Αρχική Blog Σελίδα 2606

«Υπάρχουν όρια»: Σαφή μεν, προσεκτικά δε, μηνύματα ΗΠΑ προς την Τουρκία στην επίσκεψη Πομπέο

Από
anixneuseis
-
0

Πίσω από τις λέξεις: Τι είπε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα και τι εννοεί.

EUROKINISSI

Σαφή, αν και «προσεκτικά» μηνύματα των ΗΠΑ προς την Τουρκία, καθώς και ιδιαίτερη έμφαση στον τομέα των αμερικανικών επενδύσεων στη χώρα μας, χαρακτήρισαν την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, στην Αθήνα.

Κατά την ομιλία του στο υπουργείο Εξωτερικών, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε, μεταξύ άλλων, σχετικά με τις τουρκικές δραστηριότητες στην κυπριακή ΑΟΖ και την ανατολική Μεσόγειο, πως «κατανοούμε τους κινδύνους και βλέπουμε τις δραστηριότητες», τονίζοντας πως «υπάρχουν κάποια όρια, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε οποιονδήποτε, όπως την Τουρκία, να κάνει παράνομες γεωτρήσεις» και προσθέτοντας πως οι ΗΠΑ έχουν αποσαφηνίσει ότι οι επιχειρήσεις σε διεθνή ύδατα γίνονται με βάση διεθνείς κανόνες και ότι οι παράνομες γεωτρήσεις είναι «απαράδεκτες»- κάτι που επανέλαβε και κατά την ομιλία του στο Κέντρο Πολιτισμού- Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, που ακολούθησε μετά την υπογραφή της επικαιροποιημένης αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας- ΗΠΑ.

Η συγκεκριμένη δήλωση ερμηνεύεται ως μια σαφής (αν και ιδιαίτερα «προσεκτική») τοποθέτηση από τον επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας ως προς την τουρκική επιθετικότητα, δεδομένης και της σύσφιξης των αμυντικών δεσμών στο πλαίσιο της υπογραφείσας συμφωνίας. Η τοποθέτηση αυτή φάνηκε να προκαλεί ικανοποίηση στην κυβέρνηση- άλλωστε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, κατά τις δικές του δηλώσεις, στάθηκε ιδιαίτερα στην αξία της συμφωνίας, για την οποία είπε πως είναι «απολύτως συμφέρουσα», καθώς αυξάνει το αμερικανικό αμυντικό αποτύπωμα στη χώρα, βοηθώντας στη μεταφορά τεχνογνωσίας από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα και τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, ενώ επίσης τόνισε πως οι τουρκικές παραβιάσεις σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραβιάζουν το ευρωπαϊκό κεκτημένο και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια εδραίωσης της ειρήνης και της συνεργασίας στην περιοχή.

EUROKINISSI
Eurokinissi

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί πως ο Αμερικανός υπουργός φάνηκε ιδιαίτερα προσεκτικός (και) ως προς τις υπόλοιπες δηλώσεις του σχετικά με την Τουρκία, κάτι που υποδεικνύει πως οι ΗΠΑ συνεχίζουν να τηρούν μια στάση αναμονής ως προς τις επιλογές και τη θέση της Τουρκίας, παρά τις όποιες αναταραχές έχουν επέλθει στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Ως εκ τούτου, έσπευσε να διευκρινίσει, ερωτώμενος σχετικά με την επικαιροποιημένη αμυντική συμφωνία, πως δεν σχετίζεται με την παρουσία των αμερικανικών δυνάμεων στην Τουρκία, αλλά είναι μια συμφωνία η οποία είναι καλή για τις ΗΠΑ και για την Ελλάδα- αλλά επέμεινε στον «απαράδεκτο» χαρακτήρα δράσεων όπως παράνομες γεωτρήσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πως οι αμερικανικές επιλογές ως προς τη σύσφιξη των σχέσεων και συνεργασιών (αμυντικών και μη) με την Ελλάδα έχουν πιο μακροπρόθεσμο/ στρατηγικό ορίζοντα, επικεντρώνοντας στην αναβάθμιση υποδομών, την εκπαίδευση, την παροχή τεχνογνωσίας και άλλους τομείς, όπως η ενέργεια και οι επενδύσεις – τομέα στον οποίο ο Αμερικανός υπουργός στάθηκε ιδιαίτερα, αναφερόμενος επανειλημμένα σε επενδυτικές κινήσεις από εταιρείες όπως η Cisco, η Tesla, κ.α. Επίσης, τόνισε πως οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι στο απόγειό τους και μίλησε γενικότερα για την Ελλάδα ως πυλώνα σταθερότητας, επαινώντας την ανθεκτικότητα της ελληνικής δημοκρατίας και αναφερόμενος ιδιαίτερα θετικά στην υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών- ωστόσο, δεν έγινε κάποια ανακοίνωση σχετικά με προμήθεια αμυντικού εξοπλισμού (μεταχειρισμένου ή όχι)- ενδεχόμενο το οποίο ούτως ή άλλως εθεωρείτο μακρινό, δεδομένων των οικονομικών δυσκολιών της Ελλάδας.

EUROKINISSI
Eurokinissi

Πάντως, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών δεν παρέλειψε να αναφερθεί και σε άλλα θέματα που απασχολούν ιδιαιτέρως την Ουάσινγκτον, όπως οι δραστηριότητες της Ρωσίας, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, αλλά και η αντιπαράθεση με την Κίνα: Αξίζει να σημειωθεί ότι, ερωτηθείς, κατά την εκδήλωση στο ΚΠΙΣΝ, για τη θέση της Ουάσινγκτον σχετικά με τις κινεζικές επενδύσεις στην Ελλάδα, εξέφρασε την πεποίθησή του πως οι Έλληνες και η ελληνική κυβέρνηση θα πάρουν τις «σωστές αποφάσεις», σχολιάζοντας πως «όταν κάτι φαίνεται πολύ καλό για να είναι πραγματικό, τις πιο πολλές φορές είναι όντως έτσι». Επίσης, δεν απουσίασε και η αναφορά στην πολιτική θύελλα που είναι σε εξέλιξη στις ΗΠΑ γύρω από το αίτημα Τραμπ στον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι για έρευνες σχετικά με τον Τζο Μπάιντεν και τον γιο του: Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών φάνηκε να υποβαθμίζει το όλο ζήτημα, σχολιάζοντας, κατά την ομιλία του στο ΚΠΙΣΝ, πως «δε νομίζω ότι κανείς εδώ ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για αυτό» και προσθέτοντας πως «είναι λάθος όταν ο κόσμος δεν επικεντρώνεται στα πράγματα που έχουν ουσία και επηρεάζουν τις ζωές πραγματικών ανθρώπων, και αντ’αυτού ασχολείται με κάποιο ανόητο παιχνίδι κυνηγητού. Αυτό δεν είναι χρήσιμο, δεν βοηθά τις δημοκρατίες να ανθίσουν» είπε σχετικά.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/eparchoen-oria-safe-men-prosektika-de-menemata-epa-pros-ten-toerkia-sten-episkepse-pompeo_gr_5d98b5e7e4b03b475f99fd1b

Όταν ο Μιχάλης «έκλεισε» τα μάτια στη βία των… ΚΝΑΤ!

Από
anixneuseis
-
1
Του Τάσου Ευαγγελίου liberal.gr
Κυριακή 06 Οκτωβρίου 2019, 00:02
Όταν ο Μιχάλης «έκλεισε» τα μάτια στη βία των… ΚΝΑΤ!

Τι «ΚΝΑΤ τι ΜΑΤ» φώναζαν το 1979 στο Χημείο όταν οι οργανωμένες δυνάμεις της ΚΝΕ επέβαλαν την… τάξη  διά της πειθούς στις διαμάχες που είχαν ξεσπάσει κατά τη διάρκεια καταλήψεων. Τα ΚΝΑΤ όμως στρέφονται και κατά των ΜΑΤ με τη  φωτογραφία του «διαδηλωτή» που ρίχνει κλωτσιά στον αέρα με στυλ επαγγελματία των πολεμικών τεχνών σε αστυνομικό χαρακτηριστική. Συλλήψεις; Καμία. Γιατί άραγε; Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης που φέρνει τον «νόμο και την τάξη» στα Εξάρχεια έχει κάποια εξήγηση;

H χθεσινή πορεία του ΠΑΜΕ με τα βίαια επεισόδια που ακολούθησαν και την απουσία συλλήψεων έστειλαν ένα λάθος μήνυμα. Το μήνυμα της ατιμωρησίας και μάλιστα οργανωμένων ομάδων, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με αυτό που επιδιώκει να στείλει το υπουργείο προστασίας Του Πολίτη εφαρμόζοντας το σχέδιο ανακατάληψης των Εξαρχείων.

Στη χθεσινή πορεία στη θέση του ΠΑΜΕ θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε ομάδα διαδηλωτών. Οπαδοί του Ολυμπιακού, του ΠΑΟ και του ΠΑΟΚ, αναρχικοί και Ιεχωβάδες.

Το ερώτημα είναι ένα, αν πρέπει να συλλαμβάνονται  ή όχι αυτοί που καταφεύγουν στην βία. Αν πρέπει να συλλαμβάνονται όσοι επιχειρούν δια της βίας να επιβάλλουν θέσεις και απόψεις. Διότι αυτή τη φορά δεν έγιναν συλλήψεις. Η αντίδραση ήταν κάπως χαλαρή. Έσπασαν, πέταξαν μπογιές, προπηλάκισαν και στο τέλος επιτέθηκαν και στις αστυνομικές δυνάμεις αλλά φεύ… Οι φωτογραφίες αδιάψευστος μάρτυρας.

Το κράτος εξετέθη. Όπως εκτίθεται κάθε φόρα που επιλέγει να κλείσει τα μάτια μπροστά σε οργανωμένες ομάδες που δρουν με ανάλογο τρόπο ανεξαρτήτως ιδεολογικής ή άλλης προσέλευσης. Και το ερώτημα παραμένει. Τι συνέβη τελικά χθες κ. Χρυσοχοΐδη που απέτρεψε τις συλλήψεις;

Την ίδια στιγμή όμως προκύπτουν και άλλα ερωτήματα. Πως γίνεται ξαφνικά το ΚΚΕ να φτάνει σε βίαιες συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις. Που πήγαν οι ομάδες περιφρούρησης που στο παρελθόν απέτρεπαν τέτοιες εξελίξεις.

Και που ήταν αυτό το «πάθος» 4,5 χρόνια τώρα; Η εποχή των μνημονίων πέρασε με το ΚΚΕ να πραγματοποιεί τις πιο οργανωμένες  πορείες στο κέντρο της Αθήνας.  Αυτή τη φορά τα βίαια επεισόδια, για κάποιο λόγο, δεν αποφεύχθηκαν.

Εκτός και αν το ΚΚΕ διαπιστώνει κενό. Ένα κενό αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ που πλέον κοιτά προς τη σοσιαλδημοκρατία και το οποίο να εκτιμά πως μπορεί να καλυφθεί. Με επαναστατικό λόγο αλλά και επαναστατικές πράξεις.

Αν το ΚΚΕ αποφάσισε να κάνει την… επανάστασή του για να καλύψει ένα κενό στον πολιτικό χώρο θα φανεί. Ήδη με το καλημέρα ξεκίνησε τις πορείες κατά των προσπαθειών να μπει τάξη σε έναν κακώς εννοούμενο συνδικαλισμό που εφαρμόζεται στη χώρα με δυσμενή αποτελέσματα για την ίδια την πορεία της.

Το κράτος πάντως έδειξε να κάνει πίσω μπροστά στο ΠΑΜΕ και να κλείνει τα μάτια στη βία. Το μήνυμα είναι λάθος. Και δυστυχώς το λαμβάνουν πολλοί. Κυρίως τα συμφέροντα που με κάθε τρόποι θέλουν να αποτρέψουν τις μεταρρυθμίσεις.

liberal.gr

Πώς βλέπουν τον κινέζικο κομμουνισμό οι αμερικανοί καπιταλιστές

Από
anixneuseis
-
0

Protagon Team 5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019, 21:00

Δεν πραγματοποιήθηκαν όλες οι προσδοκίες που γεννήθηκαν την περίοδο των μεγάλων μεταρρυθμίσεων του Ντενγκ Σιαοπίνγκ κατά τη δεκαετία του 1980. Διαψεύσθηκαν, για παράδειγμα, οικτρά οι ελπίδες των Κινέζων για περισσότερη πολιτική ελευθερία, παρατηρεί η Wall Street Journal, η εφημερίδα-συνώνυμο του αμερικανικού μεγάλου κεφαλαίου

– Μπορεί η Κίνα να είναι πλέον η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο αλλά «η απόπειρα δημιουργίας μιας υβριδικής οικονομίας – εν μέρει σοσιαλιστικής, εν μέρει της αγοράς – φόρτωσε τη χώρα με γενικευμένη διαφθορά, εκτεταμένη ρύπανση και ανθυγιεινά τρόφιμα. Και τα χειρότερα έπονται καθώς η πολιτική του ενός παιδιού που επέβαλε επί δεκαετίες το Κομμουνιστικό Κόμμα την επιβάρυνε με έναν τάχιστα γηράσκοντα πληθυσμό».

Το ότι η Wall Street Journal, η εφημερίδα-συνώνυμο του αμερικανικού καπιταλισμού δεν θα συμμεριζόταν τον ενθουσιασμό της κινεζικής ηγεσίας για την 70η επέτειο της ίδρυσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας την 1η Οκτωβρίου του 1949 από τον Μάο Τσετούνγκ ήταν αναμενόμενο. Και κάθε άλλο παρά έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι το κύριο άρθρο της την 30η Σεπτεμβρίου ήταν αφιερωμένο σε όλες τις παθογένειες της σύγχρονης Κίνας.

Αρχικά, ωστόσο, τα μέλη της συντακτικής ομάδας της νεοϋορκέζικης εφημερίδας που υπογράφουν το κείμενο, αναγνωρίζουν όλα όσα κατάφεραν οι Κινέζοι τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, σημειώνοντας καταρχάς ότι απαλλάχτηκαν από την πείνα και τη φτώχεια εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, χάρη σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική ανάπτυξη η οποία ωφέλησε σημαντικά και τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο.

Στιγμιότυπο από τις εορταστικές εκδηλώσεις για την 70η επέτειο της ίδρυσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας

Υπογραμμίζουν, όμως, αμέσως μετά πως δεν πραγματοποιήθηκαν όλες οι προσδοκίες που γεννήθηκαν την περίοδο των μεγάλων μεταρρυθμίσεων του Ντενγκ Σιαοπίνγκ κατά τη δεκαετία του 1980. Διαψεύσθηκαν, για παράδειγμα, οικτρά οι ελπίδες των Κινέζων για περισσότερη πολιτική ελευθερία.

«Ακόμα και μετά τη σφαγή στην Τιενανμέν» αρκετοί πίστευαν πως θα μπορούσε «η Κίνα να εξελιχθεί, αν όχι σε μια δυτικού ή ιαπωνικού τύπου δημοκρατία, ενδεχομένως σε ένα κράτος, κατά το πρότυπο της Σιγκαπούρης, με ένα σχετικά ανεκτικό και μη διεφθαρμένο μονοκομματικό καθεστώς», αλλά οι ελπίδες τους εξανεμίστηκαν οριστικά μετά την άνοδο και την δια βίου εγκαθίδρυση του Σι Τζινπίνγκ στην εξουσία.

«Η Κίνα είναι πιο ισχυρή αλλά λιγότερη ελεύθερη από όσο ήταν πριν από μια δεκαετία και ο υπόλοιπος κόσμος παρατηρεί την επιθετικότητά της με αυξανόμενη ανησυχία», υποστηρίζουν οι αμερικανοί δημοσιογράφοι.

Ο Σι Τζινπίνγκ απεικονίζεται ως Χίτλερ στις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στο Χονγκ Κονγκ κατά τη διάρκεια των εορτασμών για τη 70η επέτειο της ίδρυσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (REUTERS/Athit Perawongmetha)

Και σημειώνουν πως μεταξύ των κύριων ελαττωμάτων της σύγχρονης Κίνας συγκαταλέγονται ο απόλυτος έλεγχος της οικονομίας από το κράτος, η εξάρτηση της χώρας από τις εξαγωγές και την υποκλοπή τεχνογνωσίας και τεχνολογίας από το εξωτερικό, η οργουελικού τύπου επιτήρηση των πολιτών της, η εκτεταμένη λογοκρισία ειδικά στο Διαδίκτυο, ο περιορισμός των θρησκευτικών ελευθεριών, οι διώξεις κατά των Ουιγούρων και των ακτιβιστών που αγωνίζονται για ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία, η διαρκώς επιθετική στάση απέναντι στους γείτονές της, η αθέτηση της δέσμευσης περί διασφάλισης της ανεξαρτησίας του Χονγκ Κονγκ, η υποτιθέμενη ήπια ισχύς του νέου Δρόμου του Μεταξιού που οδηγεί στην οικονομική υποτέλεια πολλές από τις εμπλεκόμενες χώρες. Και όλα αυτά ερμηνεύονται στο πλαίσιο ενός εθνικιστικού ρεβανσισμού που ωθεί εκατοντάδες εκατομμύρια Κινέζους «έπειτα από δύο αιώνες εσωτερικής αστάθειας και υποταγής στους ξένους να θεωρούν πως θα κυριαρχήσουν στον 21ο αιώνα καθώς οι ΗΠΑ βυθίζονται στο δημοκρατικό χάος και την πολιτισμική παρακμή».

Φυσικά, η συντακτική ομάδα της WSJ είναι πεπεισμένη πως το όνειρο των Κινέζων δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί, γιατί στην Αμερική, συμφωνούν όλοι, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί, πως οι ΗΠΑ πρέπει πάση θυσία να αντεπεξέλθουν στην κινεζική πρόκληση. Οχι όμως αποσυνδέοντας την κινεζική οικονομία από την αμερικανική, καθώς οι συνέπειες θα είναι αρνητικές και για τους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ, και σίγουρα όχι αντιμετωπίζοντας την Κίνα ως μια νέα Σοβιετική Ενωση. «Τουλάχιστον όχι ακόμα». Προς το παρόν πρέπει να διασφαλιστεί η ομαλή συνύπαρξη μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων. Ξέροντας ή ελπίζοντας πως η ανάγκη για περισσότερη ελευθερία κάποια στιγμή θα καταστεί και στην Κίνα επιτακτική. Γιατί «γνωρίζουμε από την Ιστορία ότι τα αυταρχικά καθεστώτα συχνά φαίνονται πιο ισχυρά από όσο είναι. Η επιμονή του Κόμματος για πλήρη πολιτικό έλεγχο μπορεί να είναι ο σπόρος της κατάρρευσής του».

Πηγή: Protagon.gr

Πώς παίζει η Μόσχα το χαρτί της «στρατηγικής διαφοροποίησης»

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Η Μόσχα θα συνεχίσει τη στροφή προς Κίνα και Ιράν, ενώ στο επίκεντρο της προσοχής της θα βρεθεί και η Αφρική. Οι κυρώσεις ΗΠΑ, τα εσωτερικά «μέτωπα» και οι κινήσεις μετά την κατάρρευση της συνθήκης για τα πυρηνικά.

Δημοσιεύθηκε: 5 Οκτωβρίου 2019 – 08:33

Η Μόσχα και το Πεκίνο είναι επίσης πιθανό να επεκτείνουν το μέγεθος και το εύρος των κοινών στρατιωτικών τους ασκήσεων, τόσο διμερώς όσο και ως μέρος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, πέραν των αυξημένων κοινών διαβουλεύσεων για την κυβερνοασφάλεια και τη διαχείριση διαδηλώσεων.

Εν τω μεταξύ, η Ρωσία θα στηρίξει το Ιράν, το οποίο θα υπογράψει τον Οκτώβριο συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση -της οποίας ηγείται η Μόσχα- την ώρα που αντιμετωπίζει μεγαλύτερες οικονομικές πιέσεις από τις ΗΠΑ.

Γενικά, η Μόσχα θα βοηθήσει την Τεχεράνη να αποφύγει κυρώσεις, θα στηρίξει τους μηχανισμούς «ανακούφισης» όπως το Instex (Instrument in Support of Trade Exchanges) και θα αυξήσει τους εμπορικούς δεσμούς της. Οι δυο χώρες θα επεκτείνουν επίσης τη στρατιωτική τους συνεργασία, πραγματοποιώντας κοινές ναυτικές ασκήσεις στον Ινδικό Ωκεανό, όμως η Μόσχα δεν θα φτάσει να παρέχει εγγυήσεις ασφάλειας στο Ιράν έναντι των ΗΠΑ, αποτρέποντας έτσι μια ευρύτερη ρωσοαμερικανική σύγκρουση για την Ισλαμική δημοκρατία.

Η Μόσχα θα παράσχει οικονομική βοήθεια και στήριξη ασφάλειας στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας η οποία παραπαίει λόγω των πιέσεων των ΗΠΑ. Ο ρόλος του ρωσικού πετρελαϊκού κολοσσού Rosneft θα είναι κεντρικής σημασίας για τις εξαγωγές αργού πετρελαίου της Βενεζουέλας, παρά την απειλή των ΗΠΑ για δευτερογενείς κυρώσεις. Επιπλέον, η Ρωσία θα ενισχύσει τη στρατιωτική και τεχνική στήριξή της προς τις ένοπλες δυνάμεις της Βενεζουέλας με όπλα και συντήρηση συστημάτων, κινήσεις που θα μεγαλώσουν τις αντοχές της κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο.

Στο επίκεντρο για τη Ρωσία θα βρεθεί και η Αφρική το δ’ τρίμηνο, καθώς τον Οκτώβριο θα συνεδριάσει το πρώτο Ρωσο-Αφρικανικό φόρουμ στο Σότσι. Η συνάντηση θα δώσει τη δυνατότητα στη Ρωσία να αξιοποιήσει τις υφιστάμενες σχέσεις που έχει στους τομείς της ασφάλειας και της οικονομίας με την Αφρική και να ενισχύσει τη θέση της ως βασικός παίκτης στην ήπειρο, αν και οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να αποτρέψουν τις οποιεσδήποτε ευαίσθητες στρατιωτικές συμφωνίες απειλώντας με νέες κυρώσεις το Κρεμλίνο.

Στο Αφγανιστάν, μια πιθανή συμφωνία ειρήνευσης θα ενθαρρύνει τη Μόσχα να ενισχύσει τις σχέσεις της με τους Ταλιμπάν, που, με τη σειρά τους, θα βοηθήσουν τη Ρωσία να διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό κλίμα στη χώρα και να μετριάσει τις όποιες ανησυχίες σχετίζονται με το ενδεχόμενο «διαρροής» μαχητών.

Οι ΗΠΑ εντείνουν τις πιέσεις μέσω κυρώσεων στη Ρωσία

Κατά τη διάρκεια του δ’ τριμήνου, οι ΗΠΑ θα επεκτείνουν τις κυρώσεις στη Ρωσία, προσθέτοντας πιθανότατα Ρώσους αξιωματούχους και ρωσικές οντότητες στον κατάλογο των κυρώσεων λόγω των σχέσεών τους με την ανατολική Ουκρανία, τη Βενεζουέλα και το Ιράν. Η Ουάσινγκτον θα μπορούσε επίσης να βάλει στο «στόχαστρο» ρωσικές τραπεζικές δραστηριότητες και ξένες επενδύσεις σε ρωσικά ενεργειακά έργα.

Ένας πιθανός στόχος των ΗΠΑ το δ’ τρίμηνο είναι ο ρωσικός αγωγός φυσικού αερίου Nord Stream 2 προς τη Γερμανία. Η Πράξη για την Προστασία της Ευρωπαϊκής Ενεργειακής Ασφάλειας, αν περάσει από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, θα οδηγούσε σε επιβολή κυρώσεων στα επιχειρηματικά σχήματα που συμμετέχουν στην κατασκευή του αγωγού. Όμως δεδομένου ότι έχει ήδη ολοκληρωθεί περισσότερο από το 75% του Nord Stream 2, οι κυρώσεις των ΗΠΑ απλώς θα καθυστερούσαν το έργο, δεν θα το εκτροχίαζαν.

Ο βασικός παράγοντας στην όποια πιθανή καθυστέρηση θα είναι η Δανία –η μόνη χώρα που δεν έχει ακόμα επιτρέψει στη Ρωσία να κατασκευάσει τον αγωγό μέσα από την αποκλειστική οικονομική της ζώνη. Αν η Κοπεγχάγη δεν δώσει την έγκρισή της μέχρι τον Οκτώβριο, τότε η Ρωσία είναι απίθανο να ολοκληρώσει τον Nord Stream 2 μέχρι το τέλος του έτους, κάτι που θα αυξήσει το κόστος κατασκευής και θα εκθέσει τους συμμετέχοντες στο project σε αμερικανικές κυρώσεις. Όμως, ασχέτως του πότε θα συνδεθεί ο Nord Stream 2, η Ρωσία θα υιοθετήσει μια πιο διαλλακτική στάση προκειμένου να ανανεώσει την -υπό τη μεσολάβηση της ΕΕ- συμφωνία με την Ουκρανία για μεταφορά του φυσικού αερίου, προτού λήξει η τρέχουσα συμφωνία στο τέλος Δεκεμβρίου.

Διαρθρωτικές προκλήσεις

Εν μέσω της πανταχού παρούσας απειλής κυρώσεων και της ισχνής παγκόσμιας ζήτησης ενέργειας, η οικονομική ανάπτυξη της Ρωσίας θα μείνει στάσιμη αυτό το τρίμηνο. Ωστόσο, η Μόσχα μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση διότι έχει «θωρακίσει» το πλεόνασμα του προϋπολογισμού της, τα αποθέματα ξένου συναλλάγματος και τα επενδυτικά ταμεία της, ενώ ταυτόχρονα έχει διαφοροποιηθεί από τα τεράστια αποθέματα δολαρίου και έχει αυξήσει το μη δολαριακό εμπόριο με χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία. Όσο οι τιμές του πετρελαίου παραμένουν πάνω από τα 40 δολάρια το βαρέλι, η Ρωσία θα αποφύγει μια οξεία οικονομική κρίση το δ’ τρίμηνο.

Πολιτικά, η Ρωσία θα διαχειριστεί τις εσωτερικές διαφωνίες και τις διαδηλώσεις μέσω ενός συνδυασμού διαπραγμάτευσης με λιγότερο ακραίους διαδηλωτές, συνεργασίας με συστημικές αντιπολιτευτικές ομάδες όπως οι Κομμουνιστές και το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας, και καταστολής των πιο δυναμικών προσώπων της αντιπολίτευσης όπως είναι ο Αλεξέι Ναβάλνι. Αυτό θα δώσει στη Μόσχα τη δυνατότητα να αποφύγει τη μεγάλη αστάθεια στο εσωτερικό της και να επικεντρωθεί στην αντιπαράθεσή της με την Ουάσινγκτον.

Κλιμάκωση της στρατιωτικής συγκέντρωσης ΗΠΑ-Ρωσίας

Μετά την κατάρρευση της συνθήκης INF για τις πυρηνικές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία θα επιταχύνουν την ανάπτυξη και δοκιμή πυραύλων που προηγουμένως παραβίαζαν τη συνθήκη. Ωστόσο, οι χώρες δεν θα προχωρήσουν στην τοποθέτηση των πυραύλων αυτών το δ’ τρίμηνο, ενώ η Ρωσία απλώς θα αντιδράσει στην όποια ανάπτυξη αμερικανικών πυραύλων στην Ευρώπη ή την Ασία, αντί να επιδιώξει η ίδια να αναπτύξει δικούς της πυραύλους.

Εν τω μεταξύ, η απόφαση των ΗΠΑ να επεκτείνουν τη στρατιωτική τους παρουσία στην Πολωνία θα αναγκάσει τη Ρωσία να επιδιώξει τη δική της στρατιωτική συγκέντρωση, τόσο στο εσωτερικό όσο και στη γειτονική Λευκορωσία, θέτοντας έτσι σε αυξημένο επίπεδο συναγερμού της ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται στα σύνορα.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1700171/pos-paizei-h-mosha-to-harti-ths-strathgikhs-diafor.html

Ένοπλες Δυνάμεις, Διπλωματία και ΜΜΕ.

Από
anixneuseis
-
0

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Το Μάρτιο του ’87 καθώς άρχιζε να κλιμακώνεται η ελληνοτουρκική κρίση ο Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε στη Σόφια τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Κ. Παπούλια.  Βρισκόμασταν, ακόμη, σε καθεστώς ψυχρού πολέμου και η κίνηση αυτή του πρωθυπουργού προβλημάτισε και την τουρκική και την αμερικανική ηγεσία. Αυτή ήταν και η επιδίωξη. Κανείς δεν γνώριζε τι μπορεί να σήμαινε. Πριν κλιμακώσει στρατιωτικά την κρίση ο τότε πρωθυπουργός έκανε μια καλή αμυντική διπλωματική κίνηση. Προφανώς, θα προϋπήρξε συνεννόηση.

Επί ψυχρού πολέμου το ΚΚΕ είχε αναπτύξει με περισσή επιμέλεια τα Κινήματα Ειρήνης. Ήταν μια σοβιετική άσκηση αμυντικής διπλωματίας. Τα κινήματα αυτά δυσκόλεψαν πολύ την εγκατάσταση πυραύλων Πέρσινγκ και Κρούζ στην Ευρώπη κάτι που η Μόσχα τη δεδομένη στιγμή το χρειαζόταν.  Είρήσθω εν παρόδω πως οι τεράστιες οικονομικές αδυναμίες του σοβιετικού καθεστώτος άρχισαν να διαφαίνονται όταν ο Ρήγκαν ξεκίνησε τον Πόλεμο των Άστρων και η Ρωσία δεν μπορούσε να ανταποκριθεί.

Οι ειρηνευτικές αποστολές της χώρας, η συμμετοχή στα προγράμματα του ΝΑΤΟ με κράτη συνδεδεμένα με την Ατλαντική Συμμαχία, ακόμη και η δήλωση Γκλιγκόρωφ στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ότι η χώρα του δεν κινδυνεύει από στρατιωτική επέμβαση της Ελλάδας ήταν αποτέλεσμα στρατιωτικής διπλωματίας.

Για να έρθουμε στις μέρες μας η επιτήρηση του εναέριου χώρου της «Βόρειας Μακεδονίας» αλλά και οι τριμερείς με Κύπρο και Ισραήλ και Κύπρο και  Αίγυπτο αποτελούν μορφές στρατιωτικής διπλωματίας.    Ακόμη και η, εν εξελίξει ευρισκόμενη, νέα ελληνοαμερικανική συνεργασία αποτελεί μορφή στρατιωτικής διπλωματίας.

Η στρατιωτική διπλωματία είναι παρούσα και στην κρισιμότερη στιγμή μιας μάχης. Ο επικεφαλής των αμερικανών «12  Strong» στην ομώνυμη ταινία που περιγράφει αληθινή επιχείρηση, άσκησε στρατιωτική διπλωματία για να πείσει τον Αφγανό πολέμαρχο Αμπντούλ Ρασίντ Ντόστουμ  να τον ακολουθήσει στην κρισιμότερη μάχη πριν την κατάληψη της Μαζάρ ι Σαρίφ. Ο Αφγανός χολώθηκε διότι αντίπαλός του στρατηγός στην ίδια Βόρεια Συμμαχία με τη συνεργασία, επίσης, αμερικανών θα καταλάμβανε πρώτος την πόλη.

Στόχος των Ενόπλων Δυνάμεων είναι να προασπίσουν την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας. Και αν καταφέρουν να το κάνουν με διπλωματία τόσο το καλύτερο.

Γι αυτό η πρωτοβουλία της αρμόδιας υπηρεσίας του ΥΠΑΜ σε συνεργασία με την ΑΔΙΣΠΟ, (Ανωτάτη Διακλαδική Σχολή Πολέμου), εδώ στη Θεσσαλονίκη,  να πραγματοποιήσουν ενημερωτικές συζητήσεις γι αυτό το θέμα στο πλαίσιο της ΔΕΘ ήταν εξαιρετική.

Βεβαίως, η στρατιωτική διπλωματία δεν μπορεί να εμπλέκεται ούτε να δημιουργεί προβλήματα στην διπλωματία του ΥΠΕΞ. Λειτουργεί σε συνεννόηση με το κατ εξοχήν αρμόδιο υπουργείο. Χρειάζεται, όμως, να υπάρξει ως ξεχωριστός κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο κόσμος εξελίσσεται και απαιτείται καλή γνώση του αντικειμένου που επιτελούν φορείς, όπως οι Ένοπλες Δυνάμεις.

Καλή γνώση χρειάζεται και στη διαχείριση των Μέσων Ενημέρωσης, εγχώριων και διεθνών αλλά και του διαδικτύου.

Θα ήταν αρχές του ’92 όταν ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΜΘ και δημοσιογράφος που άρχισε, ήδη, τις αποστολές σε περιοχές αστάθειας στα Βαλκάνια είχα απευθυνθεί στο Γ! Σ.Σ. και παρακάλεσα να μας κάνουν ορισμένα σεμινάρια για το τι μπορεί να αντιμετωπίσουν οι δημοσιογράφοι στα βαλκανικά μέτωπα.

Μετά από αρκετό χρόνο μας απάντησαν θετικά αλλά δεν ήξεραν τι να μας διδάξουν. Δεν υπήρχε η σχετική γνώση. Μας μάθαιναν αυτά που θα έκανε σε μια τέτοια περιοχή ένας στρατιώτης αλλά, ευτυχώς, δεν τα αφομοίωσε κανείς. Ίσως, σήμερα, δεν θα ζούσε. Το status του δημοσιογράφου είναι πολύ διαφορετικό από του στρατιώτη στις γραμμές των αντιπαραθέσεων.

Σήμερα, έχει συσσωρευτεί η σχετική γνώση και γίνονται ολόκληρα σεμινάρια για το πώς αντιμετωπίζονται τα Μέσα Ενημέρωσης.

Πιστεύω πως και ο κλάδος της πληροφορικής βρίσκεται σε ανάπτυξη στον ελληνικό στρατό. Διότι είναι απολύτως αναγκαίος.

Μια από τις πιο μυστικές αποστολές που διεξήγαγαν οι αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο Πακιστάν, καθώς κυνηγούσαν τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα ήταν η επιχείρηση δολοφονίας του Οσάμα Μπίν Λάντεν. Προφανώς, θα έλαβαν όλα τα μέτρα ασφαλείας και μυστικότητας.

Και όμως! Ένας πολίτης είδε το αμερικανικό ελικόπτερο να πετά στο Αμποταμπάντ, μια περιοχή στην οποία ήταν απίθανο να συμβεί κάτι τέτοιο εκείνη την ώρα, το κατέγραψε με την κάμερα του κινητού του και το ανήρτησε στο Twitter.

Υπο προϋποθέσεις, θα μπορούσε κάποιος της Αλ Κάιντα να το δει και η αμερικανική επιχείρηση να αποτύχει.

Το συμπέρασμα είναι ότι το διαδίκτυο αποτελεί έναν χαοτικό ανεξέλεγκτο χώρο μέσω του οποίου μπορεί να γίνει οποιαδήποτε προπαγάνδα, να χειραγωγηθεί η κοινή γνώμη του αντιπάλου (έχω την εντύπωση ότι ο δικός μας αντίπαλος, εν πολλοίς, το έχει επιτύχει) και να έχει επίδραση, ακόμη, και στο ηθικό ενός στρατεύματος.

Παρά την ανάπτυξη των υπηρεσιών ενημέρωσης στο υπουργείο άμυνας, στο χώρο του διαδικτύου υπάρχει μεγάλο κενό το οποίο δεν εμφανίζεται, μόνο, στον ελληνικό στρατό. Η σχετική αδυναμία είναι παγκόσμια. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα  λεγόμενα fake news.

Και εδώ χρειάζεται στενή παρακολούθηση και γνώση πρώτης γραμμής. Ίσως και διαμόρφωση ενός ξεχωριστού κλάδου.

Όλα αυτά, βεβαίως, είναι γνωστά στην ιεραρχία του στρατεύματος αλλά χρειάζεται η υπόμνησή τους και στην ελληνική κοινωνία για να γίνει σαφές πως ο πόλεμος δεν διεξάγεται με τις παραδοσιακές μεθόδους. Από δω εμείς, από κει εσείς και πολεμάμε. Σε υβριδικό επίπεδο, η Ελλάδα βρίσκεται, εδώ και καιρό, σε αντιπαράθεση με την Τουρκία.

Το πεδίο της μάχης είναι, βεβαίως, και πραγματικό αλλά, είναι και εικονικό. Ο αγώνας πρέπει να κερδηθεί και στα δύο.

06.10.19

 

 

Ο Ερντογάν χάνει τη λαϊκιστική του αύρα: Οι ήττες “εκτός” φέρνουν ήττες “εντός” και το τέλος μοιάζει κοντά

Από
anixneuseis
-
0

Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συμπεριφέρεται σαν μια γάτα, που την έχουν στριμώξει στη γωνία, όταν το θέμα περιστρέφεται γύρω από την περιφερειακή πολιτική: Ενεργεί με αγριότητα ​​και πλήρη αστάθεια, βάλλοντας τόσο κατά πραγματικών όσο και κατά φανταστικών εχθρών.

Οι ήττες εκτός συνόρων

Οι αντίπαλοί του είναι η ΕΕ (η Ιταλία, η Γαλλία, η Κύπρος και η Ελλάδα ειδικότερα, λόγω της “πείνας” του για μερίδιο από τους υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και της “δίψας” του, να μη χάσει θέση σε οποιοδήποτε τραπέζι διαπραγματεύσεων της ευρύτερης περιοχής), οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Στη γειτονική Συρία απειλεί με μια αιματηρή στρατιωτική επίθεση κατά των Κούρδων. Είναι σαφώς ανεπιθύμητος σε ομόθρησκες χώρες όπως η Αίγυπτος, ο Λίβανος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, λόγω της αδιαμφισβήτητης και αναλλοίωτης υποστήριξής του στη Χαμάς και στη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Στη Λιβύη, διεξάγει πόλεμο δι’ αντιπροσώπων (proxy war) κατά των κοσμικών μουσουλμάνων, του στρατάρχη Καλιφα Χαφτάρ, που θέλουν να εξαλείψουν μια ισλαμιστική κυβέρνηση, που εδράζεται στην Τρίπολη.

Σε περιόδους όπως αυτές, ο Ερντογάν ανέκαθεν αναζητούσε καταφύγιο “εντός των τειχών”, απολαμβάνοντας τη μεγάλη του δημοτικότητα. Αλλά μετά από 17 συνεχόμενα χρόνια στην εξουσία, έχοντας κερδίσει κάθε εκλογική αναμέτρηση, ο “σουλτάνος” δείχνει σημάδια κόπωσης. Και καθώς η χώρα συνεχίζει να αποτυγχάνει τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά, ο Ερντογάν δεν μπορεί πλέον να είναι αήττητος.

“Αυτός που κερδίζει την Κωνσταντινούπολη κερδίζει την Τουρκία” είναι το ρητό του Ερντογάν. Μπορεί να έχει δίκιο: η Κωνσταντινούπολη φιλοξενεί σχεδόν το 15% των 57 εκατομμυρίων ψηφοφόρων της Τουρκίας και αντιπροσωπεύει το 31% του ΑΕΠ της. Ο Ερντογάν ξεκίνησε το πολιτικό του ταξίδι με το να εκλεγεί δήμαρχος Κωνσταντινούπολης το 1994.

Στις 31 Μαρτίου, ένας μέχρι σήμερα ελάχιστα γνωστός υποψήφιος της αντιπολίτευσης, ο Εκρέμ Ιμάμογλου, κέρδισε την Κωνσταντινούπολη (όπου είναι εγγεγραμμένοι περισσότεροι από 11 εκατομμύρια ψηφοφόροι) με διαφορά μόλις 13.000 ψήφων. Ο Ερντογάν αμφισβήτησε το αποτέλεσμα και απαίτησε νέα ψηφοφορία, μόνο για να χάσει για δεύτερη φορά με διαφορά που ξεπέρασε τις 800.000 ψήφους. Έχασε τόσο την Κωνσταντινούπολη όσο και την Άγκυρα (εκεί κέρδισε από τον πρώτο γύρο ο επίσης υποψήφιος του CHP, Μανσούρ Γιαβάς), μετά από 25 χρόνια ισλαμιστικής κυριαρχίας.

Η πικρή ήττα του Ερντογάν ήρθε σε μια εποχή ανερχόμενων αντικυβερνητικών διαμαρτυριών, επικεντρωμένων κυρίως σε περιβαλλοντικά ζητήματα. “Το κύμα ειρηνικών διαδηλώσεων -οι μεγαλύτερες από τις συγκεντρώσεις του πάρκου Γκεζί, το 2013- υποδηλώνει μια νεοσυσταθείσα ζωτικότητα μεταξύ της αντιπολίτευσης, με ενδεχομένως βαθιές συνέπειες για τη δημοκρατία της Τουρκίας”, έγραψαν ο Σονέρ Τσααπτάι και ο Ντενίζ Γιουκσέλ, για το Washington Institute. “Αυτή η εδραίωση της εξουσίας, σε συνδυασμό με τις συχνές καταστολές των διαδηλωτών, άφησαν πολλούς στην αντιπολίτευση απογοητευμένους”.

Με 4,7 εκατομμύρια ανέργους και μια ανεργία που δεν λέει να σταματήσει να κινείται ανοδικά, με πληθωρισμό να περιστρέφεται γύρω στο 10% (αναλυτές εκτιμούν ότι τα επιφανειακά μέτρα του Ερντογάν δεν θα κρατήσουν πολύ το πληθωρισμό σε μονοψήφια νούμερα) και υψηλά χρεωστικά επιτόκια, η οικονομία της Τουρκίας δεν λειτουργεί καλά. Το εθνικό νόμισμα, η λίρα, ήταν ευμετάβλητο, μετά από μια σοβαρή κρίση πέρυσι.

Ο Ερντογάν βρίσκεται σε πόλεμο με τους Κούρδους της Τουρκίας, που ανέρχονται σε 15 εκατομμύρια περίπου. Πρόσφατα διόρισε κυβερνητικούς αξιωματούχους σε τρεις συντριπτικά κουρδικές επαρχίες στη νότια Τουρκία, αυξάνοντας τις εντάσεις μεταξύ της Άγκυρας και του νοτιοανατολικού Κουρδικού τομέα και υπονομεύοντας περαιτέρω την ήδη προβληματική δημοκρατική προοπτική της Τουρκίας.

Το δόγμα Ερμπακάν και η άνοδος του Ερντογάν

Θα ήταν ειρωνικό εάν ο Ερντογάν έχανε τη δύναμή του μετά τη μακρά σε έκταση ισλαμιστική κυριαρχία του. Ο Νετζμετίν Ερμπακάν, τον οποίο ο Ερντογάν συχνά χαρακτήρισε ως “μέντορα”, έγινε ο πρώτος Ισλαμιστής πρωθυπουργός της Τουρκίας το 1995, όταν κέρδισε το 21% των εθνικών ψήφων και υπέγραψε συμφωνία συνασπισμού με κεντροδεξιό κόμμα.

Το πολιτικό όραμα του Ερμπακάν χαρακτηριζόταν από έναν άκαμπτο ισλαμισμό βασισμένο σε μια αντι-δυτική, “αντι-ΕΕ” απομονωτική ρητορική, γνωστή ως “Εθνικό Όραμα” (Millî Görüş) – ένα παράξενο πολιτικό μείγμα, που τύγχανε βαθέως μίσους από την (τότε) ισχυρή στρατιωτική ηγεσία. Με σύνεση, ο Ερντογάν διαχώρισε εαυτόν από τον “δάσκαλό” του και εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή με έναν λιγότερο αυστηρό ισλαμιστικό λόγο. Ο ισλαμισμός του έπρεπε να είναι συμβατός με τη δυτική δημοκρατική κουλτούρα και τον καπιταλισμό, ή έτσι τουλάχιστον ισχυρίστηκε. Σε μια συνέντευξη του το 2000, είπε ότι είχε πετάξει από πάνω του για τα καλά την ταμπέλα του φίλα προσκείμενου στο Millî Görüş.

Ο Ερντογάν με τους κορυφαίους του – τους οποίους ο Ερμπακάν αποκαλούσε “τα άτακτα αγόρια μας” για την αποχώρησή τους από την ευθεία και στενή γραμμή- έκρινε ότι έπρεπε να παρουσιαστεί μια πιο φιλοδυτική ρητορική εάν οι Ισλαμιστές ήθελαν να έρθουν στην εξουσία. Αυτός ήταν ένας πολιτικός αγώνας μεταξύ των συντηρητικών Ισλαμιστών και της ρεφορμιστικής πτέρυγας.

Τα “άτακτα αγόρια” του τουρκικού Ισλάμ

Ο υπαρχηγός του Ερντογάν ήταν ο επί μακρόν σύντροφος, Αμπντουλάχ Γκιουλ. Μέσω μιας αμφιλεγόμενης βουλευτικής εκλογικής αναμέτρησης το 2007, ο Γκιουλ έγινε πρόεδρος με τότε πρωθυπουργό, τον Ερντογάν. Έτσι, ο Ερντογάν και ο Γκιούλ, έτρεξαν το πρόγραμμα μαζί, όπως έκαναν και οι Πούτιν και Μεντβέντεφ. Το 2009, ο Ερντογάν διόρισε τον Αχμέτ Νταβούτογλου, έμπιστο του Γκιουλ, ως υπουργό εξωτερικών και το 2014 πρωθυπουργό. Ο τρίτος άνθρωπος στο hall of fame του Ερντογάν ήταν ο λαμπρός οικονομολόγος, Αλί Μπαμπατζάν, ο οποίος έγινε υπουργός Οικονομικών.

Οι προδότες και ο πληγωμένος σουλτάνος

Και οι τρεις άντρες απογοητεύτηκαν από την ολοένα και πιο δεσποτική προσέγγιση του Ερντογάν απέναντι στη διακυβέρνηση. Τώρα στην πολιτική εξορία, δείχνουν σημάδια επιστροφής. Πέρυσι, αυτή η προοπτική ήταν απλώς ένα ακόμη θέμα για την πολιτική άμπελο της Άγκυρας, αλλά ξεπέρασε την απλή εικασία. Οι Γκουλ, Νταβούτογλου και Μπαμπατζάν εργάζονται μέρα και νύχτα για να ξεκινήσουν επίσημα την εκδοχή τους για ένα φιλικό προς την αγορά, φιλοδυτικό, φιλο-δημοκρατικό πολιτικό κόμμα (ή δύο κόμματα).

Ο Ερντογάν απείλησε ότι θα καταβάλουν υψηλό τίμημα για την “προδοσία” τους και ισχυρίστηκε ότι ένα νέο κόμμα (ή κόμματα) θα σήμαινε “διάσπαση του ummah” (τουρ. Ümmet, γενικώς σημαίνει κοινότητα. Στο Κοράνι χρησιμοποιείται ως όρος για όλους τους Ισλαμιστές. Πολιτικώς χρησιμοποιείται για να περιγράψει όλους τους τουρκικούς λαούς). Αν ξεκινήσει το νέο κόμμα, θα είναι το έκτο ισλαμικό κόμμα στην πολιτική ιστορία της Τουρκίας, με αυτό του Ερντογάν να αναδεικνύεται το μοναδικό επιτυχημένο πείραμα.

Το πόσο δημοφιλές θα είναι το “νέο κόμμα” προς το παρόν προσφέρεται για στοιχηματισμό και εικασίες, με τα πάντα να είναι ανοιχτά. Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν, υποστηριζόμενο από το υπερεθνικιστικό Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος (ΜΗΡ), του ηγέτη των Γκρίζων Λύκων, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, φαίνεται να είναι σε θέση να δώσει το 50% συν μία ψήφο, που χρειάζεται ο “σουλτάνος” για να επανεκλεγεί στις προεδρικές εκλογές του 2023. Το “νέο κόμμα” θα προσπαθήσει να του πριονίσει τα όνειρα όσο ταχύτερα γίνεται, με σκοπό να κερδίσει ένα μερίδιο της συντηρητικής βάσης ψηφοφόρων του. Οι παρατηρητές ορθώς πιστεύουν ότι το “νέο κόμμα” θα προσελκύσει περισσότερο τους “διανοούμενους συντηρητικούς”, ενώ το κόμμα του Ερντογάν θα συνεχίσει να στοχεύει τους λιγότερο μορφωμένους και πιο φανατικά ισλαμιστές.

Ακόμη και αν το “νέο κόμμα” κέρδιζε μερικές μόνο μερικές εκατοστιαίες μονάδες από τον Ερντογάν, μπορεί να είναι η αρχή του τέλους για αυτόν.

Πέτρος Κράνιας/ capital.gr

Aνάλυση: Ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ στην Αθήνα

Από
anixneuseis
-
0
  ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ  

Η εμβάθυνση της διμερούς στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ και η επωφελής και για τις δυο χώρες σύμπλευση στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο, βρίσκονται στο επίκεντρο της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα που αρχίζει σήμερα.

Με δεδομένο το συγκεχυμένο σκηνικό εξουσίας στην Ουάσιγκτον το τελευταίο διάστημα, ο Μάικ Πομπέο αποτελεί τον κύριο, αν όχι τον μόνο, σταθερό πυλώνα άσκησης εξωτερικής πολιτικής, αν και το ενδεχόμενο αποχώρησής του από την ηγεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για να διεκδικήσει την εκλογή του στη Γερουσία, στην πολιτεία του Κάνσας, αναπόφευκτα γεννά μια αβεβαιότητα.

Σε κάθε περίπτωση, η επίσκεψη του επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας πραγματοποιείται σε ένα πολύ θετικό περιβάλλον με εξαιρετικές προοπτικές.

Η ολοκλήρωση της διμερούς αμυντικής συμφωνίας επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα έχει κάνει μια ξεκάθαρη επιλογή και μάλιστα σε διακομματικό επίπεδο – η συμφωνία προετοιμάστηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – κάτι που διευκολύνει σημαντικά τους μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς των ΗΠΑ. Ωστόσο, δεν δικαιολογούνται υπεραισιοδοξία ή αυταπάτες.

Η Ουάσιγκτον δεν θα παρέμβει ποτέ στον βαθμό που θα επιθυμούσε η Αθήνα, σε μια απευκταία ελληνοτουρκική σύρραξη. Ούτε μια δημόσια δήλωση ή επιστολή του υπουργού Εξωτερικών της υπερδύναμης μπορεί να διασφαλίσει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Είναι ευπρόσδεκτη και προφανώς θα ληφθεί υπόψη από τρίτους, αλλά μέχρις εκεί.

Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηριχθεί ότι το περιβάλλον έχει επιδεινωθεί, υπό την έννοια ότι η ένταση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις έχει περιορίσει τη δυνατότητα αποτελεσματικής παρέμβασης της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα.

Χρήσιμη η ρητορική, ή ακόμη και οι συμβολισμοί, αλλά σημασία έχει η ουσία. Και εδώ η αυξημένη παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στην ελληνική επικράτεια, η παροχή αμερικανικής τεχνογνωσίας, και η πιθανή παραχώρηση μεταχειρισμένων αμερικανικών οπλικών συστημάτων στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, είναι κινήσεις που ενισχύουν την ελληνική πλευρά και συμβάλλουν στην αποκατάσταση ανισορροπιών.

Η εξίσωση δεν περιλαμβάνει μόνο το Αιγαίο και την Κύπρο. Οι ΗΠΑ αποδίδουν τεράστια σημασία στον σταθεροποιητικό ρόλο που διαδραματίζει πλέον η Ελλάδα στα Βαλκάνια μετά και τη συμφωνία των Πρεσπών. Η αυξημένη κινητικότητα και διείσδυση της Ρωσίας στην περιοχή έχει φέρει και πάλι τη νοτιοανατολική Ευρώπη στο προσκήνιο των αμερικανικών σχεδιασμών, μια διάσταση που, καλείται να αξιοποιήσει η Αθήνα.

Τέλος, Ελλάδα και ΗΠΑ «συνδέονται» και μέσα από την αμερικανική στήριξη στο τριμερές σχήμα συνεργασίας της Ελλάδας με το Ισραήλ και την Κύπρο, έστω και αν αυτό βρίσκεται το τελευταίο διάστημα σε φάση στασιμότητας λόγω του παρατεταμένου κενού εξουσίας στο Ισραήλ. Ο Μάικ Πομπέο συμμετείχε στην τριμερή συνάντηση Τσίπρα – Αναστασιάδη – Νετανιάχου, τον περασμένο Μάρτιο στην Ιερουσαλήμ, έστω και αν το έκανε πρωτίστως για να στηρίξει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό λίγο πριν τις εκλογές που ακολουθούσαν λίγες εβδομάδες αργότερα.

Η εμβάθυνση της ελληνοϊσραηλινής συνεργασίας, που έχει την ενθάρρυνση της Ουάσιγκτον, εξελίσσεται και σε επίπεδο διασποράς, καθώς η ελληνοαμερικανική κοινότητα συνεργάζεται πολύ στενά με την αμερικανοεβραϊκή, μια διάσταση που δεν μπορεί να αγνοήσει κανένας πολιτικός και των δυο κομμάτων στις ΗΠΑ.

“Καθημερινή”

Προσφυγικό-Μεταναστευτικό: Μια γεωπολιτική θεώρηση

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης

Ήδη το Προσφυγικό, που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αφυπνίστηκε και μετονόμασε Μεταναστευτικό, μετά από τρεις μήνες αδράνειας, εκπέμποντας μηνύματα αντίστοιχα εκείνων των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προς τα εγκληματικά κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων, καθίσταται μείζον εθνικό ζήτημα για την Ελλάδα.

Δηλαδή εκτός των άλλων, ακριβώς επειδή δοκιμάζονται τα αντανακλαστικά του συστήματος έγκαιρης προειδοποιήσεως και άμυνας της πατρίδας μας με τις επιχειρήσεις αυτές, που είναι αδύνατον να γίνονται χωρίς το συντονισμό στελεχών του τουρκικού κράτους, που σχεδιάζουν και τις αντίστοιχες στρατιωτικές αποβατικές επιχειρήσεις εναντίον των ίδιων νησιών όπου αποβιβάζονται οι αλλοδαποί, το όλο ζήτημα εκ των πραγμάτων αποτελεί μια απειλή κατά της εθνικής μας ασφάλειας.

Το ίδιο απειλή κατά της δημογραφικής αλλοίωσης του πληθυσμού της Ελλάδας είναι η συνεχής είσοδος μουσουλμάνων στην πατρίδα μας, με αποτέλεσμα, ακριβώς επειδή η Ευρώπη έχει πάρει τα μέτρα της και δεν επιτρέπει τη μετάβασή τους στις ευρωπαϊκές χώρες, σε λίγα χρόνια ένας πληθυσμός μουσουλμάνων με πολύ μικρότερο ηλικιακό μέσο όρο από τον πληθυσμό της Ελλάδας να τείνει να υπερσκελίσει τους Έλληνες κατοίκους αυτής της χώρας.

Είναι κι αυτό μια απειλή εθνικής ασφάλειας για την πατρίδα μας, δεδομένης της βούλησης του Ερντογάν να αποτελέσει η Τουρκία την ηγέτιδα δύναμη των μουσουλμάνων όλου του κόσμου, πόσο μάλλον των αδύναμων αυτών ανθρώπων που καταφεύγουν στην πατρίδα μας.

Ο Ερντογάν και το τουρκικό κράτος γνωρίζουν πόσο χρήσιμοι θα τους είναι γενικώς αλλά και ειδικώς οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα.

Γενικώς για να αποτελούν μοχλό πίεσης αλλά και πολιτικής παρέμβασης αύριο που θα αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου, μαζί με τους μουσουλμάνους της Θράκης και τους υπό δημιουργία ψευδομακεδόνες της μιας και μοναδικής Μακεδονίας, που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής επικράτειας.

Ειδικώς, σε περίοδο ελληνοτουρκικής κρίσης – και δεν προχωράω παραπέρα.

Πάμε τώρα σε μια άλλη θεώρηση του φαινομένου.

Ο ελλαδικός χώρος, η Βαλκανική και η Ανατολία αποτέλεσαν από τις αρχές του 19ου αιώνα διελκυστίνδα μεταξύ Ρωσίας από τη μια πλευρά και της Αγγλίας-Γαλλίας από την άλλη. Η Ρωσία είχε στο χέρι ένα χαρτί που της έδινε προτεραιότητα στην περιοχή έναντι των αντιπάλων της σ’ αυτήν τη διελκυστίνδα άσκησης επιρροής. Αυτό ήταν οι ορθόδοξοι πληθυσμοί – Έλληνες, Βούλγαροι, Αρμένιοι και Ασσύριοι.

Μάλιστα, όταν η Ρωσία αντιλήφθηκε ότι όταν ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος, ακόμα και κατά τη Βαυαροκρατία, οι Άγγλοι ήταν αυτοί που ασκούσαν επιρροή στην Ελλάδα, αφού τόλμησαν να επιβάλουν τη σύλληψη και τη φυλάκισή ακόμα και του ίδιου του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα, στράφηκε προς τους Βουλγάρους, «μπολιάζοντάς» τους με τον πανσλαβισμό. Ακόμα και σ’ αυτήν τη διαδικασία, η Μόσχα χρησιμοποίησε ως εργαλείο την Ορθοδοξία, δημιουργώντας τη Βουλγαρική Εξαρχία, μέσω της οποίας διεκδίκησε τον έλεγχο της Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης.

Τότε η Ορθοδοξία στη νεόκοπη Ελλάδα διώχτηκε από τους Βαυαρούς, υπό  την καθοδήγηση των Άγγλων, ενώ ιδρύθηκε και η αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, που ήταν απολύτως ελεγχόμενη απ’ αυτούς.

Η Ρωσία μπορεί να «έχασε» τους ορθοδόξους του νεόκοπου ελληνικού κράτους, συνέχισε όμως να ασκεί επιρροή στους ορθοδόξους Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κυρίως σ’ εκείνους της Ανατολίας, λόγω γεωγραφικής γειτνίασης.

Δεν είναι τυχαίο που το 1878, μετά την παραχώρηση των επαρχιών Καρς και Αρνταχάν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη Ρωσία, με βάση τις αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου, το ρωσικό κράτος έπεισε περίπου 50.000-60.000 Έλληνες του Πόντου να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να εγκατασταθούν εκεί. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της επιρροής που ασκούσε η Ρωσία στους ορθόδοξους Έλληνες της Ανατολίας.

Και αυτό ήταν το «λάθος» τους.

Γιατί μπορεί τη Γενοκτονία των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων της Ανατολίας να την σχεδίασαν οι Νεότουρκοι και να την εκτέλεσαν οι ίδιοι με την καθοδήγηση των Γερμανών από το 1914 μέχρι το 1918, όμως το αποτρόπαιο έργο τους το αποτελείωσαν οι κεμαλικοί, από το 1919 μέχρι το 1923, με την ανοχή αν όχι την καθοδήγηση των Άγγλων, των Γάλλων, των Ιταλών και των Μπολσεβίκων, οι οποίοι ήσαν επίσης διώκτες των χριστιανών.

Άρα, μια Τουρκία χωρίς χριστιανούς ήταν μια βολική μουσουλμανική Τουρκία για τη Δύση, αφού ήταν περίπου αδύνατον να συμπορευθεί έστω και με την κομουνιστική Ρωσία.

Από το 1991 που ξεκίνησε η επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» μέχρι σήμερα, σχεδιασμένα ή όχι γίνεται μια εθνοκάθαρση των χριστιανών του Ιράκ. Από το 8,5% του πληθυσμού το 1987, σήμερα αποτελούν μετά βίας το 1,2% (στοιχεία του 2014). Άρα το Ιράκ, μια χώρα στην οποία οι Ασσύριοι χριστιανοί, ένας από τους λαούς με τον αρχαιότερο πολιτισμό στον κόσμο, κινδυνεύουν με εξαφάνιση, ήταν βασικός κορμός της ύπαρξής του, σήμερα τείνει να γίνει μια καθαρά μουσουλμανική χώρα, σιιτών και σουνιτών.

Στη Συρία οι χριστιανοί, Ελληνορθόδοξοι, Ασσύριοι και Αρμένιοι, το 1920 αποτελούσαν το 25% του πληθυσμού της, ενώ το 2009 έπεσαν στο 10%.  Σήμερα, μετά τον οκταετή πόλεμο και τη μάστιγα του ISIS αλλά και της Τουρκίας στις επαρχίες Ιντλίμπ, Αφρίν και Αλ Μπαμπ, ο πληθυσμός είναι πολύ πιο κάτω, χωρίς να υπάρχουν ακριβή στοιχεία για το θέμα αυτό.

Στην Κύπρο οι Έλληνες ορθόδοξοι μέχρι το 1974 αποτελούσαν το 81% του πληθυσμού του νησιού και οι μουσουλμάνοι το 18%. Σήμερα πλέον κατέχουν το 37% του νησιού και με τους εποίκους αλλά και τους «πρόσφυγες» που στέλνει στις ελεύθερες περιοχές το τουρκικό κράτος και παρακράτος και οι οποίοι –ώ του θαύματος– είναι όλοι τους σουνίτες μουσουλμάνοι, έχουν ανεβάσει τα ποσοστά τους στο σύνολο του πληθυσμού. Αν λάβουμε δε υπόψιν τις απειλές του Ακάρ και του Ερντογάν, αλλά και τον διαχρονικό «ύπνο» της Αθήνας, υπάρχει κίνδυνος και η Κύπρος να γίνει ένα μουσουλμανικό νησί.

Πάμε τώρα και στην Ελλάδα.

Ναι, οι Έλληνες είναι «απείθαρχοι», και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αντλούν δύναμη και έχουν ως παραδείγματα τις ηρωικές μορφές των αγώνων του έθνους και της Ορθοδοξίας.

Άσε που υπάρχει και συμπάθεια προς την ομόδοξη Ρωσία.

Είναι λογικό να σκέφθηκαν όσοι ανέχθηκαν –αν δεν σχεδίασαν και υποστήριξαν– την εξόντωση, γενοκτονία, εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου, της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου, της Τενέδου και της Κύπρου, των Αρμενίων της Ανατολίας, των Ασσυρίων της Ανατολίας, του Ιράκ και της Συρίας και των ελληνορθοδόξων της Συρίας, ότι ίσως να τους βόλευε μια μουσουλμανική Ελλάδα.

Όσο για εκείνους που βαυκαλίζονται ότι δεν χάνεται ένα έθνος με τόση ιστορία, όπως το ελληνικό, τους καλώ να σκεφθούν την κατάληξη που έχουν οι Ασσύριοι, ένα επίσης ιστορικό έθνος, που τείνουν να εξαφανιστούν, ενώ αριθμούσαν εκατομμύρια πριν από έναν αιώνα.

Να αφυπνιστούμε και να προστατέψουμε το ελληνικό κράτος, που αποτελεί την ανώτερη συλλογική οργάνωση του ανθρωπίνου γένους, γιατί μόνο αυτό μπορεί να προστατέψει τον ελληνισμό.

Και ας αρχίσουμε από την προστασία των συνόρων μας έναντι πάντων.

pontos-news.gr

Η σημασία της αμερικανικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη

Από
anixneuseis
-
9

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα αποσκοπεί στην υπογραφή της νέας συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ η οποία συμπεριλαμβάνει και την εγκατάσταση αμερικανικής στρατιωτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη. Ο υπουργός Άμυνας κ. Παναγιωτόπουλος υπεραμυνόμενος της συμφωνίας είχε διατυπώσει σε πρόσφατη συνέντευξή του (Καθημερινή 22/9/2019) την άποψη σύμφωνα με την οποία μετά την υπογραφή της «όποιος απειλήσει το συμφέρον της Ελλάδας, ταυτόχρονα θίγει και το συμφέρον των ΗΠΑ». Συμπίπτουν όμως πάντοτε τα συμφέροντα των δύο κρατών ιδιαίτερα σε μια ακριτική περιοχή όπως αυτή της Αλεξ/πολης και της Θράκης ευρύτερα;

Τον Σεπτέμβρη του 1995, ο τότε υφυπουργός Άμυνας Νίκος Κουρής, με αφορμή τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς εναντίον των Σέρβων που διαμόρφωσαν τους επιδιωκόμενους από τη Δύση συσχετισμούς στη Βοσνία, προέτρεπε τους μαθητές της Σχολής Εθνικής Άμυνας να εξετάσουν «το νέο ρόλο του ΝΑΤΟ σε επιχειρήσεις επιβολής ή διατήρησης της ειρήνης και τις τυχόν συνέπειες που θα έχει αυτή η μετεξέλιξή του σε ενδεχόμενη κρίση στο Αιγαίο ή άλλες περιοχές του εθνικού μας χώρου»  Ακριβώς περί αυτού πρόκειται σήμερα: Δηλαδή, ποιος θα είναι ο ρόλος της αμερικανικής βάσης που θα εδρεύει στην Αλεξ/πολη στο ενδεχόμενο μιας ελληνοτουρκικής κρίσης που θα αγγίξει και τη Θράκη; Σε αυτή την περίπτωση θα ταυτίζονται τα ελληνικά με τα αμερικανικά συμφέροντα; Διότι η Τουρκία υπερέχει γεωπολιτικά σημαντικά της χώρας μας, είναι το εφαλτήριο προς την Εγγύς και τη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο αλλά και στην Κεντρική Ασία  λόγω και της κοινής καταγωγής με τους λαούς της, γιαυτό η Ουάσινγκτον αγωνιά να προσεταιριστεί εκ νέου την Άγκυρα με κάθε τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώην ναύαρχος του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, που υπηρέτησε και στο ΝΑΤΟ, ο Ελληνοαμερικανός Τζέιμς Σταυρίδης, σε κείμενό του στο Πρακτορείο Bloomberg, ισχυρίστηκε ότι «η απώλεια της Τουρκίας για τον υπερατλαντικό κόσμο θα αποτελούσε ένα γεωπολιτικό λάθος με σχεδόν επικές διαστάσεις».

Ο ισχυρισμός που προβάλλεται για να εφησυχάσει τον πληθυσμό της περιοχής και υποστηρίζει ότι με την εγκατάσταση στρατιωτικής βάσης στο λιμάνι «θα θωρακιστεί η Αλεξ/πολη και η ακριτική περιοχή μας θα αισθάνεται περισσότερο ασφαλής», δεν ευσταθεί. Διότι η Αλεξ/πολη μεταβάλλεται σε επιλεγμένο στόχο στα πλαίσια της αντιπαράθεσης ΗΠΑ – Ρωσίας, ιδιαίτερα στην περίπτωση ανάφλεξης στην Ουκρανία αλλά και σε ενδεχόμενο κλείσιμο των Στενών από τη σύμμαχο της Ρωσίας, Τουρκία. Κυρίως, όμως, διότι στην περίπτωση υποκινούμενης όξυνσης στη Δυτική Θράκη, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει την αντίδραση της αμερικανικής δύναμης που θα εγκατασταθεί στην Αλεξ/πολη. Είναι εντελώς λανθασμένη η άποψη που ισχυρίζεται ότι η δύναμη θα υπερασπιστεί την εδαφική ακεραιότητα της περιοχής, όπου εδρεύει, εναντίον άλλης νατοϊκής δύναμης. Αντίθετα, μπορεί σε περίοδο ελληνοτουρκικής κρίσης να αξιοποιηθεί από την Ουάσινγκτον ως μέσον επιβολής των επιθυμητών της συσχετισμών ανάμεσα στις δύο χώρες. Ποιος μπορεί να αποκλείσει σε αυτή της περίπτωση την επαναχάραξη των συνόρων στη Θράκη με τις μετακινήσεις πληθυσμών ώστε να δημιουργηθούν ομοιογενείς εθνικά πληθυσμοί; Δεν πρόκειται για σενάριο φαντασίας:

Την 15η Οκτωβρίου 1995 η εφημερίδα «Βήμα» αποκάλυψε ότι υπήρξε «σχέδιο του ΝΑΤΟ για αυτονόμηση της Θράκης», δηλ. αξιωματικοί του ΝΑΤΟ, χωρίς την συμμετοχή Ελλήνων αξιωματικών, για να παραμείνει μυστική η πρόθεση τους, σε «επιτελική άσκηση επί χάρτου» τον Ιούλιο του 1995 εξέτασαν την «μερική αυτονόμηση της Δυτική Θράκης». Σχεδίαζαν «σενάριο σύρραξης» που θα μετείχε ο συμμαχικός παράγοντας για την «διευθέτηση της κρίσης» που θα έχει ξεσπάσει στην Νότιο Βαλκανική, ώστε να μετακινηθούν πληθυσμοί για να δημιουργηθούν ομοιογενείς φυλετικά ζώνες και για να προταθεί ειρήνη στην οποία θα περιλαμβάνεται η «μερική αυτονόμηση» της Θράκης.

Την προηγουμένη του δημοσιεύματος, κατά το βραδινό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Αντέννα, ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής του πανεπιστημίου Χάουαρντ Ν. Σταύρου άφησε άναυδους τους Έλληνες τηλεθεατές όταν ανακοίνωνε ότι στην Αμερική από μακρού χρόνου, επιστήμονες, πολιτικοί και στρατιωτικοί που ανήκαν σε διάφορους πολιτικο-πολεμικο-οικονομικούς ομίλους, συσκέπτονται, μελετούν και αποφασίζουν αποσταθεροποιητικά σενάρια για την Ελλάδα. Τα σενάρια αυτά ήταν η αντίδραση της Ουάσινγκτον στα σχέδια για τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξ/πολης που θα μετέφερε ρωσικό αέριο στο λιμάνι της Αλεξ/πολης και εκείθεν στις αγορές της Δύσης. Γιαυτό και ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Τζέημς Μπέηκερ σε άρθρο του στην εφημερίδα «Los Angeles Times» είχε υποστηρίξει τότε πως «η Ελλάδα πρέπει να τιμωρηθεί εφόσον θα παρεκτραπεί».

Ας μη ξεχνάμε την “ευαισθησία” που επιδεικνύουν ιστορικά οι ΗΠΑ στις μειονότητες ως όχημα εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους. Η διακήρυξη των 14 σημείων του Γούντροου Ουίλσον μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για τη μεταπολεμική ειρήνη, που αναφέρονταν στην αυτοδιάθεση των λαών, αποσκοπούσε ουσιαστικά στη διάλυση των αποικιακών αυτοκρατοριών της Βρετανίας και της Γαλλίας ώστε να δυνηθεί το αμερικανικό κεφάλαιο να διεισδύσει στις αγορές τους. Ούτε θα πρέπει να υποτιμούμε τις αποδεδειγμένες διπλωματικές ικανότητες του Αμερικανού πρέσβη Τζέφρι Πάιατ: Όταν μετέβη ως πρέσβης στο Κίεβο η Ουκρανία ήταν ένα ενιαίο κράτος, Ουκρανοί και ρωσόφωνοι ζούσαν μαζί ειρηνικά. Όταν αποχώρησε για να έλθει στην Αθήνα η Ουκρανία είχε διασπαστεί, ο εμφύλιος ακόμη μαίνεται αλλά ο σκοπός έχει επιτευχθεί. Το Κίεβο έχει περιέλθει στην επιρροή των ΗΠΑ.

Όμως η εγκατάσταση της στρατιωτικής βάσης στο λιμάνι θα έχει και σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις. Διότι θα αμφισβητήσει τον εμπορικό χαρακτήρα του λιμένα, θα αναιρέσει την ολόπλευρη και τη μέγιστη δυνατή αξιοποίησή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι όπως γνωστοποιήθηκε, η ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού Λιμένος Αλεξ/πολης, ο οποίος ήταν ο πρώτος που είχε προγραμματιστεί να ιδιωτικοποιηθεί, θα “παγώσει” μετά την υπογραφή της συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ. Διότι μετά την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΘ, στην οποία παρεισέφρησαν και ρωσικά κεφάλαια, οι ΗΠΑ θέλουν τον πλήρη έλεγχο του λιμένα. Τι σημαίνει αυτό; Στα πλαίσια του ανταγωνισμού ΗΠΑ – Ρωσίας, θα είναι δυνατή η ελεύθερη χρησιμοποίηση του λιμένα από τους “εχθρούς” των ΗΠΑ; Ασφαλώς όχι. Δεν θα μειωθεί σημαντικά ο όγκος των προσδοκώμενων εμπορευματικών μεταφορών; Ήδη μια πρώτη συνέπεια που πληρώνει η περιοχή και το λιμάνι είναι ο αποκλεισμός των ρωσικών σιδηροδρόμων από την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και η ανάθεσή της στην ιταλική Ferrovie. Διότι η Ρωσία έχει γεωπολιτικά συμφέροντα να παρακάμψει δηλαδή τα Στενά στις θαλάσσιες μεταφορές, γεγονός που και το λιμάνι θα εκτόξευε εμπορικά αλλά και ο σιδηροδρομικός άξονας Αλεξ/πολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων που απαξιώνεται καθημερινά θα είχε αξιοποιηθεί αναζωογονώντας την ενδοχώρα. Η Αλεξ/πολη και η Θράκη δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να εμπλακούν στην αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ρωσίας.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

3-10-2019

Is America Still “First”?

Από
anixneuseis
-
0

By October 4, 2019

Donald Trump, photo by Gage Skidmore via Flickr CC

BESA Center Soft Power Report #2, October 4, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: In the third year of Donald Trump’s presidency, the US continues to suffer from a negative global image. The world views Chinese and Russian leadership more favorably than that of the US. This seems to be a continuation of the instant, worldwide negative response – even panic – that followed Trump’s victory in 2016. The most negative attitudes were shown among the “Western democracies” while in non-democratic states the US scored much better.

Forbes‘s World’s Most Powerful People Index of 2019

Unlike Obama during his first term in 2009-12, Donald Trump was ranked by the Forbes Index as only third among the world’s most powerful leaders. China got first place with Xi Jinping; second place went to Vladimir Putin. Trump  has not made any headway on this index since 2017.‫

The Index’s global approval rating of US leadership for 2019 ‫showed Trump at  the lowest level for any of the past three US presidents. His low rating could have implications for US soft power and cost billions in US trade around the globe. While it’s not yet clear whether Trump’s “America First” foreign policy is a success or a failure, it may have opened the door for China and Russia to increase their global influence. In 2019, the US leadership rating hit a record low of
30%.

The Gallup Rating of World Leaders Index of 2019

Adults across 133 countries rated the “performance of US leadership” at 31%. More than 130 countries and areas assessed US leadership during Trump’s second year in office compared to that of Germany, China, and Russia. The Index shows a continued decline in Trump’s global positioning around the world.

The 2019 Global Peace Index: “Confidence in US leadership and US influence”

The 2019 Global Peace Index showed that confidence in Trump as a leader has dropped‫ and that there is more confidence in Russian, Chinese, and German leadership than in American. In addition, it showed a belief that the “US has become less peaceful over the past year” (it dropped to 128 out of 163). A growing number of people around the world see “US power and influence as a major threat” to their country, which is linked with negative attitudes toward Trump and the US as a whole, according to surveys conducted in 22 nations since 2013. Forty-five percent of surveyed nations “see US power and influence as a major threat,” up from 38% (it was 25% in 2013, during Obama’s administration). The increase in people who see America as a threat “has occurred alongside declines in the shares of people who say they have confidence in the US.” The US is still ranked as less of a global threat than climate change (67%), ISIS (62%), and cyber-attacks (61%).

The US’s relative role in the world

In the Gallup index of 2019, respondents were asked to rank seven major countries on whether they are “playing a more important, less important, or as important role in the world compared with 10 years ago.” China won:  70% across 25 countries said it “plays a more important global role than it did a decade ago.” The US falls in the middle: roughly similar medians say a) it is as important as it was 10 years ago, and b) its importance has grown.

U.S. Global Image Index (2019)

America’s global image is moving from “complicated” to “very negative.” More countries prefer the US as the world’s leading power over China, but at the same time, many people are frustrated about America’s role in the world and say “they have little confidence in President Donald Trump to do the right thing in world affairs” (according to a new Pew Research Center survey of 25 nations.) “Western Europeans states don’t accept Trump” and have “strikingly negative views” of him, according to the survey. Britain, Germany, France, and Spain had little confidence in President George W. Bush, but have even less in Trump. More Western Europeans now say the “US government does not respect the personal freedoms of its people” (a median of 57%). According to the Index, the decline began “after the National Security Agency’s spying controversy during the Obama administration.”

Pew’s America’s International Image poll (2018-2019)

The international image of the US remains very low, and more people now say that “bilateral relations with the US have worsened, rather than improved, over the past year.” There is a widespread perception that the Trump administration “does not consider the interests of other countries when making foreign policy decisions.” Very few respondents agreed that the US is “stepping up more to solve international problems.”

Gallup’s US’s Domestic Image vs. International Image Index

With regard to the US’s global positioning, Americans are considered to “see the opposite” of what the rest of the world does. Only fifty-eight percent say the US is rated “very or somewhat favorably in the world’s eyes,” but most believe that Americans’ perception of their country’s image in the world is at its “best since 2003.”

Portland’s Soft Power Index (2019)

President Trump’s “America First” foreign policy does not play well abroad. Last year’s international polling data for the US showed a serious drop in favorability toward the US among other nations. The US’s combined Soft Power score fell nearly 10% from 2016 to 2017: “Unsurprisingly, sentiment has not recovered this year. Moreover, the US ranks 21st in overall favorability scores in 2018.” According to Portland’s Index, as long as Trump persists with his “America First” policy, “it’s hard to see the rest of the world getting behind US leadership.”

Conclusion

In the eyes of much of the rest of the world, America’s image has shifted from “sheriff of the world” to “a major threat.” There is, moreover, a significant gap between what Americans think others think about their country and the reality.

Much of the world appears to believe that several international agreements signed by Obama were mistakes, including the Trans-Pacific Partnership trade agreement, the Paris Climate Accord, and the Iran nuclear deal.

Trump is criticized for his policy regarding the North American Free Trade Agreement and his trade wars with China. He continues to criticize NATO allies and has opened direct, open diplomacy with North Korea – policies he put into practice in full knowledge that they would worsen the US’s global image.

Trump’s foreign policy is viewed positively in non-democratic countries, which changes the map of diplomatic flexibility and affects the US’s room for maneuver in the international arena.

View PDF

Ωριμάζουν οι συνθήκες για ανακωχή ΗΠΑ-Κίνας

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/Stratfor

Η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει το δ’ τρίμηνο να πιέζει το Πεκίνο, ωστόσο οι συνθήκες ωριμάζουν για μια ανακωχή στον εμπορικό πόλεμο. Οι αναταραχές στο Χονγκ Κονγκ, οι ισορροπίες με τη Βόρεια Κορέα και το ρήγμα Ιαπωνίας-Νότιας Κορέας.

Δημοσιεύθηκε: 3 Οκτωβρίου 2019 – 08:05

Αν και οι σινοαμερικανικές εμπορικές διαπραγματεύσεις πιθανότατα θα αντιμετωπίσουν νέα εμπόδια, κατά το μεγαλύτερο μέρος του τετάρτου τριμήνου οι δυο πλευρές θα διερευνήσουν μια ανακωχή, για να στηρίξουν τις περαιτέρω συνομιλίες.

Η προσέγγιση θα περιλαμβάνει μια στενή, προκαταρκτική συμφωνία, στο πλαίσιο της οποίας η Κίνα, κατ’ ελάχιστον, θα επαναλάβει τις αγορές αμερικανικών αγροτικών προϊόντων και ενδεχομένως και ενεργειακών, με αντάλλαγμα η Ουάσινγκτον να άρει ορισμένους από τους περιορισμούς που έχει επιβάλει στη Huawei και να μην προχωρήσει σε επιβολή νέων δασμών. Όμως ακόμα και αν αυτή η προκαταρκτική συμφωνία ανοίξει τον δρόμο προς μια πιο ουσιαστική συμφωνία, η βαθύτατη αβεβαιότητα θα εξακολουθήσει να προκαλεί αναταράξεις στις προοπτικές του κινεζικού και του παγκόσμιου εμπορίου, καθώς οι δυο πλευρές προσπαθούν να αντιμετωπίσουν ακανθώδη ζητήματα αναφορικά με τις βιομηχανικές πολιτικές του Πεκίνου, την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και τη στήριξη κρατικών επιχειρήσεων.

Ασχέτως του αν η Κίνα και οι ΗΠΑ καταλήξουν σε ανακωχή, το Πεκίνο θα διευρύνει τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας το επόμενο τρίμηνο, προκειμένου να αποτρέψει την αύξηση της ανεργίας στον μεταποιητικό τομέα μετά τους εορτασμούς για το Σεληνιακό Νέο Έτος στα τέλη Ιανουαρίου. Η κυβέρνηση θα συνδυάσει μια λελογισμένη νομισματική χαλάρωση, όπως είναι οι επιλεκτικές μειώσεις επιτοκίων και επιδοτήσεις για τις αγορές οχημάτων και λευκών συσκευών, προκειμένου να τονώσει την κατανάλωση.

Το Πεκίνο θα αναγκάσει και τις τοπικές κυβερνήσεις, που ήδη αντιμετωπίζουν αυξανόμενους περιορισμούς στους προϋπολογισμούς τους, να δαπανήσουν περισσότερα για έργα υποδομών και εργασιακή εκπαίδευση, όμως αυτό θα προκαλέσει αντιδράσεις και θα αυξήσει το χρέος.

Εντέλει, τα μέτρα τόνωσης της Κίνας δεν θα αποτρέψουν την επιβράδυνση της οικονομίας της, ούτε τη βλάβη που θα υποστούν από την εμπορικό πόλεμο οι χώρες της περιοχής Ασίας-Ειρηνικού που έχουν εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα και τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα η Σιγκαπούρη, η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν. Μαζί με άλλα κράτη, όπως η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη και η Μαλαισία, οι χώρες αυτές θα συνδυάσουν τις μειώσεις επιτοκίων και τις επενδυτικές δαπάνες με κίνητρα για την αποχώρηση των παραγωγικών τους εταιρειών από την Κίνα. Όμως η Ινδονησία είναι ιδιαίτερα ευάλωτη λόγω του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και του αδύναμου νομίσματός της, κάτι που αναγκάζει την Τζακάρτα να βρει άλλους εξαγωγικούς προορισμούς και να προσφέρει «γλυκαντικά» για να προσελκύσει επενδύσεις.

Αν και το Βιετνάμ έχει λειτουργήσει ως προορισμός-κλειδί για τη μετεγκατάσταση παραγωγικών μονάδων, ωστόσο αντιμετωπίζει σοβαρούς κινδύνους από έναν παρατεταμένο εμπορικό πόλεμο. Καθώς οι νομισματικές επιλογές που έχει είναι λίγες, το Βιετνάμ θα ανησυχήσει ότι μια σημαντική «χαλάρωση» θα έχει ως αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να απευθύνουν ακόμα περισσότερες κατηγορίες κατά της χώρας για χειραγώγηση του νομίσματος.

Όταν τσακώνονται οι ελέφαντες…

Καθώς ο Λευκός Οίκος θα πιέζει την Κίνα και την περιοχή στα ζητήματα του εμπορίου, ταυτόχρονα θα κλιμακώσει τις πιέσεις στην περιφέρεια της Κίνας με κινήσεις όπως η ύψους 8 δισ. δολαρίων πώληση μαχητικών αεροσκαφών F-16V στην Ταϊβάν και η πιθανή επιβολή κυρώσεων στο Πεκίνο για ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε σχέση με τις επιχειρήσεις καταστολής κατά των Ουιγούρων στην Σινγκτζιάνγκ.

Η πράξη για την καλύτερη αξιοποίηση των επενδύσεων που οδηγούν σε ανάπτυξη (Better Utilization of Investment Leading to Development Act) τέθηκε σε ισχύ την 1η Οκτωβρίου, δίνοντας στην Ουάσινγκτον περισσότερα οικονομικά εργαλεία για να αντιμετωπίσει την πρωτοβουλία «Μία Ζώνη Ένας Δρόμος» της Κίνας. Ενώ η υπόλοιπη Νοτιοανατολική Ασία παραμένει επιφυλακτική ως προς την επικύρωση των αμερικανικών περιορισμών στη Huawei και τη στήριξη των περιπολιών στη Νότια Σινική Θάλασσα, η συνεχιζόμενη αντιπαράθεση της Vanguard Bank του Βιετνάμ με την Κίνα τής δίνει έναν ακόμα λόγο για να βελτιώσει τους δεσμούς στον τομέα της ασφάλειας με τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της αναμενόμενης επίσκεψης του προέδρου Nguyen Phu Trong στην Ουάσινγκτον τον Οκτώβριο.

Δύο σημεία ανάφλεξης στις παρυφές της Κίνας

Οι διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ απέχουν πολύ από το να λήξουν. Οι πιο ακραίοι διαδηλωτές θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν ακραίες τακτικές για να προωθήσουν τα αιτήματά τους. Την ίδια ώρα, η βαθύτατη δυσαρέσκεια της πόλης κατά του ελέγχου της Κίνας θα μπορούσε εύκολα να πυροδοτήσει μεγαλύτερες διαδηλώσεις. Ακόμα και αν το Χονγκ Κονγκ αποφύγει μια σκληρή καταστολή ή, σε ένα απίθανο σενάριο, μια άμεση επέμβαση του Πεκίνου, θα πρέπει να επεκτείνει τις φιλοεπιχειρηματικές πολιτικές του για να ενισχύσει την οικονομία, καθώς οι εκτεταμένες αναταραχές δίνουν σε εναλλακτικά οικονομικά κέντρα όπως η Σιγκαπούρη και η Ταϊβάν την ευκαιρία να αποκομίσουν κέρδη.

Ενόψει των εκλογών του Ιανουαρίου 2020 στην Ταϊβάν, η πρόεδρος Tsai Ing-wen θα επικεντρωθεί στον κινεζικό εκφοβισμό και στην κρίση του Χονγκ Κονγκ για να τονίσει την εθνική κυριαρχία και τη δημοκρατία. Οι ενισχυμένοι δεσμοί ασφάλειας με την Ουάσινγκτον θα επισπεύσουν μια απάντηση από την Κίνα -και ίσως οδηγήσουν σε ακούσιες συγκρούσεις στα Στενά της Ταϊβάν- κατά την εκλογική περίοδο.

Λεπτές ισορροπίες στη Βόρεια Κορέα

Η Βόρεια Κορέα έρχεται αντιμέτωπη με δύσκολες αποφάσεις, καθώς δέχεται πιέσεις στο εσωτερικό για άμβλυνση των κυρώσεων και επεξεργάζεται το ενδεχόμενο να χάσει τις εκλογές του 2020 ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Η Βόρεια Κορέα θα εκφράσει την αυξανόμενη ανυπομονησία της, καθώς η προθεσμία που έχει θέσει η ίδια για πρόοδο μέχρι τα τέλη του έτους πλησιάζει, τεντώνοντας το σκοινί με δοκιμές οπλικών συστημάτων.

Δεδομένου, όμως, του κόστους πλήρους ρήξης στις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας και της αμφίβολης αξίας που θα είχε και για τις δυο πλευρές μια ενδιάμεση συμφωνία, οι συζητήσεις πιθανότατα θα προχωρήσουν τρεκλίζοντας, χωρίς σημαντικά «ξεσπάσματα». Ωστόσο, αν η Βόρεια Κορέα διαισθανθεί πως ο Τραμπ θα χάσει στις εκλογές του 2020, μπορεί να καταλήξει σε μια συμβιβαστική συμφωνία για ασφάλεια, υπολογίζοντας πως θα μπορέσει να υποκρύψει και να διατηρήσει μεγάλο μέρος του πυρηνικού της προγράμματος. Φυσικά, μια τέτοια εξέλιξη θα απαιτούσε η Ουάσινγκτον να χαλαρώσει τις απαιτήσεις της, κάτι που θα αποδειχθεί δύσκολο να περάσει στον Λευκό Οίκο.

Βαθαίνει το ρήγμα Ιαπωνίας-Νότιας Κορέας

Καθώς εντείνονται οι εμπορικές διαμάχες της με την Ιαπωνία, η οικονομία της Νότιας Κορέας έχει μπροστά της δύσκολες μέρες και θα προσπαθήσει να συσπειρωθεί γύρω από τη σημαία της, με συνεχιζόμενα μποϊκοτάζ ιαπωνικών αγαθών και εξαγωγικούς περιορισμούς.

Η Ιαπωνία, ούσα αυτή που ξεκίνησε την εμπορική αντιπαράθεση, θα συνεχίσει τις πιέσεις της, δεδομένου ότι μια αντίδραση από τη Νότια Κορέα αποτελεί οριακή οικονομική ανησυχία, ισορροπώντας μεταξύ της στήριξης των εξαγωγών και της απειλής για την ανάπτυξη μέσω μιας αύξησης του φόρου κατανάλωσης. Καθώς Τόκιο και Σεούλ έχουν ακυρώσει τη συμφωνία άμεσης ανταλλαγής πληροφοριών τους, η αντιπαράθεσή τους θα δημιουργήσει πρόβλημα στη δομή της αμερικανικής συμμαχίας, αλλά δεν θα βλάψει τη βασική συνεργασία, δεδομένης της ικανότητας της Ουάσινγκτον να διευκολύνει την αλληλεπίδρασή τους, όταν απαιτείται. Βλέποντας ευκαιρίες στις εσωτερικές διαφωνίες της συμμαχίας, η Κίνα θα κινηθεί ώστε να ενισχύσει προοδευτικά τις οικονομικές σχέσεις της με τους γείτονες που εμπλέκονται στη διαμάχη.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1700395/orimazoyn-oi-synthhkes-gia-anakohh-hpakinas.html

Η Γερμανία δεν κρατά το μαγικό ραβδί για την ευρωζώνη

Από
anixneuseis
-
0

  • του Mohamed El-Erian* euro2day.gr/Financial Times

Αφόρητες οι πιέσεις στο Βερολίνο για να προχωρήσει σε πακέτο δημοσιονομικής τόνωσης. Τα τέσσερα επιχειρήματα όσων αντιδρούν. Ποια «ανταλλάγματα» θα πρέπει να εξασφαλίσει για να βάλει το χέρι στην τσέπη.

Δημοσιεύθηκε: 4 Οκτωβρίου 2019 – 08:03

Τώρα που τα κορυφαία γερμανικά οικονομικά ινστιτούτα έκοψαν τις προβλέψεις τους για την ανάπτυξη, η πίεση βρίσκεται στο Βερολίνο για να υιοθετήσει ένα μεγάλο πακέτο δημοσιονομικής τόνωσης, όχι μόνο για να αποφύγει μια παρατεταμένη ύφεση στη χώρα, αλλά και για να τονώσει την περιφερειακή και παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη.

Υπάρχουν, όμως, και καλοί λόγοι για το ότι Γερμανοί πολιτικοί αντιστέκονται. Η εύρεση της μελλοντικής πορείας είναι εφικτή, αλλά μια τέτοια δημοσιονομική επέκταση πρέπει να είναι προσεκτικά σχεδιασμένη ώστε να απαντά στις αποδεκτές ανησυχίες τους.

Εκ πρώτης όψεως, τα επιχειρήματα για μεγαλύτερη τόνωση εμφανίζονται ξεκάθαρα. Η οικονομία ήδη συρρικνώνεται και κάποιοι δείκτες υποδεικνύουν ότι αυτό θα χειροτερέψει. Ο πληθωρισμός είναι χαμηλά (1,4%) και πιο πιθανό να υποχωρήσει, παρά να αυξηθεί. Υπάρχουν προφανείς ευκαιρίες βελτίωσης της παραγωγικότητας, από τις δαπάνες σε υποδομές, έως ένα ακόμα μεγαλύτερο πακέτο που θα στοχεύει στην επίτευξη των στόχων για την κλιματική αλλαγή. Και η χώρα είναι μια από τις πολύ λίγες παγκοσμίως που δεν έχει προβλήματα με υψηλό χρέος και το κόστος εξυπηρέτησής του.

Αυτά τα «εγχώρια» επιχειρήματα ενισχύονται από περιφερειακές και διεθνείς εκτιμήσεις. Η Ευρώπη βραχυπρόθεσμα δεν μπορεί να αντέξει την απώλεια της Γερμανίας ως περιφερειακής ατμομηχανής. Θα είναι ακόμα χειρότερο αν η χώρα γίνει βαρίδι που θα τραβήξει προς τα κάτω τους υπόλοιπους, ειδικά αυτούς με υψηλό χρέος, όπως η Ιταλία.

Μακροπρόθεσμα η υγεία της γερμανική οικονομίας είναι καθοριστικής σημασίας για την ευημερία της Ευρώπης και το ιστορικό σχέδιο περιφερειακής ολοκλήρωσης. Επιπρόσθετα, η Γερμανία συνεχίζει να έχει ένα από τα μεγαλύτερα πλεονάσματα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Υπάρχει μια πολυμερής προσδοκία, αν όχι μια ηθική υποχρέωση, επαναπροσδιορισμού, υπό το φόβο μήπως αθέλητα συμβάλει στο να σηκώσουν υπέρμετρα βάρη προσαρμογής αδύναμες και ελλειμματικές οικονομίες.

Δεν αποτελεί έκπληξη το ότιο η γερμανική δημοσιονομική τόνωση είναι μεταξύ των πρώτων, αν όχι η μοναδική πρόταση ειδικών όταν ερωτώνται πώς θα βοηθηθεί η παγκόσμια οικονομία. Κι’ όμως, όσο πειστικά και αν μοιάζουν αυτά τα επιχειρήματα, υπόκεινται σε τουλάχιστον τέσσερις σημαντικές επιφυλάξεις.

Πρώτον, η συρρίκνωση του γερμανικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος κρύβει δυο αντικρουόμενες οικονομίες. Από την μια πλευρά, ο τομέας με εξαγωγικό προσανατολισμό υποφέρει από την χαμηλότερη παγκόσμια ζήτηση και αβεβαιότητες για το Brexit και τον εμπορικό και τεχνολογικό πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας. Η κατάσταση έγινε χειρότερη από το γεγονός πως ο μεγάλος τομέας της αυτοκινητοβιομηχανίας υποφέρει από δομικές αλλαγές που σχετίζονται με την ηλεκτροκίνηση και αυτοοδηγούμενα οχήματα. Από την άλλη, ο τομέας που απευθύνεται στο εσωτερικό, περιλαμβανομένων των υπηρεσιών, ακόμα ακμάζει, ως αποτέλεσμα της πολύ χαμηλής ανεργίας και των υψηλών ρυθμών αξιοποίησης.

Δεύτερον, τα μαθήματα από χρόνια εξαιρετικά χαλαρής νομισματικής πολιτικής από την ΕΚΤ διδάσκουν ότι η τόνωση δεν είναι αρκετή -και ορισμένοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ούτε καν απαραίτητη- για να αρθούν οι δεσμευτικοί περιορισμοί για καλύτερη οικονομική απόδοση Γερμανίας και Ευρώπης. Τα αρνητικά επιτόκια και η ποσοτική χαλάρωση απέτυχαν να τονώσουν ουσιαστικά τη ζήτηση. Οι σκεπτικιστές φοβούνται αληθινά ότι μπορεί να καταλήξουμε να κάνουμε περισσότερο κακό, παρά καλό, ενθαρρύνοντας να ληφθούν εκτεταμένα οικονομικά ρίσκα και στρεβλώνοντας την ευρύτερη κατανομή ενεργητικού, περιλαμβανομένης της στήριξης εταιρειών και δραστηριοτήτων «ζόμπι». Δεν είναι ξεκάθαρο ότι η δημοσιονομική τόνωση θα τα πάει καλύτερα.

Τρίτον, η διατήρηση δημοσιονομικής ευελιξίας εμφανίζεται τώρα περισσότερο ουσιαστική. Η νομισματική πολιτική έχει ξεμείνει από πολεμοφόδια, και έτσι θα χρειαστούμε κάτι άλλο για να αντιμετωπίσουμε μια βαθύτερη οικονομική πτώση αργότερα. Δεδομένου ότι η τόνωση μπορεί να κάνει λίγα για να αντισταθμίσει το αντίκτυπο από την παγκόσμια αβεβαιότητα για το εμπόριο, εμφανίζεται συνετό το να κρατήσουμε προς το παρόν «στεγνό» το δημοσιονομικό μπαρούτι.

Τέλος, η πρόωρη δημοσιονομική τόνωση από τη Γερμανία θα μπορούσε να αποθαρρύνει μεταρρυθμίσεις όχι μόνο άλλων χωρών της ευρωζώνης αλλά και εντός των επιχειρήσεων. Τέτοιες αλλαγές είναι κρίσιμο κομμάτι μιας διαρκούς περιφερειακής ευημερίας.

Αυτές οι αντιρρήσεις, ωστόσο, δεν αθροίζονται στα επιχειρήματα κατά της δημοσιονομικής τόνωσης. Αντίθετα, τονίζουν την ανάγκη να σχεδιαστεί πολύ προσεκτικά. Για να δουλέψει, ένα δημοσιονομικό πακέτο πρέπει να εστιάσει σε τομείς που είναι πιο πιθανό να ενθαρρύνουν την ανάπτυξη, όπως ο εκσυγχρονισμός υποδομών, η ψηφιοποίηση και η βελτίωση του ανθρώπινου κεφαλαίου μέσω μόρφωσης και εκπαίδευσης.

Η Γερμανία θα έχει δίκιο να θέσει όρο για τις προσπάθειές της την πρόοδο σε άλλες περιοχές στην Ευρώπη. Αλλα κράτη πρέπει επίσης να βρουν τρόπους να αυξήσουν την ανάπτυξη και να ενισχύσουν την περιφερειακή οικονομία και την χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική.

Οσο δελεαστική και αν φαίνεται, η γερμανική δημοσιονομική τόνωση δεν είναι το «μαγικό ραβδί». Αλλά μπορεί και θα πρέπει, να λειτουργήσει ως ένας σημαντικός καταλύτης για μια ευρύτερη προσπάθεια της ευρωζώνης να αντιμετωπίζει τις μακροχρόνιες προσκλήσεις για την υψηλή και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη.

* Ο συγγραφέας είναι οικονομικός σύμβουλος της Allianz και εκλεγμένος πρόεδρος του Queens College στο πανεπιστήμιο Cambridge.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation.
https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1700734/h-germania-den-krata-to-magiko-ravdi-gia-thn-eyroz.html
1...2,6052,6062,607...3,034Σελίδα 2,606 από 3,034