Αρχική Blog Σελίδα 2612

Όταν ο εγκέφαλος γίνεται…αρσενικός!

0

Στις 29 Αυγούστου δημοσιεύθηκε ένα άρθρο στον ιστότοπο του l’Express στο οποίο ο συγγραφέας έγραψε ότι μια μεγάλη μελέτη, τα συμπεράσματα της οποίας δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Science, είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει γονίδιο ομοφυλοφιλίας, το οποίο δεν μας εκπλήσσει.

Αν υπήρχε ένα συγκεκριμένο γονίδιο για κάθε σωματικό, ψυχολογικό, συμπεριφορικό χαρακτηριστικό … ο αριθμός των γονιδίων μας (περίπου 25.000) θα ήταν ανεπαρκέστατος. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά μας εκφράζουν συνδυασμούς πολλών γονιδίων. Το ίδιο ισχύει και για τη σεξουαλική συμπεριφορά (αρκετές εκατοντάδες γονίδια παίζουν συγκεκριμένο ρόλο σε αυτόν τον τομέα).

Ο νευρο-ενδοκρινολόγος Ζακ Μπαλταζάρ, του Πανεπιστημίου της Λιέγης, δημοσίευσε πρόσφατα ένα τόσο ενδιαφέρον όσο και πολιτικά ανορθόδοξο βιβλίο με τίτλο Όταν ο εγκέφαλος γίνεται αρσενικός, στο οποίο διαπραγματεύεται τις ενδοκρινικές και συμπεριφορικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών. Μια αντίθεση με τη δεσπόζουσα άποψη ότι είμαστε αυτό που θέλουμε να είμαστε (ο ναρκισσιστικός μύθος της αυτο-κατασκευής του εαυτού μας) και των κατηγορηματικών διαβεβαιώσεων της Σιμόν ντε Μπωβουάρ, σύμφωνα με τις οποίες «δεν  γεννιόμαστε γυναίκες, γινόμαστε”, ο συγγραφέας μας γράφει:” Οι εποικοδομητιστικές θεωρίες ήταν πάντα πολύ δημοφιλείς στη Γαλλία χάρη, ή εξαιτίας προσώπων με μεγάλη επιρροή, συμπεριλαμβανομένης της Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Ωστόσο, και βέβαια γεννιόμαστε γυναίκες (εν μέρει), δεν γινόμαστε! Επιπλέον, η ψυχανάλυση, η οποία εξηγεί την ομοφυλοφιλία με βάση ακατάλληλες αλληλεπιδράσεις με τους γονείς, εξακολουθεί να είναι ευρέως αποδεκτή στη Γαλλία, ενώ οι θεωρίες της έχουν εγκαταλειφθεί σε μεγάλο βαθμό στον υπόλοιπο κόσμο, εκτός από την Αργεντινή”.

Στον τομέα αυτό, όπως και στα συγγενικά πεδία (ηθολογία, εξελικτική ψυχολογία, συγκριτική ψυχολογία …), τα έργα ξένων ερευνητών (Αγγλοσαξόνων, Ολλανδών, Γερμανών…) σπάνια εκδίδονται στα γαλλικά, και αυτό ερμηνεύει ίσως την μονοκρατορία των αριστερών ιδεολόγων στη χώρα μας.

Ο Ζακ Μπαλταζάρ γράφει ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά κατευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από βιολογικούς μηχανισμούς: «Η υπεράσπιση της αντίθετης γνώμης ισοδυναμεί με την άρνηση πληθώρας επιστημονικών αποτελεσμάτων και ταυτίζεται είτε με τον αρνητισμό είτε με την προσκόλληση στην κοινωνία της «μετα-αλήθειας» – η οποία θεωρεί τις προσωπικές απόψεις πιο σημαντικές από τα επιστημονικά αποδεδειγμένα γεγονότα”.

Αγγειοπιεσίνη και ωκυτοκίνη

Έτσι, όλες οι μελέτες τείνουν να συσχετίζουν τον κοινωνικό δεσμό και τη μονογαμία με την αγγειοπιεσίνη στους άνδρες και με την ωκυτοκίνη στις γυναίκες, αυτή είναι μια πασίγνωστη φυλετική διαφορά. Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης, οι γυναίκες ανέκτησαν την ορμόνη του τοκετού και της γαλουχίας για να ελέγξουν τις κοινωνικές τους σχέσεις, ενώ στους άνδρες είναι η αγγειοπιεσίνη, η ορμόνη του ελέγχου της επιθετικότητας που παίζει τον ίδιο ρόλο!

Φαίνεται ότι υπάρχει ένας γενετικός παράγοντας στον γενετήσιο προσανατολισμό του ανθρώπου. Η μελέτη των αληθινών και ψεύτικων διδύμων έδειξε ότι «υπάρχει μια συμφωνία προσανατολισμού δυο ή τρεις φορές περισσότερη σε αληθινούς διδύμους σε σύγκριση με τα ψεύτικους διδύμους … Συνολικά, οι μελέτες αυτές δείχνουν ότι ένα σημαντικό μέρος της διακύμανσης στον σεξουαλικό προσανατολισμό στον Ανδρα είναι γενετικής προέλευσης ». “Το περιβάλλον από μόνο του δεν μπορεί να καθορίσει την ομοφυλοφιλία ή την ετεροφυλοφιλία, αλλά είναι λογικό να αλληλεπιδρά με τους προγεννητικούς βιολογικούς παράγοντες για να επιτρέψει την πλήρη εκδήλωσή τους”.

https://www.bvoltaire.fr/livre-quand-le-cerveau-devient-masculin-de-jacques-balthazart/

 

Ανδρες: «Εν αρχή ην» η τεστοστερόνη

Tο ξέρατε; Το πρωταρχικό φύλο όλων των εμβρύων, τόσο στον άνθρωπο όσο και σε όλα τα θηλαστικά, είναι θηλυκό. Αλλά από τον τρίτο μήνα, με τη δράση της τεστοστερόνης, ο εγκέφαλος αρρενοποιείται και θα συνεχίσει καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής, ιδιαίτερα στην εφηβεία, να επηρεάζεται από αυτή την ορμόνη.

Ο νευρο-ενδοκρινολόγος Ζακ Μπαλταζάρ εκθέτει σε αυτό το βιβλίο όλη τη γνώση για τις βιολογικές διεργασίες με τις οποίες διαφοροποιούνται τα φύλα, τουλάχιστον στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων. Υπάρχουν, σύμφωνα με τους βιολόγους, νευροανατομικές και λειτουργικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, λόγω της δράσης των ορμονών, αλλά και της επίδρασης – λιγότερο γνωστής επί του παρόντος – ορισμένων γονιδίων και, υπογραμμίζει ο συγγραφέας, του σημαντικού ρόλου του πολιτισμού και της εκπαίδευσης που, μέσω επιγενετικών μηχανισμών, που μπορούν να διαφοροποιήσουν ορισμένες συμπεριφορές που θα μεταδοθούν βιολογικά στις επόμενες γενιές.

Το βιβλίο, γραμμένο σε προειδοποιητικό στυλ, παρέχει λεπτομερείς εξηγήσεις για το θέμα. Εδώ θα βρείτε την περιγραφή των πιο εκπληκτικών πειραμάτων σε ζώα που παραδόθηκαν στους χειρισμούς των ερευνητών, όπως αυτή η κακόμοιρη αρσενοθήλυκη πάπια της Απω Ανατολής, η οποία γεννούσε τα αυγά ενώ κελαηδούσε σαν άνδρας. Για τους ανθρώπους, με την επιφύλαξη των ορίων της ηθικής, οι έρευνες μπορούν να γίνουν μόνο με την παράκαμψη πιο έμμεσων παρατηρήσεων. Συγκεκριμένα, επισημαίνοντας την άνιση κατανομή ορισμένων παθολογιών, όπως το σύνδρομο του πολύ αρσενικού Aσπεργκερ, ή την ανορεξία και την κατάθλιψη, που «προτιμούν » τις γυναίκες. Τα ομοφυλοφιλικά άτομα (για τα οποία ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι είναι βιολογικός κυρίως ο προσανατολισμός τους) και οι διεμφυλικοί είναι επίσης τομείς ανάλυσης. Ο Ζακ Μπαλταζάρ δεν αποφεύγει τις πιο έντονες συζητήσεις σχετικά με τις διαφορές συμπεριφοράς που είναι περισσότερο ή λιγότερο πραγματικές μεταξύ των κοριτσιών και των αγοριών, ενώ εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι αυτά τα θέματα, στον τομέα της βιολογίας, μελετώνται κυρίως από του Αγγλοσάξωνες ενώ συνήθως αγνοούνται στη Γαλλία.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.scienceshumaines.com/quand-le-cerveau-devient-masculin_fr_40971.html

Faillite de Thomas Cook : cette directive européenne qui protège les touristes

0

Quand une entreprise proposant des voyages organisés fait faillite, une directive permet de garantir le rapatriement des clients

East Med security after Gulf drone attacks should top Cairo summit

0

financialmirror.com

23 September, 2019 | Posted By: Cyril Widdershoven

Impact of the wake-up call by the drone attack on the Saudi gas-oil separation plant (GOSP) of Abqaiq should reverberate into discussions of the East Med partners.

Until now discussions between Greece, Cyprus, Egypt and Israel, have always been largely focused on regional strategy for the exploration, production and export of their offshore natural gas reserves.

Without any doubt, the future of East Med offshore gas is bright, as long as security issues are not constraining the latter.

The Turkish position in the whole constellation has been put as the main constraining factor that could cause the East Med plans to fail, as no investor will be willing to take part if a military confrontation is imminent.

The East Mediterranean Gas Forum (EMGF) partners have been very reluctant in setting up regional security frameworks or direct offshore energy security structures.

Talks have been held, multilateral defence discussions and drills conducted, but real security directions have been until now put on hold.

Ideas about an East Med NATO 2.0 structure have not even been touched yet, as it could be seen as a direct anti-Turkish project.

Analysts also have been looking at offshore energy security based on state-actors, which made the project from the start a very difficult one, looking at EU, NATO and other parties involved.

The Abqaiq attack, blamed on non-state actors or Iranian proxies, until proven to be directed by Tehran, has however opened Pandora’s Box.

With the focus of energy security threats on maritime oil and gas transportation and other conventional options, no attention was given to non-state party threats to offshore oil and gas operations.

In the whole East Med, if offshore energy security operations is discussed, it is usually a national concern.  Egypt and Israel have been addressing Daesh or Hamas/Hezbollah threats, while Greece-Cyprus had only eyes for Turkey.

The use of drones or cruise missiles has been mentioned, but largely about onshore operations and very low level, such as in the Sinai (pipelines), Western Desert (Libyan rebels) or Hezbollah-Hamas to any available Israeli energy project.

A pure offshore strategy of adversaries, however, has not been addressed fully, looking at the minimal navy capabilities of the littoral states.

This has however changed with a big bang. Hydrocarbon infrastructure has become a legitimate target.

For most adversaries, offshore rigs and vessels are a challenge, due to the maritime environment. Drones or cruise missiles have however removed part of these constraints and upped the ante, if in the hands of militias or state-actors.

No real defence mechanisms at present have been put in place capable of dealing with low-flying, small UAVs, operated not by armed forces but by militias and proxy forces.

The threat for East Med operations, after Abqaiq, has become clear, especially after statements made by leading Iranian officials that if the crisis in the Gulf explodes, the Red Sea and East Mediterranean is to be considered a military target area too.

No references were made to proxies, but Iran’s IRGC, Hezbollah and Hamas have built up a very strong missile capability.

When looking at East Med, where the Turkish confrontation on the offshore Cypriot hydrocarbon ventures continues or is heating up, threats are clearly there.

This week Ankara warned again that it wouldn’t let foreign companies licensed by Cyprus in the EEZ. It came after Nicosia awarded new offshore licenses to France’s Total and Italy’s Eni. Ankara repeated it claims part of License Area-7.

Last week, Mevlut Cavusoglu, Turkish Foreign Minister, reiterated that the (unrecognized) ‘Turkish Republic of Northern Cyprus’ (TRNC) needs Ankara’s guarantor ship “more than ever”.

This ongoing confrontation, combined with the potential fall out of the Gulf conflict, necessitates a full and prompt security focus by the EMGF partners.

Cyprus foreign minister Nikos Christodoulides already commented that the region lacks a regional organization.

The Cypriot official however referred largely to economic-social and energy structures in his remarks. At a conference in Nicosia, where also Israeli, Greek and Egyptian parties took part, the EMGF was pushed as the road to be taken.

The upcoming Cyprus-Greece-Egypt tripartite summit on October 8 in Cairo will need to not only focus on energy and economic cooperation but should, looking at the Gulf and Turkey, to set-up a full-scale security organization.

An East Med NATO 2.0 is needed not only to counter security concerns of investors and operators, but increasingly to mitigate or answer full-scale real security threats, either from state actors or proxies.

To have a regional offshore gas infrastructure in place necessitates the latter. This cannot exclude Israeli involvement for sure.

Military technology, training and experience, with hybrid warfare is needed to include the new conflict arena of oil and gas offshore.

New threats, as deployed in the Middle East, have not yet been fully recognized or trained for during the series of large-scale military drills between some of the EMGF partners.

http://www.financialmirror.com/blog-details.php?nid=2334

«Οι περιπέτειες της Αργεντινής, παράδειγμα προς αποφυγή από την ελληνική κυβέρνηση»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Δεν αρκεί να δηλώνεις ότι πιστεύεις στον οικονομικό φιλελευθερισμό για να έρθουν στη χώρα σου οι μεσοπρόθεσμοι επενδυτές. Αυτό μαρτυρεί η αργεντίνικη εμπειρία.

Πολύ πριν από την εκλογική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη, οι εξειδικευμένοι εμπειρογνώμονες των απρόσωπων, αλλά παντοδύναμων αγορών χρήματος, είχαν προδικάσει, όπως όλοι θυμόμαστε, ακόμη και την αυτοδυναμία του. Και δεν έπεσαν καθόλου έξω. Ήταν δε τόσο θετικές οι αγορές προς τη ΝΔ, και παραμένουν μέχρι και σήμερα, που οδήγησαν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων σε κατακόρυφη πτώση (1,3% από 4% τα δεκαετή, με προοπτική περαιτέρω πτώσης), παρόλο ότι δεν έχουν λάβει ακόμα την «επενδυτική βαθμίδα» από τους γνωστούς μας οίκους αξιολόγησης. Κι αυτό γιατί ; Διότι ο Κυριάκος δεν υποσχέθηκε την ανατροπή του ισχύοντος συστήματος στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση  για να κατακτήσει την εξουσία, όπως έκαναν οι γραφικοί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΙΤΕΣ το 2014, παραπλανώντας σημαντική μερίδα των Ελλήνων.  Υποσχέθηκε να εφαρμόσει ένα κεντροδεξιό οικονομικό πρόγραμμα, σύμφωνο με τις υπαγορευμένες από τους Δανειστές εταίρους μας ασκούμενες πολιτικές.

Όμως αρκεί, για να επιτύχει, η ρητορική υπέρ του οικονομικού φιλελευθερισμού της  παρούσας κυβέρνησης, επειδή οι περίφημες Αγορές ήταν και παραμένουν με το μέρος της ; Μάλλον όχι. Αν δούμε παρακάτω το αρνητικό παράδειγμα της απερχόμενης τον Οκτώβριο κεντροδεξιάς κυβέρνησης του Mauricio Macri.

 Μπορεί κανείς όμως αβασάνιστα να συγκρίνει την Αργεντινή, μια μεγάλη και παραγωγική χώρα, με την μικρή Ελλάδα της οποίας η αγροτική και μεταποιητική παραγωγή φθίνει διαρκώς προς όφελος του εισαγωγικού εμπορίου ; Εκ πρώτης όψεως η απάντηση θα ήταν όχι.

H κεφαλαιώδης διαφορά που έχουν είναι ότι η μεν Ελλάδα βρίσκεται υπό τη σκέπη του σκληρού ευρώ, ενώ το μαλακό νόμισμα της Αργεντινής το Πέσο παραδέρνει, ως καρυδότσουφλο, στην κάθε αναταραχή των Αγορών, τροφοδοτώντας τον εισαγόμενο τερατώδη πληθωρισμό της για το 2019 που κατατρώγει τα γλίσχρα εισοδήματα μισθωτών, συνταξιούχων, ανέργων  και εκτοξεύει τα επιτόκια δανεισμού πάνω από το 80%, σύμφωνα με το άρθρο : «H Αργεντινή στα πρόθυρα της στάσης πληρωμών, ο Macri σε ανάμενα κάρβουνα» (L’Argentine au bord du défaut de paiement, Macri sur la sellette), του ηλεκτρονικού Le Monde στις 6-9-2019.

Κι όμως έχουμε αρκετές ομοιότητες, κυρίως αρνητικές, στον οικονομικό τομέα : και οι δυο χώρες χρεοκόπησαν πολλές φορές. Η Αργεντινή 8 φορές (αποταθείσα 21 φορές στο ΔΝΤ!),  η Ελλάδα 7. Και παρά τα προγράμματα εξυγίανσης που ακολούθησαν κατά καιρούς στερούνται «ενός οικονομικού αναπτυξιακού μοντέλου», άρτιου και προσαρμοσμένου στην περίπτωσή τους, που να καταφέρει στο ορατό μέλλον να τις βγάλει οριστικά από την μακροχρόνια κρίση υπερβολικού χρέους και οικονομικής στασιμότητας. Σύμφωνα με τη Eurostat το δημόσιο ελληνικό χρέος ήταν στο 181,1% του ΑΕΠ (το 2018), έφθασε δε το 1ο τρίμηνο του 2019 στο 181,9% ή στα 337,4 δις ευρώ. Το αργεντίνικο χρέος ανήλθε στα 330 δις δολάρια επί Μάκρη από το 2015, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ανταποκρίτριας Mathilde Guillaume στο Μπουένος Άιρες της ηλεκτρονικής Libération στις 20-9-2019, με τίτλο : «Στην Αργεντινή δεν χρειάζεται να είναι κάποιος άστεγος για να υπο-σιτίζεται» (En Argentine, il n’y a plus besoin d’être SDF pour être sous-alimenté) και με την παραπάνω σχετική φωτογραφία.

Ξεχνάμε την πολιτικάντικη φιλολογία όλου του πολιτικού μας συστήματος που μιλάει ανέξοδα για «ένα νέο οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης» ; Δίχως να προσδιορίζει τους συγκεκριμένους γενικούς του άξονες, τις αντίστοιχες επιμέρους δράσεις του, τα αναγκαία τεχνικά εργαλεία και κεφάλαια υλοποίησής του  ;

Το εύλογο ερώτημα βέβαια είναι : τι να το κάνει το «οικονομικό αναπτυξιακό μοντέλο» μια χώρα, όπως η Αργεντινή, όταν της το έχει υπαγορέψει το ΔΝΤ για να της χορηγήσει το τελευταίο δάνειο των 57 δις εκατομμυρίων δολαρίων. Όπως κι η Ελλάδα, όταν της το έχουν υπαγορέψει από κοινού οι 18 κοινοτικοί μας εταίροι Δανειστές και το ΔΝΤ μέχρι το τέλος του 2059 ;

Ο γράφων δεν ισχυρίζεται εδώ μηδενιστικά ότι η εκπόνηση ενός άρτιου και συνεκτικού «οικονομικού αναπτυξιακού μοντέλου» από την Αργεντινή και την Ελλάδα δεν έχει καμία αξία, έστω και βιβλιογραφική. Κάθε άλλο. Απλώς θέλει να υπογραμμίσει ότι οι εν λόγω χώρες έχασαν αυτήν την «πολυτέλεια» μέχρι νεοτέρας, από τότε που σπατάλησαν τον αναπτυξιακό τους χρόνο με μακροοικονομικές διαχρονικές αστοχίες οι οποίες τις έριξαν αναπόφευκτα στην αγκαλιά των Δανειστών (απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας) για να αποφύγουν τη στάση πληρωμών. Η Αργεντινή βέβαια δεν την απέφυγε με τους Περονιστές και τώρα κινδυνεύει βάσιμα να το ξαναπάθει με έναν κεντροδεξιό στην εξουσία, αγαπημένο «παιδί» των Αγορών και του Τραμπ). Η Αργεντινή ζήτησε ήδη αναδιάρθρωση του χρέους της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), όταν η Ελλάδα έχει ρυθμίσει την αποπληρωμή του δικού της χρέους με μέσο επιτόκιο 1,4% που για την Αργεντινή είναι όνειρο θερινής νυκτός.

Η σχεδόν βέβαιη προοπτική να επιστρέψει τον προσεχή Νοέμβριο στην εξουσία το δίδυμο των Περονιστών Fernandez-Kirchner έχει προκαλέσει ανησυχία στους οικονομικούς κύκλους, που ήταν πιο ευνοϊκοί  για τον πρώην επιχειρηματία Mauricio Macri. Το πέσο έχασε σχεδόν το 30% της αξίας του έναντι του δολαρίου μέσα σε λίγες εβδομάδες, πιέζοντας την κυβέρνηση να επιβάλει ελέγχους χορήγησης συναλλάγματος, ένα μέτρο που ο Macri επέκρινε ακούραστα κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης της Cristina Kirchner η  οποία βαρύνεται με έναν σωρό από κατηγορίες διαφθοράς.

«Τα πάντα άλλαξαν με ταχύτατο ρυθμό. Μεταξύ 2016 και 2017, όταν επέστρεψε στις χρηματοπιστωτικές αγορές, η Αργεντινή φαινόταν ως σταρ  και είχε εκδώσει τίτλους χρέους  100 δισ. Δολ., ένα ιστορικό ρεκόρ», δήλωσε ο Pablo Nemiña, κοινωνιολόγος στο Εθνικό Συμβούλιο  επιστημονικών και τεχνικών ερευνών. Όπως πολλοί από τους συναδέλφους του, πιστεύει ότι ο Macri δεν είχε «καμία άλλη πραγματική επιλογή»  εκτός από το να καλέσει το ΔΝΤ για βοήθεια, μετά από την απότομη υποτίμηση του πέσο τον Απρίλιο του 2018. «Το αρχικό λάθος ήταν να επιστρέψει η Αργεντινή  πίσω στις αγορές πολύ απότομα. Ο Macri νόμιζε ότι οι ξένες επενδύσεις θα έφθαναν αμέσως».  Αλλά η «βροχή επενδύσεων», που υποσχέθηκε η κυβέρνησή του, δεν έπεσε ποτέ. Μόνο τα λεγόμενα «κεφάλαια χελιδόνια» έφτασαν, δηλαδή οι βραχυπρόθεσμες κερδοσκοπικές επενδύσεις. Αποδήμησαν όμως γρήγορα σε άλλες πιο ελπιδοφόρες χώρες, όταν έπιασε αναταραχή στις Αγορές. «Η Αργεντινή  ταλαντευόταν  μια ζωή, όπως και η Ελλάδα, μεταξύ ενός αναπτυξιακού μοντέλου και ενός άλλου. Στη γειτονική Χιλή π.χ., επενδύουν στον τομέα των μεταλλείων. Στην Αργεντινή, δεν υπάρχει εξειδίκευση και οι οικονομικές συνθήκες δεν είναι καθόλου σταθερές (στην Ελλάδα είναι; Θα γίνουν ;). Συνεπώς, γιατί  θα πήγαινε εκεί ένας επενδυτής;», αναρωτιέται ο Emiliano Libman, οικονομολόγος στο Κέντρο Σπουδών του Κράτους και της Κοινωνίας και του Εθνικού  Πανεπιστημίου του San Martin. Αναρωτιέμαι κι εγώ για την Ελλάδα. Γιατί;

Ο  Macri έκανε επιπλέον το λάθος να υποτιμήσει τις προσπάθειες που θα έπρεπε να γίνουν για τον έλεγχο της μάστιγας της οικονομίας της Αργεντινής, που είναι ο καλπάζων πληθωρισμός. Το 2015, τότε που ακόμα ήταν επικεφαλής της πόλης του Μπουένος Άιρες, ο Mauricio Macri έλεγε ανοήτως : «Ο πληθωρισμός είναι το απλούστερο πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί». Το ετήσιο ποσοστό του ξεπερνούσε ήδη τότε το 20%. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2019 αναμένεται να κλείσει σχεδόν στο 55% η άνοδος των τιμών καταναλωτή. Η κατάρρευση του πέσο, που ακολούθησε την ήττα του Macri στις προκριματικές εκλογές του περασμένου Αυγούστου, ώθησε τους εμπόρους να αυξήσουν  για άλλη μια φορά τις τιμές τους. Αυξήσεις που γίνονται με άναρχο τρόπο. Σε ένα κλίμα υψηλού πληθωρισμού, υπάρχουν πολλές αβεβαιότητες. Οι επιχειρήσεις δεν γνωρίζουν ποια τιμή να βάλουν στα προϊόντα τους ή στις υπηρεσίες τους. Ορισμένα εστιατόρια π.χ. δεν κάνουν πια τον κόπο να εκτυπώσουν έναν τιμοκατάλογο και χρησιμοποιούν μαυροπίνακες για να προσαρμόζουν γρήγορα τις τιμές τους. Για τους εμπόρους, που ζουν με τα μάτια τους καρφωμένα στο δολάριο, η σημερινή κατάσταση είναι ένας πονοκέφαλος, ευτυχώς άγνωστος στην περίπτωση της Ελλάδας, χάρη στο ευρώ.

Οι μισθοί δεν ακολουθούν την αχαλίνωτη πορεία του πληθωρισμού. Οι Αργεντινοί, των οποίων η αγοραστική δύναμη έχει καταρρεύσει, τους επιβάλλονται όλο και περισσότεροι περιορισμοί.

Μια άλλη μη τηρηθείσα υπόσχεση είναι αυτή της «μηδενικής φτώχειας»! Υπό την προεδρία του κεντροδεξιού Macri, έχει αυξηθεί σημαντικά. Σήμερα, ένας στους τρεις Αργεντινούς ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (το 32% των Αργεντινών και το 50% των παιδιών ζει με συσσίτια). Γίνονται διανομές λαϊκής σούπας, δημιουργούνται όμιλοι ανταλλαγής αγαθών (με την μέθοδο του troc), πολλαπλασιάζεται ο αριθμός των αστέγων … Αυτές οι καθημερινές σκηνές μιας Αργεντινής σε κρίση θυμίζουν την κρίση που πέρασε η χώρα το 2001-2002. Για τους Αργεντινούς, η περίοδος αυτή εξακολουθεί να συνδέεται με το ΔΝΤ, το οποίο είχε δανείσει τότε χρήματα στη χώρα με αντάλλαγμα ένα δραστικό πρόγραμμα λιτότητας, πριν διακόψει τη χρηματοδότησή του, επιδεινώνοντας την εκδήλωση μιας άνευ προηγουμένου κρίσης. Σε μια προσπάθεια να αντιστρέψει την κατάσταση, ο Μάκρη ανακοίνωσε τρεις ημέρες μετά την ήττα του μια σειρά μέτρων, μεταξύ των οποίων η κατάργηση του ΦΠΑ για ορισμένα προϊόντα διατροφής και η αναστολή της πληρωμής του χρέους των ΜΜΕ. Τα μέτρα θεωρούνται καθυστερημένα και ανεπαρκή από πολλούς. «Το οικονομικό μοντέλο του Macri απέτυχε. Η κυβέρνηση δεν υποστήριξε την παραγωγή», εκτιμάει ο José Urtubey, αρχηγός της Αργεντινής Βιομηχανικής Ένωσης. «Ο αντίκτυπος της κρίσης ήταν πολύ σκληρός για τις επιχειρήσεις. Καμία επιχείρηση δεν μπορεί να πληρώσει τέτοια επιτόκια [επί του παρόντος πάνω από 80%]. Τούτο προκάλεσε την πτώση της οικονομικής δραστηριότητας», λέει ο Daniel Funes de Rioja, πρόεδρος του Συντονιστικού Επιμελητηρίου της Βιομηχανίας Τροφίμων, ο οποίος είχε χαιρετίσει τις ενέργειες του Macri στην αρχή της θητείας του.

Άρα παρά την δεδηλωμένη πίστη της ΝΔ στις κεντροδεξιές πολιτικές, οι κανόνες λειτουργίας της οικονομίας δεν είναι μεταφυσικοί. Κι ούτε πρόκειται να την οδηγήσουν  αυτόματα στην κυβερνητική επιτυχία, αν δεν προχωρήσει η Ελλάδα στις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές. Ο άνεμος είναι ούριος σήμερα. Να μην την πατήσει σαν τον «σύντροφο» Μάκρη…

 

 

 

 

 

 

 

 

Η φτώχεια του αντι-λαικισμού

1

Αναδημοσίευση από το 15ο τεύχος του περιοδικού “e-Δίαυλος”

 του László Andor (π. μέλος Commission – Budapest/Hungary)

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  ΤΖΙΟΛΑ

 Ο «λαϊκιστής» χρησιμοποιείται υπερβολικά ως έννοια. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο ο αντι-λαικισμός αποτυγχάνει να δίνει πολιτικές εναλλακτικές λύσεις.

 Πριν λίγο καιρό, ο ραδιοσταθμός Klubrádió πήρε μία πολύ σημαντική συνέντευξη από την 90χρονη φιλόσοφο της Ουγγαρίας Ágnes Heller πριν πεθάνει. Μεταξύ πολλών άλλων θεμάτων, η Heller ρωτήθηκε για τους λαϊκιστές της Ευρώπης.

Επέμεινε ότι η ίδια η ερώτηση είναι λάθος επειδή οι πολιτικοί αυτοί δεν πρέπει να ονομάζονται λαϊκιστές αλλά εθνο-εθνικιστές.

Μόλις λίγες μέρες νωρίτερα, ο Paul Krugman αποφάσισε να αποσαφηνίσει την πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ, δράττοντας της ευκαιρίας από το τρομερό περιστατικό, όταν ο Donald Trump -και το ακροατήριό του- κάλεσαν τέσσερις μειονοτικούς συμμαθητές να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Σύμφωνα με τον Krugman: «Αυτό πρέπει να είναι μια στιγμή αποκάλυψης  για όποιον περιγράφει το Trump ως«λαϊκιστή» ή ισχυρίζεται ότι η στήριξή του βασίζεται στο «οικονομική άγχος». Δεν είναι λαϊκιστής, είναι ένας λευκός ακραίος ρατσιστής.

Η υποστήριξή του δεν στηρίζεται σε οικονομική αγχωτική διαταραχή αλλά σε ρατσισμό». Και ακριβώς την ίδια εβδομάδα, ο κ. Cas Mudde, ο παππούς των μελετών του λαϊκισμού, ανέφερε τα εξής: «Με τρεις από τις πέντε μεγαλύτερες δημοκρατίες να έχουν έναν ακραίο πολιτικό ηγέτη και ο λευκός λαϊκισμός σχεδόν άσχετος σε ολόκληρο τον κόσμο, ας είμαστε πιο συγκεκριμένοι  και ακριβείς στην ορολογία μας. Ο Trump δεν είναι λαϊκιστής, αλλά εθνικός/ρατσιστής».

Ο Mudde προτείνει ότι οι λέξεις έχουν σημασία και πρέπει να προσέξουμε το λεξιλόγιό μας.

Εννοιολογική μιζέρια : υποκατάσταση και κατάχρηση

Η ακατάλληλη χρήση του όρου «λαϊκιστή» και του «λαϊκισμού» δεν έγινε ξαφνικά πρόβλημα το 2019. Και οι επικριτές που εξετάζουν τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις πολιτικές διαδικασίες της εποχής μας μέσα από το φακό του λαϊκισμού, δεν μας έφεραν πιο κοντά ούτε στην κατανόηση των προβλημάτων, ούτε στις αποτελεσματικές αντι-λαϊκίστικες στρατηγικές.

Η αποτυχία αυτή υποδηλώνει ότι τοποθετούνται πάρα πολλά διαφορετικά πράγματα σε ένα καλάθι και τα όρια της ομάδας που χαρακτηρίζονται ως λαϊκιστές είναι μερικές φορές αυθαίρετα.

Ο λαϊκισμός είναι κολλημένος στην επιφάνεια των θεμάτων που θίγει, εστιάζοντας στο στυλ και την εμφάνιση. Αυτό δεν οδηγεί μόνο στην υπερβολική χρήση της έννοιας, αλλά και στο να συμπαρασύρει μαζί διάφορες πολιτικές ιδιότητες, π.χ. την άκρα δεξιά και τη ριζοσπαστική αριστερά, που είναι αντιθετικά σε πολλά ζητήματα.

Η άγνοια του λεξιλογίου, μας κάνει να ξεχνάμε έννοιες όπως ο «δημαγωγός» ή η «δημαγωγία».

Ο πολιτικός που επιδιώκει τη στήριξη των λαϊκών μαζών, κάνοντας έκκληση στις επιθυμίες και στις προκαταλήψεις των απλών ανθρώπων και όχι χρησιμοποιώντας λογικά επιχειρήματα είναι ένας δημαγωγός.

Αλλά πολύ συχνά, στον σύγχρονο λόγο, χρησιμοποιείται η λέξη λαϊκιστής.

Ο όρος «λαϊκισμός» εξαπλώνεται εν μέρει επειδή μερικοί δεν βρήκαν τη σωστή λέξη, αλλά και επειδή άλλοι, σκόπιμα, επέλεξαν μια ευφημιστική έκφραση για να στρογγυλέψουν μια συζήτηση και να αποφύγουν να καταλήξουν σε αντιθετικά συμπεράσματα που θα τους εξέθεταν.

Αυτή η προσεκτική προσέγγιση οδηγεί επίσης σε υπερβολική χρήση του «λαϊκισμού». Συνεπώς, δεν μιλάμε αρκετά για τον εθνικισμό, τον αυταρχισμό, τον (μετα- και νεο) φασισμό και την άκρα δεξιά.

Ενώ η μιζέρια ξεκινάει με το λεξιλόγιο, τελικά τελειώνει με τη δυσκολία αντίδρασης στον λαϊκισμό. Εάν είναι επικίνδυνο, θα πρέπει να αντιταχθούμε στη χρήση του.

Αν όμως ορίζουμε τον λαϊκισμό ως αντιελιτισμό (χωρίς μια συγκεκριμένη εξήγηση για τις κοινωνικές δομές), γιατί να είναι πιο επικίνδυνο από τον ίδιο τον ελιτισμό;

Επομένως, το ερώτημα είναι αν μπορεί να απορριφθεί ολόκληρος ο διαχωρισμός.

Για να μάθουμε, χρειαζόμαστε πρώτα μια ευρύτερη διερεύνηση της ιδέας και του πλαισίου της.

Μας λείπουν θέματα : Από την Ιστορία και την  Οικονομία.

Η υπερβολική χρήση του «λαϊκισμού» σήμερα αντιπροσωπεύει επίσης κατάχρηση μιας έννοιας που συνδέεται με μια συγκεκριμένη τάση στην πολιτική ιστορία.

Το λαϊκό κίνημα στις ΗΠΑ του 19ου αιώνα ήταν ένας πολιτικά προσανατολισμένος συνασπισμός αγροτικών μεταρρυθμιστών ΜεσοΔυτικά και στο Νότο, που υποστήριζε ένα ευρύ φάσμα οικονομικής και πολιτικής νομοθεσίας, με ένα πολιτισμικά συντηρητικό αλλά κοινωνικά οικονομικά προοδευτικό προφίλ.

Η άλλη σημαντική περίπτωση μιας «λαϊκιστικής» πολιτικής τάσης ήταν η Περονική Αργεντινή, η οποία εμπνεύστηκε από την Ιταλία του Μουσολίνι.

Αν και ο Juan Peron δεν έχτισε φασιστικό κράτος, η επιρροή είναι αναμφισβήτητη.

Ωστόσο, η προπερονιστική Αργεντινή χτυπήθηκε σκληρά από την παγκόσμια Μεγάλη Ύφεση και η συντηρητική κυβέρνηση τότε προστάτευσε την περιουσία των πλουσίων, αλλά δεν έκανε τίποτα για να ανακουφίσει τα δεινά των φτωχών.

Όταν βγάζουμε τα πράγματα από το χρονικό τους πλαίσιο τότε ανοίγουμε την πόρτα για να χρησιμοποιήσουμε τον λαϊκισμό ως ευφημισμό για τον φασισμό ή να περιγράψουμε μια μαλακή (προ-βίαιη) μορφή του.

Είναι η παραμέληση τέτοιων ιστορικών προελεύσεων που επιτρέπει στον λαϊκισμό να είναι το σύμβολο όλων των ειδών εξτρεμιστικού κινδύνου σήμερα.

Για παράδειγμα, ο Jan-Werner Müller υποστηρίζει ότι ο πυρήνας του λαϊκισμού είναι μια απόρριψη του πλουραλισμού.

Οι λαϊκιστές ισχυρίζονται πάντα ότι αυτοί και μόνο αυτοί αντιπροσωπεύουν μόνο τους ανθρώπους και τα αληθινά τους συμφέροντα.

Ο Müller προτείνει επίσης κάτι που ισοδυναμεί με ένα σιδηρό νόμο του λαϊκισμού: ότι αν οι λαϊκιστές έχουν αρκετή δύναμη, θα καταλήξουν στη δημιουργία ενός αυταρχικού κράτους. Αλλά σαφώς, ούτε οι αρχικοί λαϊκιστές (αμερικανοί αγροτικοί μεταρρυθμιστές) ούτε κάποιοι από τους σύγχρονους αντιπροσώπους (π.χ. M5S στην Ιταλία) είναι αντιπλουραλιστικοί ή αυταρχικοί.

Από την άλλη πλευρά, όλα τα κλασικά παραδείγματα λαϊκισμού καθώς και οι σύγχρονοι εκπρόσωποι έχουν πολύ σημαντικούς παράγοντες στην πολιτική οικονομία: άνιση ανάπτυξη, καπιταλιστικές κρίσεις και ύφεση, που οδηγούν σε αυξανόμενη ανισότητα.

Η αναγωγή του ζητήματος σε αυτή τη διάσταση, με κλασικά ή σύγχρονα παραδείγματα, δεν είναι εύκολη, λόγω του χάσματος μεταξύ οικονομολόγων και πολιτικών σχολιαστών.

Ο Dani Rodrik είναι ένας από εκείνους που επενδύουν στην υπερνίκηση αυτού του χάσματος, τονίζοντας την άφθονη βιβλιογραφία που αποδεικνύει την αιτιότητα μεταξύ εμπορικών κρίσεων (π.χ. διείσδυση κινεζικών προϊόντων) και την άνοδο των λεγόμενων λαϊκιστικών τάσεων τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική.

Εάν η πολιτική οικονομία είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντική με τα κοινωνικά ζητήματα, οι αντι-λαικίστικες στρατηγικές πρέπει επίσης να επεξεργάζονται τέτοια θέματα.

Όπως αναφέρει ο Rodrik: «Οι οικονομικές λύσεις για την ανισότητα και την ανασφάλεια είναι υψίστης σημασίας». Αυτό ισχύει σίγουρα για την ΕΕ σήμερα, όπου οι οικονομικές και κοινωνικές ανισορροπίες, ιδίως σε περιόδους κρίσεων, δημιουργούν εθνικιστικά αισθήματα, δημιουργώντας ή ενισχύοντας πολιτικές δυνάμεις που χαρακτηρίζεται ως λαϊκίστικες.

Στο ευρωπαϊκό μας πλαίσιο, ο εθνικισμός εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση έναντι των εγγενών ανισορροπιών και των πολιτικών αδυναμιών της ολοκλήρωσης της ΕΕ. Για παράδειγμα, ο σωβινισμός ως ειδική μορφή οικονομικού εθνικισμού έχει γίνει ένας σημαντικός παράγοντας κυρίως, αν και όχι αποκλειστικά, στις πλουσιότερες χώρες, που τροφοδοτεί τη δυσαρέσκεια κατά της ελεύθερης κυκλοφορίας της εργασίας και τον κανονισμό της ΕΕ που εγγυάται ίσα δικαιώματα.

‘‘ Trump και Brexit’’ – ‘‘Trumpιστές και    Brexiστές’’.

Για πολύ καιρό, ο σύγχρονος λαϊκισμός θεωρήθηκε ως ενοχλητικό αλλά όχι πρωταρχικό πολιτικό πρόβλημα. Το έτος 2016 «έκανε την επανάσταση-του», όταν ο λαϊκισμός προφανώς κινήθηκε από το περιθώριο στο κέντρο, και αυτό το σοκ οδήγησε στη διπλή έννοια «Trump και Brexit».

Αυτοί που χρησιμοποιούν αυτή τη φόρμουλα είναι συνήθως ανίδεοι για την προέλευση αυτών των προφανών αποκλίσεων. Είναι η γλώσσα των κυβερνώντων οι οποίοι έχουν «καταστραφεί από την πραγματικότητα» και αντί να δουν τα όρια των κυβερνήσεων τους, δραπετεύουν και μεταπηδούν στην ιδεολογία του κυρίαρχου ρεύματος.

Οι κυβερνητικοί «Trumpιστές και Brexiστές» είναι ιδιαιτέρως αμήχανοι από το φαινόμενο ότι ένα ουσιαστικά δεξιό πολιτικό σχέδιο κερδίζει τη στήριξη από παραδοσιακά αριστερές εκλογικές περιφέρειες! Αυτό, ωστόσο, δεν είναι καθόλου νέο φαινόμενο, είτε στο πλαίσιο των Ηνωμένων Πολιτειών ή του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ψηφοφόροι της εργατικής τάξης υποστήριξαν υποψήφιους του Ρεπουμπλικανού Προέδρου στις ΗΠΑ ήδη το 1980 και στους Tories στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1979.

Στις εποχές τους, οι Ronald Reagan και Margaret Thatcher χαρακτηρίστηκαν συχνά ως λαϊκιστές.

Στην τελευταία περίπτωση, αυτό συνδέεται με την έννοια του «λαϊκού καπιταλισμού» (π.χ. δημιουργώντας την εντύπωση ότι με τη διάδοση της ιδιοκτησίας μετοχών και την ιδιωτικοποίηση συμβουλίων, μπορεί να εξαλειφθεί το χάσμα μεταξύ εκείνων που κατέχουν περιουσιακά στοιχεία και εργασία για άλλους).

Δεδομένου ότι οι φιλελεύθεροι τείνουν να κυριαρχούν στις μελέτες του λαϊκισμού τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ, οι συζητήσεις υπό αυτή την ομπρέλα συχνά παραβλέπουν τον φιλελεύθερο ή τον νεοφιλελεύθερο λαϊκισμό.

Οι φιλελεύθεροι (ή νεοφιλελεύθεροι), για παράδειγμα, διαμαρτύρονται για τη γραφειοκρατία και κρύβουν την απορρυθμιστική ατζέντα τους πίσω από τη γενική, και μάλιστα λαϊκιστική κριτική των γραφειοκρατών. Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν παρέδωσε ένα σενάριο εξειδίκευσης ενός τέτοιου απορυθμιστικού λαϊκισμού που παρουσιάστηκε ως απελευθέρωση των ανθρώπων αλλά ουσιαστικά οδήγησε στην κοινωνική ανισότητα.

Η παγίδα της δημοφιλίας ως κυρίαρχη τάση.

Οι συντηρητικοί καθώς και οι προοδευτικοί εκσυγχρονιστές στα τέλη του 20ού αιώνα δημιούργησαν και τη δική τους εκδοχή των πολιτικών διασταυρώσεων που αποσκοπούσαν στη μείωση του χώρου για εναλλακτικές λύσεις.

Ο προοδευτικός κυβερνητισμός  βασιζόταν στην τέχνη του τριγωνισμού (δημιουργώντας τη Νέα Αριστερά από στοιχεία της Παλαιάς Αριστεράς και της Νέας Δεξιάς), η οποία τελικά βοήθησε τους σοσιαλδημοκράτες να χάσουν το χαρακτήρα και τη ραχοκοκαλιά τους μερικές φορές. Αυτό δημιούργησε ένα χώρο για να αντικατασταθούν από διάφορα άλλα κόμματα.

Ο κυβερνητισμός μπορεί να είναι μια τακτική για διάφορες πολιτικές τάσεις, συμπεριλαμβανομένης της σοσιαλδημοκρατίας.

Ο αντι-λαϊκισμός, ωστόσο, μετατρέπει την ενσωμάτωση σε μια ιδεολογία και προωθεί την άγνοια της πολιτικής οικονομίας (κυρίως: των αιτιών και των συνεπειών της ανισότητας) στη θεωρία και την ανάγκη να προσφερθούν εναλλακτικές λύσεις στην πράξη.

Δεν ήταν οι σύγχρονοι λαϊκιστές, αλλά η Μάργκαρετ Θάτσερ στις αρχές της δεκαετίας του 1980 που έγινε διάσημη λέγοντας ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση».

Ο αντι-λαϊκισμός δημιουργεί μία ευδιάκριτη γραμμή μεταξύ εκείνων που είναι λαϊκιστές και εκείνων που δεν είναι.

Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο δημιουργεί την εντύπωση ότι η ακροδεξιά ήταν ένα πρόβλημα ενώ η κεντροδεξιά δεν ήταν και σαν να μην υπήρχε καμία σχέση ανάμεσα στην ακροδεξιά πολιτική και στις κεντροδεξιές πολιτικές.

Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε εσφαλμένο συμπέρασμα ότι οι προοδευτικοί έχουν κοινό συμφέρον (ή μάλιστα αποστολή) με το κέντρο και τους νεοφιλελεύθερους να υπερασπίζονται κάποιο είδος κυρίαρχου ρεύματος, το οποίο συχνά παραμένει απροσδιόριστο από τους παρατηρητές του λαϊκισμού.

Ο αντι-λαϊκισμός βοηθά έτσι να μετατρέπονται οι σοσιαλδημοκράτες σε τάση  (υπερασπιστές του πρώην κατεστημένου), αντί να τους ενθαρρύνουν να κάνουν τη δουλειά τους και να προσφέρουν μια εναλλακτική λύση στον νεοφιλελευθερισμό και την κέντροδεξιά.

Σε ένα πρακτικό πολιτικό επίπεδο, ανοίγει την πόρτα στον Macro-νισμό (δηλαδή την πεποίθηση ότι τα προοδευτικά πρέπει να ενσωματωθούν στην ευρεία, φιλοευρωπαϊκή αλλά ουσιαστικά τεχνοκρατική και ελιτίστικη σκηνή του Macron και ότι η απομάκρυνση της άκρας δεξιάς απαιτεί την απομάκρυνση των κοινωνικών ζητημάτων από την ημερήσια διάταξη).

Επομένως, η τάση δημοφιλίας δημιούργησε ένα συνώνυμο για τον «λαϊκιστή», δηλαδή για το «λαμπρό». Αυτό έχει προστιθέμενη αξία επειδή συνδέει προβληματικές ευρωπαϊκές υποθέσεις με μη ή ημιευρωπαϊκά συστήματα, που θεωρούνται υβριδικά, τα οποία συχνά εμφανίζουν ένα αυταρχικό περιεχόμενο με δημοκρατική πρόσοψη.

Από την άλλη πλευρά, μερικοί ανελεύθεροι, όπως ο Orbán, μπορούν εύκολα να περιστρέψουν την ιδέα και να υπερηφανεύονται για αυτό το προσόν, αφού ο φιλελευθερισμός ως πολιτική τάση υπήρξε ένα μειονέκτημα στην Ευρώπη τον περασμένο αιώνα. Επομένως, η εναντίωσή-του δεν είναι απαραιτήτως αντιδημοκρατική, αλλά απλώς μια διαφορετική μορφή δημοκρατίας.

Μία λέξη δεν μπορεί να τα πει όλα

Αν και δεν είναι καθόλου άσχετο ως έννοια, η υπερβολική χρήση του «λαϊκισμού» σήμερα εμφανίζεται ως ένδειξη πνευματικής τεμπελιάς.

Για αυστηρή πολιτική ανάλυση, χρειαζόμαστε ένα ευρύτερο λεξιλόγιο.

Συγκεκριμένα φαινόμενα πρέπει να ονομάζονται με τα σωστά ονόματά τους.

Δεν έχει ποτέ εξηγηθεί σωστά γιατί οι εθνικιστικές, αυταρχικές, ακροδεξιές και νεοφασιστικές τάσεις δεν πρέπει να ονομάζονται εθνικιστικές, αυταρχικές, ακροδεξιές ή νεοφασιστικές, αλλά λαϊκιστικές.

Σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο, είναι σημαντικό να γίνει διάκριση μεταξύ εκείνων που επιμένουν να επιστρέψουν στο εθνικό πλαίσιο (κυρίως στα δεξιά) και εκείνοι που προτιμούν την περαιτέρω και ταχύτερη ολοκλήρωση και αλληλεγγύη ως λύση (κυρίως αριστερά). Δεξιά, πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ ευρωσκεπτικιστών και ευρωφοβικών και πρέπει να αναγνωριστεί και η ύπαρξη αριστερού εθνικισμού κατά της ΕΕ.

Ο εθνικισμός μπορεί να κλιμακωθεί και αυτό πάντα αυξάνει τον κίνδυνο βίας και συγκρούσεων. Ωστόσο, η συσσωμάτωση όλων ως «λαϊκιστικών» δεν μας βοηθά να κατανοήσουμε τη σοβαρότητα των απειλών για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι αντιλαϊκιστές συχνά θέλουν να είναι αφελείς, αλλά χρησιμοποιώντας τον ευφημισμό αντί για τα πραγματικά ονόματα, φτάνουν στο αντίθετο αποτέλεσμα, αποσυνδέοντας τις σύγχρονες άκρως δεξιές τάσεις από τις ρίζες τους.

Η εξέταση της ουσίας και όχι μόνο του στυλ απαιτεί προσοχή στο ιστορικό υπόβαθρο και τα οικονομικά θεμέλια.

Λιγότερη μορφολογία και περισσότερη πολιτική οικονομία θα βοηθήσουν τους προοδευτικούς να αναλύσουν καλύτερα τις σοβινιστικές  και ακροδεξιές τάσεις και να αναπτύξουν πιο αποτελεσματικές στρατηγικές κατά του ακροδεξιού εξτρεμισμού στο όνομα της ανθρωπότητας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

*László Andor is secretary general of the Foundation for European Progressive Studies (FEPS) and a former member of the European Commission.

https://www.scribd.com/document/426125142/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%94%CE%AF%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-15%CE%BF-%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87-%CE%A3%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-2019

 

 

THE SECOND DRONE AGE

0
Photo illustration: Soohee Cho/The Intercept, Getty Images

FINDING ONESELF IN the crosshairs of a military drone is, for most people, not the most comforting situation. Yet at an air show last fall, tens of thousands of people had a different reaction.

A military drone took off from a runway, and moments later it began transmitting its view to a giant screen on stage. The video from the drone was clear enough to pick out your own face among the crowd. It was exactly what the drone’s pilot, seated in a trailer not far from the stage, was seeing. The crowd was in the crosshairs, and you could see the data about the aircraft’s pitch, roll, and altitude. In the bottom right corner of the screen, the words “Bore Invalid” indicated the drone was currently unarmed.

It’s the kind of video that, in a war zone, can end with a giant plume of smoke and the tattered remains of whatever the drone has just obliterated. Yet for this crowd, it was like catching a glimpse of themselves on the Jumbotron at a football game. When an announcer shouted out, “We see you, wave your hands!” they erupted in excitement.

The event had all the trappings of a typical air show. Hundreds of thousands of people — from government officials to school children bussed in by the thousands — paraded around the tarmac. They posed for selfies alongside fighter jets and attack helicopters. A team of F-16s flew in close formation, leaving intricate patterns of red and white smoke in their wake. A nearly constant series of sonic booms made it difficult to talk. Massive speakers blared pulsing music.

But there was something different about this air show: It wasn’t in America, the global pioneer of weaponized drones and the customary host of such pageants. It was in Turkey, just outside Istanbul. And the pilotless aircraft that delighted the crowd wasn’t made in America; it was manufactured by Turkey. The crowd was enthusiastic to be in its crosshairs because the spectacle signified that their homeland had taken its place among the most technologically advanced countries in the world.

Drone WarsRead Our Complete CoverageDrone Wars

Their country had entered the second drone age — in which the use of drones to kill people has proliferated far beyond the United States, the first country to kill people with missiles launched from drones after 9/11. Turkey now rivals the U.S. and the U.K. as the world’s most prolific user of killer drones, according to a review by The Intercept of reported lethal drone strikes worldwide. (Other countries that have reportedly killed people with drone-launched weapons include Israel, Iraq, and Iran.) The technology has been used by Turkey against ISIS in Syria and along Turkey’s border with Iraq and Iran, where ever-present Turkish drones have turned the tide in a decades-old counter-insurgency against the Kurdistan Workers’ Party, or PKK.

While the U.S. was the foremost operator of armed, unmanned aerial vehicles (UAVs) in the world for more than a decade, launching the first drone attack in 2001, today more than a dozen countries possess this technology. The U.K., Israel, Pakistan, Saudi Arabia, the UAE, Egypt, Nigeria, and Turkey have all used armed UAVs to kill targets since 2015. Efforts by Washington to control proliferation through restrictions on drone exports have failed to slow down a global race to acquire the technology. Meanwhile, the U.S. has set a precedent of impunity by carrying out hundreds of strikes that have killed civilians over the last decade.

“We are well past the time when the proliferation of armed drones can in any way be controlled,” said Chris Woods, a journalist who has tracked drone use for more than a decade and director of the conflict monitor Airwars. “So many states and even nonstate actors have access to armed drone capabilities — and they are being used across borders and within borders — that we are now clearly within the second drone age, that is, the age of proliferation.”

U.S. exports of armed Predator and Reaper drones are subject to congressional and military oversight, so the process of acquiring them remains long and complicated. Some buyers have opted instead to purchase armed drones from China, which has sold to nearly a dozen countries its CH-4, a drone that has capabilities on par with the Predator (though is less sophisticated than the Reaper). Yet even if major developers like the U.S. or China decide to restrict the sale of armed drones, the genie is out of the bottle — the technology itself can now be replicated. That’s what Turkey has done.

Turkey stands out as not only the most advanced new developer of drones but also as the only country to regularly use them on its own soil, against its own citizens.

ISTANBUL, TURKEY - SEPTEMBER 12: Turkey Technology Team Foundation (T3 Foundation) Chairman of the Board of Trustees Selcuk Bayraktar attends the publicity meeting of TEKNOFEST Istanbul Aviation Space and Technology Festival, which is planned to be held on between 20-23 September, at Aviation Museum in Istanbul, Turkey on September 12, 2018. (Photo by Islam Yakut/Anadolu Agency/Getty Images)

Selcuk Bayraktar at a press event for the TEKNOFEST Istanbul Aviation Space and Technology Festival at the Aviation Museum in Istanbul, Turkey, on Sept. 12, 2018.

Photo: Islam Yakut/Anadolu Agency/Getty Images

Godfather of Drones

If Turkey’s killer drone program can be said to have a godfather, his name is Selçuk Bayraktar.

In 2005, Bayraktar convinced a group of Turkish officials to attend a small demonstration of a homemade drone he had been working on. The 26-year-old had studied electrical engineering at Turkey’s top university, obtained a master’s degree at the University of Pennsylvania, and was a doctoral student at MIT.

He was at the cutting edge of a technology he knew was going to be the next big thing in warfare. But he was worried about what he would do once his studies were over, and it was time to return to Turkey.

“Many of my friends are working on grants for U.S. military projects,” he told the officials standing beside his drone, which he motioned toward. “There’s this incredible thing here —but what will they, what will I work on when I come back to Turkey?”

The officials watched the drone take off on its own. They stood, arms crossed, watching it descend and then gently bounce its way down the landing strip, into the waiting hands of Bayraktar.

“Boeing, Lockheed, these are big companies right?” Bayraktar continued. “We are making those same systems. If Turkey supports this project, these drones, in five years Turkey can be at the forefront of the world, easily.”

It was an audacious pitch, but it didn’t immediately win over the officials. Before that day, Bayraktar was largely unknown among the power brokers in Ankara.

In his graduate studies in the U.S., Bayraktar’s academic colleagues came from around the world. His master’s thesis at MIT demonstrated an algorithm that could land an unmanned helicopter in very rough terrain, even vertically on a wall. The paper’s acknowledgments begin by thanking God, then his adviser, and finally a handful of close friends and the university’s Muslim Students’ Association.

In Turkey, his family owned a firm called Bayraktar Makina, which was started by their engineer father in 1984 to produce automobile components as part of Turkey’s effort to domestically manufacture cars. By the 2000s, the company had begun to focus on unmanned aerial vehicles.

By 2007, Bayraktar had quit his PhD studies at MIT and returned to work on drones full-time in Turkey. It would take a few more years, and a few unexpected twists in international relations, for Bayraktar to find his way to the forefront of Turkey’s killer drone program.

At the time Bayraktar showed off his homemade drone, Turkey already had a drone program, developed by Turkish Aerospace Industries (TAI), the country’s defense manufacturing powerhouse. But bureaucrats in Ankara, especially in the then-powerful military, thought it was wiser to purchase the technology from the U.S. and Israel rather than continue to develop it themselves, despite several decades of disappointments from those allies.

Since 1975, when the U.S. imposed weapons export sanctions after Turkey’s invasion of Cyprus, Turkey had an uneasy relationship with Washington and had sought to develop its own defense industry.

Over the next decade, a slew of domestic defense manufacturers like TAI were established, mostly focusing on basics like ammunition and small arms but also a handful on larger projects like guided missiles and aircraft.

Turkey entered the first drone age the old-fashioned way — it bought six unarmed drones from the U.S.

Turkey entered the first drone age the old-fashioned way — it bought six unarmed drones from the U.S. firm General Atomics in 1996. The GNAT 750s it acquired were simple crafts that could deliver a video feed. They were used in Turkey’s Kurdish-majority southeast, where fighters for the PKK, the Kurdish separatist group battling against the Turkish government, relied on the cover provided by rugged mountain passes to evade Turkish security forces. In an area straddling the borders of Turkey, Iraq, and Syria, the GNAT drones provided footage of PKK movements, but it took too long for Turkish forces in the field to react to that footage, said Necdet Ozcelik, a former officer in the Turkish Special Forces Command who retired in 2014, after serving in the southeast.

“The drones were getting footage from the field and then sending that data to an operations center, and after the evaluation of the footage, there should be some intelligence provided to the operational forces which were already in the field,” Ozcelik said. “There was about a 20-minute delay, and you know 20 minutes makes a lot of difference in the combat environment.”

In 2006, Turkey ordered 10 unarmed Heron drones from Israel, which had been using unmanned military aircraft since the 1970s. It took five years for Israel to deliver the drones to Turkey. Ankara then accused the Israelis of deliberately sabotaging the engine and imaging systems, and sent them back for repairs to Israel, which took several years to fix them. The Herons that were eventually deployed in Turkey were initially piloted by Israeli personnel, and Turkish officials suspected the footage gathered from them was secretly going to Israeli intelligence. The Herons were not going to be the answer to Turkey’s desire for drones.

Turkey's first drone airplane called Anka or Phoenix is seen during a roll out ceremony at the TAI - Turkish Aerospace Space Industries Inc., near Ankara, Turkey, Friday, July 16, 2010. Anka, is a surveillance craft able to fly for 24-hour stretches over the rugged mountains where Kurdish rebels are waging a deadly insurgency. (AP Photo/Burhan Ozbilici)

Turkey’s Anka drone showcased during a ceremony at Turkish Aerospace Space Industries Inc., near Ankara on July 16, 2010.

Photo: Burhan Ozbilici/AP

In 2010, Turkey and Israel cut off diplomatic relations altogether after an Israeli raid killed nine Turkish nationals attempting to sail a boat to the Gaza Strip. Later that year, Turkey unveiled what it claimed would be an indigenous drone to replace the Heron. The Anka, or Phoenix , developed by TAI, had a 56-foot wingspan and could stay aloft for 24 hours at nearly 10,000 meters, but like the Heron, it was not armed. That meant a critical link was still missing in the “kill chain,” said Ozcelik.

In 2011, for instance, hundreds of PKK fighters launched simultaneous attacks on Turkish bases in the southeastern province of Hakkari. Heron drones provided live footage from above, a front-row seat to the deadliest attack by the PKK in decades. “During those attacks the Herons just gave Turkey footage, and there were no response or rapid reaction abilities that were combined with the Heron systems,” Ozcelik said. Turkey went on to scramble thousands of troops in response, launching operations across the border in Iraq.

At the time, Turkey was also being provided footage and signals intelligence from the U.S., including from a handful of Predator drones piloted by the U.S. But Washington, citing concerns its NATO ally could pose a security problem for Israel, refused to sell Turkey armed drones. By 2016, Turkey had shifted away from reliance on its longtime yet unreliable ally and thought of itself in an arms race with Washington and other NATO countries. Developing its own killer drone became a top priority — and this provided an opportunity for Bayraktar.

Just a few years earlier, Bayraktar was not even able to obtain permission from the military to test his drones using live ammunition. Turkey’s military brass — promoted often not on merit but on demonstrations of their disdain for Islamic practices — were notoriously distrustful when it came to families like the Bayraktars who were devout Muslims.

But the young engineer, whose outspoken criticism of Turkey’s reliance on Israel was making him a celebrity, was gaining traction with the right people. In 2006, Bayraktar’s entry won a competition by the Turkish military for an unmanned mini drone, and Ankara ordered 19 of them to be deployed in the country’s southeast.

The Bayraktars worked the lower ranks of the military, convincing soldiers to let them embed with them in the field, where they could take detailed notes on what kind of technology was needed there. The work paid off in 2015, when they conducted a remarkable demonstration of their most advanced drone, the TB2, that caught the attention of Turkey’s military.

From an altitude of 4 kilometers, the drone hit a target 8 kilometers away using a Turkish-made guided rocket. That same year, Bayraktar made inroads in a different way — he married the youngest daughter of President Recep Tayyip Erdogan. Since then, his company has become the preferred drone manufacturer for Turkey.

Sumeyye Erdogan, left, and Selcuk Bayraktar wave during their wedding ceremony in Istanbul on May 14, 2016.

Sumeyye Erdogan, left, and Selcuk Bayraktar wave during their wedding ceremony in Istanbul on May 14, 2016.

Photo: Stringer/AFP/Getty Images

The TB2 now forms the backbone of Ankara’s aerial operations. It can fly at an altitude of 24,000 feet for up to 24 hours but relies on ground control stations for communication. With a range of up to 150 kilometers, it can carry a payload of 120 pounds. The more than 75 TB2s used by Turkish forces today fly a total of about 6,000 hours a month and have become a game changer for Turkey’s counter-PKK campaign in the southeast. PKK members are no longer able to move in large groups as they did in 2011.

“For Turkey, the technical armed drones are the most important thing allowing Turkish supremacy in its operations against terrorists,” Özçelik said. “It’s all revolving around the technical armed drones.”

The video of that first demonstration Bayraktar gave in Turkey has since gone viral, and the man himself has turned into a national celebrity, a drone hero.

“You Can’t Surrender to a Drone”

In America, the debate about killer drones is generally limited to the killer drones in America’s arsenal. But thanks to the proliferation of American technology, and with little awareness outside its borders, Turkey is now among the most prolific users of these weapons.

Turkey’s drones are a near constant presence in the skies in the country’s southeast. Nearly every day, a Turkish drone, usually a TB2, either fires on a target or provides the location of a target that is subsequently bombed by an F-16 or attack helicopter. Over the last two years, as Turkish forces have pursued the PKK into northern Syria and Iraq, the drones have allowed Ankara to eliminate members of the outlawed group from the air, earning the adoration of a nation riding a wave of patriotism.

According to official sources, Turkish TB2s carrying Turkish-made guided bombs killed 449 people in northwestern Syria between January and April 2018. Scores of others have been killed in northern Iraq, including PKK leaders Ankara has been pursuing for decades. And inside Turkey, in the Kurdish-majority southeast, at least 400 people have been killed in airstrikes involving drones since 2016.

These attacks have proved powerfully popular inside the country, turning the drones into a strange sort of cultural icon. A handful of the sleek TB2 drones, with an inverted tail set back behind a propeller-driven engine, have even been autographed by President Erdogan himself. Governors in Turkey’s insurgency-plagued southeast pay regular visits to hangars housing the drones to deliver praise and pray for the welfare of the units operating them.

Turkey's President Recep Tayyip Erdogan signs a drone at a military airbase in Batman, Turkey, Saturday, Feb. 3, 2018. The Turkish military says two of its soldiers have been killed in Syria and a third was killed on the Turkish side of the border in an attack by Syrian Kurdish militiamen, saying Saturday's deaths were related to Turkey's operation against the Syrian Kurdish-held enclave of Afrin. (Murat Cetinmuhurdar/Pool Photo via AP)

Turkish President Recep Tayyip Erdogan signs a drone at a military airbase in Batman, Turkey, on Feb. 3, 2018.

Photo: Murat Cetinmuhurdar, Pool via AP

But Turkey’s embrace of killing from afar has the same human rights implications that Washington’s drone campaign began raising more than a decade ago. There is evidence that some of those killed by Turkey’s drones are civilians. But with the country swept up in a nationalist fervor, the task of identifying who should be targeted by drone strikes has been delegated to a government with a broad mandate to do whatever it takes to eliminate terror groups — and little apparent attention to the fatal mistakes it seems to have made.

“You can’t surrender to an armed drone,” noted Chris Woods of Airwars. “You can’t be arrested by an armed drone. There is only one outcome when weapons engage, and that is lethal force. … And that is a great concern, particularly when armed drones are used domestically.”

The Turkish government has not been shy about publicizing the drone killings it is proud of.

One of its most dramatic attacks occurred on August 15, 2018. On that day, Ismail Ozden, a Turkish national allegedly in charge of PKK operations in Sinjar, northern Iraq, was attending a memorial ceremony near the village of Kocho. (Ozden also appeared on Turkey’s “red list” of most-wanted individuals.) As he left the memorial ceremony, Turkish intelligence was monitoring his entourage’s satellite phones and was able to learn that he was traveling in a white pickup truck as part of a PKK convoy.

The Turkish government has released an extraordinary video of the attack. A TB2 watched overhead, tracking his convoy, as one laser-guided bomb struck his pickup truck. The drone kept watching as dozens of Ozden’s colleagues streamed onto the roadway and moved him into another vehicle. As the second vehicle made its way down the road towards a fortified PKK base, the drone struck, killing Ozden and 10 others. For days afterwards, Turkish news channels and newspapers ran headlines praising the drone-led operation.

In just one offensive — against Kurdish targets in the Syrian province of Afrin in 2018 — TB2 drones were involved in nearly a fifth of the total kills Turkey claimed, directly killing 449 individuals and providing targeting for 680 others over a three-month period. A TB2 was even used to destroy a gigantic portrait of the PKK’s founder Abdullah Ocalan on a mountainside in Syria. (The government also released video of this attack.) After human rights groups claimed Turkish airstrikes had hit a hospital in Afrin, Turkey released drone footage showing it was only partially damaged.

The Afrin attacks became so famous that today you can even play a smartphone game made by Turkish university students where you pilot an armed drone in Afrin. “These combat and non-combat unmanned vehicles altered the fate of the Afrin operation and gave Turkey the upper hand,” then-Prime Minister Binali Yildirim said.

Yet when it comes to who the drones are killing, not every operation is as transparent as the one that eliminated Ozden in northern Iraq.

Killing Civilians

Last fall, Tahir Temel and his family had to leave their home in Hakkari province and move to the city of Van. Roads leading to their village of Ogul, nestled amid mountain streams about 12 miles from the Iraqi border, were marked by checkpoints, and Temel says 23 of the 25 families living there decided to leave it for good rather than face daily questioning from soldiers.

Trouble began on August 31, 2017, on the Eid al-Adha holiday, after a drone strike killed Temel’s brother and injured three relatives.

“Our mother lives in the village, so my brother went there for Eid, with three other men. They went there to pick her up and bring her to the town, but it was getting late, so they decided to stay there and have a picnic,” Temel told The Intercept. Tahir’s brother, 35-year-old Mehmet, father of two daughters and one son, earned a living as a construction worker, usually installing heating systems in buildings. The week before, he had been helping construct a hospital in the nearby city of Hakkari.

mehmet-temel-1557788866

Mehmet Temel.

Photo: Courtesy of Tahir Temel

According to Tahir Temel and an investigation by lawyers from the provincial Bar Association, Mehmet Temel joined three other men from the village — Ismail Aydin, 43; Ibrahim Sak, 54; and Musa Tarhan, 54 — and drove to Ogul. As they left Hakkari, they passed through a checkpoint where their IDs were examined by police. At a spot around 300 meters from their home, under the shade of a large walnut tree, they began setting up for a barbecue. Temel and Aydin made a trip to the village to buy vegetables, returning to park their car under the walnut tree.

Two of the survivors, Tarhan and Sak, later told a delegation of human rights lawyers that around 10 minutes after the men returned from the village, a grey Mitsubishi pickup arrived on the scene. Four armed people emerged, who the survivors suspected were members of the PKK, and one briefly questioned Mehmet Temel, asking what they were doing there and what tribe he belonged to. Then, just as the strangers began heading for their pickup truck and one turned around to get a jacket he had left near the barbecue area, a drone struck them with a bomb. Sak told the lawyers he remembered dust covering everything, and Temel and two of the strangers lying motionless. Fearing a second explosion, Sak and Tarhan flagged down a car from the village and headed for a hospital in town.

“That’s how I learned about my brother, that he had been badly wounded and was still at the site of the explosion,” Tahir Temel said. “We tried to bring a car to them to rescue them, but by then there were soldiers all over the roads, and we couldn’t reach them.”

Back at the hospital, a crowd gathered, and soldiers and police kept them outside, firing tear gas to disperse them. “They did not even allow us to wash his body, to have a funeral for my brother,” Temel said. “They were just having a picnic, they were so close to their own home. They passed through a checkpoint to get there, it’s not an easy checkpoint, the police there look at your IDs, and that area was not some kind of prohibited area. We still don’t have an explanation for why the drone attacked.”

In the coming weeks, the incident became a national controversy. The day after the strike, the provincial government said 4 PKK members had been “neutralized” by a Bayraktar drone, and four “collaborators found with local terrorists” – named as Ibrahim Sak, Musa Tarhan, Mehmet Temel, and Ismail Aydin — had been injured. One of those “collaborators,” Mehmet Temel, later died of his wounds, the provincial government said. The interior ministry released a statement of its own that said four terrorists had been neutralized, naming them as Abdullah Sonmez (codenamed Piro Amed), Mordem, Zagros, and Cemal. The PKK, which occasionally announces its “martyrs,” later released a statement saying an “Abdullah Sonmez” with a codename “Piro Amed” was killed on August 31, 2017, in Hakkari.

On September 8, Ibrahim Sak and Musa Tarhan were arrested from the hospital, charged, and later convicted of being members of the PKK. Ismail Aydin, the third survivor, is also currently under detention, facing terror charges.

In Ankara, Sezgin Tanrikulu, a lawmaker from the opposition People’s Republican Party (CHP in Turkish) held a press conference holding pictures of Mehmet Temel with his children, insisting the four men were civilians, and if they were suspected terrorists, they should have been stopped at the checkpoint they passed through. “This is something only used in a war,” Tanrikulu said. “Such practices do not exist in a state of law, but only in war, and even a war has certain rules.”

President Erdogan fired back, telling reporters “a representative from the main opposition party comes forward and criticizes armed drones. He says, they shoot civilians. Where are these civilians then? The armed drones shoot terrorists. … Our armed forces will continue its fight against terrorist organizations. CHP representatives cannot stop this.”

turkey-drone-map-1-02-1557780697

Map: Soohee Cho/The Intercept

Talking about who the drones are killing in Turkey is not easy. Criticism is seen by many in Turkey as not only siding with the PKK but also as a betrayal of a source of pride for the country. Tanrikulu, the opposition lawmaker who is outspoken on a number of human rights issues in Turkey, was threatened with an investigation from prosecutors after his statements about the Hakkari strike.

“It’s too difficult now to talk about armed drones, because of all the statements made against me,” he told The Intercept.

The group of lawyers who visited the victims’ relatives and prepared a report are facing a case of insulting the Turkish nation — a crime in Turkey — for their documentation of the strike, along with other similar actions critical of the government. “We simply did that report because it was our duty, after we heard civilians had been hurt,” Ahmet Ozmen, the former head of the Diyarbakir Bar Association who led the delegation, told The Intercept. “I cannot add anything else to that now.”

Lawmakers from the Peoples’ Democratic Party, who have also been outspoken on the issue of civilian casualties in the past, today face a litany of lawsuits over their statements, which prosecutors have said constitute support for the PKK. Since a failed coup attempt against Erdogan in 2016, around 60,000 people have been slapped with terror charges, including hundreds of lawyers, journalists, lawmakers, and others, for their statements.

“Call them whatever you want — Predator, armed drone — under international law, the way they are being used, they need to be banned all over the world,” Ozturk Turkdogan, president of Turkey’s Human Rights Association, told The Intercept. His organization is one of the few groups in Turkey that tracks casualties from the war on the PKK. It began recording the use of armed drones in 2016, but it has a difficult time following up on reports of civilian casualties and relies on victims or their families to approach them with information.

Along with the Hakkari strike, the IHD has documented three others from 2017 that may have killed civilians. On June 13, 2017, for instance, an armed drone and attack helicopters opened fire on targets in the province of Tunceli. Six people were injured, but only two names have emerged publicly, among them Ozdal Donmez, who ran a local restaurant, and Pinar Aydin, a communications graduate student. According to the official report from provincial authorities, an armed drone opened fire on a group of six “terrorists,” injuring two, then security forces followed up with an operation that killed one male and one female “terrorist.” Donmez and Aydin were detained from their hospital beds but later released .

The official reports of these and hundreds of other strikes offer a tantalizing amount of detail that makes the program far more transparent than Washington’s — and raise a multitude of legal questions.

A report on a July 19, 2017, strike in the province of Tunceli, for instance, says “a group of members of a terrorist organization were identified and fired on by an armed unmanned aerial vehicles. … 6 members of the terrorist organization were found dead.”  Then, according to the statement, a ground operation was initiated and security forces recovered the bodies, along with “1 M-16 rifle, 4 Kalashnikov rifles, 1 pistol, 200gr of C4, 5 backpacks … ”

Some districts where the strikes happen are occasionally put under curfew; these are provinces like Hakkari or Tunceli or Sirnak, where the PKK has been the most active. But Ankara has not declared a war in the southeast, leaving civilians, like Mehmet Temel and his three friends in Hakkari, to risk death from above whenever they want to picnic in their own village.

Turkey’s current counterterrorism laws, Turkdogan says, clearly only allow the use of lethal force as a last resort. If Ankara wants to use the drones legally to avoid civilian casualties, they could. “They can go and identify the people there and call on a nearby military unit, and they would go and tell them to surrender, and if they don’t, then they can open fire,” he said. “But in practice, what is being done is the drone identifies the people, and they fire on them, or send F-16s or artillery or whatever and they kill them, and this is completely against the provisions of this law.”

HMELNITSKI, UKRAINE - MARCH 20: Bayraktar TB2 UAVs is seen before the test flight at the military base located in Hmelnitski, Ukraine on March 20, 2019. Bayraktar TB2 has been used by the Turkish Armed Forces and Turkey's Security Directorate since 2015. The TB2 armed UAV, was developed for tactical reconnaissance and surveillance missions and it can also carry ammo, do assaults, and has laser target acquisition. As of January 2019, Turkish Armed Forces had a fleet of 75 Bayraktar TB2 platforms. Earlier in January, Poroshenko announced that Ukraine signed an agreement to purchase Bayraktar TB2 armed UAVs from Turkey for the Ukrainian army.  (Photo by Press Office of the President of Ukraine / Mykola Lararenko / Handout/Anadolu Agency/Getty Images)

Bayraktar TB2 UAVs before a test flight at a military base in Hmelnitski, Ukraine, on March 20, 2019.

Photo: Press Office of the President of Ukraine/Mykola Lararenko/Handout via Getty Images

Proliferating to Nonstate Groups

There are other ways in which the second drone age manifests itself in Turkey.

The drone technology that seeped from the U.S. to Turkey is now spreading to other countries. In January, Ukrainian President Petro Poroshenko announced his country would purchase 12 TB2s, in a deal estimated at $69 million. Several other countries, including Pakistan and Qatar, have lined up to purchase Turkish drones.

But it’s not just established governments that are availing themselves of the technology to attack their foes with unmanned aircraft.

On November 10, 2018, people across Turkey were commemorating the anniversary of the death of the country’s founder, Mustafa Kemal Ataturk. In many cities, the precise time of his death, 9:05 a.m., is marked by silence, with motorists pulling over on roads, and pedestrians standing still, as if time itself has stopped. In the southeastern city of Sirnak, the memorial hour was marked by a coordinated drone attack from the PKK.

Ten off-the-shelf drones, packed with C4 explosive and nails, and guided by a pre-loaded GPS route, simultaneously headed for government and military targets in the area. CCTV cameras in the city center filmed one drone as it leisurely made its way over the heads of pedestrians, heading for the entrance to the provincial government headquarters. Seven other drones crashed, without exploding, into five different military targets nearby. Two dropped improvised bombs near border posts before crashing on the Iraqi side of the border.

While the PKK’s drones have yet to cause any human casualties, Turkish news media now regularly reports on security forces shooting them down, inside the country as well as near the border with Iraq and Syria.

“The PKK has been using armed drones for a while now, and it’s becoming more frequent, and it’s actually not surprising,” said Nick Waters, an analyst at the Bellingcat investigative group who tracks the use of drones by nonstate groups in the region. “Drones have increasingly become a prestige weapon. … [T]heir use is similar to that of states. Like when the U.S. was employing armed drone strikes, it was a projection of power, and similarly, having the ability to access this power, for the PKK say, adds to your prestige.”

The aircraft used by the PKK in the November 2018 attack were easy to acquire; you can even buy them online from Amazon. The Skywalker X8 drone, which has a range of up to 100 km, costs under $300 and can be preprogrammed to fly a route via GPS. The Talon X-UAV is smaller and cheaper, and the attackers apparently rigged it to also fly a preprogrammed route.

The PKK, in fact, is late in adopting drones for combat. Islamic State began carrying out attacks with modified commercial drones in 2016, and according to a tally by Bellingcat, carried out more than 200 drone attacks in 2017 alone. Grenades with improvised fins attached to stabilize their fall were dropped by the commercially available drones, in operations that were sometimes recorded for slick propaganda videos.

It might seem strange that a group who regularly uses suicide bombers would want to publicize its reliance on killing from afar. But it shows how the most basic human instinct,  self-preservation, continues to influence warfare. Armed drones appear to eliminate a key deterrent to combat: the chance that your own people could be harmed.

The U.S. pioneered the technology and showed the world how it could be used. Others have watched and learned. Turkey won’t be the last country to manufacture its own drones, and its public will not be the last to see them as a source of pride.

WAIT! BEFORE YOU GO on about your day, ask yourself: How likely is it that the story you just read would have been produced by a different news outlet if The Intercept hadn’t done it? Consider what the world of media would look like without The Intercept. Who would hold party elites accountable to the values they proclaim to have? How many covert wars, miscarriages of justice, and dystopian technologies would remain hidden if our reporters weren’t on the beat? The kind of reporting we do is essential to democracy, but it is not easy, cheap, or profitable. The Intercept is an independent nonprofit news outlet. We don’t have ads, so we depend on our members — 35,000 and counting — to help us hold the powerful to account. Joining is simple and doesn’t need to cost a lot: You can become a sustaining member for as little as $3 or $5 a month. That’s all it takes to support the journalism you rely on.
https://theintercept.com/2019/05/14/turkey-second-drone-age/

Αλλάζουν τα δεδομένα της Άμυνας

1

Διέτρεξα τη συνέντευξη του υπουργού άμυνας αλλά θα την αναλύσω καλύτερα, αργότερα, στη βάση των εξής σκέψεων:
-Η φύση της απειλής που δέχεται η χώρα υπαγορεύει έμφαση στον αέρα και στη θάλασσα. Η απειλή στη στεριά είναι υποβαθμισμένη. Βεβαίως υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο επίθεσης απο τον Έβρο και διείσδυσης στην Ανατολική Θράκη αν η Τουρκία επιχειρήσει να καταλάβει νησί.
-Η άμυνα για το ναυτικό σε κλειστή θάλασσα όπως το Αιγαίο, (πίσω σου έχεις φίλιες δυνάμεις, τα ελληνικά νησιά), είναι διαφορετική απο την ανοικτή θάλασσα αν θέλει η χώρα να προστατεύσει τα δικαιώματά της στο σύμπλεγμα της Μεγίστης και να παράσχει υποστήριξη στην Κύπρο.
-Στον αέρα, το παιχνίδι δεν παίζεται, πια, στα ακριβά αεροπλάνα αλλά στην ανάπτυξη των drones. Αν το Ιράν επιχειρούσε να χτυπήσει τη Σαουδική Αραβία με κλασικό αεροπορικό βομβαρδισμό, πιθανώς, να αποτύγχανε. Τα drones και τους Κρούζ δεν τα εντόπισε η Σαουδαραβική αεράμυνα.
-Δεν έχει νόημα η αγορά απο την Ελλάδα, π.χ. F-35. Η αναβάθμιση των F-16 αρκεί. Πρέπει, όμως, να αναπτυχθεί η τεχνολογία των drones.
-Η Ελλάδα έχει την τεχνογνωσία για ανάπτυξη των drones. Εκεί πρέπει να εστιάσει η πολιτεία και όχι στο leasing. Ή, ας χρησιμοποιήσει το leasing ως αρχή.
-Ακόμη και αν ο συλλογισμός του υπουργού η στρατηγική συμμαχία με τους αμερικανούς στους οποίους θα παραχωρηθούν εγκαταστάσεις βάζει την Ουάσιγκτον στο παιχνίδι της υποστήριξής τους ευσταθεί,με τις ΗΠΑ η Ελλάδα έχει σημαντικότατες διαφορές:
Οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια.
Στο θέμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ ζητούν απο την Αθήνα να έρθει σε συνεννόηση με την Τουρκία.
Στο κυπριακό ευνοούν την απαράδεκτη λύση που προωθείται
Στον εναέριο χώρο έχουν τη θέση πως δεν μπορεί να διαφέρει σε έκταση, απο τα χωρικά ύδατα (6 μίλια).
Σε ΝΑΤΟϊκό επίπεδο στη Λήμνο και σε άλλες περιπτώσεις υποστηρίζουν και ενθαρρύνουν τις τουρκικές θέσεις.

Το σύστημα Μητσοτάκη

3
 ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ  

Αυτή η κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη δεν μοιάζει με τις άλλες της Νέας Δημοκρατίας στα χρόνια της μεταπολιτεύσεως. Eχει κάποιες αναλογίες ως προς τους στόχους –στον χώρο της οικονομίας– της κυβερνήσεως του πατέρα του, αλλά μέχρις εκεί.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ως πρόεδρος της Ν.Δ. και στη συνέχεια ως πρωθυπουργός (1990-1993) ήταν πολιτικός των «εσωκομματικών» ισορροπιών και αναλώθηκε σε αυτήν του την προσπάθεια. Αν και κατάφερε να εξασφαλίσει την υποστήριξη της «σκληρής» Δεξιάς, η σύγκρουση με την κραταιά «καραμανλική» τάση, εκπροσωπούμενη από τον Μιλτιάδη Εβερτ, υπέβοσκε διαρκώς. Η παλαιά διάκριση «Λαϊκών» και «Φιλελευθέρων» άρχισε να αναδύεται εκ νέου στην επιφάνεια.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέκτησε την προεδρία της Ν.Δ. δίχως να έχει την υποστήριξη των κομματικών στελεχών ή έστω ελαχίστων μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδος της Ν.Δ., απλώς και μόνον διότι η παραδοσιακή συντηρητική τάση των οπαδών του κόμματος διεσπάσθη καθώς είχε να επιλέξει μεταξύ δύο υποψηφίων για την ηγεσία της Ν.Δ. – τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη και τον Απόστολο Τζιτζικώστα.

Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ωστόσο, ο κ. Κυριάκος  Μητσοτάκης δεν αναλώθηκε στην επίτευξη «εσωκομματικών» ισορροπιών και επέβαλε, με βαναυσότητα ενίοτε, απόλυτο έλεγχο, υπάγοντας πλήρως τα μέλη του υπουργικού του συμβουλίου στον έλεγχο του Μαξίμου. Σε σημείο που, με βάση όσα ίσχυαν στο παρελθόν, να είναι περίπου αναξιοπρεπής η κατοχή υπουργικού χαρτοφυλακίου.

Με άλλα λόγια, από την υπουργοκεντρική κυβέρνηση του κ. Κώστα Καραμανλή –την προηγούμενη αυτοδύναμη κυβέρνηση της Ν.Δ.–, περάσαμε στο σύστημα του κ. Μητσοτάκη που είναι απολύτως πρωθυπουργικοκεντρικό. Ο ίδιος προσωπικά είναι εξαιρετικά ευγενής προς τους υπουργούς, αλλά πολύ περισσότερο άτεγκτος από ό,τι θα φανταζόταν ποτέ κανείς. Ο «μικρός» απεδείχθη μεγάλος μπελάς.

Η σύνθεση της κυβερνήσεως και η στελέχωση του Μαξίμου αποτελούν αυτές καθεαυτές μια πρόκληση στην παραδοσιακή αντίληψη διακυβερνήσεως. Οσοι επιδίδονται στην καταμέτρηση «κεφαλών», στη βάση του πολιτικού και ιδεολογικού παρελθόντός τους, τις υπολογίζουν σε κάτι λιγότερο από το ένα τρίτο. Μάλιστα κάποιοι ισχυρίζονται πως πρόκειται για ένα σύστημα «μετασημιτικό», μόνον που αντί για το «μπλοκάκι» που κρατούσε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, σήμερα έχουμε ηλεκτρονικές καλωδιώσεις, υπολογιστές και όλα τα σύγχρονα.

Ενα τόσο συγκεντρωτικό σύστημα θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις. Οχι όμως εάν στη συντηρητική παράταξη –που δεν ταυτίζεται απολύτως με τη σημερινή Ν.Δ.– κυριαρχεί πνεύμα απολύτου νομιμοφροσύνης, όσο διάστημα τουλάχιστον ασκεί στην εξουσία. Ο κ. Μητσοτάκης δεν διατρέχει τέτοιον κίνδυνο. Το θέμα είναι εάν θα επιχειρήσει να προκαλέσει περαιτέρω το «παλαιό σύστημα» της Ν.Δ. προτείνοντας υποψηφιότητα στο προεδρικό αξίωμα –πολιτικά απαράδεκτη για τους συντηρητικούς, όπως θρυλείται ευρέως– ή θα στηρίξει μια πιο συμβατική υποψηφιότητα. Δεν είναι η παρούσα κυβέρνηση όπως οι άλλες της Ν.Δ. Δεν είναι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης ένας πρωθυπουργός όπως οι προηγούμενοι της Κεντροδεξιάς. Αλλά ούτε καν όπως παλαιότερα ο πατέρας του. Θα δούμε στη συνέχεια…

“Καθημερινή”

Το μοιραίο τρίγωνο στον Περσικό

0
ΚΟΣΜΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

«Η σπονδυλική στήλη της Σαουδικής Αραβίας έσπασε. Ουάσιγκτον και Ριάντ πενθούν». Με αυτά τα λόγια η ιρανική εφημερίδα Kayhan, που υποστήριζε τον σκληροπυρηνικό πρώην πρόεδρο Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ και θεωρείται συνδεδεμένη με το στενό περιβάλλον του ανώτατου ηγέτη, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, θριαμβολογούσε την περασμένη Δευτέρα για τη θεαματική επίθεση που είχε σημειωθεί δύο ημέρες νωρίτερα σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Aramco.

Ο ενθουσιασμός μπορεί να προδίδει επιπολαιότητα, αλλά δεν είναι αδικαιολόγητος. Ο,τι δεν πέτυχαν ούτε ο Σαντάμ Χουσεΐν στους δύο πολέμους του Κόλπου, ούτε η Αλ Κάιντα τη δεκαετία του 2000, είχε γίνει κατορθωτό αυτή τη φορά. Ο πετρελαϊκός γίγαντας της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος εκμεταλλεύεται το 20% των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου, αποδείχθηκε ότι στηριζόταν σε πήλινα πόδια. Μέσα σε μια νύχτα, η παραγωγή του μειώθηκε στο μισό, εκτοξεύοντας στα ύψη τις διεθνείς τιμές του «μαύρου» χρυσού και ανασύροντας μνήμες από το πετρελαϊκό κραχ του 1973.

Βέβαια, η ιρανική ηγεσία αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή στην επίθεση, υποστηρίζοντας ότι ήταν πράξη εκδίκησης των ανταρτών Χούθι για τις εκατόμβες των νεκρών που συσσωρεύουν εδώ και 4,5 χρόνια οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της στον εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης. Ωστόσο, οι Αμερικανοί επιμένουν ότι πίσω από την επίθεση βρίσκεται η Τεχεράνη. Η δήλωση του υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο περί «πράξης πολέμου» με τα «δακτυλικά αποτυπώματα του Αλί Χαμενεΐ» ενίσχυσε τη διάχυτη ανησυχία για το ενδεχόμενο μιας νέας επέμβασης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στον Περσικό Κόλπο.

Κάτι τέτοιο ακούγεται ως σενάριο τρέλας. Είναι πασίγνωστο ότι ο Ντόναλντ Τραμπ επείγεται να αποσύρει και τους τελευταίους Αμερικανούς στρατιώτες από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, θεωρώντας μεγάλο σφάλμα τη μακρόχρονη εμπλοκή της χώρας του σε επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτων μακρινών χωρών. Ενας πόλεμος με το Ιράν θα έκανε τους δύο προηγούμενους να μοιάζουν με ανώδυνες περιπέτειες.

Σε αντίθεση με τα άτακτα τάγματα των Ταλιμπάν και το διεθνώς απομονωμένο Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, το σημερινό Ιράν είναι μεγάλη περιφερειακή δύναμη. Η φιλοϊρανική Χεζμπολάχ συγκυβερνά τον Λίβανο και βρίσκεται σε απόσταση βολής από το Ισραήλ. Οι Φρουροί της Επανάστασης έπαιξαν σοβαρό ρόλο στη θωράκιση του Μπασάρ Ασαντ στη Συρία και οι υποστηριζόμενες από το Ιράν Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης στο Ιράκ ήταν εκείνες που τσάκισαν τους Κούρδους στο Κιρκούκ. Σε περίπτωση ανάφλεξης, η Σαουδική Αραβία θα ήταν ευάλωτη, παρότι είναι η τρίτη χώρα στον κόσμο ως προς τις δαπάνες για οπλικά συστήματα. Οι πανάκριβοι αμερικανικοί πύραυλοι Patriot αποδείχθηκαν ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τα drones και τους Κρουζ που έπληξαν την Aramco.

Για έναν πολιτικό σαν τον Ντόναλντ Τραμπ, όμως, τίποτα δεν είναι αδιανόητο. Επιρρεπής στην ανάληψη υψηλού ρίσκου χωρίς καν να το συνειδητοποιεί, απέσυρε τη χώρα του από τη διεθνή συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, μια επιλογή που έγινε η μήτρα όλων των εντάσεων στην πιο εύφλεκτη περιοχή του κόσμου.

Πιθανότατα πίστευε ότι οι ασφυκτικές οικονομικές κυρώσεις θα κάμψουν την ιρανική ηγεσία και θα την οδηγήσουν γονυπετή σε νέες διαπραγματεύσεις. Απέτυχε οικτρά. Εκείνο που κατάφερε ήταν να ενισχύσει, στο εσωτερικό της Ισλαμικής Δημοκρατίας, τους σκληροπυρηνικούς εις βάρος των πραγματιστών.

Σενάρια

Κατά μία εκδοχή δυτικών αξιωματούχων, η επίθεση κατά της Aramco ήταν μια παράτολμη κίνηση σκληροπυρηνικών της Τεχεράνης που ήθελαν να ματαιώσουν την πιθανολογούμενη συνάντηση του Τραμπ με τον Ιρανό πρόεδρο Χασάν Ροχανί, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Το τάιμινγκ της επίθεσης είναι ενδιαφέρον και για έναν ακόμη λόγο: Αυτή την περίοδο η κρατική Aramco ετοιμάζεται για μερική ιδιωτικοποίηση μέσω της εισόδου στο χρηματιστήριο. Αν ληφθεί υπόψη ότι η αξία της εκτιμάται σε 1,5 με 2 τρισ. δολάρια, αντιλαμβάνεται κανείς ότι θα αποφέρει στο κράτος τεράστια κεφάλαια, κρίσιμα για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του πρίγκιπα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Η ζημία που υπέστη η Aramco είναι δύσκολο να εκτιμηθεί.

Οπως ο Τραμπ και ο Χαμενεΐ, έτσι και ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν είναι επιρρεπής σε παιχνίδια υψηλού ρίσκου, που μπορεί να γίνουν μπούμερανγκ. Αδίστακτος σε ακρότατο βαθμό, όπως έδειξε η φρικιαστική δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι, ο πρίγκιπας Μοχάμεντ ήταν εκείνος που διέταξε την επέμβαση της χώρας του στον εμφύλιο της Υεμένης το 2015, με το που ανέλαβε το υπουργείο Αμυνας. Παρότι βρίσκονται στον πέμπτο χρόνο τους, οι καταιγιστικοί βομβαρδισμοί δεν έχουν καταφέρει να εκδιώξουν τους Χούθι από την πρωτεύουσα Σαναά. Αυτό που θα έπρεπε να είναι επίδειξη δύναμης, κατέληξε να διαλαλεί αδυναμία.

Κρίσιμες ώρες

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, η κυβέρνηση Τραμπ εξέταζε σειρά εναλλακτικών, από τον διαδικτυακό πόλεμο κατά των ιρανικών υποδομών μέχρι επιλεκτικούς βομβαρδισμούς πετρελαϊκών εγκαταστάσεων ή και στρατιωτικών βάσεων. Ωστόσο, το σενάριο ενός περιορισμένου, περισσότερο συμβολικού πλήγματος, όπως εκείνο που διέταξε ο Τραμπ κατά της Συρίας, πάσχει σοβαρά. Το Ιράν είναι πολύ πιθανό να απαντήσει, όπως απέδειξε με την κατάρριψη μη επανδρωμένου αμερικανικού αεροπλάνου που πετούσε στον εναέριο χώρο του. Εάν αισθανθεί πως απειλείται πραγματικά, θα έχει, θεωρητικά τουλάχιστον, τη δυνατότητα να πλήξει τις αμερικανικές βάσεις στον Περσικό, τη Σαουδική Αραβία και, μέσω συμμάχων του, ακόμη και το Ισραήλ. Τις ανησυχίες για ένα τέτοιο εφιαλτικό ενδεχόμενο δεν διασκέδασε η απόφαση του Τραμπ να διορίσει ως σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας (τέταρτο κατά σειράν επί προεδρίας του) τον Ρόμπερτ Ο’ Μπράιαν. Η εκπαραθύρωση του σκληροπυρηνικού Τζον Μπόλτον είχε δημιουργήσει ελπίδες για μια στροφή προς τη σύνεση, αλλά η επιλογή του Ο’ Μπράιαν τις εκμηδένισε. Ο νέος σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας είναι εξίσου «γεράκι» με τον Μπόλτον σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, μόνο που ξεπερνάει και αυτόν τον Πομπέο σε κολακείες προς τον Τραμπ. Στο μεταξύ, ο Τραμπ δηλώνει ότι θα αποφασίσει τι θα κάνει με το Ιράν αφού ακούσει τι θα του εισηγηθούν οι Σαουδάραβες. Ενας ηγέτης της Αμερικής που δεν διανοείται καν να συμβουλευθεί τη Μέρκελ ή τον Μακρόν, θεωρεί φυσιολογικό να κάνει outsourcing της εξωτερικής του πολιτικής στον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

“Καθημερινή”

Συμβολικό κεφάλαιο και το μέλλον της Θεσσαλονίκης

1

Νίκος Μιχαηλίδης

Επίκουρος Καθηγητής Ανθρωπολογίας και Ελληνικών Σπουδών,

University of Missouri, St. Louis.
Οι βιβλιοθήκες έπαιξαν και συνεχίζουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη πόλεων και κρατών παρά τη μαζική χρήση ψηφιακών κειμένων. Αποτελούν πόλο έλξης για επαγγελματίες ερευνητές, συγγραφείς, διανοούμενους, φοιτητές, καλλιτέχνες και επιστήμονες, αλλά και για τους μη επαγγελματίες αναγνώστες. Συνιστούν βασικά εργαλεία δημιουργίας και άσκησης “ήπιας ισχύος”. Η ύπαρξη και λειτουργία μιας διεθνούς εμβέλειας βιβλιοθήκης σε μια πόλη, εκτός από τη συγκέντρωση ανθρώπων, την παραγωγή και ανταλλαγή ιδεών, την καινοτομία και τις αναζητήσεις που γονιμοποιεί, συγκροτεί και ένα βαθιά ριζωμένο και μακροχρόνιας απόδοσης brand name για τη φιλοξενούσα πόλη. Εξαιρετικά σημαντικές βιβλιοθήκες όπως για παράδειγμα η British Library στο Λονδίνο, η Library of Congress στην Ουάσιγκτον, η Bibliotheque Nationale de France στο Παρίσι, η New York Public Library στη Νέα Υόρκη, διαθέτουν συλλογές αρχείων και βιβλίων σε πολλές γλώσσες που κυμαίνονται από 36 έως 170 εκατομμύρια τόμους. Λόγω των συλλογών τους κάθε χρόνο δέχονται εκατομμύρια επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Χωρίς την ύπαρξη των βιβλιοθηκών οι πόλεις αυτές και οι χώρες στις οποίες βρίσκονται θα ήταν πνευματικά και υλικά φτωχότερες και με μικρότερη διεθνή επιρροή.

Στην Ελλάδα ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, στο πλαίσιο της συγκρότησης εθνικού κράτους και έχοντας επίγνωση της σπουδαιότητας της πνευματικής παραγωγής για την οικονομική και πολιτική ανασυγκρότηση, άρχισε να υλοποιεί την ιδέα της δημιουργίας μιας εθνικής βιβλιοθήκης το 1829.Σχεδόν δύο αιώνες μετά την ίδρυσή της ως ανεξάρτητου κράτους η Ελλάδα κατάφερε να δημιουργήσει ένα αρκετά ικανοποιητικό σύστημα ερευνητικών και δημόσιων βιβλιοθηκών που λόγω των ιστορικών συγκυριών και προτεραιοτήτων εστιάζει κυρίως στην ελληνική γραμματεία και κληρονομιά, παρέχοντας σημαντικές υπηρεσίες.

Όμως οι αλλαγές που συντελούνται στο νέο αιώνα στην περιφέρειά μας αλλά και παγκόσμια, ωθούν προς μια τροποποιημένη, περισσότερο κοσμοπολίτικη ανανοηματοδότηση της Ελλάδας και του ρόλου της. Παρόλες τις ιστορικές μεταμορφώσεις που βιώνουμε, την αύξηση της ανθρώπινης κινητικότητας και την αλληλεπίδραση ατόμων και πολιτισμών, μέχρι σήμερα δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε στη χώρα μας μια διεθνή βιβλιοθήκη που να ανταποκρίνεται στις νέες πραγματικότητες, με συλλογές εκατομμύριων βιβλίων και άρθρων που θα περιλαμβάνουν τις πνευματικές παραδόσεις και τη σημερινή διανοητική παραγωγή άλλων λαών, σε όλους τους τομείς της επιστήμης, της τέχνης και της λογοτεχνίας. Μια διεθνής βιβλιοθήκη με ιστορικές και σύγχρονες συλλογές στα ρωσικά, αραβικά, εβραϊκά, περσικά, ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά αλλά και σε γλώσσες των λαών της ανατολικής Ευρώπης, της παρευξείνιας ζώνης και της Μεσογείου, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν πνευματικό φάρο που θα έλκει όλα τα δημιουργικά και ανήσυχα μυαλά της τεράστιας αυτής γεωγραφικής ζώνης.

Λόγω της στρατηγικής της θέσης, του ιστορικού και συμβολικού της φορτίου αλλά και της ελκυστικής γεωμορφολογίας της, η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να δημιουργήσει και να φιλοξενεί μια τέτοιας εμβέλειας διεθνή βιβλιοθήκη. Σε συνδυασμό με εμπνευσμένες και δημιουργικές εκπαιδευτικές, εκδοτικές, πολιτιστικές και ερευνητικές πολιτικές η πόλη μπορεί να μετατραπεί σε πόλο έλξης χιλιάδων ξένων φοιτητών, ερευνητών, συγγραφέων, επιστημόνων αλλά και καλλιτεχνών. Κάποιοι εξ αυτών ίσως αποφάσιζαν να στήσουν εδώ τις ζωές τους, ενώ κάποιοι άλλοι θα επέστρεφαν πίσω στις πατρίδες τους με αρκετά καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας, νοοτροπίας και ιστορίας και θα αποτελούσαν τους πολιτισμικούς πρεσβευτές της Ελλάδας αλλά και τις νέες γέφυρες για την ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων με ελληνικές επιχειρήσεις και για την ενίσχυση της διακρατικής οικονομικής συνεργασίας. Η δραστηριότητα που θα προκαλέσει η ύπαρξη μιας τέτοιας βιβλιοθήκης, σε συνδυασμό με τις ήδη υπάρχουσες ερευνητικές υποδομές της ευρύτερης περιοχής, θα επιφέρει εκδοτική αναγέννηση και πνευματική παραγωγή διεθνούς εμβέλειας. Η προστιθέμενη αξία που θα δημιουργήσει η άνοδος των υψηλού επιπέδου ανθρωπίνων ροών, της πνευματικής και εκδοτικής δραστηριότητας, γίνεται εύκολα κατανοητή. Έτσι η Θεσσαλονίκη θα καταστεί νέο κέντρο αναφοράς για τις πνευματικές και επιστημονικές ελίτ των χωρών της ευρύτερης περιφέρειάς μας, ενισχύοντας τη φήμη της Ελλάδας και τη διεθνή επιρροή της.

Οι αλλαγές στον γεωπολιτικό περίγυρο μας δημιουργούν ευκαιρίες για ένα νέο ιστορικό άνοιγμα σε άλλους λαούς. Εκτός από τη διπλωματία των αγωγών και της ενέργειας και τις συμβατικές μορφές διακρατικών σχέσεων, η Ελλάδα οφείλει να κερδίσει τις καρδιές και τα μυαλά των νέων ανθρώπων της παρευξείνιας και ευρωμεσογειακής περιφέρειας και να ρίξει βαθιές ρίζες μακροπρόθεσμης συνεργασίας και αμοιβαίας οικονομικής ανάπτυξης. Η ίδρυση μιας διεθνούς βιβλιοθήκης στη Θεσσαλονίκη μπορεί να αποτελέσει το βαθύ θεμέλιο μιας τέτοιας πολιτικής και παράλληλα να βάλει σταδιακά την πόλη στο διεθνή χάρτη των ακαδημαϊκών και ερευνητικών κέντρων, δίνοντας επιπλέον τη δυνατότητα στην κεντρική Μακεδονία, αλλά και ευρύτερα στη χώρα, να εξελιχθεί σε ένα διεθνές campus. Η δημοτική αρχή της πόλης σε συνεργασία με άλλους αρμόδιους φορείς, τοπικούς και εθνικούς, θα μπορούσε να αναλάβει μια διεθνή πρωτοβουλία για την εξασφάλιση της δωρεάς βιβλίων από διάφορα κράτη αλλά και χρηματοδότησης από ιδιώτες και θεσμικούς Έλληνες και ξένους δωρητές. Η στελέχωση της διοίκησης, η διαχείριση καθώς και η αρχιτεκτονική και αισθητική της βιβλιοθήκης θα πρέπει να διαπνέονται από το ίδιο κοσμοπολίτικο πνεύμα. Φανταστείτε πως θα άλλαζε η πόλη και ευρύτερα η Μακεδονία αλλά και συνολικά η χώρα.

Η δημόσια συζήτηση για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη στην Ελλάδα εστιάζει αποκλειστικά στο θέμα της μείωσης της γραφειοκρατίας και της φορολογίας, τα οποία είναι μεν χρήσιμα εργαλεία, αλλά όχι επαρκή για να αποτελέσει η χώρα μας πόλο έλξης κεφαλαίων και επενδύσεων.  Σε αυτή την συζήτηση δεν ακούγεται τίποτα για το συμβολικό κεφάλαιο της χώρας μας και πως θα το ανασυγκροτήσουμε. Στον 21ο αιώνα, σε μια εποχή υποχώρησης των μεγάλων αφηγήσεων και προσδοκιών, κυριαρχίας των μεγεθών και της ποσότητας, η  μονοκαλλιέργεια του τουρισμού και της αρχαιοελληνικής ιστορίας και μάλιστα με τρόπο προβληματικό, αν και εξαιρετικά εργαλεία δημιουργίας συμβολικού κεφαλαίου και ήπιας ισχύος, θεωρώ ότι δεν μας αρκούν πλέον. Το πολιτικό προσωπικό και σημαντική μερίδα του πνευματικού κόσμου, αδυνατούν να σκεφτούν έξω από το κουτί. Πέρα από τα ιδεολογικά κλισέ, τα τετριμμένα και την ξεφτισμένη διεθνή έκθεση, πρέπει να ξανασκεφτούμε την κεντρικότητα της Θεσσαλονίκης και τον ουσιαστικό της ρόλο στην περιοχή. Χρειαζόμαστε μια εμπνευσμένη νέα εξωστρέφεια και ένα πνεύμα κοσμοπολιτισμού.

Η διεθνής βιβλιοθήκη θα συμβάλλει στη μετατροπή της πόλης σε ένα νέου τύπου κοσμοπολίτικο χωνευτήρι, ένα λιμάνι γνώσης, συνεργασίας, ανταλλαγών και παραγωγής. Η Θεσσαλονίκη μπορεί να φιλοξενήσει τη μεγαλύτερη και πλουσιότερη βιβλιοθήκη της ανατολικής Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου.

Δημοσιεύτηκε στη “Μακεδονία” της Κυριακής 23.09.19

 

A new Greek leader wants people to obey a public smoking ban — for real, this time.

0

The Washington Post.

But as the lingering signs of economic crisis recede at last, the new Greek prime minister, a devoted anti-smoker, has said the country is ready to begin a different kind of recovery: improving its health by following the smoking ban that was made into law a decade ago but then summarily ignored.

When his government took office in July, for the first time in memory, staffers and politicians stopped smoking inside the Parliament building.

The notion of enforcing a health law is, by itself, a sign of how post-crisis Greece may be changing.

Greek authorities have a long, tormented track record of creating regulations — whether about parking or tax collection — and looking the other way. In the case of the smoking ban, furious bar and restaurant owners rebelled when it was imposed, saying they couldn’t afford to chase off customers during what became a historic recession.

But advocates for the ban say that if Greeks are now able to rally behind any law, it should be one that can help reduce medical costs, stem an epidemic and bring the country up to the health standards of much of the rest of Europe and the United States.

“Clean air is a basic need,” said George Balafoutis, a Microsoft cybersecurity architect who launched a website listing the bars and restaurants nationwide — 464, as of now — that are already smoke-free.

Enforcing the law, though, means confronting a nationwide addiction.

Smoking starts early for Greeks, and kiosks sell cigarettes right in front of schools. Even the healthiest Greeks can’t easily get away. American basketball coach Rick Pitino, coaching a Greek club earlier this year, criticized fans for smoking inside the arena, saying they were “self-centered” and didn’t “care about young people and the athletes who are breathing it in.”

At one cancer clinic in Athens, doctors say half the patients continue to smoke during their treatment. At another hospital across town, those lighting up in front of an outdoor sign that tells them not to include patients, relatives and staff.

Albania’s wine renaissance

0

The Guardian

The country’s wine industry has an image problem – even within Albania. But a new generation of winemakers are digging deep into their native grape stock, with impressive results

Grape white hope … harvest time at Cobo Winery, Albania.
 Grape white hope … harvest time at Cobo winery, Albania

The only place on Earth where you can drink a glass of chilled ceruja is at Uka Farm, a biodynamic vineyard and restaurant near Tirana airport. The idiosyncratic grape climbs the mulberry trees near the shores of Lake Ulëz in northern Albania, and is harvested only once every few years.

Albania may not be known for its wine, but that is slowly changing, as winemakers such as Flori Uka, who purchases the entire ceruja harvest, start to make a name for themselves.

The Adriatic country was almost entirely off-limits to foreigners until 1991, and under forced collectivisation (from the 1950s) only produced two wines: red and white. Today, it is seeing a renaissance of its dozen or so native grapes in 30 innovative wineries.

Uka Farm, Albania
Pinterest

Under the shadow of Berat’s Disney-like Unesco-listed castle, Muharram Çobo has been growing rare Albanian grapes since 1994. Despite being vintners of old, Çobo’s forefathers were prohibited from making wine during the communist era: he’s making up for lost time by experimenting with several 100-bottle “micro-fermentations” each year. From a single lonely vine, Çobo has revived Puls i Bardhë, another tree-climbing grape. It sips like an olfactory firebomb of tannic citrus, and pairs well with indigenous Berat olives, which he serves with cellar dégustations. After sampling his 12-day-old sparkling rosé, we crack a bottle of Shendevere, a mouth-poppingly good méthode champenoise, which is as good as anything I’ve tasted.

Çobo winery, Albania, with Mount Shpirag in the distance
Pinterest
 Çobo winery, with Mount Shpirag in the distance

There is still a brand issue here, though. Flori Uka says: “When I took Uka Farm wine to local restaurants they said, ‘Oh, it’s Albanian, so we’ll pay you €2 a bottle’. Each year Albania produces only a million bottles for a country of three million – we import €50m of Italian wine instead.” But with this new generation of winemakers, that may not be the case for much longer.

https://www.theguardian.com/travel/2017/nov/12/albania-berat-new-generation-wines-and-winemakers