Αυτά που επιδιώκει η Τουρκία ειναι τα εξής:
1.- Να μειώσει τον κίνδυνο απο το κουρδικό κίνημα ανεξαρτησίας του Κουρδιστάν.
Στο εσωτερικό της χώρας βρίσκεται σε πόλεμο με τους Κούρδους εδώ και χρόνια.
Στο Ιράκ προσπαθεί να ασκήσει επιρροή στους Κούρδους ηγέτες με τους οποίους ήταν χρόνια σε επαφή. (Οικογένεια Μπαρζανί π.χ.). Όταν δεν το καταφέρνει, βομβαρδίζει. Το όρος Καντίλ στο οποίο φέρεται να είναι εγκατεστημένη η κουρδική ηγεσία, βρίσκεται στο Ιράκ.
Στη Συρία θέλει να ελέγξει τον κουρδικό διάδρομο στα βόρεια της χώρας που συνορεύει με την Τουρκία. Προσπαθεί να δημιουργήσει μια ζώνη ελέγχου πλάτους (στο βάθος της Συρίας) 30 χιλιομέτρων και να μεταφέρει εκεί τους πρόσφυγες απο τη Συρία που κατέφυγαν στην Τουρκία (περίπου 3 εκατομμύρια). Στόχος της Τουρκίας να αλλοιώσει τη σύνθεση των κουρδικών περιοχών. Να μην υπάρχει, δηλαδή έντονη κουρδική παρουσία.
Το σχέδιο δεν της βγαίνει διότι αντιδρούν οι ΗΠΑ. Και η Ευρώπη, όσο της πέφτει λόγος.
Για να αλλάξει τη γνώμη της Ευρώπης (σε επίπεδο εντυπώσεων, περισσότερο, όχι ουσίας) χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται στο τουρκικό έδαφος. Τους αφήνει να περάσουν στα ελληνικά νησιά. Η Ευρώπη αντιδρά, δίνει χρήματα και πιέζεται να αποδεχθεί την πολιτική της Τουρκίας για τη “ζώνη ασφαλείας”, όπως τη λέει.
Χρησιμοποιεί, επίσης, τους πρόσφυγες και για το Ιντλίμπ. Το Ιντλίμπ είναι μια πόλη και μια περιοχή της Συρίας στην οποία η Τουρκία είναι παρούσα και θέλει να παραμείνει. Λέει: αν πέσει το Ιντλίμπ, αν δηλαδή φύγει απο την Τουρκία και περάσει στις κυβερνητικές συριακές δυνάμεις, τότε θα δημιουργηθεί και άλλο προσφυγικό ρεύμα. Άρα, βοηθήστε με να το κρατήσω.
Και οι δύο θέσεις της Τουρκίας λέγονται πολιτικός εκβιασμός αλλά για κάτι τέτοιους χαρακτηρισμούς η Τουρκία αδιαφορεί.
Υπάρχουν και οι ΗΠΑ., οι οποίες συμφώνησαν με την Τουρκία για το πως θα είναι η ζώνη ασφαλείας. (14 χιλιόμετρα αντί 30, κοινές περιπολίες κλπ).
Την Ουάσιγκτον η Τουρκία την απειλεί πως αν δεν προχωρήσει το τουρκικό- και όχι αμερικανικό σχέδιο- η Τουρκία θα εισβάλει στην βορειοανατολική Συρία, την περιοχή των Κούρδων, δηλαδή, και θα την καταλάβει.
Και αυτός ο τουρκικός εκβιασμός βρίσκει ανταπόκριση αν κρίνει κανείς απο το χθεσινό τηλεφώνημα του Αμερικανού υπουργού άμυνας προς τον Τούρκο ομόλογό του με το οποίο, ουσιαστικά τον παρακαλούσε να μη γίνει η επέμβαση.
2.-Το άλλο μεγάλο μέτωπο της Τουρκίας είναι τα ενεργειακά στην Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί, σε ό,τι αφορά την Κύπρο οι ενέργειές της είναι γνωστές (της είναι αδιάφορο το Διεθνές Δίκαιο) και κινείται όπως θέλει. Το γεγονός οτι κανείς δεν μπορεί να της επιβάλει τίποτε δείχνει πως μπορεί και παίζει. Απομένει να δούμε μέχρι πότε θα παίζει και αν απο το παιχνίδι θα βγεί κάτι. Αν, δηλαδή, θα έχει αποτέλεσμα.
Η Κύπρος χρησιμοποιεί τα μέσα που της παρέχει η διεθνής νομιμότητα. Η Τουρκία έστειλε τις τελευταίες ημέρες το γεωτρύπανό της “Γιαβούζ” στο οικόπεδο 7 της κυπριακής ΑΟΖ και απομένει να δούμε αν και πως θα αντιδράσουν δυνάμεις όπως η Γαλλία και η Ιταλία σε εταιρείες των οποίων παραχωρήθηκε για έρευνες το οικόπεδο.
3.- Ένας τρίτος τομέας δραστηριοποίησης της Τουρκίας είναι ο αμυντικός όπου έχει κάνει σημαντικές προόδους. Επιχειρεί να προχωρήσει αγοράζοντας νέα όπλα αλλά και την τεχνολογία τους. Δεν είναι εύκολος ο δρόμος αλλά επιδιώκει να τον διανύσει.
4.-Τα ελληνοτουρκικά είναι λίγο πολύ γνωστά. Αν κρίνει κανείς απο την υποχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης στην αποστολή ελληνικών αεροπλάνων στην Κύπρο την ημέρα της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας του νησιού, κάτι που συνηθιζόταν μέχρι πέρυσι,η κυβέρνηση δείχνει διάθεση μεγαλύτερης υποχωρητικότητας απέναντι στην Άγκυρα. Ας ελπίσουμε ότι θα περιοριστεί σε τακτικό επίπεδο.
Πάντως, και επειδή πολλά γράφηκαν για προβλήματα στην τουρκική αεροπορία λόγω μαζικών αποστρατειών, χθές διάβασα μια είδηση περί εγκλωβισμού ελληνικών αεροπλάνων απο τουρκικά.

Θεωρώ δικτατορικά τα κομμουνιστικά καθεστώτα αλλά δεν έχω και σε καμιά υπόληψη, πλέον, και τις Δυτικές λεγόμενες δημοκρατίες.
Το σχόλιο γίνεται με αφορμή τα 70 χρόνια απο την κατάληψη της κινεζικής εξουσίας απο τον Μάο. Όταν έγινε και στις δεκαετίες που ακολούθησαν θεωρήθηκε ένα επαναστατικό πείραμα πολλά υποσχόμενο. Ιδίως, με την Πολιτιστική Επανάσταση που όσο προβλήθηκε άλλο τόσο επικρίθηκε. Απο τα λίγα που γνωρίζω, η Πολιτιστική Επανάσταση ταίριαζε με το μαρξιστικό πρότυπο (ο Μάρξ πέρασε αρκετές φάσεις. Δεν υπάρχει ένας ενιαίος Μάρξ. Υπάρχει ο νεαρός Μάρξ, ο μεταβατικός, απο το νεαρόν στο ώριμο Μάρξ και ο ώριμος Μάρξ.).
Ο μεταβατικός Μάρξ θεωρούσε τον καταμερισμό εργασίας ως το μέγιστο κακό. Ουσιαστικά, ξεκινά το έργο του απο το σημείο αυτό. Ο καταμερισμός εργασίας περιέχει και τα δυο κακά που στηλίτευσε ο Μάρξ: και την αλλοτρίωση και την εκμετάλλευση. ειρήσθω εν παρόδω πως επι Πολιτιστικής Επανάστασης ο καθηγητής πανεπιστημίου πήγαινε να μαζέψει στάρι απο το χωράφι και ο αγρότης δίδασκε στις πανεπιστημιακές αίθουσες.
Για να έρθουμε στο προκείμενο: Τα κομουνιστικά καθεστώτα (και το κινέζικο) καταδίωξαν τους πολίτες τους με βάναυσο τρόπο.
Στην κινεζική περίπτωση έχουμε και σήμερα ένα ενδιαφέρον πείραμα: κομμουνιστικό καθεστώς με καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής,
Αυτό είναι άκρως αντιμαρξιστικό αφού οι μαρξιστές θεωρούσαν πως “η εξουσία έπεται της ιδιοκτησίας”. Δηλαδή, η μορφή εξουσίας έχει σχέση με το σε ποιόν ανήκουν τα μέσα παραγωγής.
Και το τελευταίο ερώτημα: ναι, τα κομμουνιστικά καθεστώτα είναι αυταρχικά και δικτατορικά. Το κράτος υπόκειται στο κόμμα.
Τα Δυτικά καθεστώτα γιατί είναι δημοκρατικά;
Επειδή ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια;
Και τι γίνεται με τους μηχανισμούς που παράγουν και αναπαράγουν πολιτικά πρόσωπα εν πολλοίς πολιτικά ανίκανα τα οποία προβάλλονται, εκλέγονται και γίνονται υποχείρια μηχανισμών;
Γνωρίζω πολλούς εκλεγμένους βουλευτές οι οποίοι στον τόπο τους (όπου τους γνώριζαν οι κοινωνίες) απέτυχαν. Αλλά σε μεγαλύτερους πληθυσμιακούς χώρους με την υποστήριξη του κόμματος και μηχανισμών έγιναν βουλευτές.
Για να κατηγορήσουμε την Κίνα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε γιατί αυτό που βιώνουμε στη Δύση είναι δημοκρατία. Είναι;
Και ποιός είπε πως η δημοκρατία ταυτίζεται με το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό σύστημα;

Ανδρέας Στασινός 2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019, 14:09 protagon.gr

Ευάριθμοι διαδηλωτές-απεργοί καταλαμβάνουν τον δρόμο στη Θεσσαλονίκη. | Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Στην πραγματικότητα η απεργία δεν έχει κανένα άλλο αίτημα πέρα από τη διατήρηση του συνδικαλιστικού προνομίου στην κήρυξη κινητοποιήσεων, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του σωματείου. Υπερασπίζεται, δηλαδή, την κυριαρχία των ανθρώπων που κρατούν στα χέρια τους τη σφραγίδα του σωματείου.

Το «παραλύει η χώρα» είναι μία έκφραση που έρχεται από τα υπέροχα 70s, όταν η έννοια του συνδικάτου ήταν καθαγιασμένη και οι συνδικαλιστές ταυτισμένοι με ταξικούς αγώνες, κοινωνική δικαιοσύνη και άλλα τέτοια ρομαντικά.

Αργότερα, όταν μπήκαν στη Βουλή και κάθισαν σε υπουργικές καρέκλες, το «ποίμνιο» άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι και ο συνδικαλισμός μπορεί να είναι η εναλλακτική οδός για σπουδαία καριέρα στο Δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

Eνα από τα κύρια αιτήματα της σημερινής απεργίας είναι η κατάργηση της διάταξης που προβλέπει ότι για την προκήρυξη κινητοποιήσεων θα πρέπει να υπάρχει η σύμφωνη γνώμη του 50% + 1 των μελών ενός πρωτοβάθμιου σωματείου, επικυρωμένη δια ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που κρατούν τη σφραγίδα χάνουν το προνόμιο της απόφασης και την αβάντα της προσωπικής διαπραγμάτευσης.

Αλλιώς διαπραγματεύεσαι ως πρόσωπο που μπορεί να κλείσει το μαγαζί και αλλιώς ως εκπρόσωπος συλλογικής βούλησης που εκφράζεται επί συγκεκριμένου θέματος.

Μέχρι σήμερα ο συνδικαλιστής μπορούσε να σηκωθεί από το τραπέζι και να ανακοινώσει την απόφαση του για απεργία. Τώρα θα πρέπει να καλέσει το σωματείο σε ψηφοφορία.

Οταν η Αχτσιόγλου πέρασε το 50% +1, έλεγαν ότι υπάρχουν σωματεία όπου είναι ανέφικτη η σύγκληση γενικής συνέλευσης, κυρίως για πρακτικούς λόγους. Αυτό κάποιοι σκόπευαν να το ξεπεράσουν με ψεύτικα πρακτικά, τα οποία θα πιστοποιούσαν την απαρτία. Με την ηλεκτρονική ψηφοφορία τα πράγματα αλλάζουν. Θα πρέπει να υπάρχει αρχείο με καταμετρημένα τα ηλεκτρονικά κουκιά.

Η διάταξη δεν αφορά τις Ομοσπονδίες, ούτε σωματεία με εθνική διασπορά μελών. Ας πούμε για να γίνει απεργία σε μία τράπεζα δεν απαιτείται η σύγκληση γενικής συνέλευσης και η ψηφοφορία των μελών. Το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου αποφασίζει σχετικά. Στην ουσία, λοιπόν, αυτοί που πλήττονται από τη συγκεκριμένη ρύθμιση είναι κατά βάση οι συνδικαλιστές επιχειρήσεων που μπορούσαν να κηρύξουν απεργία, να φέρουν το ΠΑΜΕ έξω από το εργοστάσιο και να το κρατήσουν κλειστό.

Ο νόμος διασφαλίζει ότι αυτή η πρωτοβουλία θα έχει και τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Τα περί φακελώματος των συνδικαλιστών με το ηλεκτρονικό αρχείο είναι δε αστεία ως επιχείρημα. Για ποιο λόγο κάποιος να θέλει να μένει στη σκιά η συνδικαλιστική του δράση;

Σήμερα η πρωτεύουσα σέρνεται, οι άνθρωποι που δεν έχουν τη δυνατότητα ή την πολυτέλεια να απεργήσουν ταλαιπωρούνται στον ποδαρόδρομο και στο μποτιλιάρισμα, επειδή οι συνδικαλιστές των συγκοινωνιών αγωνίζονται για τα προνόμιά τους, έχοντας βάλει και την απαραίτητη σάλτσα των οικονομικών αιτημάτων -είδαμε πόσο αποτελεσματικές είναι οι απεργίες επί του συγκεκριμένου θέματος.

Θα ήταν καλύτερο να ορίσουμε από τώρα δύο-τρεις μέρες απεργιακών κινητοποιήσεων για τον επόμενο χρόνο, έτσι ώστε να κάνουμε το πρόγραμμα μας για τις εκδηλώσεις συνδικαλιστικού τσαμπουκά.

Πηγή: Protagon.gr

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πιέσεις των Αμερικανών στις πρόθυμες κυβερνήσεις της Αθήνας που αποσκοπούν στην διαχρονική -και όπως όλα δείχνουν αμετάκλητη- ενσωμάτωση της πατρίδας μας στους Αμερικανικούς τυχοδιωκτισμούς, είναι η μια πλευρά του σύνθετου προβλήματος της εξάρτησης και των κινδύνων νέας γενιάς, με τους οποίους βρίσκεται αντιμέτωπη η χώρα…

Για τους Αμερικανούς αυτή η επιδίωξη, έχει ιδιαίτερη στρατηγική βαρύτητα διότι η «αναβαθμισμένη στρατηγική συνεργασία» με την Ελλάδα, έρχεται σε μια εποχή που…

• Η Αμερικανική παντοδυναμία βρίσκεται σε γενικευμένη στρατηγική υποχώρηση…
• Το ναυάγιο της «Αραβικής Άνοιξης» σηματοδότησε εκτεταμένες ανατροπές στον Αμερικανικό στρατηγικό σχεδιασμό. Και…
• Οι διεργασίες που συντελούνται στην Ευρασία, οριστικοποιούν την ανάδειξη νέων ισχυρών περιφερειακών δρώντων, σε έναν κόσμο που η φυσιογνωμία του τροποποιείται δραματικά. Αυτές οι περιφερειακές δυνάμεις, διαθέτουν αυτοτελή στρατηγική και δεν δείχνουν διατεθειμένες να συνεχίσουν να «υποσιτίζονται» από τα «περισσεύματα» και στο περιθώριο των αμερικανικών σχεδιασμών.

Η Ελληνική προθυμία λοιπόν, εξασφαλίζει στους Αμερικανούς λύσεις με πολλαπλά πλεονεκτήματα, και αυτό είναι που καθιστά προοπτικά, ακόμη πιο επονείδιστη την θέση της χώρας, ακυρώνοντας σε βάθος αρκετών δεκαετιών, την πραγματική γεωπολιτική της υπόσταση.

Με την «αναβαθμισμένη στρατηγική συνεργασία», τα πολλαπλά στρατηγικά ωφελήματα τα οποία εξασφαλίζουν οι Αμερικανοί είναι:

• Προνομιακό γεωστρατηγικά οικόπεδο, πάνω στο οποίο «χτίζεται» ένας πολυσύνθετος μηχανισμός ελέγχου και ισχύος, ανισομερώς κατανεμημένος στο πλαίσιο μιας ενιαίας επικράτειας, πράγμα το οποίο διασφαλίζει πολλαπλά στάνταρντς λειτουργικότητας,  ασφάλειας και δυνατοτήτων ελέγχου της ευρύτερης περιοχής. Η «προστιθέμενη αξία» του παρόντος «οικοπέδου» είναι εμφανώς προσαυξημένη, πολύ περισσότερο σήμερα που η ευρύτερη περιοχή αναδεικνύεται σε υπέρθερμος γεωπολιτικός κόμβος, με τους σχεδιασμούς των ισχυρών να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, και σε δυναμική διαρκούς και μεταβαλλόμενης ρήξης.

• Προνομιακό πολιτικά περιβάλλον, μέσα στο οποίο ακόμη και συμβάντα πολιτικής αποσταθεροποίησης μπορούν να είναι απολύτως ελεγχόμενα, με αποτέλεσμα να κεφαλαιοποιείται επιχειρησιακά στο έπακρο το φαινόμενο του παραδοσιακού γιεσμενισμού.

• Προνομιακό γεωπολιτικά περιβάλλον, σε μια χώρα με ανύπαρκτη εθνική στρατηγική, με μηδενικά οράματα και στοχεύσεις για την Γεωπολιτική της επόμενης μέρας, σε μια χώρα με δυο λόγια που η ανυπαρξία εθνικών προτεραιοτήτων, διασφαλίζει περιβάλλον απόλυτης «σταθερότητας» για κάθε επικυρίαρχο που δεν ρισκάρει να του χαλάσει η σούπα, το σχέδιο, ο εγγύς και ο μακροπρόθεσμος γεωστρατηγικός του προγραμματισμός.

Οι Αμερικανοί επομένως «μαζεύονται» από ένα ευρύτερο περιβάλλον γκρίνιας, αστάθειας και κυρίως χειραφετημένης πολιτικής, στο ασφαλέστερο λιμάνι της Βαλκανικής δουλοπρέπειας, που τους διασφαλίζει μεν τον αποτελεσματικότερο έλεγχο μιας ισχυρής, συγκεντρωμένης δύναμης πυρός και ελέγχου, αλλά που ωστόσο το μετατρέπει σε επικίνδυνο και πολλαπλά εκτεθειμένο ανάχωμα έναντι πάντων. Και των ισχυρών περιφερειακών δρώντων αλλά και των ισχυρών παικτών του αναμορφούμενου πολυπολικού κόσμου.

Όταν λοιπόν ο κ. Πάιατ, αναμασά τις υπέροχες ομορφιές του περί «ελληνικού πυλώνα σταθερότητας» τις οποίες σπεύδει να αναπαράξει και η ντόπια πολιτική ελίτ, αυτό που εννοεί είναι πως για τους Αμερικανούς, η Ελλάδα συνιστά το «χρυσό πακέτο» που τους διασφαλίζει την απαραίτητη σταθερότητα, μέσα από την διαχρονική δουλοπρεπή προθυμία, εκεί που οι υπόλοιποι γεωπολιτικοί δρώντες διαθέτουν σχέδιο, βλέψεις, στόχους και διεκδικήσεις για την Γεωπολιτική της επόμενης μέρας.

Το γεγονός ότι σε αυτήν την «μπάντα» της γεωπολιτικής πιάτσας, η Ελλάδα παραμένει παρκαρισμένη αλα μπρατσέτο με τα Σκόπια, είναι φανερό ότι συνιστά καραμπινάτη γεωπολιτική υποβάθμιση, παρά τους όποιους πανηγυρισμούς περί του αντιθέτου.

Η άλλη πλευρά αυτού του σύνθετου προβλήματος των κινδύνων νέας γενιάς, είναι η τουρκική στρατηγική και η γενικευμένη αναθεωρητική της φυσιογνωμία, την οποία η ελληνική πολιτική ελίτ, επιμένει να την προσεγγίζει με την λάθος ανάγνωση, με την πατροπαράδοτη νωχελικότητα, με την αδιέξοδη συμβιβαστική – διαχειριστική λογική στην οποία ενσωματώνονται ανεπίτρεπτες εθνικές και μεθοδολογικές υπαναχωρήσεις.

Η Τουρκία αυτήν την στιγμή και στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, δεν διεκδικεί  μονάχα από την χώρα μας και από την Κύπρο, ούτε αναζητεί απλώς δίοδο για να διοχετεύσει εσωτερικούς κρισιακούς παράγοντες που σχετίζονται με τον εξευτελισμό της Δημοκρατίας και με την εθνική ανομοιογένεια και τις αντιπαραθέσεις που αφορούν στην εσωτερική της συνοχή.

Η Τουρκία διεκδικεί ρόλο στο Διεθνές Σύστημα. Λόγο στην διαμόρφωση των κανόνων του… Αρμοδιότητα στην διαμόρφωση του γεωπολιτικού του χάρτη… Ισχυρή παρουσία στα γεωπολιτικά καλντερίμια της ευρύτερης περιοχής.

Διεκδικεί για τον εαυτό της μια πολλαπλά αναβαθμισμένη γεωπολιτική ταυτότητα. Και επιδιώκει να την επιβάλει με αυτάρκεια εξοπλιστική… Με διευρυμένη ισχυρή αεροναυτική παρουσία… Με πρωτοβουλίες που θα την καταστήσουν συμπρωταγωνιστή στην διαμόρφωση κανόνων Διεθνούς Δικαίου.

Η Τουρκική στρατηγική στην Συρία, είναι περιφερειακή στρατηγική. Ομοίως και στην Κύπρο… Ομοίως και στην Μεσόγειο… Μια περιφερειακή στρατηγική που επεκτείνεται ΚΑΙ στα Βαλκάνια… Και στην Βόρεια και Κεντρική Αφρική… ΚΑΙ στην περιοχή του Κόλπου… ΚΑΙ στην σχεδιασμένη «εμφύτευση» προβλημάτων στην Κεντρική Ευρώπη… Ακόμη και στην προσπάθειά της να οικοδομήσει συμμαχίες με στρατηγικά χαρακτηριστικά στην Λατινική  Αμερική και όχι μόνο.

Και η περιφερειακή στρατηγική, χτίζεται πρωτίστως με πολιτικές διεύρυνσης κυριαρχίας και ελέγχου. Και αυτές οι πολιτικές, δεν αντλούν υλικό διεύρυνσης από την δεξαμενή του πουθενά. Το αντλούν μέσα από επιλογές αμφισβήτησης, αφαίμαξης και εν τέλει περιστολής της κυριαρχίας άλλων.

Κι ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, η Ελληνική πολιτική ελίτ, συνεχίζει να  παραμένει εγκλωβισμένη στο διπλό μοιραίο ολίσθημα, που αναπαράγει επικίνδυνα αδιέξοδα και νέας γενιάς προβλήματα για την χώρα.

• Συνεχίζει να παραμένει εγκλωβισμένη στις αυταπάτες του εξευμενισμού, με αποτέλεσμα η διαρκής υποχωρητικότητα, τα φοβικά σύνδρομα και η ανυπαρξία στρατηγικής, να δημιουργούν καθημερινά νέα επικίνδυνα τετελεσμένα ΚΑΙ στην Ελλάδα αλλά ΚΑΙ στην Κύπρο.

Η πρόσφατη Ελληνική άρνηση να σταλούν τα F-16 στην παρέλαση στην Κύπρο, σηματοδοτεί την επίσημη εγκατάλειψή της στην Τουρκική βουλιμία. Είναι μια απόφαση που συνιστά απαράδεκτη στρατηγική υπαναχώρηση, και ως τέτοια, όχι μόνο δεν ανακαλείται, αλλά από τούδε και στο εξής θα εμφανίζεται ως αδιαπραγμάτευτο Τουρκικό κεκτημένο…

• Η ελληνική πολιτική ελίτ, συνεχίζει επίσης να παραδέρνει στην αδιέξοδη λογική του παρασιτικού προστατευτισμού, θεωρώντας πως κάθε ξένη παρουσία που δρα στην χώρα, έχει την αυτονόητη υποχρέωση να την προστατεύσει την κρίσιμη στιγμή. Τραγικό λάθος…

Οι Ευρωπαίοι το ξεκαθάρισαν… Και οι Αμερικανοί είναι φανερό πως δεν αναζήτησαν το «ασφαλές λιμάνι» της Βαλκανικής δουλοπρέπειας, για να μετακομίζουν εδώ τους ανταγωνισμούς τους με την Τουρκία.

Αυτοί που λυμαίνονται την αξιοπρέπεια της χώρας, θέλουν ένα ήσυχο οικόπεδο για να οργανώσουν την γεωπολιτική τους μπίζνα. Ένα οικόπεδο στο οποίο εν πολλοίς να έχει κριθεί αμετάκλητα η «υπέρτατη κυριαρχία» και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τα περιστασιακά εθνικά καπρίτσια μιας πολιτικής ηγεσίας, η οποία το μόνο στο οποίο επιδίδεται με αξιοθαύμαστες επιδώσεις, είναι στην συνήθειά της σε επικύψεις και συμβιβασμούς.

Έτσι έχουν τα πράγματα, και καλό θα είναι η Ελληνική κοινωνία να πάψει να λειτουργεί ως όχλος, με εργαλείο… Πότε τους απερίσκεπτους πανηγυρισμούς και πότε το αδιέξοδο ανάθεμα, αφού το μόνο που τονώνουν και τα δυο είναι τις αυταπάτες μας, και προετοιμάζουν το έδαφος για την αμετάκλητη συνενοχή μας.

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Στην Αργεντινή, το ΔΝΤ θεωρούσε ότι η παρέμβασή του θα ήταν αρκετή για να καθησυχάσει τις αγορές. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Οι αγορές το έβαλαν στα πόδια. Οι επενδύσεις δεν ήρθαν. Και η φτώχεια αυξήθηκε.

Αυτά αναφέρουν :

@ ο χρονογράφος  Stéphane Lauer του ηλεκτρονικού Le Monde στις 9-9-2019 για τις αγορές και το ΔΝΤ.

@ η δημοσιογράφος Aude Villiers-Moriamé διεκτραγωδεί στις 30-9-2019 στην ίδια ηλεκτρονική εφημερίδα την αδυναμία μεγάλης μερίδας των Αργεντινών να αγοράσουν ακόμα και το γάλα τους, το πιο βασικό είδος διατροφής ιδιαίτερα για τα παιδιά.

Να πως την πάτησε το ΔΝΤ στην Αργεντινή

Ο αφορισμός είναι ίσως τόσο παλαιός όσο και το τραπεζικό σύστημα : «Εάν χρωστάτε 100 ευρώ στην τράπεζά σας, αυτό είναι πρόβλημά σας. Αν της χρωστάτε 100 δισεκατομμύρια, τότε το πρόβλημα γίνεται της τράπεζας». Καθώς η κρίση χρέους της Αργεντινής απειλεί να ξεφύγει από τον έλεγχο, αποτελεί ήδη σοβαρή ανησυχία για τον κύριο πιστωτή της, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Έτσι η Αργεντινή που ήταν και είναι γνωστή στον κόσμο για το περίφημο ταγκό της, τώρα πια είναι γνωστή και για τις χρεοκοπίες  της (8 τον αριθμό). Έγινε δε πολύ ενοχλητική για την Christine Lagarde, την πρώην γενική διευθύντρια του Ταμείου, καθώς προετοιμάζεται να αναλάβει τα ηνία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δίχως να έχει δρομολογηθεί μια θετική προοπτική για την εν λόγω χώρα, όταν η Ελλάδα έχει τους πόρους για να εξοφλήσει νωρίτερα τα ακριβά δάνεια του ΔΝΤ. Το οποίο λοιπόν τον Ιούνιο του 2018, χορήγησε στην στριμωγμένη Αργεντινή ένα δάνειο 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων (περίπου 45 δισεκατομμύρια ευρώ), που ανέβηκε 3  μήνες αργότερα στα 57 δισεκατομμύρια, δηλαδή το μεγαλύτερο δάνειο που χορηγήθηκε ποτέ από τον εν λόγω οργανισμό. Στην περίπτωση της Αργεντινής, το πρώτο βήμα ήταν η κατάργηση του ελέγχου κεφαλαίων (capital controls). Στη συνέχεια τέθηκε τέλος στις κρατικές επιδοτήσεις για την ενέργεια, το νερό ή τις μεταφορές, οι οποίες λειτουργούσαν ως κοινωνικό αμορτισέρ σε μια χώρα όπου το ποσοστό φτώχειας ήταν τότε 32%. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, οι εν λόγω επιδοτήσεις διατάρασσαν την καλή λειτουργία της οικονομίας. Τέλος, ζητήθηκε από την Αργεντινή να αντικαταστήσει τη χρηματοδότηση του δημόσιου ελλείμματος από την κεντρική τράπεζα με δανεισμό στις διεθνείς αγορές. Η νεοκλασική θεωρία φάνηκε να λειτουργεί με την επιστροφή της οικονομικής μεγέθυνσης το 2017. Στην πραγματικότητα όμως, υπήρξε μια αχυρένια αναπτυξιακή πυροδότηση. Η κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων έχει οδηγήσει σε έναν ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, στην απαρχή ενός ντόμινο, στο οποίο το ΔΝΤ έχει ευθύνη τόσο ως συνήγορος της θεωρίας αυτής όσο και ως δανειστής.

Η ενθάρρυνση της Αργεντινής να αποταθεί τυφλά στις διεθνείς αγορές αποδείχθηκε καταστροφική. «Το ΔΝΤ δεν έχει ακόμη μάθει από άλλα παραδείγματα του παρελθόντος», δήλωσε ο Eric Dor, διευθυντής οικονομικών σπουδών στη Σχολή Διοίκησης του IESEG. «Όταν μια αναδυόμενη χώρα (όπως η Αργεντινή) αυξάνει το εξωτερικό της χρέος σε δολάρια, καθίσταται ευάλωτη στην αστάθεια της κεφαλαιαγοράς, της οποίας οι κινήσεις μπορούν να είναι βίαιες». Το σενάριο αυτό δεν άργησε να συμβεί, όταν τα επιτόκια των ΗΠΑ άρχισαν να αυξάνονται το 2018, καθώς τα κεφάλαια την κοπάνησαν από την Αργεντινή στις Ηνωμένες Πολιτείες αφήνοντας τη χώρα άνυδρη από κεφάλαια. Όπως έγινε και στην Τουρκία την ίδια χρονική περίοδο, για αυτό και σφαδάζει ακόμα ο Ερντογάν πασάς και ζητάει επιπλέον λεφτά για τους «πρόσφυγες».

Το ΔΝΤ νόμιζε ότι η παρέμβασή του θα ήταν αρκετή για να καθησυχάσει τις αγορές. Συνέβη όμως το ακριβώς το αντίθετο. Το πρόβλημα είναι ότι τα δάνεια του ΔΝΤ έχουν σύντομη ωρίμανση (αποπληρωμή). Το αποτέλεσμα ; Η δανειζόμενη Αργεντινή πρέπει να αντιμετωπίσει πολύ γρήγορα τις κοντινές προθεσμίες αποπληρωμής. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές, βλέποντας αυτό το τείχος χρέους να πλησιάζει και γνωρίζοντας ότι το ΔΝΤ είναι ένας δανειστής προτεραιότητας, σε περίπτωση στάσης πληρωμών,  μετέτρεψαν τη αργεντινή αναταραχή σε χάος.

Τα τελευταία χρόνια, η Lagarde, πριν αποχωρήσει, προσπάθησε να ενισχύσει την αξιοπιστία του ΔΝΤ, αναγνωρίζοντας τους κινδύνους των πολιτικών λιτότητας και των ανισοτήτων που τις συνοδεύουν. Αν και, στην περίπτωση της Αργεντινής, έχει δοθεί περισσότερη προσοχή στα κοινωνικά προγράμματα, το ΔΝΤ  δεν έχει αλλάξει πραγματικά το λογισμικό του. Και πάλι έγινε προσπάθεια να καταπιεί ένα πικρό ποτήρι ο λαός βιαστικά, ενώ η Αργεντινή θα χρειαζόταν 3 με 4 κοινοβουλευτικές θητείες για να λύσει τα προβλήματά της. Για άλλη μια φορά, η συνταγή αποδείχθηκε αντιπαραγωγική με την επιστροφή στο αρχικό θέμα : δηλαδή στην επιστροφή του ελέγχου των κεφαλαίων και στους Περονιστές στα πρόθυρα της εξουσίας, οι οποίοι ούτε αυτοί μπόρεσαν να λύσουν το πρόβλημα της Αργεντινής.

Ο Hector Torres, πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ για τη Νότια Αμερική, παραδέχεται ότι «το ΔΝΤ ποντάρισε πολλά χρήματα σε αυτήν την υπόθεση. Oχι  μόνο τα λεφτά του, αλλά και τη φήμη του. Το ότι η συμφωνία δεν λειτουργεί στην Αργεντινή του είναι ενοχλητικό. Το ίδρυμα θα υποστεί όλες τις συνέπειες για να περισώσει την εικόνα του  άκαμπτου δανειστή με τους κακοπληρωτές». Το ΔΝΤ βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου, πριν οι πιστωτές συμφωνήσουν με τη μελλοντική κυβέρνηση των Περονιστών σχετικά με την αναδιάρθρωση του χρέους της, πρέπει να χορηγήσει νέα δόση πίστωσης ύψους 5,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε μια αφερέγγυα χώρα. Η Αργεντινή έχει γίνει το πρόβλημά του. Η μεταφυσική πίστη του ΔΝΤ στην ρυθμιστική δύναμη των αγορών δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα στην Αργεντινή, διότι ο νυν κεντροδεξιός πρόεδρος Μάκρη άργησε να κάνει τις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές. Το πήγε λάου-λάου. Οι επενδύσεις δεν έγιναν.

Το να πιείς γάλα στην Αργεντινή είναι πια πολυτέλεια

Έτσι με την κρίση στην Αργεντινή, η φτώχεια εκτοξεύθηκε. Ένα μήνα πριν τις γενικές εκλογές στις 27 Οκτωβρίου 2019, το Κογκρέσο αύξησε τον κρατικό προϋπολογισμό για την επισιτιστική βοήθεια, αναφέρει η δημοσιογράφος Aude Villiers-Moriamé, δημοσιοποιώντας την διπλανή φωτογραφία της 17^ης Σεπτεμβρίου 2019 της NATACHA PISARENKO/AP, της σχετικής με τη χορήγηση σε μικρά παιδιά «μιας λαϊκής σούπας» στα προάστια του Buenos Aires. Το 35% των Αργεντινών ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, ήτοι μια φτωχή οικογένεια διαθέτει σήμερα 33.000 πέσο ή 530 ευρώ για να επιζήσει. Η φτώχεια βέβαια στην Αργεντινή δεν ξεκίνησε το 2015, όταν εκλέχθηκε ο Μάκρη. Προϋπήρχε από το 1970 (ήταν τότε 25%). Είναι διαρθρωτική και για αυτό είναι δύσκολο να περιοριστεί. Απλά από το 2018 και μετά έχει διευρυνθεί.

Η καντίνα Señor de los Milagros βρίσκεται στην καρδιά μιας μικρής παραγκούπολης  στο κέντρο του Μπουένος Άιρες. Από Δευτέρα έως Παρασκευή, περίπου 15 γυναίκες μαγειρεύουν και διανέμουν εκεί ζεστά γεύματα στις οικογένειες της περιοχής. «Όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονται. Ορισμένοι έρχονται από πολύ μακριά», παρατηρεί η Susana Cardenas, μια από τα διευθυντικά άτομα αυτής της καντίνας που εξαρτάται από την κοινωνική οργάνωση La Dignidad (η αξιοπρέπεια δηλαδή) και της οποίας το μεγαλύτερο μέρος των τροφίμων της παραδίδεται από το Υπουργείο Κοινωνικής Ανάπτυξης της Αργεντινής. Τρόφιμα που λείπουν για αρκετούς μήνες. «Το πιο επείγον όμως είναι το γάλα για τα παιδιά. Δεν μας προμηθεύουν από αυτό αρκετά, λέει η κυρία Cardenas. Το να πιείς γάλα είναι πια μια πολυτέλεια. Μέσα σε ένα χρόνο, η τιμή του αυξήθηκε κατά σχεδόν 90%». Η κατά κεφαλήν κατανάλωση γάλακτος στην Αργεντινή βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2003. «Ο τομέας των τροφίμων είναι αυτός που πλήττεται περισσότερος από τον πληθωρισμό [55% εκτιμάται για το 2019]. Και αυτό επηρεάζει πρώτα τις φτωχές οικογένειες, οι οποίες ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους στα τρόφιμα », λέει η Candelaria Botto, καθηγήτρια οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες. Τα μισά από τα παιδιά της Αργεντινής ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.