Αρχική Blog Σελίδα 2618

Το χανγκόβερ των “κωλοελλήνων”

Από
anixneuseis
-
3

του Κώστα Καραϊσκου*

Δεν είναι κάτι που μπορείς να το πεις – πόσο μάλλον να το γράψεις – εύκολα. Όμως καθώς ετοιμαζόμαστε για τα 200χρονα εόρτια από την εθνική μας Επανάσταση, οφείλουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να πούμε με ειλικρίνεια τι βλέπουμε. Να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό μας εθνικό εαυτό και να μην πέσουμε αύριο από τα σύννεφα με τις ζοφερές εξελίξεις που αναπόδραστα καταφθάνουν.

Όχι, δεν μας αξίζει ούτε αυτή η υπέροχη χώρα, ούτε το μοναδικά βαρύτιμο ελληνικό όνομα, δεν μας αξίζει καν να ζούμε ελεύθεροι (όσο τελοσπάντων είμαστε σήμερα). Μιλώντας πάντα γενικά, και έχοντας κατά νου την συντριπτική πλειοψηφία των 9 στους 10, αυτό που μας αξίζει σήμερα είναι να είμαστε υπηρέτες, δούλοι και ανδράποδα των ισχυρών – κι ας αφήσουμε επιτέλους τις μεγαλοστομίες και τις υποκρισίες. Ποιό 1821 θα τιμήσει ο μέσος κάτοικος της σημερινής Ελλάδας; Αυτό του Κολοκοτρώνη, του Καραΐσκάκη, του Μπότσαρη, του Μακρυγιάννη; Μήπως ταιριάζει καλύτερα ο Νενέκος, ο Πηλιογούσης, ο Κουγιάς, ο Μαυροκορδάτος; Πρώτα πρώτα υπάρχει πάνδημη, παχυλή άγνοια για τα πραγματικά γεγονότα της εθνικής μας παληγεννεσίας, όπως άλλωστε και για το σύνολο της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας. Μέρος μάλιστα αυτών που δεν ξεχωρίζουν το οθωμανικό σώβρακο από την δυτική γραβάτα έχουν πειστεί από την αποδομητική πανεπιστημιακή συμμορία πως όσα άκουσαν κάποτε στο σχολείο ήταν ψέμματα και οι μόνες αλήθειες τελικά είναι αυτές που περνάνε είτε από την τσέπη είτε από την πέριξ αυτής σωματική περιοχή τους. Η λέξη θυσία είναι απολύτως ξένη για μια διαλυμένη κοινωνία, που πια δεν την συνέχει τίποτε, ούτε η στοιχειώδης λογική στα απλούστερα των πραγμάτων ούτε καν η κοινή γλώσσα που καθημερινά βιάζεται από την πολιτική ορθότητα του καθεστώτος. Το ελληνικό έθνος «κατασκευάστηκε» το 1830, το Κρυφό σχολειό «ουδέποτε» υπήρξε, οι Σουλιώτισσες «σπρώχτηκαν» στο Ζάλογγο, ο Καποδίστριας ήταν «αυταρχικός»… Αλλά κι αργότερα στη Μικρασία πήγαμε για χάρη του «ιμπεριαλισμού», την Μακεδονία την εποικίσαμε σε βάρος των Σλάβων «Μακεδόνων», κι όσο για τα σημερινά μας δεινά σίγουρα φταίει είτε η Χούντα είτε κάποιος ξένος παράγοντας. Ποτέ εμείς, όχι. Γίνεται να φταίει ο τηλεθεατής των τούρκικων σήριαλ και της κάθε πορνίτας; Επειδή δηλαδή ανταλλάζει την ψήφο του με ρουσφέτια, επειδή λεηλάτησε όσο μπόρεσε την υπηρεσία όπου «δούλεψε», επειδή δεν βλέπει τίποτε κακό στον λαθροεποικισμό της χώρας, επειδή δεν διάβασε ποτέ τίποτε βαθύτερο από το πρόγραμμα της τηλεόρασης, επειδή «καθάρισε» με την ελληνική μεταφυσική αφού ξέρει «πόσα κονομάνε οι παππάδες», επειδή δεν ανακατεύεται με τα κοινά γιατί δεν ξέρεις τι θα γίνει αύριο, επειδή κρίνει πολύ λογικές τις καθημερινές υποχωρήσεις του πολιτικού συστήματος όχι μόνο απέναντι στους ευρωπαίους τραπεζίτες ή στους Τούρκους κατσαπλιάδες αλλά και απέναντι στον τελευταίο κουκουλοφόρο τσόγλανο; Όχι, βέβαια…

Τους «κωλοέλληνες» τους είχε κάνει τραγούδι πριν 30 ολόκληρα χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος μα και πριν από αυτόν πνεύματα από τον Ροΐδη μέχρι τον Τσαρούχη επεσήμαναν προϋπάρχουσες παθολογίες. Η πτώση της Σοβιετίας μάς έδωσε μία παράταση παρασιτικής ζωής, όπως και σε όλη τη Δύση, ενώ η εγχώρια σήψη είχε ήδη φτάσει στο λαϊκό κόκκαλο (αυτό άλλωστε ήταν το μεγάλο έγκλημα του Πασόκ: κοινωνικοποίησε την παρακμή, μεταδίδοντάς την από τις κυβερνώσες μαφιοελίτ στο σύνολο μιας κοινωνίας πλέον εθνοθρησκευτικά αποχρωματισμένης). Να ‘μαστε λοιπόν σήμερα, εν έτει 2019, σε ένα εθνικό χανγκόβερ: σιγά σιγά συνερχόμαστε, διαλυμένοι και άφραγκοι μετά το πολύχρονο όργιο, βλέποντας να σκορπίζει η Ευρώπη, να ξεμακραίνει ο Μόσκοβος, να γιγαντώνεται ο Τούρκος, να προδίδεται η Μακεδονία… Ένα άλλο σύμπαν στήθηκε γύρω μας όσο εδώ γινόταν κάτι σαν διαγωνισμός γουρουνιάς, όσο ο εγχώριος βούρκος κάλυπτε όλο και περισσότερους. Και καθώς ψάχνουμε ματαίως κάποιαν ελπίδα να πιαστούμε – θα υπάρχει, λέει, δεν μπορεί! – καλούμαστε να αναστοχαστούμε εκείνους τους (υπερ)ανθρώπους που σηκώθηκαν από την δουλεία τεσσάρων αιώνων και έφτυσαν στα μούτρα τον Γκράν Σινιόρε της Πόλης! Εμείς, που αδυνατούμε να κατανοήσουμε το «Ελευθερία ή Θάνατος» ή έστω το γνήσιο φιλελληνικό πνεύμα εκείνης της εποχής, που θα μέναμε σίγουρα στον τόπο αν ζούσαμε και μία μόνο μέρα στην επαναστατημένη Ελλάδα του 1826… Μήπως το 1974 δεν αποδείχθηκε, όταν επισήμως φυγομαχήσαμε στην «μακρυνή» Κύπρο, έχοντας απέναντι τότε έναν κυριολεκτικά θλιβερό αντίπαλο; Οι Τούρκοι, που μετά την εποχή Οζάλ και ιδίως εσχάτως έχουν πλέον ξεφύγει, το ξέρουν: με απειλές και γαλιφιές, χωρίς καν μία σφαίρα, μπορούν να αναποδογυρίσουν το 1821. Πόσοι και ποιοι θα αντισταθούν;

Μακάρι οι ευάριθμοι ζωντανοί συνέλληνες να αποδειχθούν επαρκής μαγιά για το θαύμα και η σημερινή αξιοθρήνητη κάμπια να μεταμορφωθεί σε πεταλούδα.

*Ο Κώστας Καραΐσκος, εκπαιδευτικός, δημοτικός σύμβουλος Κομοτηνής

Επικεφαλής της Παράταξης Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ

Από
anixneuseis
-
2

του Γιώργου Πινακίδη*

Η πρόθεση της κυβέρνησης να αλλάξει το εκλογικό σύστημα αποκτά μια κρίσιμη συνταγματική πτυχή, επειδή διασταυρώνεται με την εν εξελίξει διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Η προηγούμενη Βουλή διαπίστωσε την ανάγκη αναθεώρησης του άρθρου 54 παρ. 1 του Συντάγματος, «προς την κατεύθυνση», σύμφωνα με τη σχετική πρόταση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, «καθιέρωσης αναλογικού εκλογικού συστήματος». Η πρόταση αυτή υπερψηφίστηκε με πλειοψηφία μεγαλύτερη των 151 ψήφων (έλαβε 156) και επομένως για την αναθεώρηση της διάταξης απαιτείται κατά το Σύνταγμα (άρθρο 110 παρ. 2 – 4) πλειοψηφία τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών στην παρούσα αναθεωρητική Βουλή.

Ήδη κατά τις συζητήσεις στην προηγούμενη Βουλή τέθηκε με ένταση το ζήτημα, αν και σε ποιο μέτρο δεσμεύεται η αναθεωρητική Βουλή από τις κατευθύνσεις που τυχόν της έταξε η προτείνουσα με την απόφασή της. Πρόκειται για ζήτημα μείζονος επιστημονικού ενδιαφέροντος, με σημαντικές ωστόσο πολιτικές προεκτάσεις. Η μάλλον κρατούσα στη θεωρία του συνταγματικού δικαίου άποψη δέχεται, ακολουθώντας την κλασική διδασκαλία, ότι η Βουλή που συντελεί την αναθεώρηση αποφαίνεται κυριαρχικά επί των αναθεωρητέων διατάξεων, χωρίς να υπόκειται σε περιορισμούς από τις κατευθύνσεις που ενδεχομένως τέθηκαν από την πρώτη Βουλή. Με εύλογα επιχειρήματα υποστηρίζεται και η αντίθετη άποψη. Σε κάθε περίπτωση – επ’ αυτού δεν υπάρχει διχογνωμία – η όποια δεσμευτικότητα δεν εκτείνεται ως και την υποχρέωση αναθεώρησης των διατάξεων που κρίθηκαν αναθεωρητέες. Η αναθεωρητική Βουλή μπορεί να μην προχωρήσει στην τροποποίησή τους, χωρίς να εγείρεται εξ αυτού του λόγου ένσταση από το άρθρο 110 του Συντάγματος.

Σε σχέση ειδικότερα με την αναθεώρηση του άρθρου 54 παρ. 1, τίθεται το ερώτημα, αν ο αναθεωρητικός νομοθέτης οφείλει να σεβαστεί τη συγκεκριμένη κατεύθυνση (καθιέρωση αναλογικού συστήματος) ή μήπως μπορεί να κινηθεί σε άλλη, ακόμη και αντίθετη, π.χ. στην καθιέρωση πλειοψηφικού συστήματος. Ως προς το τελευταίο, το ζήτημα έχει μάλλον θεωρητική αξία. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 οι εκλογές στη χώρα μας διεξάγονται με βάση αναλογικά εκλογικά συστήματα, κατά κανόνα ενισχυμένης αναλογικής (με την εξαίρεση της περιόδου 1989-1990, που ίσχυσε σύστημα απλής αναλογικής). Η εισαγωγή πλειοψηφικού συστήματος, παρόμοιου με αυτά που εφαρμόστηκαν σε ταραγμένες περιόδους της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, φαντάζει προοπτική εντελώς ξένη στο πλαίσιο του σύγχρονου κοινοβουλευτικού βίου. Ας σημειωθεί εδώ ότι στο περίφημο γερμανικό σύστημα, του οποίου η εισαγωγή συχνά συζητείται, οι έδρες των μονοεδρικών περιφερειών στις οποίες διαιρείται η επικράτεια και οι οποίες αποτελούν τις μισές περίπου έδρες του κοινοβουλίου, αποδίδονται μεν βάσει πλειοψηφικού συστήματος σε όποιον υποψήφιο κόμματος κατακτά τη σχετική πλειοψηφία. Ωστόσο, κάθε σχηματισμός που υπερβαίνει το 5% των ψήφων λαμβάνει τελικά το σύνολο των εδρών που αναλογεί στο εθνικό ποσοστό του, συμπληρώνοντας όσες του λείπουν από τις ευρείες περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούν στα κρατίδια και όπου οι βουλευτές εκλέγονται βάσει κομματικής λίστας. Κατά τούτο το εκλογικό σύστημα κατατάσσεται στην κατηγορία των αναλογικών. 

Μεγαλύτερο πρακτικό ενδιαφέρον θα είχε το ενδεχόμενο να προβεί η αναθεωρητική Βουλή, εξειδικεύοντας περαιτέρω την δοθείσα κατεύθυνση, σε ρητή καθιέρωση συστήματος «απλής» ή «ενισχυμένης» αναλογικής, πέραν βεβαίως των ερμηνευτικών δυσχερειών που θα προέκυπταν από το γεγονός ότι η ταξινόμηση των εκλογικών συστημάτων ενέχει στοιχεία υποκειμενισμού. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και η αναθεωρητική πρόταση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν διστακτική στο σημείο αυτό, αποφεύγοντας τον ειδικότερο χαρακτηρισμό του προτεινόμενου αναλογικού συστήματος. Και τούτο, παρά το γεγονός ότι η ίδια είχε ήδη ψηφίσει τον ν. 4406/2016 που χαρακτηρίζεται νόμος απλής αναλογικής, επειδή καταργεί το bonus εδρών που παραχωρούνται στο πρώτο κόμμα. Ενώ ούτε και η ερμηνευτική δήλωση που πρότεινε υπό το άρθρο 54 αναφορικά με τα χαρακτηριστικά του αναλογικού συστήματος (πρόταση που έλαβε πλειοψηφία 155 ψήφων στην πρώτη Βουλή), παραπέμπει οπωσδήποτε, κατά το γράμμα της τουλάχιστον, σε σύστημα απλής αναλογικής – αυτό προκύπτει μόνο από την αιτιολογική της έκθεση. Σύμφωνα με την ερμηνευτική δήλωση, «[ε]κλογικό σύστημα θεωρείται αναλογικό, εφόσον το τελικό ποσοστό κατανομής των βουλευτικών εδρών δεν αποκλίνει περισσότερο από δέκα τοις εκατό από το αντίστοιχο ποσοστό ψήφων που έλαβε κάθε συνδυασμός στο σύνολο της Επικράτειας». Η αμφίσημη αυτή διατύπωση υπονοεί ένα σύστημα περισσότερο ή λιγότερο ενισχυμένης αναλογικής, αναλόγως της εκδοχής που θα προκριθεί, αν δηλαδή το ποσοστό απόκλισης (πριμοδότησης) υπολογίζεται επί του συνολικού αριθμού των βουλευτικών εδρών ή επί του αριθμού εδρών που θα ελάμβανε, με αναλογική κατανομή, κάθε σχηματισμός.

Αλλά και περαιτέρω: αν υποτεθεί ότι η δεύτερη Βουλή ενεργεί αδέσμευτη, μπορεί άραγε να αναθεωρήσει τη διάταξη καθ’ όλη της την έκταση και να καταπιαστεί με τμήμα του κανονιστικού της περιεχομένου, το οποίο δεν τέθηκε στη βάσανο της προτείνουσας Βουλής και πάντως δεν περιλήφθηκε με οποιοδήποτε τρόπο στην απόφασή της; Δύναται, πιο συγκεκριμένα, η παρούσα Βουλή να τροποποιήσει το άρθρο 54 παρ. 1 κατά το μέρος που ορίζει ότι ο εκλογικός νόμος ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές, εκτός αν προβλέπεται η άμεση ισχύς του από τις επόμενες με ρητή διάταξη που ψηφίζεται με πλειοψηφία δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών, ελαττώνοντας ενδεχομένως την πλειοψηφία αυτή; Ο κανόνας αυτός δεν αφορά αυτό καθ’ εαυτό το περιεχόμενο του εκλογικού συστήματος, δηλαδή τον τρόπο κατανομής των κοινοβουλευτικών εδρών, αλλά το χρόνο εφαρμογής του (βλ. Χαρ. Ανθόπουλου, Αναθεώρηση και άρθρο 54, Τα Νέα, 17-07-2019, Ν. Παπασπύρου, Αναθεώρηση του Συντάγματος: συναινέσεις και δεσμεύσεις, constitutionalism.gr, 15-03-2019). Η πρόταση εξάλλου του ΣΥΡΙΖΑ αναφερόταν σε προσθήκη αυτοτελούς εδαφίου στην αρχή της παρ. 1 του άρθρου 54, αφήνοντας άθικτο κατά τα λοιπά το περιεχόμενο της διάταξης ως έχει σήμερα (βλ. Π. Παραρά, Η κατάργηση της απλής αναλογικής, Η Καθημερινή, 27-07-2019). Θέλησαν οι αναθεωρητικές δυνάμεις την τροποποίησή της και ως προς τον χρόνο εφαρμογής του εκλογικού συστήματος; Νομιμοποιείται η αναθεωρητική Βουλή να επιληφθεί και του θέματος αυτού;

Το ζήτημα αποκτά αναπάντεχη κρισιμότητα, λόγω της διαβολικής συνάντησης της συνταγματικής συγκυρίας με την κοινοβουλευτική αριθμητική. Με βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, Ν.Δ. και Κίνημα Αλλαγής αθροίζουν ακριβώς 180 έδρες, συγκροτούν δηλαδή την απαραίτητη για την αναθεώρηση του άρθρου 54 παρ. 1 πλειοψηφία. Εν όψει αυτού διατυπώθηκε από έγκριτη μερίδα της θεωρίας (βλ. Ν. Αλιβιζάτου, Δεν χρειάζονται 200 ψήφοι για τον εκλογικό νόμο, Η Καθημερινή, 14-04-2019) η άποψη ότι είναι δυνατή με τη σύμπραξη των δύο πολιτικών δυνάμεων η τροποποίηση της συνταγματικής διάταξης στην κατεύθυνση μείωσης της απαιτούμενης πλειοψηφίας από τα δύο τρίτα στα τρία πέμπτα και εν συνεχεία η από κοινού ψήφιση από την ίδια πλειοψηφία νέου εκλογικού νόμου, ο οποίος θα ισχύει πλέον, δυνάμει της αναθεωρηθείσας διάταξης, από τις αμέσως επόμενες εκλογές. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να παρακαμφθεί το εμπόδιο των 200 ψήφων που θέτει το άρθρο 54 παρ. 1 υπό τη σημερινή μορφή του, να ψηφιστεί νόμος ενισχυμένης αναλογικής με άμεση ισχύ και να αποφευχθεί η διενέργεια εκλογών με το ισχύον σύστημα απλής αναλογικής.

Είναι προφανές ότι, αν παραμερίσουμε τις εκτεθείσες επιφυλάξεις σε σχέση με το δυνητικό εύρος της αναθεώρησης, το γράμμα του Συντάγματος επιτρέπει τον παραπάνω χειρισμό. Η ανάληψη όμως μιας τέτοιας πρωτοβουλίας γεννά ορισμένους προβληματισμούς.

Η ρύθμιση περί της ισχύος του εκλογικού συστήματος από τις μεθεπόμενες ή τις επόμενες, κατά περίπτωση, εκλογές, εισήχθη κατά την συνταγματική αναθεώρηση του 2001 με ευρύτατη συναίνεση. Απηχούσε την πρόθεση του τότε αναθεωρητικού νομοθέτη να αφαιρέσει από την εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία τη δυνατότητα να διαμορφώνει τον εκλογικό νόμο κατά τα συμφέροντά της εν όψει των επικείμενων κάθε φορά εκλογών, πολύ περισσότερο όταν μπορούσε η ίδια να καθορίσει το χρόνο διεξαγωγής τους. Η ρύθμιση έθετε φραγμό στην πρακτική αυτή, τον οποίο η κυβερνητική πλειοψηφία μπορούσε να υπερβεί μόνο με τη συγκατάθεση της αντιπολίτευσης και δη της αξιωματικής (βλ. Ευ. Βενιζέλου, Το Αναθεωρητικό Κεκτημένο, 2002, σ. 244), αφού με βάση τα αριθμητικά δεδομένα του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτισμού μόνο με τη δική της συνδρομή μπορούσε να επιτευχθεί πλειοψηφία δύο τρίτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1981 έως το 2007 το δεύτερο κόμμα καταλάμβανε σταθερά πάνω από 100 έδρες, και μάλιστα ακόμη και υπό την ισχύ νόμων απλής αναλογικής, όπως συνέβη την περίοδο 1989-1990. Ειρήσθω εν παρόδω, το αυτό θα συνέβαινε αν οι τελευταίες εκλογές είχαν διεξαχθεί με τον ισχύοντα νόμο απλής αναλογικής (ν. 4406/2016), με βάση τα ποσοστά που έλαβαν τα κόμματα.

Η αναθεώρηση εκείνη διεξήχθη στον αστερισμό του κραταιού ακόμη τότε  δικομματισμού που ήταν συνυφασμένος με την εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία (ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Ν.Δ.). Η συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην άμεση εφαρμογή του εκλογικού συστήματος αποτελούσε εγγύηση ότι η απερχόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν θα μπορούσε να μεθοδεύσει την ψήφιση ενός νόμου, ο οποίος αφενός θα δυσκόλευε την αυτοδυναμία του αντίπαλου κόμματος και εικαζόμενου νικητή στις επικείμενες εκλογές, αφετέρου θα εξασφάλιζε την κατά το δυνατόν ευρύτερη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση για το δεύτερο κόμμα. Μέσα από αυτό το σκεπτικό πρέπει να ερμηνευθεί η ιδιαιτέρως αυξημένη πλειοψηφία δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών που τελικά υιοθετήθηκε, πλειοψηφία που υπερβαίνει ακόμη και την προβλεπόμενη για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Επρόκειτο αναμφισβήτητα για ρύθμιση εξορθολογισμού του πολιτικού παιχνιδιού και εκκαθάρισής του από εκλογικούς τακτικισμούς, οι οποίοι ήταν δυνατόν να επηρεάσουν τον μετεκλογικό συσχετισμό κοινοβουλευτικών δυνάμεων και, βέβαια, τον σχηματισμό κυβέρνησης. Η αναγκαία δε σύμπραξη της αντιπολίτευσης εξασφάλιζε ότι η άμεση εφαρμογή του εκλογικού συστήματος θα γινόταν για σοβαρούς λόγους που συνδέονταν με την εύρυθμη λειτουργία και σταθερότητα του πολιτικού συστήματος και όχι προς  εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων.

Με βάση όμως το προτεινόμενο σενάριο τροποποίησης του άρθρου 54 παρ. 1, μια πλειοψηφία τριών πέμπτων, δηλαδή μια πλειοψηφία ενδεχομένως του πρώτου με το τρίτο σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμμα, κατά παράκαμψη του δευτέρου, θα μπορεί να επιβάλει την άμεση εφαρμογή ενός εκλογικού συστήματος. Γυρίζουμε δηλαδή στο προ της αναθεώρησης του 2001 καθεστώς, με μόνη διαφορά ότι τώρα δεν θα αρκεί κατά κανόνα η κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά θα απαιτείται και η συνδρομή μερίδας της αντιπολίτευσης.

Το ζήτημα δεν αφορά, όπως είναι ευνόητο, απλώς το ύψος της απαιτούμενης συνταγματικά πλειοψηφίας. Συνδέεται με το αν η άμεση ισχύς του εκλογικού συστήματος θα εξαρτάται από το σχηματισμό μιας ad hoc πλειοψηφίας, αυξημένης έστω, αλλά αδιάφορης κομματικής σύνθεσης ή από τη συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων που ενσαρκώνουν την κυρίαρχη αντίθεση εντός της κοινωνίας και συγκροτούν τους κύριους πόλους του πολιτικού συστήματος. Αυτό ήταν κατά βάθος το νόημα της τροποποίησης του άρθρου 54 παρ. 1 τότε και αυτό είναι το πολιτικό διακύβευμα τώρα. Τίθεται έτσι το ερώτημα, μήπως με την προτεινόμενη αλλαγή επέρχεται έκπτωση από ένα κεκτημένο επίπεδο ορθολογικής ρύθμισης των όρων διεξαγωγής του εκλογικού ανταγωνισμού. Αν, με άλλες λέξεις, διασαλεύεται μια εσωτερική θεσμική ισορροπία του πολιτικού συστήματος που αφορά την τήρηση των διαδικαστικών κανόνων λειτουργίας του.

Δεν αμφισβητείται βεβαίως ότι η πλειοψηφία τριών πέμπτων εναρμονίζεται περισσότερο προς τη συμμετρία των αυξημένων πλειοψηφιών που προβλέπονται σε επιμέρους διατάξεις του Συντάγματος. Ούτε ασφαλώς ότι τα χαρακτηριστικά του παλιού δικομματισμού έχουν εν τω μεταξύ μεταβληθεί, όπως έδειξαν οι εξελίξεις των ετών 2012 – 2019, παρότι βέβαια οι τελευταίες εκλογές παρείχαν δείγματα ανάκαμψής του. Διερωτάται λοιπόν κανείς, μήπως η πλειοψηφία δύο τρίτων που θεσπίσθηκε υπό το κράτος άλλων πολιτικών παραστάσεων είναι υπό τις παρούσες συνθήκες αδικαιολόγητα υψηλή, δημιουργεί δε ενδεχομένως αγκυλώσεις και αδιέξοδα. Ούτως ή άλλως, η εγγύηση αυτή έχει πρακτικά νόημα μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η κοινοβουλευτική δύναμη του δεύτερου κόμματος υπερβαίνει τις 100 έδρες, ώστε να μπορεί να μπλοκάρει την εις βάρος του αλλαγή και άμεση εφαρμογή εκλογικού συστήματος (όρος που δεν συντρέχει για παράδειγμα στην παρούσα Βουλή). Δεν αποτελεί επομένως a priori θεσμική εξασφάλιση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Οι επισημάνσεις όμως αυτές δε μειώνουν σε τίποτα τη σημασία του άρθρου 54 παρ. 1. Ακόμη και όταν ελλείπει το αυθεντικό πραγματολογικό υπόβαθρο θέσπισής της, η αυξημένη πλειοψηφία των δύο τρίτων λειτουργεί, νομίζουμε, ηθικοπολιτικά και συμβολικά, ως υπόδειξη σεβασμού των όρων του πολιτικού παιχνιδιού μέσω της συναίνεσης των βασικών παικτών του.

Η αναθεώρηση του άρθρου 54 παρ. 1 εγγράφεται πιθανώς σε έναν ευρύτερο πολιτικό σχεδιασμό των δυνάμεων που πρόκειται να συμπράξουν, ο οποίος ως πρώτο σταθμό θα έχει την αναθεώρηση της συνταγματικής διάταξης και ως δεύτερο την ψήφιση και άμεση ισχύ νέου εκλογικού συστήματος. Δεν αποκλείεται μάλιστα ο σχεδιασμός να περιλαμβάνει και άλλα ζητήματα, όπως π.χ. συμφωνία για την αλλαγή του τρόπου εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, μιας και η σχετική διάταξη κρίθηκε επίσης αναθεωρητέα (αν και εδώ απαιτούνται 151 ψήφοι) ή και για το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας εν όψει της επικείμενης εκλογής του.

Τέτοιες συμφωνίες δεν είναι ασυνήθεις στο πλαίσιο μιας δυναμικής πολιτικής διαδικασίας. Άλλωστε τα πολιτικά κόμματα είναι οι «κύριοι» της αναθεώρησης, αυτά αναθεωρούν το Σύνταγμα. Είναι αναπόφευκτο να υπεισέρχονται και στο πεδίο αυτό εκτιμήσεις που σχετίζονται με την πολιτική συγκυρία ή, ακόμη χειρότερα, εκπορεύονται από στενά κομματικά ή εσωκομματικά συμφέροντα. Αυτά όμως δεν μπορούν να καθοδηγούν τη συνταγματική πολιτική. Η ίδια η διαδικασία της αναθεώρησης θέτει τα κόμματα και τις ηγεσίες τους προ των ευθυνών τους. Τους καλεί να αρθούν στο ύψος των αναθεωρητικών περιστάσεων.

*Ο Γιώργος Ν. Πινακίδης είναι δικηγόρος Θεσσαλονίκης

 

Blow to intel: U.S. removed longtime CIA informant from Russia in 2017

Από
pcuser
-
0
By David Sherfinski 

In 2017, the U.S. removed a CIA informant from Russia who had provided intelligence on the Kremlin for more than a decade, according to multiple reports.

The informant was “instrumental” to the CIA’s conclusion that Russian President Vladimir Putin personally ordered and orchestrated Russia’s campaign to interfere in the 2016 U.S. presidential election, and had access to “high-level” Kremlin decision-making, The New York Times reported Monday.

According to CNN, which first reported on the mission to remove the informant, the spy had access to Mr. Putin and “could even provide images of documents” on the Russian leader’s desk.

The source had initially rejected an initial “exfiltration” offer in 2016 over family concerns but ultimately agreed, according to The Times.

CNN reported that the decision to extract the informant was driven “in part” because of concerns that the Trump administration mishandled intelligence and could have rushed exposing the source as a spy, though other officials said that media scrutiny of the government’s sources prompted the effort to extract the source from Russia.

The CIA and the White House also pushed back on CNN’s reporting of the mission.

“CNN’s reporting is not only incorrect, it has the potential to put lives in danger,” said White House press secretary Stephanie Grisham.

The removal of the spy is a blow to U.S. intelligence, at a time of heightened tensions between Russia and the U.S.

“The impact would be huge because it is so hard to develop sources like that in any denied area, particularly Russia, because the surveillance and security there is so stringent,” a former senior intelligence official told CNN. “You can’t reacquire a capability like that overnight.”

https://www.washingtontimes.com/

The Unfulfilled Promise of the Revolutions of 1989

Από
anixneuseis
-
0

JUDY DEMPSEY

  • AUGUST 29, 2019
      • WASHINGTON POST/ CARNEGIE EUROPE
Source: Getty
Summary:  Thirty years after the 1989 reunification, Europe remains a political pygmy. The EU needs a serious foreign and defense policy if it wants to become a credible global player.
Related Media and Tools 

The reunification of Europe after 1989 was one of the great achievements of the post-1945 era. The countries of Eastern and Central Europe were finally free to join the Euro-Atlantic organizations of NATO and the European Union. When Poland, Hungary and the Czech Republic joined NATO in 1999, later joining the E.U. in 2004 along with Estonia, Latvia, Lithuania, Slovakia and Slovenia, there was jubilation across the region. Those were heady days.

Judy Dempsey
Dempsey is a nonresident senior fellow at Carnegie Europe and editor in chief of Strategic Europe.

That euphoria has long since faded. The global financial crisis of 2008 took a heavy toll on economic growth and the pace of integration. But now the E.U. countries from the former East Bloc appear to have bounced back. Growth is picking up. Living standards in many of the new member states reached 70 percent of the E.U. average by 2016, up from about 40 percent in 2000. Admittedly, the positive gains are slow and fragile, especially in the non-E.U. countries of the Western Balkans.

Where Europe has lagged most strikingly is in its efforts to transform a bigger and more prosperous E.U. into a credible foreign, defense and strategic player. Astonishingly, this is unlikely to happen in the near future despite President Trump’s tirades against the E.U. and NATO as well as his undisguised support for Brexit and populist leaders in Hungary and Poland.

One big reason for Europe’s failure to embrace a united foreign and defense policy is because governments disagree over the threats facing the bloc. The Baltic states, Poland and Sweden see Russia as a major threat. For the southerners — Spain, Italy, Greece, Malta — the main worry is migration and the unending instability in the Middle East. For France, the primary issue is terrorism and the potential combustibility in the Sahel, concerns now shared by Germany.

These different perceptions of threats have made it extremely difficult for the E.U. to agree on a migration policy or on a strategy for stabilizing Libya, where Italy and France have been at loggerheads over which political groupings to support. Given such differences, it is remarkable how the E.U. has been united over rolling over sanctions on Russia.

Europe’s other handicap since 1989 is the unwillingness to match its soft power with hard power. The Western Balkans is a prime example. The E.U. civilian missions in Bosnia and Kosovo have failed to create strong institutions, end rampant corruption or even train competent police forces. The fact that NATO has been in Kosovo since 1999 underlines the E.U.’s incapacity to use hard power to back up its soft power tools of development and economic assistance.

The reluctance to even discuss hard power means that E.U. discussions about building a serious defense policy appear toothless. In 1999, the Europeans launched the Helsinki Headline Goal, which aimed at deploying 60,000 troops within 60 days “in response to a crisis” through separation of parties by force, military advice to non-E.U. countries, conflict prevention and evacuation operations. This initiative never got off the ground.

Plans by Britain and France in 2003 (with German support) to establish a military rapid reaction force have also gone nowhere. Though some member states are increasing cooperation on defense and training, there is no common strategic culture and goal to bind them together.

The E.U.’s weak foreign and security policy is also hampered by the growing role of the member states at the expense of the European Commission, the bloc’s executive.

During the 1990s and the early 2000s, the commission held sway. Indeed, the Central and Eastern Europeans believed a stronger commission and a more integrated Europe would defend their interests and protect them against Germany and France and the other big member states.

Not any more. With few exceptions, the member states, abetted often by populist leaders, call the shots at the expense of more political and economic integration.

Take China’s growing economic role in Central Europe and the Balkans. The commission has been unable to rein in the 16+1 group, which has promoted close economic ties between a number of countries in the region (including 11 from the E.U.). This has given China a strategic foothold in these parts of Europe thanks to Beijing’s deep pockets, its lack of conditionality and the speed at which it modernizes transportation networks.

Finally, a robust foreign and defense policy needs the members to trust one another. Britain consistently opposed the creation of an E.U. military planning headquarters, believing it would weaken NATO. With Britain set on leaving the E.U., this could be a chance for Europe to shape its own defense policies.

Yet Europeans are divided over this issue. The Baltic states and Poland don’t trust the E.U. to manage defense or provide a security guarantee. They are also suspicious that France would set the agenda for Europe’s defense and strategic doctrine in ways that would weaken NATO — just as several countries oppose France’s drive for more economic and political integration.

The bottom line is that without a serious foreign and defense policy to underpin its size and economic weight, Europe will remain a political pygmy. The unification that began 30 years ago has yet to be completed.

This article originally appeared on the Washington Post.

https://carnegieeurope.eu/2019/08/29/unfulfilled-promise-of-revolutions-of-1989-pub-79762

Opinion poll shows Turkey’s CHP as leading party for first time in years

Από
anixneuseis
-
0

By TM  September 10, 2019

PHOTO: AFP

Turkey’s main opposition Republican People’s Party (CHP) has emerged as the leading party in a recent opinion poll for the first time in years, leaving the ruling Justice and Development Party (AKP), which has been in power since 2002, behind, according to the polling company’s owner.

The poll was conducted by the Eurasia Public Research Center (AKAM) between Sept.1 and 7. AKAM’s owner, Kemal Özkiraz, announced in a series of tweets on Monday that the CHP came in as the leading party for the first time in years. It was followed by the AKP, then the Nationalist Movement Party (MHP), the Kurdish Peoples’ Democratic Party (HDP) and the İYİ (Good) Party.

Özkiraz said the poll was conducted without taking the new political parties in consideration that are planned to be established by two former AKP heavyweights, former Prime Minister Ahmet Davutoğlu and former deputy Prime Minister Ali Babacan.

According to Özkiraz, the AKP lost significant support due to its stance on the results of the March 31 local elections in İstanbul, which was won by CHP candidate Ekrem İmamoğlu.

Although İmamoğlu won the election, the AKP challenged the results at the country’s election authority and had the results cancelled on the grounds that there were irregularities and fraud.

A repeat election was held in İstanbul on June 23, as a result of which İmamoğlu won by a larger margin.

“If the June 23 election had been a general election, the voters would have reacted in the same way across the country. The perception of illegality led the AKP to lose votes everywhere,” he tweeted.

Before the March 31 election in İstanbul, AKAM accurately predicted that İmamoğlu would receive 44 percent of the vote while AKP candidate Binali Yıldırım would receive 42 percent.

For June 23, AKAM predicted that İmamoğlu would receive 53 percent of the vote, although he actually garnered 54 percent. The details of the poll will be made public at a later date.

Opinion poll shows Turkey’s CHP as leading party for first time in years

«Το κόμμα του Πούτιν εισέπραξε τοπικά χαστούκια στις δημοτικές εκλογές, παρά τους αποκλεισμούς αντιπάλων υποψηφίων»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Πράγματι στις αυτοδιοικητικές εκλογές που διεξήχθηκαν την περασμένη Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2019 τα φιλοκυβερνητικά ψηφοδέλτια έχασαν (σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2014) δημοτικές έδρες προς όφελος των Κομμουνιστών και των Εθνικιστών και λοιπών κομμάτων τα οποία  θεωρούνται «συστημικοί» ανταγωνιστές του Πούτιν (δηλαδή δεν θέλουν να αλλάξει το σημερινό καθεστώς των Ολιγαρχών της Ρωσίας, χθεσινών μελών της Νομανκλατούρας του ΚΚΣΕ). Είναι συνοδοιπόροι του, αφού «έβγαλαν» την ίδια σοβιετική σχολή. Οι «αντισυστημικοί» αντίπαλοι του Πούτιν, αυτό-αποκαλούμενοι «Φιλελεύθεροι» με ηγέτη τον Alexei Navalny (την ώρα που ψηφίζει στη Μόσχα, φωτογραφία του VASILY MAXIMOV / AFP), των οποίων περίπου 60 είχαν αποκλειστεί ως υποψήφιοι για τυπικούς λόγους, έδωσαν ως γραμμή στους οπαδούς τους την «έξυπνη ψήφο». Δηλαδή οι ψηφοφόροι τους, αφού δεν μπορούσαν να ψηφίσουν δικούς τους υποψηφίους, λόγω του αποκλεισμού τους από το καθεστώς του Πούτιν, να ψηφίσουν τον άλφα ή βήτα «συστημικό» υποψήφιο που είχε περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει τον φιλοκυβερνητικό αντίπαλό του. Μόνο και μόνο για να χάσει η πουτινική παράταξη «Ενωμένη Ρωσία» (μου θυμίζει τη γραμμή των Κούρδων ψηφοφόρων που ψήφισαν τον Ιμάμογλου για να χάσει ο εκλεκτός του Ερντογάν στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη). Μάλιστα είναι τόσο μεγάλη η κοινωνική φθορά του Πούτιν, που κάποιοι υποψήφιοί του αρνήθηκαν να φορέσουν αυτήν την παραταξιακή φορεσιά και εμφανίσθηκαν ως υποψήφιοι της «ρωσικής κοινωνίας των πολιτών». Χαρακτηριστική ήταν η ανεπιτυχής απόπειρα της Αντιπρυτάνεως Valeria Kassamara, της Σχολής Ανωτάτων Οικονομικών Σπουδών (HSE), που θεωρείται ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα της ρωσικής ελίτ. Η εν λόγω κυρία απέτυχε να εκλεγεί (έχασε από τον Magomet Iandiev, του κόμματος «Δίκαιη Ρωσία»), ως «Ανεξάρτητη». Εμφανίστηκε να μην έχει καμία επίσημη διασύνδεση με το κόμμα του Κρεμλίνου. Επωφελήθηκε όμως έμμεσα στην προεκλογική της εκστρατεία από πολλές διοικητικές, οικονομικές και διαφημιστικές διευκολύνσεις που της παρασχέθηκαν από την πουτινική εξουσία, όπως αναφέρει στο ρεπορτάζ του ο Nicolas Ruisseau, δημοσιογράφος του ηλεκτρονικού Le Monde, στις 9-9-2019.

Ας δούμε όμως τα αριθμητικά στοιχεία επί των αποτελεσμάτων (αν και δεν είναι τα οριστικά) των ιδιόρρυθμων δημοτικών εκλογών στη Ρωσία.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Veronika Dorman , δημοσιογράφου της ηλεκτρονικής Libération στις 9-9-2019, φαίνεται ότι οι ανταγωνιστές (Κομμουνιστές, Δίκαιη Ρωσία και Yabloko) της πουτινικής ηγεμονικής παράταξης έχουν κερδίσει σε 19 από τις 45 εκλογικές περιφέρειες της Μόσχας. Οι υπόλοιπες κερδήθηκαν από τους φιλοκυβερνητικούς υποψηφίους της Ενωμένης Ρωσίας και από τους «αυτοπροσδιοριζόμενους» ως «ανεξάρτητους» υποψηφίους, υποστηριζόμενους όμως από τον νυν Δήμαρχο, φίλο του Πούτιν, που επανεκλέγεται. Δεν κατάφερε όμως να εκλεγεί ο Andreï Metelsky (εκλεγόταν από το 2001), κομματάρχης της Ενωμένης Ρωσίας στη Μόσχα. Τον κέρδισε ο Κομμουνιστής Sergei Sevastianov.

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Interfax, 9 πρώην βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, που βρίσκεται υπό την ηγεσία του φιλοπουτινικού Sergueï Sobianine, δεν επανεξελέγησαν στην πρωτεύουσα. «Αυτό που είναι σημαντικό, δεν είναι η ποσότητα, αλλά η ποιότητα των υποψηφίων», υπογράμμισε την Κυριακή ο Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη στιγμή της ψηφοφορίας του (φωτογραφία του Πούτιν σε εκλογικό τμήμα της Μόσχας, Reuters) .

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Arnaud Focraud, δημοσιογράφου της ηλεκτρονικής έκδοσης Le journal de dimanche, στις 9-9-2019 : οι Κομμουνιστές υποψήφιοι είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι των εκλογών στη Μόσχα : φέρονται να κερδίζουν 13 έδρες, έναντι 5 που είχαν προηγουμένως. Το φιλελεύθερο κόμμα Yabloko θα έχει 3 έδρες, συν μια ανεξάρτητη υποψήφια που υποστήριξαν και που κέρδισε. Τέλος, το κόμμα δίκαιης Ρωσίας, το οποίο θεωρείται μέρος της συστημικής αντιπολίτευσης, δηλαδή της «ανεκτής», από το Κρεμλίνο (μου θυμίζει στα καθημάς ΣΥΡΙΖΑ και δημοκρατικές συλλογικότητες), φαίνεται να εισέρχεται στο «κοινοβούλιο της Μόσχας», με 3 αιρετούς. Το ποσοστό συμμετοχής ήταν μόνο 21,77% των εχόντων δικαίωμα ψήφου, ελαφρώς υψηλότερο από ό,τι στις προηγούμενες τοπικές εκλογές το 2014. Κατά την ίδια δημοσιογραφική πηγή, για περισσότερες από 5.000 τοπικές εκλογές, οι Ρώσοι εξέλεξαν 16 περιφερειακούς κυβερνήτες και τοπικούς αιρετούς από 13 περιφέρειες, συμπεριλαμβανομένης και της Κριμαίας, μιας ουκρανικής χερσονήσου που προσαρτήθηκε από τη Ρωσία το 2014.

Στην Αγία Πετρούπολη, όπου η προεκλογική εκστρατεία ήταν πολύ έντονη, ο μη δημοφιλής προσωρινός κυβερνήτης που υποστηρίχθηκε από το Κρεμλίνο, Alexandre Beglov, εξελέγη τελικά με 64,57% των ψήφων, σύμφωνα με την εκλογική επιτροπή. Ο κύριος αντίπαλός του, ο γνωστός κομμουνιστής υποψήφιος και σκηνοθέτης Vladimir Bortko, αποσύρθηκε από τον αγώνα λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, υποστηρίζοντας ότι η «τράπουλα ήταν σημαδεμένη». Η αντιπολίτευση καταγγέλλει ότι υπήρξε καλπονοθεία σε αυτήν την πόλη.

Στο Khabarovsk, στην περιφέρεια της Άπω Ανατολής, το κόμμα του Κρεμλίνου παρουσίασε τους δικούς του υποψηφίους, αλλά κέρδισε μόνο 2 από τις 36 έδρες στην περιφερειακή συνέλευση. Νικήθηκε από τους κομμουνιστές και τους εθνικιστές. Στις περιφέρειες, οι νικητές επωφελήθηκαν από τη δυσαρέσκεια που προκάλεσε η πτώση της αγοραστικής δύναμης του κόσμου, αλλά και η αντιδημοφιλής  αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης (στα 60 για τις γυναίκες και στα 65 για τους άνδρες) και άλλων κοινωνικών προβλημάτων σε μια οικονομία βυθισμένη στη στασιμότητα. Στο Novossibirsk, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας, ο κομμουνιστής δήμαρχος, κολλητός των πουτινικών αρχών, φέρεται να επανεκλέγεται. Όμως, ο εκπρόσωπος του Alexei Navalny, ο μόνος από τους ελάχιστους που του επιτράπηκε να είναι υποψήφιος, έλαβε περίπου το 20% των ψήφων.

«Λίγες εβδομάδες πριν από τις δημοτικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 8 Σεπτεμβρίου, οι Ρώσοι εκφράζουν όλο και περισσότερο τη δυσαρέσκειά τους, συμπεριλαμβανομένων και των εν εξελίξει τεράστιων πυρκαγιών με τις ανυπολόγιστες οικονομικές και περιβαλλοντικές καταστροφές τους»., έγραφα στις Ανιχνεύσεις στις 3-8-2019 :

http://www.anixneuseis.gr/%ce%b7-%ce%ac%ce%bd%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%80%ce%ad%ce%b4%ce%bf%cf%85-%ce%b4%cf%85%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82-%cf%84/

Και ο Benoît Vitkine συμπλήρωνε : «Αυτές οι εκλογές, καθώς και οι λοιπές περιφερειακές και τοπικές εκλογές

 

που θα διεξαχθούν παράλληλα στη Ρωσία, προβλέπονται δύσκολες για τους φιλοκυβερνητικούς υποψηφίους, σε ένα πλαίσιο κοινωνικής αναταραχής και διαμαρτυρίας, λόγω της υφιστάμενης οικονομικής στασιμότητας στη χώρα και της αύξησης της φτώχειας». «Η Ρωσία μετράει 500.000 νέους φτωχούς εδώ κι έναν χρόνο» (χαρακτηριστική διπλανή φωτογραφία του MLADEN ANTONOV / AFP σε έναν δρόμο της Μόσχας στις 27-12-2018). Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Rosstat, το 14,3 % του ρωσικού πληθυσμού είναι φτωχό. Κάτι που αντανακλά την χειροτέρευση της κατάστασης της εθνικής οικονομίας.

Τις προβλέψεις αυτές τις επιβεβαίωσαν νομίζω τα χθεσινά αποτελέσματα των ρωσικών δημοτικών εκλογών, δίχως όμως να μπορεί να πει κανείς ότι ο Πούτιν καταστράφηκε πολιτικά. Θα τον παραλλήλιζα με τον εταίρο του Ερντογάν και τις πρόσφατες τουρκικές δημοτικές εκλογές. Όπως παραλληλίζω και τις  «κοινοβουλευτικές δημοκρατίες» τους : των πολιτικών διωγμών  και αποκλεισμών των «αντισυστημικών αντιπάλων» τους (Φιλελευθέρων στην πρώτη περίπτωση, Κούρδων στη δεύτερη).

Έχω ξαναγράψει από αυτήν εδώ τη στήλη : δεν είναι τυχαίο ότι ο χριστιανός ορθόδοξος Πούτιν κι ο ισλαμιστής Ερντογάν τα βρίσκουν. Δεν τους συνδέουν μόνο οι S 400. Τα ανελεύθερα καθεστώτα τους συμβάλλουν στην υφιστάμενη σήμερα ώσμωσή τους.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ζητείται σοβαρή αντιπολίτευση.

Από
anixneuseis
-
0

Γιώργος Παπαδόπουλος Τετράδης

Παρακολουθησα τη συνεντευξη του πρωθυπουργου στη ΔΕΘ και στενοχωρηθηκα. Ειδα εναν πολιτικο σοβαρο, χωρίς μεγαλοστομιες, με σαφες σχεδιο δρασης, και με “δεν ξερω” οταν δεν ηξερε. Χωρίς προσβολες και βρισιες για τους πολιτικους του αντιπαλους και τους εξ απο δω. Εναν πολιτικο που δεν του εφταιγε ο διαιτητης, ο αερας, οι Γερμανοι, ο Πελοποννησιακος πολεμος και οι κομμουνιστοσυμμορίτες. Που μιλουσε καθαρα, σωστα ελληνικά, χωρίς κλισε και ξυλινη γλώσσα.

Δεν θα μπω στην κριτικη της πολιτικης του γιατι δεν ειναι αυτο το θεμα μου σημερα. Τη κριτικη της πολιτικης του την κανω σε καθε εφαρμογή της ή όχι. Χωρίς εκπτώσεις. Το θεμα μου ειναι η οντότητα. Το προφίλ και η στάση ενος πρωθυπουργού, ενός αρχηγού κόμματος, που υπερασπιζεται την πολιτικη του. Όποια κι αν ειναι η πολιτική του. Και, όποιος κι αν είναι αυτός.

Και στενοχωρήθηκα, γιατί στόν αντίποδα, υπάρχει ένας αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης, που αρέσκεται στα ψέματα, στη λάσπη, στα υβρεολόγια. Και που τον ενδιαφέρει περισσότερο η φιγούρα και η εντυπωσιοθηρία από τον προγραμματισμό και την εφαρμογή της πολιτικής του Του δικού του κόμματος και όχι κάποιου άλλου.

Στενοχωρήθηκα, γιατί, εκτός απροόπτου, αυτός ο πολιτικός, που δεν μιλάει καλά καλά τα ελληνικά, που αποδείχτηκε πρόθυμος να ξεπουλήσει ο,τιδήποτε σε ξένες δυνάμεις αρκεί να παραμείνει στήν εξουσία και που είναι στοιχειωδώς αμόρφωτος ώστε δεν ξέρει βασικά στοιχεία της πολιτικής, της ιστορίας και της διπλωματίας, θα ξανακυβερνήσει μια μέρα τη χώρα.

Στενοχωρήθηκα, γιατί η κατ εξοχήν φιλολαίκή παράταξη, που ξεκινάει από τις άκρες της κεντροδεξιάς και καταλήγει στίς παρυφές της κομμουνιστικής αριστεράς, αντί να έχει μια ηγετική ομάδα ή έναν ηγέτη με τη σοβαρότητα που απαιτούν η αποστολή της και οι εξαγγελίες της και οι ανάγκες των πιο ευάλωτων πολιτών, βρίσκεται στα χέρια ενός ημιμαθούς λαοπλάνου και μιάς ομάδας στελεχών, που έρχονται και ευαγγελίζονται τα πιο αιματηρά και φαντασιομανή αφηγήματα ενός πρωτοχριστιανικού αναλφάβητου φανατισμού. Χωρίς προσγειωμένα σχέδια, χωρίς σοβαρότητα και χωρίς ενδιαφέρον για το σύνολο των πολιτών. Λες και η ευτυχία μιας μερίδας μπορεί να επιτευχθεί με τη δυστυχία μιας άλλης! Με θεωρίες του 1000 πχ. Και με εκφορά λόγου και σκέψεων, που ταιριάζει σε χαμίνια του λιμανιού περισσότερο παρά σε πολίτες.

Στενοχωριέμαι, γιατί καμιά χώρα δεν κυβερνιέται αποτελεσματικά αν κυβερνιέται μόνο από την κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση είναι συνυπεύθυνος παράγοντας στην πρόοδο. Αν η χώρα θέλει να παράξει πρόοδο.

Αλλά, ποιά ακριβώς σοβαρή αντιπολίτευση, σαν αυτή που χρειάζεται η χώρα, θα ασκήσουν αυτοί που αφού την έδεσαν χειροπόδαρα αιχμάλωτη των ξένων μέχρι το 2062 αχρείαστα, και παρέδωσαν και όλη τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια στούς ξένους, εξακολουθούν και διαστρεβλώνουν την αλήθεια, παριστάνοντας και τους σωτήρες μιας οικονομίας που κατέστρεψαν με αιχμαλωσία, κακοδιαχείριση, κατασπατάληση, υπερχρέωση και υπερφορολόγηση; Και που επαίρονται ότι άφησαν ταμείο, μόνο και μόνο γιατί δεν πρόφτασαν να το ξεκοκκαλίσουν όλο, όπως σχεδίαζαν, καταφεύγοντας σε πρόωρες εκλογές για να μη συντριβούν εκλογικά!

Ποιά σοβαρή αντιπολίτευση και κατ επέκταση μελλοντική κυβέρνηση θα ασκήσουν άνθρωποι που μπήκαν στήν εξουσία άσχετοι με την άσκησή της και έφυγαν εξ ίσου άσχετοι;

Η χώρα έχει ανάγκη από μια σοβαρή φιλολαϊκή, αριστερόστροφη παράταξη. Και ως κυβερνητική προοπτική και ως αντίπαλο δέος σε κάθε απόπειρα συντηρητικών εξουσιών να υπερβούν τα εσκαμμένα. Η εξουσία εκμαυλίζει. Και η απουσία αντίπαλου δέους αποθρασύνει.

Αλλά, απέναντι σε έναν πρωθυπουργό που δεν έχει λαϊκίστικο λόγο και έχει σοβαρό πρόγραμμα διακυβέρνησης- όποιο πρόγραμμα, δεξιό ξεδεξιό – η χώρα έχει ανάγκη από έναν αντίστοιχο αντίπαλο ηγέτη ή πολιτικό σχήμα. Κανένα μέλλον δεν είναι διασφαλισμένο για τους πολίτες αν δεν μεταπηδήσει ο πολιτικός κόσμος της διακυβέρνησης από την πεζοδρομιακή αλητεία στήν κοινοβουλευτική παλαίστρα.

Και καμιά τέτοια αλλαγή δεν θα γίνει από τα ίδια σαθρά υλικά. Δεν μπορεί να επιπλέει σαν ηγέτης σε μια χώρα ένας που έχει συνήθειο να πουλάει τα συμφέροντά της πίσω από την πλάτη των κυβερνήσεών της, για να επιβιώσουν οι προσωπικές του πολιτικές φιλοδοξίες. Και να το κάνει αυτό και στο παρελθόν και σήμερα. Στήν αρχαία δημοκρατία, για την οποία κόπτεται, θα τον λιθοβολούσαν ή θα τον εξόριζαν.

https://www.facebook.com/Tetradis/timeline?lst=100002959239954%3A716143369%3A1567068277

Προσπάθεια των Τούρκων είναι η νίκη χωρίς να δοθεί μάχη

Από
anixneuseis
-
0
Του Δημήτρη Τσαϊλά* liberal.gr
Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2019, 00:03

Η Τουρκία υπήρξε ένας σημαντικός εταίρος του ΝΑΤΟ από τότε που προσχώρησε στην συμμαχία το 1952. Η μεγάλης αξίας γεωστρατηγική της θέση για την αποτροπή της Σοβιετικής Ένωσης και ως ρυθμιστικός παράγων για την Ανατολική Μεσόγειο υπογράμμιζαν τη σημασία της για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και παρά την εισβολή και παράνομη κατοχή στη Κύπρο και τις συγκρουσιακές σχέσεις με την Ελλάδα, το ΝΑΤΟ διατήρησε τη στρατηγική συνεργασία, επ’ ωφελεία της συμμαχίας.

Ωστόσο, τα πρόσφατα σημάδια δείχνουν μια μετατόπιση των στρατηγικών προοπτικών της Τουρκίας, η οποία συνδυάζεται με εντατικές πρωτοβουλίες και δραστηριότητες με τη Ρωσία, αυξάνοντας τη δυνατότητα μακροπρόθεσμης αλλαγής με εκτεταμένες συνέπειες στο ΝΑΤΟ που περιλαμβάνουν και παρακλάδια εντάσεων με τον Ελληνισμό κυρίως με την εκτέλεση υβριδικού πολέμου και χρήση υβριδικών απειλών στο πλαίσιο της ειρήνης, των συγκρούσεων και του πολέμου. Δείχνει πώς ο υβριδικός πόλεμος και οι απειλές ταιριάζουν στην παραδοσιακή της δυναμική των συγκρούσεων.

Οι προκλήσεις που σχετίζονται με τον υβριδικό πόλεμο και τις υβριδικές απειλές βρίσκονται σήμερα στην ημερήσια διάταξη των συζητήσεων και αναλύσεων. Γιατί λοιπόν μιλάμε για υβριδικό πόλεμο σήμερα στην Ελλάδα; Η σύντομη απάντηση είναι η Τουρκία. Οι τουρκικές διεκδικήσεις με συνεχείς και πολλαπλές παραβιάσεις, απειλώντας ακόμη και με πόλεμο εμφανίζονται ως ένα “φάντασμα” που στοιχειώνει στο Αιγαίο και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Παρουσιάζουν μια μορφή πολέμου που συνδυάζει μια σύγκρουση που δεν αναγνωρίζει κανένα όριο μεταξύ του άοπλου μετανάστη ή πρόσφυγα και του πολεμιστή στρατιώτη, ναύτη ή αεροπόρου. Είναι πόλεμος συγκεκαλυμμένος και ανοικτός. Πόλεμος ειρήνης που ενίοτε επιτυγχάνει τη νίκη, γκριζάροντας περιοχές της ελληνικής επικράτειας, όπως τα Ίμια. Παραβιάσεις, παραβάσεις και αμφισβητήσεις του διεθνούς δικαίου όπου η ηθική του συνολικού πολέμου έχει χάσει το νόημά της και στη μικρότερη αψιμαχία. Η γκρίζα περιοχή ή η γκρίζα ζώνη μεταξύ της ειρήνης και του πολέμου έχει αυξηθεί σημαντικά. Έτσι η ανάγκη να κατανοήσουμε πώς μπορούμε να χειριστούμε αυτό το είδος πολέμου και συναφών απειλών φαίνεται όλο και περισσότερο απαραίτητη. Πώς ο Ελληνισμός αντιμετωπίζει αυτές τις απειλές και επιθέσεις σε αυτή τη γκρίζα περιοχή;

Η τουρκική επιδίωξη και οι προθέσεις τους έχουν γίνει γενικά κατανοητές, τουλάχιστον στο στρατιωτικό τομέα και στον τομέα της ασφάλειας. Η νοοτροπία της Τουρκίας όσον αφορά την πολιτική ασφάλειας είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος όπου ο στόχος είναι πάντοτε να κερδίσει, με την υποκείμενη σκέψη να βασίζεται σε μια αντίληψη μιας συνεχούς τρέχουσας κατάστασης πολέμου. Έτσι, τα σύνορα μεταξύ του πολέμου και της ειρήνης δεν ακολουθούν το διεθνές δίκαιο. Ως εκ τούτου, η γκρίζα περιοχή μεταξύ πολέμου και ειρήνης έχει γίνει ουσιαστικά μεγαλύτερη, δημιουργώντας έναν κενό χώρο που χρειάζεται να ξεδιαλύνει. Εν ολίγοις, η σκέψη σχετικά με το περιβάλλον ασφάλειας είναι ώριμη για μια «προσπάθεια» που θα βοηθήσει να κατανοηθεί η κατάσταση. Διακρίνουμε, πως αυτή η κατάσταση δεν είναι τόσο καινούργια, ούτε μοναδική, αλλά έφτασε και συνέβαλε αναμφίβολα στην τρέχουσα κατανόηση του σημερινού πολέμου και των απειλών.

Μετά την κατανόηση αυτή πλέον, γεννούνται τρία ερωτήματα προς αυτούς που χαράσσουν την πολιτική εθνικής ασφαλείας και απαιτούν άμεσες απαντήσεις, με σκοπό την εξυγίανση της εθνικής μας στρατηγικής:

1. Είναι βιώσιμοι οι παραδοσιακοί μας μηχανισμοί για την κατανόηση της πραγματικότητας στον τομέα της εθνικής ασφάλειας;

2. Είμαστε ικανοί να διακρίνουμε την αλήθεια από το ψεύδος ή να αναστρέψουμε την παραπλάνηση και να επηρεάζουμε τις προσπάθειες και τα γεγονότα;

3. Οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων εξακολουθούν να θεωρούν την επαγγελματική ανάλυση βασισμένη στα γεγονότα ως βάση για τη λήψη αποφάσεων;

Ο υβριδικός πόλεμος και οι υβριδικές απειλές από την Τουρκία θεωρούνται ως δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Ο υβριδικός πόλεμος αφορά τα ενεργά μέτρα της Τουρκίας έναντι του Ελληνισμού. Αντίθετα, οι υβριδικές απειλές είναι παθητικές, είναι άλλοτε πραγματικές ή ακόμη και φανταστικές απειλές από πιθανές μελλοντικές ενέργειες εναντίον μας παρότι είμαστε σύμμαχοι στον αμυντικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό στις στρατηγικές επιλογές μας απαιτείται να εξεταστούν οι παράγοντες και προϋποθέσεις συνεργασίας και συμμαχιών με τον Ελληνισμό όπως παρακάτω:

1. Η Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση μάλλον αφήνει αδιάφορους τους υπολοίπους συμμάχους στον αμυντικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ για να συμμετάσχουν σε μια επιχείρηση για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας.

2. Οι χώρες που αντιλαμβάνονται την Τουρκία ως μια φιλόδοξη ηγεμονική δύναμη, ή ως μια ευκαιριακή αντίπαλο για τα εθνικά τους συμφέροντα ή απειλητική για την πατρίδα τους είναι πιο πιθανό να συμμετάσχουν. Ενώ τα μέλη με ευνοϊκές απόψεις για την Τουρκία ή όσοι διακατέχονται από αντιλήψεις μηδενικής απειλής είναι πιο πιθανό να ανησυχούν για την ύφεση της τουρκικής οικονομίας ή ακόμη και για την πιθανή επιβολή μέτρων.

3. Οι χώρες που δίνουν μεγαλύτερη αξία στην ασφάλεια στη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ είναι πιο πιθανό να συνδράμουν. Ωστόσο, θα χρειαστεί να υπάρξουν τρεις προϋποθέσεις. Οι σύμμαχοι είναι λιγότερο πιθανό να αναμιχθούν εάν πρώτον δεν συμμετάσχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, δεύτερον αν θεωρήσουν τους στόχους των συμμάχων τους ως αποκλίνοντες μεταξύ τους, και τρίτον εάν δεν είναι σίγουροι για την ικανότητά τους να περιορίσουν τους άλλους συμμάχους από την άσκοπη κλιμάκωση για μια σύγκρουση με τη Τουρκία.

Συμπέρασμα-Προτάσεις

Όπως ήδη αναφέραμε ο υβριδικός πόλεμος δεν είναι καινούργιος ούτε μοναδικός. Ταυτόχρονα, είναι χρήσιμη η ανάλυση με σκοπό την ενίσχυση των σημερινών θεσμών ασφαλείας. Να προνοήσουμε στην πρόληψη της ευρύτερης έννοιας του ασύμμετρου πολέμου, που είναι αναγκαία για να κατανοήσουμε και να λογοδοτήσουμε για τον πόλεμο και τις απειλές στον σημερινό κόσμο. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο, «ασύμμετρο πόλεμο» για τις ροές των μεταναστών από τις τουρκικές ακτές, αλλά οι έννοιες του υβριδικού πολέμου και της υβριδικής απειλής προσθέτουν αξία στο ότι είναι πιο συγκεκριμένες και περιεκτικές. Κλείνοντας αυτή την ανάλυση υποβάλλουμε τις παρακάτω έξι προτάσεις για την ενίσχυση της αντιμετώπισης του εχθρού.

1. Να αυξήσουμε τους πόρους που αφιερώνονται στη συλλογή και ανάλυση της τουρκικής συμπεριφοράς και στη συλλογή πληροφοριών με έμφαση στην κατασκοπεία-αντικατασκοπεία.

2. Να ενισχύσουμε τη πρόσβαση του κοινού σε πληροφορίες για τη Τουρκία μέσω οικονομικής στήριξης τόσο σε αξιόπιστους φορείς ενημέρωσης, καθώς και να δημιουργήσουμε νέο θεσμό, όπως ένα τμήμα υβριδικών αναλύσεων της Διακλαδικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Ασφάλειας.

3. Να ξεκινήσουμε μια νέα εκστρατεία για τη διάδοση της αξίας της ελληνικής θαλάσσιας ισχύος μέσω θεσμών του ΝΑΤΟ, επιδιώκοντας ακόμη και το ρόλο του Διοικητού της Ανατολικής Μεσογείου (COMEDEAST).

4. Να συνεργαστούμε τακτικά με συμμάχους σχετικά με τους στόχους και τα κίνητρα της Τουρκίας, αναζητώντας μεταξύ άλλων μια επικαιροποίηση της Στρατηγικής Αντίληψης των συμμάχων και εταίρων για το θαλάσσιο χώρο της Μεσογείου.

5. Να αντιμετωπίσουμε τις ανησυχίες των συμμάχων σχετικά με την αθρόα είσοδο μεταναστών, υποστηρίζοντας μια ανανεωμένη δέσμευση της ΕΕ και συνεχίζοντας την αξιόπιστη αντιμετώπιση αυτών προκαλώντας δυσκολίες στους διακινητές με συνεχή και πυκνή παρουσία ναυτικών και λιμενικών μονάδων.

6. Να συμπληρώσουμε τις αμυντικές αδυναμίες μας μέσω της υποστήριξης των ΗΠΑ και της ΕΕ για πρόσθετες προσκτήσεις αμυντικών συστημάτων και νέων αεροναυτικών μονάδων με σκοπό τη διαμόρφωση ισορροπίας δυνάμεων και συνδρομή μονάδων μας σε νέες ασκήσεις και προετοιμασίες αξιόπιστης άμυνας στο γεωστρατηγικό χώρο της Μεσογείου.

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι υποναύαρχος του ΠΝ.

https://www.liberal.gr/diplomacy/prospatheia-ton-tourkon-einai-i-niki-choris-na-dothei-machi/265898#.XXcy3Mfzyw0.gmail

Ο υβριδικός «πόλεμος» του Ερντογάν – Ο σουλτάνος απειλεί… με εξάσφαιρο

Από
anixneuseis
-
1

ΚΟΣΜΟΣ

Γιώργος Σκαφιδάς

Γιώργος Σκαφιδάς Έθνος.

Ο «πόλεμος» με την Τουρκία δεν αποτελεί πια σενάριο. Συμβαίνει τώρα, αλλά υπό μορφή υβριδική, με «όπλο» γεωτρύπανα, fake news, προσφυγικές ροές, μειονοτικά ζητήματα, χάρτες και drones, αναδιαμορφώνοντας τα ανοιχτά μέτωπα στα Ελληνοτουρκικά

Κινούμενος πέρα από κάθε έννοια νομιμότητας και διπλωματικών αβροτήτων, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει πλέον «απασφαλίσει» κατά πάντων, εκβιάζοντας εχθρούς και «φίλους» με… όπλα, γεωτρύπανα, fake news, αλλά και με ανθρώπινες ψυχές.

Κρίνοντας από όσα έχει δηλώσει μόνο τα τελευταία 24ωρα, ο 65χρονος Τούρκος πρόεδρος εμφανίζεται πια να θέλει να αποκτήσει… πυρηνικά όπλα ενάντια στο Ισραήλ και να στείλει ένα… τρίτο πλωτό γεωτρύπανο στην Ανατολική Μεσόγειο (ποιο τρίτο; Αφού δεν έχει), ενώ παράλληλα απειλεί να «πλημμυρίσει» και την Ελλάδα με πρόσφυγες.

Οι τουρκικές απειλές με «όπλο» το Προσφυγικό δεν είναι καινοφανείς. Τα ίδια έλεγε η τουρκική ηγεσία και το 2015, ότι δηλαδή θα ανοίξει τις «πύλες» για να περάσουν εκατομμύρια πρόσφυγες προς την Ευρώπη, διεκδικώντας τότε σειρά από ανταλλάγματα:

  • πολιτική στήριξη από το εξωτερικό (ικανή να «σβήσει» τις μνήμες του Γκεζί και των σκανδάλων διαφθοράς του 2013), χρήματα (δισεκατομμύρια ευρώ ως οικονομική ενίσχυση από την ΕΕ, μια βοήθεια την οποία τελικώς έλαβε και συνεχίζει να λαμβάνει)
  • διευκολύνσεις (την απελευθέρωση της βίζας, επί παραδείγματι, για όσους Τούρκους ταξιδεύουν στην Ευρώπη, την οποία όμως δεν εξασφάλισε επειδή δεν πληροί τις προϋποθέσεις)
  • τις ευλογίες ή τουλάχιστον την ανοχή των «έξω» για την προωθούμενη συνταγματική αναθεώρηση στο εσωτερικό
  • και λοιπά γεωπολιτικά οφέλη (την ενίσχυση των τουρκικών θέσεων στη Συρία ενάντια σε Ασαντ και Κούρδους)

Τέσσερα χρόνια μετά, οι απειλές πλέον επανέρχονται δριμείες από την πλευρά της Αγκυρας, συνοδεία μάλιστα και αναγεννημένων πυρηνικών φιλοδοξιών, μέσα σε ένα διεθνές πλαίσιο όμως πολύ πιο «εκρηκτικό» από εκείνο του 2015. Οι σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας έχουν εν τω μεταξύ επιδεινωθεί δραματικά (S-400, F-35), δημιουργώντας εσωτερικούς τριγμούς και στο ΝΑΤΟ, ενώ οι δυνάμεις του υποστηριζόμενου από τη Ρωσία Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ προελαύνουν ενάντια στους υποστηριζόμενους από την Τουρκία τζιχαντιστές στη Βορειοδυτική Συρία, προς μεγάλη απογοήτευση φυσικά του ίδιου του Ερντογάν, ο οποίος όμως καλείται παράλληλα να διαχειριστεί και μια σειρά από άλλες διόλου ευκαταφρόνητες πολιτικές ήττες στο εσωτερικό.

Τρίζει η κυριαρχία Ερντογάν στο εσωτερικό

Το κυβερνών ισλαμοσυντηρητικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) έχει πια απολέσει τη δημαρχία σε Κωνσταντινούπολη και Αγκυρα, για πρώτη φορά έπειτα από 25 χρόνια. Επιδεινώνοντας το κλίμα για τον Ερντογάν, άλλοτε κορυφαίοι υπουργοί του AKP (οι Μπαμπατζάν, Νταβούτογλου, Γκιουλ κ.ά.) παρουσιάζονται πια να ετοιμάζουν νέα αντιπολιτευόμενα κόμματα, στη σκιά δημοσιευμάτων σύμφωνα με τα οποία συνολικά εκατοντάδες χιλιάδες μέλη έχουν παραιτηθεί από το AKP μέσα στο 2019 αλλά και δυσοίωνων δημοσκοπήσεων (Metropoll) που εμφανίζουν τη στήριξη στον Ερντογάν να υποχωρεί κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε διάστημα ενός έτους (από το 53,1% στο 44%).

Με άλλα λόγια, η πάλαι ποτέ αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του Ερντογάν τρίζει, υπό το βάρος των προβλημάτων στην τουρκική οικονομία (πληθωρισμός στο 15%, ανεργία στο 13%) αλλά και του Προσφυγικού (που είχε πολιτικό κόστος για το AKP κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα), με το μέλλον παράλληλα να διαγράφεται αβέβαιο στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, μια περιοχή την οποία όμως ο Ερντογάν επιμένει να «γκριζάρει», έχοντας στείλει εκεί για πρώτη φορά όχι μόνο σεισμογραφικά («Oruç Reis», «Barbaros») αλλά και γεωτρύπανα («Fatih», «Yavuz»).

Και όλα αυτά στη σκιά ενός αφηγήματος όπως είναι εκείνο της καλούμενης «γαλάζιας πατρίδας», που έχει πια γίνει και επισήμως κάδρο στους τοίχους τουρκικών κρατικών ιδρυμάτων και υπουργείων, αποκτώντας έτσι χαρακτήρα στρατηγικού στόχου εγκεκριμένου από την κεντρική εξουσία της γείτονος. Ο λόγος για ένα αφήγημα που θέλει τα τουρκικά θαλάσσια σύνορα να φτάνουν έως και τη Λιβύη, καλύπτοντας παράλληλα το μισό Αιγαίο.

Εκβιασμός μέσω Συρίας

Μιλώντας την περασμένη Πέμπτη ενώπιον κομματικών στελεχών στην Αγκυρα, ο Ερντογάν ξεκαθάρισε ότι εάν η Τουρκία δεν λάβει την απαιτούμενη στήριξη ώστε να διαμορφώσει μια «ζώνη ασφαλείας» όπως ακριβώς την οραματίζεται στη Βορειοανατολική Συρία, τότε εκείνος θα ανοίξει τις πύλες για την είσοδο εκατομμυρίων προσφύγων στην Ευρώπη. Ο ίδιος έθεσε, μάλιστα, ως σχετική προθεσμία τα τέλη Σεπτεμβρίου. Αυτό που ζητά πλέον το καθεστώς Ερντογάν είναι να διαμορφώσει, με τις ευλογίες της διεθνούς κοινότητας, μια ζώνη βάθους περίπου 30 χλμ. εντός των μήκους 450 χλμ. συνόρων της Βόρειας Συρίας που θα τελεί υπό τουρκικό έλεγχο, μια ζώνη στην οποία οι Τούρκοι θέλουν μάλιστα να οικοδομήσουν και πόλεις με ξένη/ ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια, για να επαναπροωθήσουν εκεί συνολικά περισσότερους από 1 εκατομμύριο Σύρους πρόσφυγες.

Είναι προφανές ότι η Τουρκία πλέον επιδιώκει, με όχημα το Προσφυγικό, να επεκτείνει τα τουρκικά σύνορα εντός της Συρίας, και μάλιστα υπό διεθνή κάλυψη, διαμορφώνοντας έτσι μια ζώνη από προκεχωρημένα τουρκικά φυλάκια ενάντια στους Κούρδους των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και τις δυνάμεις του Μπασάρ αλ Ασαντ, που θα καλούνταν προφανώς να αποσυρθούν από τις όποιες τουρκικής έμπνευσης ζώνες ασφαλείας εάν εκείνες γίνονταν ποτέ πραγματικότητα. Ο Ερντογάν απειλεί πλέον να βλάψει την Ευρώπη, όχι κατά τρόπο συγκεκαλλυμένο αλλά απροκάλυπτα, εάν δεν γίνουν όλα τα χατίρια του στο μέτωπο της Συρίας.

Το πρόβλημα, ωστόσο, με τις τουρκικές μεθοδεύσεις είναι ότι τους ενοχλούν όλους, αλλά για διαφορετικούς λόγους τον καθένα: και την πλευρά της Ρωσίας (που επιμένει να στηρίζει τον Ασαντ δυτικά του ποταμού Ευφράτη), και την πλευρά των ΗΠΑ (που επιμένουν να στηρίζουν τους Κούρδους ανατολικά του Ευφράτη), και τους γείτονες (Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ, Αίγυπτο), αλλά και την ΕΕ (που έχει πολιτικά «φθαρεί» από τους εκβιασμούς του Ερντογάν).

Ρισκάρει πολλά για να τα κερδίσει όλα

Ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος, ωστόσο, δεν πτοείται. Αντιθέτως, βγαίνει μπροστά κατά πάντων διεκδικώντας ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί: όπλα από τη Ρωσία (S-400, Su-57) αλλά και από τις ΗΠΑ (F35, Patriot), την παραμονή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ αλλά και τη σύμπλευση με τη Μόσχα, την ένταξη στην ΕΕ αλλά και την ισλαμοποίηση στο εσωτερικό, την εμπλοκή της Τουρκίας στις εσωτερικές υποθέσεις των «έξω» (σε Λιβύη, Αίγυπτο, Συρία, Παλαιστίνη κ.α.), αλλά και λευκές επιταγές για να πράττει όπως ακριβώς εκείνος επιθυμεί οπουδήποτε επιθυμεί, εντός και εκτός των συνόρων. Σε αυτό το πλαίσιο των ανεξέλεγκτων «θέλω», ο 65χρονος Τούρκος ηγέτης διεμήνυσε από το βήμα ομιλίας του την περασμένη Τετάρτη στην πόλη Σίβας πως επιθυμεί να αποκτήσει ακόμη και πυρηνικά όπλα ενάντια στο Ισραήλ.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει όμως ήδη ουκ ολίγα «όπλα» στη διάθεσή του, «όπλα» που δεν είναι μόνο στρατιωτικά αλλά ποικίλλουν.

  • Είναι τα οπλισμένα τουρκικά drones που σαρώνουν το Αιγαίο αλλά και τα γεωτρύπανα στην ΑΟΖ της Κύπρου.
  • Είναι οι ρωσικοί S-400 αλλά και τα fake news στην υπηρεσία της τουρκικής προπαγάνδας (το fake βίντεο για την πτήση του Τούρκου υπουργού Αμυνας πάνω από το Αιγαίο, τα fake δημοσιεύματα της «Yeni Şafak» για παρ’ ολίγον θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο κ.ά.).
  • Είναι οι εργαλειοποιημένες προσφυγικές ροές αλλά και οι καλούμενες «τουρκικές» μειονότητες εκτός των συνόρων, είτε πρόκειται για τη Θράκη και τη Ρόδο είτε για την επαρχία Σιντσιάνγκ της Βορειοδυτικής Κίνας.
  • Είναι οι έποικοι στην Κύπρο αλλά και οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία ομάδες των τζιχαντιστών στη Συρία.
  • Είναι το casus belli στο Αιγαίο και οι χάρτες με τις «γαλάζιες πατρίδες».

Και όποτε ο Ερντογάν εγκαλείται στην τάξη, εκείνος βρίσκει καταφύγιο πίσω από αδυναμίες απόδοσης ευθυνών και μισές αλήθειες. «Δεν γίνεται η Τουρκία να σηκώνει μόνη της το βάρος του Προσφυγικού» λέει, όχι όμως για να ζητήσει βοήθεια αλλά για να εκβιάσει.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ο «πόλεμος» με την Τουρκία δεν αποτελεί πια σενάριο. Συμβαίνει τώρα, αλλά υπό μορφή υβριδική, αναδιαμορφώνοντας τα ανοιχτά μέτωπα ανάμεσα σε δύο χώρες όπως είναι η Ελλάδα και η Τουρκία, που δεν βρίσκονται προφανώς σε πόλεμο με την παλαιά έννοια του όρου, αλλά ούτε ακριβώς και σε καιρό ειρήνης.

«Σε μια εποχή που η “διπλωματία των κανονιοφόρων” και ο πόλεμος υποχωρούν δραματικά, τα κράτη υιοθετούν νέες έμμεσες μεθόδους για να επιβάλλουν την θέλησή τους» γράφει ο Σπύρος Πλακούδας, επίκουρος καθηγητής Εθνικής Ασφάλειας στο Rabdan Academy (του Αμπου Ντάμπι) και αντιπρόεδρος του Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων (ΚΕΔΙΣΑ), σε κείμενό του με τον τίτλο «Νέες απειλές ασφάλειας – Υβριδικός πόλεμος».

Οποιος τα θέλει όλα, ωστόσο, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να χάσει τα πάντα. «Το να διακινδυνεύεις πολλά για να κερδίσεις πολλά είναι περισσότερο πλεονεξία παρά σοφία», όπως είχε πει άλλοτε και ένας Αγγλος αποικιοκράτης ονόματι Ουίλιαμ Πεν.

https://www.ethnos.gr/kosmos/59577_o-ybridikos-polemos-toy-erntogan-o-soyltanos-apeilei-me-exasfairo

 

Η (αντ)επανάσταση των ελίτ και η προδοσία της Δημοκρατίας

Από
anixneuseis
-
0

[To 1929 o Ισπανός φιλόσοφος Ορτέγα υ Γκασέτ εξέφραζε τους φόβους του για τη Δημοκρατία με το δοκίμιό του Η εξέγερση των μαζών. Το 1996 ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Κρίστοφερ Λας με την Εξέγερση των ελίτ βλέπει την υπονόμευση της Δημοκρατίας εκ των έσω. Η περίπτωση Μακρόν,(επιλογή σκοτεινού παρασκηνίου των οικονομικά ισχυρών και η εξαφάνιση των παραδοσιακών πολιτικών σχηματισμών στη Γαλλία) έρχεται να επιβεβαιώσει «πανηγυρικά» τη θέση του…Ε.Δ.Ν.]

Η εξέγερση των ελίτ σταδιακά τις ξεκόβει από τον λαό. Ο Κρίστοφερ Λας υπογραμμίζει στο βιβλίο του Η Εξέγερση των ελίτ [Κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ,1994] τις αντιφάσεις του προοδευτικού λόγου, ο οποίος επιμένει ότι υπερασπίζεται την πορεία προς μια ευτυχία όλων των πολιτών, ακόμη και όταν αυξάνονται οι ανισότητες. Λαϊκιστής της αριστεράς, ο κοινωνιολόγος καταδικάζει τον ελιτισμό της σύγχρονης αμερικανικής δημοκρατίας και τον ηθικό λήθαργο της εποχής στον οποίο αυτή βασίζεται.

Η εξέγερση των ελίτ βασίζεται στην εντατικοποίηση των κοινωνικών διαιρέσεων. Ο Κρίστοφερ Λας καταγγέλλει μια αποξένωση όλο και πιο βαθειά μεταξύ του λαού και των ελίτ. Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι η απομόνωση των ελίτ φθάνει σε πρωτοφανές επίπεδο για υλικούς λόγους: η συμμετοχή τους σε μεγάλες πόλεις, σε μεγάλες επιχειρήσεις, στην κατάτμηση της οικονομίας και στην παγκοσμιοποίηση τις απομακρύνουν από τους απλούς πολίτες. Στο πνευματικό επίπεδο, προωθούν πολιτικές ιδεολογίες που είναι εντελώς αντίθετες με τις ανησυχίες του λαού. Οι ελίτ κατά βάση εμπνέονται περισσότερο από προκαταλήψεις εναντίον εκείνων που δεν ανήκουν στις κάστες τους.

Παράδειγμα, οι πλούσιοι και μορφωμένοι Αμερικανοί της ανατολικής ακτής περιφρονούν εκείνους των κεντρικών πολιτειών: «Οι Αμερικανοί των κεντρικών Πολιτειών», λέει ο Κρίστοφερ Λας, «κατά τη γνώμη αυτών που διαμορφώνουν τους καλλιεργημένους κύκλους, είναι απελπιστικά απαίσιοι, καθυστερημένοι και επαρχιώτες, ελάχιστα ενημερωμένοι για τις αλλαγές στην καλαισθησία ή τις ιδεολογικές τάσεις, έχουν εμμονή με την ελαφρά λογοτεχνία, τα μυθιστορήματα έρωτα ή δράσης και αποβλακωμένοι από υπερβολική δόση τηλεόρασης “. Αυτή η περιφρόνηση είναι το σύμπτωμα μιας εξέγερσης των ελίτ: ενώ ήταν κάποτε η εξέγερση των μαζών που φοβόταν, τώρα, για τον Κρίστοφερ Λας, αυτοί που απειλούν συνέχεια την κοινωνική τάξη, έναν αιώνα τώρα, είναι τα άτομα που βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας.

Η εξέγερση των ελίτ οδηγεί στην παρακμή του δημοκρατικού λόγου. Ο Κρίστοφερ Λας δείχνει ότι η αναταραχή των λαϊκών τάξεων σε συνδυασμό με την ευελιξία και την απληστία της ελίτ καθιστά την πολιτική συγκρότηση μη λειτουργική. “Αν οι ελίτ μιλούν μόνο στον εαυτό τους”, εξηγεί, “ένας από τους λόγους είναι ότι δεν υπάρχουν θεσμοί που προωθούν μια γενική συζήτηση, υπερβαίνοντας τα όρια της τάξης”. Αυτός ο μονόλογος των ελίτ έχει μετατρέψει τη δημοκρατία σε αξιοκρατία. Αλλά για τον Κρίστοφερ Λας, αυτή είναι μια προδοσία του αμερικανικού δημοκρατικού ιδεώδους, για το οποίο η κοινωνία πρέπει να ομογενοποιηθεί με τον εκδημοκρατισμό της νοημοσύνης. Σε αντίθεση με αυτό το ιδανικό, η σύγχρονη Αμερική αντιπαραθέτει τους «χειρώνακτες» και τους «διανοούμενους». Αυτοί αποκλείουν τους πρώτους από τη συζήτηση των ιδεών, αν και αγνοούν τις υλικές πραγματικότητες που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία.

Οι ελίτ περιορίζουν τώρα τη δημοκρατία σε ευκαιρία κοινωνικής αναρρίχησης, δηλαδή βλέπουν το λαό ως το έδαφος γόνιμο για την ανανέωσή τους. Η μείωση αυτή αποτρέπει την εμφάνιση πολιτικών αρετών, όπως η αυτονομία, η υπευθυνότητα, η πρωτοβουλία, η αλληλοβοήθεια κλπ. που ο Κρίστοφερ Λας θεωρεί χαρακτηριστικά του λαϊκισμού, εννοούμενου ως δημοκρατική ηθική. Η παρακμή των αξιών αυτών απορρέει κυρίως από την αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος, το οποίο με το πρόσχημα του ανοίγματος, αντικατέστησε τη δημοκρατική του αποστολή κατάρτισης πολιτών με τον ελιτισμό. Ομοίως, η σύγχρονη δημοσιογραφία αντικατέστησε τη δημοκρατική αντιπαράθεση με μια δήθεν αντικειμενικότητα.  

Από ψευδαίσθηση σε ψευδαίσθηση

Η εξέγερση των ελίτ φωλιάζει σε μια πνευματική ψευδαίσθηση. Ο Κρίστοφερ Λας διακρίνει αυτή την ψευδαίσθηση στις θεραπευτικές πρακτικές – πρώτα απ’ όλα στην ψυχανάλυση – οι οποίες άκμασαν τον 20ό  αιώνα. Ισχυριζόμενοι ότι προβάλλουν το ανθρώπινο πνεύμα και ότι το απαλλάσσουν από τις συγκρούσεις του, αυτοί οι νέοι επιστημονικοί κλάδοι διαχέουν την βεβαιότητα ότι η ανθρώπινη φύση τελικά θα βγει από την παιδική της ηλικία χειραφετούμενη από τις θρησκευτικές δεισιδαιμονίες. Έτσι, ο κοινωνιολόγος υποκαθιστά τη θρησκευτική ψευδαίσθηση με την πίστη στην ψευδοεπιστημονική ψυχολογία στην οποία υποβαθμίστηκε, καθώς αυτή ανθίζει στην ψευδαίσθηση του ελέγχου από τον άνθρωπο, του εαυτού του και του κόσμου. “Εκείνοι που θρηνούν”, γράφει ο Κρίστοφερ Λας, “και όσοι επιχαίρουν για το θάνατο του παρελθόντος, ξεκινούν και οι δυο από τη διαβεβαίωση ότι η εποχή μας έχει βγει από την παιδική ηλικία […]. Και οι δύο εμφορούνται στη στάση τους απέναντι στο παρελθόν από την επικρατούσα προκατάληψη που αρνείται να πιστέψει στα φαντάσματα “. Αυτές οι δύο αυταπάτες μαρτυρούν την απώλεια νοήματος του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος δεν φαίνεται αρκετά ισχυρός να επωμισθεί την αβεβαιότητα του πεπρωμένου του. Γεννημένες οι δύο τάσεις από νοοτροπίες αισιόδοξες και απαισιόδοξες αντίστοιχα, συγκεκριμενοποιήθηκαν ιστορικά στην πίστη στην πρόοδο, αφενός, και στην αντίδραση και τον ρομαντισμό, αφετέρου. Αρνούμενος την πνευματική άνεση και των δύο, ο  Κρίστοφερ Λας μας προσκαλεί να συνειδητοποιήσουμε, χωρίς εξιδανικεύσεις, το βάρος του παρελθόντος και τον πνευματικό ρόλο της θρησκείας.

 Ο Κρίστοφερ Λας (1932-1994) υπήρξε ιστορικός και κοινωνιολόγος, λόγιος και σημαίνων κοινωνικός κριτικός. Κρίνει θετικά  τον λαϊκό πολιτισμό και επικρίνει την προοδευτική Αριστερά, η οποία βλέπει κάθε κριτική της κοινωνίας αναψυχής και της πολιτιστικής βιομηχανίας ως συντηρητισμό. Κατά τον Λας, ο ατομικισμός οδήγησε στην εμφάνιση της απομονωμένης παρακμιακής «ναρκισσιστικής προσωπικότητας». Το 1986, συμμετείχε με τον Κορνήλιο Καστοριάδη σε συζήτηση για την άνοδο του ατομικισμού στο BBC.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

 

https://1000-idees-de-culture-generale.fr/revolte-des-elites-christopher-lasch/

Η εθνοθρησκευτική Δεξιά του Ισραήλ στις κάλπες του Σεπτεμβρίου

Από
pcuser
-
0

Φάκελος Εκλογές στο Ισραήλ 2019

Δρ. Γαβριήλ ΧαρίτοςΝομικός – Δρ. Διεθνών Σχέσεων Παν/μιου Μακεδονίας και ερευνητής του Ινστιτούτου Μπεν-Γκουριόν στο Ισραήλ

Ο όρος “εθνοθρησκευτική Δεξιά”, ως κομματικός χώρος, είναι άγνωστος στην Ελλάδα. Αντιθέτως, λόγω του εθνικού χαρακτήρα της εβραϊκής θρησκείας και των γεωγραφικών ορίων που θέτουν οι ίδιες οι Γραφές ως προς το ποια θα πρέπει να είναι τα όρια του εβραϊκού κράτους – ο κομματικός χώρος της “εθνοθρηκευτικής Δεξιάς” παίζει ανέκαθεν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Τους τελευταίους εννέα μήνες που το Ισραήλ ζει την μεγαλύτερη άτυπη προεκλογική περίοδο της Ιστορίας του, σημειώθηκαν μεγάλες μεταβολές στον συγκεκριμένο κομματικό χώρο, με κύρια χαρακτηριστικά τις μετακινήσεις πολιτικών προσωπικοτήτων και τον σχηματισμό νέων κομματικών συνεργασιών.

Ο σχηματισμός «Yemina»

Η σημαντικότερη εξέλιξη που σημειώθηκε στον χώρο της εθνοθρησκευτικής Δεξιάς κατά την διενέργεια των εκλογών της 9ης Απριλίου 2019 ήταν η αποτυχία των τέως επικεφαλής του κόμματος της «Εβραϊκής Εστίας», του Ναφτάλι Μπένετ και της Αγιέλετ Σακέντ να πετύχουν την είσοδό τους στην Κνέσετ. Το δίδυμο Μπένετ και Σακέντ, θέλοντας να διευρύνει την επιρροή του και πέραν των στενών πλαισίων της εθνοθρησκευτικής Δεξιάς, σύστησαν το κόμμα «Νέα Δεξιά», που όμως δεν κέρδισε την εμπιστοσύνη ούτε όσων παρέμειναν πιστοί στον πυρήνα της «Εβραϊκής Εστίας», ούτε και των ψηφοφόρων του Νετανιάχου. Αντιθέτως, όσοι παρέμειναν πιστοί στην «Εβραϊκή Εστία», σχημάτισαν την «Ένωση των Κομμάτων της Δεξιάς», υπό τον Μπετσαλέλ Σμότριτς και τον ραβίνο Ράφι Πέρετς, που εκφράζουν κυρίως τους θρησκευόμενους Εβραίους εποίκους της Δυτικής Όχθης, αλλά και την ευρύτερη μερίδα θρησκευομένων, που δεν ανήκουν στις Υπερορθόδοξες κοινότητες.

Ύστερα από ένα βραχύ διάστημα αντεγκλήσεων, εν τέλει το δίδυμο Μπένετ-Σακέντ επανέκαμψε στον πυρήνα της πάλαι ποτέ «Εβραϊκής Εστίας» και στις επικείμενες εκλογές της 17ης Σεπτεμβρίου 2019, η «Νέα Δεξιά» και η «Ένωση Κομμάτων της Δεξιάς» θα συμμετάσχουν υπό ενιαίο πολιτικό σχηματισμό με την ονομασία «Γιεμίνα» (μτφ. «Προς τα δεξιά»). 

Η ατζέντα της εθνοθρησκευτικής Δεξιάς

Ουσιαστικά, οι λόγοι της διάσπασης και της επανάκαμψης δεν είχαν καμία ιδεολογική βάση. Επρόκειτο για κινήσεις που ανάγονταν σε επίπεδο προσωπικών φιλοδοξιών. Έτσι, η ιδεολογική ατζέντα του σχηματισμού «Γιεμίνα» είναι ταυτόσημη με την ατζέντα της «Εβραϊκής Εστίας» και συνοψίζεται ως εξής:

Α) Μείωση της επιρροής του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ ως προς την αρμοδιότητά του να κρίνει την νομιμότητα της εποικιστικής δραστηριότητας της κυβέρνησης στις περιοχές της Δυτικής Όχθης, όπου μέλλεται να εφαρμοσθούν τα διαλαμβανόμενα στις Συμφωνίες του Όσλο. Επιδιώκεται ο εν γένει περιορισμός της δικαστικής εξουσίας ”στα του οίκου του”, χωρίς να παρεμβαίνει στις ‘καθαρά πολιτικού χαρακτήρα’ κυβερνητικές αποφάσεις – οι οποίες προωθούν την άμεση ή έμμεση επέκταση της ισραηλινής κρατικής παρουσίας σε περιοχές που σήμερα θεωρούνται ως ”αμφιλεγόμενης κυριαρχίας”.

Β) Σταδιακή επέκταση της ισραηλινής κρατικής κυριαρχίας στις περιοχές B και C της Δυτικής Όχθης (όπως αυτές καθορίζονται από τις Συμφωνίες του Όσλο) με τελικό στόχο την πλήρη ενσωμάτωσή τους στην ισραηλινή επικράτεια. Ουσιαστικά το κόμμα «Γιεμίνα» δεν αποδέχεται την αρχή ”δύο έθνη – δύο κράτη” και προωθεί την άποψη του ενιαίου κράτους, με τους Παλαιστινίους που κατοικούν στην Δυτική Όχθη να καταστούν ισραηλινοί πολίτες. Όσον αφορά τα παλαιστινιακά αστικά κέντρα που υπάγονται σήμερα στην δικαιοδοσία της Παλαιστινιακής Αρχής και ορίζονται ως ”περιοχή Α” με βάση τις Συμφωνίες του Όσλο, το δίδυμο Μπένετ-Σακέντ θεωρεί ότι θα μπορέσουν να συνεχίσουν να διαβιούν ως αυτοδιοικούμενοι θύλακες, υφ’ οιανδήποτε κρατική ή αυτοδιοικητική υπόσταση επιλέξουν.

Όπως προλέγουν τα ποσοστά που έλαβαν κατά τις εκλογές της 9ης Απριλίου2019 τα κόμματα «Νέα Δεξιά» και «Ένωση Κομμάτων της Δεξιάς», ο κοινός πολιτικός σχηματισμός «Γιεμίνα» θα εισέλθει στο νέο κοινοβούλιο. Εφόσον την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ανατεθεί στον Βενιαμίν Νετανιάχου, τα στελέχη του «Γιεμίνα» έχουν πολλές πιθανότητες να αναλάβουν υπουργικές θέσεις. Παρ’ όλα αυτά, εάν το Ισραήλ κληθεί να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις της Ουάσινγκτον για εδαφικές ή άλλες παραχωρήσεις έναντι των Παλαιστινίων στα πλαίσια του ειρηνευτικού Σχεδίου Τραμπ, τότε η μακροημέρευση της συμμετοχής των στελεχών του κόμματος στην νέα κυβέρνηση τίθεται εν αμφιβόλω. Εάν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης λάβει ο Μπένι Γκαντς και το «Γαλανόλευκο», οι πιθανότητες συμμετοχής του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού μειώνονται στο ελάχιστο.

Τα υπερορθόδοξα θρησκευτικά κόμματα

GIL COHEN-MAGEN VIA GETTY IMAGES
Υπερορθόξοι Εβραίοι υποστηρίζουν το κόμμα «Shas» των Σεφαραδιτών Εβραίων, και το «Εβραϊσμός της Βίβλου» των Υπερορθόδοξων Ασκεναζί Εβραίων. 

 

Στον ίδιο ιδεολογικό χώρο της λεγόμενης ”εθνοθρησκευτικής Δεξιάς” βρίσκονται και τα δυο μεγαλύτερα κόμματα που εκπροσωπούν τις δύο βασικές εβραϊκές κοινότητες των Υπερορθοδόξων Εβραίων: Από τη μία το κόμμα «Shas» των Σεφαραδιτών Εβραίων, και από την άλλη ο «Εβραϊσμός της Βίβλου» των Υπερορθόδοξων Ασκεναζί Εβραίων.

Το κύριο χαρακτηριστικό των δύο αυτών κομμάτων είναι η σταθερότητα στην εσωτερική δομή, ως επίσης στην εκλογική τους δύναμη και κοινοβουλευτική παρουσία. Συγκεκριμένα, Στις εκλογές της 17.3.2015 το κόμμα «Shas» συγκέντρωσε 241.613 ψήφους (5,7% και 7 έδρες) και στις εκλογές της 9.4.2019 συγκέντρωσε 258.275 ψήφους (6% και 8 έδρες). Αντίστοιχα, Στις εκλογές της 17.3.2015 το κόμμα «Εβραϊσμός της Βίβλου» συγκέντρωσε 210.143 ψήφους (5% και 6 έδρες) και στις εκλογές της 9.4.2019 συγκέντρωσε 249.049 ψήφους (5,8% και 8 έδρες).

Η σταθερή τους εκλογική απόδοση αποτελεί προμήνυμα ότι καμία μεταβολή δεν προβλέπεται να σημειωθεί ούτε στην ιδεολογική τους ατζέντα, ούτε στα πρόσωπα που τα ηγούνται. Σημειώνεται ότι στο οργανόγραμμα των δύο αυτών κομμάτων δεν προβλέπονται εσωκομματικές εκλογές και οι αποφάσεις λαμβάνονται με εσωτερικές διεργασίες που υπαγορεύουν τα ραβινικά κατεστημένα των δύο αυτών θρησκευτικών ρευμάτων και ο δημόσιος λόγος τους έχει καθαρά ”πατριαρχική χροιά”. Εκπροσωπώντας περίπου το 20% του πληθυσμού της χώρας, εκ των πραγμάτων κανένα “κοσμικό” εβραϊκό κόμμα εξουσίας δεν μπορεί να αγνοήσει την ύπαρξη και τις προτεραιότητές τους, καθιστάμενα ουσιαστικά οι ρυθμιστές σε κάθε μετεκλογική συνεργασία και διαβούλευση προκειμένου να σχηματισθεί κυβέρνηση συνασπισμού ανεξαρτήτως ιδεολογικής τάσης και απόχρωσης.

Εφόσον τα κόμματα αυτά διατηρήσουν τη δύναμή τους – κάτι που θεωρείται περισσότερο από πιθανό – , αποτελούν τους σίγουρους κομματικούς εταίρους σε μία κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Βενιαμίν Νετανιάχου. Εάν όμως την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης λάβει το «Γαλανόλευκο» υπό τον Μπένι Γκαντς, οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ του αντιθρησκευτικού κόμματος YeshAtid υπό τον Γιαΐρ Λαπίντ (που είναι ο σημαντικότερος κομματικός εταίρος στην εσωτερική διάρθρωση του «Γαλανόλευκου»), τότε δύσκολα οι Υπερορθόδοξοι θα μπορέσουν να συμμετέχουν στο νέο κυβερνητικό σχήμα.

Ο Δρ. Γαβριήλ Χαρίτος είναι ερευνητής του Ινστιτούτου Μπεν-Γκουριόν , Πανεπιστήμιο Μπεν – Γκουριόν , Ισραήλ και Senior Fellow, Κυπριακό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων , Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

 

Καθημερινή ανάλυση από τον Δρ. Γαβριήλ Χαρίτο για τις επερχόμενες εκλογές στο Ισραήλ στο Φάκελος Εκλογές στο Ισραήλ 2019

https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-ethnothreskeetike-dexia-toe-israel-stis-kalpes-toe-septemvrioe_gr_5d75fff7e4b0fde50c294c44?utm_hp_ref=gr-homepage

«Μαρτυρίες Σύριων προσφύγων στην Τουρκία και ειδικοί αποκαλύπτουν τις πραγματικές ορέξεις της»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]    www.kalkis.eu

Προσωπικά μένω παγερά αδιάφορος από τα ποικίλα νταηλίκια του δικτάτορα Ερντογάν αλλά και των πολιτικάντηδων κεμαλιστών και των γκρίζων λύκων που θα τα ζήλευαν κάτι δικά μας κουτσαβάκια που στα λόγια είναι «έτοιμα να πάρουν πίσω την Πόλη».

Μόνο που ο κάθε Νταής, όταν τα βρίσκει σκούρα, ή το βάζει στα πόδια ή πάει και παρακαλάει τον πραγματικά δυνατό, όπως έκανε ο γείτονάς μας πριν λίγες μέρες. Πήγε άρον-άρον να βρει τον Πούτιν στη Μόσχα για να τον παρακαλέσει να σταματήσουν οι συρο-ρωσικοί βομβαρδισμοί στην περιοχή της Ιντλίμπ κι έτσι πέτυχε μια προσωρινή εκεχειρία. Εδώ και μήνες μας έχει ζαλίσει με τις απειλές του ότι θα δημιουργήσει μόνος του μια «ζώνη ασφαλείας» 30 με 40 χιλιόμετρα μέσα στη Συρία στην οποία λέει ψευδέστατα ότι θα τοποθετήσει «με ασφάλεια» τους Σύριους πρόσφυγες που βρίσκονται σήμερα εξόριστοι στην Τουρκία. Αυτούς που μέχρι χθες τους αποκαλούσε «αδερφούς», μουσουλμανικά καρντάσια δηλαδή. Και σήμερα το 67,7% των Τούρκων φωνάζει να «σταλούν όλοι οι Σύριοι σπίτι τους», δια στόματος αυτού του «ευγενέστατου κεμαλιστή» Kemal Kilicdaroglu, βλέπε σχετικό άρθρο μου στις 5-9-2019 στις Ανιχνεύσεις :

http://www.anixneuseis.gr/%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%b4%ce%ad%ce%bb%cf%86%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%bf-677-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%81/

Όλοι γνωρίζουμε όμως ότι ο πραγματικός στόχος του Ερντογάν είναι να πάει δίπλα στους Κούρδους της Συρίας για να τους εξοντώσει, όμως τους τρέμει κιόλας γιατί είναι αποφασισμένοι να τον πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Παράλληλα έτσι θα μπορέσει να κάνει πλιάτσικο έναν τεράστιο γεωγραφικό χώρο στη βόρεια Συρία, ήτοι : 30 χιλιόμετρα βάθος επί 700 χιλιόμετρα μήκους, όσο δηλαδή είναι το μήκος των συρο-τουρκικών συνόρων, μας κάνει μια τεράστια καταπατημένη έκταση. Έτσι ονειρεύεται να καταργήσει στην πράξη τα αυτόνομα διοικητικά εδάφη που διαχειρίζονται σήμερα οι εν λόγω Κούρδοι στη βόρεια Συρία. Αυτό το πραγματικό σχέδιό του προσκρούει στα συμφέροντα Ασάντ-Πούτιν από την μια και των ΗΠΑ από την άλλη οι οποίες υποστηρίζουν, προς το παρόν, τους Κούρδους που νίκησαν τους τζιχαντιστές. Αλλά δεν του αρκούν μόνο αυτά του πλεονέκτη Ερντογάν. Πρέπει να απαλλαγεί και από το βάρος των Σύριων προσφύγων τους οποίους και αυτός δημιούργησε, αναμιγνυόμενος ενεργά στην συριακό εμφύλιο, όπως τώρα κάνει και στον εμφύλιο της Λιβύης. Και από πάνω μας το παίζει η Τουρκία το θύμα του προσφυγικού προβλήματος, εκβιάζοντας και απειλώντας να πνίξει την Ευρώπη, με πρώτη και καλύτερη την Ελλάδα, με Σύριους και λοιπούς μετανάστες που βρίσκονται στην Τουρκία. Οι τελευταίες αυξημένες ροές προς την Ελλάδα δεν είναι τυχαίες. Αυτό επιβεβαιώνουν.

Τα περί «αδερφών Συρίων» ήταν για τους μπουνταλάδες Τούρκους, μέχρι να ενσκήψει η οικονομική κρίση της Τουρκίας από το καλοκαίρι του 2018. Μέχρι τότε, οι Σύριοι πρόσφυγες γίνονταν ανεκτοί γιατί το επέβαλε ο Ερντογάν πασάς. Και γιατί πολλοί από αυτούς προσέφεραν και προσφέρουν την φθηνότερη εργατική δύναμη, ακόμα και οι ανήλικοι.

Έκτοτε τα πράγματα άλλαξαν ριζικά για τους Σύριους πρόσφυγες. Και μόνο ο τίτλος του ανταποκριτή Jérémie Berlioux της ηλεκτρονικής Libération στις 30 Ιουλίου 2019 τα λέει όλα και καλά είναι να το γνωρίζουμε και να το διαδίδουμε : «Δεν βγαίνω πια από το σπίτι μου εδώ και 15 μέρες» (Je ne sors plus de chez moi depuis quinze jours), δήλωσε Σύριος πρόσφυγας στον εν λόγω ανταποκριτή. Γιατί ; Διότι οι Σύριοι πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης «αποτελούν συχνά τον στόχο βιαιοτήτων και υφίστανται την καταπίεση των τουρκικών αρχών : ο κυβερνήτης της Πόλης έθεσε ένα τελεσίγραφο για να τους μετακινήσει προς άλλες περιοχές», αναφέρει ο Jérémie Berlioux. Κάποιοι από αυτούς φυσικά σπρώχνονται στα μέρη μας.

Ας δούμε επίσης πώς περιγράφει, στις 13-8-2019 στην ανταποκρίτρια Marie Jégo του ηλεκτρονικού Le Monde, ένας άλλος Σύριος πρόσφυγας, ο  Musa, 43 ετών, με τη σύζυγό του Murfet και τα 4 παιδιά τους (βλέπε παρακάτω την οικογενειακή του φωτογραφία που παρέχεται από το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων.Joris van Gennip/ WORLD FOOD PROGRAMM).

Αν ο Musa, ένας Σύριος πρόσφυγας στην Άγκυρα, καταφέρνει να τα βγάζει πέρα, είναι χάρη στα χρήματα που λαμβάνει κάθε μήνα μέσω μιας τραπεζικής κάρτας που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Διανέμεται στους πιο ευάλωτους πρόσφυγες από την τουρκική Ερυθρά Ημισέληνο και το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών, που χρηματοδοτείται κατά το 90% από την ΕΕ. Η κάρτα βελτιώνει την καθημερινότητα 1,7 εκατομμυρίων προσφύγων από τα 3,6 εκατομμύρια που φιλοξενούνται σήμερα από την Τουρκία, κυρίως Σύριων.

«Χωρίς την κάρτα, δεν θα μπορούσα να ζήσω την οικογένειά μου», λέει ο Μούσα από το ερειπωμένο αλλά καθαρό διαμέρισμα στο οποίο διαμένει με τη σύζυγό του Murfet και τα  παιδιά τους, σε ένα προάστιο της Άγκυρας που ονομάζεται «το μικρό Χαλέπι» (“Küçuk Aleppo“), όπου υπάρχουν  πολλοί Σύριοι πρόσφυγες. Προερχόμενοι από αυτήν την πόλη της βορειοδυτικής Συρίας, ο Musa και η Murfet έχουν καταφύγει στην Τουρκία, αφού ξέφυγαν από  τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα τους. Εκείνος βρήκε δουλειά σε ένα εργοστάσιο επίπλων με μισθό 1.500 τουρκικών λιρών το μήνα (δηλαδή περίπου 240 ευρώ). Εκείνη φροντίζει τα παιδιά.

Ενσωμάτωση των νεοφερμένων Σύριων

«Ο μισθός μου μόλις μου φτάνει. Το τελευταίο διάστημα, οι τιμές δεν σταματούν να αυξάνονται (ακούνε οι Δραχμιστές μας;). Ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος  έχει τριπλασιαστεί», αναστενάζει ο πατέρας, προσθέτοντας ότι «η ζωή θα ήταν περίπλοκη» χωρίς τα χρήματα που καταβάλλονται κάθε μήνα στην κάρτα μου, δηλαδή 120 τουρκικές λίρες ανά άτομο (120 Χ τα 6 άτομα της παραπάνω οικογένειας). Αυτή η βοήθεια επιτρέπει στο ζευγάρι να πληρώνει το ενοίκιο και το κόστος της καθημερινής μεταφοράς στο σχολείο των δύο μεγαλύτερων παιδιών, του Mohammad, 12 ετών, και του Mustafa, 8 ετών.

Δεν είναι τυχερά όλα τα παιδιά των προσφύγων. Υπάρχουν πολλά που, αντί να πηγαίνουν στο σχολείο, εργάζονται σκληρά για μισθούς πείνας σε εργαστήρια ένδυσης ή σε κουζίνες εστιατορίων. Και εδώ, τα κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Ένωση διατίθενται, μέσω της κάρτας, σε φτωχές οικογένειες για να τις ενθαρρύνουν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Περίπου 400.000 παιδιά Σύριων  προσφύγων γονέων έχουν γεννηθεί στην Τουρκία από το 2011 και μετά. Το τουρκικό Υπουργείο Παιδείας αναγκάστηκε να βάλει στις ίδιες τάξεις των σχολείων μία ομάδα μαθητών το πρωί και την άλλη το βράδυ, στην ίδια αίθουσα, όπως γινόταν παλιά και στη χώρα μας, λόγω έλλειψης σχολείων.

Αν και το τουρκικό δημόσιο σχολείο είναι δωρεάν, οι συριακές οικογένειες δεν έχουν πάντα τα χρήματα για να αγοράσουν βιβλία, παπούτσια, στολές, δίχως να υπολογίζεται το κόστος μεταφοράς. «Το ένα τρίτο των παιδιών των προσφύγων εξακολουθεί να μην έχει πρόσβαση στο σχολείο», υπογραμμίζει ο Mathias Eick , ο εκπρόσωπος στην Άγκυρα της εταιρείας Echo, ο ανθρωπιστικός βραχίονας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η κοινωνική ενσωμάτωση 3,6 εκατομμυρίων Σύριων προσφύγων θα αποτελούσε εξ ορισμού ένα μεγάλο στοίχημα, αν η τουρκική πολιτική τάξη ήταν πραγματικά ειλικρινής. «Ο τουρκικός πληθυσμός ήταν φιλόξενος, κάτι που διευκόλυνε την υποδοχή. Έχουν συμβεί δυσάρεστα γεγονότα, αλλά αυτά ήταν σπάνια», λέει ο  Alper Küçuk της Ερυθράς Ημισελήνου. Τα αντανακλαστικά απόρριψης έχουν αυξηθεί, από τότε που τα τουρκικά νοικοκυριά, που έχουν πληγεί  στο πορτοφόλι τους από τον πληθωρισμό, την απώλεια αγοραστικής δύναμης και την αύξηση της ανεργίας, ανέχονται λιγότερο την παρουσία προσφύγων. Ο  Musa έχει πληρώσει ήδη το τίμημα. «Οι άνθρωποι εδώ με κατηγορούν ενίοτε ότι εισπράττω τους κυβερνητικούς πόρους. Αυτό με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Αγνοούν ότι τα χρήματα των επιδοτήσεών μας δεν προέρχονται από την Τουρκία». Κάτι που συμβαίνει και στην Ελλάδα. Το διαβάζω συχνά κι εγώ στα κοινωνικά δίκτυα.

Ο πατέρας της οικογένειας Musa ονειρεύεται να επιστρέψει στη Συρία. Ωστόσο, η έλλειψη προοπτικής για μια πολιτική διευθέτηση της κρίσης στη Συρία, ο μη σίγουρος χαρακτήρας  ανασυγκρότησής της, η εχθρότητα που επέδειξε η Δαμασκός σε δυνητικούς υποψήφιους για τον επαναπατρισμό τους, απειλούμενοι με απαλλοτρίωση των περιουσιών τους, βάσει του νομοθετικού διατάγματος 63 της κυβέρνησης του Bashar Al–Assad, μειώνει τις ελπίδες του στο μηδέν. «Καταλαβαίνω ότι δεν θα είναι εφικτή η επιστροφή μου σύντομα», λέει με πικρία ο Musa στην Marie Jégo.

Η τουρκική απειλή ενός νέου διευρυμένου κύματος μεταναστών προς μια Ευρώπη που υποχωρεί, από το φόβο της επανεμφάνισης της κρίσης του 2015, έχει όμως και μια άλλη προσέγγιση. Φαίνεται δύσκολο να επιτευχθεί. «Θα απέβαινε εναντίον της Τουρκίας γιατί θα προσέλκυε  περισσότερους μετανάστες στα μέρη της», είπε στις 6-9-2019 ο Jean Marcou, ειδικός για την Τουρκία και ερευνητής της σχολής Πολιτικών Επιστημών της Grenoble, στη δημοσιογράφο Caroline Vinet της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας La Croix. Ο Ερντογάν ανταποκρίνεται πρώτα σε μια εσωτερική επιταγή και προσπαθεί να ηρεμήσει τις επικρίσεις που πολλαπλασιάζονται στη χώρα του. «Αυτή τη στιγμή, ορισμένοι πολιτικοί του επιτίθενται για το ζήτημα των προσφύγων», λέει ο ερευνητής. Ο πληθυσμός είναι επίσης λιγότερο ανεκτικός για την υποδοχή των μεταναστών από ό, τι στην αρχή. Εξ ου και ο Ερντογάν ανέβασε τους τόνους του και κάλεσε την ΕΕ ψευδώς να τηρήσει τις οικονομικές της δεσμεύσεις που προβλέπονται από τη συμφωνία του 2016. «Μέχρι σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει διαθέσει 5,6 από τα 6 δισεκατομμύρια ευρώ που εγκρίθηκαν», απάντησε η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Natasha Bertaud, διαβεβαιώνοντας  παράλληλα ότι τα υπόλοιπα θα καταβληθούν «προσεχώς». Και ο Jean Marcou θεωρεί ότι ο  Ερντογάν βγάζει μια απειλή για να δημιουργηθεί η περίφημη «ζώνη ασφαλείας» ενάντια στους Κούρδους της Συρίας. Από σήμερα (8-9-2019) το απόγευμα το ειδησεογραφικό κανάλι France 24 μεταδίδει εικονογραφημένο ρεπορτάζ που δείχνει τουρκικά μαζί με αμερικανικά άρματα μάχης να περιοδεύουν στην εν λόγω ζώνη, ενώ η Συρία τους καταγγέλλει «για παραβίαση της εθνικής της κυριαρχίας».

1...2,6172,6182,619...3,034Σελίδα 2,618 από 3,034