Αρχική Blog Σελίδα 2605

Why Did Iraqi Forces Shoot Protesters?

Από
anixneuseis
-
0

by Seth Frantzman
The Jerusalem Post


Demonstrators in Baghdad carry one of their wounded during nationwide anti-government protests in Iraq on October 3.

A variety of videos coming out of Baghdad show security forces shooting at protesters. Over 24 hours, as Friday turned to Saturday, the reports of snipers gunning down activists had grown.

The elephant in the room cannot be ignored: someone in Iraq’s government told a section of the security forces to use live fire to kill protesters. It wasn’t a mistake, it wasn’t because police were outnumbered, and it wasn’t isolated incidents.

Why would Iraqi forces shoot the protesters from the same cities and southern provinces that many of the security forces or Popular Mobilization Units are drawn from?

The question may be worth asking because there have been various rumors and claims about the protests in Iraq that have posited that those doing the killing and using the most heavy-handed measures are Iranian-linked groups. This creates an easy narrative of “Iran suppressing protests in Iraq” as part of the larger Iranian goal to control Iraq for its own purposes.

Someone in Iraq’s government told a section of the security forces to use live fire to kill protesters.

To support the narrative of Iran’s role, there have been stories about “Farsi speakers among the security forces” and “units changing uniforms” before attacking protesters. There are stories about plain-clothes officers among the security forces which leads to claims those in plain clothes are outsiders. In this narrative, spread in Arabic on social media, an “Iranian Revolutionary Guard Brigade” was permitted to enter Iraq by Fatah Alliance leader Hadi al-Amiri.

The claim of foreign interference goes both ways. Others have pointed out that a concerted social media effort has been made to fuel protests and some of the accounts are located abroad.

None of these stories present a full picture of what happened. From the first moments of the protest, the security forces that were sent used heavy-handed tactics. Video showed men in camouflage uniforms, heavily armed, involved in clashes, as well as other police-style units in darker uniforms.

Warnings about protests had gone out in the early hours of October 1 and Baghdad was on alert. There appeared to be no attempt by any high-level politicians to try to head-off the expected demonstrations.

The protests were fueled by anger about corruption and failed government services.

From the first moments of the protest in Baghdad’s Tahrir Square, the activists said they were angry about corruption and failed government services, as well as salaries. They said they wanted basic rights, like water, electricity and employment.

Violence resulted as anti-riot forces tried to clear Tahrir Square and a bridge leading to it. By nightfall, several were killed and hundreds wounded. Muqtada al-Sadr, Hakim and Parliament Speaker Mohamed al-Halbousi indicated that an investigation should be launched into the heavy-handed response.

However, the developing crisis on October 1 lacked clarity in terms of which security forces were involved. Some of the police had empathy for the protesters, but other anti-riot police used harsh methods, beginning with water cannons and then tear gas and live ammunition. A narrative was formed blaming the Popular Mobilization Units, or Hashd al-Shaabi, a group of mostly Shi’ite paramilitaries that are part of the security forces.

Iraqi anti-riot police use water cannons against protestors in al-Tahrir square in Baghdad on October 1.

The crisis continued on October 2 and it was at this point that officials took the decision to impose a curfew in Baghdad and shut down social media, effectively trying to strangle the spreading demonstrations by cutting off the Internet. This didn’t work, the protests were already spreading across southern Iraq. In Baghdad, according to some accounts, the Federal Police and the army both sought to protect protesters and were not involved in shooting them. This compounds the question about who carried out most of the killings, which reached above 60 by Friday evening.

With a curfew in place and the Internet restricted, the Defense Ministry and National Security Council paid close attention to the developing situation. By the morning of October 3, a total of 19 were reported killed. By nightfall, Prime Minister Adil Abdul Mahdi made his first statement, claiming to be listening to the demonstrators and arguing that there was no magic solution to their demands. By the next morning, he would appear more lenient to listening to them, but it was still unclear who in his government had monitored and ordered the crackdown, including the use of snipers, against the demonstrators.

OCTOBER 4 was the turning point. Protesters promised on the night of October 3 that they would take revenge for the killings. They said they would come out in force after prayers and ignore the curfew in place. Ayatollah Ali Sistani sought to relieve some of the pressure by sympathizing with the demonstrators. By the afternoon, Muqtada al-Sadr had called for elections and former prime minister Haider al-Abadi had joined him.

By Saturday morning, the curfew had been lifted and a tense calm spread to Baghdad. According to data released and tweeted by journalist Lawk Ghafuri, in the afternoon a total of 93 protesters had been killed and 3,978 protesters and security forces wounded.

Almost 600 had been detained, with some already released. The data on the rising casualty count, from 60 on October 4 to around 100 by Saturday, may not reflect the fact that 40 more people were killed on the night of October 4, but rather full details coming in from hospitals. The numbers reported of those killed the first day were probably too low. Nevertheless, it was clear from video posted overnight between October 4 and 5 that snipers were shooting the protesters.

The overall picture of the protests then is that the first day was dominated by heavy-handed tactics by anti-riot forces. However, something changed after the violence on the night of October 2, perhaps motivated by officials’ fears over protesters seeking to block the roads to the airport and areas around the Green Zone, more live fires and snipers were used. Security forces even entered hospitals, including Sheikh Zayed and Zafaraniya in Baghdad, to detain people. Once again, the story that it was militias or Shi’ite paramilitaries doing the monitoring of hospitals to detain wounded circulated in reports, including at The Washington Post.

The impunity with which some units used live ammunition raises questions about who controls Iraq’s government.

The impunity with which some units used live ammunition to suppress protests in Iraq, especially in the heart of Baghdad, leads to many questions about the functioning of Iraq’s government. Who gave the orders and which units were involved. Did they come from the Interior Ministry or from the prime minister’s office? The issue is important because there is evidence that many forces did not use live ammunition and even worked to prevent it. One expert who follows Iraq closely and goes by the Twitter name “Tom Cat” argued that the culprits might be less professional “Facility Protection Service” units. But this wouldn’t necessarily explain the use of snipers. The Joint Operations Command in Iraq said on October 4 they had no orders to use live fire.

When the crisis ends in Iraq, regardless of whether there are early elections or a shakeup in the power structure, the question of who ordered the shooting of protesters will remain. There is a rising crescendo of voices asserting that protesters have a right to demonstrate and demanding to know why they were suppressed brutally.

Seth Frantzman, a writing fellow at the Middle East Forum, is the author of After ISIS: America, Iran and the Struggle for the Middle East (2019), op-ed editor of The Jerusalem Post, and founder of the Middle East Center for Reporting and Analysis.

Η Αμερικανική “προδοσία”… Οι Τσάμπερλαιν των Αθηνών και οι επικίνδυνες εξελίξεις που μόλις απασφάλισαν

Από
anixneuseis
-
12

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η αιφνίδια και για πολλούς μη αναμενόμενη αλλαγή της στάσης των Αμερικανών στο Συριακό, επιβεβαιώνει αυτά για τα οποία κατ’ επανάληψη έχουμε προειδοποιήσει…

Οι εξελίξεις πλέον θα είναι ραγδαίες. Η Τουρκία δεν απασφαλίζει μονάχα στο μέτωπο του Συριακού, αλλά σε ολόκληρη την ζώνη του Δυτικού ενδιαφέροντος, αφού η τρίτη πολλαπλή εισβολή στην Συρία, συνδυάζεται με την ταυτόχρονη εισβολή σε αδειοδοτημένο οικόπεδο της Κυπριακής ΑΟΖ, καταρρίπτοντας έτσι όλα τα τυπικά προσχήματα, και τα καταρρίπτει έναντι πάντων.

Η αμερικανική απόφαση ΔΕΝ ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν μια προδιαγεγραμμένη εξέλιξη μέσα από την οποία το πρώτο πράγμα που οφείλουμε να διαπιστώσουμε, είναι ότι επισημοποιεί και εκφράζει εμπράκτως, την εναρμονισμένη πλέον στρατηγική διαχείριση που φαίνεται να υιοθετεί η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ.

Πρόκειται για μια διαχείριση που συνδυάζει την ενιαία προώθηση των ιδιαίτερων αντιλήψεων Τραμπ για τις διεθνείς σχέσεις, και των παραδοσιακών εμμονών του αμερικανικού βαθέως κράτους για τα γεωστρατηγικά αντισταθμίσματα που επιδιώκει να αποσπώνται σε κάθε περίπτωση.

Η απόφαση Τραμπ να εγκαταλειφθούν στην τύχη τους οι Κούρδοι της Συρίας, είναι και απόφαση του βαθέως Αμερικανικού κράτους, και ως τέτοια «κουμπώνει» στο περιβάλλον μιας συνολικότερης στρατηγικής διαχείρισης που βρίσκεται σε εξέλιξη στην εγγύς γεωπολιτική μας γειτονιά. Αυτή είναι η αλήθεια, και όλα τα υπόλοιπα περί δήθεν προσωπικών οικονομικών συμφερόντων Τραμπ είναι απλώς κουταμάρες.

Η αμερικανική απόφαση επισημοποιεί εμμέσως μεν, πλην όμως με απόλυτη σαφήνεια, πως η Αμερική αναγνωρίζει (και συμβιβάζεται με την ιδέα) τον ισχυρό περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας, προθυμοποιείται να επαναπροσδιορίσει μαζί της το περιεχόμενο της στρατηγικής σχέσης της, και όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, η νέα περί των πραγμάτων αντίληψη, θα επισφραγιστεί με γεωπολιτικές Ιφιγένειες στο βωμό του θυσιαστηρίου.

Πρόκειται για μια εξέλιξη ιδιαιτέρως ανησυχητική, της οποίας την σοβαρότητα δείχνει να μην αντιλαμβάνεται το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, που παραμένει παραδομένο στην λαγνεία της κενής περιεχομένου δήλωσης Πομπέο.

Η μεταστροφή της Αμερικανικής θέσης, δεν αφορά μονάχα στο μέτωπο του Συριακού και στην τύχη των Κούρδων, όπως λαθεμένα επιχειρούν να παρουσιάσουν οι επιπόλαιες «στρατηγικές» αναλύσεις που αβαντάρουν ποικιλότροπα την Ελληνική στρατηγική ατολμία. Αφορά σε ένα ευρύτερο πακέτο γεωστρατηγικών επιδιώξεων, που ο πάντα αποκαλυπτικός Ερντογάν, φρόντισε να το περιγράψει με την συντονισμένη επιχείρηση τόσο στο μέτωπο της Συρίας, όσο και στην Κυπριακή ΑΟΖ. Και για όσους δεν το κατάλαβαν, να το κάνουμε φραγκοδίφραγκα…

  • Αν για τον Ερντογάν, το Κουρδικό είναι ένα ιστορικό πρόβλημα που συνδέεται με τα διαχρονικά εθνικά συμπλέγματα του Τουρκικού κράτους και την αιματοβαμμένη πορεία του μέσα από διαρκείς και αλλεπάλληλες εθνοκαθάρσεις…
  • Η Γαλάζια Πατρίδα, δηλαδή το Αιγαίο και η ΝΑ Μεσόγειος σε πρώτη φάση, είναι η πρόκληση του μέλλοντος μιας Τουρκίας που οικοδομεί το δικό της imperium, το οποίο είναι αδιανόητο να υπάρξει αν η Τουρκία δεν αναδειχτεί σε ισχυρή αεροναυτική και κυρίως σε ισχυρή ναυτική δύναμη.

Επομένως, όσο είναι πρακτικά αδιανόητο να διασπαστεί αυτή η ενότητα στρατηγικών επιδιώξεων στο πλαίσιο της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, άλλο τόσο είναι πρακτικά επιβεβλημένο να εκδηλωθεί μια αντίστοιχη ενότητα στρατηγικών υπαναχωρήσεων σε ότι αφορά στις Αμερικανικές ανέξοδες κατά τα λοιπά διαβεβαιώσεις.

Όχι… Δεν είναι σύμπτωση το γεγονός ότι αυτές οι εξελίξεις απασφάλισαν τυπικά, αμέσως μετά την υπογραφή μιας προκλητικά υποτελούς συμφωνίας με τους Αμερικανούς του γνωστού δηλαδή Πρωτοκόλλου Τροποποίησης της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας» (Mutual Defense Cooperation Agreement – MDCA).

Με αυτήν την άθλια υπογραφή, η άβουλη και δουλοπρεπής κυβέρνηση της Αθήνας, έδωσε την μισή Ελλάδα στους Αμερικανούς…

  • Την παραχώρησε με συμβόλαιο και άνευ όρων για να διευκολυνθούν στην προώθηση των στρατηγικών τους επιδιώξεων σε ολόκληρο το τόξο από την Βαλτική μέχρι τον Περσικό…
  • Και με αυτήν την προίκα αγόρασε μια πέτσινη δήλωση, χωρίς αντικείμενο, περιεχόμενο και αξία, που στο άκουσμα των χθεσινών γεγονότων, θα ήταν κωμικοτραγικό ακόμη και να επιχειρήσει κάποιος να την επικαλεστεί την επόμενη περίοδο, και σε συνάρτηση με τις πιθανολογούμενες εξελίξεις.

Η μεταστροφή λοιπόν της Αμερικανικής θέσης προϊδεάζει, ότι η πραγματική γεωπολιτική Ιφιγένεια που θα χρησιμοποιηθεί για να επαναθεμελιώσει την στρατηγική συνεννόηση ΗΠΑ – Τουρκίας, δεν θα είναι οι Κούρδοι για τους οποίους αυτή η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη και εν πολλοίς προδιαγεγραμμένη, για την κρίση κάθε αντικειμενικού παρατηρητή, αλλά θα είναι το Αιγαίο και η Κύπρος, με το ιδιαίτερο ειδικό βάρος που διαθέτουν στο πλαίσιο της επιθετικής Τουρκικής αναθεωρητικής στρατηγικής. Για τους Αμερικανούς πλέον, τα σκυλιά είναι δεμένα.

Και φυσικά, η δυναμική των εξελίξεων είναι ακόμη πιο ανησυχητική, αν σταθμίσει κανείς τις πρώτες αντιδράσεις των λοιπών παραγόντων που αντικειμενικά εμπλέκονται σε αυτόν τον σύνθετο και δυναμικό γεωπολιτικό καμβά.

  • Ο ΟΗΕ (φευ) δηλώνει αιφνιδιασμένος. Και «αιφνιδιασμένος» ΟΗΕ, σημαίνει παροπλισμένος, περιθωριοποιημένος, ανίκανος ακόμη και να πάρει στοιχειώδεις αποοφάσεις. Αιφνιδιασμένος ΟΗΕ, σημαίνει στην πράξη αυτοκαταργημένος ΟΗΕ, και δυστυχώς αυτή είναι η δυσάρεστη αλήθεια.
  • Η Γερμανία, έχοντας προφανώς σαφή επίγνωση των αναμενόμενων εξελίξεων, δεν δίστασε να προχωρήσει σε σημαντικές εμπορικές συμφωνίες με την Τουρκία. Άλλωστε ο εκπρόσωπός της δεν δίστασε να αυτοεξευτελιστεί μαζί με τον Αβραμόπουλο, κατά την διάρκεια της επίσκεψής τους στην Άγκυρα, μόλις ένα 24ωρο πριν.
  • Η Γαλλία, αρκείται σε προειδοποιήσεις αλλά αν και άμεσα θιγόμενη από την εισβολή σε αδειοδοτημένο για λογαριασμό της τεμάχιο της Κυπριακής ΑΟΖ, δεν αντιδρά. Είναι φανερό πως οι πάντες αναζητούν ισορροπίες και την ιδανική περπατησιά, μέσα στα υπό διαμόρφωση καινούρια δεδομένα.

Η Ρωσία υποδέχτηκε τις εξελίξεις μάλλον με μια σοφή αντίδραση, θέτοντας το ζήτημα της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, και μην αγγίζοντας το Κουρδικό ως αυτοτελές πρόβλημα. Είναι φανερό πως η Ρωσική αντίδραση, παραπέμπει σε διαχειριστή που περιμένει εξελίξεις.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Τουρκία παραμένει προς το παρόν η μοναδική αδιαμφισβήτητα κερδισμένη, διότι σε αντιδιαστολή με όλους τους υπόλοιπους, διαθέτει τρία συγκριτικά πλεονεκτήματα.

  • Είναι επιτιθέμενη με την έννοια ότι είναι αυτή που ορίζει ατζέντα…
  • Ξέρει τι θέλει και η ατζέντα που ορίζει καταγράφει με απόλυτη σαφήνεια τις στοχεύσεις της. Και…
  • Κλιμακώνει τα βήματά της, στην βάση ενός συγκεκριμένου σχεδιασμού, και δεν βαδίζει στο άγνωστο με βάρκα της ελπίδα.

Υπάρχουν χαμένοι από αυτήν την επικίνδυνη εξέλιξη;;; Αναντίρρητα ΝΑΙ. Είναι η Ελλάδα και η Κύπρος.

  • Η Ελλάδα για τον επιπρόσθετο λόγο ότι μόλις χθες απώλεσε την δυνατότητα ουσιαστικού στρατηγικού ελέγχου στα πιο νευραλγικά σημεία της μισής της επικράτειας, και αυτό το μακέλεμα οι άθλιοι των Αθηνών το βάφτισαν «στρατηγική αμυντική συμφωνία».
  • Και η Κύπρος γιατί η πολιτική της ηγεσία, μέθυσε με το τυράκι της γρήγορης μπίζνας και δεν είδε την φάκα της ουσιαστικής στρατηγικής αποδυνάμωσης και εν τέλει απομόνωσής της, αφού πρακτικά συνηγόρησε στην αποσύνδεση των όρων της στρατηγικής της βιωσιμότητας, από τα επίχειρα των επενδυτικών συμφωνιών.

Η Ελλάδα και η Κύπρος, διότι παράλληλα με όλα τα παραπάνω, έχουν το θλιβερό προνόμιο, να μην διαθέτουν πυξίδα, να μην διαθέτουν εθνική στρατηγική, να μην συμπεριφέρονται στο πλαίσιο της αναγκαίας στρατηγικής ενότητας του Ελληνισμού, να μην διαθέτουν σχεδιασμό επόμενης μέρας…

Υπάρχουν τέλος και οι επικίνδυνοι ηλίθιοι. Είναι οι Τσάμπερλαιν των Αθηνών. Είναι οι φτηνοί πανηγυρτζήδες που κούνησαν στον αέρα το λευκό πατσαβουρόχαρτο μιας πέτσινης δήλωσης, χωρίς αντίκρυσμα, ξεγελώντας γι’ ακόμη μια φορά τον εαυτό τους και τους πολίτες αυτής της χώρας.

Αλλά όλα τούτα θα έχουν κόστος. Κόστος ανυπολόγιστο. Οι εξελίξεις επιταχύνονται και οι πολίτες έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν. Κάθε λόγο να αφυπνίζονται και να ενεργοποιούνται για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν…

 

Crisis Brief: Turkey’s Syria Incursion

Από
anixneuseis
-
0

Featuring Jennifer Cafarella, John Dunford, and Maseh Zarif

Crisis Brief is a special edition of the Overwatch podcast series intended to provide timely updates on unfolding
national security crises. Turkey is about to invade Northeastern Syria with U.S. permission despite previous
American security guarantees to the Syrian Democratic Forces (SDF). The U.S. has not yet announced a
full withdrawal from Syria but U.S. forces pulled back from the border. In this installment, ISW’s Research
Director Jennifer Cafarella and ISW’s Syria expert John Dunford discuss what options the SDF has and how
other actors, including ISIS and Iran, are prepared to exploit the possible chaos.
October 7, 2019
Featuring Jennifer Cafarella, John Dunford, and Maseh Zarif

Maseh Zarif 

This is Overwatch, a podcast brought to you by the Institute for the Study of War. It is 12:00 PM in Washington,
D.C. on Monday, October 7. The White House has announced that U.S. forces are pulling back from Northern
Syria as Turkey prepares to launch an operation into an area held by American-backed Kurdish forces. In this
Crisis Brief Update, ISW Research Director Jennifer Cafarella and ISW Syria Analyst John Dunford will discuss
the potential consequences of a further Turkish incursion into Syria.

Jennifer Cafarella

A bit of background. The U.S. intervened in 2015 in order to halt ISIS’s blitz offensive towards the Syrian-Turkish Border. In that intervention, the U.S. partnered with the available local forces on the ground, a
Kurdish militia known as the YPG. This Kurdish militia is the Syrian branch of the PKK, which is a terrorist
group that has waged a decades-long insurgency against Turkey.
The U.S. has attempted for multiple months now to de-escalate the situation with Turkey and prevent further
Turkish military incursions into Northeast Syria and had entered into a tactical security mechanism agreement
with Turkish forces. That included some noteworthy concessions from the YPG, including their withdrawal
from border areas and the removal, therefore, of their defensive fortifications.
Some of the perceptions of an American betrayal in accepting an upcoming Turkish incursion are related to the
fact that – on U.S. guarantees related to this security mechanism – the YPG had removed the defenses that would
have been necessary to fight effectively to prevent Turkey’s incursion into Northern Syria. The current crisis we
face now is actually a consequence of that original decision by the U.S. to partner with the YPG in order to halt
and then ultimately reverse ISIS’s campaign in Syria.
The YPG became a very capable partner in the fight against ISIS and demonstrated a willingness repeatedly to
welcome Arabs into a coalition in order to fight in Arab-majority areas and then to enter into a governance
project that does have Arab support but implements the ideology of the PKK broadly, and therefore has triggered a violent response from Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan. John, what actually has Turkey prepared
to do and what is the US response thus far?

John Dunford

Thank you, Jenny. So far, Turkey has been for the past week setting conditions to launch a military offensive
into Northern Syria, particularly near the Syrian city of Tel Abyad in Northern Raqqa Province. Tel Abyad is an
Arab-majority city that is controlled by the U.S. partner on the ground, the Syrian Democratic Forces. The Syrian Kurdish YPG, one of the largest components of the U.S.-backed Syrian Democratic Forces, has withdrawn
2
Crisis Brief: Turkey’s Syria Incursion October 7, 2019

© Institute for the Study of War www.UnderstandingWar.org
from the border areas as part of its agreement with the U.S. and Turkey to implement the security mechanism in
Northern Syria.
Last night, the White House announced that the U.S. would withdraw from the border areas, essentially
green-lighting a Turkish offensive into this area of Syria. The U.S. force presence was the largest deterrent for
Turkey to launch an offensive, so the removal of those U.S. forces will allow Turkey to enter into this region
without the threat of accidentally targeting U.S. forces.

Jennifer Cafarella

There are a variety of additional possible escalation paths due to the fact that multiple other American adversaries have already prepared to exploit the conditions of chaos created by Turkey’s intervention in order to potentially attack U.S. forces but also to accelerate their own plans to expand into Eastern Syria at the expense of the
United States and our local partner.

John Dunford

Yeah. With this, we’ve seen a number of actors both in Syria and in the region set conditions for what might follow. The most present threat is that this devolves very quickly into a hot conflict, not only across Northern Syria,
but as well in the wider region. So, steps and implications that we could see would be that Turkey launches an
offensive with its proxies and its armed forces. The YPG responds by fighting Turkey in the border cities and
turning this really into very violent urban conflict across the Syrian-Turkish Border.
Some other implications and things that could unfold would be the Syrian regime taking advantage of the YPG’s
distraction along the border to launch an offensive into the SDF’s southern flank, particularly in Deir ez-Zour
Province, where the SDF is currently in control of large amounts of Syria’s oil resources. This could involve a
number of Iranian-backed proxy forces, including potentially Iraqi forces that Iran backs in Syria as well as with
Russian support.

Jennifer Cafarella

Russia and Turkey have already discussed Turkey’s upcoming operation. Russia supports it at least tacitly and
may actually have entered into a general agreement with Turkey for the shape of what is to come in the northeast. The Russians have in the past brokered the negotiations between the YPG and the Assad regime and may
step in now to broker an agreement for the outcome in Northeastern Syria.

John Dunford

Another implication of this is that this could actually turn into a wider regional war with Kurdish militant
groups taking orders from the Kurdish Communities Union, including the Kurdistan Workers’ Party, the PKK,
launching attacks against Turkey both in Northern Iraq as well as in Southeast Turkey.
Another actor poised to sort of take advantage of this situation is ISIS, who’s resurging in both Iraq and Syria.
ISIS is preparing to launch attacks against detention facilities across Iraq and Syria and could use the chaos of a
Turkish offensive to expedite that plan and to free some of its fighters who the SDF is currently detaining.
Now another track that this could go down would be a diplomatic track in which we could see in the U.S. attempt to salvage an agreement with Turkey to allow a limited Turkish offensive and a limited Turkish land grab
in Northern Syria while reestablishing a security mechanism agreement at other areas along the border. In January 2018, Turkey intervened in the Kurdish-majority canton of Afrin in Northwestern Syria. What we saw after
that intervention was actually a removal of the civilian Kurdish population and driving into refugee camps out-
3
Crisis Brief: Turkey’s Syria Incursion October 7, 2019

© Institute for the Study of War www.UnderstandingWar.org
side of Afrin and replacing that civilian population with the Syrian refugee population that was in Turkey as well
as with Turkish proxies and their families into areas that up until that point had been predominantly Kurdish.

Jennifer Cafarella

In the case of the imminent intervention, Turkey is openly discussing its intent to resettle refugees. If the offensive is limited to the border town of Tel Abyad, that would amount to a resettlement of Arab refugees, primarily Arab refugees, in a primarily Arab area. However, this carries the very clear threat of Turkey expanding
that zone of control along the border into Kurdish villages. And Erdogan has directly expressed his intent to do
exactly that and to replace them with additional primarily Arab Syrian refugees.

John Dunford

So in this situation, what we could see is the YPG could deprioritize the defense of Tel Abyad, allow Turkey to
take control, while sending its forces and prioritizing the other Kurdish-majority cities along the border area.
Another possible diplomatic move that we could see would be the YPG actually reaching an agreement with the
Syrian regime in which regime forces return to some of the YPG-held areas as a deterrent against the Turks
moving further south into Northeastern Syria. This potentially could play out in an area like Manbij, where
there are both Turkish forces and regime forces on the outside of the city. So what we could see is the YPG reach
an agreement to allow the regime into the city to prevent a Turkish offensive in that area.
Now as all this is going on, there are massive cross-border implications for the crisis that is unfolding in Iraq.
The regime returning to some of the SDF areas could actually trigger a refugee flow into Iraq, particularly when
we think about areas like Deir ez-Zour, where civilians could try to go through the recently reopened Qa’im Border Crossing into Iraq, which could trigger further protests, particularly in areas where the protests in Iraq are
currently expanding to.
Another area that is of concern is with the KRG in Northern Iraq and the border crossings there, particularly
the Faysh Khabur Border Crossing. What we could see is, and what we’re already seeing anecdotal evidence of,
is refugees fleeing Northern Syria and trying to cross the border into Iraq. This could trigger another crisis in
the KRG as they try to manage the inflow of refugees and potentially are forced to close the border crossing in
Northern Iraq, creating a humanitarian crisis both on the Syrian and the Iraqi side.
The closing of that border would also have serious implications for the U.S. ability to move in the region. U.S.
forces do use that border crossing to cross between Iraqi Kurdistan and Syria. So it could potentially limit U.S.
ability to resupply its forces inside of Syria as well as bring support to the SDF.
Now while this is all happening in the Middle East, we are also seeing a U.S. response at home. The YPG does
have bipartisan congressional support. And what we are starting to see is congressional leadership take public
action against the White House’s announcement, essentially rejecting the move and threatening U.S. sanctions.
Senator Lindsey Graham is leading this charge and is trying to, from what we can tell through his Twitter account, gain support across the aisle. Now it will be very difficult for Congress to fully deter the White House’s
announcement. Congress could take action through sanctions, which had been delayed since Turkey bought the
S-400 system from Russia in July.
And they could try to reenact those sanctions or introduce new sanctions against the Turkish economy. This
could potentially deter Turkish President Recep Tayyip Erdogan from expanding the offensive into further parts
of Syria at the risk of damaging his own economy at home.
4

Crisis Brief: Turkey’s Syria Incursion October 7, 2019

© Institute for the Study of War www.UnderstandingWar.org
We’ve even in the last half an hour seen President Trump state, essentially threaten the Turkish economy if Turkey
does anything President Trump deems as “off-limits.” So while there is a lot going on inside Iraq and Syria, we are
also monitoring what is happening at home and potential ways that Congress could deter what Turkey is planning.

Jennifer Cafarella

President Trump’s decision to allow Turkey’s incursion into Syria does not at least yet amount to a decision to
withdraw all U.S. forces from Eastern Syria. Therefore, it is possible and perhaps even likely that the YPG and the
broader SDF coalition that it leads will show restraint in fighting against Turkey’s incursion in the hope of retaining some U.S. support and potentially even enabling Congress and Senator Lindsey Graham to apply increased
pressure for not only continued American support to the SDF, but potentially increased support to the SDF.
Now President Trump’s comments regarding shifting the burden of responsibility for handling the situation in
Syria, and especially the ISIS situation, reflect that the President is disengaging from this conflict. He may not
have ordered a military withdrawal yet, but it is clear that he does not intend for the United States to play a central
role. Therefore, it looks unlikely at this stage that even with congressional pressure, the U.S. will meaningfully
increase our support to the SDF. However, I do think it likely in the coming days and perhaps weeks the SDF will
nonetheless make a last-ditch effort to reaffirm and expand American support and potentially make a new attempt
at some kind of diplomatic compromise with Turkey in order to prevent further military escalation in the north.

Maseh Zarif

Thank you for listening to this episode of Overwatch. We look forward to your feedback on this episode and previous ones. Visit www.understandingwar.org to learn more about ISW’s work and to sign up for our mailing list.
This podcast is produced by ISW’s Educational Programs and Outreach Coordinator Marissa Morton
Contact us: For press inquiries, email [email protected].

Click to access ISW%20Transcript%20-%2020191007%20Crisis%20Brief%20Turkey%27s%20Syria%20Incursion_0.pdf

Τι μας ‘διδάσκει’ η ‘ιστορική’ συμφωνία Τσαμπερλάιν-Χίτλερ, για την πρόσφατη συμφωνία ΗΠΑ-Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
3

Του Δημητρίου Τσαιλά.    

Η συμφωνία Ερντογάν με Τράμπ, η εισβολή που ετοιμάζουν οι ΤΕΔ στη Συρία, και οι πανηγυρισμοί για τη νέα αμυντική συμφωνία Ελλάδος με τις ΗΠΑ μου θύμισε την ιστορία της έναρξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όχι ότι ισχυρίζομαι ότι φαίνεται στον ορίζοντα ένας νέος ΠΠ αλλά βλέπω κάποιους παραλληλισμούς.
Κάποιοι ίσως έχετε ακούσει την ιστορία για το πώς εξευτελίστηκε ο Chamberlain για το κομμάτι του λευκού χαρτιού που κουνούσε στο αεροδρόμιο, γυρνώντας από τη σύνοδο του Μονάχου.

Τότε μάλιστα ισχυρίστηκε ότι αγόρασε την ειρήνη (για τους Βρετανούς) ενώ ένα χρόνο αργότερα έγινε η εισβολή στην Πολωνία από τα ναζιστικά στρατεύματα και το Ηνωμένο Βασίλειο κήρυξε πόλεμο στη Γερμανία. Θυμάστε ότι ο πρωθυπουργός Chamberlain, μετά την επιστροφή του στην Αγγλία στις 30 Σεπτεμβρίου 1938, είχε “πετύχει” τη συμφωνία του Μονάχου με τη δική του και την υπογραφή του Αδόλφου Χίτλερ.
Τώρα αρχίζουν οι ερωτήσεις. Τι συνέβη στη συνέχεια; Τι σημαίνει ότι τρεις γείτονες στέλνουν στρατεύματα για να επιτεθούν και να καταλάβουν τις γειτονικές τους χώρες, να υποτάξουν τον πληθυσμό τους, να καταλάβουν τμήματα της επικράτειάς τους; Γιατί κανείς δεν αποκαλούσε στρατιωτική κατοχή μιας χώρας που ούτε έχει καλέσει ξένα στρατεύματα ούτε συμφώνησε με εισβολή; Δεν υπήρχε κανένας εξαναγκασμός, πρόκληση, και παρόμοια εργαλεία πολέμου; Γιατί κανείς δεν έλεγε τον πόλεμο με το όνομά του;

Turkey-Erdo

Σας αφήνω να αναλογιστείτε τις ερωτήσεις αυτές και θα απαντήσω απλώς με μερικές ακόμη ερωτήσεις:

Μπορούν οι ηγέτες μιας χώρας να έχουν το προνόμιο να κρίνουν, να υπαγορεύουν, να μπερδεύονται στις υποθέσεις άλλων χωρών; Οχι!
Μπορούμε να ονοματίσουμε τη ναζιστική Γερμανία ως «κράτος παρία» για τη συμφωνία με άλλα ευρωπαϊκά κράτη για να συμμετάσχουν σε ένα πόλεμο για τους πόρους της ΕΣΣΔ; Ναι μπορούμε!
Μπορούμε να ονοματίσουμε τη ναζιστική Γερμανία ως «κράτος παρία» για το γενοκτονικό ρατσισμό τους (εναντίον των Ρώσων, Σλάβων, Εβραίων, Ελλήνων, Τσιγγάνων κ.λπ.); Ναι, χωρίς καμία αμφιβολία!
Τώρα θυμηθείτε αυτά τα μαθήματα της ιστορίας ώστε να μάθετε, όσοι δεν έχετε ακόμα μάθει!

Συμπέρασμα
Πιστεύω λοιπόν ότι θα πρέπει να μελετήσουμε ιδιαίτερα, παραλληλίζοντας την εξωτερική πολιτική Χίτλερ και Ερντογάν, τις φάσεις αυτές, βήμα -βήμα (από την επανακατάληψη της Ρηνανίας έως τις Συμφωνίες του Μονάχου με επακόλουθο την κατάληψη της Σουδητίας, και ακολούθως την κατάληψη της υπόλοιπης Τσεχίας, τον διάδρομο του Νταντσιχ και την κατάληψη του Μέμελ (1939), σε παραλληλισμό με το Κουρδικό, τη Συρία, την λυκοσυμμαχία με τη Ρωσία, το θέμα των Τουρκμένων, των Ουιγούρων κτλ, την υποστήριξη στον ISIS, την εχθρότητα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, την ανακίνηση θεμάτων «μειονοτήτων» στη Βουλγαρία και κυρίως στην δυτική Θράκη, αλλά προσεχώς ίσως σε Δωδεκάνησα – εδώ ας αντιπαραβάλουμε ιδιαίτερα με το ζήτημα της γερμανικής μειονότητας στη Σουδητία (Sudetenland) και το ουιλσονικό δόγμα του «δικαιώματος αυτοδιάθεσης των εθνικών μειονοτήτων», σε εισαγωγικά ή όχι), σημείο από όπου ο πόλεμος (τότε) πλέον ήταν αναπόφευκτος και θέμα χρόνου, πλέον για λόγους οικονομικούς, το ξανασημειώνω. Ας βάλουμε λοιπόν και εδώ στην θέση του ονόματος «Χίτλερ» το όνομα «Ερντογάν» και ας παραλληλίσουμε

Επιπλέον η βεβαιότητα ενός ηγέτη με απόλυτα δικτατορικές, δηλαδή απεριόριστες εξουσίες, ότι είχε να κάνει με πολιτικά μηδενικά και φοβικούς αντιπάλους, και η οποία του «αυτο-επιβεβαίωσε» την αίσθηση του ανίκητου, αποτέλεσμα της οποίας ως προς τον Γερμανό δικτάτορα, ήταν, πέρα και πάνω από κάθε «στρατηγικά λογικό» υπολογισμό, να αυτο-οδηγηθεί σε λανθασμένα διπλωματικο-πολιτικά συμπεράσματα/αναλύσεις, και κατά συνέπεια μεσοπρόθεσμα σε αχρείαστο πόλεμο και στρατηγικά σε πλήρη ήττα και ανατροπή του καθεστώτος.
Χίτλερ Ερντογάν, βίοι παράλληλοι

Δημήτριος  Ν. Τσαϊλάς

(O Ναύαρχος Ε.Α. Δ. Τσαιλάς δίδαξε, μεταξύ άλλων, επι σειρά ετων στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως και της Στρατηγικής και Ασφάλειας σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου)

new-economy.gr

‘Disaster in the making’: Graham torches Trump’s Syria policy

Από
anixneuseis
-
0
 

DEFENSE  politico.com

The president defended the decision to allow Turkey to fight U.S.-allied Kurds, tweeting that “WE WILL FIGHT WHERE IT IS TO OUR BENEFIT.”

U.S. camp in Syria

American troops began pulling back on Monday from portions of northern Syria after President Donald Trump allow Turkey to invade the region. | Delil Souleiman/AFP/Getty Images

By QUINT FORGEY and DAVID COHEN

Updated: 

Sen. Lindsey Graham on Monday admonished the White House for its controversial decision to allow Turkey to invade northern Syria and potentially wipe out U.S.-allied Kurdish fighters — criticizing the maneuver as “a disaster in the making” in a rare public break with President Donald Trump.

“I don’t know all the details regarding President Trump’s decision in northern Syria,” the South Carolina Republican wrote on Twitter, adding that he was in the process of scheduling a phone call with Secretary of State Mike Pompeo and warning: “If press reports are accurate this is a disaster in the making.”

Graham, a vocal defender of the president and frequent adviser on matters of foreign policy, predicted the administration’s move would ensure a “comeback” of ISIS, force the Kurds “to align with” Syrian President Bashar Assad and Iran, damage the relationship between Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s government and Congress, and become “a stain on America’s honor for abandoning the Kurds.”

Graham also tweeted that “if this plan goes forward,” he would “introduce [a] Senate resolution opposing and asking for reversal of this decision. Expect it will receive strong bipartisan support.”

Trump earlier Monday morning defended the dramatic policy shift, citing his long-standing call to extricate American forces from “ridiculous Endless Wars” abroad.

“The Kurds fought with us, but were paid massive amounts of money and equipment to do so. They have been fighting Turkey for decades,” Trump wrote in a series of tweets. “I held off this fight for … almost 3 years, but it is time for us to get out of these ridiculous Endless Wars, many of them tribal, and bring our soldiers home. WE WILL FIGHT WHERE IT IS TO OUR BENEFIT, AND ONLY FIGHT TO WIN.”

The White House announced Turkey’s planned invasion in a statement late Sunday that seemed to indicate at least tacit American support.

Trump talked to Erdogan about the military incursion, the White House said in its statement. The administration, without elaborating on the scope of the attack, referred to the invasion as a “long-planned operation.”

“The United States Armed Forces will not support or be involved in the operation, and United States forces, having defeated the ISIS territorial ‘Caliphate,‘ will no longer be in the immediate area,” the statement said.

Turkey has been a U.S. ally in efforts to battle ISIS in the region — Syria being the location of much of the fighting because of the horrific chaos of its ongoing civil war — but there are complications to the alliance.

Kurdish soldiers had also been working with American forces in Syria, but Turkey regards those forces as its enemy. The Kurdish forces, which have been fighting for an independent homeland for Kurds, could be in serious jeopardy when Turkish troops sweep into the area.

Erdogan has expressed displeasure with the support the United States has given those Kurdish forces.

The White House used its statement to ding its European allies.

“The United States Government has pressed France, Germany, and other European nations, from which many captured ISIS fighters came, to take them back, but they did not want them and refused. The United States will not hold them for what could be many years and great cost to the United States taxpayer,” it said. “Turkey will now be responsible for all ISIS fighters in the area captured over the past two years.”

Trump again lashed out at the Western powers Monday, accusing them of taking advantage of the U.S.

“When I arrived in Washington, ISIS was running rampant in the area. We quickly defeated 100% of the ISIS Caliphate, … including capturing thousands of ISIS fighters, mostly from Europe,” he tweeted.

“But Europe did not want them back, they said you keep them USA!” the president continued. “I said ‘NO, we did you a great favor and now you want us to hold them in U.S. prisons at tremendous cost. They are yours for trials.’ They … again said ‘NO,’ thinking, as usual, that the U.S. is always the ‘sucker,’ on NATO, on Trade, on everything.”

Trump and Erdogan are to meet in Washington at some point in the coming weeks.

https://www.politico.com/news/2019/10/07/trump-turkey-syria-invasion-037052

Το επικίνδυνο παιχνίδι του Ιράν και η μάχη γοήτρου της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Η στρατηγική της αυξανόμενης πίεσης που ακολουθεί η Τεχεράνη και πώς μπορεί να οδηγήσει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Οι λεπτές ισορροπίες και τα προβλήματα της Τουρκίας στη Συρία και ο διπλός πονοκέφαλος της Σαουδικής Αραβίας.

Δημοσιεύθηκε: 7 Οκτωβρίου 2019 – 08:07

Στην προσπάθειά του να δείξει την αποφασιστικότητά του και να αποκτήσει ένα πλεονέκτημα που θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις, το Ιράν θα διακινδυνεύσει την στρατιωτική σύγκρουση με τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς συμμάχους τους, καθώς θα εντείνονται οι αμερικανικές κυρώσεις.

Τόσο το Ιράν όσο και οι ΗΠΑ θα διερευνήσουν την πιθανότητα προκαταρκτικών συζητήσεων το δ’ τρίμηνο, προσπαθώντας ταυτόχρονα να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν πλεονεκτήματα εν όψει της όποιας συζήτησης. Για τις ΗΠΑ, αυτό σημαίνει περισσότερες κυρώσεις και χρήση λιγότερων επιθετικών εργαλείων, όπως οι κυβερνοεπιθέσεις, ως απάντηση στις ιρανικές απειλές. Το Ιράν θα κάνει διαδοχικές κινήσεις –όχι ακραίες– στις πυρηνικές δραστηριότητές του, θα αυξήσει τη στήριξή προς περιφερειακούς αντιπρόσωπους και θα συνεχίσει να απειλεί πλοία και ενεργειακά assets στον Περσικό Κόλπο.

Οι κινήσεις της Τεχεράνης θα αυξήσουν τον κίνδυνο αμερικανικής στρατιωτικής απάντησης, ωστόσο ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα παραμείνει απρόθυμος να προχωρήσει σε μια μεγάλη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή εν όψει των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ το 2020, επιφυλακτικότητα την οποία συμμερίζεται και το Ιράν για τους δικούς του εσωτερικούς πολιτικούς λόγους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με περιφερειακά κράτη όπως το Ομάν και το Κουβέϊτ που φοβούνται το ενδεχόμενο να βρεθούν εν μέσω διασταυρούμενων πυρών, θα ενθαρρύνουν τις ΗΠΑ και το Ιράν να αποκλιμακώσουν την αντιπαράθεσή τους και θα προσφέρουν κάποια διέξοδο στην περίπτωση που ενταθούν οι εχθροπραξίες. Οι ΗΠΑ θα εξετάσουν την πιθανότητα διαπραγματεύσεων και περιορισμένων προσφορών πετρελαίου αντί τροφίμων προκειμένου να κρατήσουν υπό έλεγχο την περαιτέρω ιρανική επιθετικότητα, όμως αυτό το τρίμηνο δεν θα ξεκινήσουν συνολικές διαπραγματεύσεις.

Το Ισραήλ «ρίχνει λάδι» στις συγκρούσεις στην περιοχή

Παρά τις εσωτερικές πολιτικές αναταράξεις, το Ισραήλ θα συνεχίσει να πλήττει ιρανικούς στόχους και συμμάχους σε όλη την περιοχή, ιδιαίτερα στη Συρία, στο Ιράκ και στον Λίβανο. Οι επιθέσεις θα εκθέσουν το Ισραήλ στον κίνδυνο αντιποίνων από αντιπροσώπους του Ιράν. Επίσης, θα αποσταθεροποιήσουν τα ήδη εύθραυστα κράτη του Λιβάνου και του Ιράκ, ενισχύοντας εγχώριες δυνάμεις στο Ιράκ που θέλουν οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν από τη χώρα.

Το Ισραήλ θα υπολογίσει πως η Ουάσινγκτον θα στηρίξει την εκστρατεία του, όμως η στήριξη μπορεί να μειωθεί αν απειλεί να σύρει τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν. Καθώς θα εμφανιστεί μια νέα ισραηλινή κυβέρνηση, ο περιορισμός του Ιράν θα παραμείνει το πρωταρχικό ζήτημα εξωτερικής πολιτικής της χώρας, αν και ίσως υπάρχει εξέλιξη στην προσέγγιση του Ισραήλ ως προς τις απειλές για την ασφάλεια στα θέατρα του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράκ ή της Υεμένης, ή στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη.

Κλιμακώνεται η ένταση στο νότιο μέτωπο της Υεμένης

Στην Υεμένη, θα διευρυνθεί το ρήγμα στον συνασπισμό, του οποίου ηγείται η Σαουδική Αραβία, που εμπλέκεται στην επίθεση κατά των Χούτι, καθώς μια μερική απόσυρση των Εμιράτων από την πρώτη γραμμή θα αποδυναμώσει την ικανότητά του να επικεντρωθεί στην απειλή του κινήματος των ανταρτών. Εν τω μεταξύ, το θεωρητικά συμμαχικό Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο θα κινηθεί εναντίον της στηριζόμενης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης του προέδρου Αμπντ Ραμπόχ Μανσούρ Χαντί, απαιτώντας μεγαλύτερη αυτονομία και πολιτικές εγγυήσεις, στην προσπάθεια να επιτύχει τον στόχο του Συμβουλίου για αποκατάσταση μιας ανεξάρτητης Νότιας Υεμένης.

Μια λιγότερο συντονισμένη πίεση στους Χουτι θα τους δώσει περιθώριο να συνεχίσουν να επιτίθενται κατά στρατηγικών σαουδαραβικών στόχων, ενώ οι εσωτερικές διαμάχες εντός του συνασπισμού θα δώσουν στους τζιχαντιστές στα νότια μεγαλύτερη ευκαιρία να «ανθίσουν». Παρά τις πιέσεις που δέχεται ο συνασπισμός κατά των Χούτι, η απόκλιση Εμιράτων-Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη δεν θα επηρεάσει την ευθυγράμμισή τους σε άλλες απειλές.

Η Τουρκία ψάχνει για ισορροπίες στη Βόρεια Συρία

Το καθεστώς της Συρίας και η Ρωσία θα αμφισβητήσουν τα σχέδια της Τουρκίας στη βορειοδυτική Συρία, ενώ οι επιθυμίες της Άγκυρας στην βορειοανατολική Συρία έρχονται αντιμέτωπες με την αντίθεση των ΗΠΑ.

Στα βορειοδυτικά, η Τουρκία θα επιδιώξει μέτρα για να περισώσει το γόητρό της καθώς η επιρροή της ελαχιστοποιείται σταθερά στην Ιντλίμπ, ενώ η σποραδική συριακή επίθεση με τη στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν απειλεί να προκαλέσει μεγάλη διπλωματική κρίση μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας. Στη βορειοανατολική Συρία, η Τουρκία θα ασκήσει πιέσεις στις ΗΠΑ για τη δημιουργία μιας πιο μεγάλης ζώνης ασφαλείας έναντι των κουρδικών Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων -συμμάχων των ΗΠΑ-, όμως δεν θα διακινδυνεύσει μια δεύτερη κρίση με τις ΗΠΑ. Η ανάγκη της Τουρκίας να ενισχύσει το εσωτερικό εθνικιστικό αίσθημα, καθώς η στασιμότητα της οικονομίας απειλεί το κυβερνών κόμμα AKP, θα συνεχίσει να επηρεάζει τις ενέργειές της στη Συρία.

Το υποτονικό καταναλωτικό κλίμα, η αδύναμη λίρα και η ευάλωτη στα εξωτερικά σοκ οικονομία –περιλαμβανομένης της πανταχού παρούσας απειλής κυρώσεων από την ΕΕ και τις ΗΠΑ- επιταχύνουν ένα νέο ρήγμα εντός του AKP. Στην προσπάθειά του να παραμείνει στην εξουσία και να διατηρήσει την κομματική συνοχή, το κόμμα του Ερντογάν θα αξιοποιήσει πλήρως τα θεσμικά του πλεονεκτήματα –περιλαμβανομένου του ελέγχου της κεντρικής τράπεζας, της βουλής και του δικαστικού σώματος-  για να εμποδίσει τις περαιτέρω αποστασίες προς ένα νέο, αντίπαλο κόμμα, κατά το δ’ τρίμηνο.

Συνεχίζονται οι οικονομικές δυσκολίες της Σαουδικής Αραβίας

Όπως και άλλα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου που αντιμετωπίζουν προβλήματα λόγω των αδύναμων πετρελαϊκών τιμών, η Σαουδική Αραβία θα καταρτίσει ένα προϋπολογισμό για το 2020 που θα επεκτείνει τις δαπάνες μετά από μια δύσκολη χρονιά.

Το βασίλειο θα εντείνει επίσης τις προετοιμασίες για την περιορισμένη αρχική δημόσια προσφορά της Saudi Arabian Oil Co (Saudi Aramco), του ενεργειακού κολοσσού που στηρίζεται από το κράτος, προκειμένου να αντλήσει κεφάλαια για να διαφοροποιηθεί η οικονομία της χώρας που εξαρτάται από το πετρέλαιο. Όμως οι ανησυχίες των επενδυτών αναφορικά με την ασφάλεια της επιχείρησης μετά τις επιθέσεις της 14ης Σεπτεμβρίου στις μονάδες Abqaiq και Khurais, θα καθυστερήσουν τις προσπάθειες αυτές.

Δεδομένων των πολιτικών εμποδίων για την εισαγωγή μετοχών στο εξωτερικό, όπως είναι οι απαιτήσεις διαφάνειας για ευαίσθητα ζητήματα, μεταξύ αυτών τα οικονομικά της Saudi Aramco και τα ενεργειακά αποθέματα του βασιλείου, το Ριάντ θα κάνει προετοιμασίες για την εισαγωγή του 1% των μετοχών του ενεργειακού κολοσσού στην εγχώρια χρηματιστηριακή αγορά Tadawul μέχρι το τέλος του έτους. Ενώ θα συζητήσει το ζήτημα της εισαγωγής με τις τράπεζες, ωστόσο δεν θα προχωρήσει σε διεθνές IPO το δ’ τρίμηνο.

Ημερομηνίες-κλειδιά

6 Οκτωβρίου: Διενεργούνται βουλευτικές εκλογές στην Τυνησία

6-23 Οκτωβρίου: Το περιθώριο για τη διενέργεια του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Τυνησία

13-18 Οκτωβρίου: Συνεδριάζει στο Παρίσι η Ολομέλεια της Ομάδας Χρηματοοικονομικής Δράσης, όπου το Ιράν μπορεί να έρθει αντιμέτωπο με επανάληψη κυρώσεων για ζητήματα ξεπλύματος χρήματος

30 Οκτωβρίου: Λήγουν οι εξαιρέσεις επί των αμερικανικών κυρώσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν

31 Οκτωβρίου – 14 Νοεμβρίου: Ανοίγει πιθανό παράθυρο για να επιλέξει και να σχηματίσει νέα κυβέρνηση ο επόμενος πρωθυπουργός του Ισραήλ

5 Νοεμβρίου: Λήγει η προθεσμία που έχει ορίσει το Ιράν προτού αρχίσει να παραβιάζει περαιτέρω τους περιορισμούς της πυρηνικής συμφωνίας

12 Δεκεμβρίου: Η Αλγερία ενδεχομένως θα διενεργήσει προεδρικές εκλογές

Δεκέμβριος: Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου πραγματοποιεί την ετήσια σύνοδό του, μετά την πιθανή έγκριση των αντίστοιχων προϋπολογισμών των κρατών μελών του Συμβουλίου.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1699316/to-epikindyno-paihnidi-toy-iran-kai-h-mahh-gohtroy.html

Να πιστέψουμε τις ΗΠΑ;

Από
anixneuseis
-
9

Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν παγκόσμιες υποχρεώσεις. Αν δεν τις αναλάβουν δεν απολαμβάνουν τον τίτλο της μεγάλης δύναμης (δεν είναι, μόνο, ψυχολογικό το θέμα. Επιφέρει και κέρδη).
Για να είναι πειστικές στο ρόλο τους πρέπει να είναι συνεπείς στο λόγο τους.
Επανειλημμένως, οι ΗΠΑ έχουν διακηρύξει πως δεν θα επιτρέψουν την Τουρκία να σφαγιάσει τους Κούρδους στη Συρία οι οποίοι (Κούρδοι) βοήθησαν την υπο τις ΗΠΑ συμμαχία να κερδίσει τον ISIS.
Χθες, τα πράγματα αντιστράφησαν. Οι ΗΠΑ αφήνουν στο έλεος του Ερντογάν τους Κούρδους. Η Τουρκία ετοιμάζει επέμβαση στη Βόρειο Συρία με τον Τράμπ να νίπτει τας χείρας του.
Το παιχνίδι της κυριαρχίας των Δυνάμεων, μόλις τώρα αρχίζει.
Με την αφερεγγυότητα που διακρίνει τις ΗΠΑ επι Τράμπ δύσκολα θα πείσουν “συμμάχους” να τους συμπαρασταθούν στην επικυριαρχία τους.
Για να έρθουμε και στα δικά μας. Τις τελευταίες ημέρες ο Αμερικανός ΥΠΕΞ παρείχε, λεκτικώς, εγγυήσεις ασφαλείας στην Ελλάδα έναντι της Τουρκίας. Ακριβώς, όπως είχε γίνει και με τους Κούρδους της Συρίας.
Τι βεβαιώνει πως οι ΗΠΑ θα τηρήσουν αυτά που είπαν όταν έρθει- αν έρθει- η κρίσιμη ώρα;
Καλές οι συμμαχίες και οι εγγυήσεις που παρέχουν αλλά καλύτερο είναι να στηρίζεται κανείς στις δικές του δυνάμεις. Άλλωστε απο τη μικρασιατική καταστροφή απέχουμε, μόλις, έναν αιώνα..
Θα μου πείτε η Ελλάδα δεν είναι Κούρδοι. Ε, καλά. Μην επιμένετε.
Ο Τράμπ θα αγνοεί την ύπαρξη και των μεν και των δε.

Η αντιπαράθεση των Δυνάμεων στα Βαλκάνια.

Από
anixneuseis
-
0

Akri Çipa* The Globe Post

Η ΕΕ και οι ΗΠΑ πρέπει να αντιμετωπίσουν την παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας στα Βαλκάνια.

Μετά τους καταστροφικούς και τραυματικούς πολέμους της δεκαετίας του 1990, τα Βαλκάνια γνώρισαν δύο δεκαετίες σχετικής σταθερότητας και δημοκρατικής προόδου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη συμφιλίωση, στη στήριξη και την προώθηση των διαδικασιών οικοδόμησης του κράτους και στην αναζωογόνηση της οικονομικής ανάπτυξης.

Η απουσία άλλων μεγάλων ξένων παραγόντων στην περιοχή το κατέστησε δυνατό.

Ωστόσο, οι αυξανόμενες επενδύσεις της Κίνας και η ανανέωση των ρωσικών δραστηριοτήτων στα Βαλκάνια, όλα, ενώ η Ε.Ε. φαίνεται ότι δεν μπορεί να αποφασίσει για τη διεύρυνση, έχουν αυξήσει τις δυσκολίες.

Η παρουσία του Πεκίνου και της Μόσχας θα μπορούσε να απειλήσει την ειρήνη, να εμποδίσει τον εκδημοκρατισμό και να δημιουργήσει προβλήματα στον δυτικό προσανατολισμό της περιοχής. Για να αντιμετωπιστούν αυτές οι επιρροές, απαιτείται περισσότερη ηγετική ικανότητα και δέσμευση από τους δυτικούς εταίρους.

Η επιρροή της Ρωσίας στα Βαλκάνια

Οι παρατηρητές και οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον ήταν πάντα προσεκτικοί απέναντι στις ρωσικές δραστηριότητες για αποσταθεροποίηση που θα στόχευαν στη ματαίωση της συμφιλίωσης μεταξύ των βαλκανικών κρατών.

Σύμφωνα με τον κανόνα του Βλαντιμίρ Πούτιν, η Ρωσία θεωρεί τις παρατεταμένες συγκρούσεις της περιοχής ως στοιχεία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να ασκηθεί επιρροή στους τοπικούς παράγοντες και να επιβραδυνθεί η ένταξή τους στους Δυτικούς οργανισμούς.

Αυτό ήταν εμφανές στον τρόπο με τον οποίο η Ρωσία αντέδρασε στη συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας στο θέμα της ονομασίας της τελευταίας. Τονίζεται επίσης ο τρόπος με τον οποίο η Ρωσία τοποθετείται στην σύγκρουση μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Σερβίας.

Ωστόσο, η Ρωσία πηγαίνει πολύ πέρα από την απλή διπλωματική υποστήριξη των συμμάχων της και την εκμετάλλευση των συνεχιζόμενων διαφορών.

Τους τελευταίους μήνες, η Ρωσία ενίσχυσε άμεσα τις στρατιωτικές ικανότητες της Σερβίας μέσω εξοπλισμών όπως τάνκς και αεροπλάνα. Αυτές οι στρατιωτικές προμήθειες ενθάρρυναν τους σκληροπυρηνικούς εθνικιστές όπως ο υπουργός Άμυνας της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούλιν, ο οποίος ισχυρίστηκε τον περασμένο μήνα ότι τα όπλα κατά κάποιον τρόπο χρησιμεύουν ως «εγγύηση ότι τα Βαλκάνια θα είναι ειρηνικά».

Επιπλέον, υπήρξαν υπαινιγμοί ότι η Ρωσία στοχεύει σε στρατιωτική βάση στην Ρεπούμπλικα Σέρμπσκα στη Βοσνία.

Παρόλο που η Ρωσία ανέκαθεν διαδραμάτισε έναν φθοροποιό ρόλο στην περιοχή, οι πρόσφατες δραστηριότητες δείχνουν ότι η Μόσχα γίνεται πιο δυναμική. Ωστόσο, παρά τις πολιτικές και διπλωματικές της δραστηριότητες, και πιο πρόσφατα ενός στρατιωτικού στοιχείου, η Ρωσία δεν είναι σε θέση να ανταγωνιστεί την Ε.Ε. λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων. Ωστόσο, μια άλλη πρόκληση για την ευρωπαϊκή πολιτική στα Βαλκάνια θα μπορούσε να προέλθει από την Κίνα, η οποία επεκτείνει επίσης την επιρροή της στην περιοχή.

Η επιρροή της Κίνας στα Βαλκάνια

Η Κίνα έχει επεκτείνει τις επενδύσεις της στην περιοχή εδώ και αρκετό καιρό, με αποτέλεσμα σταδιακά να καταστεί σημαντικός παράγοντας μέσω οικονομικών σχεδίων. Η Κίνα το κάνει αυτό με οργανωμένο τρόπο και μέσα από μια σαφή πλατφόρμα.

Όλες οι χώρες των Βαλκανίων – εκτός από το Κοσσυφοπέδιο, το οποίο η Κίνα δεν αναγνωρίζει – αποτελούν μέρος της πλατφόρμας συνεργασίας της Κίνας 17 + 1. Αρχικά ξεκίνησε ως 16 + 1 το 2012 για να αυξήσει τη συνεργασία με τις πέντε χώρες των Δυτικών Βαλκανίων και έντεκα μέλη της Ε.Ε., η πλατφόρμα επεκτάθηκε φέτος προσθέτοντας την Ελλάδα. Αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος της ευρύτερης πρωτοβουλίας της Κίνας για την πρωτοβουλία Belt and Road.

Οι κινεζικές επενδύσεις στα Βαλκάνια επικεντρώνονται κυρίως στη Σερβία και περιλαμβάνουν τον εκσυγχρονισμό των κινεζικών επενδύσεων στη Σερβία, καθώς και προσφορές για να βοηθήσουν τη Σερβία να δημιουργήσει το δίκτυό της 5G.

Εκτός από τη Σερβία, η Κίνα πραγματοποιεί σημαντικές επενδύσεις σε υποδομές στη Βόρεια Μακεδονία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και το Μαυροβούνιο. Αλλά το Πεκίνο φαίνεται πρόθυμο να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα. Αυτό το μήνα, Σέρβοι αξιωματούχοι ανακοίνωσαν ότι η Κίνα συμφώνησε να πουλήσει στο Βελιγράδι drones που φέρουν όπλα. Αυτό θα έκανε τη Σερβία την πρώτη χώρα στην Ευρώπη που εισάγει μαχητικά drones από την Κίνα και θα δώσει μια νέα διάσταση στην παρουσία της χώρας στα Βαλκάνια.

Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις

Οι χώρες των Βαλκανίων έχουν προσανατολιστεί προς τη Δύση και η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει μέχρι στιγμής το μοναδικό πολιτικό σχέδιο για την περιοχή. Ωστόσο, η στάση της Ρωσίας και η αποσταθεροποιητική της συμπεριφορά θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τη δημοκρατική πρόοδο και σταθερότητα της περιοχής, ενώ η κινεζική παρουσία φέρνει αρκετούς κινδύνους και εντείνει την έλλειψη διαφάνειας και διεφθαρμένων πρακτικών. Οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων ενδέχεται σύντομα να αντιμετωπίσουν έναν σκληρό λογαριασμό για το άνοιγμά τους προς τα κινεζικά δάνεια και επιχορηγήσεις.

Ενώ η Ρωσία και η Κίνα γίνονται πιο αποφασιστικές στα Δυτικά Βαλκάνια, υπάρχουν διαφορές στις προσεγγίσεις τους.

Η Μόσχα συνδυάζει μαλακή ισχύ με εστίαση στα θέματα περιφερειακής ασφάλειας.

Το Πεκίνο επικεντρώνεται στις αυξανόμενες οικονομικές επενδύσεις και στην αύξηση του οικονομικού αποτυπώματος, αποφεύγοντας μέχρι στιγμής την τοποθέτησή του σε γεωπολιτικά θέματα.

Η Κίνα και η Ρωσία μπορεί να μην έχουν τους ίδιους στόχους αλλά σε συνδυασμό με μια αναποφάσιστη ευρωπαϊκή ηγεσία η παρουσία τους κινδυνεύει να έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στην περιοχή.

Καταπολέμηση της ρωσικής και κινεζικής επιρροής

Η Ε.Ε. και οι Η.Π.Α. μπορούν και πρέπει να είναι πιο δραστήριες και αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση και την άμβλυνση των κινδύνων που προκύπτουν από κινεζικές και ρωσικές δραστηριότητες στα Βαλκάνια. Θα μπορούσαν να το κάνουν ανανεώνοντας τις προσπάθειές τους για να ωθήσουν τις χώρες της περιοχής σε περισσότερες μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, να καταπολεμήσουν πιο ενεργά την παραπληροφόρηση και να υποστηρίξουν την υπευθυνότητα και το κράτος δικαίου.

Η ανανεωμένη υποστήριξη για τις διαδικασίες οικοδόμησης του κράτους και η αύξηση της διαφάνειας θα έπληττε τις καταστροφικές πρακτικές που εμποδίζουν τον τοπικό πληθυσμό και διευκολύνουν τις κινήσεις της Κίνας και της Ρωσίας. Αυτό πρέπει να συνοδεύεται από ένα ανανεωμένο έργο και δέσμευση των δυτικών φορέων για την ενσωμάτωση των Δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε. .Οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον δεν μπορούν απλά να απορρίψουν ή να παραμελήσουν την παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας στα Βαλκάνια. Οι συνέπειες θα είναι σοβαρές.

*Απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Κολούμπια, ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Κατάγεται από τα Τίρανα και γράφει για βαλκανικά και ευρωπαϊκά θέματα.

Inflation in Iran

Από
anixneuseis
-
0

Geopolitical Future

TURKISH INVASION OF NORTHEAST SYRIA LOOKS IMMINENT

Από
anixneuseis
-
0

Oct 5, 2019 – John Dunford 

By: John Dunford

Key Takeaway: Turkey is preparing to invade Northeastern Syria despite U.S. efforts to de-escalate tensions through a joint security mechanism along the border. Turkish President Recep Tayyip Erdogan announced on October 5 that “We have made our preparations, completed our operation plans” and that air and ground operations will begin within days. The Turkish offensive will likely target the Arab-majority city of Tel Abyad in Northern Raqqa Province. It will create an opportunity for ISIS to achieve breakout success in eastern Syria while the U.S. partner force, the Syrian Democratic Forces (SDF), fights Turkey along the border. Pro-Assad regime forces could also attempt to exploit the chaos to seize oil fields currently under SDF control.

Turkey is preparing to invade Northeastern Syria despite U.S. efforts to de-escalate tensions through a joint security mechanism along the border. Turkish President Recep Tayyip Erdogan announced on October 5 that “We have made our preparations, completed our operation plans” and that air and ground operations will begin within days. [1] The Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG) are currently withdrawn to 5-14km (varies by location) from the Turkish border in accordance with a US-Turkey security agreement reached on August 27. [2] Turkey remains unsatisfied with this progress. It has demanded to increase the depth of the security mechanism to 30km and to resettle at least 2 million Syrian refugees residing in Turkey into the zone, which the YPG will not accept. [3] Erdogan presented this proposal at the UN General Assembly on September 24. [4] Turkish Defense Minister Hulusi Akar reiterated these demands in a phone call with the U.S. Secretary of Defense two days before Erdogan announced that operations will begin. [5] It is unclear how far into Syria Turkey will attempt to push. Turkey may conduct a limited operation in an attempt to compel the U.S. and YPG to accept Turkey’s demands.

Turkey will likely use Syrian proxy forces in addition to the Turkish Armed Forces (TSK) to conduct the offensive. Head of the Turkish-backed Syrian Interim Government (SIG) Abdurrahman Mustafa announced the merger of the two Turkish proxy forces in Syria under SIG Defense Ministry, during a ceremony in Sanliurfa Province on October 5: the Syrian National Army (SNA) based in northern Aleppo and the National Liberation Front (NLF) based in Idlib. [6, 7] A greater unification of Turkish proxy forces has previously been an indicator of upcoming Turkish military operations. Turkey previously announced the formation of the SNA in the weeks prior to Turkey’s last offensive against the YPG in January 2018 in the Afrin district of northwest Syria. [8] The new merger indicates Turkey intends to use this proxy force to clear and hold territory that it seizes. Turkish forces will likely support these proxies with air and fire support. TSK has deployed convoys with armored vehicles and heavy weapons to Akcakale, Sanliurfa Province across from Tel Abyad in Northern Raqqa since October 2. [9]  Turkish Special Forces will likely participate as well. The subordination of Turkey’s military proxies to the SIG indicates that Erdogan intends to assert this entity as the governing authority in areas it seizes, which is consistent with how he has administered areas seized farther west to date.

ISIS may achieve breakout success in eastern Syria if Turkey invades. The military coalition the YPG leads, the Syrian Democratic Forces (SDF), will pull military forces away from detention facilities, IDP camps, and other stabilization tasks south of the border region in order to fight Turkish forces. An SDF spokesperson stated on October 5 that the SDF “will not hesitate to turn any unprovoked attack by Turkey into an all-out war on the entire border.” [10]  The SDF began to dig trenches south of the border near Tel Abyad on October 5 in anticipation of a Turkish attack. [11] ISIS is already preparing to conduct prison break operations in Syria and Iraq. [12] The SDF’s de-prioritization of the fight against ISIS will provide ISIS an opportunity to accelerate its plans. The offensive will also leave SDF positions at key oil infrastructure in Eastern Deir ez-Zour Province at risk. Iranian-backed militias and Syrian Arab Army (SAA) units have reinforced positions in Deir ez-Zour in response to three consecutive weeks of anti-Iran and anti-regime protests in SDF-held Deir ez-Zour. [13] The pro-regime coalition could leverage these reinforcements to launch an offensive to take the oil fields while the U.S. and SDF are distracted in the border areas.

 

  1. [“East Euphrates :Erdogan Announces Military Operation in Syria by Land and Air “Today or Tomorrow””BBC Arabic,October 5, 2019, https://www.bbc.com/arabic/middleeast-49946001?ocid=socialflow_twitter; Cagan Koc, “Erdogan Signals Imminent Turkish Incursion of Northeast Syria,” Bloomberg, October 5, 2019, https://www.bloomberg.com/news/articles/2019-10-05/erdogan-signals-imminent-turkey-incursion-of-northeast-syria.
  2. Hisham Arafat, “SDF Command Reveals Details About Buffer Zone in Northeast Syria,”Kurdistan24,August 16, 2019, https://www.kurdistan24.net/en/analysis/1b44b8a4-ff0c-44e0-98fe-51c4682e….
  3. Ilhan Tanir, “Locals in northern Syria ready to resist Turkish incursion – Kurdish leader,” September 26, 2019, Ahval,https://ahvalnews.com/rojava/locals-northern-syria-ready-resist-turkish-incursion-kurdish-leader.
  4. “Turkiye’nin Suriye’de Guvenli Bolge Plani Hazir,” TRT Haber, September 25, 2019.https://www.trthaber.com/haber/gundem/turkiyenin-suriyede-guvenli-bolge-plani-hazir-432682.html
  5. The U.S. Department of Defense refers to the agreement as a security mechanism. The Turkish Ministry of Defense uses the term safe zone or peace corridor. [“Minister Akar Speaks with U.S. Counterpart Esper,”]Turkish Ministry of Defense,October 3, 2019, https://msb.gov(.)tr/SlaytHaber/3102019-87585; “Readout of Secretary of Defense Mark T. Esper Phone Call With Turkish Minister of Defense Hulusi Akar,” U.S. Department of Defense, October 3, 2019, https://www.defense.gov/Newsroom/Releases/Release/Article/1979749/readout-of-secretary-of-defense-mark-t-espers-phone-call-with-turkish-minister/.
  6. [“New Structure of the National Army After the Merger with the National Liberation Front,”]Enab Baladi,October 4, 2019, https://www.enabbaladi.net/archives/332601.
  7. “SIG Announces Merger Between National Army & National Liberation Front,” National Coalition of Syrian Revolution and Opposition Forces, October 4, 2019http://en.etilaf.org/all-news/news/sig-announces-merger-between-national…
  8. Ezgi Yazici and John Dunford, “Turkey’s Threat to Push Further into Syria,”Institute for the Study of War,July 24, 2019, http://iswresearch.blogspot.com/2019/07/turkeys-threat-to-push-further-into.html.
  9. XXVII, Twitter, October 2, 2019,https://twitter.com/XXVII27_/status/1179526127397822466; TRT World Now, October 3, 2019,https://twitter.com/TRTWorldNow/status/1179765277803892736; XXVII, Twitter, October 2, 2019, https://twitter.com/XXVII27_/status/1179517937272725506;Numerous Armoured Vehicles Are Being Sent to Sanliuraf Akcakale Border, XXVII, Youtube. https://www.youtube.com/watch?v=4coPhyVtruM&feature=youtu.be
  10. @MustefaBali, Twitter Post, October 5, 2019, 5:02 a.m.,https://twitter.com/mustefabali/status/1180407996012257280
  11. @StepAgency, October 5, 4:03 p.m.,https://twitter.com/Step_Agency/status/1180574159614681088.
  12. John Dunford and Brandon Wallace, “ISIS’s Campaign to Escape Detention in Iraq and Syria,”Institute for the Study of War,October 4, 2019, http://iswresearch.blogspot.com/2019/10/isiss-campaign-to-escape-detention-in.html.
  13. [“New Military Reinforcements of the Regime Reach Deir ezZor,”] Baladi News,October 2, 2019, https://www.baladi-news.com/ar/news/details/51784/تعزيزات_عسكرية_جديدة_للنظام_تصل_دير_الزور; “Russia, Syria, Iran Hold Military Drills Near U.S. Forces in Deir ezZor,” Al Masdar,October 2, 2019, https://www.almasdarnews.com/article/russia-syria-iran-hold-military-drills-near-us-forces-in-deir-ezzor/; [“Euphrates Post: SDF Demands Not to Demonstrate Against the Regime Next Friday .. The Latter Mobilizes its Forces,”] Halab Today,September 25, 2019, https://halabtodaytv.net/archives/103476; Hussein al-Khatib, [Demonstrations in Deir ezZor Demand the Exit of the Iranian Militia from the East of the Euphrates,”] Noon Post, September 26, 2019,  HYPERLINK “http://www.noonpost.com/content/29533” http://www.noonpost.com/content/29533.

Για την αξιοπρεπή ανάκαμψη της ΕΡΤ3.

Από
anixneuseis
-
0

του Παντελή Σαββίδη  “Μακεδονία”

Η ίδρυση, η λειτουργία, η άνοδος και η πτώση της ΕΡΤ3 αποτελούν σενάριο για ταινία. Τα έχει όλα.

Κοινωνική βούληση και επιθυμία, πολιτικό και κομματικό παρασκήνιο, αθηναϊσμό, υλοποίηση του οραματισμού μιας γενιάς και μιας ομάδας ανθρώπων που την ξεκίνησαν, κάτι έτοιμο για την επόμενη γενιά που συνήθως δεν εκτιμάται, μεταλλάξεις καιροσκόπων, επαρχιακό ρασπουτινισμό, κομματική υποδούλωση και εκμετάλλευση των εργαζομένων από ολιγομελή ομάδα για προσπόριση ίδιου οφέλους, απόλυτο κομματικό έλεγχο που οδήγησε σε απαξίωση.

Η ΕΡΤ3 διέγραψε την επιτυχή τροχιά της όταν είχε κάποια ημιαυτονομία από το κέντρο. Αναζήτησε και βρήκε αυτό που της έλειπε με το ζήλο των εργαζομένων και της διοίκησής της. Από χρήματα μέχρι κύρος. Κατέκτησε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας λίγο πριν το τραγικό λάθος να την κλείσουν (μαζί με τις άλλες ΕΡΤ). Και σήμερα βρίσκεται μπροστά σε ένα υπαρξιακό δίλημμα: θα μπορέσει να συνεχίσει προβάλλοντας τις ανάγκες της περιφέρειας και τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα και εκτυλίσσονται κοντά στην έδρα της  ή θα μετατραπεί σε ένα γραφείο διεκπεραίωσης των επιθυμιών του κέντρου;

Αυτήν τη στιγμή, με τις ρυθμίσεις της προηγούμενης κυβέρνησης, η διοίκησή της δεν μπορεί να αποφασίσει ούτε καν την αγορά χαρτιού υγείας. Και είναι ευνόητο πως έτσι,  δεν μπορεί να λειτουργήσει.

Χρειάζεται η επαναφορά του, πριν το Συριζα, νομοθετικούπλασίου που να διέπει τη λειτουργία της . Το οποίο αποδείχθηκε επιτυχές.

Και κάτι ακόμη. Ο Πρόεδρος και η Διοικούσα Επιτροπής της να έχουν ισχυρά ερείσματα και αποδοχή, θέληση να εργαστούν, άποψη για το νέο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο και το ρόλο μιας σύγχρονης τηλεόρασης.

Καθώς βρισκόμαστε σε φάση προβληματισμού της κυβέρνησης για το τι πρέπει να κάνει με τη Δημόσια Τηλεόραση, οι άνθρωποι που νοιάζονται για την ελληνική περιφέρεια και θεωρούν πως αποτελεί τον έναν από τους δύο πνεύμονες της ελληνικής πολιτείας, ας ασκήσουν την επιρροή τους για το μέλλον της ΕΡΤ3.

 

Πως έξι χώρες απομόνωσαν τον Αττίλα; Η ενεργειακή κυριαρχία της Αιγύπτου και η Κύπρος

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

File Photo: Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι «ανοίγει» την πρώτη ευρω-αραβική Σύνοδο στο Σαρμ αλ Σίχ, Αίγυπτος. EPA, KHALED ELFIQI

OCTOBER 6, 2019

Σημειώνω τρεις εξελίξεις από τον περασμένο Σεπτέμβριο μήνα, τις οποίες θεωρώ κρίσιμες για τη οικοδόμηση και υλοποίηση μιας σφαιρικής και όχι αποσπασματικής αντιμετώπισης της Τουρκικής βουλιμίας κατά της Κύπρου. Και η βασική θέση που υποστηρίζω είναι πως μια αποτελεσματική στρατηγική αποτροπής της Τουρκίας θα πρέπει να εδράζεται σε επιμέρους αλλά συναφείς πολιτικές που να στοχεύουν στο περιορισμό και, ιδεώδες, στην ακύρωση των επιλογών της Άγκυρας.

Μια στρατηγική “περιορισμού επιλογών” του αντιπάλου είναι μεν συναφής με μια πολιτική “αύξησης κόστους”, αλλά είναι ποιοτικά διαφορετική. Ένας αντίπαλος που είναι ισχυρός, όπως π.χ. είναι η Τουρκία, μπορεί να αντεπεξέλθει μια πολιτική “κόστους” και “κυρώσεων” πληρώνοντας το σχετικό οικονομικό και πολιτικό τίμημα. Αντίθετα δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν περιορισθούν ή ακυρωθούν οι επιλογές του.

Μια τέτοια στρατηγική πρέπει να ακολουθήσει η Λευκωσία.

Οι τρεις εξελίξεις, σε σειρά προτεραιότητας, είναι

α) η άρση στις 8 Σεπτεμβρίου του τελευταίου νομικού προβλήματος στο Ισραήλ (διαμάχη σε ζητήματα μονοπωλίου) για την εξαγωγή υγραερίου από το Ισραήλ προς την Αίγυπτο,

β) η ανακοίνωση της 18ης Σεπτεμβρίου στη Λευκωσία για την υπογραφή συμβολαίων με την κοινοπραξία των εταιρειών Total E&P Cyprus B.V. (Total) και Eni Cyprus Limited (Eni) ειδικά για το τεμάχιο 7, και την οργίλη ανακοίνωση της Άγκυρας (19 Σεπτ) και

γ) την τριμερή συνάντηση Κύπρου, Αιγύπτου, Ελλάδας στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη της 27ης Σεπτεμβρίου και την επίσης οργίλη ανακοίνωση της Άγκυρας (29 Σεπτ).

Η συμφωνία της 8ης Σεπτεμβρίου είναι μεταξύ δυο Ισραηλινών εταιριών αγωγών υγραερίου, της East Mediterranean Gas και της Israel’s Europe Asia Pipeline Co., που στο εξής και για τα επόμενα δέκα χρόνια θα συνεργάζονται για τη εξαγωγή υγραερίου αξίας 15 δις δολαρίων στην Αίγυπτο. Ο Ισραηλινός αγωγός θα ενωθεί με το Αιγυπτιακό δίκτυο στο Σινά και θα μεταφέρει υγραέριο από τα τεμάχια Ταμάρ και Λεβιάθαν.

Η συμφωνία προνοεί και για μελλοντική χρήση του συστήματος των αγωγών και για μεταφορά Αιγυπτιακού υγραερίου στο Ισραήλ και σε άλλες χώρες της περιοχής. Οσονούπω αυτό θα είναι γεγονός με στρατηγικές διαστάσεις.

Η Λευκωσία πρέπει να είναι θεσμικά και δομικά έτοιμη ώστε να επωφεληθεί των συνεργειών που θα προκύψουν όταν η Αίγυπτος καταστεί ενεργειακά κυρίαρχη στην περιοχή.

Στην Αίγυπτο η Ισραηλινή συμφωνία χαιρετίσθηκε με μεγάλη ικανοποίηση διότι αποτελεί σημαντικό σταθμό στον στρατηγικό στόχο της Αιγύπτου να εξελιχθεί σε παγκοσμίου εμβέλειας ενεργειακό κόμβο, με εξαγωγές υγροποιημένου υγραερίου σε Ευρώπη και Ασία.

Η χώρα διαθέτει ήδη όλες τις αναγκαίες ενεργειακές υποδομές και εγκαταστάσεις στα παράλιά της και συνεργάζεται με ξένους ενεργειακούς κολοσσούς. Έχω από αυτή τη στήλη και αλλού υπογραμμίσει τη σημασία της Αιγύπτου για την ασφάλεια της Κύπρου. Θα προχωρήσω ένα βήμα παρά πέρα και να υποστηρίξω πως μόνο με συνέργειες στρατηγικής μορφής με την Αίγυπτο, και με καταλυτικό εργαλείο την ενέργεια, μπορούν να περιοριστούν ακόμη και να ακυρωθούν, οι επιλογές της Άγκυρας σε σχέση με την Κύπρο.

Σε δεύτερο επίπεδο εμπίπτουν ενεργειακές συνέργειες με το Ισραήλ, τον Λίβανο, την Παλαιστινιακή Αρχή και την Ιορδανία. Η Ελλάδα θα διαδραματίζει μόνο υποστηρικτικό ρόλο αφού δυστυχώς λειτουργεί με το σύνδρομο της φινλαδοποίησης στο ζήτημα της ενέργειας έναντι στη Τουρκία.

Συνεπώς θα πρέπει η Λευκωσία να αναγάγει σε αξίωμα της εξωτερικής της πολιτικής την ανάδειξη της Αίγυπτου ως του ενεργειακού κόμβου της περιοχής. Θα πρέπει το όποιο κυπριακό υγραέριο να οδεύσει προς την Αίγυπτο με πολιτικούς και όχι οικονομικούς όρους, αν αυτό καταστεί αναγκαίο. Το ζητούμενο για τη Λευκωσία είναι η ασφάλεια. Δεν είναι ο πλουτισμός.

Αρχικά- αλλά μόνο ως προσωρινό μέτρο- η μεταφορά μπορεί να γίνει μέσω Ισραήλ. Αλλά ο στόχος πρέπει να είναι η κατευθείαν σύνδεση. Διότι μόνο έτσι μπορεί να δημιουργηθεί μια στρατηγικά μη αναστρέψιμη κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο που να μην αφήνει επιλογές στην Άγκυρα, αλλά ακόμη ούτε και σε μια Αίγυπτο χωρίς τον ηγεμονικό ρόλο των στρατιωτικών.

Διότι στο τέλος της ημέρας τα κρατικά συμφέροντα κυριαρχούν των οποίων ιδεοληψιών και αυτό το βλέπουμε στις σχέσεις Αιγύπτου-Ισραήλ, Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας, Ιραν-Κατάρ, κλπ. Οι διάφορες επιμέρους συναντήσεις με τα κράτη της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων του Λιβάνου, της Παλαιστινιακής Αρχής και μελλοντικά και της Συρίας, υποβοηθούν μια πολιτική της Κύπρου που αποσκοπεί στον περιορισμό των επιλογών της Άγκυρας.

Οι συναντήσεις αυτές μεταβάλλονται σε κρίσιμες όταν παράγουν συνέργειες στρατηγικής εμβέλειας. Τέτοια χαρακτηριστικά είχε η εξαμερής συνάντηση της 14ης Ιανουαρίου 2019 στο Κάιρο, των Υπουργών Ενέργειας Αιγύπτου, Ισραήλ, Ιορδανίας, Ελλάδας, Κύπρου και της Παλαιστινιακής Αρχής. Εκεί ανακοινώθηκε η δημιουργία του Eastern Mediterranean Gas Forum (EMGF) με Γραμματεία στην Αίγυπτο. To Gas Forum ξεχώριζε διότι σηματοδοτεί κάτι το σημαντικό και καινοτόμο για την Κύπρο αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο.

Ξεχωρίζει διότι στο Forum συμμετέχουν τόσο το Ισραήλ όσο και η Παλαιστινιακή Αρχή, κάτι το πρωτόγνωρο σε διακρατική συνεργασία και που υποδηλώνει πολλά θετικά για το μέλλον. Ξεχωρίζει διότι έχουμε κλασική περίπτωση ταύτισης και εξυπηρέτησης συμφερόντων. Ξεχωρίζει διότι προέκυψε από γεωπολιτικές διεργασίες με κοινό παρονομαστή τις συναντιλήψεις των συμμετεχόντων κρατών ως προς τη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για την ευημερία και την ασφάλειά τους. Ξεχωρίζει διότι διέπεται από αντι- ηγεμονισμό. Και ξεχωρίζει διότι η Τουρκία πολέμησε λυσσαλέα για να το αποτρέψει- τουλάχιστον να αποτρέψει τη συμμετοχή των Παλαιστινίων- αλλά δεν τα κατάφερε.

Διότι οι έξι που συμμετέχουν αντιλαμβάνονται πολύ καλά πως το Gas Forum εξυπηρετεί τα αμοιβαία τους συμφέροντα.

Στην περίπτωση της Ισραηλινής συμφωνίας για εξαγωγή υγραερίου στην Αίγυπτο δεν έχω εντοπίσει καμιά τουρκική αντίδραση. Ίσως να υπάρχει και να μου διέφυγε. Είναι όμως μια εξέλιξη άκρως αρνητική για την Άγκυρα και την οποία όμως πρέπει να αποδεχτεί. Το Ισραήλ και η Αίγυπτος της αφαίρεσαν την επιλογή για κάτι διαφορετικό. Λήφθηκε μια στρατηγική απόφαση στην Ανατολική Μεσόγειο που ορίζει το μέλλον των ενεργειακών διεργασίων και για την οποία η Άγκυρα δεν είχε λόγο, αντίθετα με όσα διαπρυσίως διακηρύττει. Οξύτατες τουρκικές αντιδράσεις υπήρξαν στις άλλες δυο εξελίξεις της 18ης Σεπτ. στη Λευκωσία και 27ης Σεπτ. στην Νέα Υόρκη. Χρησιμοποιήθηκαν οι συνηθισμένες απειλές και το γνωστό πλέον Τσαβουλο-υβρεολόγιο.

Ναι, η τουρκική αντίδραση συνοδεύεται και με κανονιοφόρους. Αλλά η ουσία είναι πως η πολιτική της Άγκυρας για ηγεμονία και για μια τουρκικών προδιαγραφών “ειρήνη” στην περιοχή δεν έχει πρόσφυση. Αντίθετα δημιουργεί αντιδράσεις και αντι-ηγεμονικές συσπειρώσεις. Η Άγκυρα θα πρέπει να επιλέξει: είτε να αποδεχθεί τους κανόνες του παιγνιδιού για περιφερειακή συνεργασία στη περιοχή ή να συνεχίσει το ρόλο του παρία παράγοντας απειλές αλλά να παρακολουθεί όμως το ενεργειακό κάρο της Αιγύπτου, με αναβάτη την Κύπρο, να κυριαρχεί στην περιοχή.

Πηγή: Πως έξι χώρες απομόνωσαν τον Αττίλα; Η ενεργειακή κυριαρχία της Αιγύπτου και η Κύπρος https://hellasjournal.com/2019/10/pos-exi-chores-apomonosan-tin-attila-i-energeiaki-kyriarchia-tis-aigyptoy-kai-i-kypros/

1...2,6042,6052,606...3,034Σελίδα 2,605 από 3,034