποβολιμαίο. Τώρα, βυθισμένοι στον έσχατο ευτελισμό της πολλαπλής επιτρόπευσης, μοιάζει και να το πιστεύουμε.

Οι απειλές ιστορικού αφανισμού μας αιτιολογούσαν πάντοτε κάποια εκτροπή από την ομαλότητα, συνήθως δικτατορία. Για κάθε αυθαίρετη αναστολή λειτουργίας του Συντάγματος υπήρχε επίκληση κινδύνου για την κρατική μας επιβίωση. Η συχνή επανάληψη της έσχατης αυτής απειλής την κατέστησε αναξιόπιστη. Σήμερα δεν τολμάει κανείς να μιλήσει για κίνδυνο ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού.

Αποτέλεσμα: προκλητικές, εξόφθαλμες πράξεις προδοσίας, ανενδοίαστα κοινωνικά κακουργήματα, είναι αδιανόητο να τιμωρηθούν. Ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας, η αποδοχή της «επιτρόπευσης» όταν οι γαλλο-γερμανικές

Τράπεζες κατείχαν την πλειονότητα των απαξιωμένων ελληνικών «ομολόγων», η συναίνεση να περιέλθουν οι εντόπιες Τράπεζες στην ιδιοκτησία των δανειστών της χώρας, είναι πολιτική μισθαρνίας που μένει περιέργως ατιμώρητη από τους ψηφοφόρους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο για πρώτη φορά πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεσμεύτηκε προγραμματικά στη Βουλή ότι θα τολμήσει πρωτοβουλίες με ιστορικές προοπτικές. Τι σημαίνει «ιστορικές προοπτικές»; Σημαίνει κάποια πίστη, έστω και όχι ορθολογικά θωρακισμένη, ότι το υπερχρεωμένο και οργανωτικά κωμικό ελλαδικό κρατίδιο θα επιβιώσει χρονικά. Σημαίνει, δεύτερον, ότι μια κυβέρνηση στην Ελλάδα μπορεί ακόμα να οραματίζεται: να δείχνει πως πιστεύει ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επεκτείνει το Αρχαιολογικό Μουσείο στο παρακείμενο αρχιτεκτόνημα, θαυμαστό και ατιμασμένο, του Παλαιού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Στην αναμόρφωση του σύνολου χώρου θα συμπεριλάβει ολόκληρη τον πολύπαθη συνοικία των δύσφημων σήμερα Εξαρχείων. Θα ισοπεδώσει το αρχιτεκτονικό τερατούργημα των φυλακών Κορυδαλλού, για να δημιουργήσει πάρκο. Και κάποια ακόμα φιλοαθηναϊκά ανάλογα.

Σοβαρό και ουσιώδη αντιπολιτευτικό διάλογο θα μπορούσε, ίσως, να προκαλέσει η ακόλουθη ένσταση: Οταν σε ένα κράτος με εννέα, περίπου, εκατομμύρια πληθυσμό, τα τεσσεράμισι εκατομμύρια κατοικούν στην πρωτεύουσα και ένα εκατομμύριο στην (παρηγορητικώς) «συμπρωτεύουσα» Θεσσαλονίκη, αυτό το κράτος, ορθολογικά και εκ των πραγμάτων, είναι αδύνατο να συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά. Εχει προδιαγεγραμμένη την ιστορική του εξαφάνιση.

Ποιο πολιτικό στρατήγημα μπορεί να αντιπαρατεθεί σε αυτή την καταδίκη; Για να αναστηθεί η προ πολλού πεθαμένη κοινότητα του χωριού, δεν χρειάζονται επιδόματα, έκτακτες παροχές και πατριωτική κενολογία. Χρειάζονται μέτρα που θα κάνουν ζηλευτή τη ζωή στο χωριό, έμμεσα μέτρα, για να αποδώσουν μακροπρόθεσμα: «Αποκέντρωση» σημαίνει, πολιτικά, ότι «φυτεύεις» αλλαγές στο σχολείο, στην Υγεία, στην οργάνωση και προώθηση της παραγωγής, στη λειτουργία των Τραπεζών, στα δίκτυα συγκοινωνιών. Το χωριό, η κοινότητα, θα «βλαστήσει» ζωή, αν η πολιτική προσφέρει τις δυνατότητες απεξάρτησης από τον ζυγό της τυχαρπαγής και του φτηνιάρικου παρασιτισμού στις απάνθρωπες μεγαλουπόλεις.

Δεύτερη άγρια απειλή ιστορικού αφανισμού των Ελλήνων είναι η άθλια κακομεταχείριση και η εφιαλτικά διογκούμενη άγνοια της ελληνικής γλώσσας. Σολοικισμοί, βαρβαρισμοί, στρεβλά επινοήματα γλωσσοπλασίας κατακλύζουν τις αγορεύσεις στη Βουλή, τα κείμενα της έντυπης δημοσιογραφίας και γίνονται κατακλυσμικός εφιάλτης στον ραδιοτηλεοπτικό οχετό του κρετινισμού. Οσο το επίπεδο της γλωσσικής εκφραστικής των Ελληνωνύμων ευτελίζεται, τόσο πιο άχρηστα και περιττά μοιάζουν τα μεγαλεπήβολα οράματα να μεταμορφωθούν τα Εξάρχεια και να γεννηθούν πάρκα στις τερατώδεις τριτοκοσμικές μεγαλουπόλεις μας.

Τρίτη εφιαλτική απειλή ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού, γνωστή, πολυσυζητημένη και προκλητικά απολέμητη: το δημογραφικό. Ισως δεν έχει ακόμα εμφανιστεί το πολιτικό ανάστημα, το ικανό να αναμετρηθεί με ένα τέτοιο πρόβλημα. Το δημογραφικό δεν χρειάζεται ούτε διαφημιστές, ούτε ανθηρή οικονομία – είναι πρόβλημα πολιτικό. Ο Πομπιντού, στη Γαλλία, είχε υποσχεθεί ότι θα προσφέρει τη δυνατότητα στη Γαλλίδα να κάνει τρίτο παιδί, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να εργάζεται. Και το πέτυχε. Οχι με επιδόματα και ελεημοσύνες. Με κοινωνικές παροχές – διευκολύνσεις, τιμητικά προτερήματα. Ο,τι χρωστάει η κοινωνία στη μητέρα.

Τέταρτη ρεαλιστική απειλή αφανισμού, είναι ο τουριστικός αφελληνισμός της χώρας. Οι τουριστικές μας υποδομές είναι ίδιες και απαράλλαχτες με αυτές της Αιγύπτου, της Τουρκίας, Ισπανίας – ή μέτριες απομιμήσεις: Ιδια διεθνοποιημένη τουριστική «αισθητική», πανομοιότυπα οικοδομήματα, τυποποιημένες συμπεριφορές στην παροχή υπηρεσιών, αλλοδαπό προσωπικό. Ιδια εξομοίωση εικόνων, γούστου, σχεδιασμού των χωρών – μέχρι και μουσακά, προκατεψυγμένον, εισάγουμε από την Κίνα! Μακάρι να αντιληφθεί ο κ. Μητσοτάκης ότι ολόκληρη η βόρεια ακτή της Κρήτης, η Μύκονος, η Σαντορίνη, η Ρόδος, η Κέρκυρα, η Πάρος και πάμπολλα ακόμα καυχήματα (άλλοτε) ελληνικής ομορφιάς, δεν είναι πια Ελλάδα. Είναι Γκρεκοτουριστάν.

Πέμπτη, ίσως η δραστικότερη λοιμική συλλογικού αφανισμού, να είναι η τερατωδία της ραδιοτηλεοπτικής ασυδοσίας. Σε ένα μικρό νησιώτικο χωριό του ελλαδικού νότου, μια απλή και πάμφθηνη συσκευή τηλεόρασης αναμεταδίδει αδιάλειπτα, μέρα και νύχτα, τη σιχαμερή διαφημιστική διάρροια ασήμαντων μικρομάγαζων της επαρχιώτικης ξεφτίλας, από είκοσι (ναι, 20) κανάλια!

Η πιο βαρβαρικά εγκληματική πολιτική που γνωρίζει ο ελλαδικός χώρος, είναι σίγουρα το ραδιοτηλεοπτικό μονοπώλιο της ντροπής.

“Καθημερινή”

Πονοκέφαλος η Συρία για τον Ερντογάν

0
AL MONITOR, SABAH, Καθημερινή
s15_250819_turkey

Σε ακήρυκτο πόλεμο χαμηλής έντασης με τον στρατό του Σύρου προέδρου Μπασάρ Ασαντ τείνει να εμπλακεί η Τουρκία, ύστερα από τα δύο σοβαρά επεισόδια της τελευταίας εβδομάδας στη βορειοδυτική επαρχία Ιντλίμπ, τη μόνη που εξακολουθούν να ελέγχουν οι αντικαθεστωτικοί (κυρίως τζιχαντιστές) αντάρτες.

Τη Δευτέρα, η συριακή αεροπορία βομβάρδισε αυτοκινητοπομπή του τουρκικού στρατού που μετέφερε ενισχύσεις σε σημείο ελέγχου, στην κωμόπολη Μορέκ. Η Τουρκία έχει εγκαταστήσει 12 σημεία ελέγχου στο Ιντλίμπ, βάσει συμφωνίας που συνομολόγησε με τη Ρωσία τον Σεπτέμβριο του 2018 για κατάπαυση του πυρός. Ωστόσο, από τα τέλη Απριλίου η ανακωχή έχει καταρρεύσει, καθώς ο στρατός του Ασαντ εξαπέλυσε εκστρατεία για την ανακατάληψη του Ιντλίμπ, όπου οι τζιχαντιστές της Ταχρίρ αλ Σαμ (πρώην Αλ Κάιντα) συνεχίζουν ανενόχλητοι τη δράση τους.

Δικαιολογώντας τον βομβαρδισμό της τουρκικής αυτοκινητοπομπής, η Δαμασκός ανέφερε ότι αποστολή της ήταν η μεταφορά ενισχύσεων στους τζιχαντιστές που υπερασπίζονταν τη Χαν Σεϊχούν. Η πόλη είναι στρατηγικής σημασίας, καθώς ελέγχει τον αυτοκινητόδρομο Μ5, που συνδέει τη Δαμασκό με το Χαλέπι, περνώντας από τη Χομς. Τελικά, οι δυνάμεις του Ασαντ κατάφεραν να εκδιώξουν τον κύριο όγκο των αντικαθεστωτικών από τη Χαν Σεϊχούν. Οι σχέσεις Δαμασκού – Αγκυρας επιδεινώθηκαν ακόμη περισσότερο ύστερα από τον βομβαρδισμό και δεύτερου σημείου παρατήρησης της Τουρκίας, κοντά στην πόλη Μααράτ αλ Νουμάν, την Πέμπτη.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο Ασαντ θα είχε βομβαρδίσει τουρκικά σημεία ελέγχου (έστω και αν πρόσεξε να μη σκοτωθούν Τούρκοι στρατιώτες) χωρίς την ανοχή της Ρωσίας, η οποία ελέγχει τον εναέριο χώρο της περιοχής μέσω της βάσης της στη Χμεϊμίμ. Το ερώτημα είναι γιατί ο Βλαντιμίρ Πούτιν να διακινδυνεύσει την προσέγγιση με τον Ταγίπ Ερντογάν, που επισφραγίστηκε με τη συμφωνία για τους S-400, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Μια πρώτη πιθανή εξήγηση εστιάζει στη σημασία της διαφιλονικούμενης περιοχής όχι μόνο για τη Συρία, αλλά και για τη Ρωσία. Ανενόχλητοι από τις τουρκικές δυνάμεις, αν όχι και υπό την κάλυψή τους, οι τζιχαντιστές εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον της ρωσικής βάσης στη Χμεϊμίμ. Επιπλέον, η Ρωσία εννοεί να διαφυλάξει το κύρος της ως αξιόπιστου συμμάχου, στην προκειμένη περίπτωση του Ασαντ, ο οποίος εννοεί να ξεκαθαρίσει και τον τελευταίο μεγάλο θύλακο των αντικαθεστωτικών πριν από την τελική διαπραγμάτευση για πολιτική λύση στο Συριακό.

Δεν αποκλείεται, όμως, η Ρωσία να θέλησε να στείλει μήνυμα προειδοποίησης στον Ερντογάν, θορυβημένη από τη συμφωνία της 7ης Αυγούστου με τους Αμερικανούς για «ασφαλή ζώνη» στη βόρεια Συρία. Μη επανδρωμένα τουρκικά αεροπλάνα ήδη εκτελούν πτήσεις στην περιοχή, ενώ περίπου 60 Αμερικανοί στρατιωτικοί έχουν εγκατασταθεί στην τουρκική πόλη Σανλιούρφα, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, για τη δημιουργία κοινού κέντρου επιχειρήσεων.

Ουδείς, ωστόσο, μπορεί να προεξοφλήσει αν η κατ’ αρχήν συμφωνία θα εφαρμοστεί ή αν πρόκειται απλώς για αναστολή της σύγκρουσης μεταξύ των δύο συμμάχων. Καίρια σημεία της συμφωνίας –το βάθος της ζώνης στο συριακό έδαφος, ποιος θα τη διοικεί, τι θα γίνει με τους Κούρδους μαχητές που σήμερα ελέγχουν την περιοχή– παραμένουν σε εκκρεμότητα, με τις θέσεις Τούρκων και Αμερικανών να μην έχουν ακόμη γεφυρωθεί. Αλλωστε, όλοι θυμούνται ότι και τον Ιούνιο του 2018 Τούρκοι και Αμερικανοί είχαν καταλήξει σε συμφωνία για την απομάκρυνση των Κούρδων από τη στρατηγικής σημασίας πόλη Μανμπίτζ, μια συμφωνία που παραμένει ακόμη ανεφάρμοστη.

Η μεγάλη ελπίδα του Ερντογάν είναι, βέβαια, ο Ντόναλντ Τραμπ. Ενάμιση μήνα μετά την έναρξη της παραλαβής εξαρτημάτων των S-400 από την Τουρκία, οι αμερικανικές απειλές για αυστηρές κυρώσεις κατά της Αγκυρας παραμένουν κενό γράμμα, συντηρώντας τις ελπίδες του Ερντογάν ότι ο Τραμπ μπορεί να τον γλιτώσει από την οργή του Κογκρέσου και του Πενταγώνου. Σε κάθε περίπτωση, καθώς το συριακό δράμα φαίνεται να βαδίζει, έστω και βασανιστικά, προς το τέλος του, οι ακροβατικές ισορροπίες ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Μόσχα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες.

Έντυπη

Π. Οικονόμου: Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας – «Πολύς θόρυβος για το τίποτα»;

1
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*

Η ασφάλεια μιας χώρας σπανίως είναι συνάρτηση μιας και μόνον απειλής. Συνήθως περιλαμβάνει εκτός από την αντιμετώπιση μιας βίαιης εχθρικής επιβουλής και άλλες μεγάλες απειλές, όπως τις συνέπειες από γειτονικές ή παγκόσμιες συρράξεις, ευρείες οικονομικές κρίσεις, μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, καταστροφικά φυσικά φαινόμενα, μεγάλα ατυχήματα κ.λπ.

Η ενίσχυση και υπεράσπιση της εθνικής ασφάλειας επιτυγχάνεται με τον κατάλληλο για κάθε χώρα στρατηγικό σχεδιασμό, συνεκτικό και συνεργειακό, ο οποίος πρωτίστως αξιολογεί και ιεραρχεί σε βάθος χρόνου όλες της δικές της εθνικές απειλές. Για παράδειγμα, κορυφαία εθνική απειλή για τις ΗΠΑ θεωρούνται τα εχθρικά πυρηνικά όπλα, ενώ για την Ευρώπη η κλιματική αλλαγή. Η αρχιτεκτονική κάθε σχεδιασμού ασφαλείας βασίζεται σε τρεις πυλώνες: την πρόληψη, την ανίχνευση και την απόκριση, που ουσιαστικά αποτελούν σύνολα εξειδικευμένων μέτρων και ενεργειών για την αντιμετώπιση των κινδύνων της εκάστοτε απειλής.

Πρόσφατα η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησε θέση συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας ο οποίος θα υποστηρίζει τον πρωθυπουργό και θα αποτελεί τον σύνδεσμό του με το υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Στη νέα θέση τοποθέτησε ένα έμπειρο και ικανό στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων. Η χώρα όμως δεν διαθέτει, ούτε ποτέ διέθετε, τον αναφερθέντα συνεκτικό και συνεργειακό στρατηγικό σχεδιασμό αντιμετώπισης όλων των εθνικών της απειλών – τον ονομάζω ολιστικό σχεδιασμό εθνικής ασφάλειας (ΟΣΕΑ).

Η χώρα επίσης δεν διαθέτει έναν συμβούλιο εθνικής ασφαλείας, δηλαδή το ανώτατο θεσμικό όργανο το οποίο υπό την εποπτεία του ορισθέντος συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας θα είναι αρμόδιο για τη δημιουργία, τον συντονισμό των πολυάριθμων εμπλεκομένων υπηρεσιών και τη διαρκή επικαιροποίηση του ΟΣΕΑ. Κυρίως όμως θα είναι υπεύθυνο για την ανά πάσα στιγμή εξαγωγή κρίσιμων συμπερασμάτων και προτάσεων προς την ανώτατη ηγεσία της χώρας.

Ας μου επιτραπεί η απορία: Στην περίπτωση μιας εθνικής κρίσης, με βάση ποιον επικαιροποιημένο φάκελο θα ενημερώσει ο ορισθείς σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας ολιστικά και υπεύθυνα τον πρωθυπουργό και ενδεχομένως την πολιτική ηγεσία της χώρας –π.χ. συμβούλιο αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας– για να ληφθούν άμεσα (!) οι βέλτιστες κρίσιμες αποφάσεις;

Θεωρώ αδήριτη ανάγκη τη σύσταση και λειτουργία του συμβουλίου εθνικής ασφάλειας το οποίο θα προβεί πάραυτα στη δημιουργία του ΟΣΕΑ υπό την κεντρική καθοδήγηση του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας και με συντονισμό όλων όσων εμπλέκονται στην εθνική ασφάλεια της χώρας.

Οι ικανότητες υπάρχουν και δεν αξίζει στη χώρα η παρωχημένη και περιστασιακή αντιμετώπιση των εθνικών της απειλών. Εδώ και χρόνια, αρκετά σοβαρά μικρά ή μεγάλα κράτη, τα περισσότερα των οποίων αντιμετωπίζουν λιγότερες και ασθενέστερες απειλές από ό,τι η Ελλάδα, λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Η αξιέπαινη αρχή επιτέλους έγινε, βάζοντας όμως το κάρο μπροστά από το άλογο. Ας συνεχιστεί σωστά με βάση τα διεθνή πρότυπα, έστω αντιγράφοντας κάποιο φίλιο σοβαρό κράτος! Παλιές αλλά και σύγχρονες απειλές απαιτούν σύγχρονη αντιμετώπιση και πολλή δουλειά. Ειδάλλως… «πολύς θόρυβος για το τίποτα».

* Ο δρ Παντελής Οικονόμου είναι πρώην ανώτερο στέλεχος του ΙΑΕΑ και συγγραφέας του πρόσφατα εκδοθέντος επίκαιρου βιβλίου «Παγκόσμια πυρηνική απειλή», εκδόσεις Ι. Σιδέρης, με σχετική επί του θέματος αναφορά (κεφ. 9.3-9.5).

“Καθημερινή”

Η νέα επικίνδυνη γενιά στρατηγικών όπλων της Ρωσίας

0

stratfor/euro2day.gr

Πυραυλικά συστήματα που αναπτύσσουν απίστευτες ταχύτητες και διαθέτουν απεριόριστη εμβέλεια, αλλά και «τορπίλες» που μπορούν να διανύσουν 10.000 χλμ και φέρουν πυρηνικά στο μπαίνουν στο οπλοστάσιο. Τα προβλήματα στην ανάπτυξη, το ατύχημα στη Λευκή Θάλασσα, οι «μύθοι» και η πραγματικότητα.

Το ατύχημα από μόνο του είχε άμεσα και τραγικά αποτελέσματα: πέντε νεκροί και αυξημένη ραδιενέργεια, δεκαέξι φορές πάνω από το φυσιολογικό. Το μεγαλύτερο αντίκτυπο, όμως, από την έκρηξη ρωσικού πυραύλου cruise στις 8 Αυγούστου σε πεδίο δοκιμών στην ακτή της Λευκής Θάλασσας, ήταν ότι έστρεψε ανανεωμένο το ενδιαφέρον στην ανάπτυξη κάποιων από τα νεότερα υψηλής τεχνολογίας στρατηγικά όπλα της χώρας.

Η ανάπτυξη του συγκεκριμένου όπλου ταιριάζει στην ευρύτερη προσπάθεια της Μόσχας να διατηρήσει τον πυρηνικό αποτρεπτικό παράγοντα. Ενω οι φιλοδοξίες της Μόσχας φτάνουν στα όρια των δυνατοτήτων της σε κάποια σχέδια (με ακόμα και θανατηφόρα αποτελέσματα, όπως φάνηκε από το ατύχημα), η συνολική προσπάθεια χωρίς αμφιβολία θα αναγκάσει τις ΗΠΑ να αντιδράσουν.

Τα μεγάλα σχέδια του Πούτιν

Στο ατύχημα της 8ης Αυγούστου οι Ρώσοι επιστήμονες φέρονται να δοκίμαζαν το πυραυλικό σύστημα Burevestnik που είναι επίσης γνωστό ως 9M730 ή SSC-X-9 Skyfall κατά το ΝΑΤΟ. Η ρωσική κυβέρνηση δεν δήλωσε ανοικτά ότι εξερράγη το Burevestnik, αλλά οι λίγες λεπτομέρειες που έδωσε οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.

Διαφορετικές ανακοινώσεις έχουν περιγράψει ένα πύραυλο που εκτοξεύτηκε από μια πλατφόρμα δοκιμών που περιλαμβάνει μια μικρή πηγή ενέργειας η οποία χρησιμοποιεί ραδιοενεργά υλικά, ακριβώς το χαρακτηριστικό που κάνει τον Burevestnik να ξεχωρίζει: καθώς χρησιμοποιεί μια μινιατούρα πυρηνικού αντιδραστήρα μπορεί να έχει πρακτικά απεριόριστη εμβέλεια.

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλ. Πούτιν καυχήθηκε για την απεριόριστη εμβέλεια όταν ανακοίνωσε ένα αριθμό στρατηγικών όπλων που βρίσκονται υπό ανάπτυξη απευθυνόμενος στο ρωσικό έθνος τον Μάρτιο του 2018, προαναγγέλλοντας τον Burevestnik και πέντε ακόμα οπλικά συστήματα που έχουν στόχο να ενισχύσουν την ικανότητα της χώρας να διατηρήσει την στρατηγική αποτροπή έναντι των ΗΠΑ. Ενώ δεν αποκάλυψε κάποιο μεγάλο μυστικό, αναφερόμενος στην ομιλία του σε αυτά τα όπλα (στην πραγματικότητα κάποια χρονολογούνται από την εποχή της Σοβιετικής Ενωσης) έδωσε προτεραιότητα στην ανάπτυξή τους κατά τη διακυβέρνησή του.

Αυτά τα συστήματα, πέρα από το Peresvet (ένα κινητό σύστημα λέιζερ που χρησιμοποιείται για άμυνα απέναντι σε αεροσκάφη και πυραύλους), είναι όλα ειδικά σχεδιασμένα για την αποφυγή ή την εξουδετέρωση των αμερικανικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας, την οποία η Μόσχα θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική απειλή για την ικανότητά της να διατηρήσει την στρατηγική αποτροπή.

Η στρατηγική πυρηνική δύναμη είναι μια από τις τελευταίες παραμέτρους για τη διατήρηση του στάτους της μεγάλης δύναμης. Συνδυασμένη με τη σημασία της για την αντιμετώπιση της υπεροχής του ΝΑΤΟ σε συμβατικά όπλα, η επιθυμία της Ρωσίας να διατηρήσει αυτό το στάτους κυριαρχίας, της επιβάλλεται να απαντήσει την στρατηγική αποτροπή περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που η Μόσχα αντιλαμβάνεται τις προσπάθειες των ΗΠΑ σε ότι αφορά την αντιπυραυλική άμυνα, ως τεράστια απειλή και κινείται έτσι ώστε να εξασφαλίσει ότι μπορεί να την νικήσει.

Αντίστοιχα, η ανάπτυξη αυτών των, κατά κύριο λόγο, επιθετικών όπλων παίζει κρίσιμο ρόλο στο πώς η Ρωσία επέλεξε να αντιμετωπίσει την κούρσα στρατηγικών εξοπλισμών, αντί, για παράδειγμα, να μοχθήσει ώστε να πετύχει ισορροπία με τις ΗΠΑ σε ότι αφορά τις αμυντικές δυνατότητες. Ο πύραυλος Burevestnik ταιριάζει σε αυτό το μοντέλο, δεδομένου ότι μπορεί να πλήξει στόχους σε όλο τον πλανήτη χάρις στην χρήση πυρηνικής ενέργειας και επειδή είναι πύραυλος cruise μπορεί να αποφύγει αμυντικά συστήματα κατά πυραύλων ελισσόμενο κατά την πτήση.

Ενα ακόμα όπλο που μπήκε στο επίκεντρο της προσοχής μετά τις ανακοινώσεις Πούτιν τον Μάρτιο του 2018 ήταν ο υπερηχητικός πύραυλος με Kinzhal που εκτοξεύεται από αεροσκάφη και μπορεί αν φέρει πυρηνικές κεφαλές. Αυτός ο πύραυλος που εκτοξεύεται τόσο από μαχητικά, όσο και από βομβαρδιστικά μπορεί να φτάσει ταχύτητες ως 10 Mach και να ελίσσεται ώστε να αποφεύγει τα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας. Μετά από εξονυχιστικές δοκιμές, ο Kinzhal είναι τώρα πειραματικά επιχειρησιακός σε κάποια αεροσκάφη αν και η περαιτέρω ανάπτυξη, προκειμένου να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από στρατηγικά βομβαρδιστικά, συνεχίζεται.

Φυσικά, ως ένας βαλλιστικός πύραυλος που εκτοξεύεται από αεροσκάφη αναδιαμορφώνει τις υφιστάμενες τεχνολογίες σε μια νέα μορφή. Παρά, όμως, την προφανή επιτυχία του προγράμματος, κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Kinzhal ίσως δεν αποδίδει τόσο καλά όσο υποστηρίζει η Ρωσία και ότι ίσως δεν πετύχει να συνδυάσει ταχύτητα και ευελιξία με την ακρίβεια.

Οδηγώντας την υπερηχητική ταχύτητα ακόμα πιο πέρα, η Ρωσία δουλεύει και πάνω στο όχημα Avangard. Σύμφωνα με τα σχέδια του στρατού διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι (ICBM) θα μεταφέρουν το όχημα το οποίο στη συνέχεια θα αποσπάται και θα κινείται προς τον στόχο με ταχύτητες έως 27 Mach. Όπως ο Burevestnik το Avangard μπορεί να ελιχθεί κατά τη διάρκεια της πτήσης, αν και σε μεγαλύτερη ταχύτητα, ώστε να αποφύγει τις αντίπαλες αντιπυραυλικές άμυνες.

Το πρόγραμμα Avangard αντιμετώπισε μεγάλους κινδύνους στο παρελθόν, καθώς το Κρεμλίνο βρέθηκε κοντά στο να το τερματίσει το 2014 μετά από μια σειρά αποτυχημένα τεστ. Ως αποτέλεσμα, όμως, περισσότερο επιτυχημένων πρόσφατων δοκιμών, το Avangard αναμένεται να γίνει επιχειρησιακό την επόμενη χρονιά, παρά τα ερωτήματα για την ικανότητα της Ρωσίας να προμηθευτεί τα αναπτυγμένα υλικά που απαιτούνται για την παραγωγή του σε μαζική κλίμακα.

To Avangard εξαρτάται επίσης, σε κάποιο βαθμό, από την εξέλιξη ενός άλλου οπλικού συστήματος που ανέφερε ο Βλ. Πούτιν: του ICBM Sarmat. Ενώ άλλοι ICBM έχουν χρησιμοποιηθεί στις δοκιμές για τον Avangard, ο Sarmat σχεδιάζεται να αντικαταστήσει το σύνολο του πυρηνικού οπλοστασίου της χώρας που εκτοξεύεται από σιλό.

Ενώ ο πύραυλος είναι κατά κύριο λόγο μια νέα και πιο ισχυρή έκδοση του προκατόχου του, που κατασκευάστηκε επί εποχής Σοβιετικής Ενωσης, προσφέρει μερικές επιπλέον δυνατότητες σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των αντιπυραυλικών συστημάτων εξαιτίας της μικρότερης φάσης ώθησης (κάτι που μειώνει το χρόνο κατά τον οποίο οι αντίπαλοι της χώρας μπορούν να τον παρακολουθούν από το διάστημα κατά την εκτόξευση) και σύμφωνα με πληροφορίες έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί ως Fractional Orbital Bombardment System (FOBS). Το τελευταίο σημαίνει ότι ο πύραυλος μπορεί να τεθεί με τις πυρηνικές κεφαλές σε τροχιά πριν επιστρέψει στην ατμόσφαιρα και κατευθυνθεί προς τον στόχο. Αυτό σημαίνει ότι τα πυρηνικά όπλα της Ρωσίας δεν χρειάζεται να ακολουθήσουν βαλλιστική διαδρομή προς τις ΗΠΑ αλλά μπορούν να εκτοξευθούν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση πριν εμφανιστούν από το διάστημα και προσεγγίσουν τη χώρα από περιοχές με λιγότερα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης ή κάλυψη από αντιπυραυλικά συστήματα.

Δεν είναι, πάντως, όλα τα στρατηγικά υπερόπλα της Ρωσίας πύραυλοι. Ένα από τα πλέον σημαντικά είναι ο Ποσειδών, μια μεγάλη τορπίλη οπλισμένη τόσο με συμβατικά, όσο και πυρηνικά όπλα. Περιγράφεται ως μη επανδρωμένο υποβρύχιο όχημα και είναι σε θέση να πλήξει με πυρηνικά παραθαλάσσιους στόχους ή ακόμα και ομάδα αεροπλανοφόρων στη θάλασσα. Σύμφωνα με τα ρωσικά σχέδια το 24 μέτρων όπλο θα μπορεί να φτάσει ταχύτητες έως 100 χιλιόμετρα την ώρα και να ταξιδέψει έως 10.000 χιλιόμετρα. Το πυρηνοκίνητο σύστημα πρόωσης είναι παρόμοιο με αυτό των πυρηνικών υποβρυχίων και πιο απλό από αυτό του Burevestnik.

Ταξιδεύοντας κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας θα είναι σε θέση να αποφεύγει αντιπυραυλικά αμυντικά συστήματα, αν και φυσικά, θα είναι σε θέση να χτυπήσει περιορισμένο εύρος στόχων. Την ίδια στιγμή, μόνο συγκεκριμένοι τύποι υποβρυχίων, όπως το Belgorod, θα είναι σε θέση θα είναι σε θέση να το εκτοξεύσουν, κάτι που σημαίνει ότι η Ρωσία θα αντιμετωπίσει δυσκολίες αν θελήσει να αναπτύξει σημαντικό αριθμό αυτού του όπλου.

Το ατύχημα της 8ης Αυγούστου αναδεικνύει τους κινδύνους που υπάρχουν στην ανάπτυξη ενός πυραύλου που κινείται με πυρηνική ενέργεια, και ειδικότερα τον κίνδυνο ενός ατυχήματος που θα απελευθερώσει ραδιενεργά υλικά. Περισσότερο, όμως, αναδεικνύει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ρωσική αμυντική βιομηχανία στην προσπάθειά της να κάνει τον πύραυλο να δουλέψει.

Ενώ η Μόσχα αρνείται ότι έχουν αποτύχει άλλες δοκιμές του Burevestnik, πηγές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών έχουν υποστηρίξει παλαιότερα ότι τουλάχιστον τέσσερις πύραυλοι έχουν συντριβεί μεταξύ Νοεμβρίου 2017 και Φεβρουαρίου 2018, με την μεγαλύτερη πτήση που έχει μετρηθεί να είναι μόλις 35 χιλιόμετρα. Αυτό κάνει την εκτόξευση της 8ης Αυγούστου την πέμπτη -και έως τώρα πλέον αποτυχημένη- δοκιμαστική πτήση.

Ο Burevestnik αναπτύσσεται από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, αλλά οι μεγαλόπνοοι στόχοι φαίνεται να είναι πέραν των δυνατοτήτων των Ρώσων μηχανικών. Ο πύραυλος είναι σχεδιασμένος να εκτοξεύεται χρησιμοποιώντας ένα κινητήρα υγρών καυσίμων πριν λειτουργήσει ο πυρηνικός αντιδραστήρας ως πηγή ενέργειας. Σε προηγούμενες δοκιμές, όμως, φαίνεται ότι ο αντιδραστήρας δεν εκκίνησε, κάτι που προκάλεσε τις συντριβές λίγα λεπτά αργότερα. Δεν χρειάζεται δε να ειπωθεί ότι οι απώλειες που προκλήθηκαν από το ατύχημα μπορούν να διαταράξουν την ανάπτυξη του όπλου. Προς ώρας, η Ρωσία δήλωσε ότι θα συνεχίσει τις προσπάθειες που διαρκούν σχεδόν δυο δεκαετίες.

Ο Burevestnik και οι αποτυχημένες δοκιμές είναι μόνο μια πτυχή της προσπάθειας της Ρωσίας να αυξήσει τις στρατηγικές της δυνάμεις, καθώς άλλα προγράμματα εξελίσσονται πολύ πιο υποσχόμενα. Και ακόμα και αν το Κρεμλίνο δεν καταφέρει να τα ολοκληρώσει όλα, αυτά που επιτυγχάνουν δίνουν ήδη πολύ τροφή για σκέψη στις ΗΠΑ για την συνεχιζόμενη κούρσα στρατηγικών εξοπλισμών.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1695088/h-nea-epikindynh-genia-strathgikon-oplon-ths-rosia.html

Η ώρα της κρίσης πλησιάζει. Τι θα γίνει με την Τουρκία;

8

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Τέτοιες μέρες το 1989, πριν από 30 χρόνια δηλαδή, άρχισε η διαδικασία κατάρρευσης των κομμουνιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης και περιορισμού της Ρωσίας στα σημερινά της σύνορα.

Η Ρωσία ουδέποτε στην ιστορία της επεκτάθηκε τόσο βαθιά στην Ευρώπη όσο μετά την ήττα του ναζισμού το 1945, υπό τη μορφή της Σοβιετικής Ένωσης.

Ήταν μια κατάρρευση που δεν περιόρισε μόνο τη σοβιετική αυτοκρατορία, αλλά αποκαθήλωσε και τα ινδάλματα μιας ιδεολογίας που από το 1917 υποσχέθηκε πολλά στην ανθρωπότητα. Η Ελλάδα στο παρά πέντε απέφυγε να την βιώσει –ευτυχώς, όπως είπε ο Λεωνίδας Κύρκος–, αλλά τα συμπλέγματα εκείνης της εμπειρίας είναι ακόμη υπαρκτά.

Λίγα χρόνια μετά τον Εμφύλιο, συγκεκριμένα το 1952, Ελλάδα και Τουρκία εντάσσονται στην Ατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ). Υποτίθεται ότι η Συμμαχία θα διασφάλιζε τα μέλη της από εξωτερική απειλή, υπονοώντας το σοβιετικό μπλοκ, αλλά και από επιθέσεις κατά της εδαφικής ακεραιότητά τους.

Το άρθρο 5, που προέβλεπε τα σχετικά, επέτρεπε αυτήν την υπόθεση. Ότι, δηλαδή, η ακεραιότητα των χωρών μελών διασφαλίζεται από οποιαδήποτε επίθεση.

Χρειάστηκε όμως η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ, και η ερμηνευτική δήλωση του τότε Γενικού Γραμματέα της Συμμαχίας Γιόζεφ Λουνς για να συνειδητοποιήσει η Ελλάδα πως η Συμμαχία δεν την διασφάλιζε από την τουρκική επιθετικότητα.

Το γιατί παραμένουμε είναι μια άλλη ιστορία.

Με τις ευλογίες λοιπόν της Συμμαχίας, ο ελληνισμός έχασε τη μισή σχεδόν Κύπρο, και η Ελλάδα ήρθε αντιμέτωπη όχι μόνο με την Τουρκία αλλά και με την ηγέτιδα δύναμη, τις ΗΠΑ. Όλες οι αμερικανικές θέσεις στα ελληνοτουρκικά είτε κλίνουν υπέρ της Άγκυρας είτε έχουν μια ουδέτερη χροιά που ευνοεί τη γειτονική χώρα. Κάτι άλλαξε τις μέρες αυτές με τη δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που ζήτησε την αποχώρηση του τουρκικού «Yavuz» που επιχειρεί στα χωρικά ύδατα της Κύπρου.

Το 1945 και το 1989 αποτέλεσαν για την Ευρώπη και τον κόσμο κομβικά σημεία. Για την Ελλάδα, εκτός από τις δύο αυτές ημερομηνίες, κρίσιμο ήταν και το 1974.

Η Τουρκία, ως προς τις απειλές της στάθηκε τίμια. Δεν μπλόφαρε. Ό,τι έλεγε το εννοούσε και το εννοεί. Πλαγιοκόπησε και πλαγιοκοπεί την Ελλάδα, αλλά οι ελληνικές ηγεσίες είχαν το νου τους αλλού. Στη νομή και την απόλαυση της εξουσίας.

Όλες οι κυβερνήσεις έφεραν τη χώρα στη σημερινή της κατάντια: Οικονομικά είναι απολύτως εξαρτημένη από τους δανειστές της· από πλευράς άσκησης εξωτερικής πολιτικής υποδουλωμένη στην Ουάσιγκτον και εν μέρει στις Βρυξέλλες, ενώ η Τουρκία αμφισβητεί καθημερινά την εδαφική της κυριαρχία, σε βαθμό εξευτελιστικό.

Από το 1974, λοιπόν, η Τουρκία άρχισε να προδιαγράφει τις απαιτήσεις της απέναντι στην Ελλάδα, σε μια αξιοσημείωτα συνεπή και κλιμακούμενη πολιτική έντασης. Τίποτε δεν παίρνει πίσω, συνεχώς κλιμακώνει.

Η προβολή των τουρκικών απαιτήσεων άρχισε με τη βλακώδη ενέργεια των δικτατόρων του ’67 να δηλώνουν περιχαρείς πόσο πλούσια θα γινόταν η χώρα από την ανακάλυψη ενεργειακών αποθεμάτων. Συνεχίζεται, σήμερα, για τον ίδιο λόγο. «Δεν θα σας βλέπουμε να πλουτίζετε» είπε ο αναίσχυντος υπουργός Άμυνας της γειτονικής χώρας σε μια από τις τελευταίες του δηλώσεις.

Σε έναν λαό που τα τελευταία αρκετά χρόνια βελτίωσε το βιοτικό του επίπεδο αλλά δεν έμαθε ότι τίποτε δεν χαρίζεται, όλα κατακτώνται και διατηρούνται με κόπους, η απροκάλυπτα επιθετική πολιτική της Τουρκίας δημιούργησε φοβικά σύνδρομα. Ακόμη και στην ηγεσία του.

Διαβάζω περίοπτους αναλυτές να καλλιεργούν την ιδέα συνεκμετάλλευσης, με την Τουρκία, των ενεργειακών αποθεμάτων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Και τον απλό κόσμο να βλέπει το χάρτη της ΑΟΖ που δίνει το Διεθνές Δίκαιο στην Τουρκία και να δικαιολογεί τη στάση της.

Αυτά δικαιούται η Τουρκία με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Όπως την ίδια ευνόησε γεωπολιτικά η γεωγραφική θέση της, το ίδιο ευνοϊκή στάθηκε η θέση της Ελλάδας σε ό,τι αφορά την ΑΟΖ.

Το τραγικό είναι ότι υπάρχει ελληνική αλλά και αμερικανική κατανόηση για τη συμπεριφορά της Άγκυρας.

Δεύτερον, συνεκμετάλλευση ναι, αλλά με κάποια σοβαρή ανταλλαγή. Αφού δεν μπορούμε να επιβάλλουμε, ας αγοράσουμε μια αξιοπρεπή λύση στο Κυπριακό. Διαφορετικά, όποτε θα θέλει κάτι η Τουρκία, θα δημιουργεί μια κρίση και θα το παίρνει αμαχητί.

Πριν από αρκετά χρόνια ο Πολ Κένεντι έγραψε ένα δίτομο έργο για την άνοδο και την πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων και εντόπιζε ως κύρια αιτία της πτώσης την υπερεπέκταση με τους πολέμους.

Η Τουρκία δεν είναι μεγάλη δύναμη, αλλά θέλει να κυριαρχήσει στην περιοχή. Έχει απλωθεί πολύ. Από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία και τη Σομαλία. Ακροβάτησε μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας αλλά η ακροβασία αυτή μάλλον φτάνει στο τέλος της. Στη Συρία αντιμετωπίζει έναν θανάσιμο κίνδυνο με το Κουρδικό. Και στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο αναζητά τους πόρους και τον τρόπο που θα την κρατήσουν ζωντανή.

Θα μπορέσει να αντεπεξέλθει; Αν τα καταφέρει θα γίνει η σημαντικότερη δύναμη της περιοχής. Αν όχι, έχουμε να δούμε πολλά επεισόδια.

Πάντως, με την Ελλάδα τα πράγματα φτάνουν σε κρίσιμο σημείο. Θα δούμε αν η τουρκική προκλητικότητα αντιμετωπιστεί με αξιοπρέπεια ή με τη λογική «πάρε ό,τι θες αλλά άφησέ μας ήσυχους».

Αλλά ας γνωρίζουμε πως η βουλιμική Τουρκία δεν θα αφήσει ποτέ ήσυχο έναν λαό που της παραχωρεί χωρίς αντίσταση.