U.S. Senator Graham says he is trying to get Turkey back in F-35 fold

Από

September 23, 2019

(Reuters) – U.S. Republican Senator Lindsey Graham said on Sunday after meeting Turkish President Tayyip Erdogan that he would like to get NATO ally Turkey back in a joint manufacturing program for F-35 fighter jets, from which it was expelled in July.

“We’re trying to get them back in the F-35 program,” Graham, a close ally of U.S. President Donald Trump, said in New York, according to a video posted on Twitter and reports in Turkish media.

Ankara and Washington have clashed over Turkey’s purchase of Russian S-400 missile defenses, which the United States says are not compatible with NATO defenses and pose a threat to Lockheed Martin Corp’s F-35 stealth jets.

Washington removed Turkey from the joint F-35 program after Turkey accepted delivery of S-400 equipment in July. Ankara also aimed to purchase some of the jets but now says it could look elsewhere.

Turkish media outlets said Graham met Erdogan in New York ahead of the United Nations General Assembly.

In the video, Graham said he and Erdogan discussed a possible free trade agreement. “Turkey is a very important ally, not just when it comes to Syria but for the whole region,” he told reporters.

Erdogan is scheduled to meet Trump in New York this week.

In an interview earlier this month, Erdogan told Reuters he would discuss with Trump buying U.S. Patriot missile defenses, adding his personal bond with the U.S. leader could overcome a crisis caused by the S-400 purchase. [nL5N2644E4]

State-owned Anadolu agency reported that Trump and Erdogan held a phone call on Sunday in which they discussed bilateral relations and regional issues.

Reporting by Jonathan Spicer in Istanbul; Editing by Peter Cooney

https://www.reuters.com/article/us-turkey-security-usa-graham-idUSKBN1W70TQ

EU and US Must Counter Russia and China’s Presence in the Balkans

Από

anixneuseis

September 22, 2019

by Akri Çipa

September 20, 2019

Chinese President Xi Jinping and Russian President Vladimir Putin. Photo: How Hwee Young, AFP

After the catastrophic and traumatic wars of the 1990s, the Balkans experienced two decades of relative stability and democratic progress. The European Union, together with the United States, played a crucial role in helping with reconciliation, supporting and furthering state-building processes, and fueling economic recovery and development. The lack of other major foreign actors in the region made this possible.

However, China’s rising investments and renewed Russian activities in the Balkans, all while the E.U. seems unable to decide on enlargement, have raised the stakes. Beijing’s and Moscow’s presence could threaten peace, hinder democratization, and challenge the region’s Western orientation. To counter these influences, more leadership and engagement from the Western partners is needed.

Russia’s Influence in the Balkans

Observers and decision-makers in Brussels and Washington have always been attentive to destabilizing Russian activities aimed at frustrating reconciliation between the Balkan states.

Russian President Vladimir Putin speaks during his annual press conference in Moscow — Russian President Vladimir Putin. Photo: Natalia Kolesnikova, AFP

Under Vladimir Putin’s rule, Russia has regarded the region’s protracted conflicts as assets it could use to exert influence over local actors and slow down their integration into Western organizations. This was evident in the way Russia reacted to the agreement between Greece and now-North Macedonia’s over the latter’s name. It is also emphasized in the way Russia positions itself in the conflict between Kosovo and Serbia.

However, Russia is going much further than merely diplomatically supporting its allies and exploiting the ongoing disputes. These past months, Russia has directly boosted Serbia’s military capabilities through armaments such as tanks and warplanes. These military procurements have emboldened hardcore nationalists like Serbian Minister of Defense Aleksandar Vulin, who claimed last month that the weapons somehow serve as “guarantee that the Balkans will be at peace.” Furthermore, there have been suggestions that Russia is aiming for a military base in Bosnia’s Serb-dominated entity Republika Srpska.

Though Russia has always played the role of a spoiler in the region, recent activities show that Moscow is becoming more assertive. But despite its political and diplomatic activities, and more recently a militaristic element, Russia is not able to compete with the E.U. due to a lack of financial resources.

However, another challenge to E.U.’s Balkans policy could come from China, which is also expanding its influence in the region.

China’s Influence in the Balkans

China has been stepping up its investments in the region for quite some time now, gradually becoming a relevant player through economic projects. China does this in an organized fashion and through a clear platform.

All the Balkan countries – except Kosovo, which China does not recognize – are part of China’s 17+1 cooperation platform. Initially launched as 16+1 in 2012 to increase cooperation with the five Western Balkan countries and eleven E.U. members, the platform expanded this year by adding Greece. It is now an integral part of China’s broader Belt and Road Initiative.

Chinese investments in the Balkans are primarily concentrated in Serbia and include the modernization of Chinese-owned assets in Serbia, as well as offers to help Serbia build its 5G network.

Besides Serbia, China is making important investments in infrastructure in North Macedonia, Bosnia and Herzegovina, and Montenegro. But Beijing seems eager to go a step further. This month, Serbian officials announced that China has agreed to sell Belgrade armed drones. This would make Serbia the first country in Europe to import fighting drones from China and gives the country’s presence in the Balkans a new dimension.

Longstanding Implications

The Balkan countries have been oriented towards the West, and the European Union remains so far the sole political project for the region. However, Russia’s posture and its destabilizing behavior could undermine the region’s democratic progress and stability, while the Chinese presence carries several risks and emboldens lack of transparency and corruptive practices. Western Balkans countries might soon face a tough reckoning over their openness towards Chinese loans and grants.

China's President Xi Jinping — Chinese President Xi Jinping. Photo: AFP

While Russia and China are both becoming bolder in the Western Balkans, there are differences in their approaches. Moscow combines soft power with a focus on regional security matters. Beijing is focused on growing economic investments and increasing its economic footprint, refraining so far from positioning itself on geopolitical matters.

China and Russia might not have the same objectives but combined with inconclusive E.U. leadership, their presence risks having longstanding implications for the region.

Countering Russian and Chinese Influence

The E.U. and the U.S. can and should be more active and effective in countering and mitigating the risks that arise from Chinese and Russian activities in the Balkans. They could do so by reinvigorating their efforts in pushing the countries of the region towards more reforms tackling corruption, more actively fighting disinformation, and supporting accountability and the rule of law.

Donald Tusk

✔@eucopresident

Albania’s accession to the EU is in the best interest of the whole of Europe. Because there will be no stable and safe Europe without the integration of all the Balkans in the EU. What is at stake is our common future.https://europa.eu/!un84rP

1,050

5:31 PM – Sep 17, 2019

Twitter Ads info and privacy

583 people are talking about this

Renewed support for state-building processes and increased transparency would deal a blow to corruptive practices that frustrate the local populations and facilitate Chinese and Russian inroads. This needs to be accompanied with a refreshed project and commitment by the Western actors for the E.U. integration of the Western Balkans.

Brussels and Washington cannot simply dismiss or neglect the presence of Russia and China in the Balkans. The consequences would be grave.

Disclaimer: The views and opinions expressed here are those of the author and do not necessarily reflect the editorial position of The Globe Post.

Share13 Tweet8

Akri Çipa

Graduate of Columbia University. Foreign policy expert from Tirana, Albania, who writes on Balkan and European affairs.

EU and US Must Counter Russia and China’s Presence in the Balkans

Asile : Orban se dit prêt à aider l’Italie… sous condition

Από

pcuser

September 22, 2019

Le leader hongrois esquisse un geste envers l’Italie, à la veille d’un sommet européen important sur le traitement des flux migratoires en Méditerranée.

« La Hongrie est prête à aider l’Italie chaque fois qu’elle le peut », a déclaré Viktor Orban, à Rome, lors de la convention de Frères d’Italie, le parti nationaliste et eurosceptique. Le leader hongrois avait été invité par Giorgia Meloni, la présidente du mouvement. Ce discours intervient quelques jours après les annonces communes d’Emmanuel Macron et de Giuseppe Conte sur un « mécanisme automatique » de répartition des migrants débarquant en Italie et à la veille du sommet de Lavalette qui doit aborder le problème des flux migratoires venant du Sud.

Dans leur proposition commune, la France et l’Italie estiment que l’arrivée des migrants par la mer doit, à l’avenir, donner lieu à une répartition automatique des demandeurs d’asile entre les États membres volontaires. Ce mécanisme mettrait fin aux marchandages entre les dirigeants européens à chaque fois qu’un bateau aborde la côte maltaise ou italienne. Reste à savoir quels pays seront volontaires et selon quelle clé de répartition. Les États membres qui ne souhaitent pas participer à ce mécanisme y contribueraient de manière financière (ou sous la forme de fourniture de moyens), de sorte que la solidarité européenne soit tout de même l’affaire de tous.

Emmanuel Macron a utilisé le mot « pénalités financières », un vocabulaire encore vexatoire qui pourrait évoluer afin de s’assurer le soutien des pays du bloc de Visegrad (Pologne, Hongrie, République tchèque et Slovaquie), peu enclins à l’accueil (du moins officiellement). La France et l’Italie veulent améliorer l’efficacité des retours au pays pour les déboutés du droit d’asile. Une solution avait déjà été esquissée lors du sommet européen de juin 2018, mais le compromis avait volé en éclats en quelques heures après le refus de Matteo Salvini, alors ministre de l’Intérieur, de cautionner les positions prises par Giuseppe Conte à Bruxelles.

Sur le fond, Orban ne change pas

Le départ de Matteo Salvini du gouvernement ouvre donc une fenêtre de tir pour parvenir à un compromis européen. Conte en a profité pour renouer immédiatement des relations étroites avec Paris et a affirmé une position commune sur le sujet avec Emmanuel Macron. C’est dans ce contexte que le discours de Viktor Orban doit être entendu. Évidemment, sur le fond, le leader hongrois ne change pas : il se dit toujours hostile à toute migration, surtout d’origine musulmane, considérant que, désormais, l’essentiel des flux est constitué de migrants économiques qui n’ont pas vocation à entrer sur le territoire de l’Union européenne.

Viktor Orban serait prêt à apporter un concours financier à l’Italie si le pays fermait la frontière sud de l’Europe. La difficulté réside plutôt dans le retour des migrants indésirables dans leur pays d’origine. Et avant leur retour, quel pays instruit leur dossier et les garde à disposition des autorités ? L’Italie, sur injonction du pape François, s’est toujours refusée à mettre en place des centres administratifs fermés.

« La solidarité européenne à l’égard de l’Italie sur l’immigration n’a pas été au rendez-vous », a reconnu Emmanuel Macron, lors de sa conférence de presse commune avec Conte. Pour le président français, l’urgence consiste en une « réforme radicale des relations avec les pays de transit ». En somme, c’est bien avant que les migrants n’abordent les côtes européennes que le problème doit être traité. « Il vaut mieux prévenir les flux et avoir une réponse humanitaire qui doit commencer le jour où ces hommes et ces femmes prennent la mer au risque de leur vie », a-t-il plaidé.

Par Emmanuel Berretta

Le Point.fr

Το χτύπημα στην Aramco και οι γρίφοι για το πετρέλαιο

Από

anixneuseis

September 22, 2019

euro2day.gr/stratfor

Γιατί οι μακροπρόθεσμες συνέπειες μπορεί να αποδειχτούν σημαντικότερες από τις βραχυχρόνιες διακυμάνσεις στην τιμή του πετρελαίου. Η αχίλλειος πτέρνα της Σαουδικής Αραβίας και τα μυστικά των δυο εγκαταστάσεων που μπήκαν στο στόχαστρο. Ποια είναι η «πικρή αλήθεια» για τις ΗΠΑ.

Δημοσιεύθηκε: 21 Σεπτεμβρίου 2019 – 13:13

Ένας από τους μεγαλύτερους εφιάλτες της Σαουδικής Αραβίας έγινε πραγματικότητα με τις επιθέσεις της 14ης Σεπτεμβρίου στην μεγαλύτερη εγκατάσταση επεξεργασίας πετρελαίου στη χώρα στην Abqaiq. Το χτύπημα έθεσε εκτός παραγωγής περίπου 5,7 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

Οι αξιωματούχοι της χώρας έσπευσαν να διαβεβαιώσουν τις αγορές πετρελαίου και φυσικού αερίου ότι μπορούν να αποκαταστήσουν κάποια από την παραγωγή, αλλά αφότου υπονόησαν ότι το σύνολο του παραγωγικού δυναμικού θα επανέλθει σύντομα, το Ριάντ γνωστοποίησε ότι θα χρειαστούν εβδομάδες ή ακόμα και μήνες για τις επισκευές.

Ο αντίκτυπος στις αγορές πετρελαίου θα είναι σημαντικός, αλλά διαχειρίσιμος. Μετά την αρχική εκτίναξη κατά σχεδόν 20% την Τρίτη η τιμή του πετρελαίου brent κάθισε γύρω στα 69 δολάρια το βαρέλι, αυξημένο κατά περίπου 14% αλλά αρκετά κάτω από τα 80 δολάρια που είχε βρεθεί πριν από ένα μόλις χρόνο. Αργότερα υποχώρησε ακόμα περισσότερο μετά από αναφορές ότι η παραγωγή θα αποκατασταθεί γρήγορα.

Πέραν από το αντίκτυπο στις αγορές, οι επιθέσεις έθεσαν μια σειρά από κρίσιμα ερωτήματα που σχετίζονται με το μέλλον της παραγωγής στη Μέση Ανατολή και την πολιτική της Σαουδικής Αραβίας στο πετρέλαιο. Τα γεγονότα της 14ης Σεπτεμβρίου προσφέρουν μια καθαρή ένδειξη στις ΗΠΑ ότι, ανεξάρτητα από το πόσο αυξάνει η εγχώρια παραγωγή, δεν μπορεί να αγνοεί τον αντίκτυπο από την προμήθεια που προέρχεται από τη Μέση Ανατολή.

Η αχίλλειος πτέρνα της Aramco

Η σημασία του Abqaiq για την Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Το πρώτο βήμα για μεγάλο μέρος της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Σαουδική Αραβία ξεκινά από τη μονάδα διαχωρισμού, η οποία αφαιρεί το φυσικό αέριο από το μη επεξεργασμένο πετρέλαιο πριν το περάσει μέσα από μια διαδικασία σταθεροποίησης, η οποία αφαιρεί το υδρόθειο, το τελευταίο βήμα της διαδικασίας πριν σταλεί το πετρέλαιο στους εξαγωγικούς τερματικούς σταθμούς.

Ενώ η Σαουδική Αραβία διαθέτει αρκετά τέτοια συγκροτήματα στο Abqaiq υπάρχει η μεγαλύτερη μονάδα σταθεροποίησης αργού στον κόσμο. Πριν την επίθεση οι 18 πύργοι σταθεροποίησης του Abqaiq επεξεργάζονταν το περισσότερο από το αργό που προέρχονταν από κάποια από τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά πεδία της χώρας, περιλαμβανομένων των γιγαντιαίων Ghawar και Shaybah, τα οποία είναι το πρώτο και το τέταρτο μεγαλύτερο της χώρας με κριτήριο την εγκαταστημένη δυναμικότητα.

Φαίνεται πως οι πύργοι σταθεροποίησης ήταν ο στόχος καθώς με τις αποθήκες φυσικού αερίου που βρίσκονται εκεί. Δορυφορικές φωτογραφίες δείχνουν εκτεταμένη ζημιά σε αρκετούς πύργους, για τους οποίους θα απαιτηθούν εκτεταμένες επισκευές και ανακατασκευές, μια διαδικασία που μπορεί να απαιτήσει μήνες.

Στο Khurais, το δεύτερο μεγαλύτερο πεδίο της Σαουδικής Αραβίας που βρέθηκε στο στόχαστρο των επιθέσεων η ζημιά που υπέστη η μονάδα εμφανίζεται περιορισμένη σε δυο από τους πέντε διαχωριστές αερίου-πετρελαίου.

Το Ριάντ υποστήριξε ότι μπορεί να επαναφέρει την παραγωγή περίπου δυο εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα σχετικά γρήγορα (ενώ το Reuters μετέδωσε πληροφορίες η παραγωγή θα αποκατασταθεί πλήρως εντός 2-3 εβδομάδων).

Αυτή τη στιγμή δεν είναι ξεκάθαρο ποιο τμήμα από το νούμερο που έδωσε η Σαουδική Αραβία θα προέρθει από ενεργοποίηση εφεδρικών εγκαταστάσεων και πόσο από τις επισκευές που βρίσκονται σε εξέλιξη ή πόσος χρόνος θα απαιτηθεί για αυτά.

Άφησε επίσης ασαφές σε ποιο βαθμό μπορεί να επιστρατεύσει το εφεδρικό παραγωγικό δυναμικό αλλού προκειμένου να καλύψει τις απώλειες. Το Βασίλειο έχει μεταξύ 2,2 – 2,7 εκατομμύρια βαρέλια επιπλέον παραγωγική ικανότητα και αυτό του επιτρέπει να καλύψει τυχών ελλείψεις στην παγκόσμια αγορά, αλλά το που βρίσκεται αυτή δεν είναι απόλυτα βέβαιο. Νωρίτερα φέτος, αναφορές υποστήριζαν ότι πάνω από τη μισή από την πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα βρίσκεται κυρίως σε Khurais και Ghawar, κάτι που σημαίνει ότι σημαντικό ποσοστό της μπορεί να έχει πληγεί από τις πρόσφατες επιθέσεις, κάτι που θα καθιστά αδύνατη την αναπλήρωση του καινού.

Το βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο

Εν τω μεταξύ, η Σαουδική Αραβία έχει δηλώσει ότι θα διατηρήσει τα επίπεδα εξαγωγών αντλώντας ποσότητες από τα αποθέματα που έχει ήδη επεξεργαστεί. Με βάση στοιχεία στα τέλη Ιουνίου η χώρα έχει αποθηκευμένα περίπου 187,9 εκατομμύρια βαρέλια, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να κρατήσει τις εξαγωγές της για 71 ημέρες ακόμα και αν δεν αποκατασταθεί το σύνολο της παραγωγής των 5,7 εκατομμυρίων βαρελιών για όλο αυτό το διάστημα.

Δεν είναι όμως όλο το πετρέλαιο ίδιο. Οι εγκαταστάσεις σε Khurais και Abqaiq παράγουν κυρίως το «Arab Extra Light» και το «Arab Light», τα οποία είναι ευκολότερα διαχειρίσιμα από τα διυλιστήρια, αλλά σε γενικές γραμμές πιο ακριβά από τα «Arab Medium» και «Arab Heavy». Η Σαουδική Αραβία ρωτά τους ασιάτες αγοραστές αν είναι πρόθυμοι να δεχτούν χαμηλότερης ποιότητας αργό με έκπτωση δεδομένης της αναμενόμενης έλλειψης των ελαφρύτερων τύπων.

Εν τέλει πάντως οι αρχικές επιπτώσεις από τη μειωμένη παραγωγή της Σαουδικής Αραβίας ίσως είναι πιο περιορισμένες σε παγκόσμια κλίμακα απ’ όσο αναμένεται. Τα εμπορικά αποθέματα πετρελαίου φτάνουν στα 2,931 τρισεκατομμύρια βαρέλια, κοντά στο μέσο όρο πενταετίας. Στις ΗΠΑ τα εμπορικά αποθέματα είναι 416 εκατομμύρια βαρέλια, επίσης κοντά στο μέσο όρο πενταετίας. Επιπρόσθετα οι μεγάλοι καταναλωτές μπορούν να αντλήσουν μαύρο χρυσό από τα στρατηγικά τους αποθέματα. Οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, έχουν 645 εκατομμύρια βαρέλια και η International Energy Agency μπορεί να οργανώσει μια παγκόσμια ανάληψη από τα στρατηγικά αποθέματα αν αυτό χρειαστεί. Υπάρχουν βέβαια ανησυχίες αναφορικά με την ποιότητα και την θέση που βρίσκονται αυτά τα αποθέματα. Το να φτάσει το πετρέλαιο «light sweet», που κατά κύριο λόγο αποτελεί τα στρατηγικά αποθέματα των ΗΠΑ, στην αγορά, για παράδειγμα, μπορεί να απαιτήσει εβδομάδες.

Το αυριανό πρόβλημα

Εν συντομία υπάρχει αρκετό πετρέλαιο διαθέσιμο στην παγκόσμια αγορά για να αντισταθμίσει μια μείωση της παραγωγής της Σαουδικής Αραβίας για ένα-δυο μήνες. Ωστόσο το Ριάντ δεν θα μπορεί να συνεχίσει να καλύπτει τη διαφορά αν η ζημιά στο Abqaiq απαιτήσει περισσότερο χρόνο για επισκευές ή αν άλλες εγκαταστάσεις επεξεργασίας της χώρας δεχτούν επίθεση τέτοια που θα οδηγήσει τις εξαγωγές σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα για εκτεταμένη χρονική περίοδο.

Ίσως το πιο σημαντικό για την Σαουδική Αραβία, αν οι τιμές συνεχίσουν να αυξάνουν, είναι η πιθανή διάλυση της υφιστάμενης συμμαχίας ΟΠΕΚ+. Ρωσία, Ιράκ, Αλγερία, Αγκόλα και αρκετές ακόμα χώρες που παράγουν πετρέλαιο θα είναι πολύ λιγότερο πρόθυμες να διατηρήσουν τις περικοπές που προβλέπουν οι υφιστάμενες συμφωνίες, αν οι τιμές του πετρελαίου αυξηθούν σημαντικά λόγω της Σαουδικής Αραβίας. Και αν σπάσει η συμμαχία θα είναι πιο δύσκολο για το Ριάντ, όταν επαναφέρει πλήρως την παραγωγή του, να την δημιουργήσει ξανά. Αντίθετα, ίσως θα πρέπει να μοιραστεί το βάρος διατήρησης των τιμών με τους υπόλοιπους συμμάχους της στο Gulf Cooperation Council.

Οι επιθέσεις έχουν ήδη προκαλέσει προβλήματα στα σχέδια της χώρας να εισάγει σε χρηματιστήριο την Aramco (IPO), κάτι που προγραμματίζονταν για το Νοέμβριο. Στη σκιά των ζημιών το Βασίλειο εξέτασε την καθυστέρηση της διαδικασίας. Είναι μικρή η πιθανότητα η χώρα να προχωρήσει το IPO πριν έχει πλήρως αποκαταστήσει τις ζημιές που υπέστη. Ακόμα όμως και όταν επισκευάσει τις υποδομές, το πλήγμα στην φήμη της εταιρείας θα παραμείνει. Η έλλειψη διαφάνειας για τα όσα διαδραματίστηκαν το περασμένο σαββατοκύριακο έχει, επίσης, περιορίσει τον ενθουσιασμό για την επερχόμενη πώληση μετοχών. Μετά την επίθεση το Ριάντ ήταν αργό στην μετάδοση πληροφοριών. Επιπλέον προφανώς επέβαλε ένα σχεδόν πλήρες μπλακ άουτ στα εγχώρια μέσα ενημέρωσης δεν ενημέρωσε για το μέγεθος των ζημιών που υπέστησαν οι εγκαταστάσεις.

Τέλος, οι επιθέσεις αποκάλυψαν την σημασία που έχουν οι εισαγωγές πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή στην αγορά των ΗΠΑ, παρά την αύξηση της εγχώριας παραγωγής και την μείωση των ποσοτήτων που αγοράζει από την περιοχή. Υπήρξαν κάποιες ελπίδες ότι η αυξανόμενη παραγωγή της υπερδύναμης θα την προστατεύσει από μεγάλες αναταραχές στη Μέση Ανατολή, επιτρέποντας στην Ουάσιγκτον να διατηρήσει μια πιο αποστασιοποιημένη προσέγγιση. Μετά τις επιθέσεις, όμως το West Texas Intermediate (ο τύπος που αποτελεί σημείο αναφοράς για τις ΗΠΑ) ακολούθησε το Brent στην απότομη άνοδο. Αυτό υπογραμμίζει την πραγματικότητα ότι οι αγορές πετρελαίου της και η οικονομία παραμένουν ευάλωτες στην αστάθεια της Μέσης Ανατολής, ανεξάρτητα από το εάν εισάγει ποσότητες ενέργειας από την περιοχή.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1698916/to-htyphma-sthn-aramco-kai-oi-grifoi-gia-to-petrel.html

Τι πρεσβεύει ο νέος σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ

Από

anixneuseis

September 22, 2019

Του Κώστα Ράπτη

Μόλις ένα 24ωρο αφότου έκανε γνωστά τα ονόματα των πέντε υποψηφίων για τη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας, ο Ντόναλντ Τραμπ κατέληξε στην επιλογή του Ρόμπερτ Ο’ Μπράιεν, μέχρι τώρα ειδικού προεδρικού απεσταλμένου για θέματα ομήρων.

Ο διάδοχος του Τζον Μπόλτον μοιάζει να βρίσκεται στον αντίποδα του προκατόχου του: όχι από την άποψη της πολιτικής φιλοσοφίας, αλλά της μεθοδολογίας. Βρίσκεται επίσης πολύ κοντά στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών: τόσο που πολλοί υποστηρίζουν ότι με τον διορισμό του υλοποιείται τρόπον τινά το σενάριο που είχε κυκλοφορήσει να αναλάβει ο Μάικλ Πομπέο το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας παράλληλα με τα καθήκοντά του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπως είχε συμβεί με τον Χένρι Κίσινγκερ τη δεκαετία του ’70.

Φέρεται ακόμη να διατηρεί καλές σχέσεις με τη CIA και τη διευθύντριά της, Τζίνα Χάσπελ, καθώς και με τον άλλοτε καθηγητή του και νυν υπουργό Άμυνας, Μαρκ Έσπερ.

Άνθρωπος βγαλμένος από τα σπλάχνα των Ρεπουμπλικανών, ο Μορμόνος το θρήσκευμα Ο’ Μπράιεν σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στην Καλιφόρνια, συνίδρυσε μιαν επιτυχημένη δικηγορική εταιρεία, ενώ υπηρέτησε και στις τάξεις του αμερικανικού στρατού. Έχει εκπροσωπήσει την πολιτεία της Οκλαχόμα στην αγωγή της εναντίον της Volkswagen για το σκάνδαλο των παραπλανητικών τιμών εκπομπών καυσαερίων.

Ο τέταρτος κατά σειρά σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Τραμπ θήτευσε ως ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής πλάι στους διεκδικητές του προεδρικού χρίσματος Τεντ Κρουζ και Σκοτ Ουόκερ το 2016 και στον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο πρόεδρο Μιτ Ρόμνι το 2012. Με άλλα λόγια, προσχώρησε στο στρατόπεδο του νυν προέδρου μετά την εκλογική του νίκη, ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ φειδωλός στον εγκωμιασμό του πολιτικού του προϊσταμένου.

Ως προεδρικός απεσταλμένος για θέματα ομήρων πέτυχε την απελευθέρωση του κρατούμενου στην Τουρκία Αμερικανού πάστορα, Άντριου Μπράνσον, ενώ έχει απασχοληθεί και με το ζήτημα των πολιτών των ΗΠΑ που βρίσκονται στις ιρανικές φυλακές του Εβίν. Περισσότερο γνωστός στο ευρύ κοινό πάντως έγινε με την υπόθεση του Αμερικανού ράπερ A$AP Rocky, ο οποίος είχε φυλακισθεί στη Σουηδία για ξυλοδαρμό.

Ο Ο’ Μπράιεν είναι θιασώτης της “αμερικανικής εξαίρεσης” (exceptionalism) και από τη θητεία του παλαιότερα στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών διατηρεί έντονες επιφυλάξεις για τη λειτουργία του Οργανισμού. Χαρακτηριστικά είχε αναφέρει ότι ως και ο 13χρονος γιος του, που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον αθλητισμό παρά για την πολιτική, είχε απορήσει τι φόρουμ είναι αυτό στο οποίο όλοι οι δικτάτορες του κόσμου συγκεντρώνονται για να καταγγείλουν την Αμερική.

Στο βιβλίο του “Ενώ η Αμερική κοιμόταν”, που εξέδωσε το 2016, κατήγγειλε την πολιτική Ομπάμα της “ηγεσίας από το πίσω κάθισμα” και προέκρινε την επιστροφή στη λογική του Ρόναλντ Ρίγκαν για “ειρήνη διά της ισχύος”. Σκληρός στις θέσεις του έναντι του Ιράν και της Κίνας, υποστηρίζει ότι η διεθνής συμφωνία του 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης νομιμοποίησε την Ισλαμική Δημοκρατία ως δύναμη στο κατώφλι της απόκτησης πυρηνικών όπλων, ενώ ιδιαίτερα επιμένει στην ανάσχεση της θαλάσσιας ισχύος του Πεκίνου.

Με την επιλογή του Ο’ Μπράιεν ο Τραμπ προσβλέπει στη διαμόρφωση μιας ομάδας εξωτερικής πολιτικής με περισσότερη συνοχή και λιγότερη αλληλοϋπονόμευση. Ο ένοικος του Λευκού Οίκου έχει ανάγκη από κάποιον που να επιδεικνύει νομιμοφροσύνη και να λειαίνει τις τριβές του μηχανισμού λήψης αποφάσεων, όχι μια προσωπικότητα υψηλού προφίλ με ιδιαίτερη ροπή προς τις διαρροές, όπως ο Μπόλτον. Κυρίως όμως χρειάζεται έναν πεπειραμένο διαπραγματευτή, καθώς οι αποτυχίες των τελευταίων εβδομάδων (ως προς το Αφγανιστάν, το Ιράν κ.ο.κ.) αναδεικνύουν την ανάγκη να συνομιλήσει αποτελεσματικότερα η Ουάσιγκτον με τους αντιπάλους της.

capital.gr

Είναι αναπόφευκτος ο πόλεμος με το Ιράν;

Από

anixneuseis

September 22, 2019

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Το ερώτημα αν ένας πόλεμος με το Ιράν είναι αναπόφευκτος για τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. Ωστόσο, η ορθολογική ανάλυση καταλήγει στο ότι υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποφευχθεί.

Η Ουάσινγκτον πρέπει να απαντήσει στο δίλημμα αν θα καλύψει τις ανησυχίες και τις προσδοκίες των συμμάχων της στην περιοχή του Κόλπου (Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κ.ά.) παρέχοντας ασφάλεια στις χώρες αυτές, ή θα επιμείνει στο δόγμα που ανέπτυξε επί Τραμπ να μην εμπλέκεται σε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις και να ασκεί τις πιέσεις της βασιζόμενη στις οικονομικές κυρώσεις και άλλα μέτρα οικονομικού χαρακτήρα.

Πρόσθετες κυρώσεις δεν θα έχουν παρά ελάχιστα περαιτέρω αποτελέσματα στο Ιράν, και μια χερσαία στρατιωτική επέμβαση στο έδαφος της χώρας, αν και δεν είναι αδύνατη για τον αμερικανικό στρατό, θα έχει οδυνηρότατες επιπτώσεις με πολλά θύματα.

Υπάρχουν βεβαίως και ενδιάμεσες λύσεις (αεροπορικές επιδρομές, αποκλεισμός λιμένων, επιθέσεις κατά συμμάχων του Ιράν κ.ά.), αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα ως προς τον κύριο στόχο.

Ποιος είναι ο κύριος στόχος;

Να ικανοποιηθούν οι σύμμαχοι της Ουάσινγκτον στην περιοχή (ιδίως η Σαουδική Αραβία) από το είδος και τη μορφή της αμερικανικής παρέμβασης, και να σταματήσει το Ιράν να τους προκαλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Πάντως, το κύρος των ΗΠΑ στην περιοχή θα υποστεί σοβαρότατο κλονισμό αν δεν κάνουν τίποτε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ποιος έστειλε τα drone κατά των σημαντικών εγκαταστάσεων διυλιστηρίων της Σαουδικής Αραβίας. Την ευθύνη ανέλαβαν οι Χούτι, οι αντάρτες στην Υεμένη που είναι ευθυγραμμισμένοι με το Ιράν, αλλά σίγουρα θα είχαν υποστήριξη από την Τεχεράνη. Γιατί να το κάνει αυτό το Ιράν;

Γιατί άρχισε να ασφυκτιά από τις οικονομικές κυρώσεις σε βάρος του και από την απομόνωσή του από το συνασπισμό που δημιούργησαν χώρες της περιοχής με βάση τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Το Ιράν γνωρίζει καλά πως η πρόκληση προς τη Σαουδική Αραβία είναι πρόκληση προς τις ΗΠΑ, οι οποίες θα αντιδράσουν για να διασφαλίσουν την ασφάλεια του σαουδαραβικού βασιλείου. Και επειδή στην Τεχεράνη πιστεύουν πως θα είναι δύσκολο για την Ουάσινγκτον να εμπλακεί σε πολεμική αναμέτρηση, ελπίζουν πως θα υπάρξει μια συμφωνία που θα χαλαρώσει τις οικονομικές πιέσεις που δέχεται. Εδώ βρίσκεται η ουσία.

Βεβαίως, ενδεχομένως οι Ιρανοί να πιστεύουν πως δημιουργώντας προβλήματα στη ροή πετρελαίου από τις χώρες του Κόλπου θα προκαλέσουν αύξηση της τιμής του προκαλώντας και την αντίδραση των συμμάχων των ΗΠΑ κατά της πολιτικής των κυρώσεων, αλλά η εποχή αυτή παρήλθε. Τα διεθνή αποθέματα και η δυνατότητα παραγωγής των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών είναι πολύ μεγάλα ώστε μπορούν να καλυφθούν οι ελλείψεις από τη σαουδαραβική παραγωγή.

Το πιθανότερο σενάριο είναι να μην υπάρξει καμιά αλλαγή στις τιμές του πετρελαίου διεθνώς, όπως φοβήθηκαν αρχικώς οι αγορές, διότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε και τη Ρωσία. Η Ουάσινγκτον δεν το θέλει και θα προσπαθήσει να το αποφύγει.

Το πρόβλημα όμως παραμένει, και θα πρέπει να απαντηθεί: πώς θα ικανοποιήσουν οι ΗΠΑ τους συμμάχους τους στην περιοχή; Διαφορετικά η συμμαχία που επεδίωξαν θα καταρρεύσει.

Γενικώς, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν προβλήματα στην διαμόρφωση αι ανάπτυξη της μεσανατολικής τους πολιτικής. Στον Κόλπο περιγράφηκαν παραπάνω, στη Συρία ο κυριότερος σύμμαχός τους είναι οι Κούρδοι –η υποστήριξη των οποίων έχει δυσαρεστήσει την Τουρκία–, και στην Ανατολική Μεσόγειο η ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό του Ισραήλ ενδεχομένως να θέσει εκ νέου ορισμένα ζητήματα που θα απασχολήσουν την Ελλάδα και την Κύπρο.

Η τριμερής Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ βασίστηκε στην πολιτική βούληση του Νετανιάχου και του κατά καιρούς υπουργού του Αβιγκντόρ Λίμπερμαν.

Δεν είναι σίγουρο μέχρι τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές αν ο Νετανιάχου θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός.

Αν τα πράγματα εξελιχθούν ομαλά, εκείνο που διαφαίνεται είναι μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας στην οποία θα συμμετέχουν το κόμμα «Λικούντ» του Νετανιάχου, το κόμμα «Γαλάζιο» του πρώην αρχηγού του στρατού Μπεν Γκαντζ, και το κόμμα «Ισραήλ, η πατρίδα μας» του Αβιγκντόρ Λίμπερμαν. Νετανιάχου και Λίμπερμαν είναι υπέρ της τριμερούς αλλά ο Γκαντζ, που ενδέχεται να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, δεν έχει εκφραστεί επί του θέματος. Πάντως, στον ισραηλινό στρατό, από τον οποίο προέρχεται, υπάρχει παράδοση καλών σχέσεων με την Άγκυρα.

Θα φανεί, λοιπόν, πόσο πιστεύουν στην τριμερή για την ανάπτυξη της πολιτικής τους στην περιοχή οι Ηνωμένες Πολιτείες, ή αν επρόκειτο για μια ευκαιριακή συνεργασία.

Οπότε θα αλλάξουν πολλά.

Few things are as dangerous as economists with physics envy

Από

anixneuseis

September 22, 2019

John Rapley

is a political economist at the University of Cambridge, as well as a journalist and co-creator of the Caribbean Policy Research Institute in Jamaica. His latest book is Twilight of the Money Gods: Economics as a Religion and How it all Went Wrong (2017). He lives in London.

Former head of the Federal Reserve Alan Greenspan. Photo by Corbis/Getty

Two questions: is it good or bad that professional athletes earn 400 times what nurses do, and is string theory a dead end? Each question goes to the heart of its discipline. Yet while you probably answered the first, you’d hold an opinion on the prospects of string theory only if you’ve studied physics.

That annoys economists, who wonder why everyone feels free to join economic debates instead of leaving them to the experts, as they do with physics or medicine. What economists don’t usually admit is that, on a range of topics they examine, they often had an answer to the question before they began their studies. Scientists are supposed to reach their conclusions after doing research and weighing the evidence but, in economics, conclusions can come first, with economists gravitating towards a thesis that fits their moral worldview.

That shouldn’t surprise us. Economics has always been an ethical and social exercise, its purpose being to produce the rules by which a community organises its production. It’s not accidental that Adam Smith, whose work The Wealth of Nations (1776) is often seen as the founding text of economics, was a moral philosopher. Yet ever after, it was the holy grail of economists to make their art into a science, using it to uncover the codes supposedly buried in their heart of human existence. They experimented with mathematics and pondered Charles Darwin’s revolution in biology, but it would be the late 19th century before economics finally found a model for itself. It found it in physics.

Alfred Marshall, one of the architects of the ‘marginal revolution’ that gave birth to modern economics, no doubt had the predisposition that inclined him towards a physical view of the world. A former seminarian who enjoyed unwinding with long walks in the Scottish highlands, he was undoubtedly attracted to the view of a universe that was inherently orderly. Yet the marginalists had another reason to adopt the physical view of the world. Physics was then emerging as the most canonical of the sciences. As a model, it had no rival. Besides, with a few basic assumptions, the physical model seemed to transfer rather neatly to human behaviour.

Think, for example, of that high-school lesson on energy transfer. You stick a piece of hot iron into a bucket of cold water, steam rises, the rod cools, and the water warms until the two eventually reach the same temperature: equilibrium. Well, you can similarly think of the hot iron as a shopkeeper, the bucket of water as a customer, and energy as money. The item the shopkeeper has to sell is hot – everyone wants it – but, as a customer, your empty purse makes you a bucket of cold water. Either the shopkeeper drops the price to reach equilibrium with you, or waits until a hotter customer, one with a full wallet, enters the shop. That way, the handbag will sell at an equilibrium-price more pleasing to the shopkeeper.

That’s sort of how the marginalists conceived of market transactions. Some of the early marginalists went so far as to explicitly liken pleasure, or what they would call utility, to energy. From there, it was a short leap to say market transactions revealed the laws of nature. In the 1930s, Lionel Robbins laid down the basic commandments of the discipline when he said that the premises on which economics was founded followed from ‘deduction from simple assumptions reflecting very elementary facts of general experience’, and as such were ‘as universal as the laws of mathematics or mechanics, and as little capable of “suspension”’.

Ah yes, general experience. What did Albert Einstein allegedly say about common sense? A funny thing happened on its way to becoming a science: economics seldom tested its premises empirically. Only in recent years has there been serious investigation of its core assumptions and, all too often, they’ve been found wanting.

Unlike in physics, there are no universal and immutable laws of economics. You can’t will gravity out of existence. But as the recurrence of speculative bubbles shows, you can unleash ‘animal spirits’ so that human behaviour and prices themselves defy economic gravity. Change the social context – in economic parlance, change the incentive structure – and people will alter their behaviour to adapt to the new framework.

That’s something that ‘physics envy’ can’t capture – that the social nature of human beings makes any laws of behaviour tentative and contextual. In fact, the very term ‘social science’ is probably best seen as an oxymoron. In the early years of the neoclassical revival, in the 1970s, the Nobel laureate Wassily Leontief warned against the drift that had begun in economics towards what was subsequently called ‘physics envy’. Noting that human data differed from that in the natural sciences by its fluid nature, Leontief said that economists would do better to spend less time perfecting their mathematics, and more time getting down and dirty with their data.

However, he also acknowledged his warning would likely fall on deaf ears. The apogee of economic ‘scientism’ came in the 1990s, a decade in which economists such as Alan Greenspan were lionised as gurus, Bill Clinton was describing globalisation as a force of nature to which governments had to submit, and whizzkid experts such as Jeffrey Sachs were jetting into one country after another advising former communists how to re-align their countries with this presumed natural order.

Hindsight has revealed the misplaced hubris of that decade, one during which Greenspan helped to fuel a speculative bubble that nearly destroyed the world economy, and the Soviet Union’s failed reform knocked seven years off its life expectancy. Many economists, Sachs included, defend themselves on the grounds that their advice was not actually taken: bad politics got in the way of good economics.

But that only vindicates Leontief’s point. Economies are social constructs. That necessarily entails politics. Precisely because economic policies affect them so profoundly, people take much more interest in them than they do in physics debates. The method of economists at the turn of the century was to go through data-sets looking for patterns – economics at 30,000 feet (sometimes, literally). Had they instead taken Leontief’s advice, and spent more time on the ground getting to know their subjects, they might have been able to anticipate the ways that politics would affect their models.

Given this willful blindness, the current reaction against economists is understandable. In response, a ‘data revolution’ has prompted many economists to do more grunt work with their data, while engaging in public debates about the practicality of their work. Less science, more social. That is a recipe for an economics that might yet redeem the experts.

https://aeon.co/ideas/few-things-are-as-dangerous-as-economists-with-physics-envy

Iran : pourquoi Trump inquiète l’Arabie saoudite

Από

pcuser

September 21, 2019

Les atermoiements du président américain après l’attaque, attribuée à Téhéran, des sites pétroliers saoudiens agacent son allié historique du Golfe.

La visite à Djeddah (Arabie saoudite) du secrétaire d’État américain devait lui permettre d’évoquer avec le prince héritier saoudien Mohammed ben Salmane la réponse à apporter après l’attaque du 14 septembre contre deux sites pétroliers d’Arabie saoudite, pour laquelle Washington et Riyad accusent tous deux la République islamique d’Iran. « Cette attaque à peine voilée de l’Iran contre l’Arabie saoudite est sans précédent dans sa portée, son échelle et sa valeur stratégique », estime Barbara Leaf, ambassadrice des États-Unis aux Émirats arabes unis de 2014 à 2018, désormais chercheuse au Washington Institute for Near East Policy. « Elle change les règles du jeu », ajoute la diplomate. « En un seul coup, l’Iran a franchi plusieurs paliers dans son escalade vis-à-vis des États-Unis. »

Pourtant, le chef de la diplomatie américaine a étonné en indiquant, à l’issue de sa visite en Arabie saoudite, qu’il privilégiait une issue diplomatique à cette crise. « Nous sommes ici pour bâtir une coalition destinée à parvenir à la paix et à une solution pacifique », a déclaré Mike Pompeo à l’occasion de la deuxième étape de son voyage à Abu Dhabi, espérant que l’Iran voie les choses « de la même manière ». Ceux qui attendaient une réaction militaire des États-Unis, après que son meilleur allié arabe au Moyen-Orient a été frappé en plein cœur, devront patienter. Donald Trump avait pourtant assuré mercredi avoir « beaucoup d’options » contre l’Iran, dont « l’option ultime ». Il a finalement décidé vendredi soir l’envoi de troupes supplémentaires « défensives » dans le Golfe, à la demande de ses alliés arabes, et de nouvelles sanctions « substantielles » contre Téhéran : « les plus sévères jamais imposées à un pays » contre la Banque centrale iranienne, pourtant déjà visée par les sanctions américaines.

Pacte de Quincy

Jeudi soir, le ministre d’État saoudien Adel al-Jubeir avait laissé poindre un certain agacement sur Twitter. « [Toute] complaisance avec le régime iranien ne fera que l’encourager à commettre plus d’actes de terrorisme et de sabotage de notre région et du monde entier », a-t-il écrit sur le réseau social. « Les Saoudiens ont été très surpris par ce qui s’est passé », confie une source diplomatique occidentale. « Cet épisode a révélé la vulnérabilité des systèmes de défense antiaérienne saoudiens, et a entraîné une perte de crédibilité de la part de l’Arabie saoudite, mais aussi des États-Unis, censés les protéger. » Pour l’ancienne ambassadrice américaine Barbara Leaf, « l’attaque a démontré que la dissuasion américaine ne fonctionnait pas. Cela dit, ajoute-t-elle, les partenaires du Golfe des États-Unis reconnaissent que la situation ne se prête pas à une réponse simple, ni même militaire, car ils se retrouveraient sur la ligne de front de toute confrontation directe entre Washington et Téhéran ».

En principe, l’Arabie saoudite et les États-Unis sont liés par le pacte de Quincy. Scellé en 1945 sur le croiseur américain USS Quincy entre le président américain Franklin Roosevelt et le fondateur du royaume d’Arabie saoudite, le roi Ibn Saoud, il est censé garantir la sécurité de la pétromonarchie contre son engagement à assurer l’approvisionnement énergétique américain ainsi que la stabilité du marché pétrolier. Or, depuis que les États-Unis sont devenus le premier producteur mondial d’hydrocarbures, grâce à l’exploitation du pétrole de schiste, l’alliance américano-saoudienne a du plomb dans l’aile.

MBS influence Trump

Les premières dissensions sont apparues en 2011, sous le mandat de Barack Obama. En plein Printemps arabe, l’Arabie saoudite n’a pas apprécié que l’administration américaine ne fasse pas obstacle au renversement du président égyptien Hosni Moubarak, grand allié de Riyad. Elle n’a pas supporté non plus que le président américain favorise, dès 2013, l’ouverture de discussions, tout d’abord secrètes, avec son grand rival régional, la République islamique d’Iran, qui ont abouti deux ans plus tard à l’accord sur le nucléaire iranien.

Après l’arrivée de Donald Trump à la Maison-Blanche en 2016, Riyad a pesé de tout son poids et de ses réseaux pour infléchir la politique étrangère des États-Unis. Aidé en ce sens par les Émirats arabes unis, le prince héritier saoudien Mohammed ben Salmane a noué une relation de proximité avec le gendre et conseiller spécial de Donald Trump, Jared Kushner. Avec un certain succès. Déjà notoirement hostile à la République islamique, le nouveau président américain a réservé son premier déplacement à l’étranger à l’Arabie saoudite, où il a désigné en mai 2017 l’Iran comme « principal financeur et organisateur du terrorisme » dans le monde et annoncé la signature de 380 milliards de dollars de contrats. « Donald Trump a été accueilli comme le messie à Riyad », explique la source diplomatique occidentale. « Après George W. Bush et Barack Obama, il partageait la préoccupation des Saoudiens pour l’Iran et a mis en place tout un système de sanctions qui a mis en branle l’économie iranienne. » Un an plus tard en effet, le président américain se retirait de l’accord sur le nucléaire iranien et imposait des sanctions sans précédent contre Téhéran.

« Pearl Harbor » saoudien

Problème, cette « pression maximale » de Washington était censée contraindre l’Iran à revenir à la table des négociations pour signer un accord global aux conditions de Donald Trump (sur le programme nucléaire, balistique et les « activités régionales » de la République islamique). Or, loin de céder au président américain, Téhéran a, au contraire, repris certaines activités nucléaires sensibles (fin de la limitation du stock et du degré d’enrichissement de l’uranium, reprises des activités de recherche et de développement nucléaires). En parallèle, la République islamique est soupçonnée d’être derrière la multiplication d’incidents dans le Golfe, depuis le mois de mai, contre les alliés arabes des États-Unis, notamment l’Arabie saoudite (attaques contre des pétroliers saoudiens en mer d’Oman et contre un oléoduc majeur dans la région de Riyad). « L’Iran envoie un message très clair pour faire monter les enchères vis-à-vis des États-Unis, et montrer à Donald Trump la conséquence de ses incohérences », estime Pierre Razoux, directeur de recherche à l’Institut de recherche stratégique de l’École militaire (Irsem). « Les Iraniens se disent probablement que ni les Américains ni les Saoudiens n’ont intérêt à une riposte militaire visant le territoire iranien. »

S’il a annoncé l’envoi de troupes américaines supplémentaires dans la région, Donald Trump n’a jamais adressé de riposte militaire à l’Iran, que les services de renseignements estiment pourtant responsable des mystérieuses attaques. Pire, en juin, le président américain a refusé à la dernière minute de frapper la République islamique alors que les Gardiens de la révolution iraniens venaient d’abattre un drone de surveillance américain. Près d’une semaine après l’attaque des deux sites pétroliers qui a été vécue comme un « Pearl Harbor » saoudien, Donald Trump ne semble pas non plus prêt à venger militairement son allié. « Les Saoudiens auraient aimé une réponse ferme de la part des États-Unis », affirme la source diplomatique occidentale. « Mais ils ont compris que Trump ne souhaitait pas entrer en conflit ouvert avec l’Iran. »

Vendredi après-midi, le président américain a réuni ses principaux ministres et conseillers dans le bureau ovale pour se pencher sur les différentes options se présentant à lui. « Il n’y a jamais eu de pays plus préparé » à des frappes militaires, a-t-il prévenu, selon l’Agence France-Presse (AFP). « Mais ce n’est pas ce que je privilégie, si possible » , a-t-il néanmoins ajouté. Au contraire, Donald Trump a déclaré que le meilleur moyen d’« afficher la force » des États-Unis était de « faire preuve d’un peu de retenue ».

« Coup fatal »

« Le discours [ambivalent] du président des États-Unis participe à l’inquiétude des dirigeants du Golfe », estime l’ancienne ambassadrice américaine aux Émirats Barbara Leaf. « Restaurer la dissuasion – et donc assurer la sécurité des fournisseurs en énergie du Golfe – requiert des messages disciplinés des États-Unis, pas des menaces qui sonnent clairement creux pour Téhéran. »

Dans une tribune publiée ce vendredi dans le New York Times, le journaliste spécialiste du Moyen-Orient Robert F. Worth est allé encore plus loin. D’après lui, « les missiles qui ont frappé le week-end dernier l’Arabie saoudite n’ont pas simplement détruit des réservoirs de pétrole, ils ont porté un coup fatal à une doctrine qui pâlit depuis des années : la croyance selon laquelle les États-Unis maintiennent un parapluie sécuritaire capable de protéger les États riches en pétrole du golfe Persique de leurs ennemis – et spécialement de l’Iran ».

Par Armin Arefi

Le Point.fr

Με θέσεις στη Νέα Υόρκη

Από

anixneuseis

September 21, 2019

Του Γιώργου Κακλίκη, πρέσβη επί τιμή 19.9.19

Σε λίγες μέρες ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα έχει την πρώτη του συνάντηση με τον κ. Ερντογάν. Θα ακούσει από τον συνομιλητή του όλες τις τουρκικές απόψεις -διεκδικήσεις και θα τον δεί να εμφανίζεται ως ο ισχυρός ηγέτης μιας ισχυρής χώρας η οποία διεκδικεί και απαιτεί. Ο κ. Μητσοτάκης, θα ακούσει τις γνωστές τουρκικές θέσεις σε πλειάδα θεμάτων όπως της μετανάστευσης, των χωρικών υδάτων, του εθνικού εναέριου χώρου, του FIR, της υφαλοκρηπίδας, της ΑΟΖ, της Κύπρου και της Θράκης. Μια εντυπωσιακή δέσμη θεμάτων τα οποία η Τουρκία θα φέρει στο τραπέζι απαιτώντας. Ο κ. Ερντογάν θα προβάλει τις μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις του επισείοντας την κεκαλυμμένη απειλή “πριν είναι αργά” που πολύ πρόσφατα χρησιμοποίησε ο κ. Τσαούσογλου.

Ο Τούρκος πρόεδρος γνωρίζει καλά ότι, παρά την διαφορά μεγεθών στις δύο άκρες του Αιγαίου, η Ελλάδα δεν είναι πεδίο στο οποίο μπορεί, χωρίς βαρύ κόστος, να κάνει πράξη τις απειλές του. Έτσι, τόσο γι αυτό όσο και για λόγους επικοινωνίας, στη συνάντηση της Νέας Υόρκης θα επιδιώξει να ασκήσει ψυχολογική πίεση στον Έλληνα συνομιλητή του κάνοντας χρήση και της λογικής του έμπειρου ηγέτη που δίνει σ΄ένα νέο πρωθυπουργό τη δυνατότητα να φανεί λογικός και να υιοθετήσει τη λογική “kazan-kazan”, σε κάθε επίπεδο.

Τόσο στον πολιτικό κόσμο όσο και στην κοινή γνώμη της Ελλάδας έχει γίνει αντιληπτό ότι o πρόεδρος της Τουρκίας βιάζεται να ξεκαθαρίσει τον γύρω του ορίζοντα. Φλέγεται να περάσει στην ιστορία ως ο ηγέτης που, στα εκατό χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, εξυψώθηκε στο ανάστημα του Μουσταφά Κεμάλ. Σε αυτό το κλίμα μέσα, ο αυταρχικός και απρόβλεπτος πρόεδρος της Τουρκίας, πιστεύοντας κι αυτός ότι “κάνει τη χώρα του μεγάλη” και με την πεποίθηση ότι η πλευρά του σε όλα έχει δίκιο, θα βάλει το βάρος του στη συζήτηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό για να τον πείσει για “σώφρονες κινήσεις”.

Η Ελληνική πλευρά έχει κάθε συμφέρον να κρατάει πάντα την πόρτα των συνεννοήσεων με την Τουρκία ανοιχτή. Οφείλει μάλιστα, με δική της πρωτοβουλία, να βάλει στο τραπέζι ό,τι επί χρόνια συζητούσε και να αναδείξει όσα θετικά θεωρεί ότι είχαν προκύψει από τις – πάνω από 50- διερευνητικές συναντήσεις της με τους γείτονές της. Αυτονόητο είναι ότι η αμυντική θωράκιση και ετοιμότητα είναι η πρώτιστη μέριμνα της Αθήνας, η σημασία όμως των σοβαρών διερευνητικών πρωτοβουλιών και όσων μπορούν να εξαχθούν από αυτές είναι μεγάλη. Όχι μόνο διότι μικραίνει την απόσταση για λύση, αλλά διότι προσφέρει στην Ελλάδα την έξωθεν καλή μαρτυρία που και σε αυτήν προστρέχει όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες.

Η κλασσική εκτύλιξη των όποιων διμερών συνομιλιών είναι θεμελιώδους σημασίας. Δεν προδικάζει όμως αποτελέσματα. Μία λελογισμένη αλλά και δυναμική προώθηση όσων έχουν ήδη συναχθεί από τις πολύτιμες συνομιλίες που έχουν προηγηθεί, μπορεί να οδηγήσει την άλλη πλευρά να σταθμίσει νηφάλια και όχι “εν βρασμώ” τα οφέλη που θα αποκομίσει από μια πραγματιστική προσέγγιση.

Και όλα αυτά, χωρίς φοβικές αναβολές, χωρίς δισταγμούς. Μετά την οικονομική δίνη που την ταλάνισε και την απομείωσε πολιτικά διεθνώς, η Ελλάδα “επανέρχεται” στην περιοχή της. Ας τολμήσει!

ΤΑ ΝΕΑ, 19 Σεπτεμβρίου 2019

Τα σοβιετικά όνειρα του Τσίπρα

Από

anixneuseis

September 21, 2019

Δημήτρης Ευθυμάκης 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019, 13:05 protagon.gr

Πέρασε απαρατήρητο, αλλά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ όντως είπε στη ΔΕΘ ότι όνειρό τους δεν είναι η ισότητα των ευκαιριών αλλά η ισότητα του… αποτελέσματος. Σπάνια ένα μεγάλο κόμμα της ευρωπαϊκής ηπείρου ομολογεί με τόσο απροκάλυπτο τρόπο την παλαιοκομμουνιστική του λογική και φιλοσοφία.

Μου διέφυγε από την ομιλία του Αλέξη στη ΔΕΘ και οικτίρω τον εαυτό μου διότι μοιάζω με δανειολήπτη που διάβασε τα πάνω-πάνω του συμβολαίου του και άφησε στην άκρη τα ψιλά γράμματα που θα τον καταστρέψουν.

Επρόκειτο για ένα τόσο δα απόσπασμα μέσα στις χιλιάδες των λέξεων της ομιλίας του που εύκολα θα μπορούσε να περάσει ως μια ακόμα φλυαρία, αν δεν συνδυαζόταν περίφημα με το άλλο ανεπανάληπτο που είπε για την αύξηση των μισθών που φέρνουν την ανάπτυξη.

Μεταφέρω αυτούσιο το απόσπασμα: «Εμείς έχουμε κύριο στόχο τον περιορισμό των ανισοτήτων, δηλαδή την ισότητα αποτελέσματος. Και όχι απλώς την ισότητα ευκαιριών που θέλουν οι νεοφιλελεύθεροι. Διότι στον 21ο αιώνα καμία κοινωνία δεν πρέπει να εκδικείται και να περιθωριοποιεί όσους αποτυγχάνουν, όσους βρέθηκαν μπροστά σε ανυπέρβλητα εμπόδια, αλλά και όσους είχαν την ατυχία να μην ανήκουν στην τάξη των “κληρονόμων”».

Διαβάστε το καλά για να το εμπεδώσετε, διότι σπάνια ένα μεγάλο κόμμα της ευρωπαϊκής ηπείρου ομολογεί με τόσο απροκάλυπτο τρόπο την παλαιοκομμουνιστική του λογική και φιλοσοφία. Αφήνω κατά μέρος την ασυναρτησία ότι την ισότητα των ευκαιριών την θέλουν (μόνο;) οι νεοφιλελεύθεροι, κατατάσσοντας την στις συνήθεις αρλούμπες που εκστομίζει ο Αλέξης σε στιγμές ιδεολογικού vertigo.

Πάω στο σοβαρότερο. Η ισότητα των αποτελεσμάτων είναι μια κατά βάση φρικιαστική θεώρηση του κόσμου μας και των ανθρωπίνων κοινωνιών. Γίνομαι κοινότοπος αν πω ότι εδράζεται πάνω στην περιφρόνηση για τον άνθρωπο δίχως ικανότητες και στο μίσος για τον ικανό και τον έξυπνο; Το μίσος αυτό δεν ενυπάρχει στον πυρήνα αυτής της θεωρίας, γίνεται όμως νομοτελειακό της αποτέλεσμα σε κάθε απόπειρα μερικής ή ολικής εφαρμογής αυτού του μοντέλου.

Ο λόγος είναι απλός: ο έξυπνος και ικανός άνθρωπος αδυνατεί να συμβιβαστεί με το τέλμα του κατώτατου μέσου όρου, με αποτέλεσμα να είναι ο πρώτος που είτε εξεγείρεται εναντίον αυτού του συστήματος, είτε γίνεται παραβατικός για να το παρακάμψει. Και στις δυο περιπτώσεις καταλήγει αντιφρονών.

Μην θεωρείτε ότι αυτά που γράφω είναι τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά επιχειρήματα, απέναντι σε μια καλοπροαίρετη αντίληψη που θέλει όλοι οι άνθρωποι να είναι ίσοι και να περνούν εξίσου καλά, δίχως τις σημερινές θηριώδεις κοινωνικές ανισότητες.

Την πρακτική της εφαρμογή την είδαμε σε ήπια μορφή κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης Τσίπρα, όταν αυτός που έβγαζε 2.000 ευρώ τον μήνα έπρεπε μέσω της φορολογίας του να περνά με τα ίδια λεφτά με κάποιον που δεν έβγαζε τίποτα. Την ακραία και πιο μακροχρόνια μορφή αυτής της αντίληψης την είδαμε στην Σοβιετία επί 70 χρόνια.

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί τα μεν φασιστικά ή δικτατορικά καθεστώτα της Δύσης χρησιμοποιούσαν για τους εσωτερικούς τους αντιπάλους φυλακές και ξερονήσια, ενώ ο υπαρκτός σοσιαλισμός χρησιμοποιούσε τα περίφημα ψυχιατρεία του; Κάποιοι θα πουν ότι ήθελαν να τους κάνουν φυτά, όμως πίσω απ’ αυτό υπήρχε ιδεολογικό υπόβαθρο. Μια κοινωνία που εξασφάλιζε ισότητα ευκαιριών και αποτελεσμάτων για όλους, μια κοινωνία που προχωρούσε με βάση την ατσάλινη νομοτέλεια της Ιστορίας προς την ανθρώπινη ευτυχία, ήταν μια κοινωνία τέλεια. Ως εκ τούτου, όποιος διαφωνεί με μια τέλεια κοινωνία, δεν μπορεί παρά να είναι είτε πράκτορας είτε τρελός. Εξ ου και τα ψυχιατρεία.

Ούτε είναι τυχαίο που η Σοβιετική Ενωση χρειάστηκε πάνω από είκοσι χρόνια για να φτιάξει εγκληματολογικά τμήματα στην αστυνομία της. Σε μια τέλεια κοινωνία δεν υπάρχουν οι κοινωνικές προϋποθέσεις για να γίνει κανείς απατεώνας ή φονιάς. Αυτά είναι καπιταλιστικά απόνερα, όπως η Κόκα Κόλα είναι καπιταλιστικό ζουμί. Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχουν όσα είπε ο Τσίπρας στη ΔΕΘ με την Σοβιετική Ένωση που μνημονεύω. Συμφωνώ κι εγώ, καμία. Όμως αυτά που λέει είναι βαθύτατα σοβιετικά. Για σκεφτείτε μια ελληνική κοινωνία όπου όλοι θα είχαν ίσες ευκαιρίες, θα κατέληγαν όλοι σε ίσα αποτελέσματα και η αύξηση των μισθών θα έφερνε την οικονομική ανάπτυξη της χώρας και της κοινωνίας. Κωμωδία, έτσι; Αρα γιατί τα λέει; Μα διότι ποτέ δεν είχε σημασία τι έλεγε ο Αλέξης. Πάντα είχαν σημασία αυτά που έκανε. Δεν τον νοιάζει διόλου αν αυτά που ξεφουρνίζει παραπέμπουν στον Πολ Ποτ της Καμπότζης, στον Ιωσήφ Στάλιν της Σοβιετίας, στον Ανδρέα Παπανδρέου της Ελλάδας ή στον Φράνκο της Ισπανίας. Αυτός ψάχνει αφελή πλην ευήκοα ώτα. Για τα υπόλοιπα θα δούμε όταν (και αν) ξανανέβει στην εξουσία…

Πηγή: Protagon.gr

Τουρκία: Οι 11 «εχθροί» του Ερντογάν και οι λόγοι της μεγάλης έντασης

Από

anixneuseis

September 20, 2019

19.09.2019 22:16

Γιώργος Σκαφιδάς

Από την κυπριακή ΑΟΖ έως και τη Λιβύη και από το Ριάντ έως και την Ουάσινγκτον, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βλέπει «εχθρούς»

Το σκηνικό διαγράφεται δυσοίωνο για την Τουρκία στη Μέση Ανατολή, με τις τελευταίες εξελίξεις να περιορίζουν την όποια διαπραγματευτική ισχύ της Άγκυρας σε μια σειρά από μέτωπα και τα περιθώρια των τουρκικών ελιγμών να στενεύουν. Είναι άλλωστε η ίδια η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που έχει φροντίσει τα περασμένα χρόνια, για τους δικούς της καιροσκοπικούς λόγους, να συγκρουστεί με κυριολεκτικά όλους τους γείτονες εκβιάζοντας ανταλλάγματα είτε άμεσα από τους ιδίους, είτε από άλλα τρίτα μέρη μέσω των γειτόνων (από την ΕΕ για παράδειγμα μέσω Συρίας, από τις ΗΠΑ μέσω Ριάντ κ.ά.). Συνοψίζοντας, εν έτει 2019 βλέπει κανείς την τουρκική ηγεσία να βρίσκεται στα «μαχαίρια» με:

τη Σαουδική Αραβία (εξαιτίας της υπόθεσης Κασόγκι αλλά και έπειτα από την προ ημερών κίνηση του Σαουδάβαρα ΥΠΕΞ να στηρίξει ανοιχτά την Κύπρο απέναντι στις παράνομες και επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ)
την Αίγυπτο (λόγω Μουσουλμανικής Αδελφότητας)
το Ισραήλ (λόγω Παλαιστινιακού/Ιεροσολύμων)
το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία (το οποίο η Άγκυρα αντιμετωπίζει ως «εχθρικό» και θέλει να ανατρέψει)
τους Κούρδους σε νοτιοανατολική Τουρκία, Συρία και Ιράκ (τους οποίους το καθεστώς Ερντογάν αντιμετωπίζει ως «τρομοκράτες» και πολεμά)
τον Λίβανο (με αφορμή πρόσφατες δηλώσεις του Λιβανέζου προέδρου, Μισέλ Αούν, που «τόλμησε» να επικρίνει το οθωμανικό παρελθόν ως παρελθόν «οθωμανικής κατοχής» και «τρομοκρατίας»)
την Κυπριακή Δημοκρατία (τα κυριαρχικά δικαιώματα της οποίας η κατοχική δύναμη Τουρκία επιμένει να παραβιάζει)
την Ελλάδα (casus belli, παραβιάσεις, γκρίζες διεκδικήσεις)
τις ΗΠΑ (S-400 ή F-35, έκδοση Γκιουλέν)
την Αρμενία (Γενοκτονία των Αρμενίων, Ναγκόρνο Καραμπάχ)
και τις στρατιωτικές δυνάμεις του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ στην ανατολική Λιβύη (ενός στρατάρχη με διπλή υπηκοότητα, λιβυκή αλλά και αμερικανική, οι δυνάμεις του οποίου απολαμβάνουν ωστόσο την άμεση ή έμμεση στήριξη των ΗΠΑ, της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου, της Γαλλίας, των Εμιράτων και… της Ρωσίας)

Αλλά και με όσους δεν βρίσκεται στα «μαχαίρια», η Άγκυρα εξακολουθεί να έχει… θέματα. Με τη Ρωσία, για παράδειγμα, οι Τούρκοι συγκρούονται για την Ουκρανία και τους Τατάρους της Κριμαίας. Με την Κίνα για το θέμα των Ουιγούρων. Και με το Ιράν για το μέλλον στην εξουσία του αλαουίτη (και ως εκ τούτου προσκείμενου στο σιιτικό τόξο) Μπασάρ αλ Άσαντ που έχει μεν την πλήρη στήριξη της σιιτικής Τεχεράνης αλλά αντιμετωπίζεται ως εχθρός από την Τουρκία του σουνίτη Ερντογάν.

Μέσα σε ένα τέτοιο ακανθώδες πλαίσιο, τα δεδομένα δείχνουν πλέον να επιδεινώνονται έτι περαιτέρω για την Τουρκία. Οι λόγοι πολλοί και ποικίλοι:

Το πετρέλαιο η τιμή του οποίου ανεβαίνει κοστίζοντας πολύ ακριβά στην Τουρκία η οποία βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις εισαγωγές για να καλύψει τις ενεργειακές της ανάγκες
Η γαλλική TOTAL που ενισχύει την παρουσία της στην κυπριακή ΑΟΖ μέσα από νέες συμφωνίες
Οι εκλογές στο Ισραήλ που δείχνουν, παρά τις απώλειες για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, να παγιώνουν ένα κλίμα αντιτουρκικής ρητορικής στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας
Οι επιθέσεις κατά πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στον Περσικό Κόλπο που ωθούν τη Σαουδική Αραβία πιο κοντά στις ΗΠΑ
Και η αμείωτη ένταση με την οποία συνεχίζουν να πολεμούν οι δυνάμεις του Χαλίφα Χάφταρ στα πεδία των μαχών της Λιβύης, μιας Λιβύης χωρίς την πλήρη στήριξη όμως της οποίας καταρρέει αυτομάτως και το όποιο αφήγημα περί τουρκικής «Γαλάζιας Πατρίδας» στη Μεσόγειο

Το πετρέλαιο ως… τουρκική πληγή

Οι τιμές του μαύρου χρυσού ανεβαίνουν στη σκιά όσων επεισοδιακών έχουν λάβει χώρα τους τελευταίους μήνες στα Στενά του Ορμούζ, με τις επιθέσεις κατά πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, τις δολιοφθορές κατά πετρελαιοφόρων και τις διαδοχικές «κατασχέσεις» δεξαμενόπλοιων. Η ανοδική πορεία των τιμών είναι λογικό να προκαλεί πονοκέφαλο στην Άγκυρα, καθώς η τελευταία βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου (σε ποσοστό μεγαλύτερο του 80%) στις εισαγωγές για να καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες. Η Τουρκία εισήγαγε 21 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου το 2018, με σχεδόν τα 2 εκατομμύρια (1,8 εκατ.) εξ αυτών να προέρχονται από τη Σαουδική Αραβία. Το 2019 ξεκίνησε, μάλιστα, με τις τουρκικές εισαγωγές αργού να ακολουθούν ανοδική πορεία, αυξανόμενες διαδοχικά κατά: 48,1% τον Ιανουάριο, 78,3% τον Φεβρουάριο, 87,2% τον Μάρτιο, και 60,1% τον Απρίλιο, όλα τα παραπάνω σε ετήσια βάση (year on year).

Εάν συνδυαστεί και με την πτώση στην ισοτιμία της τουρκικής λίρας (που έχει υποχωρήσει φέτος κατά περίπου 8% έναντι του δολαρίου, κι αυτό έπειτα από μια υποχώρηση της τάξης σχεδόν του 30% μέσα το 2018), η άνοδος στην τιμή του πετρελαίου απειλεί να συμπαρασύρει τον τουρκικό πληθωρισμό περιορίζοντας παράλληλα σημαντικά τα όποια περιθώρια ανάπτυξης για την τουρκική οικονομία, μια οικονομία που μετράει ήδη τρία συναπτά τρίμηνα συρρίκνωσης (σε ετήσια βάση) έχοντας πια εισέλθει επί της ουσίας σε τροχιά ύφεσης.

«Εχθρός» πλέον η Σαουδική Αραβία

Αρνητικά, όμως, για την Τουρκία του Ερντογάν είναι και τα μηνύματα που έρχονται το τελευταίο διάστημα από τη σουνιτική Σαουδική Αραβία. Σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, οι Αρχές του σουνιτικού βασιλείου έχουν μπλοκάρει επανειλημμένως το τελευταίο διάστημα στο λιμάνι Ντούμπα στην Ερυθρά Θάλασσα δεκάδες φορτηγά με εισαγωγές από την Τουρκία, τα οποία έχουν κρατήσει μάλιστα ακινητοποιημένα εκεί για πολλές ημέρες σαν… καψώνι.

Σκληρός απέναντι στην Άγκυρα έμελλε να εμφανιστεί, όμως, και ο Σαουδάραβας ΥΠΕΞ, Ιμπραχίμ Μπιν Αμπντουλαζίζ αλ Ασαφ, κατά την πρόσφατη επίσημη επίσκεψή του στη Λευκωσία, την πρώτη που πραγματοποιεί Σαουδάραβας ΥΠΕΞ στην κυπριακή πρωτεύουσα. «Υποστηρίζουμε τη νομιμότητα και την κυριαρχία της Κύπρου. Υποστηρίζουμε επίσης τις διεθνείς αποφάσεις, ειδικότερα των Ηνωμένων Εθνών… Θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε την Κύπρο», δήλωσε μεταξύ άλλων ο Μπιν Αμπντουλαζίζ αλ Ασαφ από τη Λευκωσία, προκαλώντας όμως την οργισμένη αντίδραση κορυφαίων στελεχών της τουρκικής κυβέρνησης.

Το καθεστώς Ερντογάν εμφανίζεται να προσπαθεί να πείσει την Ουάσιγκτον ότι ο πρίγκιπας-διάδοχος υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, αποτελεί «πρόβλημα» και ότι, ως εκ τούτου, θα ήταν «ωφέλιμο» εάν εκείνος «απομακρυνόταν». Η κυβέρνηση Τραμπ, ωστόσο, δεν φαίνεται να συμμερίζεται τις τουρκικές ανησυχίες απέναντι στον Σαουδάραβα πρίγκιπα ο οποίος μάλιστα φέρεται να διατηρεί ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας και με τον Εβραίο γαμπρό του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ.

Υπό το φως των τελευταίων επιθέσεων της 14^ης Σεπτεμβρίου κατά των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της κρατικής σαουδαραβικής Aramco, Ριάντ και Ουάσιγκτον εμφανίζονται να έρχονται πιο κοντά, ή τουλάχιστον περισσότερο κοντά από όσο θα επιθυμούσε το καθεστώς Ερντογάν. Η Σαουδική Αραβία έχει, άλλωστε, ήδη ανακοινώσει ότι πρόκειται να συμμετάσχει στην υπό τις ΗΠΑ θαλάσσια δύναμη με αποστολή την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο.

Ριάντ και Άγκυρα βρίσκονται στα μαχαίρια ήδη από την Αραβική Άνοιξη και το 2011, ενώ οι σχέσεις τους επιδεινώθηκαν σημαντικά το 2017, όταν οι Σαουδάραβες επέβαλαν εμπάργκο στο Κατάρ στο πλευρό του οποίου έσπευσε όμως τότε να πάρει θέση η Τουρκία.

Νετανιάχου και Γκαντζ εναντίον Ερντογάν

Αλλά και από το μέτωπο του Ισραήλ, οι τελευταίες εξελίξεις θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως αρνητικές για την Τουρκία. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, που βρίσκεται στα «μαχαίρια» με τον Ερντογάν, βγαίνει αποδυναμωμένος από τις κάλπες της 17^ης Σεπτεμβρίου. Ενισχυμένος βγαίνει, αντιθέτως, ο Μπένι Γκαντζ, ένας πολιτικός που δεν φημίζεται όμως, ούτε εκείνος, για τα φιλοτουρκικά του αισθήματα. Αντιθέτως μάλιστα, στην προσπάθειά να αποδομήσει τον πολιτικό του αντίπαλο προεκλογικά, ο Μπένι Γκαντζ κατηγορούσε τον Νετανιάχου ότι θέλει να κάνει το Ισραήλ… Τουρκία ως άλλος… Ερντογάν.

Ανησυχία θα έπρεπε, όμως, να προκαλεί στην Άγκυρα και μια σειρά από άλλες εξελίξεις, από την κυπριακή ΑΟΖ έως τη Λιβύη:

Βάσει των συμφωνιών που υπεγράφησαν επισήμως στη Λευκωσία την περασμένη Τετάρτη, ο γαλλικός κολοσσός της TOTAL ενισχύει πλέον σημαντικά την παρουσία του στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, «μπαίνοντας» στα Οικόπεδα 2, 3, 7, 8 και 9, μαζί με την ιταλική ENI. Η ενισχυμένη γαλλική παρουσία διασφαλίζει τη συνέχεια του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Λειτουργεί όμως παράλληλα και ως ασπίδα ενάντια στην τουρκική επιθετικότητα, ειδικά σε Οικόπεδα όπως είναι το 7 (μέρος του οποίο οι Τούρκοι διεκδικούν ως επικαλύπτον την «τουρκική υφαλοκρηπίδα» στην Ανατολική Μεσόγειο) και τα 2, 3, 8 και 9 τα οποία διεκδικούν ως «τουρκοκυπριακά». Η εκτίμηση που υπάρχει, άλλωστε, είναι ότι οι Γάλλοι δεν πρόκειται να κάνουν πίσω εάν προκληθούν από τουρκικές δυνάμεις, όπως είχαν κάνει οι Ιταλοί (ENI) τον Φεβρουάριο του 2018 στο Οικόπεδο 3, ένα Οικόπεδο στο οποίο όμως πλέον έχει αποκτήσει δικαιώματα και η TOTAL.

https://www.ethnos.gr/kosmos/62068_toyrkia-oi-11-ehthroi-toy-erntogan-kai-oi-logoi-tis-megalis-entasis

« L’Iran montre à Trump les conséquences de ses incohérences »

Από

pcuser

September 20, 2019

INTERVIEW. Pour l’expert Pierre Razoux, Téhéran, en frappant l’Arabie saoudite, fait monter les enchères pour contraindre Trump à négocier à ses conditions.

Une « guerre totale ». Voici ce qu’a promis le chef de la diplomatie iranienne Mohammad Javad Zarif aux États-Unis et à l’Arabie saoudite si l’un de ces deux pays se risquait à frapper l’Iran. La République islamique est en effet jugée responsable par Washington et Riyad d’être derrière la double attaque du 14 septembre qui a frappé en plein cœur le complexe pétrolier saoudien, provoquant une brusque hausse du prix du baril. « C’était une attaque iranienne. Ce n’est pas venu des houthis », ces rebelles yéménites qui ont revendiqué l’attentat, a souligné mercredi le secrétaire d’État américain Mike Pompeo, en déplacement en Arabie saoudite et aux Émirats arabes unis pour évoquer la réponse à apporter à cet « acte de guerre ». Pour autant, le chef de la diplomatie américaine a semblé écarter une riposte militaire des États-Unis, affirmant privilégier une « solution diplomatique » avec ses alliés du Golfe.

Directeur de recherche à l’Institut de recherche stratégique de l’École militaire (IRSEM), Pierre Razoux est un éminent connaisseur du Moyen-Orient. Dans une interview au Point, l’auteur de La Guerre Iran-Irak (Perrin, Tempus, 2017) décrypte la stratégie de l’Iran et la réaction des États-Unis.

Le Point : Êtes-vous surpris par l’ampleur de l’attaque ?

Pierre Razoux : Ce qui est étonnant, c’est qu’une attaque malgré tout limitée ait eu un tel impact sur la production pétrolière saoudienne, au point que l’on peut se demander si l’Arabie saoudite et les États-Unis n’avaient pas intérêt à trouver un prétexte pour diminuer la production de pétrole afin de faire remonter les prix du baril.Estimez-vous, vous aussi, que cette attaque est le fait de l’Iran ?

À ma connaissance, il n’y a pas de preuve d’une intervention directe de la République islamique. Maintenant, compte tenu du contexte actuel et du timing de cette attaque, il est probable que les Iraniens aient téléguidé ce qui s’est passé en Arabie saoudite.

Qu’entendez-vous par là ?

À mon sens, le timing de cette attaque est soigneusement étudié. Celle-ci s’est produite dans une période où les Israéliens, qui font partie de la donne régionale, sont a priori neutralisés par leurs élections législatives. On voit mal Israël participer militairement à une offensive majeure alors que leur territoire n’est pas attaqué et que l’on ne sait pas aujourd’hui qui sera Premier ministre. L’attaque s’est également déroulée juste avant l’assemblée générale des Nations unies, alors que les Iraniens ont interprété la démission de John Bolton, conseiller à la Sécurité nationale de Donald Trump, comme un signal que la Maison-Blanche voulait absolument discuter avec Téhéran.

Pourquoi les Iraniens se considéreraient-ils en position de force ?

On assiste à une sorte de paradoxe concernant le régime iranien. Il est aujourd’hui en grande difficulté sur le plan économique et intérieur, alors que sur le plan régional, la situation semble s’améliorer pour lui. Par conséquent, les ultraconservateurs iraniens pourraient être tentés de surenchérir en mettant les États-Unis et l’Arabie saoudite au pied du mur. Sur le plan intérieur, ce que l’on observe, c’est que tous les Iraniens jeunes et bien éduqués qui le peuvent tentent de quitter leur pays. Les élites, de leur côté, sont très pessimistes. Les tensions entre les réformateurs et les ultraconservateurs ne font que croître avec les perspectives des prochaines élections législatives en 2020, et présidentielles l’année suivante.

Une riposte sous la forme d’une cyberattaque ou de sabotages pourrait également survenir

La République islamique table-t-elle sur une absence de riposte militaire américaine ?

Les Iraniens se disent probablement que ni les Américains ni les Saoudiens n’ont intérêt à une riposte militaire visant le territoire iranien. J’ai du mal à imaginer une riposte militaire classique contre l’Iran ; en revanche, les alliés des Iraniens – les houthis au Yémen ou les milices chiites en Irak – pourraient tout à fait être visés. Une riposte sous la forme d’une cyberattaque ou de sabotages pourrait également survenir.

Quel est l’objectif de l’Iran ?

L’Iran envoie un message très clair pour faire monter les enchères vis-à-vis des États-Unis, et montrer à Donald Trump la conséquence de ses incohérences. Téhéran lui signifie que tout pourrait changer si les États-Unis renonçaient explicitement à leur souhait de changer le régime en place en Iran, s’ils rejoignaient l’accord sur le nucléaire iranien et qu’ils supprimaient une partie des sanctions qu’ils ont imposées à la République islamique.

Croyez-vous à la possibilité d’une rencontre Trump-Rohani à New York la semaine prochaine ?

Je vois mal les deux présidents se rencontrer à l’assemblée générale de l’ONU, d’autant que le guide suprême iranien a récemment rejeté cette éventualité. Pour que les Iraniens rencontrent Donald Trump, ce dernier devra progressivement faire des gestes et montrer s’il veut ou pas revenir dans l’accord sur le nucléaire iranien. Le problème est qu’il ne pourra pas le faire d’un seul coup. Le paradoxe d’une telle négociation bilatérale entre les États-Unis et l’Iran, c’est qu’elle pourrait être plus favorable à la République islamique et moins à la communauté internationale. Mais cela importe peu à Trump qui souhaite que cet accord porte son nom.

En refusant de frapper l’Iran, Donald Trump met-il en péril la dissuasion militaire américaine ?

Je ne pense pas. Il ne s’agit pas d’un recul de la dissuasion américaine, mais d’un mode d’expression différent. Dans tout pays démocratique, cette dissuasion s’exprime à travers la personnalité du président. Aux États-Unis, celui-ci projette l’image d’un négociateur d’accord. Cela ne signifie pas que la dissuasion en pâtit, simplement qu’elle s’exprime sur un tempo et des modalités différentes. Personne ne conteste aujourd’hui que les États-Unis ont les moyens militaires de frapper qui ils veulent au Moyen-Orient.

Comment expliquez-vous que l’Arabie saoudite, malgré son équipement militaire sophistiqué, n’ait pas pu empêcher les frappes ?

Peut-être parce qu’on abat difficilement une mouche avec un marteau. Autrement dit, le matériel militaire très performant dont dispose l’Arabie saoudite n’est peut-être pas adapté contre des moyens asymétriques. Cela dépend peut-être également de la manière dont les Saoudiens savent ou non s’en servir.

Propos recueillis par Armin Arefi

Le Point.fr

1...2,6122,6132,614...3,034 Σελίδα 2,613 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

U.S. Senator Graham says he is trying to get Turkey back in F-35 fold

EU and US Must Counter Russia and China’s Presence in the Balkans

Akri Çipa

Asile : Orban se dit prêt à aider l’Italie… sous condition

Le leader hongrois esquisse un geste envers l’Italie, à la veille d’un sommet européen important sur le traitement des flux migratoires en Méditerranée.

Sur le fond, Orban ne change pas

Το χτύπημα στην Aramco και οι γρίφοι για το πετρέλαιο

euro2day.gr/stratfor

Η αχίλλειος πτέρνα της Aramco

Το βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο

Το αυριανό πρόβλημα

Τι πρεσβεύει ο νέος σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ

Του Κώστα Ράπτη

Είναι αναπόφευκτος ο πόλεμος με το Ιράν;

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Few things are as dangerous as economists with physics envy

John Rapley

Iran : pourquoi Trump inquiète l’Arabie saoudite

Les atermoiements du président américain après l’attaque, attribuée à Téhéran, des sites pétroliers saoudiens agacent son allié historique du Golfe.

MBS influence Trump

« Pearl Harbor » saoudien

Par Armin Arefi

Με θέσεις στη Νέα Υόρκη

Τα σοβιετικά όνειρα του Τσίπρα

Τουρκία: Οι 11 «εχθροί» του Ερντογάν και οι λόγοι της μεγάλης έντασης

Το πετρέλαιο ως… τουρκική πληγή

«Εχθρός» πλέον η Σαουδική Αραβία

Νετανιάχου και Γκαντζ εναντίον Ερντογάν

« L’Iran montre à Trump les conséquences de ses incohérences »

INTERVIEW. Pour l’expert Pierre Razoux, Téhéran, en frappant l’Arabie saoudite, fait monter les enchères pour contraindre Trump à négocier à ses conditions.