Αρχική Blog Σελίδα 2619

Μετά την Κύπρο το Καστελλόριζο και η Κρήτη – Copy paste τουρκικά τετελεσμένα

0
Σταύρος Λυγερός

Μετά την Κύπρο το Καστελλόριζο και η Κρήτη - Copy paste τουρκικά τετελεσμένα, Σταύρος Λυγερός

Οι ολοένα και πιο ισχυρές ενδείξεις ότι στην Ανατολική Μεσόγειο βρίσκονται μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων είναι –μαζί με τη γεωπολιτική πτυχή– η αιτία που η Τουρκία επινόησε και ξεδιπλώνει τη στρατηγική που έχει αποκαλέσει “Γαλάζια Πατρίδα”. Ο ίδιος ο Ερντογάν, άλλωστε, προ ολίγου καιρού δήλωσε καθαρά τη μεγάλη σημασία που αποδίδει στην ιδιοποίηση των ενεργειακών πόρων της θαλάσσιας περιοχής από την Κύπρο μέχρι το Καστελλόριζο και την Κρήτη.

Για την ακρίβεια, η στρατηγική που η Τουρκία εφαρμόζει με τις σεισμικές έρευνες και στη συνέχεια με τις παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, προορίζεται να εφαρμοσθεί copy paste στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, αρχικά στον άξονα Καστελλόριζο-Ρόδος και στη συνέχεια στη θάλασσα της νοτιοανατολικής Κρήτης. Με τη “Γαλάζια Πατρίδα” και άλλες σχετικές ενέργειες ήδη καλλιεργεί το κλίμα και προετοιμάζει το έδαφος. Όπως μας έχει διδάξει η πείρα, όταν βρει την κατάλληλη ευκαιρία θα δράσει.

Η Άγκυρα, άλλωστε, δεν κρύβει τις προθέσεις της. Αντιθέτως, τις διακηρύσσει με προφανή σκοπό να εθίσει και τις ξένες κυβερνήσεις, αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη πως στην περιοχή υπάρχει μία διαφορά. Εάν η ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου (εν προκειμένω της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας) μετατραπεί στη συνείδηση της διεθνούς κοινότητας σε “διαφορά” οι Τούρκοι έχουν ήδη κερδίσει τα μισά από όσα διεκδικούν.

Η τάση της διεθνούς κοινότητας είναι να συστήνει στις δύο χώρες που έχουν μία διαφορά να την λύσουν με διμερείς διαπραγματεύσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα νόμιμα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα μετατρέπονται σε αμφισβητούμενα δικαιώματα, τα οποία πρέπει να διευθετηθούν με κάποιου είδους διαμοιρασμό! Το έργο το έχουμε δει εδώ και δεκαετίες στο Αιγαίο και το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια στη θαλάσσια περιοχή Καστελλόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη.

Τόσο ο ίδιος ο Ερντογάν όσο και ο υπουργός Άμυνας Ακάρ κάθε τόσο υψώνουν τους τόνους και απειλούν, ακριβώς για να εδραιώσουν την εντύπωση πως υφίσταται διμερής διαφορά και με την Κυπριακή Δημοκρατία και με την Ελλάδα. Για να προσδώσουν, μάλιστα, αξιοπιστία και στους ισχυρισμούς και στις απειλές τους, κάθε τόσο δεσμεύονταν από την Άγκυρα οι “επίμαχες” θαλάσσιες περιοχές για την πραγματοποίηση αεροναυτικών ασκήσεων. Παραλλήλως, ανακοινώνονταν και ειδικά στην περίπτωση της κυπριακής ΑΟΖ πραγματοποιούνταν παράνομες σεισμικές έρευνες.

Απέτυχε να εμποδίσει τις γεωτρήσεις και κάνει δικές της

Η Τουρκία αρχικά προσπάθησε να εμποδίσει την υλοποίηση του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στο πλαίσιο αυτό εμπόδισε προγραμματισμένη γεώτρηση της ιταλικής ENI στις αρχές του 2018. Δεν τόλμησε, όμως, να πράξει το ίδιο με τις γεωτρήσεις της γαλλικής Total και της αμερικανικής ExxonMobil. Τα μηνύματα που έλαβε και από το Παρίσι και από την Ουάσιγκτον δεν άφηναν κανένα περιθώριο. Η απροθυμία-αδυναμία της Ρώμης να αντιπαρατεθεί με την Άγκυρα για να προστατεύσει τα συμφέροντα της ΕΝΙ, υποχρέωσε την ιταλική πετρελαϊκή εταιρεία να αγοράσει προστασία. Πρόσφερε μερίδιο στην Total, επειδή η Γαλλία απέδειξε ότι μπορεί να κρατήσει τους Τούρκους μακριά.

Έτσι, άλλαξε γραμμή πλεύσης και η Άγκυρα πραγματοποιεί τις παράνομες γεωτρήσεις της, σε μία προσπάθεια να δημιουργήσει την εντύπωση πως στην κυπριακή ΑΟΖ υπάρχουν “παράλληλα” κυριαρχικά δικαιώματα! Προφανώς, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει τη δύναμη να αποτρέψει τις κλιμακούμενες τουρκικές αυθαιρεσίες. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ενεργοποιήσει όλα τα διπλωματικά όπλα της για να αυξήσει το κόστος των Τούρκων.

Παραλλήλως με τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, η Άγκυρα επιχείρησε να δελεάσει γειτονικές χώρες με σκοπό να μοιραστεί μαζί τους τα ενεργειακά ιμάτια όχι μόνο της Κύπρου, αλλά και της Κρήτης. Ζήτησε από την Αίγυπτο και τη Λιβύη να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με την Τουρκία, με βάση το αυθαίρετο δόγμα ότι τα νησιά (εν προκειμένω Κύπρος, Κρήτη, Κάσος, Κάρπαθος, Ρόδος και σύμπλεγμα του Καστελλόριζου) έχουν μόνο χωρικά ύδατα κι όχι υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ.

Ο Ερντογάν ψάχνει συνεταίρους στην κλοπή

Δεδομένου πως η τουρκική θέση είναι κατάφωρα αντίθετη με το Δίκαιο της Θάλασσας, ο τουρκικός ελιγμός έπεσε στο κενό. Το Κάιρο, που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται στα μαχαίρια με την Άγκυρα, αγνόησε παντελώς την προσφορά του Ερντογάν. Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Ακάρ πήγε στη Λιβύη, προσκομίζοντας χάρτες, με τους οποίους προσπάθησε να πείσει τους συνομιλητές του ότι η Ελλάδα έχει “κλέψει” λιβυκή υφαλοκρηπίδα!

Παρά το γεγονός ότι η Τουρκία στηρίζει όχι μόνο διπλωματικά, αλλά και με αποστολή στρατιωτικού υλικού την αναγνωρισμένη ισλαμική κυβέρνηση της Λιβύης στον εμφύλιο πόλεμο με την κυβέρνηση του στρατάρχη Χάφταρ. Παρόλα αυτά, η ισλαμική κυβέρνηση διστάζει να παίξει το τουρκικό παιχνίδι, φοβούμενη ότι θα χάσει τα όποια ερείσματα έχει ακόμα στη Δύση, κυρίως στην Ουάσιγκτον.

Αν και η Ελλάδα δεν έχει συνάψει συμφωνία οριοθέτησης με τη Λιβύη, έχει χαράξει θαλάσσια οικόπεδα και τα έχει παραχωρήσει σε μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, χωρίς να υπάρξει αντίδραση από τη λιβυκή πλευρά, δεδομένου ότι τηρήθηκε η αρχή της μέσης γραμμής. Ας σημειωθεί ότι στη λιβυκή ΑΟΖ, πέντε μόλις χλμ από τα θαλάσσια σύνορα με την ελληνική υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ έχουν εντοπισθεί δύο υπεργιγαντιαία κοιτάσματα.

Καστελλόριζο και Κρήτη

Σε ενεργειακό συνέδριο που είχε προ καιρού πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο, η εταιρεία Spectrum, που έχει πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες στην περιοχή, είχε παρουσιάσει σχετικά ευρήματα. Εάν οι ισχυρές ενδείξεις επιβεβαιωθούν, η Λιβύη θα αποκτήσει πρόσθετα κοιτάσματα που θα την καταστήσουν ένα δεύτερο Κατάρ. Ως εκ τούτου, έχει κάθε συμφέρον να συμβαδίζει με τους ισχυρούς και να επιδιώκει καλές σχέσεις με τους γείτονές της, όπως η Ελλάδα.

Έχοντας –τουλάχιστον προς το παρόν– ουσιαστικά αποτύχει αυτή η επιθετική τουρκική διπλωματική κίνηση, ο Ερντογάν είναι υποχρεωμένος να συνεχίσει την τακτική των παράνομων γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ. Και εάν εκεί επιτύχει τον σκοπό του, όπως προανέφερα, θα επιχειρήσει να εφαρμόσει την ίδια στρατηγική αρχικά στο Καστελλόριζο και στη συνέχεια στη νοτιοανατολική Κρήτη. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από αξιόπιστες πληροφορίες που έχουν περιέλθει στην ελληνική πλευρά.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι Τούρκοι θα επιχειρήσουν άμεσα να δημιουργήσουν κάποιου είδους τετελεσμένο στην ελληνική υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ, ή θα αναμένουν πρώτα να δουν πως θα εξελιχθεί η επιχείρηση άλωσης της κυπριακής ΑΟΖ. Υπενθυμίζω ότι οι Τούρκοι έχουν προαναγγείλει γι’ αυτό το χρονικό διάστημα τη διεξαγωγή σεισμικών ερευνών στη θαλάσσια περιοχή του άξονα Καστελλορίζου-Ρόδου.

Είναι προφανές πως εάν κάνει αυτό το βήμα, η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να εμποδίσει με κατάλληλους ελιγμούς τη διεξαγωγή των σεισμικών ερευνών, όπως είχε πράξει και τον Οκτώβριο του 2018 με τη φρεγάτα “Νικηφόρος Φωκάς”. Τότε, η Άγκυρα είχε προβεί σε οργισμένες προειδοποιήσεις ότι δεν θα ανεχθεί άλλη φορά να συμβεί κάτι παρόμοιο. Ως εκ τούτου, εάν οι Τούρκοι κάνουν και πάλι το βήμα, λογικά υποθέτουμε ότι θα είναι έτοιμοι να απαντήσουν. Αυτό πρακτικά σημαίνει κλιμάκωση, η οποία έχει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη κρίση και ίσως σε θερμό επεισόδιο…

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο slpress.gr. Πατήστε εδώ να το δείτε.

Παθητική η αντίδραση της Αθήνας στην τουρκική προέλαση: Επόμενος στόχος το Καστελόριζο;

0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Το ερευνητικό σκάφος Oruc Reis. Φωτογραφία υπουργείο Ενέργειας    SEPTEMBER 9, 2019

Η ιστορία του Κυπριακού είναι γεμάτη από πρωτοβουλίες, διαδικασίες και διπλωματικές αποτυχίες. Μια από τις αποτυχίες την βιώσαμε την περασμένη εβδομάδα, όταν η απεσταλμένη των Ηνωμένων Εθνών, είχε αλλεπάλληλες συναντήσεις στη Λευκωσία, στις ελεύθερες περιοχές και στα κατεχόμενα.

Στο τέλος το κείμενο με τους «όρους αναφοράς», τη βάση των διαπραγματεύσεων,  έμεινε στη μέση καθώς από την Τρίτη και εντεύθεν η μια αλλαγή που ζητούσε η τουρκική πλευρά διαδεχόταν την άλλη. Έγινε αγνώριστο το πρώτο κείμενο, το οποίο υποτίθεται ότι σχεδόν το είχαν συμφωνήσει. Το μήνυμα από την Άγκυρα έφθασε στα κατεχόμενα το βράδυ της Δευτέρας: Να μην συμφωνηθεί οτιδήποτε. Κι αυτό έγινε! Γι αυτό άλλωστε, ο κατοχικός ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί είχε ζητήσει χρόνο να… σκεφθεί.

Η πραγματικότητα ήταν πως έπρεπε να ρωτήσει την Άγκυρα. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος βρίσκεται από χθες στα κατεχόμενα, αναμένεται στις σημερινές επαφές να δώσει τις εντολές για τον τρόπο διαχείρισης του Κυπριακού. Και είναι προφανές, με βάση και τα όσα διαδραματίσθηκαν την περασμένη εβδομάδα, οι συναντήσεις μεταξύ των εμπλεκομένων στο Κυπριακό θα γίνονται μεν, πλην όμως συμφωνία σε αυτή, τουλάχιστον, τη φάση δεν πρόκειται να υπάρξει. Κι αυτό γιατί η προτεραιότητα της Άγκυρας είναι η επιβολή νέων τετελεσμένων στην κυπριακή ΑΟΖ. Ενδεχομένως και πέραν από αυτήν.

Κρίσιμη θα είναι η απόφαση της κατοχικής Τουρκίας για το πού θα κατευθυνθεί το Όρουτς Ρέις: Θα ξεκινήσει έρευνες στην περιοχή κοντά στο Καστελόριζο ή νοτίως της Κύπρου; Από την απόφαση αυτή θα κριθούν πολλά κυρίως ως προς την αντίδραση της Αθήνας, η οποία μέχρι στιγμής έχει παθητικό ρόλο. Επιλέγει την οδό των καταγγελιών, καταδικάζει, χωρίς να λειτουργεί αποτρεπτικά.

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου χθες στη Θεσσαλονίκη, αναφερόμενος στις ενέργειες της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ είπε ότι έχει θέσει το ζήτημα σε όλες τις διεθνείς συναντήσεις του και πως είναι θέμα ευρωπαϊκό.

Θέμα ελληνικού ενδιαφέροντος είναι; Επί τούτου δεν υπάρχει μέχρι σήμερα απάντηση. Ενδεχομένως να δοθεί αύριο κατά τη διάρκεια των συνομιλιών Μητσοτάκη- Αναστασιάδη, στην Αθήνα.

Το αθηναϊκό κράτος δεν έχει αντιληφθεί πως μετά την προέλαση της κατοχικής Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ το επόμενο βήμα, ο επόμενος στόχος, θα είναι η ελλαδική θαλάσσια περιοχή. Κι αυτό θα γίνει όσο η Αθήνα παρακολουθεί παθητικά τις τουρκικές επεκτατικές ενέργειες στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, σε βάρος της Κύπρου.

Πηγή: Παθητική η αντίδραση της Αθήνας στην τουρκική προέλαση: Επόμενος στόχος το Καστελόριζο; https://hellasjournal.com/2019/09/pathitiki-i-antidrasi-tis-athinas-stin-toyrkiki-proelasi-epomenos-stochos-to-kastelorizo/

Εξαναγκαστική διπλωματία με εργαλείο την απειλή χρήσης βίας

0

Ο χάρτης με τις τουρκικές διεκδικήσεις. Πηγή τουρκικό ΥΠΕΞ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΠΟΥΤΣΗ slpress.gr

Τι είναι η Τουρκία; Είναι το πρόβλημα, το αίνιγμα, το μήλο της έριδος σε Ανατολή και Δύση, σε ΗΠΑ και Ρωσία, το ενεργειακό σταυροδρόμι, ο εριστικός γείτονας; Είναι η Τουρκία μια αξιοποιήσιμη αγορά 70 εκατομμυρίων, που έχει ερείσματα μέχρι και την Κίνα και έχει πρόσβαση ή διεκδικεί τα ενεργειακά αποθέματα του Ιράκ και της Ανατολικής Μεσογείου;

Η Τουρκία, με έναν από τους μεγαλύτερους και άρτια εξοπλισμένους στρατούς, απειλεί και δεν διστάζει να αξιοποιήσει  την στρατιωτική της πυγμή. Ο αψίκορος, οραματιστής, ανοικονόμητος και αναθεωρητής Ταγίπ Ερντογάν, αν μη τι άλλο, έχει αντιληφθεί την  ψυχική, συναισθηματική διάσταση  της Ιστορίας και της πολιτισμικής της ταυτότητας,  δηλαδή τη διαλεκτική σχέση του ψυχισμού και της ιστορικότητας. Η Τουρκία, είναι όλα αυτά μαζί, συνεκτικά και αδιαίρετα. Και είναι προϋπόθεση η γνώση τους, ώστε να έχει σηματοδότηση η προσέγγιση και η εκφορά δημόσιου λόγου για την γειτονική μας χώρα.

Βασική αρχή της “εξαναγκαστικής διπλωματίας” είναι η προβολή πολιτικής-διπλωματικής ισχύος και μάλιστα οι παράνομες δραστηριότητες να έχουν την ανοχή των διεθνών οργανισμών. Έτσι, με την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας να διασφαλίζονται οικονομικά και πολιτικά οφέλη, ή ακριβέστερα να επιτυγχάνονται στρατηγικοί στόχοι της επεκτατικής και αναθεωρητικής πολιτικής, του κράτους-παραβάτη.

Ουσιαστικά, δηλαδή, επιδεικνύοντας πολιτική πυγμή, εξαναγκάζεις τον αντίπαλο σε ταπεινωτικό συμβιβασμό, ωσάν να είχε διεξαχθεί μια πολεμική σύγκρουση και το αποτέλεσμα να ήταν νικηφόρο για σένα! Στρατιωτική νίκη λοιπόν, με διπλωματικά μέσα και μάλιστα, χωρίς να πέσει ούτε μια τουφεκιά από τον ηττημένο, έτσι για την τιμή των όπλων. Η ανισορροπία στρατιωτικής ισχύος των εμπλεκομένων κρατών είναι, ίσως, η αποτελεσματικότερη παράμετρος της “εξαναγκαστικής διπλωματίας”.

Η Τουρκία εφαρμόζει με πείσμονα συνέπεια αρχές και μεθόδους της “εξαναγκαστικής διπλωματίας” κυρίως σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στο Αιγαίο και στη Θράκη και στη Συρία και στο Ιράκ. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν η “εξαναγκαστική διπλωματία” δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, η Τουρκία δεν διστάζει να κάνει χρήση της πολεμικής της μηχανής, όπως πρόσφατα στη Συρία, στο Ιράκ και παλαιότερα στην Κύπρο (1974) και στο Αιγαίο (Ίμια 1996).

Οι βάσεις της τουρκικής πολιτικής

Το βασικό και αναγνωρίσιμο στοιχείο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής είναι η επιδεικτική περιφρόνηση των κανόνων του διεθνούς δικαίου και η διαμόρφωση καιροσκοπικών συμμαχιών, που προωθούν τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα, ή η πολιτισμική διείσδυση σε κράτη μέσω του ισλαμισμού. Χαρακτηριστικό παραδείγματα, η παράνομη δραστηριότητα της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, οι υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, αλλά και οι επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού στις κουρδικές περιοχές της Συρίας.

Η παρουσία της Τουρκίας στις βαλκανικές ισλαμικές κοινότητες (Αλβανία, Βοσνία, Βουλγαρία) είναι ιδιαιτέρως έντονη, με προφανή  πολιτικά-διπλωματικά οφέλη.  Στο μάλλον αφελές ερώτημα, γιατί η Τουρκία δεν σέβεται τη διεθνή νομιμότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα των γειτονικών της κρατών, η απάντηση είναι μάλλον απλή, αν όχι και απλοϊκή, όπως άλλωστε και όλες οι μεγάλες αλήθειες.

Η στρατιωτική  ισχύς της Τουρκίας, οι καιροσκοπικές της συμμαχίες με την Ρωσία και το Ιράν, η αξιοποίηση της γεωπολιτικής της θέσης και τα φοβικά σύνδρομα των πολιτικών ηγεσιών των κρατών που θίγονται από την τουρκική επεκτατική πολιτική, είναι οι βάσεις πάνω στις οποίες εδράζεται  η αναθεωρητική και επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Αυτό που περιγράφεται ως “Γαλάζια Πατρίδα” εμπεριέχει, ως υποδόριο στόχο, την  ανάκτηση της αίγλης, αλλά κυρίως της κυριαρχίας στις θάλασσες της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ανεπαρκής αντίδραση Δένδια

Πρόσφατα, μάλιστα, δημοσιεύτηκε φωτογραφία στον επίσημο ιστότοπο της τουρκικής Προεδρίας, η οποία  εικονίζει τον Ταγίπ Ερντογάν να υπογράφει το βιβλίο επισκεπτών στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας. Σε αυτή την φωτογραφία απεικονίζονται το μισό Αιγαίο Πέλαγος και η θαλάσσια περιοχή έως και την ανατολική Κρήτη και την Κύπρο ως τουρκικές περιοχές. Απεικονίζει δηλαδή ο χάρτης την  ιδέα της τουρκικής “Γαλάζιας Πατρίδας”, έτσι όπως την οραματίζεται το καθεστώς Ερντογάν.

«Εκστρατείες επικοινωνιακού χαρακτήρα δεν μπορούν να μεταβάλουν τη διεθνή νομιμότητα. Απλά εδραιώνουν την εικόνα της Τουρκίας ως παραβάτη. Η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος, η Τουρκία παραβιάζει και την κυριαρχία και τα δικαιώματα της Κύπρου, τα σύνορα των κρατών δεν καθορίζονται με όποιο χάρτη, αλλά βάσει του διεθνούς δικαίου» είναι το σχόλιο του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια.

Ωραία δήλωση, που ικανοποιεί το ελληνικό ακροατήριο. Είναι όμως αποτελεσματική; Θα συνετιστεί ο Ταγίπ Ερντογάν από τις αυστηρές και τεκμηριωμένες προειδοποιήσεις του Έλληνα υπουργού; Ακόμη και  το προσφυγικό-μεταναστευτικό, που είναι πολυεπίπεδο και σοβαρό πρόβλημα, η Τουρκία το αξιοποιεί ως μέσο πίεσης και εκφοβισμού σε βάρος της Ελλάδας και της ΕΕ.

Και μάλιστα το αξιοποιεί με επιτυχία, αφού η Άγκυρα έχει προκαλέσει ρωγμές στην συνοχή της Ευρώπης. Το προσφυγικό-μεταναστευτικό θεωρείται υπεύθυνο για την άνοδο της Ακροδεξιάς ειδικά σε Γερμανία, Αυστρία και Πολωνία. Ας σημειωθεί ότι παράλληλα έχει αποσπάσει σημαντική οικονομική βοήθεια, μέσω της ευρωτουρκικής συμφωνίας για το προσφυγικό, την οποία η Τουρκία δεν εφαρμόζει κατά γράμμα, αλλά κατά το δοκούν.

Υπάρχει ελληνική αντίδραση;

Επίσης, η προκλητική συμπεριφορά του Ταγίπ Ερντογάν προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ συνταράσσουν τα θεμέλια της Δυτικής Συμμαχίας. Η Τουρκία, αγνοώντας τις αμερικανικές υποδείξεις και απειλές, προχωρεί σε σημαντικές στρατιωτικές συμφωνίες με την Ρωσία, ενώ αναβαθμίζει τις σχέσεις της με το Ιράν, προκαλώντας την οργή του Ισραήλ.

Μετά την προμήθεια και εγκατάσταση των ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S-400 στο έδαφός της, η Τουρκία διαπραγματεύεται την αγορά –με πιθανή τη συμπαραγωγή– υπερσύγχρονων ρωσικών μαχητικών αεροσκαφών, όπως τα Su-57. Είναι η απάντηση της Τουρκίας στον ανακοινωμένο αποκλεισμό της από το πρόγραμμα των αμερικανικών μαχητικών F-35.

Υπάρχει ελληνική αντίδραση; Ίσως, αλλά δεν είναι ευρύτερα γνωστή. Ας σημειωθεί πάντως ότι ακόμη δεν έχει ξεκινήσει το πρόγραμμα αναβάθμισης των μαχητικών αεροσκαφών F-16 από την αμερικανική κατασκευάστρια εταιρεία, παρότι έχει υπογραφεί η υλοποίησή του από το 2017!

Το ελληνικό στρατηγικό δόγμα είναι αποτρεπτικό-αμυντικό. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα, αξιοποιεί όλα τα διπλωματικά μέσα που διαθέτει, ενεργοποιεί τους συμμαχικούς της δεσμούς, προκειμένου να αποφύγει να εξαναγκασθεί σε παραχώρηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων,  υπό την απειλή πολέμου. Και διαθέτει(;) την πολιτική βούληση και την απαραίτητη στρατιωτική ισχύ, ώστε να προστατέψει αποτελεσματικά τον εθνικό χώρο.

Ωστόσο, το ελληνικό στρατηγικό δόγμα, ως θεωρητικό κατασκεύασμα είναι επαρκές, αλλά δεν θα πρέπει να θεωρείται πρακτικά άτρωτο! Η ουσιαστική αναβάθμιση της επιχειρησιακής ικανότητας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ώστε να καλύπτουν στο ακέραιο τις απαιτήσεις Εθνικής Άμυνας, είναι ένα κατεπείγον θέμα προς συζήτηση στα αρμόδια θεσμικά όργανα, όπως το ΚΥΣΕΑ και η Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής.

Η κυβέρνηση, με την συνδρομή του συνόλου της αντιπολίτευσης, θα πρέπει να πείσει τους κακόβουλους και αλαζόνες γείτονές μας ότι για κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης της εθνικής μας κυριαρχίας, θα καταβάλει βαρύτατο κόστος. Δυστυχώς, η στρατιωτικά αδύναμη Κυπριακή Δημοκρατία δέχεται, υπό τα απαθή βλέμματα των κρατών-μελών της ΕΕ, την παράνομη τουρκική δραστηριότητα εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Και η συνέχεια προμηνύεται συναρπαστική, αφού η Τουρκία σχεδιάζει υποθαλάσσιες έρευνες, στην περιοχή του Καστελλόριζου, που η Ελλάδα θεωρεί, βάση του διεθνούς δικαίου, ως ελληνική υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ.

Ο Χρήστος Α. Καπούτσης γεννήθηκε στην Καλαμάτα. Απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και της Σχολής Αλεξιπτωτιστών. Πτυχιούχος τους Μαθηματικού τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Από το 1989 εργάζεται ως δημοσιογράφος, διαπιστευμένος στρατιωτικός και διπλωματικός συντάκτης σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς

ΠΗΓΗ: slpress.gr

Νηφάλια αποφασιστικότητα: η απάντηση στις προκλήσεις της Τουρκίας!

0

του Ηλία Κουσκουβέλη*

Η επιθετική και προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας και η εχθρική ρητορική του Προέδρου της Ερντογάν, αλλά και ανώτερων κυβερνητικών στελεχών, έχουν προκαλέσει ανησυχία στην Ελλάδα με δύο ερωτήματα να κυριαρχούν: το αν θα γίνει πόλεμος και το ποια πρέπει να είναι η στάση της χώρας μας απέναντι στην γείτονα.

Όσο και αν είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για το μέλλον, η απάντηση στην πρώτη ερώτηση, με βάση τα ισχύοντα σήμερα και χωρίς την επέλευση κάποιου τυχαίου ή απρόβλεπτου γεγονότος, θα πρέπει να είναι αρνητική. Και τούτο διότι η ηγεσία της Τουρκίας, ακόμη και αν επιθυμούσε την σύγκρουση, από το μια γνωρίζει ότι θα υποστεί πολύ μεγάλο κόστος και, κυρίως, από την άλλη, έχει μία σειρά προβλημάτων να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, καθώς και άλλες πολιτικές και ιδεολογικές προτεραιότητες.

Στο εσωτερικό, το πρώτο και σημαντικότερο πρόβλημά της είναι η οικονομία, η οποία διαρκώς επιδεινώνεται. Το δεύτερο, γνωστό από παλιά, είναι το Κουρδικό και η δράση του PKK, το τρίτο, που φαίνεται να έχει κοπάσει, είναι η ισλαμιστική τρομοκρατία, και το τέταρτο η εσωτερική διαμάχη λόγω της εκκαθάρισης των πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν. Στο εξωτερικό η Τουρκία έχει εμπλακεί στον πόλεμο της Συρίας, θεωρεί απειλή την οργάνωση και τυχόν αυτονόμηση των εκεί Κούρδων, ενώ, ασφαλώς υπάρχει και το ζήτημα του ιρακινού Κουρδιστάν.

Αυτά τα ζητήματα ή ανάγκες προσδιορίζουν τις προτεραιότητες για τον Ερντογάν, ο οποίος, επιπλέον, έχει επωμισθεί και την υλοποίηση του ιδεολογικού προτάγματος του νεο-οθωμανισμού στο εσωτερικό, με κοινωνικές εκ των άνω κατευθυνόμενες αλλαγές, αλλά κυρίως στο εξωτερικό. Πρόκειται για την ιδεολογία ανασύστασης της επιρροής της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, όπως παλαιότερα των Οθωμανών, που οδηγεί διαρκώς και ακατάπαυστα την Τουρκία σε διαμάχες με τους γείτονές της, αλλά και πιο πέρα με χώρες όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, τα Η.Α.Ε., το Ισραήλ, την ΕΕ, ακόμη και τις ΗΠΑ.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν την τουρκική ηγεσία σε νευρικότητα και τριβές με τους περισσότερους γείτονες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Από εμάς η Τουρκία επιζητεί την ικανοποίηση περιστασιακών αιτημάτων, την επιβολή κόστους διά της φθοράς, αλλά και την επίτευξη αλλαγών σε ζητήματα που αφορούν το Αιγαίο ή άλλα, χωρίς όμως να είναι έτοιμη να υποστεί το κόστος που θα σήμαινε μία ανοιχτή σύγκρουση με την Ελλάδα. Διότι πάρα πολύ απλά, γνωρίζουν οι Τούρκοι ότι η Ελλάδα δεν είναι Αφρίν, που ακόμη και αυτό έκαναν, εναντίον ατάκτων στρατιωτικών μονάδων, πενήντα οκτώ μέρες για να ελέγξουν. Με δεδομένη την ισχύ της χώρας μας, ακόμη και σε αυτήν την δύσκολη οικονομική συγκυρία, γνωρίζει η γείτων πως το κόστος στην ξηρά, στην θάλασσα και στον αέρα θα είναι πολύ μεγάλο αν αναλάβει την οποιαδήποτε εναντίον μας προσπάθεια.

Και εμείς; Εμείς πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την απρόβλεπτη γείτονα και να την αντιμετωπίσουμε με νηφάλια αποφασιστικότητα. Τι σημαίνει όμως «νηφάλια αποφασιστικότητα»;

Σημαίνει ότι, χωρίς κατευνασμό, δεν παρασυρόμαστε από δηλώσεις του οποιουδήποτε αξιωματούχου ή από προκλήσεις και, σε κάθε περίπτωση, αντιδρούμε, μόνο εφόσον κρίνουμε ότι πρέπει, αναλογικά, προοδευτικά και κλιμακωτά. Σημαίνει ότι απαντούμε στον τόπο, στον χρόνο, με τα μέσα (πολιτικά ή οικονομικά ή στρατιωτικά ή συνδυασμό) και με τον τρόπο που εμείς διαλέγουμε, μάλιστα δε, γνωρίζοντας ότι έχουμε το πλεονέκτημα και την πρωτοβουλία στις συγκεκριμένες κινήσεις, οι οποίες θα επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Σημαίνει ότι της επιβάλλουμε κόστος διαφόρων μορφών, ξεκινώντας από τα πεδία της πολιτικής, της οικονομίας και της επικοινωνίας (εικόνας), χωρίς όμως να αποκρύπτουμε και το στρατιωτικό.

Σημαίνει επίσης ότι κάθε κίνηση θα πρέπει να υπακούει σε μία επιμέρους ή γενικότερη πολιτική απέναντι στην Τουρκία, την οποία θα πρέπει να εκπονήσουμε και όλοι να συμφωνήσουμε. Διότι, για να θυμηθούμε τον Κλαούζεβιτς, ο πόλεμος και γενικότερα η χρήση των στρατιωτικών μέσων δεν είναι και δεν πρέπει να είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Σημαίνει τέλος ότι δηλοποιούμε στην αντίπαλη πλευρά την ικανότητά μας και την απόφασή μας να δράσουμε, ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας των προθέσεών μας και των ικανοτήτων μας.

Η νηφαλιότητα είναι κρίσιμη γιατί, όπως προειδοποίησε ο Θουκυδίδης, μία πολεμική σύγκρουση είναι άγνωστο το πώς θα εξελιχθεί (ἄδηλα γάρ τά τῶν πολέμων, 2.11). Ο ίδιος όμως υπογράμμισε ότι και η αποφασιστικότητα είναι απαραίτητη, καθώς τον όποιο επιδρομέα αποτρέπουν εκείνοι που είτε δρουν προληπτικά είτε δεν του αφήνουν καμία αμφιβολία ότι θα αντισταθούν (6.24).

* Ο Ηλίας Κουσκουβέλης είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Κοσμήτορας της Σχολής ΚΑΕΤ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (twitter: @kouskouvelis)

*Το Κείμενο δημοσιεύθηκε στη “Μακεδονία” της Κυριακής 8 Σεπτεμβρίου 2019

 

Με ή χωρίς Ερντογάν ξεχάστε την Τουρκία

0

πηγή: slpress.gr

Βαγγέλης Γεωργίου

Ευχολόγια, αισιοδοξία αλλά και μια φωνή απαισιοδοξίας αναβλύζουν από πρόσφατη πλην σημαντική παρέμβαση ξένων αναλυτών σχετικά με τις εξελίξεις στην Τουρκία και ευρύτερα στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι ειδικοί τοποθετήθηκαν μέσω δημοσίευσης του ισραηλινού Κέντρου Στρατηγών Μελετών Begin-Sadat (BESA) για το γεωπολιτικό μέτωπο που έχει δημιουργήσει η τριμερής συνεργασία Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος. Αν και μεταξύ των σχολιαστών ήταν και Έλληνες, ωστόσο εδώ θα αναδείξουμε τι λένε αφενός οι Αμερικανοί Michael Rubin και David L. Phillips, αφετέρου οι Ισραηλινοί Benjamin Weinthal και Seth J. Frantzman.

Στις απόψεις των τριών εκ των τεσσάρων ειδικών κυριαρχεί φυσικά ο τομέας της ενέργειας και της ασφάλειας, ενώ γίνεται μια επίμονη αναφορά στη δημοκρατία. Η αντι-τουρκική και ακόμα και αντι-ισλαμική ρητορική των αναλυτών δεν παραλείπει να επιστρατεύει τις δημοκρατικές αξίες προκειμένου να προωθηθούν τα ευρύτερα γεωπολιτικά σχέδια τόσο του Ισραήλ όσον και των ΗΠΑ με τα οποία συνδέονται Ελλάδα και Κύπρος. Ας πούμε ότι είναι ίσως το λιγότερο πειστικό επιχείρημα.

Ωστόσο, η αποτύπωση του νέου γεωπολιτικού προσανατολισμού της Άγκυρας και οι σημαντικοί κίνδυνοι που αντιπροσωπεύει για την ασφάλεια Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου είναι διάχυτη και πιο κοντά στην πραγματικότητα. Όπως θα δούμε παρακάτω, υπάρχει και η μοναδική παραφωνία σε αυτό το κλίμα αντι-τουρκισμού και αισιοδοξίας από τον συντάκτη της Jerusalem Post και διευθυντή του MECRA Seth J. Frantzman. Ο ίδιος, προς το παρόν βλέπει μόνο “λόγια” από πλευράς των “συμμάχων” και της ΕΕ τη στιγμή που ο Ερντογάν έχει κάνει μετρήσιμα βήματα.

Ξεχάστε την Τουρκία

Ξεκινάμε ίσως από τον πλέον μισητό σχολιαστή για την Άγκυρα, τον Michael Rubin. Ο Rubin είναι σήμερα στέλεχος της αμερικανικής συντηρητικής δεξαμενής σκέψης American Enterprise Institute. Έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με την Άγκυρα, καθώς η κυβέρνηση Ερντογάν τον είχε επικηρύξει με 800.000 δολάρια για τον υποτιθέμενο ρόλο του στο αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016. Εύλογα, ο Rubin είναι ίσως ο πιο καυστικός απέναντι στον Ερντογάν αλλά και την ίδια την Τουρκία, πλέον.

Ξεκαθαρίζει στην παρέμβασή του ότι η Δύση πρέπει να αποχαιρετήσει την Τουρκία συνολικά, όχι μόνο υπό την Τουρκία του Ερντογάν. «Είναι ευσεβής πόθος να πιστεύουμε ότι η Τουρκία μπορεί να επιστρέψει στο status quo ante ακόμα και αν παραμεριστεί από την εξουσία ή αν πεθάνει ο Ερντογάν… Η τριμερής εταιρική σχέση μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου θα αποτελέσει το θεμέλιο της ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου για το υπόλοιπο του 21ου αιώνα. Τις σχέσεις των κρατών αυτών θα ενισχύσουν όχι μόνο η συνεργασία για το φυσικό αέριο, αλλά και τα κοινά συμφέροντα σε επίπεδο δημοκρατίας.

»Θα είναι επίσης μια σχέση αναγκαιότητας. Η Συρία θα παραμείνει ασταθής για τα επόμενα χρόνια, ενώ ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν πέτυχε τον στόχο του να μετατρέψει την Τουρκία από μια προσανατολισμένη προς τη Δύση δημοκρατία σε ένα αντιδυτικό, ρεβιζιονιστικό, παρανοϊκό καθεστώς. Είναι ευσεβής πόθος να πιστεύουμε ότι η Τουρκία μπορεί να επιστρέψει στο status quo ante ακόμα και αν παραμεριστεί από την εξουσία ή αν πεθάνει ο Ερντογάν. Δεν έχει μόνο καθυποτάξει μια γενιά μαθητών, αλλά έχει αναμορφώσει τον τουρκικό στρατό από την κορυφή της ιεραρχίας προς τα κάτω. Με απλά λόγια, ο σημερινός τουρκικός στρατός είναι τόσο αφοσιωμένος στην εξάπλωση του ισλαμισμού όσο είναι και ο πακιστανικός.

»Ο Ερντογάν οδηγεί την Τουρκία σε ένα οικονομικό γκρεμό. Όχι μόνο ελπίζει ότι η πολυετής κατοχή της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία θα καταβάλει τελικά μερίσματα με την ανακάλυψη φυσικού αερίου στην περιοχή, αλλά ελπίζει ότι θα μπορέσει να διακόψει οποιαδήποτε περιφερειακή παραγωγή που θα υπονόμευε τη σημασία της Τουρκίας ως χώρας διέλευσης. Ο Ερντογάν επιθυμεί σύγκρουση προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή των Τούρκων και να τους συσπειρώσει γύρω από τη σημαία. Όλες αυτές οι δυναμικές κρατάνε ζωντανή την απειλή μιας σύγκρουσης ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τον άξονα της δημοκρατίας που δημιούργησε ο EastMed»

Ιντσιρλίκ οι Τούρκοι, Σούδα εμείς

Ο David L. Phillips είναι σήμερα σύμβουλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και διευθυντής του Προγράμματος Οικοδόμηση της Ειρήνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Ο Phillips είναι μάλλον πιο περιγραφικός της κατάστασης, απ’ ότι ο Rubin. Διαβλέπει ότι η Τουρκία στέλνοντας τα πολεμικά της στην κυπριακή ΑΟΖ διακινδυνεύει βίαιες συγκρούσεις στην Ανατολική Μεσόγειο ενώ θεωρεί ότι παίζει καταλυτικό ρόλο στην αμυντική συμμαχία Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου το γεγονός ότι και οι τρεις χώρες έχουν δημοκρατικό πολίτευμα.

«Η οικονομική και αμυντική συνεργασία επεκτείνεται μεταξύ του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου. Οι χώρες υπέγραψαν κοινή δήλωση κατά την έκτη τριμερή σύνοδο κορυφής για τον EastMed στις 21 Μαρτίου 2019, συμφωνώντας να αυξήσουν την περιφερειακή συνεργασία, να υποστηρίξουν την ενεργειακή τους ανεξαρτησία και ασφάλεια και να αμυνθούν κόντρα στην αποσταθεροποίηση στην περιοχή.

»Οι ανακαλύψεις φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο είναι εξαιρετικά σημαντικές, συμβάλλοντας στην περιφερειακή ενεργειακή ασφάλεια και διαφοροποίηση. Η ExxonMobil ανακοίνωσε πρόσφατα το τρίτο μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου παγκοσμίως στην Κύπρο. Ήδη γίνονται σχέδια για την ανάπτυξη των οικοπέδων φυσικού αερίου στις ΑΟΖ του Ισραήλ και της Κύπρου, καθώς και για ένα δίκτυο νέων υποβρύχιων αγωγών.

»Η συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας περιλαμβάνει την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, τη μη διάδοση όπλων, την έρευνα και διάσωση και την ασφάλεια στη θάλασσα. Η ναυτική βάση της Σούδας στην Ελλάδα και οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο είναι κόμβοι συνεργασίας. Αποτελούν μια εναλλακτική λύση στη βάση Ιντσιρλίκ στην Τουρκία.

»Η Τουρκία γίνεται ολοένα και πιο εχθρική, αντιδημοκρατική και αναξιόπιστη ως σύμμαχος. Η Τουρκία πήρε τους S-400 σε αντίθεση με τις αμερικανικές εκκλήσεις και τις διαδικασίες του ΝΑΤΟ. Η αποστολή τουρκικών πολεμικών στην ΑΟΖ διακινδυνεύει βίαιες συγκρούσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι χώρες δημοκρατικές με κοινές αξίες που ενισχύουν την πρακτική συνεργασία».

Η “χρησιμότητα” του Ερντογάν

Ο Benjamin Weinthal είναι ανταποκριτής της Jerusalem Post και επιστημονικός συνεργάτης της δεξαμενής σκέψης Foundation for Defense of Democracies. Χρησιμοποιεί και ο ίδιος το επιχείρημα της δημοκρατίας ενώ θίγει και τον παράγοντα Πούτιν, υιοθετώντας μια αντιρωσική νότα στην σύντομη ανάλυσή του.

«Η τρόικα Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου, μέσω της συνεργασίας τους για την προώθηση των κοινών συμφερόντων τους, μπορεί να έχει τεράστια συμβολή στην περιφερειακή ασφάλεια. Ένδειξη αυτού είναι η επίσκεψη του Αμερικανού βουλευτή και προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων Eliot Engel στην Κύπρο, στα τέλη Μαΐου 2019.

»Μετά από συνάντηση με τον πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη, ο Eliot Engel είπε: “Είμαι ενθουσιασμένος με την προοπτική του συμμάχου μας Ισραήλ να συνεργαστεί με την Κύπρο. Νομίζω ότι έχουμε μια ευκαιρία για ειρήνη και συνεργασία όπως ποτέ πριν”. Ο Eliot Engel επιδιώκει, από την πλευρά των ΗΠΑ, να περιορίσει τις ενέργειες του Πούτιν στην Ανατολική Μεσόγειο. Η γεωπολιτική στρατηγική της Μόσχας ήταν να ευθυγραμμιστεί με το καθεστώς της Συρίας και του Ιράν αντίστοιχα και να ενισχύσει τους δεσμούς με την Τουρκία μέσω πώληση οπλικών συστημάτων.

»Όλα αυτά εξηγούν γιατί υπάρχει μια φυσική και πιεστική ανάγκη για την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο να δημιουργήσουν μια στενή και ισχυρή συμμαχία. Ο Eliot Engel σαφώς πήδηξε στο μέλλον όταν είπε ότι θέλει να προωθήσει τις σχέσεις με χώρες που ευνοούν τη φιλελεύθερη, δημοκρατική δυτική τάξη. Πρόσθεσε ότι η ρωσική κυβέρνηση ασχολείται με “κακόβουλες μηχανορραφίες”.

»Η πώληση των ρωσικών συστημάτων αντιαεροπορικών πυραύλων S-400 στον ισλαμιστή πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογάν χρησιμεύει ώστε να ενισχυθεί περισσότερο η ανάγκη για τη δημιουργία δεσμών άμυνας μεταξύ του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου. Το ισλαμικό πολιτικό σύστημα της Τουρκίας αποτελεί σοβαρή απειλή για τις τρεις αυτές δημοκρατικές χώρες της Ανατολικής Μεσογείου».

Ο απαισιόδοξος της παρέας

Ο συντάκτης της Jerusalem Post και διευθυντής του MECRA Seth J. Frantzman είναι ο πλέον απαισιόδοξος των αναλυτών. Παρατηρεί ότι παρά τις μεγαλοστομίες για τον τριμερή άξονα και την πορεία των συμμαχιών στην Ανατολική Μεσόγειο δεν παίρνονται έμπρακτα μέτρα. Την ίδια στιγμή, παραδέχεται τις προόδους που έχει σημειώσει ο ρωσοτουρκικός άξονας.

«Παρά την έκτη τριμερή συνάντηση για τον EastMed και τα όσα λέγονται για επενδύσεις ύψους 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τον αγωγό τι έχει επιτευχθεί; Η Τουρκία και η Ρωσία έχουν ήδη έναν αγωγό τον TurkStream και θέλουν να το επεκτείνουν. Η Τουρκία έχει προειδοποιηθεί να μην παρεμβαίνει στην κυπριακή ΑΟΖ, η οποία περιλαμβάνει τη βόρεια Κύπρο. Η Άγκυρα αναφέρει ότι μπορεί να κάνει εξορύξεις στην περιοχή αυτή διότι αναγνωρίζει τη Βόρεια Κύπρο ως χώρα.

»Ενώ η Άγκυρα προβαίνει σε εξορύξεις και κατασκευάζει αγωγούς, οι ευρωπαϊκές χώρες το έχουν ρίξει στην κουβέντα. Αυτό είναι το συνηθισμένο μοντέλο που υιοθετείται στις δυτικές δημοκρατίες, οι οποίες θεωρούν ότι το να μιλάνε απλά είναι ανάληψη δράσης. Δυστυχώς, το Ισραήλ βρίσκεται τώρα στη θέση περισσότερο να ακούει παρά να να μιλάει. Γίνεται λόγος για “δράση”, “καταδίκες” και “συζητήσεις” σε μια σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Κάθε εβδομάδα παρουσιάζονται περισσότερα άρθρα σχετικά με το εάν ο αγωγός ή μια άλλη συνεργασία θα μπορούσε να ανταποκριθεί καλύτερα στη νέα γεωπολιτική εποχή, αλλά αυτά τα άρθρα δίνουν λίγες ελπίδες και αναρωτιούνται αν λειτουργήσει ο EastMed θα αποκαλυφθεί το πρόβλημα.

»Στο τέλος, τίθεται το ερώτημα εάν οι χώρες αυτές θα κάνουν πραγματικά κάτι ή απλώς θα έχουν περισσότερες ευκαιρίες για να βγάζουν φωτογραφίες και να το ρίχνουν στην κουβέντα. Μέχρι στιγμής, όσα λέγονται για τον EastMed εμφανίζονται σε επίπεδο εννοιών, που σημαίνει ότι υστερούν από την ολοένα και πιο στενή ρωσοτουρκική συμμαχία και από τις άλλες φιλοδοξίες της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή».

δείτε το άρθρο εδώ

DEBATE: What Is the Future of the Israel-Greece-Cyprus Partnership?

0

By July 29, 2019

BESA Center Online Debate No. 18, July 29, 2019

Q:      In 2010, Israel decided to enrich its Eastern Mediterranean strategy by looking for new partners. In so doing, it turned to Greece and Cyprus. Slowly and steadily, the three countries expanded their cooperation and overcame previously held stereotypes about one another. Trilateral summits have provided the basis for important discussions on energy, security, trade, and culture issues. The sixth tripartite summit, which took place in Jerusalem last March, was attended by US Secretary of State Mike Pompeo. US support for the tripartite relationship could create new possibilities for the future of the Eastern Mediterranean.

BESA joins the debate by posing the question: What is the future of the Israel- Greece-Cyprus partnership?

Respondents: Michael Rubin, David L. Phillips, Gallia Lindenstrauss, Dr Endy D. Zemenides, Katerina Sokou, Benjamin Weinthal, Angelos Athanasopoulos, Zenonas Tziarras, Seth Frantzman

Michael Rubin, Resident Scholar, American Enterprise Institute, Washington DC

The tripartite partnership between Israel, Greece, and Cyprus will be the bedrock of Eastern Mediterranean security for the remainder of the 21st century. Not only cooperation over gas fields, but also the common interests of democracy will cement relations. Theirs will also be a relationship of necessity. Syria will remain unstable for years to come, while Turkish president Recep Tayyip Erdoğan has succeeded in his goal of transforming Turkey from a Western-oriented aspiring democracy into an anti-Western, revisionist, paranoid regime. It is wishful thinking to believe Turkey can return to the status quo ante upon his ouster or death. He has not only indoctrinated a generation of schoolchildren, but has reshaped the Turkish military from top to bottom. Simply put, today’s Turkish army is as committed to the spread of Islamism as is the Pakistani military.

Erdoğan is driving Turkey off an economic cliff. Not only is he hoping Turkey’s decades-long occupation of northern Cyprus will finally pay dividends with the discovery of offshore gas, but he hopes he can disrupt any regional production that would undercut Turkey’s importance as a transit country. Erdoğan wants conflict in order to distract Turks and rally them around the flag. Together, these dynamics will keep the threat of conflict alive, and draw the eastern Med’s new ‘axis of democracy’ even more closely together.

David L. Phillips, Director of the Program on Peace-Building and Rights at Columbia University’s Institute for the Study of Human Rights and former senior adviser to the UN and US State Department

Economic and security cooperation is expanding between Israel, Greece, and Cyprus. The countries signed a joint declaration at the Sixth Trilateral Summit on March 21, 2019, agreeing to increase regional cooperation; support energy independence and security; and defend against destabilization.

Natural gas discoveries in the Eastern Mediterranean are hugely significant, contributing to regional energy security and diversification. ExxonMobil recently announced the world’s third-biggest gas find off the coast of Cyprus. Plans are underway to develop gas fields in the Exclusive Economic Zones of Israel and Cyprus, as well as a network of new underwater pipelines.

Security cooperation encompasses counterterrorism, counter-proliferation, search-and-rescue, and maritime security. Souda Bay Naval Base in Greece and the British bases in Cyprus are hubs for cooperation. They represent an alternative to Incirlik base in Turkey.

Turkey is increasingly hostile, anti-democratic, and unreliable as an ally. Turkey has gone rogue, as evidenced by its plan to acquire S-400 missiles in defiance of US appeals and NATO procedures. Turkey’s deployment of warships to the Exclusive Economic Zone risks violent conflict in the Eastern Mediterranean.

Israel, Greece and Cyprus are democracies with shared values that buttress practical cooperation.

Gallia Lindenstrauss, Senior Research Fellow, Institute for National Security Studies, Tel Aviv

Israel-Greece and Israel-Cyprus relations are likely to continue to prosper, and some of the cooperation mechanisms already in place between the countries will deepen.

I do not see relations evolving into a full military alliance, as Greece and Cyprus will not want to take part in Israel’s conflicts nor will Israel want to be involved in the conflict over Cyprus. The countries are, however, likely to cooperate in protecting the future export route for natural gas resources found off Israel’s and Cyprus’s shores. Turkey will continue to view with suspicion the deepening relations among Greece, Cyprus, and Israel, which will cause tensions to rise in the Eastern Mediterranean.

New gas discoveries, if found, will increase the involvement of external powers in the Eastern Mediterranean. Russia will not want to see the rise of serious competition to its energy exports to Europe. The size of the new discoveries will also encourage the EU to try and play bigger role in future developments of the region. The US is already increasing its cooperation with Greece, and will likely continue encouraging the growing cooperation among Greece, Cyprus, and Israel. Pressures from external actors will likely complicate the calculations of the local actors, although the fundamentals of the relationship still encourage strong cooperation.

Dr. Endy D. Zemenides, Executive Director, Hellenic American Leadership Council, Chicago

The burgeoning tripartite partnership among Greece, Cyprus, and Israel was on a knife’s edge from 2013-15. The 2013 Netanyahu apology to Turkish president Recep Tayyip Erdoğan over the first flotilla raised the fear that Israel might pivot back toward Ankara. Israel, for its part, was concerned over indications of anti-Zionism and antisemitism in the incoming SYRIZA/ANEL coalition in 2015.

Today, the gulf between Turkey and Israel is as wide as ever, and Greece’s major parties exhibit a pro-Israel consensus and are vocal about fighting antisemitism.  Greece, Cyprus, and Israel have held six trilateral summits, and they form the core (along with Egypt) of the new Eastern Mediterranean Gas Forum.

It is this latter body that points the way forward. For the Greece-Cyprus-Israel partnership to reach its full potential, it has to be increasingly formalized and institutionalized. The Forum and the new permanent secretariat for the trilaterals based in Cyprus are a good start.

The next few years should be focused on capacity-building, specifically on the energy and security front. Gas from the Noble Energy-controlled fields will be set to get to market soon, and a joint energy infrastructure will be required to make that a reality.  Building both Greece’s and Cyprus’s military capacity should be prioritized as well.

The next few years will determine whether this partnership becomes a true alliance.  The positive developments of the past decade have to be institutionalized further.

Katerina Sokou, Non-resident Senior Fellow, Atlantic Council and Correspondent, Hi Kathimerini Greek Daily and Skai TV, Washington DC

The trilateral partnership among Israel, Greece, and Cyprus has the potential to play an increased role in providing security and realizing energy opportunities in the Eastern Mediterranean. It makes even more sense in the context of the East Med Gas Forum, which engages most of the countries of the region in a partnership aimed at energy cooperation.

Even as its members have been at pains to stress that this is not an alliance against Turkey, in the face of increased Turkish aggression in the region and its dubious dealings with Russia and Iran, the trilateral should also be leveraged as a stabilizing factor. Any disruption in energy exploration will undermine the region’s economic prospects and give rise to further security challenges and big power competition. Amid continued instability in Syria and at a time of tensions with Iran that challenge safe navigation for the energy trade, it is imperative to keep other fronts contained.

To that end, it is important that the US and the EU not only appreciate the energy and security diversification the trilateral partnership offers, but also support it in concrete terms. Setting up the regional energy center that the bipartisan Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act is proposing to Congress, and lending political and economic support to the East Med Gas Forum, would add valuable resources and capabilities for Israel, Greece, and Cyprus to lead the region toward further integration, inspired by the successful example of the European Coal and Steel Community in achieving peace and prosperity.

Benjamin Weinthal, Research Fellow, Foundation for Defense of Democracies, Washington DC

By cooperating to advance shared interests, the troika of Greece, Israel, and Cyprus can make an enormous contribution to regional security. To demonstrate this, consider the late May visit by US Congressman Eliot Engel, chairman of the House Foreign Affairs Committee, to Cyprus. After meeting with Cypriot President Nicos Anastasiades, Engel said: “I’m excited about the prospect of our ally Israel working with Cyprus. I think we have an opportunity for peace and cooperation as never before.” Engel seeks, from the US perspective, to constrain the actions of Russian president Vladimir Putin in the Eastern Mediterranean. Moscow’s geopolitical strategy has been to align itself with the Syrian and Iranian regimes, and to strengthen ties with Turkey via military sales.

All of this helps to explain why there is a natural − and pressing − need for the democracies of Greece, Israel, and Cyprus to forge a close, robust alliance. Engel clearly jumped into the future when he said in Cyprus that he wants to advance relations with countries that favor the liberal, democratic Western order. He added that the Russian government is engaged in “malevolent machinations.”

The slated sale of Russian S-400 anti-aircraft missile systems to Turkey’s Islamist president Recep Tayyip Erdoğan only serves to strengthen the need for a strong security bond among Israel, Greece, and Cyprus. Turkey’s Islamic political system is a serious threat to the troika of democracies in the Eastern Mediterranean.

Angelos Athanasopoulos, Senior Diplomatic, Defense and EU Affairs Editor, To Vima, Athens

The recent emergence of “trilateral diplomacy” in the Eastern Mediterranean has profoundly altered the dynamics of the region. In this context, the trilateral partnership among Greece, Israel, and Cyprus has been the bedrock of this new development, triggering further regional cooperation among neighboring states and partners such as Egypt, Jordan, Lebanon, and the Palestinian Authority.

The main pillars of the Greece-Israel-Cyprus triangle are defense and energy cooperation, and the harmonious nature of the three countries’ interests has aroused the interest of the US in both pillars. However, cooperation needs to expand on more fronts and acknowledge further challenges.

The three countries should proceed with an idea tabled by Israel during the most recent High Level Cooperation Council between Alexis Tsipras, Benjamin Netanyahu, and Nikos Anastasiadis, namely on cyber security. Thessaloniki could become an ideal cyber security hub for the Eastern Mediterranean, southeastern Europe, and the Balkans in particular if this idea is developed.

Furthermore, the three countries should strive to address the twin challenges of Turkey and Iran. Ankara and Tehran seem to have ambitions for the Eastern Mediterranean that cannot be ignored by Greece or Cyprus (insofar as it concerns Turkey) nor Israel (insofar as it concerns Iran). This is a critical challenge, and a fine balance will have to be reached among the three partners.

Zenonas Tziarras, Researcher-Geopolitical Analyst, PRIO, Cyprus Centre, Nicosia

The Cyprus-Israel-Greece partnership was largely a product of systemic-geopolitical circumstances that both allowed and pushed the participating states to lean on each other. The three states share some common geopolitical and security concerns while recognizing the mutual and individual benefits that come with their cooperation in domains such as the economy, energy, security and beyond. Despite the growing consolidation of this partnership, the collaboration of the three states remains mostly at a low-politics level even as the expectations for energy cooperation have not yet materialized.

The partnership can only have a meaningful and lasting impact on the Eastern Mediterranean if high-politics areas of cooperation are further expanded. Obstacles to cooperation in the energy domain should be lifted and defense relations taken more seriously. The diplomatic language of the involved partners should also become clearer and less abstract in terms of naming common challenges and threats. Further regional integration and the institutionalization of the trilateral partnership – e.g., on the basis of the Eastern Mediterranean Gas Forum – could be a good vision for the future. However, a number of steps need to be taken first to deepen the cooperation and ensure its sustainability. Otherwise, new changes in the systemic environment of the Eastern Mediterranean could easily challenge the partnership’s viability or significance.

Seth J. Frantzman, Executive Director of the Middle East Center for Reporting and Analysis; covers Middle East affairs for The Jerusalem Post

There is increased interest in cooperation between Israel, Greece, and Cyprus as part of various energy and strategic partnerships in the Eastern Mediterranean (EastMed) area. In March 2019 the US also became involved in encouraging this cooperation.

On the face of it, the desire by Israel, Cyprus, and Greece, with other countries as potential partners such as Egypt or Italy, to cooperate makes sense. These are now more natural allies because Turkey has fostered relations with Russia and its current government tends to be more critical of Israel, Greece, and Cyprus. With US-Turkey relations harmed by the S-400 deal, the US has good reason to encourage the EastMed concept. European countries, wary of being too reliant on Russia and the TurkStream energy agreements it has with Turkey, may also want to link up with Israel via EastMed.

But what has been accomplished despite the sixth trilateral meeting of an EastMed summit and stories about $7 billion of investment in a pipeline project? Turkey and Russia already have a TurkStream pipeline and want to expand it. Turkey has been warned not to interfere in the Cyprus EEZ, which includes northern Cyprus. Ankara says it can drill in this area and views Northern Cyprus as a country.

While Ankara drills and builds pipelines, European countries talk. This is the usual model among western democracies, which view talking as action. Unfortunately, Israel now finds itself listening to more talk. There is talk of “action” at an EU summit and “condemnations” and “discussions.” Every week brings more articles on whether the pipeline or other cooperation could hearken a new geopolitical era, but articles indicating “slim hope” and wondering if the EastMed concept will work reveal the problem. In the end it is a question of if these countries will actually do something or merely have more photo opportunities and talk. So far the stories about EastMed appear more conceptual, meaning they are lagging behind the increasing alliance between Russia and Turkey and also Turkey’s other ambitions in the region.

@mrubin1971
@DavidLPhillips4
@GLindenstrauss
@Zemenides
@KaterinaSokou
@BenWeinthal
@AAthanasopoulos
@ZenonasTziarras
@tzogopoulos
#Israel #Greece #Cyprus #Mediterranean #EastMed #gas #energy #security

Αιρετικές αναγνώσεις ή άκρως ανησυχητικές εξελίξεις που προβληματίζουν Αμερικανούς και Ισραηλινούς;;;

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Καλό θα είναι πάντως, να αποφεύγονται τα βιαστικά συμπεράσματα που σχετίζονται με τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, διότι καμία από τις παραμέτρους που τις συνθέτουν δεν μπορεί να αξιολογηθεί αποσπασμένα από τις υπόλοιπες…

Στο σύνολό τους αλληλοδιαπλέκονται με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, και αυτό απαιτεί πολλαπλές αναγνώσεις ακόμη και για κάθε μία ξεχωριστά.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας slpress, σε σχετική πρωτοβουλία του ισραηλινού Κέντρου Στρατηγών Μελετών Begin-Sadat (BESA) για το γεωπολιτικό μέτωπο που έχει δημιουργήσει η τριμερής συνεργασία Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος, υπήρξαν τοποθετήσεις πολλών σχολιαστών, αλλά θα ξεχωρίσουμε ΚΑΙ εμείς όπως ΚΑΙ το σχετικό άρθρο, τις τοποθετήσεις Αμερικανών και Ισραηλινών αναλυτών, πριν απ’ όλα γιατί παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον, από την σκοπιά της «δεύτερης ανάγνωσης», που απαιτείται να υπάρξει. Και μιλάμε εδώ για τους Αμερικανούς Michael Rubin και David L. Phillips, και φυσικά για τους Ισραηλινούς Benjamin Weinthal και Seth J. Frantzman.

Το πρώτο συμπέρασμα, είναι η διάχυτη αγωνία έως και ανησυχία ΟΛΩΝ, για την πραγματική κατάσταση που υπάρχει στην Ευρασία και για την δυνητική της εξέλιξη, που παραμένει απολύτως ασαφής, και αυτό συνιστά μια καινούρια, αχαρτογράφητη πραγματικότητα για τον Αμερικανοϊσραηλινό άξονα, έτσι όπως τον γνωρίσαμε μεταπολεμικά.

Το δεύτερο αξιοπρόσεκτο στοιχείο, σχετίζεται με την ανάγκη να αποσαφηνίσουμε, ότι εκτός από το «κατά συνθήκην» υπάρχει και το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ στο οποίο «κοινοποιούν» την παραπάνω διάχυτη αγωνία. Και αυτό το πραγματικό ακροατήριο, είναι οι ηγεσίες των χωρών τους. Πολύ δε περισσότερο για τους Αμερικανούς αναλυτές, οι οποίοι έχουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ επίγνωση, του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ μεγέθους, της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ σύγκρουσης που βρίσκεται σε εξέλιξη, και διεξάγεται ανάμεσα στα κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, τα οποία εναγωνίως αναζητούν ένα καινούριο επίπεδο στρατηγικής ισορροπίας.

Το τρίτο συμπέρασμα, είναι το γεγονός πως απαξάπαντες διατυπώνουν αλήθειες. Κρίσιμες αλήθειες και η αγωνία τους να εισακουστούν είναι διάχυτη.

Δυο ακόμη στοιχεία με την δική τους ξεχωριστή στρατηγική βαρύτητα, αναδεικνύονται από αυτές τις τοποθετήσεις, και η ανάγκη να μην υποτιμηθούν, δεν αφορά μονάχα τους παριστάμενους και τους εν δυνάμει αποδέκτες, αλλά ΟΛΟΥΣ τους δρώντες στην ευρύτερη περιοχή.

  • Το πρώτο εξ αυτών σχετίζεται με την βεβαιότητα, ότι η Τουρκία φαίνεται να έχει χαθεί οριστικά για την Δυτική Αρχιτεκτονική, και απολύτως κανένας σοβαρός σχεδιασμός δεν μπορεί να υπάρξει στο βαθμό που θα παραβλέψει αυτήν την υπερώριμη διαπίστωση.
  • Φαίνεται όμως ότι υπάρχει και ένας υφέρπων σκεπτικισμός, που τείνει να αναβαθμιστεί σε διαρκή φόβο όλων, για το πως θα «καθήσει» τελικά, η τελική στάση του Ισραήλ, μπροστά σε εξελίξεις που ΔΕΝ μπορούν να θεωρηθούν ανιχνεύσιμες, και αυτό φυσικά είναι το πλέον κρίσιμο ζήτημα στον απλωμένο γεωπολιτικό τραχανά της περιοχής.

Το γεγονός ότι τόσο οι ΗΠΑ, όσο κυρίως το Ισραήλ, αντιμετωπίζουν την τριμερή πρωτίστως ως ζήτημα που εντάσσεται στην στρατηγική τους αντίληψη και τους σχεδιασμούς που αφορούν στην ασφάλεια, από μόνο του λέει πολλά. Ο Αμερικανός κ. Rubin πάντως, στην παρέμβασή του υπήρξε σαφής. «Η τριμερής εταιρική σχέση μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου θα αποτελέσει το θεμέλιο της ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου για το υπόλοιπο του 21ου αιώνα. Τις σχέσεις των κρατών αυτών θα ενισχύσουν όχι μόνο η συνεργασία για το φυσικό αέριο, αλλά και τα κοινά συμφέροντα σε επίπεδο δημοκρατίας» δήλωσε...

Από την άλλη μεριά, η αυξημένη αντιρωσική νότα που υιοθέτησε ο Ισραηλινός Benjamin Weinthal, αλλά και η γενικευμένη απαισιοδοξία σε σημείο μηδενισμού, η οποία εκφράστηκε από τον συντάκτη της Jerusalem Post και διευθυντή του MECRA Seth J. Frantzman, είναι ενδεικτική για την ύπαρξη ενός εκρηκτικού μείγματος ανασφάλειας και ανησυχιών που διαχέεται μέσα στο Ισραήλ, ακόμη και στα κλιμάκια που σχετίζονται ευθέως με τον σκληρό πυρήνα της εξουσίας.

Ανασφαλείς ωστόσο – αν και κατ’ άλλους απολύτως σχεδιασμένες- υπήρξαν οι πρωτοβουλίες του Αμερικανού προέδρου (Ιερουσαλήμ, υψίπεδα του Γκολάν κλπ) ο οποίος επιδίωξε μέσω αυτών να «ντοπάρει» τα αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης του Ισραήλ, και φυσικά αυτή η προσπάθεια συνεχίζεται και στα σχετιζόμενα με την αντιμετώπιση του Ιράν και όχι μόνο.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι «ανήσυχες» παρεμβάσεις των Ισραηλινών εκπροσώπων, έχουν ομοίως διπλή ανάγνωση που δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε.

Η προφανώς αναμενόμενη, μπορεί να αποδώσει τα παραπάνω, σε μια αντίστοιχη σύγκρουση στο επίπεδο των κέντρων της εξουσίας, που δια της ανησυχίας διερευνά ένα καινούριο σημείο στρατηγικής ισορροπίας, μπροστά στις προκλήσεις ασφαλείας της νέας εποχής, και με δεδομένη την διαρκή αποδυνάμωση του ρόλου των ΗΠΑ με την μορφή που τον γνωρίσαμε.

Η αιρετική ωστόσο ανάγνωση, έχει κάθε λόγο να αναρωτιέται για τον τρόπο με τον οποίο θα αναζητήσει το Ισραήλ τις μελλοντικές σταθερές ασφαλείας που του είναι απαραίτητες, και κυρίως τι αποφάσεις στρατηγικών προσεταιρισμών ενδέχεται να λάβει, αν οι ΗΠΑ δεν καταφέρουν να ανακτήσουν την χαμένη τους δυναμική και εάν τελικά δεν καταστεί δυνατόν να ανακόψει κανείς τις στρατηγικές αμοιβαδοειδείς κινήσεις της Ρωσίας…

Κοντός ψαλμός… Αλληλούια…

 

Ινδία: ποια είναι και τι ρόλο διαδραματίζει η τιμώμενη χώρα στη ΔΕΘ.

4

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα του κόσμου και η έκτη σε έκταση, η Ινδία, είναι η τιμώμενη χώρα, φέτος, στην 84η ΔΕΘ.

Στη γεωπολιτική διάλεκτο θεωρείται νήσος, όπως και η Ευρώπη. Αλλά, σε αντίθεση με τη γηραιά ήπειρο στην οποία όρη και ποταμοί προσδιόρισαν εθνικά σύνορα, η γεωγραφική διαμόρφωση της Ινδίας δεν επέτρεψε ξεχωριστά κράτη αλλά ισχυρές τοπικές οντότητες που δημιούργησαν και δημιουργούν προβλήματα αλλά αποδέχονται το ενιαίο της χώρας.

Για πρώτη φορά οι Ινδοί ήρθαν σ’ επαφή με το δυτικό κόσμο, με την προέλαση του Μεγάλου Αλέξανδρου μέχρι τον Ινδό ποταμό. Η επίδραση του ελληνικού πολιτισμού στους Ινδούς υπήρξε βαθιά.

Με πληροφορίες από ιστότοπους με γεωπολιτικό ενδιαφέρον και, κυρίως, από το Stratfor, θα επιχειρήσουμε μια προσέγγιση στην γεωπολιτική της Ινδίας.

Οι απειλές για την Ινδία έχουν ιστορικά προέλθει από τα περάσματα κατά μήκος των αφγανικών-πακιστανικών συνόρων και από τη θάλασσα. Η λύση για την Ινδία και στις δύο απειλές ήταν να φιλοξενήσει τους επιδρομείς αντί να αντισταθεί άμεσα, χρησιμοποιώντας την πολυπλοκότητα της ινδικής κοινωνίας για να διατηρήσει μια απόσταση από τον κατακτητή και την πολιτιστική ακεραιότητα της Ινδίας.

Μεταξύ του 11ου και του 18ου αιώνα, η Ινδία κυβερνήθηκε από μουσουλμάνους. Οι πρώτοι εισβολείς  κατέλαβαν την περιοχή του σημερινού Πακιστάν. Κατά τη διάρκεια των αιώνων – κάτω από διάφορους ηγεμόνες και δυναστείες, οι μουσουλμάνοι επεξέτειναν την εξουσία τους μέχρι να κυριαρχήσουν σε μεγάλο μέρος της Ινδίας. Αλλά αυτή η κυριαρχία ήταν περίεργη, επειδή οι Μουσουλμάνοι δεν κατέλαβαν τους Ινδουιστές εντελώς. Εκτός από την περιοχή δυτικά της ερήμου Thar και του δέλτα των Γάγγη, δεν προσηλύτισαν μάζες Ινδών στη θρησκεία τους. Αυτό που έκαναν ήταν να επωφεληθούν από την διχόνοια της Ινδίας για να δημιουργήσουν συνασπισμούς ιθαγενών δυνάμεων που ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν με τους εισβολείς.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ακολούθησαν τους μουσουλμάνους στην Ινδία μαζικά. Σε αντίθεση με τους μουσουλμάνους, έφθασαν από τη θάλασσα, αλλά, όπως και οι μουσουλμάνοι, το κύριο κίνητρο τους ήταν οικονομικό και επιδίωξαν την πολιτική εξουσία ως μέσο για οικονομικούς σκοπούς.

Η βρετανική, η πιο μόνιμη ευρωπαϊκή παρουσία στην υποήπειρο, χρησιμοποίησε τις εσωτερικές εντάσεις της Ινδίας για να εδραιώσει τη δική της θέση.   Αυτό που έμεινε πίσω όταν οι Βρετανοί αποχώρησαν τα  ίδια πολύπλοκα και μεταβαλλόμενα προβλήματα που είχε η Ινδία προτού φτάσουν.

Οι περισσότερες περιοχές που ήταν περιοχές μουσουλμανικής πλειοψηφίας έγιναν ισλαμικές οντότητες, τελικά,  χωρίζοντας το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές. Η υπόλοιπη Ινδία ήταν ενωμένη κάτω από μια ενιαία κυβέρνηση, αλλά κατά μία έννοια, η κυβέρνηση αυτή κυβέρνησε με τον ίδιο τρόπο που κυβερνούσαν οι Βρετανοί.

Η γεωπολιτική της σύγχρονης Ινδίας

Η σύγχρονη Ινδία έχει τις ρίζες της στην κατάρρευση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Πράγματι, ήταν η απώλεια της Ινδίας αυτό που τελικά καταδίκασε τη βρετανική αυτοκρατορία.

Όλο το επίκεντρο της αυτοκρατορικής Βρετανίας, από το κανάλι του Σουέζ μέχρι το Γιβραλτάρ και τη Σιγκαπούρη, ήταν η διατήρηση των γραμμών προμήθειας από την  Ινδία.

Πολλές από τις αποικίες και τα προτεκτοράτα της Βρετανίας σε όλο τον κόσμο τον 19ο αιώνα είχαν σχεδιαστεί για να παρέχουν σταθμούς   από και προς την Ινδία.

Εν ολίγοις, η αρχιτεκτονική της βρετανικής αυτοκρατορίας χτίστηκε γύρω από την Ινδία, και όταν χάθηκε η Ινδία, ο σκοπός αυτής της αρχιτεκτονικής διαλύθηκε.

Οι Βρετανοί εγκατέλειψαν την Ινδία για διάφορους λόγους, ο σημαντικότερος από τους οποίους ήταν εμπορικός: Το κόστος του ελέγχου της Ινδίας είχε ξεπεράσει την αξία που προέκυπτε.

Η ανεξαρτησία της Ινδίας είχε ως αποτέλεσμα την ενοποίηση της χώρας κάτω από μια αυθεντική ινδική κυβέρνηση.  Οι περιοχές της πλειοψηφίας των μουσουλμάνων  αποσπάστηκαν από την Ινδία, σχηματίζοντας μια ξεχωριστή χώρα η οποία αργότερα χωρίστηκε  στο σύγχρονο Πακιστάν και το Μπαγκλαντές. Ήταν αυτός ο χωρισμός που διαμόρφωσε την ινδική γεωπολιτική.

Για πολύν καιρό, το ινδικό συναίσθημα ήταν ότι ο διαχωρισμός του Πακιστάν από την Ινδία θα μπορούσε να αποφευχθεί.

Αυτή η στάση, ανάγκασε το Πακιστάν να διαμορφώσει την εξωτερική του πολιτική γύρω από την απειλή από την Ινδία. Ως αποτέλεσμα, οι δύο πλευρές έχουν αντιπαρατεθεί σε τέσσερις πολέμους, κυρίως για το Κασμίρ, μαζί με έναν, ακόμη, που οδήγησε στην απόσυρση του Μπαγκλαντές.

Η Κίνα και το Τείχος των Ιμαλαΐων

Από την πλευρά του ορεινού όγκου, υπάρχουν δύο πολιτείες, το Νεπάλ και το Μπουτάν, που δεν αποτελούν απειλή.

Από την άλλη πλευρά, όμως, βρίσκεται η Κίνα.

Η Κίνα θεωρείται απειλή για την Ινδία.  Στην πραγματικότητα, όμως, η Κίνα και η Ινδία μπορεί να βρίσκονται σε διαφορετικούς πλανήτες. Το σύνολο των συνόρων τους διατρέχει τα υψηλότερα υψόμετρα των Ιμαλαΐων. Θα ήταν αδύνατο ένας στρατός να πολεμήσει περνώντας μέσα από τα λίγα περάσματα που υπάρχουν και θα ήταν τελείως αδύνατο για κάθε μία χώρα να διατηρήσει έναν στρατό εκεί μακροπρόθεσμα.

Η μόνη μεγάλη άμεση σύγκρουση μεταξύ των ινδικών και κινεζικών δυνάμεων, η οποία σημειώθηκε το 1962, ήταν μια μάχη πάνω από τα συνοριακά εδάφη ψηλά στα βουνά   που δεν μπορούσε να οδηγήσει πουθενά .

Μια πιθανή γεωπολιτική αλλαγή θα έρθει αν αλλάξει το καθεστώς του Θιβέτ.  Εάν  το Θιβέτ γίνει ανεξάρτητο και εάν συμμαχήσει με την Ινδία και εάν επέτρεπε στην Ινδία να στηρίξει ουσιαστικές δυνάμεις στην επικράτειά του και να οικοδομήσει εκεί μια σημαντική υποδομή εφοδιασμού, τότε – και μόνο τότε – η Ινδία θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για την Κίνα Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ινδοί υπερασπίστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα τα κινήματα ανεξαρτησίας του Δαλάι Λάμα και του Θιβέτ και γιατί οι Κινέζοι μέχρι πρόσφατα το θεώρησαν ως σοβαρή απειλή.

Οι Κινέζοι προσπάθησαν να αναπτύξουν ισοδύναμες απειλές στην Ινδία, ιδίως με τη μορφή μαοϊκών κομμουνιστών ανταρτών. Οι ινδοί μαοϊστές (Ναξαλίτες) και οι μαοικοι του Νεπάλ υποστηρίζονται από το Πεκίνο, αν και αυτή η στήριξη δεν είναι πια όπως πριν.

Ρωσία,  Ηνωμένες Πολιτείες και  Πακιστάν

Ελλείψει άμεσων εξωτερικών απειλών, οι στρατηγικές προοπτικές της σύγχρονης Ινδίας διαμορφώθηκαν από τη δυναμική του Ψυχρού Πολέμου και τα επακόλουθά του.

Η σημαντικότερη στρατηγική σχέση που είχε η Ινδία μετά την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία το 1947 ήταν με τη Σοβιετική Ένωση.

Οι Σοβιετικοί και οι Αμερικανοί είχαν εμπλακεί σε έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό και η Ινδία ήταν αναπόφευκτα βραβείο που οι Σοβιετικοί δεν μπορούσαν εύκολα να πάρουν: Οι Σοβιετικοί δεν είχαν ούτε χερσαία πρόσβαση προς την Ινδία ούτε  ναυτικό που θα μπορούσε να φτάσει εκεί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, είχαν ναυτικό. Οι Ινδοί πίστευαν (με βάσιμους λόγους) ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ίσως θελήσουν να αντικαταστήσουν τη Βρετανία ως παγκόσμια ναυτική δύναμη, μια εξέλιξη που θα μπορούσε να βάλει την Ινδία στο προσκήνιο της Ουάσινγκτον.

Για τους Ινδούς, όμως, η λύση ήταν μια σχέση, αν όχι μια συμμαχία, με τη Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί θα μπορούσαν να παρέχουν οικονομική βοήθεια και στρατιωτικό εξοπλισμό, καθώς και πιθανή πυρηνική ομπρέλα (ή τουλάχιστον πυρηνική τεχνική βοήθεια).

Από την αμερικανική άποψη, ωστόσο, υπήρχε σοβαρός κίνδυνος στην ινδο-σοβιετική σχέση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες την εντόπισαν ως πιθανή απειλή για την πρόσβαση των ΗΠΑ στον Ινδικό Ωκεανό και τις γραμμές παροχής στον Περσικό Κόλπο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετώπιζαν μια σειρά προκλήσεων. Οι Βρετανοί θα φύγουν από τη Σιγκαπούρη και το κίνημα ανεξαρτησίας της Ινδονησίας επηρεάστηκε έντονα από τους Σοβιετικούς. Οι Αιγύπτιοι, και ως εκ τούτου ο δίαυλος του Σουέζ, επίσης μετακινήθηκαν στο σοβιετικό στρατόπεδο. Αν η Ινδία γίνει μια φιλοσoβιετική ναυτική δύναμη, θα ήταν απλώς ένα ακόμη στοιχείο κατά μήκος του νότιου άκρου της Ασίας που απειλεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Η λύση για τις ΗΠΑ ήταν μια συμμαχία με το Πακιστάν.  Αυτή η συμμαχία αποτελούσε πιθανή απειλή για την Ινδία και την ανάγκασε να εκτρέψει πόρους από τις ναυπηγικές κατασκευές στην οικοδόμηση στρατιωτικών και αεροπορικών δυνάμεων για να αντιμετωπίσει τους Πακιστανούς.

Για το Πακιστάν, γεωγραφικά απομονωμένο και αντιμετωπίζοντας τόσο την Ινδία όσο και μια όχι πολύ απομακρυσμένη Ρωσία, η σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν θείο δώρο.

Η Σοβιετική Ένωση δεν έφτασε σε άμεση επαφή με το Πακιστάν – χωρίστηκαν από μια στενή λωρίδα επικράτειας στα βορειοανατολικά όρια του Αφγανιστάν γνωστά ως Διάδρομος Wakhan.

Οι Σοβιετικοί δεν μπορούσαν να απειλήσουν σοβαρά το Πακιστάν από αυτή την κατεύθυνση, αλλά η σχέση των ΗΠΑ με το Πακιστάν κατέστησε το Αφγανιστάν ως μόνιμο στόχο σοβιετικού συμφέροντος .

Οι σοβιετικοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν στα τέλη του 1979, αλλά από πολύ πριν προσπαθούσαν να επηρεάσουν τους Αφγανούς και μετά την εισβολή τους, αποτελούσαν άμεση απειλή για το Πακιστάν.

Η Κίνα, από την άλλη πλευρά, δημιούργησε κοινά σύνορα με το Πακιστάν.

Όπως οι Αμερικανοί, οι Κινέζοι ήταν ανήσυχοι για τη σχέση Ινδίας- Σοβιετικής Ένωσης. Ως εκ τούτου, η Κίνα κινήθηκε επίσης να βοηθήσει το Πακιστάν. Ήταν μια κατάσταση μπερδεμένη όπως η γεωγραφία, με τη Μαοϊκή Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες να υποστηρίζουν τη στρατιωτική δικτατορία του Πακιστάν και τους σοβιετικούς να υποστηρίζουν τη δημοκρατική Ινδία.

Από την άποψη της Ινδίας, η συνοριακή περιοχή μεταξύ Πακιστάν και Κίνας – δηλαδή το Κασμίρ – έγινε τότε στρατηγικά κρίσιμο ζήτημα θεμελιώδους εθνικού ενδιαφέροντος.

Μετατόπιση των συμμαχιών και των διαρκών συμφερόντων

Το 1992, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε και η Ινδία έχασε το αντίβαρό της στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παρατήρησε ανησυχητικά την άνοδο στην κυβέρνηση του Αφγανιστάν των Ταλιμπάν, φίλα προσκείμενων στο Πακιστάν – αντικαθιστώντας τους Σοβιετικούς συμμάχους της Ινδίας – αλλά δεν είχε την δύναμη να κάνει τίποτα σημαντικό.

Η αδιαφορία των Ηνωμένων Πολιτειών και η συνεχιζόμενη σχέση της με το Πακιστάν ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικές για την Ινδία.

Στη συνέχεια, το 2001 ήταν ένα έτος αποσαφήνισης στο οποίο το ισοζύγιο μετατοπίστηκε εκ νέου. Η επίθεση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών από την Αλ Κάιντα έφερε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σύγκρουση με τους Ταλιμπάν. Πιο σημαντικό, τέντωσε την αμερικανική σχέση με το Πακιστάν σχεδόν στο σημείο θραύσης.

Τα αμερικανικά και ινδικά συμφέροντα ευθυγραμμίστηκαν ξαφνικά. Και οι δύο ήθελαν το Πακιστάν να είναι πιο επιθετικό εναντίον ριζοσπαστικών ισλαμικών ομάδων.

Η επανευθυγράμμιση των σχέσεων της Ινδίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτέλεσε ωστόσο μια θεμελιώδη αλλαγή στην ινδική γεωπολιτική. Η Ινδία εξακολουθεί να είναι ένα νησί που περιβάλλεται από ένα βουνό. Το πρωταρχικό της ενδιαφέρον εξακολουθεί να είναι η ενότητά του, κάτι που κινδυνεύει πάντα λόγω της εσωτερικής γεωγραφίας της υποηπείρου.

 

Το πρόβλημα είναι το μεταναστευτικό και όχι το προσφυγικό

0

Του Λέανδρου Ρακιντζή* liberal.gr

Κυριακή 08 Σεπτεμβρίου 2019, 00:02
Χρησιμοποιώντας τον όρο προσφυγικό,  δεν κυριολεκτούμε, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς, που μπαίνουν στη χώρα  μας  λαθραία  δεν είναι  πρόσφυγες, με την σχετική έννοια  που δίνουν οι διεθνείς συνθήκες. Αλλά οικονομικοί μετανάστες, κυρίως  από χώρες της Αφρικής, που βλέπουν τη χώρα μας, ως χώρα διελεύσεως  για να  περάσουν στη Γερμανία.

Επομένως, θάπρεπε να το λέμε μεταναστευτικό. Φαίνεται, ότι στις χώρες της Αφρικής κυκλοφορεί η φήμη, ότι η Ελλάδα είναι πολύ εύκολη χώρα διελεύσεως για την Ευρώπη, γιατί δώσαμε δείγματα  ότι έχοντας τεράστια θαλάσσια  σύνορα  δεν μπορούμε  να τα διαφυλάξομε με επιτυχία. Και συνεπώς, αποτελούμε την  ασφαλέστερη και φθηνότερη  δίοδο για μετανάστευση σε άλλη χώρα. Που σημαίνει  μόνιμη εγκατάσταση και εργασία.

Κανένας  εν τω μεταξύ, από του τωρινούς οικονομικούς μετανάστες,  δεν είναι διατεθειμένος να παραμείνει στην Ελλάδα για εργασία. Γιατί δεν υπάρχουν δουλειές με ικανοποιητική αμοιβή. Και όσοι από αυτούς  έχουν εγκλωβιστεί  στη χώρα μας, πληρώνονται στα όρια της υποτυπώδης συντηρήσεως  ή καταφεύγουν στη μικροεγκληματικότητα  ή στο υπαίθριο μικρεμπόριο.

Στο παρελθόν  είχαμε υποστεί εισβολές  μεταναστών από τα χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού από τους οποίους  πολλοί  Αλβανοί, που ασχολήθηκαν κυρίως με την οικοδομή παρέμειναν στη χώρα  μας και αφομοιώθηκαν. Γιατί δεν υπήρχε θρησκευτικός φανατισμός. Ενώ όλοι οι άλλοι επέστρεψαν στις χώρες τους,  κάποιες δε χήρες με τη σύνταξη του Έλληνα συζύγου τους…

Η πρόταση  να εγκατασταθούν  οικονομικοί μετανάστες  στην ύπαιθρο για να καλλιεργήσουν εγκαταλελειμμένες εκτάσεις δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας, γιατί αυτοί στη χώρα τους δεν ήταν  καλλιεργητές. Και λόγω θρησκευτικού φανατισμού,  δεν μπορούν να αφομοιωθούν από το λοιπό πληθυσμό. Αντίθετα, οι Σύριοι πρόσφυγες, που πολλοί είναι χριστιανοί μπορούν να εγκατασταθούν με επιτυχία στην ύπαιθρο.

Για να είμαστε όμως, ακριβείς, πρόσφυγας είναι αυτός που για να σώσει τη ζωή του, που κινδυνεύει  από εμπόλεμη κατάσταση ή εμφύλιο πόλεμο. Και για αυτό  καταφεύγει σε γείτονα χώρα  και ζητά προσφυγικό άσυλο, για το οποίο έχουν υπογραφεί πολλές διεθνείς συνθήκες. Και επιπλέον, υπάρχει  η Διεθνής Αρμοστεία Προσφύγων, που φροντίζει για τους πρόσφυγε και που  στη χώρα μας με τις διεθνείς ΜΚΟ  έχει ενεργό ανάμειξη  στη διαχείριση  του προσφυγικού ζητήματος.

Πραγματικοί πρόσφυγες  είναι μόνο οι Σύριοι, που κανονικά αποκτούν την ιδιότητα του πρόσφυγα μόνο στη Τουρκία, αλλά εμείς κατά οικονομία τους θεωρούμε πρόσφυγες. Την δε ιδιότητα του πρόσφυγα  αποκτούν με απόφαση  της επιτροπής ασύλου. Σε ό τι όμως αφορά στην διαδικασία, υπάρχουν πληροφορίες  ότι δεν χορηγήθηκε άσυλο σε τρεις Συρίους χριστιανούς.

Όλοι εισέρχονται λαθραία στη χώρα μας δηλώνουν πρόσφυγες  και μέχρι να αποφασίσει η επιτροπή παραμένουν στο τόπο εισόδου, διαμένουν στα χοτ-σποτ, όπου και διατρέφονται  και λαμβάνουν επίδομα 400 ευρώ το μήνα, το οποίο στέλνουν με τη western union κατ’ ευθεία στο χωριό τους.

Η διαδικασία στις επιτροπές ασύλου καθυστερεί πολύ με αποτέλεσμα  οι αιτούντες άσυλο να παραμένουν για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα στα χοτ –σποτ  με  οικογένειες τους και μικρά παιδιά, που   πηγαίνουν  στα πλησιέστερα ελληνικά σχολεία, τους παρέχεται δε εξαιρετική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στα δημόσια νοσοκομεία κατά προτίμηση έναντι των Ελλήνων, πρακτική που έχει προκαλέσει διαμαρτυρίες, όπως και για κάποιες αλαζονικές συμπεριφορές μελών ΜΚΟ.

Η πλειοψηφία  των οικονομικών μεταναστών, που προέρχονται κυρίως από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής,  είναι νέοι, άγαμοι και μωαμεθανοί και υπάρχουν υπόνοιες, ότι σαυτούς υποκρύπτονται τζιχαντιστές, ενώ οι πραγματικοί πρόσφυγες  συνήθως έρχονται οικογενειακώς, γιαυτό  σε περίπτωση ναυαγίων  πνίγονται παιδιά.

Η κατάσταση στα χοτ-σποτ στη Λέσβο, Χίο και Σάμο λόγω του ότι φιλοξενούν  πολύ περισσότερους από τις προβλεπόμενες θέσεις, είναι πολύ δύσκολη  ενόψει του επερχομένου χειμώνα. Και δεν υπάρχουν προοπτικές  αμέσων λύσεων, γιατί κάθε πρόνοια ξεπερνιέται από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό νέων αφίξεων.

Ήδη 1300 άτομα  μεταφέρθηκαν από τη Μόρια στη Νέα Καρβάλλη, αλλά αυτό μεταφέρει απλά  το πρόβλημα. Σε κάθε όμως περίπτωση πρέπει να συνεχισθεί  η διασπορά στην ενδοχώρα, γιατί τα μεγάλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου έχουν υπερκορεσθεί από μετανάστες  και δεν αντέχουν άλλες αφίξεις, για να μη  να έχομε  τον χειμώνα ανατροπή της αναλογίας  μεταξύ ντόπιων και προσφύγων.

Η στάση  των κατοίκων των νησιών,  που αρχικά  αγκάλιασαν  και φιλοξένησαν τους πρόσφυγες  έγινε πλέον πολύ επιφυλακτική, γιατί φοβούνται, ότι  θα εγκλωβιστούν στη χώρα μας και θα παραμείνουν  εσαεί  και εφόσον δεν μπορούν να αφομοιωθούν κυρίως λόγω θρησκευτικού φανατισμού  ούτε είναι δυνατόν να βρεθούν εργασίες γι’  αυτούς  θα έχομε φτώχεια και εγκληματικότητα  και ενδεχομένως  θα προκύψουν εθνικοί κίνδυνοι. Άρχισαν δε εκτός των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας  και ψηφισμάτων, και  κάποιες μικροσυμπλοκές, που θα ενταθούν όταν οι μετανάστες αρχίζουν να συγχρωτίζονται με τους ντόπιους.

Στο Βαθύ της Σάμου, που το χοτ-σποτ βρίσκεται στις παρυφές της πρωτεύουσας  και φιλοξενεί  περίπου 5000 μετανάστες, όσο περίπου και πληθυσμός της πόλης , οι οποίοι κυκλοφορούν κυρίως στη παραλία   με τις γυναίκες  να φορούν  μαντίλες νομίζεις, ότι βρίσκεσαι σε μουσουλμανική πόλη. Οι κάτοικοι των πέριξ χωριών αντιδρούν έντονα στη προγραμματισμένη δημιουργία δεύτερου χοτ-σποτ σε μικρή σχετικά απόσταση από το άλλο, γιατί  έτσι θα έχομε  πυκνή συγκέντρωση μεταναστών  σε συνεχόμενο χώρο και διαιώνιση του προβλήματος. Εθνικά σκόπιμο θα ήταν η επανεξέταση της δημιουργίας του νέου χοτ-σποτ.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί το γεγονός, ότι φιλοξενεί 3.500.000 πρόσφυγες, τους οποίους μπορεί να διοχέτευση μόνο στην Ελλάδα, που με τις παρούσες συνθήκες θα εγκλωβιστούν εδώ, ως διαπραγματευτικό εργαλείο για να επιτύχει διάφορα οφέλη  δια των συνεχών διαπραγματεύσεων  και απειλεί  με δηλώσεις του Ερτνογάν ότι θα ανοίξει το δρόμο για την Ευρώπη, εάν δεν  λάβει οικονομική βοήθεια για τους Σύριους πρόσφυγες. ..

Η συνολική λύση του προβλήματος είναι ζήτημα γεωπολιτικό. Η εθνική κυβέρνηση το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να λάβει μέτρα, ώστε να μεν επωμίζονται όλο το βάρος του μεταναστευτικού  προβλήματος μόνο τα νησιά του Αιγαίου. Εκείνο που μπορεί να γίνει για να σταματήσει η ροή νέων αφίξεων να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα, ώστε να γίνει πεποίθηση στους ήδη εδώ μετανάστες  και αυτοί να ειδοποιήσουν τους επίδοξους μετανάστες, ότι υπάρχει κίνδυνος να εγκλωβιστούν εδώ χωρίς καμιά διέξοδο και προοπτική, για να αναζητήσουν άλλη χώρα διελεύσεως.

Σε κάθε περίπτωση τα μέτρα φυλάξεως των συνόρων  πρέπει να είναι συνεχή με εθνικά μέσα και όχι με τη FRONTEX ,που εκτελεί ρόλο ναυαγοσώστη, να διατάσσονται και εκτελούνται οι απελάσεις των παρανόμων μεταναστών  και να αποτρέπονται οι ντόπιοι να απασχολούν παρανόμους μετανάστες.

 *Ο κ. Λέανδρος Τ.Ρακιντζής είναι Αρεοπαγίτης ε.τ.

https://www.liberal.gr/apopsi/to-problima-einai-to-metanasteutiko-kai-ochi-to-prosfugiko/265569

Η μεγάλη εικόνα των σχέσεων με ΗΠΑ: Γιατί θα πλησιάζουν όλο και πιο πολύ στην Ελλάδα;

0

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ (*)

Στιγμιότυπο από την πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Εμπορίου Γουίλμπορ Ρος στην Αθήνα. Photo via Twitter, @AmChamGr

SEPTEMBER 7, 2019

Το αμερικανικό mindset που επηρεάζει τη λήψη αποφάσεων για θέματα εξωτερικής πολιτικής, συναρτάται από τέσσερις κυρίαρχες σχολές σκέψης. Από τον χαμιλτονισμό, τον τζακσονισμό, τον ουιλσονισμό και τον τζεφερσονισμό.

Κάθε μία από αυτές τις ”νοοτροπίες” έχει δικά της χαρακτηριστικά. Πώς αυτό επηρεάζει ουσιαστικά; Είναι οι διαφορές που είχε ο Roosevelt από τον Kennedy, ο Reagan από τον Obama, ο Trump από τον Wilson. Χρειάζεται εδώ, να φανταστούμε τις ΗΠΑ ως μια Cadillac η οποία αλλάζει ταχύτητες εντός μιας προκαθορισμένης πορείας. Αυτές οι σχολές σκέψης, είναι οι ταχύτητες.

H ρεαλιστική προσέγγιση θα είναι αυτή που θα κυριαρχήσει στις ΗΠΑ και η εξοικονόμηση πόρων που απαιτεί αυτή η μετάβαση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, συμφέρει την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ο χαμιλτονισμός, είναι ουσιαστικά ο κόσμος ο οποίος προέκυψε από το 1947 έως και το 1992. Η ρεαλιστική διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής από πλευράς Ουάσινγκτον. Ένας διεθνισμός ο οποίος με οικονομικά μέσα και παροχή συλλογικών αγαθών, διαμόρφωσε κίνητρα σε κάθε χώρα να επιθυμεί να ακολουθεί αυτήν την Cadillac.

Ο ουιλσονισμός, είναι πιο πολύ ιδεαλισμός και όταν η Cadillac πάει με αυτήν την ταχύτητα, ασχολείται με πιο ιδεαλιστικά θέματα, όπως η προώθηση του αμερικανικού τύπου δημοκρατίας στον κόσμο. Οι διεθνείς οργανισμοί τύπου ΟΗΕ αλλά και η εγκαθίδρυση της πολυμερούς διπλωματίας, είναι απότοκα αυτής της σκέψης.

Ο τζακσονισμός είναι η αμερικανική λαϊκή δεξιά. Ουσιαστικά, ρέπει προς τον απομονωτισμό και θεωρεί ”ξένο” οτιδήποτε μη αμερικανικό. Σε περίπτωση απειλών, η τιμωρία γίνεται πολιτική για τις ΗΠΑ.

Ο τζεφερσονισμός, είναι εκείνη η σχολή σκέψης η οποία μεριμνά πιο πολύ για τις ατομικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα και στηρίζεται στη μεγάλη καχυποψία έναντι της λειτουργίας του κράτους και κυρίως, στην οποιαδήποτε παρέμβαση των ΗΠΑ εκτός συνόρων. Ας θυμηθούμε τον αποχαιρετιστήριο λόγο του Eisenhower ο οποίος προειδοποίησε πως αν στρατικοποιηθεί η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τότε το αμυντικό σύμπλοκο (βιομηχανία) θα στερήσει τις ελευθερίες των Αμερικανών πολιτών. Αυτή η Cadillac λοιπόν, για λόγους εσωτερικούς και εξωτερικούς (όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει το δίλημμα του Putnam) εναλλάσσει κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, αυτές τις σχολές σκέψεις οι οποίες γίνονται πλαίσια χάραξης εξωτερικής πολιτικής. Η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν μικρά σημεία για τον αμερικανικό χάρτη. Ο αμερικανικός χάρτης δεν είναι όπως ο δικός μας. Κοιτούν τον πλανήτη εκ του ασφαλούς οι Αμερικανοί, πέραν από τον Ατλαντικό Ωκεανό και πέραν από τον Ειρηνικό. Ωστόσο ενδιαφέρονται για όλες εκείνες τις ”γειτονιές” των οποίων επηρεάζουν το δρομολόγιο αυτής της Cadillac.

Το 1996, το Ίδρυμα Βουδούρη σε συνεργασία με το Tufts και το Institute for Foreign Policy Analysis, οργάνωσαν ένα εξαιρετικό συνέδριο το οποίο σαφώς -μαζί με άλλα- έχουμε ξεχάσει τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο. Αυτό το συνέδριο αφορούσε τις Ελληνοαμερικανικές Σχέσεις και την ασφάλεια στην περιοχή. Ένας εκ των ομιλητών, ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος, ο John Kornblum ο οποίος ουσιαστικά, μας έδωσε τον χάρτη του δρομολογίου της Cadillac για τα επόμενα -τότε- χρόνια. Ανέφερε πως η Αμερική, δεν κοιτάει ως αυθύπαρκτα τα ζητήματα στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Δεν ατενίζει για παράδειγμα τα Ελληνο-τουρκικά και το Κυπριακό σαν ξεχωριστά ζητήματα, αποκομμένα από το τι γίνεται σε άλλες, διπλανές “γειτονιές”. Ταυτόχρονα, ο Kornblum μας έδωσε δηλαδή και τον λόγο για τον οποίον η Τουρκία ήταν πολύ σημαντική χώρα για τις ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 90′ αλλά και για τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα.

Όσοι ασχολούνται βαθιά με τα Ελληνοαμερικανικά ζητήματα, θα θυμούνται πως η βιασύνη του πρώην προέδρου των ΗΠΑ (Obama) να λύσει το Κυπριακό ακόμη και τις πρώτες μέρες του Νοέμβρη του 2016, οφειλόταν στην άποψη εκείνης της κυβέρνησης των ΗΠΑ πως το Κυπριακό είναι “game changer” για άλλα ζητήματα της περιοχής (π.χ Συρία, Αραβοϊσραηλινή διένεξη κτλ).

Η εποχή όπου η Cadillac πορευόταν με ταχύτητες ουϊλσονικές και τζεφερσονικές, έχει παρέλθει. Σύντομα βέβαια θα παρέλθει και η τάση που επανήλθε με την άνοδο του Αμερικανού προέδρου Trump για έναν ιδιότυπο απομονωτισμό με έντονα τζακσονικά στοιχεία. Τι μένει;

Να ανοίξει ένας νέος κύκλος. Ο χαμιλτονισμός είναι η μόνη λύση για τις ΗΠΑ. Δοκιμασμένη συνταγή και άκρως επιτυχημένη. Με βάση αυτόν, η Αμερική δε χρειάστηκε ποτέ να δαπανήσει χρήματα για όπλα χερσαίων και μαζικών εισβολών σε ξένα εδάφη. Διατήρησε μια έξυπνη στρατηγική ενισχύοντας το ναυτικό και βέβαια, τις βάσεις οι οποίες αποτρέπουν την οποιαδήποτε ”αταξία”.

Ο ήπιος διεθνισμός, είναι προ των πυλών και πάλι και ο λόγος είναι απλός. Οι ΗΠΑ πρέπει να ανταγωνιστούν δυνάμεις όπως η Κίνα και μακροπρόθεσμα η Ινδία. Πρέπει να αποδείξουν ότι η Αμερική είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα και καλό βιοτικό επίπεδο στον κόσμο. Η οικονομική αναδιάρθρωση του πλανήτη, είναι θέμα ετών. H Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται εντός του δρομολογίου της Cadillac και είναι σίγουρα εντός της συνεχώς υπό διαμόρφωση νέας αμερικανικής στρατηγικής.

Η Αμερική είναι ακόμη πολύ νέα στις διεθνείς υποθέσεις και αυτό οφείλουμε να το έχουμε υπόψιν μας γιατί διάφοροι στην Ελλάδα προτείνουν ”εναλλακτικές” καθώς προμηνύουν το ”τέλος της αμερικανικής ιστορίας”. Αυτό που η Αμερική θα αλλάξει σίγουρα, είναι τα μείγματα. Ο άκρατος διεθνισμός οδήγησε στο να χάσει η Αμερική το πάνω χέρι εντός πολυμερών οργανισμών. Η δε άκρατη ελευθεροπληξία που προκλήθηκε από τη μανία για δημιουργία κινημάτων και διάφορων οργανώσεων, οδήγησε εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες να μην εμπιστεύονται καν τα κράτη και να διαμορφώνουν ένα παράλληλο σύστημα.

Η Ουάσονγκτον θα ισορροπήσει και ως εκ τούτου θα σταματήσει να ”χρυσοπληρώνει” χώρες που νομίζουν ότι είναι γεωστρατηγικά μονοπώλιο και αναντικατάστατες. Η ιστορία της διεθνούς πολιτικής έχει αποδείξει ότι τίποτε δεν είναι αναντικατάστατο.

Η Τουρκία είναι μια χώρα που δεν έχει μακροπρόθεσμα τα ίδια συμφέροντα με τις ΗΠΑ. Η Τουρκία προσπαθεί να επεκταθεί και αυτή η προσπάθεια, είναι κόντρα στη ροή του διεθνούς συστήματος ισορροπίας δυνάμεων. Η Cadillac επιλέγοντας την ταχύτητα του χαμιλτονισμού, σημαίνει ότι δε θα καίει πολλά καύσιμα. Η Τουρκία είναι πολύ ακριβή για την χρήση που θα ήθελε η Ουάσινγκτον και αυτό δεν είναι θέμα Ερντογάν. Ο Ερντογάν όσο και αν καθίσει στην εξουσία που ο ίδιος έχει διαμορφώσει, η Τουρκία σε 30 έτη από τώρα θα είναι πάνω από 110 εκατομμύρια σε πληθυσμό. Οι μεγάλες δυνάμεις, επιθυμούν χώρο τον οποίον κράτη σαν την Τουρκία, διεκδικούν. Στο τέλος, κερδίζει ο ισχυρότερος. Οι ΗΠΑ θα εντάξουν κράτη όπως την Ελλάδα και την Κύπρο εντός του δρομολογίου τους το οποίο έχει προορισμό τη διατήρηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Ελλάδα και Κύπρος δεν έχουν αλαζονικές απαιτήσεις όπως η Τουρκία. Δεν έχουν συντελεστές γεωπολιτικού δυναμικού που είναι απειλητικοί για την ισορροπία ισχύος της ευρύτερης γειτονιάς, όπως η Τουρκία. Κατά παράδοξο τρόπο, στο νέο σύστημα ισορροπίας δυνάμεων που αναδύεται, ο πιο ”ανίσχυρος” κερδίζει. Είναι η περίοδος των μικρών και μεσαίων δυνάμεων. Σαφώς ο ισχυρός προτιμά τις διμερείς σχέσεις γιατί εκμεταλλεύεται την ασυμμετρία των σχέσεων με κάποιο πιο αδύναμο κράτος. Ασύμμετρες ήταν και θα είναι οι Ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Ωστόσο, ήταν και είναι ασύμμετρες στα πάντα.

Τα χρήματα που η Αμερική δαπάνησε στην Ελλάδα συνολικά στο Σχέδιο Μάρσαλ, άγγιξαν τα 2 δις δολάρια. Εξωπραγματικό ποσό για το σύνολο των δαπανών των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Εντελώς ασύμμετρη είναι σήμερα η αμερικανική κατανόηση στις ελληνικές ανησυχίες, καθώς είμαστε πιο αδύναμοι από ό,τι ήμασταν τη δεκαετία του 90′ αλλά τώρα έχουμε πιο σημαντικό ρόλο για τις ΗΠΑ και έχουμε ανεβάσει τις γεωπολιτικές μας μετοχές.

Το μέλλον των Ελληνοαμερικανικών σχέσεων θα είναι ακόμη καλύτερο, δεδομένων των εσωτερικών και των εξωτερικών συνθηκών που συναρτούν τη διεθνή πολιτική σκακιέρα. Ας μην ξεχνάμε τουλάχιστον τον Κοrnblum ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ μας έδωσε τον τρόπο να κινηθούμε.

Πρωτοβουλίες περιφερειακές. Όχι όπως αυτές της δεκαετίας του 90′. Η Ελλάδα χρειάζεται άμεσα να εκπονήσει σχέδιο το οποίο θα ανασυγκροτεί τον γεωπολιτικό της περίγυρο ο οποίος συναρτάται από τα Βαλκάνια, (και τα ασταθή Δυτικά Βαλκάνια και τα Ανατολικά Βαλκάνια που μας εξασφαλίζουν λόγο στη Μαύρη Θάλασσα) το Αιγαίο, την Κύπρο, την Αίγυπτο και την Εγγύς Ανατολή. Τα τριμερή μας σχήματα χρειάζεται να ολοκληρωθούν σε ένα σχήμα στο οποία η Αθήνα θα έχει συντονιστικό ρόλο και τότε θα μπορούμε να πούμε με μεγάλη βεβαιότητα ότι η Ελλάδα και Κύπρος μπορούν να γίνουν σταθμός για την Cadillac σε μια περιοχή που είναι  κομβική για την αμερικανική πολιτική στην Ασία, η οποία αποτελεί και τον προορισμό της.

(*) Διεθνολόγος–Συντονιστής Παρατηρητηρίου Ανατολικής Μεσογείου (Τομέας Ρωσίας-Ευρασίας και Ν/Α Ευρώπης) στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων.

Πηγή: Η μεγάλη εικόνα των σχέσεων με ΗΠΑ: Γιατί θα πλησιάζουν όλο και πιο πολύ στην Ελλάδα; https://hellasjournal.com/2019/09/i-megali-eikona-ton-scheseon-me-ipa-giati-tha-plisiazoyn-olo-kai-pio-poly-stin-ellada/

Επικίνδυνο μέτωπο ανοίγει το Ισραήλ στο Ιράκ

0

euro2day.gr/stratfor

Οι επιθέσεις κατά φιλο-ιρανικών εγκαταστάσεων στη χώρα μπορούν να οδηγήσουν σε περιφερειακή ανάφλεξη με απρόβλεπτες συνέπειες. Γιατί το Ιράκ δεν μοιάζει με τη Συρία. Ποιες είναι οι στρατηγικές και οι κίνδυνοι. Πώς εμπλέκονται περιφερειακοί παίκτες.

Αυτό οδηγεί στην υποψία ότι το Ισραήλ μπορεί να επεκτείνει την εκστρατεία του κατά του Ιράν από τη Συρία στο Ιράκ, ως μέρος της στρατηγικής του για να ελέγξει την απειλή από την Ισλαμική Δημοκρατία. Αν, όμως, το Τελ Αβίβ σχεδιάζει να μεταφέρει την μάχη κοντύτερα στο Ιράν, επεκτείνοντας τις επιχειρήσεις του στο Ιράκ, θα ανακαλύψει ότι η χώρα είναι πολύ μεγαλύτερη πυριτιδαποθήκη από τη Συρία, μια πραγματικότητα που θα έχει τεράστιες επιπτώσεις για τον φανατικό του σύμμαχο, τις ΗΠΑ, αλλά και για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή.

Μια ιστορία μυστηρίου

Ας δούμε τα επεισόδια. Μια έκρηξη σημειώθηκε σε βάση του Population Mobilization Unit (PMU) κοντά στην Amerli στην επαρχία Salahuddin βόρεια της Βαγδάτης στις 19 Ιουλίου. Κάποιες τοπικές πηγές κατηγόρησαν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αρκετές ημέρες αργότερα, εμφανίστηκαν αναφορές για εκρήξεις σε άλλη βάση του PMU στην Camp Ashraf, πιο κοντά στα ιρανικά σύνορα. Μετά, στις 12 Αυγούστου, μια πυροδότηση τίναξε στον αέρα μια αποθήκη πυρομαχικών που συνδέεται με το PMU, νότια της Βαγδάτης, κοντά στην στρατιωτική βάση al-Saqr. Πιο πρόσφατα, στις 20 Αυγούστου, σημειώθηκαν εκρήξεις σε εγκαταστάσεις όπλων κοντά στην ιρακινή αεροπορική βάση Balad, 80 χιλιόμετρα βόρεια της Βαγδάτης, σε σημεία που σχετίζονται με τον PMU.

Δορυφορικές φωτογραφίες έχουν δείξει ότι σε κάθε μια από αυτές τις τοποθεσίες υπήρξαν σημαντικές ζημιές, με κάποια στοιχεία να συνηγορούν ότι η καταστροφή οφείλεται σε αεροπορικά πλήγματα.

Η ιρακινή κυβέρνηση διστάζει να αποδώσει ευθύνες, αν και δήλωσε ότι η έκρηξη της 12 Αυγούστου οφείλεται σε επίθεση drone και ο πρωθυπουργός Adel Abdul-Mahdi απείλησε να καταρρίψει οποιοδήποτε αεροσκάφος ή ιπτάμενο αντικείμενο επιχειρήσει άλλη επίθεση.

Αν αποδειχθεί ότι οι εκρήξεις δεν ήταν απόρροια ατυχήματος τα βλέμματα θα στραφούν στο Ισραήλ, κυρίως επειδή έχει το κίνητρο, τα μέσα και την ευκαιρία να διεξάγει τέτοιες επιχειρήσεις. Κάθε ένα από τα σημεία έχει συνδεθεί με ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους ή ρουκέτες, των οποίων η συσσώρευση στο Ιράκ έχει αποκαλυφθεί αρχικά από το Reuters τον Αύγουστο του 2018. Το περιστατικό στις 12 Αυγούστου, για παράδειγμα, συνέβη σε αποθήκη που σχετίζεται με την πολιτοφυλακή Sayyid al-Shuhada η οποία συνδέεται στενά με τους ιρανούς Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) και τη συμμαχική προς το Ιράν ιρακινή Badr Organization.

Το Ισραήλ έχει ισχυρό στρατιωτικό κίνητρο να χτυπήσει αυτές τις θέσεις. Το Ιράν προσπαθεί να μεταφέρει κάποια από τα όπλα του στο Ιράκ, μετά τις επανειλημμένες ισραηλινές επιθέσεις που δέχθηκε στη Συρία. Το Ιράν, που προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή του στο Ιράκ, θέλει να εγκαταστήσει ένα νέο μέτωπο ώστε να αποτρέψει τις ισραηλινές επιθέσεις στον εξοπλισμό του. Το Ισραήλ, με τη σειρά του, έχει λόγους να τηρεί επιθετική στάση ώστε να αποτρέψει αυτή την συγκέντρωση οπλισμού και να σταματήσει την δημιουργία ενός νέου θεάτρου επιχειρήσεων διαχωρισμένου από το μέτωπο του Λιβάνου και την Χεζμπολάχ.

Επιπρόσθετα των στρατιωτικών κινήτρων, το Τελ Αβίβ έχει και πολιτικά κίνητρα για τις επιθέσεις. Το Likud, το κυβερνών κόμμα, αξιοποιεί τις προειδοποιήσεις του πρωθυπουργού Μπ. Νετανιάχου, από το Σεπτέμβρη του 2018, ότι το Ισραήλ θα αναλάβει δράση στο Ιράκ, προκειμένου να κερδίσει εθνικιστικές ψήφους στις εκλογές της 17ης Σεπτεμβρίου. Η αναμέτρηση θα είναι αμφίρροπη και κάθε ψήφος μετρά.

Το Ισραήλ έχει και τα μέσα για τέτοια χτυπήματα. Η αντικατασκοπία του θα μπορούσε να σκοπεύσει τους στόχους ή να διεξάγει επίγεια σαμποτάζ. Η αεροπορία του διαθέτει όπλα τελευταίας τεχνολογίας, τα οποία επέδειξε σε χτυπήματα στη Συρία εναντίων ιρανικών δυνάμεων.

Τέλος, το Ισραήλ έχει την ευκαιρία. Πετούν τα ίδια αεροσκάφη με τους συμμάχους τους, τις ΗΠΑ, κάτι που κάνει πιο δύσκολο να αποκαλυφθεί ότι τα χτυπήματα έγιναν από αυτό. Οι αμερικανοί είναι ενεργοί στο Ιράκ με συνεχείς επιθέσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους. Ακόμα και αν οι ιρακινοί μπορούσαν να αναγνωρίσουν τα αεροσκάφη ως «εχθρικά ισραηλινά», εν μέσω ίδιων τύπων αμερικανικών μαχητικών, δεν έχουν τα αντιαεροπορικά συστήματα ή αεροπορία ικανή να τα σταματήσει, μια χτυπητή αντίθεση με τη Συρία, όπου ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα παρεμποδίζουν τις ισραηλινές επιχειρήσεις. Επιπρόσθετα, η συσσώρευση ιρανικών πόρων στο Ιράκ είναι στα πρώτα στάδια. Χτυπώντας τώρα, έχει μεγαλύτερη δυνατότητα να πλήξει την Τεχεράνη απ’ ότι αν περίμενε να εγκατασταθούν πλήρως οι ιρανικές δυνάμεις.

Μπερδεμένο κουβάρι

Σε ένα τέτοιο σενάριο ιρακινοί από διαφορετικές πολιτικές ομάδες (περιλαμβανομένων εθνικιστών όπως το Muqtada al-Sadr, φιλοιρανών όπως το Hadi al-Ameri και αντι-ιρανών) θα ενωθούν για να πιέσουν τον Abdul-Mahdi να αποτρέψει αυτές τις παραβιάσεις της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η πίεση αυτή, βεβαίως, θα επιδεινώσει την αναταραχή στο ιρακινό πολιτικό σύστημα δημιουργώντας πολιτικά προβλήματα για τη Βαγδάτη με δυο πρωτεύουσες που δεν μπορεί να δυσαρεστήσει: την Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη.

Κάποιοι θα επιδιώξουν να τιμωρήσουν τις ΗΠΑ, καθώς το Ιράκ δεν μπορεί άμεσα να αντεπιτεθεί στο Ισραήλ. Αυτό θα κάνει πιο περίπλοκες τις σχέσεις ασφαλείας με τη Βαγδάτη και θα εκθέσει αμερικανικές δυνάμεις στη χώρα στον κίνδυνο αντεκδίκησης. Μια τέτοια βίαια αντίδραση θα μπορούσε να προέρθει από το PMU που στοχοποιείται στις επιθέσεις των drones και των αεροσκαφών, ιρανικές δυνάμεις στο Ιράκ ή ιρακινούς διαδηλωτές. Ως αποτέλεσμα επιχειρήσεις που συνδέονται με τις ΗΠΑ και υποδομές της που υπάρχουν στη χώρα θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τις εκδηλώσεις αντιαμερικανισμού.

Και ενώ οι ΗΠΑ είναι προφανής στόχος για τις φιλοιρανικές δυνάμεις στο Ιράκ, το ίδιο ισχύει και για άλλες χώρες που κινούνται πιο κοντά στο Ισραήλ, όπως η Σαουδική Αραβία, Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν. Τον Ιούνιο, ιρακινοί διαδηλωτές επιτέθηκαν στην πρεσβεία του τελευταίου στην Βαγδάτη όταν ο υπουργός Εξωτερικών αναφέρθηκε δημοσίως στην ιδέα ομολοποίησης των σχέσεων με το Ισραήλ. Αλλες πρεσβείες και υποδομές θα μπορούσαν επίσης να γίνουν στόχος. Αυτή η οργή θα μπορούσε να τορπιλίσει επενδυτικά σχέδια, όπως η κατασκευή ενός τεράστιου σταδίου στο Ιράκ από την Σαουδική Αραβία.

Η πίεση στο Ιράν

Άλλες ομάδες, ωστόσο, θα μπορούσαν να κατηγορήσουν το Ιράν και να πιέσουν την Βαγδάτη για τις σχέσεις της με την Τεχεράνη. Το PMU ενοχλεί εθνικιστές, Σουνίτες και αντι-ιρανικές παρατάξεις.

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να φέρουν το PMU εντός του πλαισίου ασφαλείας του Ιράκ, οι δυνάμεις αυτές εξακολουθούν να αντιστέκονται στον έλεγχο της Βαγδάτης, κάτι που περιλάμβανε και την άρνηση των περισσότερων ομάδων να υπακούσουν σε διαταγή της 1ης Αυγούστου που αφορούσε σε ενιαίους κανόνες εμπλοκής. Αυτό ανησύχησε πολλούς ιρακινούς που δεν αισθάνονται καλά με τη δύναμη του PMU. Κάποιοι πολίτες πιθανότατα θα θεωρήσουν την σχέση τους με το Ιράν και την άρνηση να ενσωματωθούν στον ιρακινό στρατό ως αιτία για τις ισραηλινές επιθέσεις. Αυτό στη συνέχεια θα πυροδοτήσει εσωτερικές εντάσεις στο Ιράκ και θα απειλήσει την ικανότητα της Βαγδάτης να διεξάγει επιχειρήσεις κατά πολλών στρατιωτικών ομάδων (περιλαμβανομένου του Ισλαμικού Κράτους) που παραμένουν στη χώρα. Επιπλέον θα πλήξει τις σχέσεις με το Ιράν.

Αν οι ισραηλινές δυνάμεις ξεκινήσουν εκτεταμένη εκστρατεία κατά ιρανικών θέσεων στο Ιράκ θα δημιουργήσουν προβλήματα στην Τεχεράνη. Θα μειωθεί η αξιοπιστία της περιφερειακής στρατηγικής της να χρησιμοποιεί συμμάχους πέραν της Χεζμπολάχ για τον περιορισμό του Ισραήλ. Αυτό με τη σειρά του θα έχει αντίκτυπο στο εσωτερικό: το εκστρατευτικό τμήμα των IRGC θα αντιμετωπίσει προκλήσεις αν αποτύχει να παράξει τα αποτελέσματα κατά του Ισραήλ που έχει υποσχεθεί.

Υπάρχει επίσης η προοπτική να γίνει ακόμα χειρότερη η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ. Αν η οργή των ιρακινών κατά του Ισραήλ αυξηθεί τόσο ώστε να υπάρξουν επιθέσεις σε αμερικανικές δυνάμεις ή εγκαταστάσεις, η απάντηση της υπερδύναμης ίσως ακόμα και να σύρει το Ιράν σε μια σύγκρουση η οποία θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε ευρύτερο πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν. Δεδομένου ότι η Τεχεράνη δεν ασκεί τον πλήρη έλεγχο των συμμάχων της στο Ιράκ (πολλοί εκ των οποίων έχουν την δική τους εγχώρια ατζέντα), αυτό δημιουργεί έναν δυνητικό κίνδυνο καθώς εξελίσσονται τα πράγματα, ειδικά αν οι ισραηλινές επιδρομές σκοτώσουν μεγάλο αριθμό ιρακινών πολιτών ή χτυπήσουν ιδιαίτερα «ευαίσθητους» στοχους που ανήκουν στο PMU. Ακόμα και χωρίς ένα περιφερειακό πόλεμο, υπάρχει ξεκάθαρος κίνδυνος το Ιράν να βρεθεί σε μια υψηλού διακυβεύματος σύγκρουση με το Ισραήλ στο Ιράκ.

Τι σημαίνουν αυτά για το Ισραήλ

Τέλος, για το Ισραήλ, η επιτυχημένη επέκταση του μετώπου στο Ιράκ θα ενθαρρύνει την αντι-ιρανική του στρατηγική, ειδικά καθώς χαίρει σταθερής στήριξης από τον σημερινό Λευκό Οίκο. Η χώρα μπορεί ενθαρρυνθεί να εξετάσει περισσότερο αποφασιστική δράση κατά του Ιράν πέρα από το Ιράκ. Μια επιλογή περιλαμβάνει δράσεις αντικατασκοπείας στην Υεμένη, όπου οι Χούτι γίνονται περισσότερο απαραίτητοι στην περιφερειακή στρατηγική της Τεχαράνης (όπως αποδείχθηκε πρόσφατα από την δωρέα ενός Χούτι στην αυξανόμενα πιεσμένη σε ότι αφορά την οικονομική κατάσταση Χεζμπολάχ, μια υψηλού προφίλ επίσκεψη στο Ιραν ενός εκ των ηγετών των ανταρτών).

Το Τελ Αβίβ ανησυχεί για την Υεμένη λόγω του φόβου ότι οι Χούτι θα μπορούσαν να στοχεύσουν ισραηλινά πλοία που περνούν το Bab el-Mandeb, το πέρασμα μεταξύ Υεμένης και Τσιμπουτί. Οι στενοί δεσμοί μεταξύ Ιράν και Χούτι, καθώς και η επιθυμία να χτιστούν σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία εναντιώνονται στους Χούτι, έχουν ενθαρρύνει το Ισραήλ να επεκτείνει την διανομή πληροφοριών για την Υεμένη με τον συνασπισμό του οποίου ηγείται η Σαουδική Αραβία.

Σε κάθε περίπτωση οποιαδήποτε ισραηλινή δράση στο Ιράκ έχει υψηλό ρίσκο δεδομένης της πιθανότητας να πυροδοτήσει περιφερειακό πόλεμο. Χτυπώντας ένα στόχο υψηλής αξίας, προκαλώντας μεγάλο αριθμό απωλειών ή απλά υποδαυλίζοντας μεγαλύτερη οργή κατά του ίδιου ή των ΗΠΑ, είναι παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν σε επιθέσεις κατά αμερικανικών στόχων και προσωπικού, αποσταθεροποιώντας το Ιράκ και δυνητικά αναγκάζοντας την Ουάσιγκτον να αντιδράσει με τρόπο που θα οδηγήσει την περιοχή σε πόλεμο.

Το Ισραήλ έχει καταφέρει να υλοποιήσει σημαντικό μέρος της αντι-ιρανικής στρατηγικής του στην Συρία χωρίς να προκαλέσει μεγάλη ανάφλεξη, αν όμως ξεκινήσει κάτι ανάλογο στο Ιράκ θα αντιμετωπίσει πολλούς νέους, αποκλειστικά ιρακινούς, κινδύνους.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1696236/epikindyno-metopo-anoigei-to-israhl-sto-irak.html

Ρατσιστές, κάντε κράτει. Δεν είναι μετανάστες ή πρόσφυγες, είναι άνθρωποι

1

Ο κρυφορατσισμός στην ελληνική κοινωνία υπάρχει. Αλλά δεν πρέπει να τον αφήσουμε να κυριαρχήσει. Να μην κοιτάμε το τέρας γιατί σύντομα θα του μοιάσουμε

Η άθλια, ρατσιστική επίθεση του στελέχους της ΝΔ, Θ. Γιάνναρου κατά Σύρου πρόσφυγα, αντιμετωπίστηκε όπως έπρεπε από το κόμμα που σήμερα κυβερνά. Σε αντίθεση με τα κακά αντανακλαστικά του ΣΥΡΙΖΑ (ποιος θα ξεχάσει τις αθλιότητες Πολάκη) η Νέα Δημοκρατία αντέδρασε άμεσα και διέγραψε το μέλος της που είχε και θέση στον τομέα υγείας του κόμματος.

Όταν αποκαλείς «μαϊμού» έναν πρόσφυγα δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Ούτε κι όταν προσπαθείς να ανασκευάσεις λέγοντας «μου ξέφυγε, ήταν εν θερμώ έκφραση».

Είναι ρατσισμός και είναι καραμπινάτος. Δεν είναι πλάκα στην παρέα (που έτσι κι αλλιώς δεν πρέπει να γίνεται), δεν είναι αστείο για να περάσει η ώρα ενός βολεμένου αστούλη που βλέπει τον μετανάστη, τον πρόσφυγα, τον έγχρωμο ως «μαϊμού» στη ζούγκλα.

Όμως, πέρα από τον Γιάνναρο, ο οποίος έλαβε την απάντηση που του αρμόζει, για ακόμη μια φορά πρέπει να μας απασχολήσει ο κρυφορατσισμός στην ελληνική κοινωνία. Και στο πολιτικό σύστημα φυσικά.

Ας ρίξει μια ματιά κανείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να δει τους «υποστηρικτές» του κάθε Γιάνναρου.

Ολους εκείνους που κάνουν «πλάκα» ή που είναι στο DNA τους ο ρατσισμός, ο φασισμός, τα πιο ευτελή και βρόμικα ανθρώπινα ένστικτα που μπορεί να έχει κανείς.

Ας διαβάσει τις αναρτήσεις και «επώνυμων» που παίζουν το ρόλο του social – μιντιακού «καθοδηγητή» ή διαμορφωτή της κοινής γνώμης.

Ή influencer όπως μάθαμε εσχάτως ότι λένε όσους με τις αναρτήσεις τους νομίζουν ότι φτιάχνουν τον κόσμο στα μέτρα τους.

Ας διαβάσουμε χωρίς παρωπίδες και θα δούμε πόσο μίσος κρύβεται, πόσος ρατσισμός, πόσοι Ελληνες πιστεύουν ακράδαντα ότι ο ελληνικός πολιτισμός (που είναι αυτός άραγε τα τελευταία εκατοντάδες χρόνια;) πλήττεται άμεσα από τις «μαϊμούδες» ή τις «κατσαρίδες».

Τους μετανάστες και τους πρόσφυγες δηλαδή που είτε είναι διωγμένοι από τις πατρίδες τους ή που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και αναζητούν μια καλύτερη τύχη.

Ναι, όσο κι αν βάζουμε το κεφάλι στην άμμο όπως η στρουθοκάμηλος, υπάρχει πολύ μίσος στην ελληνική κοινωνία.

Για το διαφορετικό, για το παράξενο, για το άγνωστο.

Ακόμη και αν αυτό είναι άνθρωποι. Κατατρεγμένοι, πονεμένοι, πεινασμένοι, θαλασσοπνιγμένοι, με μικρά παιδιά που έχουν χαθεί στο Αιγαίο.

Με γυναίκες, πατέρες ή μανάδες που τους άφησαν στην πείνα σε κάποιο κατεστραμμένο σπίτι της Συρίας, του Πακιστάν ή του Αφγανιστάν.

Ναι, έχουν και οι «μαϊμούδες» μάνα κύριοι που σπέρνετε το μίσος σας και ρίχνετε τη χολή σας χωρίς να αντιλαμβάνεστε τι κακό κάνετε στην ελληνική κοινωνία.

Ξεχνάτε όλοι εσείς ότι υπάρχετε γιατί εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες πήγαν μετανάστες. Οι πατέρες και οι μάνες σας ήταν. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες, οι θείοι, οι φίλοι και οι γείτονές σας στο χωριό.

Ηταν κι αυτοί «μαϊμούδες» και «κατσαρίδες»;

Ηταν ζώα που έπρεπε να τους πνίξουν σε κάποια θάλασσα ή να τους «καθαρίσουν» σε κάποιο κρεματόριο;

Ο Ελληνας που έπαθε πνευμονοκκονίαση στις στοές του Βελγίου τι ήταν;

Ο Ελληνας που έπλυνε χιλιάδες πιάτα στην Αστόρια γιατί ήταν κι αυτός ένας «Σύρος» της εποχής του, τι έπρεπε να πάθει;

Ο Ελληνας που καθάρισε σκάλες και σπίτια στην Αυστραλία τι ήταν; «Κατσαρίδα»;

Ο Ελληνας που κουβάλησε πέτρες για να κτιστούν τα σπίτια των Αμερικανών τι ήταν;

Ο χωριάτης Ελληνας που έφυγε από το χωριό του γιατί δεν είχε στον ήλιο μοίρα και πήγε στη Γερμανία για να καθαρίζει τουαλέτες ή να σκοτώνεται στις μηχανές κρέατος των γερμανικών βιομηχανιών τι ήταν;

Αν είναι έτσι, λοιπόν, ο πατέρας μου, που ήταν γκαστραμπάιτερ στη Γερμανία, ήταν «μαϊμού».

Κάντε κράτει λοιπόν κύριοι που σπέρνετε τη χολή σας ενάντια στους ανθρώπους αυτούς.

Κοιτάξτε τους στα μάτια, ακούστε τους, δείτε το καλό που έχουν μέσα τους.

Υπάρχουν και κακοί; Βεβαίως. Μήπως δεν υπήρξαν και κλέφτες ή δολοφόνοι έλληνες μετανάστες στις αρχές του 20ου αιώνα.

Όμως, πάνω απ’ όλα υπάρχουν άνθρωποι. Δείτε τους, δεν είναι «μαϊμούδες», «κατσαρίδες» ή ό,τι άλλο μέλος του ζωϊκού βασιλείου φαντάζονται οι ρατσιστές αυτής της χώρας.

Προσοχή, λοιπόν. Γιατί όπως είπε ο σπουδαίος Μάνος Χατζηδάκις: «Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις».

Ρατσιστές, κάντε κράτει. Δεν είναι μετανάστες ή πρόσφυγες, είναι άνθρωποι