Αρχική Blog Σελίδα 2595

Το Σότσι και η στρατηγική ομηρία της Τουρκίας από τη Ρωσία

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλέξανδρου Δρίβα*
Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2019, 00:03 liberal.gr

Τελικά ο Ρώσος ηγέτης είναι ο μεγάλος κερδισμένος της δεκαετίας. Μέσα σε αυτήν τη δεκαετία, η Ε.Ε έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδα μέσα από κρίσεις που την ταλάνισαν αλλά και ακόμη την ταλανίζουν. Οι ΗΠΑ θεώρησαν πως η κρίση στην Ουκρανία θα φέρει εσωστρέφεια στη Ρωσία και αιμορραγώντας στο μαλακό της υπογάστριο θα ακυρώσει τις προσπάθειές της για περιφερειακό και παγκόσμιο ρόλο. Η Ρωσία όχι μόνο προσάρτησε την Κριμαία, αλλά και ”κατέβασε” νοτιότερα τη ζώνη ασφαλείας των συμφερόντων της, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία ήταν για τον Πούτιν η ”νέα Ουκρανία”όσον αφορά τη γεωπολιτική αξία της. Το οτι η Τουρκία είναι πυλώνας των ανατολικών ”συνόρων” του ΝΑΤΟ, την καθιστά πολύ σημαντική για τη Ρωσία η οποία κατάφερε να αποσυντονίσει και το ΝΑΤΟ (μετά από την Ε.Ε την οποία την ”έδεσε” με την ενεργειακή της διπλωματία). Η τελευταία εξέλιξη, αφορά την Συμφωνία της Ρωσίας με την Τουρκία στο Σότσι για την Συρία. Αυτή η συμφωνία συνιστά μια ιστορική συμφωνία, όχι γιατί βάζει ακόμη ένα πενθήμερο τέλος στο δραματικό σήριαλ της Συρίας, αλλά γιατί αλλάζει τα γεωπολιτικά δεδομένα της περιοχής μας.

Ολοκληρώνεται η στρατηγική ομηρία της Τουρκίας από τη Μόσχα και με τη βούλα

Το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν στις 15 και 16 Ιουλίου 2016, αρκούσε για τη Ρωσία ώστε να κερδίσει πολλά περισσότερα από μια στρατιωτική απάντηση στην κατάρριψη του Su-24 από τουρκικές δυνάμεις που έγινε το Νοέμβρη του 2015. Η Ρωσία εμφανίστηκε ως η μοναδική δύναμη που μπορεί να προστατεύσει την Τουρκία η οποία δια στόματος Ερντογάν, θεώρησε την Αμερική ως υπεύθυνη γι΄αυτήν την απόπειρα πραξικοπήματος. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι ρωσοτουρκικές σχέσεις ακολούθησαν στρατηγικό μονοπάτι. Το καλοκαίρι του 2017 ανακοινώθηκε η αγορά του αιώνα (με κριτήριο τις σφαίρες επιρροής) από την Τουρκία η οποία αγόρασε ρωσικούς S-400.

Στο θέατρο επιχειρήσεων της Συρίας, η Ρωσία από το 2015 είναι ο πιο σημαντικός παίκτης και εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον τις τουρκικές ανησυχίες για τους Κούρδους του βορείου τμήματος της Συρίας, ώστε να ελέγχει ακόμη μεγαλύτερο μέρος της. Ανάγκασε την Τουρκία να αποδεχτεί τον Άσαντ. Στο Σότσι, ολοκληρώθηκε η στρατηγική ομηρία της Τουρκίας από τη Μόσχα και η Άγκυρα απομακρύνθηκε μια και καλή από τη Δύση. Γιατί όμως δεν είναι απλά ένας ακόμη τακτικισμός; Τι τόσο σημαντικό προέκυψε στο Σότσι;

Η Ρωσία που ελέγχει Τουρκία, Συρία και τελικά, Ιράν

Πολύς λόγος γίνεται στη χώρα μας για να δοθούν απαντήσεις σχετικά με το τι κέρδισε η Τουρκία. Μάλλον έναν καινούριο γεωστρατηγικό εργοδότη. Η Τουρκία υπήρξε για καιρό ο ”φύλακας” της Δύσης για τις περιοχές του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας και της Εγγύς Ανατολής. Η Τουρκία προσπάθησε να φύγει από το ρόλο του Διγενή Ακρίτα και να προβάλλει ως περιφερειακή δύναμη μιας τεράστιας περιοχής, αναβιώνοντας το όραμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γρήγορα αντιλήφθηκε πως δεν έχει τα μέσα για να πραγματοποιήσει κάτι τέτοιο. Το 2016 όπου και προσέγγισε στρατηγικά τη Ρωσία, το νεο-οθωμανικό όραμα απέκτησε την ταφόπλακά του. Η έσχατη επιλογή της Τουρκίας ήταν να συνεργαστεί με τη Ρωσία και με το Ιράν.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή είναι πιθανό προσωρινή. Όμως ήταν αρκετή για να διαμορφώσει μια νέα τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή. Η Ρωσία κατάφερε όχι μόνο να διατηρήσει ακέραια τα συμφέροντά της στην Ουκρανία που της εξασφάλιζε την έξοδο στη Μαύρη Θάλασσα και στη Μεσόγειο. Η διατήρηση της ακεραιότητας του μαλακού της υπογαστρίου, οδήγησε στην ανάγκη τη Μόσχα, να σπεύσει να ενισχύσει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. Η διατήρηση του Άσαντ στην εξουσία φέρνει χαμόγελα στην Τεχεράνη και πλέον και στην Τουρκία.

Ακόμη και οι Κούρδοι είδαν πως η Ρωσία είναι η μόνη δύναμη που εγγυήθηκε τελικά την ασφάλειά τους στις πόλεις-κρηπιδώματα Μανμπίτζ και Κομπάνι. Η Ρωσία πετυχαίνει προσώρας, το ακατόρθωτο για τη Μέση Ανατολή. Να έχει κερδίσει παντού. Να μπορεί να δώσει μια εσωτερικών πολιτικών λόγων νίκη στον Ερντογάν με κοινές περιπολίες στην περιοχή στην οποία εισέβαλε η Τουρκία. Ταυτόχρονα, να εξασφαλίσει οτι κανείς, στην επόμενη μέρα της Συρίας, δε θα έχει στρατιωτική παρουσία σε αυτήν. Οι ”κοινές περιπολίες” σημαίνουν πως η Ρωσία παίρνει ”τόκους” από επιχειρήσεις της Τουρκίας και ουσιαστικά -λόγω ισχύος- η Ρωσία ελέγχει κάθε περιπολία. Ένα ακόμη πενθήμερο παύσης πυρός εξασφαλίστηκε και κάθε άλλο παρά στεναχωρεί αυτό την Τουρκία. Οι Τούρκοι αντιμετώπισαν δυσκολίες και έτσι κι αλλιώς, η Τουρκία δεν προχωρά ποτέ αν δεν έχει το πράσινο φως από το ”αφεντικό της” το οποίο πλέον, είναι η Ρωσία. Η Τουρκία κατάφερε να αναβάλλει την κουρδική υπόθεση ή ακόμη καλύτερα, να την παραχωρήσει αναγκαστικά στη Ρωσία η οποία αν δει ότι η Τουρκία δε σέβεται τα συμφέροντα της Μόσχας, θα ενεργοποιήσει τους διαύλους της με τους Κούρδους. Οι Κούρδοι αναγκαστικά, θα εμπιστεύονται μόνο τους Ρώσους. Τελικά ο Πούτιν κατήγε μια σπουδαία νίκη τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο. Εδώ που έφτασε η Τουρκία, δεν μπορεί να αλλάξει πορεία καθώς θέματα που αγγίζουν την εδαφική της ακεραιότητα, επιδαψιλεύονται από τη Μόσχα. Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν. Αν θέλει να κρατήσει ζωντανό τον σιιτικό διάδρομο, οφείλει να υπακούει στις ρωσικές εντολές. Ο Πούτιν θα μπορεί να εξισορροπεί Ιράν, Συρία και Τουρκία.

Το Σότσι αποτελεί μια ήττα της πολιτικής Τραμπ

Οι ΗΠΑ ζημιώθηκαν πολλαπλώς από την πολιτική Τραμπ στη Συρία. Συνήθως τα κράτη ζημιώνονται όταν εκτονώνουν μια εσωτερική πολιτική κρίση στο εξωτερικό. Οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή δε χάνουν μόνο τη Συρία. Χάνουν την αξιοπιστία τους παγκοσμίως. Τα κράτη που συνιστούν τις τρεις από τις πέντε κατηγορίες κρατών, (μικρο-κράτη, (microstates) μικρά κράτη, μεσαίες δυνάμεις, μεγάλες δυνάμεις, υπερδυνάμεις) αναζητούν ασφάλεια από τις υπερδυνάμεις. Τέτοια κράτη της Κεντρικής Ασίας, της Μέσης Ανατολής, ακόμη και της Ανατολικής Ευρώπης, παρατηρούν τις δυναμικές και εύστοχες κινήσεις της Ρωσίας. Παρατηρούν επίσης και τον Αμερικανό πρόεδρο ο οποίος σε τίποτε δε θυμίζει τους προκατόχους του. Μένει να δούμε τι θα κάνει η τοπική δύναμη της Μέσης Ανατολής, που είναι το Ισραήλ το οποίο έχει επενδύσει πολιτικά στους Κούρδους. Στην εξίσωση, Ισραήλ, Ιράν, Συρίας, Τουρκίας, η Ρωσία δύσκολα θα μπορέσει να γίνει καταλύτης. Αν τα καταφέρει, τότε για πρώτη φορά θα μπορούμε να μιλάμε για μια νέα Μέση Ανατολή. Προς το παρόν, πολλά θέματα θα ανοίξουν για την πρόσδεση της Τουρκίας στο ρωσικό άρμα. Συζητήσεις υπαρξιακές του ΝΑΤΟ. Θέματα που αγγίζουν ακόμη και ειδικές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ε.Ε, σχέσεις Ε.Ε και Ρωσίας και βέβαια, σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας και ΗΠΑ-Τουρκίας. Ακόμη και ζητήματα για τις πυρηνικές φιλοδοξίες Άγκυρας οι οποίες βέβαια δε συμφέρουν ούτε τη Μόσχα. Όλα όμως θα φανούν.

Οι Τούρκοι θα πουλήσουν ως ”νίκη” το ό,τι έγινε στη Συρία. Στην πραγματικότητα, αυτό που έγινε ήταν ότι εκμεταλλεύτηκαν άψογα την εσωτερική πολιτική κρίση των ΗΠΑ. Το Κουρδικό πρόβλημα της Τουρκίας, δεν έπαψε να υπάρχει. Σε Ελλάδα και Κύπρο, οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί γιατί ο εθνικισμός στην Τουρκία θα αγγίξει το ζενίθ του αν και είναι αρκετά δύσκολο η πολιτική του κατευνασμού, (που πλέον δεν ασκείται μόνο από Αθήνα και Λευκωσία αλλά από το σύνολο της Δύσης, πλην ίσως της Γαλλίας) να συνεχιστεί καθώς κινδυνεύονται κολοσσιαία δυτικά συμφέροντα. Παρόλα αυτά, από μια Δύση στην οποία οι ηγέτες παίρνουν καταστροφικές αποφάσεις σχετικά με την εξωτερική πολιτική, όλα είναι πιθανά. Το νόημα της στρατηγικής άλλωστε έχει στο βάθος της τη μοναξιά. Προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο για να μπορούμε να ελπίζουμε στο καλύτερο.

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι PhD Cand. στις Ελληνοαμερικανικές Σχέσεις.

liberal

Το «δόγμα» Τράμπ για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0
Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2019, 00:02

Είθισται στην Αμερικανική Εξωτερική πολιτική από την εποχή του δόγματος Μονρόε, οι πρόεδροι της χώρας να κάνουν μια δήλωση η οποία με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο χαρακτηρίζει το πως βλέπουν τον κόσμο, τη δεδομένο χρονική στιγμή. Ο Ριτσαρντ Νίξον για παράδειγμα στις 3 Νοεμβρίου 1969 μετεξέλιξε το Δόγμα του Γκουάμ σε Δόγμα Νίξον, ανακοινώνοντας ότι η Ουάσιγκτον θα προστάτευε τους συμμάχους της, αλλά ανέμενε από αυτούς να προσφέρουν οι ίδιοι τους στρατιώτες που απαιτούνταν για τη δική τους ασφάλεια.

Ακόμη και όταν έκανε αυτή την εξαγγελία, ο Νίξον ανησυχούσε ότι θα προκαλούσε έναν «νέο απομονωτισμό». Προειδοποίησε επανειλημμένα ότι οι εκκλήσεις για υποχώρηση της αμερικανικής ισχύος διεθνώς έκρυβαν «κινδύνους για την ειρήνη». Ανάλογες δηλώσεις, δίκην δόγματος έκαναν τα χρόνια που ακολούθησαν και όλοι οι διάδοχοι του στον Λευκό Οίκο με χαρακτηριστικότερες αυτές του Ρόναλντ Ρέηγκαν, του Τζόρτζ Μπους του Πρεσβύτερου και του Νεότερου.

Σε αυτό το πλαίσιο και στον απόηχο των όσων έγιναν στη Συρία, ο Ντόναλντ Τραμπ αποκήρυξε τα όσα έχουν πράξει οι προκάτοχοί του – κυρίως οι δύο τελευταίοι, Τζορτζ Μπους τζούνιορ και Μπάρακ Ομπάμα. Όπως είπε, έχουν δαπανηθεί πάνω από 3 τρισ. δολάρια και έχουν χάσει τη ζωή τους χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες «σε πολέμους που δώσαμε χωρίς ποτέ να θέλουμε να τους κερδίσουμε». Σύμφωνα με τον ίδιο, έτσι και η Μέση Ανατολή έγινε λιγότερο ασφαλής και μία από τις συνέπειες ήταν η εισαγόμενη τρομοκρατία σε αμερικανικό έδαφος.

Χθες λοιπόν, ο Τραμπ για πρώτη ίσως φορά παρουσίασε ένα συνεκτικό σχέδιο για τη νέα εποχή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Πρακτικά, περιέγραψε το νέο δόγμα τους, έστω κι αν αναγκάστηκε να το κάνει εσπευσμένα και σχετικά πρόχειρα, εξαιτίας των πιέσεων και επικρίσεων που δέχεται.

«Ως υποψήφιος πρόεδρος, παρουσιάζω μια νέα προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική, η άσκηση της οποίας δεν θα βασίζεται στην ιδεολογία, αλλά στη ρεαλιστική ανάλυση του κόσμου και των όσων συμβαίνουν σε αυτόν», δήλωσε χθες ο Τραμπ από τον Λευκό Οίκο, έχοντας στο πλευρό του τον αντιπρόεδρο Μάικ Πενς, τον υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, καθώς και τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας Ρόμπερτ Ο’ Μπράιεν. Ο Τραμπ είπε μεταξύ άλλων “δεν μπορούμε να πολεμάμε σε πολέμους που αφορούν κάποιους που έχουν εχθρότητες αιώνων, ας πολεμήσουν άλλοι σε αυτή την αιματοβαμμένη άμμο. Όπου όμως η Αμερική πολεμά και διακυβεύεται ζωτικό της συμφέρον, θα κερδίζει”.

Διεμήνυσε δε, με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, ότι οι ΗΠΑ παύουν οριστικά να είναι ο «χωροφύλακας του πλανήτη», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για συμμάχους και αντιπάλους. Κι αυτό τη στιγμή που με τα πεπραγμένα του αφήνει να εννοηθεί, εμμέσως πλην σαφώς, ότι αναγνωρίζει ζώνες επιρροής και σε άλλες δυνάμεις -όπως στην Τουρκία αλλά και τη Ρωσία- στο πλαίσιο μιας νέας Γιάλτας.

liberal.gr

Turkey’s Lobbyists Had Deep Access to Trump White House

Από
pcuser
-
0

MANHATTAN (CN) – Ballard Partners, the firm dubbed “the Most Powerful Lobbyist in Trump’s Washington,” ended its years-long contract with Turkey’s state-run Halkbank last week, the day after that bank’s indictment in a record-breaking money-laundering scheme.

Halkbank’s prosecution comes amid the precipitous withdrawal of U.S. troops from Syria following a phone call between President Donald Trump and Turkish President Recep Tayyip Erdoğan. Kurdish forces had controlled a territory in Syria’s northeast until two weeks ago when an invasion by Turkish troops began pushing them south.

It was four years ago meanwhile that the U.S. president whose brand adorns Trump Towers Istanbul admitted to having something of a “conflict of interest” in Turkey. Public records show Turkish interests run deeper than his corporate empire.

Ballard Partners, run by Trump’s top Florida fundraiser Brian Ballard, spent more than two years and made roughly $2 million representing the Turkish government and Halkbank. Ballard bundled $295,000 this past quarter to Trump Victory, a political action committee, and has donated tens of thousands of dollars more to Trump’s campaign and associates.

Records disclosed under the Foreign Agents Registration Act show that Turkey’s payments to Ballard came with high-ranking access to Trump’s State Department, Treasury Department and White House, at critical moments for the U.S.-Turkish relationship.

Ballard Partners landed its $125,000-per-month contract with the Turkish government on May 11, 2017, less than two months after Halkbank executive Hakan Atilla was charged with helping to funnel billions of dollars to Iran in violation of U.S. sanctions.

Halkbank signed a separate contract with Ballard for the same amount in August, a couple of months before trial in that case began, but Ballard Partners announced Wednesday it would no longer represent the state-run bank that had been indicted in New York a day earlier.

It is not the only Trump-tied firm to keep some distance. Last Friday, as U.S. prosecutors sought to serve Halkbank with its indictment, the law firm King & Spalding claimed to have no authorization to accept service for the bank it has represented for the past two years. King & Spalding is also an erstwhile employer of FBI Director Christopher Wray as well as a longtime adviser to President Donald Trump’s real estate empire. The firm did not return a request for comment after a hearing Tuesday where U.S. prosecutors declared the bank a “fugitive.”

Before Ballard severed ties, it had led the lobbying campaign that assigned three of the firm’s other top figures to work on Turkey’s behalf: former U.S. Congressman Robert Wexler, ex-Clinton State Department official Jamie Rubin and Syl Lukis, a managing partner at the firm.

The next year, an article boasting of the firm’s outsized influence in the Trump administration ran in Politico, where Rubin serves as a contributing editor.

Rubin told Courthouse News in a phone interview that the firm had tried to make sure U.S. agencies would be aware how charges against Halkbank could affect international relations with a NATO ally.

“Once the indictment was brought down, we had been reduced in our work for Halkbank as the matter was basically in judicial channels,” Rubin said, explaining why the firm ended its contract. “We concluded that there was little more that we could do.”

Public records indicate that Rubin himself had limited contacts related to the Turkey and Halkbank contracts, which show the diplomat-turned-lobbyist placed two phone calls with Matthew Palmer, a deputy assistant secretary at the State Department.

On May 11, 2017, the day Ballard Partners signed Turkey as a client, Wexler spent more than $8,000 of the Turkish government’s money on travel expenses.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan had his first Oval Office summit with Trump five days later, as Erdoğan’s bodyguards assaulted peaceful protesters on the streets of Washington. The White House remained silent about the incident  and, roughly two months later in July 2017, Ballard called Trump’s deputy Sean Cairncross for reasons undisclosed in public records.

Turkish Minister of Treasury and Finance Berat Albayrak (second from the right) attends an April 15, 2019, meeting in Washington with U.S. President Donald Trump (left), U.S. Treasury Secretary Steven Mnuchin (third from the right) and Jared Kushner (right), Trump’s son-in-law and senior adviser. (Photo via Consulate General of the Republic of Turkey in Chicago)

A little more than a year would pass before Ballard landed an in-person meeting with Vice President Mike Pence’s chief of staff Nick Ayers on July 24, 2018.

Two days after that powwow, Pence threatened sanctions against Turkey if it did not release U.S. Pastor Andrew Brunson, whom the Turkish government jailed in what critics called “hostage diplomacy.”

Wexler billed Halkbank the very next day, July 27, 2018, more than $12,000 on travel, and Ballard and Ayers spoke over the phone. Ballard lobbyists regularly contacted major U.S. and Turkish officials over the ensuing months, including Trump’s attorney Jay Sekulow, Pence’s chief of staff and Trump-appointed Assistant Secretary of State Wess Mitchell.

On Oct. 12, 2018, Trump dropped his sanctions threat in return for Brunson’s release. Turkey’s foreign minister Mevlüt Çavuşoğlu meanwhile demanded around that same time period that the United States drop its investigation into Halkbank.

Andrew Brunson, an evangelical pastor from Black Mountain, North Carolina, had been jailed in Turkey for more than one and a half years on terror and espionage charges. (AP Photo/Emre Tazegul)

“Pastor Andrew Brunson is coming home,” Pence tweeted in celebration, crediting Trump for the release of an “innocent man of faith.”

Though Trump, Pence and Sekulow touted their fortitude for the breakthrough, one of the president’s top Florida fundraisers aggressively lobbied Turkey’s position throughout this time frame. Turkey continued to hold three U.S. consulate workers in captivity with relative silence from the White House, and Halkbank kept an indictment at bay for more than two years, even after its ex-general manager Suleyman Aslan and executive Atilla had been charged with the multibillion-dollar conspiracy.

Via his organization the American Center for Law and Justice, Sekulow did not respond to a detailed inquiry asking about Trump, Pence’s and his communications with Ballard.

In addition to lobbying, Halkbank retained considerable firepower from Trump-connected Big Law.

Since 2014, Greenberg Traurig has registered as an agent of the Turkish government, and its former partner Rudy Giuliani represented gold trader Reza Zarrab, who spearheaded the Halkbank conspiracy. The firm insisted that it maintained an “ethical wall” between its legal representation and its lobbying, but critics found it difficult to discern a distinction between Giuliani’s representation of Zarrab and political advocacy.

Never appearing in court, Giuliani shuttled between Washington and Turkey’s capital of Ankara on Zarrab’s behalf. He disclosed his meetings with Erdoğan and top U.S. and Turkish diplomats in court filings. Giuliani’s Oval Office meeting with Trump to try to trade Zarrab for Brunson would come to light two years later, in news reports broken by Bloomberg and matched by The New York Times and Washington Post.

Public records corroborate those anonymously sourced accounts of White House involvement. The Post reported that the Oval Office meeting took place in the fall of 2017, around the time that records showed contacts between Ballard lobbyists and Trump’s then-deputy Sean Cairncross and assistant Reed Cordish. After meeting with Cairncross that August, Ballard emailed Cordish in October.

Reportedly a key participant in the Oval Office meeting, Giuliani would execute what critics called Trump’s “shadow diplomacy,” allegedly pushing the president’s personal interests in meetings with foreign heads of state. The former New York City mayor left Greenberg Traurig in May 2018 to work for Trump exclusively.

Other Trump-tied law firms appear in Halkbank’s orbit: Halkbank paid for McDermott Will and Emery to defend Atilla, before he was convicted. McDermott represented Trump’s ex-fixer Michael Cohen.

King & Spalding disclosed having represented Halkbank in connection with the Justice Department’s investigation in a filing revealed on Monday. The letter was signed by Andrew Hruska, a former federal prosecutor in New York who signed as an agent of the Turkish Ministry of Foreign Affairs on Nov. 21, 2017.

Reza Zarrab, a gold trader at the heart of the Halkbank conspiracy, is pictured in this Dec. 17, 2013, photo surrounded by the media at a courthouse in Istanbul. (Depo Photos via AP)

Within days of that contract, Zarrab delivered testimony implicating Turkey’s president in a vast financial crime, and the firm would soon register as a foreign agent. King & Spalding’s disclosure stated the firm had been “retained to prepare and present a proposal to the U.S. Department of Justice for cooperation between the governments of the United States and Turkey regarding the handling of a U.S. legal matter.”

According to FARA records obtained by the firm Caplin & Drysdale, that matter involved an attempt to stop the Atilla case from going to trial in exchange for Turkish law enforcement cooperation on anti-Iran sanctions.

Though it reported ending its relationship with the Turkish foreign ministry on Dec. 31, 2017, King & Spalding’s relationship with Halkbank extended years longer. Titans of Turkish industry also nurtured ties with the U.S. president, whose Trump-branded towers in Istanbul are owned by Turkish media mogul Aydin Doğan. Ivanka Trump worked with Doğan’s son-in-law, Mehmet Ali Yalçındağ, who was a featured speaker this year at the 37th Annual Conference on U.S.-Turkey Relations held this past April inside Trump International Hotel.

Hosted by the non-profit American-Turkish Council — a business group described by Turkey’s state-aligned newspaper Daily Sabah as the “main Turkish lobby in the U.S.” — this year’s event took place for the second time at a Trump property and featured top United States and Turkish officials as “Distinguished Guests.” They included Erdoğan’s son-in-law Berat Albayrak, Trump’s son-in-law Jared Kushner, U.S. Commerce Secretary Wilbur Ross, and U.S. deputy energy secretary Dan Brouillette. The council did not respond to an email requesting information about financial arrangements with the Trump hotel and asking whether speakers received compensation.

On April 16, the last day of the conference, Albayrak had a private White House meeting with Trump, Kushner and Steven Mnuchin, the U.S. treasury secretary. The meeting was remarkable considering that the Treasury Department had a longstanding investigation of Halkbank, whose indictment implicated Albayrak in the scheme.

Federal prosecutors alluded to Albayrak as a “relative of the then-Prime Minister who held multiple Turkish cabinet positions.” Erdoğan was prime minister during the Halkbank scheme, and Albayrak then had been the Turkish Minister of Energy.

State and Treasury Department officials did not immediately respond to requests for comment.

Now the finance minister, Albayrak gave Halkbank executive Hakan Atilla a hero’s welcome in Istanbul upon his release from a U.S. prison and appointed the convicted sanctions-buster the general manager of Turkey’s main stock exchange on Monday.

U.S. District Judge Richard Berman commented wryly on Turkey’s rehabilitation of the white-collar convict.

“I suppose that’s one way of integrating back into society someone who has been convicted of financial wrongdoing,” the judge quipped in court on Tuesday.

Another Ballard partner, Pam Bondi, was not involved with Turkish lobbying but was involved in a 2016 Trump-world scandal. Trump Foundation had donated $25,000 to Bondi’s re-election as Florida attorney general at the same time other state prosecutors had scrutinized Trump University. Both denied wrongdoing.

https://www.courthousenews.com/turkeys-lobbyists-had-deep-access-to-trump-white-house/

Turkey’s Lobbyists Had Deep Access to Trump White House

Από
anixneuseis
-
0
Vice President Mike Pence meets with Turkish President Recep Tayyip Erdogan at the Presidential Palace for talks on the Kurds and Syria on Oct. 17, 2019, in Ankara, Turkey. (AP Photo / Jacquelyn Martin)

MANHATTAN (CN) – Ballard Partners, the firm dubbed “the Most Powerful Lobbyist in Trump’s Washington,” ended its years-long contract with Turkey’s state-run Halkbank last week, the day after that bank’s indictment in a record-breaking money-laundering scheme.

Halkbank’s prosecution comes amid the precipitous withdrawal of U.S. troops from Syria following a phone call between President Donald Trump and Turkish President Recep Tayyip Erdoğan. Kurdish forces had controlled a territory in Syria’s northeast until two weeks ago when an invasion by Turkish troops began pushing them south.

It was four years ago meanwhile that the U.S. president whose brand adorns Trump Towers Istanbul admitted to having something of a “conflict of interest” in Turkey. Public records show Turkish interests run deeper than his corporate empire.

Ballard Partners, run by Trump’s top Florida fundraiser Brian Ballard, spent more than two years and made roughly $2 million representing the Turkish government and Halkbank. Ballard bundled $295,000 this past quarter to Trump Victory, a political action committee, and has donated tens of thousands of dollars more to Trump’s campaign and associates.

Records disclosed under the Foreign Agents Registration Act show that Turkey’s payments to Ballard came with high-ranking access to Trump’s State Department, Treasury Department and White House, at critical moments for the U.S.-Turkish relationship.

Ballard Partners landed its $125,000-per-month contract with the Turkish government on May 11, 2017, less than two months after Halkbank executive Hakan Atilla was charged with helping to funnel billions of dollars to Iran in violation of U.S. sanctions.

Halkbank signed a separate contract with Ballard for the same amount in August, a couple of months before trial in that case began, but Ballard Partners announced Wednesday it would no longer represent the state-run bank that had been indicted in New York a day earlier.

It is not the only Trump-tied firm to keep some distance. Last Friday, as U.S. prosecutors sought to serve Halkbank with its indictment, the law firm King & Spalding claimed to have no authorization to accept service for the bank it has represented for the past two years. King & Spalding is also an erstwhile employer of FBI Director Christopher Wray as well as a longtime adviser to President Donald Trump’s real estate empire. The firm did not return a request for comment after a hearing Tuesday where U.S. prosecutors declared the bank a “fugitive.”

Before Ballard severed ties, it had led the lobbying campaign that assigned three of the firm’s other top figures to work on Turkey’s behalf: former U.S. Congressman Robert Wexler, ex-Clinton State Department official Jamie Rubin and Syl Lukis, a managing partner at the firm.

The next year, an article boasting of the firm’s outsized influence in the Trump administration ran in Politico, where Rubin serves as a contributing editor.

Rubin told Courthouse News in a phone interview that the firm had tried to make sure U.S. agencies would be aware how charges against Halkbank could affect international relations with a NATO ally.

“Once the indictment was brought down, we had been reduced in our work for Halkbank as the matter was basically in judicial channels,” Rubin said, explaining why the firm ended its contract. “We concluded that there was little more that we could do.”

Public records indicate that Rubin himself had limited contacts related to the Turkey and Halkbank contracts, which show the diplomat-turned-lobbyist placed two phone calls with Matthew Palmer, a deputy assistant secretary at the State Department.

On May 11, 2017, the day Ballard Partners signed Turkey as a client, Wexler spent more than $8,000 of the Turkish government’s money on travel expenses.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan had his first Oval Office summit with Trump five days later, as Erdoğan’s bodyguards assaulted peaceful protesters on the streets of Washington. The White House remained silent about the incident  and, roughly two months later in July 2017, Ballard called Trump’s deputy Sean Cairncross for reasons undisclosed in public records.

Turkish Minister of Treasury and Finance Berat Albayrak (second from the right) attends an April 15, 2019, meeting in Washington with U.S. President Donald Trump (left), U.S. Treasury Secretary Steven Mnuchin (third from the right) and Jared Kushner (right), Trump’s son-in-law and senior adviser. (Photo via Consulate General of the Republic of Turkey in Chicago)

A little more than a year would pass before Ballard landed an in-person meeting with Vice President Mike Pence’s chief of staff Nick Ayers on July 24, 2018.

Two days after that powwow, Pence threatened sanctions against Turkey if it did not release U.S. Pastor Andrew Brunson, whom the Turkish government jailed in what critics called “hostage diplomacy.”

Wexler billed Halkbank the very next day, July 27, 2018, more than $12,000 on travel, and Ballard and Ayers spoke over the phone. Ballard lobbyists regularly contacted major U.S. and Turkish officials over the ensuing months, including Trump’s attorney Jay Sekulow, Pence’s chief of staff and Trump-appointed Assistant Secretary of State Wess Mitchell.

On Oct. 12, 2018, Trump dropped his sanctions threat in return for Brunson’s release. Turkey’s foreign minister Mevlüt Çavuşoğlu meanwhile demanded around that same time period that the United States drop its investigation into Halkbank.

Andrew Brunson, an evangelical pastor from Black Mountain, North Carolina, had been jailed in Turkey for more than one and a half years on terror and espionage charges. (AP Photo/Emre Tazegul)

“Pastor Andrew Brunson is coming home,” Pence tweeted in celebration, crediting Trump for the release of an “innocent man of faith.”

Though Trump, Pence and Sekulow touted their fortitude for the breakthrough, one of the president’s top Florida fundraisers aggressively lobbied Turkey’s position throughout this time frame. Turkey continued to hold three U.S. consulate workers in captivity with relative silence from the White House, and Halkbank kept an indictment at bay for more than two years, even after its ex-general manager Suleyman Aslan and executive Atilla had been charged with the multibillion-dollar conspiracy.

Via his organization the American Center for Law and Justice, Sekulow did not respond to a detailed inquiry asking about Trump, Pence’s and his communications with Ballard.

In addition to lobbying, Halkbank retained considerable firepower from Trump-connected Big Law.

Since 2014, Greenberg Traurig has registered as an agent of the Turkish government, and its former partner Rudy Giuliani represented gold trader Reza Zarrab, who spearheaded the Halkbank conspiracy. The firm insisted that it maintained an “ethical wall” between its legal representation and its lobbying, but critics found it difficult to discern a distinction between Giuliani’s representation of Zarrab and political advocacy.

Never appearing in court, Giuliani shuttled between Washington and Turkey’s capital of Ankara on Zarrab’s behalf. He disclosed his meetings with Erdoğan and top U.S. and Turkish diplomats in court filings. Giuliani’s Oval Office meeting with Trump to try to trade Zarrab for Brunson would come to light two years later, in news reports broken by Bloomberg and matched by The New York Times and Washington Post.

Public records corroborate those anonymously sourced accounts of White House involvement. The Post reported that the Oval Office meeting took place in the fall of 2017, around the time that records showed contacts between Ballard lobbyists and Trump’s then-deputy Sean Cairncross and assistant Reed Cordish. After meeting with Cairncross that August, Ballard emailed Cordish in October.

Reportedly a key participant in the Oval Office meeting, Giuliani would execute what critics called Trump’s “shadow diplomacy,” allegedly pushing the president’s personal interests in meetings with foreign heads of state. The former New York City mayor left Greenberg Traurig in May 2018 to work for Trump exclusively.

Other Trump-tied law firms appear in Halkbank’s orbit: Halkbank paid for McDermott Will and Emery to defend Atilla, before he was convicted. McDermott represented Trump’s ex-fixer Michael Cohen.

King & Spalding disclosed having represented Halkbank in connection with the Justice Department’s investigation in a filing revealed on Monday. The letter was signed by Andrew Hruska, a former federal prosecutor in New York who signed as an agent of the Turkish Ministry of Foreign Affairs on Nov. 21, 2017.

Reza Zarrab, a gold trader at the heart of the Halkbank conspiracy, is pictured in this Dec. 17, 2013, photo surrounded by the media at a courthouse in Istanbul. (Depo Photos via AP)

Within days of that contract, Zarrab delivered testimony implicating Turkey’s president in a vast financial crime, and the firm would soon register as a foreign agent. King & Spalding’s disclosure stated the firm had been “retained to prepare and present a proposal to the U.S. Department of Justice for cooperation between the governments of the United States and Turkey regarding the handling of a U.S. legal matter.”

According to FARA records obtained by the firm Caplin & Drysdale, that matter involved an attempt to stop the Atilla case from going to trial in exchange for Turkish law enforcement cooperation on anti-Iran sanctions.

Though it reported ending its relationship with the Turkish foreign ministry on Dec. 31, 2017, King & Spalding’s relationship with Halkbank extended years longer. Titans of Turkish industry also nurtured ties with the U.S. president, whose Trump-branded towers in Istanbul are owned by Turkish media mogul Aydin Doğan. Ivanka Trump worked with Doğan’s son-in-law, Mehmet Ali Yalçındağ, who was a featured speaker this year at the 37th Annual Conference on U.S.-Turkey Relations held this past April inside Trump International Hotel.

Hosted by the non-profit American-Turkish Council — a business group described by Turkey’s state-aligned newspaper Daily Sabah as the “main Turkish lobby in the U.S.” — this year’s event took place for the second time at a Trump property and featured top United States and Turkish officials as “Distinguished Guests.” They included Erdoğan’s son-in-law Berat Albayrak, Trump’s son-in-law Jared Kushner, U.S. Commerce Secretary Wilbur Ross, and U.S. deputy energy secretary Dan Brouillette. The council did not respond to an email requesting information about financial arrangements with the Trump hotel and asking whether speakers received compensation.

On April 16, the last day of the conference, Albayrak had a private White House meeting with Trump, Kushner and Steven Mnuchin, the U.S. treasury secretary. The meeting was remarkable considering that the Treasury Department had a longstanding investigation of Halkbank, whose indictment implicated Albayrak in the scheme.

Federal prosecutors alluded to Albayrak as a “relative of the then-Prime Minister who held multiple Turkish cabinet positions.” Erdoğan was prime minister during the Halkbank scheme, and Albayrak then had been the Turkish Minister of Energy.

State and Treasury Department officials did not immediately respond to requests for comment.

Now the finance minister, Albayrak gave Halkbank executive Hakan Atilla a hero’s welcome in Istanbul upon his release from a U.S. prison and appointed the convicted sanctions-buster the general manager of Turkey’s main stock exchange on Monday.

U.S. District Judge Richard Berman commented wryly on Turkey’s rehabilitation of the white-collar convict.

“I suppose that’s one way of integrating back into society someone who has been convicted of financial wrongdoing,” the judge quipped in court on Tuesday.

Another Ballard partner, Pam Bondi, was not involved with Turkish lobbying but was involved in a 2016 Trump-world scandal. Trump Foundation had donated $25,000 to Bondi’s re-election as Florida attorney general at the same time other state prosecutors had scrutinized Trump University. Both denied wrongdoing.

https://www.courthousenews.com/turkeys-lobbyists-had-deep-access-to-trump-white-house/

«Μελέτη των Ηνωμένων Εθνών βρίσκει λανθασμένη την κοινοτική μεταναστευτική προσέγγιση»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Χρήσιμα ευρήματα για να κάνει τις ορθότερες επιλογές αλλά και κοινοτικές συμμαχίες η Ελλάδα αναφορικά με την μεταναστευτική-προσφυγική πολιτική της που ατυχώς παραμένει ζητούμενη.

«Οι ευρωπαϊκές πολιτικές μετανάστευσης δημιουργούν λαϊκισμό στην Αφρική, χωρίς να περιορίζουν τις παράνομες αναχωρήσεις» των μεταναστών της. Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας μελέτης που εκπονήθηκε από το «Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών» (PNUD) και που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 21-10-2019, σύμφωνα με την δημοσιογράφο Julia Pascual του ηλεκτρονικού Le Monde. Το εν λόγω Πρόγραμμα θεωρεί αυτές τις πολιτικές αναποτελεσματικές, αντιπαραγωγικές και καταγγέλλει μια πολιτική χειραγώγηση της παρεχόμενης αναπτυξιακής Βοήθειας στην Αφρική. «Η χειραγώγηση της διεθνούς αναπτυξιακής βοήθειας για πολιτικούς σκοπούς δεν θα πρέπει να έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στους συντελεστές της παράνομης αφρικανικής μετανάστευσης», προειδοποιούν οι συγγραφείς της εν λόγω έκθεσης. Σε μια εποχή κατά την οποία Ευρωπαίοι κυβερνώντες επιχειρούν να καταστήσουν την επίσημη παρεχόμενη αναπτυξιακή βοήθεια στις χώρες προέλευσης των παράνομων μεταναστών της Αφρικής (κι εμείς έχουμε πολλούς από αυτούς, δεν έχουμε μόνο Αφγανούς, Σύριους, Τούρκους, Κούρδους, κλπ) ως ένα μοχλό συγκράτησής τους, έρχεται το πρόγραμμα PNUD να υπογραμμίσει αντίθετα ότι αυτό το είδος προσέγγισης του προβλήματος στέλνει «ένα κακό μήνυμα στους ευρωπαίους εκλογείς, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι τέτοιες στρατηγικές θα αποδώσουν μακροπρόθεσμα».

Η εν λόγω μελέτη έγινε σε 1.970 αφρικανούς παράνομους μετανάστες που δεν μετανάστευσαν στην Ευρώπη για λόγους ασύλου ή προστασίας (όπως οι Αφγανοί ή Σύριοι, οι Τούρκοι, π.χ. στην Ελλάδα) και που ζουν σε 13 κοινοτικές χώρες. Η μελέτη δείχνει ότι οι υποψήφιοι για μετανάστευση (οι οποίοι, κατά μέσο όρο, ήταν 24 ετών όταν έφθασαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη ) ήταν  γενικά οι καλύτεροι στη χώρα τους (όπως και οι δικοί μας προσοντούχοι συμπατριώτες που μετανάστευσαν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια των μνημονίων) σχετικά με τους συνομηλίκους τους. Χωρίς να συμμετέχουν σε κάποια κοινωνική ελίτ, «έχουν ωφεληθεί σαφέστατα από την όποια αναπτυξιακή πρόοδο στην Αφρική τις τελευταίες δεκαετίες». Προέρχονται κατά 85% από αστικές περιοχές και έχουν υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης από το μέσο άτομο της γενιάς τους. Έτσι, το 43% των ερωτηθέντων ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δεν είναι αγράμματοι. Επιπλέον, το 49% είχε εισόδημα κατά την αναχώρησή τους και, μεταξύ αυτών, τα δύο τρίτα κέρδιζαν πάνω από το μέσο εισόδημα στη χώρα τους που ήταν 260 δολάρια, όταν το μέσο εισόδημα ανερχόταν σε 160 δολάρια το μήνα. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι, σε αντίθεση με την κρατούσα άποψη, «η ανάπτυξη της Αφρικής είναι πιθανό να ενθαρρύνει τις μεταναστευτικές ροές και ότι αυτές θα αυξηθούν αναγκαστικά, όταν οι 8 αφρικανικές χώρες (Καμερούν, Ακτή Ελεφαντοστού, Γκάμπια, Γκινέα, Μάλι, Μαρόκο, Νιγηρία και Σενεγάλη) φθάσουν σε επίπεδα μεγέθυνσης και ανάπτυξης από τα οποία η μετανάστευση αρχίζει να εντείνεται». Συνεπώς, οι συντάκτες της εν λόγω μελέτης αμφισβητούν «την ιδέα ότι η μετανάστευση μπορεί να μειωθεί μέσω αναπτυξιακών πολιτικών που αποσκοπούν στην αποτροπή της».

Οι συνεντεύξεις που έκανε το πρόγραμμα PNUD δείχνουν ότι ένας από τους αποφασιστικούς παράγοντες φυγής των μεταναστών είναι, μεταξύ των νέων Αφρικανών, ένα αίσθημα κοινωνικού αποκλεισμού και απογοήτευσης έναντι των προσδοκιών και των ονείρων τους που δεν έχουν προοπτική υλοποίησης στις χώρες τους προέλευσης. Παρά τις καταστάσεις που ήταν πιο ευνοϊκές από εκείνες των συνομηλίκων τους, το 70% των ερωτηθέντων θεώρησε ότι δεν κέρδιζαν αρκετά. Και για το 77%, η αίσθηση ότι η φωνή τους δεν ακουγόταν από τις κυβερνήσεις τους. «Η φιλοδοξία τους έχει ξεπεράσει τις διαθέσιμες τοπικά ευκαιρίες, συνοψίζουν οι συγγραφείς. Η ανάπτυξη δεν είναι αρκετά γρήγορη και τα κέρδη της είναι άνισα και περιορισμένα. Η μετανάστευση αποδεικνύεται έτσι, για αυτούς τους ανθρώπους των οποίων η τροχιά ζωής είναι ανερχόμενη,  μια επένδυση για ένα καλύτερο αύριο». Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν επίσης ότι οι ερωτηθέντες προέρχονται από πολυμελείς οικογένειες, πράγμα που υποδηλώνει πρόσθετη οικονομική πίεση. Στην πραγματικότητα, το 51% των ερωτηθέντων μεταναστών συνέβαλαν στα οικονομικά του νοικοκυριού τους, πριν από την μετανάστευσή τους. Παρόλο που η μετανάστευση παραμένει μια πολύ-παραγοντική απόφαση, η οποία βασίζεται επίσης σε σκέψεις πρόσβασης στην εκπαίδευση, τη διακυβέρνηση ή την ασφάλεια, το 60% των ερωτηθέντων αναφέρθηκε στην εργασία και στο γεγονός της αποστολής εμβασμάτων στην οικογένειά τους, ως τον πρώτο λόγο για την αναχώρησή τους.

Το 2017, τα εμβάσματα από την Ευρώπη προς την υπο-σαχάρια Αφρική ανήλθαν σε 25,3 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, αναφέρει το πρόγραμμα PNUD, το οποίο επισημαίνει ότι τα ποσά αυτά είναι πολύ υψηλότερα από αυτά των παρεχόμενων κρατικών αναπτυξιακών ενισχύσεων, κάτι  που αμφισβητεί την ικανότητα αυτής της χρηματοοικονομικής μόχλευσης για να αποτρέψει τις μεταναστευτικές ροές.

Στην Ευρώπη, το 38% των ερωτηθέντων μεταναστών δηλώνουν εισόδημα. Οι υπόλοιποι προφανώς δουλεύουν στη μαύρη αγορά εργασίας. Από αυτούς που δηλώνουν το εισόδημά τους, το 78% αθροιστικά (60+18) μεταναστεύει για να στέλνει χρήματα στις οικογένειές τους, όπως δείχνει το διπλανό γράφημα της μελέτης για τους λόγους της μετανάστευσης. Το 8% μεταναστεύει για εκπαιδευτικούς λόγους, το 7% για προσωπικούς λόγους και το 7% για λοιπούς λόγους, καταβάλλοντας 2.710 δολάρια κατά μέσο όρο, ως έξοδα μετανάστευσης. Κερδίζουν κατά μέσο όρο 1.020 δολάρια το μήνα, μισθός χαμηλότερος από τον μέσο μισθό της χώρας υποδοχής (ακόμη και από τον κατώτατο μισθό όταν υπάρχει τέτοιος),  αλλά είναι τριπλάσιος από το ποσό που κέρδιζαν στην Αφρική (όταν εργάζονταν εκεί) και που τους επιτρέπει να στέλνουν έναν «αφρικανικό μισθό» στις οικογένειές τους. Αυτό κάνει τους συγγραφείς της μελέτης να ισχυρίζονται  ότι η κοινωνική κινητικότητα, που αποκτάται έτσι, είναι ισοδύναμη με ένα άλμα, παρά το φαινόμενο της κοινωνικής χειροτέρευσης. Πράγματι, οι μετανάστες που εργάζονται στην Ευρώπη καταλαμβάνουν το 60% των θέσεων εργασίας χαμηλής ειδίκευσης, όπως στην καθαριότητα, τη γεωργία ή την κατοικον βοήθεια ατόμων, έναντι 29% στη χώρα καταγωγής τους. Επιπλέον, οι ευκαιρίες απασχόλησης είναι περιορισμένες λόγω έλλειψης νομικού καθεστώτος για τους παράνομους μετανάστες. Το 64% των ερωτηθέντων είπαν ότι δεν έχουν άδειες εργασίας στη χώρα υποδοχής. Κι έτσι η προοπτική μιας σταθερής ζωής γίνεται απρόσιτη  για αυτούς, ενώ συνεχίζονται οι στερήσεις τους, η πείνα, η έλλειψη πρόσβασης στη ιατρική φροντίδα, η έλλειψη εισοδήματος και στέγης.

Για το πρόγραμμα των Ενωμένων Εθνών PNUD, η προσέγγιση – που χαρακτηρίζει όλο και περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη – για την επιδείνωση των συνθηκών υποδοχής των μεταναστών, ώστε να αποτρέψουν την άφιξή τους, δεν συμβάλει  παρά στο να επιδεινώνει τον λαϊκισμό : «Η παρουσία μεταναστών χωρίς χαρτιά που βυθίζονται στην παρατεταμένη παρανομία τροφοδοτεί το άγχος της κοινής γνώμης των χωρών υποδοχής και τις εμπρηστικές  ομιλίες» των ακραίων πολιτικών (όπως π.χ. Σαλβίνι, Λεπέν, Ούρμπαν, κλπ).

Παρά ταύτα, υπάρχουν λύσεις του τύπου «κερδίζεις-κερδίζω» για τo μεταναστευτικό, ισχυρίζεται το πρόγραμμα PNUD. Οι συνεντεύξεις δείχνουν ότι το 70% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι επιθυμεί να ζήσει μόνιμα στην Ευρώπη, αυτήν που πολλοί ακραίοι Ευρωπαίοι θεωρούν σήμερα «κόλαση».  Αλλά το ποσοστό αυτό μειώνεται, όσο οι μετανάστες έχουν την αίσθηση της «συντελεσθείσας αποστολής» τους, όπως παλαιότερα γινόταν με τους Έλληνες οικονομικούς μετανάστες (1950-1970) που επέστρεφαν στην Ελλάδα, έχοντας εκπληρώσει τον στόχο τους να βοηθήσουν τις οικογένειές τους.  «Το να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να επιτύχουν τους στόχους τους, όχι μόνο θα τους επιτρέψει να συνεισφέρουν νόμιμα και πλήρως στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας αλλά, τελικά, θα  τους ενθαρρύνει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους», τονίζουν οι συντάκτες της μελέτης. «Ωστόσο, αναγνωρίζουν οι μελετητές ότι απαιτείται πολιτικό θάρρος και στην Αφρική, όπως και στην Ευρώπη».

Ο γράφων, αφού αναφέρθηκε στην παραπάνω προσέγγιση του ΟΗΕ,  γνωστοποιεί στους αναγνώστες του και την σχετική ιστορική ρήση του σοσιαλιστή πρώην πρωθυπουργού της Γαλλίας Michel Rocard : «η Ευρώπη δεν μπορεί να δεχθεί όλη την μιζέρια του κόσμου».

Διαλέγουν και παίρνουν.

 

 

 

Η Τουρκία πλημμυρίζει την Ευρώπη με μετανάστες

Από
anixneuseis
-
0
 του Soeren Kern

  • Η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε ότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ελέγχει προσωπικά τις μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα, τις οποίες αυξομειώνει προκειμένου να αποσπάσει περισσότερα χρήματα και άλλα πολιτικά προνόμια από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τους τελευταίους μήνες, η τουρκική κυβέρνηση έχει απειλήσει επανειλημμένα να ανοίξει τις πύλες της μαζικής μετανάστευσης προς την Ελλάδα, και, κατ’ επέκταση, προς την υπόλοιπη Ευρώπη.
  • «Εάν δεν μας δώσει (η Ευρωπαϊκή Ένωση) την απαραίτητη υποστήριξη σε αυτόν τον αγώνα, τότε δεν θα μπορέσουμε να σταματήσουμε τα 3,5 εκατομμύρια προσφύγων από τη Συρία και τα άλλα δύο εκατομμύρια ανθρώπων που θα φτάσουν στα σύνορά μας από το Ιντλέμπ». — Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
  • «Εάν ανοίξουμε τις πύλες, καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να επιβιώσει για περισσότερους από έξι μήνες. Τους συμβουλεύουμε να μην παίζουν με την υπομονή μας». — Υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Σουλεϊμάν Σοϊλού.
  • Πιστεύεται ότι περισσότεροι από έξι εκατομμύρια μετανάστες περιμένουν σε χώρες γύρω από τη Μεσόγειο για να διασχίσουν την Ευρώπη, σύμφωνα με απόρρητη έκθεση της Γερμανικής κυβέρνησης που διέρρευσε στην εφημερίδα Bild… Περισσότερα από τρία ακόμη εκατομμύρια περιμένουν στην Τουρκία.
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και άλλα μέλη της κυβέρνησής του έχουν απειλήσει επανειλημμένα να πλημμυρίσουν την Ευρώπη με μετανάστες. Στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Ερντογάν δήλωσε ότι η Τουρκία σχεδιάζει να επαναπατρίσει ένα εκατομμύριο Σύριους μετανάστες σε μια «ασφαλή ζώνη» στη βόρεια Συρία, και απείλησε ότι θα ανοίξει ξανά τους δρόμους για τους μετανάστες στην Ευρώπη εάν δεν λάβει επαρκή διεθνή στήριξη για το σχέδιο αυτό: «Ή θα γίνει αυτό ή διαφορετικά θα πρέπει να ανοίξουμε τις πύλες». Στην εικόνα: Ο Ερντογάν μιλάει στον ΟΗΕ στις 24 Σεπτεμβρίου 2019. (Φωτό από Stephanie Keith/Getty Images)

Η Ελλάδα έχει γίνει ακόμη μία φορά το «σημείο μηδέν» της μεταναστευτικής κρίσης της Ευρώπης. Περισσότεροι από 40.000 μετανάστες έφθασαν στην Ελλάδα κατά τους πρώτους εννέα μήνες του 2019, και περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς έφθασαν τους τελευταίους τρεις μήνες, σύμφωνα με νέα στοιχεία που συνέταξε ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM).

Το κύμα της άφιξης των μεταναστών στην Ελλάδα κατά το τρίτο τρίμηνο του 2019 —5.903 αφίξεις τον Ιούλιο, 9.341 τον Αύγουστο και 10.294 τον Σεπτέμβριο— συνέπεσε με τις επανειλημμένες απειλές του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και άλλων μελών της κυβέρνησής του ότι θα πλημμυρίσουν την Ευρώπη με μουσουλμάνους μετανάστες.

Παρόλο που ο αριθμός των αφίξεων των μεταναστών στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι πολύ χαμηλότερος από τον αριθμό των αφίξεων στο αποκορύφωμα της μεταναστευτικής κρίσης το 2015, όταν πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες από την Αφρική, την Ασία και τη Μέση Ανατολή συνέρρευσαν στην Ευρώπη, το πρόσφατο κύμα των νέων αφίξεων δείχνει ότι οι απειλές του Ερντογάν για την επανέναρξη της μαζικής μετανάστευσης γίνονται πραγματικότητα.

Τον Μάρτιο του 2016, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι διαπραγματεύτηκαν την Μεταναστευτική Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, στην οποία η ΕΕ προσέφερε στην Τουρκία μια σειρά οικονομικών και πολιτικών κινήτρων με αντάλλαγμα την υπόσχεση της Άγκυρας να σταματήσει τη ροή των μεταναστών από την Τουρκία στην Ελλάδα.

Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, διαπραγματευόμενοι με μεγάλη βιασύνη, υποσχέθηκαν στην Τουρκία περισσότερα από ό, τι ήταν σε θέση να πραγματοποιήσουν —ειδικότερα μια αμφιλεγόμενη δέσμευση να επιτραπεί στα 80 εκατομμύρια πολιτών της Τουρκίας να ταξιδεύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς βίζα.

Από την έναρξη ισχύος της συμφωνίας, η Τουρκία και η ΕΕ αλληλοκατηγορούνται ότι δεν τηρήθηκαν τα βασικά μέρη της συμφωνίας και πως ο Ερντογάν έχει απειλήσει επανειλημμένα ότι θα επιτρέψει πιθανώς εκατομμύρια περισσότερους μετανάστες να εισέλθουν στην Ελλάδα.

Στην πράξη, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας μείωσε σημαντικά τη ροή των μεταναστών από την Τουρκία στην Ελλάδα. Ως αποτέλεσμα, οι μεταναστευτικές οδοί μετατοπίστηκαν δυτικά από την Ελλάδα προς την Ιταλία, η οποία το 2016 αντικατέστησε την Ελλάδα ως κύριο σημείο εισόδου για τους μετανάστες που επιδιώκουν να φτάσουν στην Ευρώπη.

Αφού ο πρώην υπουργός Εσωτερικών της Ιταλίας Ματέο Σαλβίνι ανακοίνωσε σκληροπυρηνικές μεταναστευτικές πολιτικές τον Ιούνιο του 2018, ο αριθμός των αφίξεων στην Ιταλία μειώθηκε δραματικά —από 119.369 το 2017 σε 23.370 το 2018, δηλαδή μείωση κατά 80%, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης.

Ως αποτέλεσμα της λήψης αυστηρών μέτρων κατά της παράνομης μετανάστευσης από την Ιταλία, οι μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη μετατοπίστηκαν στα δυτικά προς την Ισπανία, η οποία το 2018 αντικατέστησε την Ιταλία ως κύρια πύλη της Ευρώπης για την παράνομη μετανάστευση. Περισσότεροι από 65.000 μετανάστες έφθασαν στην Ισπανία το 2018, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης.

Η αναζωπύρωση της μαζικής μετανάστευσης από την Τουρκία προς την Ελλάδα, ωστόσο, επανέφερε την Ελλάδα στον προηγούμενο ρόλο της ως την κύρια ευρωπαϊκή πύλη για τη μαζική μετανάστευση. Η Ελλάδα δέχτηκε διπλάσιους μετανάστες κατά τους πρώτους εννέα μήνες του 2019 όπως και η Ισπανία, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης.

Η Ελλάδα δέχτηκε περισσότερους μετανάστες —25,538— μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου σε σχέση με τους πρώτους έξι μήνες του έτους. Οι μεταναστευτικές ροές έχουν σημειώσει άνοδο σχεδόν κατά 180%, από 100 αφίξεις ημερησίως κατά μέσο όρο το πρώτο εξάμηνο του 2019, σε 277 αφίξεις ημερησίως κατά μέσο όρο κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου.

Η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε ότι ο Ερντογάν ελέγχει προσωπικά τις μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα, τις οποίες αυξομειώνει προκειμένου να αποσπάσει περισσότερα χρήματα και άλλα πολιτικά προνόμια από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τους τελευταίους μήνες, η τουρκική κυβέρνηση έχει απειλήσει επανειλημμένα να ανοίξει τις πύλες της μαζικής μετανάστευσης προς την Ελλάδα, και, κατ’ επέκταση, προς την υπόλοιπη Ευρώπη.

  • Στις 19 Φεβρουαρίου, ο Ερντογάν υποστήριξε ότι η Τουρκία έχει δαπανήσει 37 δισεκατομμύρια δολάρια για τη φροντίδα εκτοπισμένων Συρίων από το 2011, και κατηγόρησε την ΕΕ ότι δεν έκανε αρκετά για να επωμιστεί το βάρος. Πρόσθεσε ότι εάν οι 3,8 εκατομμύρια Σύριοι στην Τουρκία δεν μπορούν να επαναπατριστούν, θα καταλήξουν στην Ευρώπη.
  • Στις 22 Ιουνίου, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε ότι η Τουρκία έχει αναστείλει μια διμερή συμφωνία επανεισδοχής μεταναστών με την Ελλάδα, επειδή η Αθήνα απελευθέρωσε οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία το 2016. Η Άγκυρα ζήτησε την έκδοσή τους, αλλά τα ελληνικά δικαστήρια απέρριψαν την αίτηση. Οι στρατιωτικοί αρνούνται την εμπλοκή τους σε αξιόποινη πράξη και λένε ότι φοβούνται για τη ζωή τους.
  • Στις 21 Ιουλίου, ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Σουλεϊμάν Σοϊλού κατηγόρησε τις ευρωπαϊκές χώρες ότι εγκατέλειψαν την Τουρκία μόνη να αντιμετωπίσει το μεταναστευτικό ζήτημα. Σε σχόλια που δημοσίευσε το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, προειδοποίησε: «Αντιμετωπίζουμε το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα στην ιστορία. Εάν ανοίξουμε τις πύλες, καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να επιβιώσει για περισσότερους από έξι μήνες. Τους συμβουλεύουμε να μην παίζουν με την υπομονή μας».
  • Στις 22 Ιουλίου, ο Τσαβούσογλου δήλωσε ότι η Τουρκία ανέστειλε τη Μεταναστευτική Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας επειδή η ΕΕ δεν είχε εγκρίνει την απελευθέρωση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες. Επίσης, συνέδεσε την αναστολή με την απόφαση της 15ης Ιουλίου των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ να σταματήσουν τις συνομιλίες υψηλού επιπέδου με την Άγκυρα, ως μέρος των κυρώσεων για τις τουρκικές γεωτρήσεις πετρελαίου και αερίου από τις ακτές της Κύπρου.
  • Στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Ερντογάν δήλωσε ότι η Τουρκία σχεδιάζει να επαναπατρίσει ένα εκατομμύριο Σύριους μετανάστες σε μια «ασφαλή ζώνη» στη βόρεια Συρία, και απείλησε ότι θα ανοίξει ξανά τους δρόμους για τους μετανάστες στην Ευρώπη εάν δεν λάβει επαρκή διεθνή στήριξη για το σχέδιο αυτό: «Ή θα γίνει αυτό ή διαφορετικά θα πρέπει να ανοίξουμε τις πύλες».
  • Στις 8 Σεπτεμβρίου, ο Ερντογάν απείλησε να πλημμυρίσει την Ευρωπαϊκή Ένωση με 5,5 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες εάν δεν λάβει διεθνή υποστήριξη για τη δημιουργία μιας «ασφαλούς ζώνης» στη βόρεια Συρία. «Εάν δεν μας δώσουν την απαραίτητη υποστήριξη σε αυτόν τον αγώνα, τότε δεν θα μπορέσουμε να σταματήσουμε τα 3,5 εκατομμύρια προσφύγων από τη Συρία και τα άλλα δύο εκατομμύρια ανθρώπων που θα φτάσουν στα σύνορά μας από το Ιντλέμπ», δήλωσε ο Ερντογάν σε μια συγκέντρωση στη Μαλάτια, στην περιοχή της Ανατολικής Ανατολίας της Τουρκίας.

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε την Τουρκία να σταματήσει να «εκφοβίζει» την Ελλάδα. «Ο κ. Ερντογάν πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί να απειλεί την Ελλάδα και την Ευρώπη σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει περισσότερους πόρους για να χειριστεί το προσφυγικό ζήτημα», δήλωσε. «Η Ευρώπη έχει δώσει πολλά χρήματα, έξι δισεκατομμύρια ευρώ τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο συμφωνίας μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας και η οποία ήταν αμοιβαία επωφελής».

Ο Ερντογάν, ωστόσο, φαίνεται να έχει το πάνω χέρι σε αυτή τη διαμάχη. Στις 29 Αυγούστου, για παράδειγμα, 16 βάρκες με συνολικά 650 μετανάστες έφτασαν στο ελληνικό χωριό Σκάλα Συκαμνιάς στη Λέσβο, σύμφωνα με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Aegean Boat Report. Όλα τα σκάφη ήταν καινούργια και έφτασαν στην ίδια θέση μέσα σε λιγότερο από μία ώρα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η μαζική εισροή ήταν μια συντονισμένη επιχείρηση από συμμορίες παράνομης διακίνησης μεταναστών, πιθανώς με τη σιωπηρή έγκριση της τουρκικής κυβέρνησης. Ήταν η μεγαλύτερη μαζική άφιξη μεταναστών που έφτασαν στη Λέσβο από τις ακτές της Τουρκίας μετά την μεταναστευτική κρίση του 2015-2016.

Οι μαζικές αφίξεις στην Ελλάδα συνεχίστηκαν αμείωτες: 2.441 μετανάστες έφτασαν κατά την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου, 1.781 έφτασαν κατά τη δεύτερη εβδομάδα, 2.609 την τρίτη εβδομάδα και 3.463 την τέταρτη εβδομάδα.

«Βλέπουμε τεράστια κύματα μεταναστών που μπαίνουν στη χώρα μέσω διακινητών, οι οποίοι κάνουν χρήση νέων μεθόδων, καθώς επίσης καλύτερων και ταχύτερων σκαφών», ανέφερε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη της Ελλάδας Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. «Εάν η κατάσταση συνεχιστεί, θα έχουμε μια επανάληψη του 2015. Θα λάβουμε μέτρα για την προστασία των συνόρων μας και θα είμαστε πολύ πιο αυστηροί και πολύ πιο γρήγοροι στην εφαρμογή τους».

Στις 30 Σεπτεμβρίου, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε μια σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ρευμάτων. Είπε ότι η κυβέρνησή του θέλει να επιστρέψει 10.000 μετανάστες στην Τουρκία μέχρι τα τέλη του 2020. Το σχέδιο προϋποθέτει ότι η Τουρκία θα τους πάρει πίσω. Ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε επίσης ότι η κυβέρνηση θα ενισχύσει τους ελέγχους στα σύνορα, θα αυξήσει τις ναυτικές περιπολίες στο Αιγαίο, θα κλείσει κέντρα για μετανάστες στους οποίους δεν χορηγείται άσυλο και θα αναθεωρήσει το σύστημα ασύλου.

Μετανάστες, κάνοντας χρήση οδών παράνομης διακίνησης από την Τουρκία, καταλήγουν επίσης σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, όπως η Βουλγαρία, η Ιταλία και η Κύπρος, οι οποίες παρουσίασαν αύξηση κατά 700% στις αφίξεις μεταναστών κατά τους πρώτους εννέα μήνες του 2019 σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2018, σύμφωνα με τον ΔΟΜ.

Ο υπουργός Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Πετρίδης δήλωσε ότι η άνοδος των αφίξεων μεταναστών από την Τουρκία συνδέεται με εντάσεις μεταξύ Άγκυρας και Λευκωσίας σχετικά με τις γεωτρήσεις της Τουρκίας για άντληση υπεράκτιου πετρελαίου και φυσικού αερίου στην οικονομική ζώνη της Κύπρου.

Οι περισσότεροι από τους μετανάστες φτάνουν στην Κύπρο μέσω ξηράς. Ο κ. Πετρίδης εξήγησε ότι η Τουρκία έχει συνάψει συμφωνίες απαλλαγής από βίζα με πολλές χώρες της Αφρικής και της Ασίας, και ότι πολλοί μετανάστες μπορούν να εισέλθουν στην ηπειρωτική Τουρκία χωρίς περιορισμούς. Από εκεί, ταξιδεύουν, συχνά με τη βοήθεια παράνομων διακινητών, αεροπορικώς ή δια θαλάσσης στην κατεχόμενη από την Τουρκία Βόρεια Κύπρο. Στη συνέχεια, μεταφέρονται με λεωφορεία στην Πράσινη Γραμμή του ΟΗΕ και περνούν παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία, το ελληνόφωνο νότιο τμήμα του νησιού που είναι κράτος μέλος της ΕΕ.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες, ο κ. Πετρίδης έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες:

«Η νέα τάση είναι ακόμα πιο ανησυχητική: πρόκειται για την άφιξη υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι πετούν απευθείας από την Τουρκία με αεροπλάνο στο κατεχόμενο αεροδρόμιο της Τύμπου (το ελληνικό του όνομα) ή στο Ερτσάν (όπως είναι σήμερα γνωστό στα τουρκικά), και στη συνέχεια εισέρχονται στην περιοχή που ελέγχεται από την κυβέρνηση με τα πόδια.

Αυτή η νέα μέθοδος αποστολής προσφύγων με αεροπλάνα και λεωφορεία δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την ανοχή τουλάχιστον των τουρκικών αρχών. Και δεν είναι μόνο ανοχή. Ανέφερα τις πρακτικές που αφορούν το καθεστώς απαλλαγής από βίζα, και τις πολιτικές που ενθαρρύνουν αυτό το φαινόμενο να συμβεί. Είναι πολύ σαφές ότι εδώ έχουμε ένα θεσμικό είδος παράνομης διακίνησης».

Πιστεύεται ότι περισσότεροι από έξι εκατομμύρια μετανάστες περιμένουν σε χώρες γύρω από τη Μεσόγειο για να διασχίσουν την Ευρώπη, σύμφωνα με απόρρητη έκθεση της Γερμανικής κυβέρνησης που διέρρευσε στην εφημερίδα Bild. Η έκθεση ανέφερε ότι ένα εκατομμύριο άνθρωποι περιμένουν στη Λιβύη, άλλο ένα εκατομμύριο περιμένουν στην Αίγυπτο, 720.000 στην Ιορδανία, 430.000 στην Αλγερία, 160.000 στην Τυνησία. και 50.000 στο Μαρόκο. Περισσότερα από τρία ακόμη εκατομμύρια περιμένουν στην Τουρκία.

Ο Soeren Kern είναι Ανώτερος Συνεργάτης του Gatestone Institute που εδρεύει στη Νέα Υόρκη.

https://el.gatestoneinstitute.org/15059/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%BC%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%82

Turkey’s Pyrrhic Victory in Syria

Από
pcuser
-
0

By 

EXECUTIVE SUMMARY: Turkish President Recep Tayyip Erdoğan is wrong to think a cross-border military operation into Syria will solve an ethnic conflict that dates back to the early nineteenth century. The recent history of violence between Turkey and the Kurds together with demographic considerations explain why a military campaign is unlikely to resolve the conflict.

Turkey’s military incursion into northeastern Syria had an ostensibly happy ending on its seventh day, with all state and non-state actors in the Syrian theater appearing to be winners of some sort: US president Donald Trump claimed the ceasefire he brokered between Turkey and Syria’s Kurds would save millions of lives; Turkish president Recep Tayyip Erdoğan claimed the incursion cleared a vast zone of Kurdish terrorists; Russia won control over a region evacuated by US forces; the Syrian regime advanced into areas it left to the Kurds in 2012; and the Kurds found new allies in Moscow and Damascus.

None of that will bring sustainable peace to a geography perpetually in turmoil.

Turkey’s most recent war on the Kurdish insurgency, which has lasted 35 years so far, has caused over 40,000 casualties by the most optimistic estimate. This period of violence began in 1984 when the PKK – the main Kurdish insurgency group, listed by Turkey, the US, and the EU as a terrorist organization – killed 33 unarmed Turkish soldiers in Eruh, in southeast Turkey. The PKK has killed thousands more Turkish troops since then, as well as government workers, Kurds who refuse to cooperate, and civilians. In response, the Turkish military resorted to brutal methods of suppression, particularly in the 1990s. Those methods included the torture and killing of civilian activists. By any reasonable criteria, this has been an ugly war.

Ankara has claimed countless times that it is finishing off PKK terror once and for all, but it has never succeeded in doing so. President Trump likens the long-simmering conflict to a schoolyard fight – one that American prowess has temporarily halted. “Sometimes you have to let them fight. It’s like two kids in a lot, you got to let them fight and then you pull them apart.” These kids are not kidding: they will lunge at each other’s throats whenever they can.

Turkey wants to create a “safe zone” of 440 by 32 km in northern Syria by pushing the Kurds southward. As of October 20, its military claimed to be in control of a 120 by 30 km area covering the center of the target zone. The operation is unlikely to move further east toward Damascus, where the regime is based together with Russian forces, the Kurds’ new patrons.

Erdoğan claims the operation has already yielded the desired (military) results. Maybe. But he is wrong if he thinks a cross-border operation will fully solve an ethnic conflict that dates back to the early 19th century. Recent history and demographics tell us why.

  • The safe zone intended by Turkey means no more shelling from Kurdish outposts bordering Turkey. Those Kurdish strikes have killed civilians, including children (Kurdish attacks killed dozens during Operation Peace Spring, including a nine-month-old baby). But this does not change the fact that Turkey and its military border an overwhelmingly Kurdish zone. The operation seems to have pushed the 120 km border south by 30 km, which amounts to little more than a redrawing of the Turkish-Kurdish border.
  • Northern Syria is home to millions of Kurds and makes up about a third of the country’s total land. It is out of the question that Turkey will annihilate millions of autonomy- or independence-seeking Kurds, some of whom fight via political activism rather than military arms.
  • Turkey’s Kurdish problem is not limited to the political aspirations of the Syrian Kurds alone. The Iraqi Kurds have similar ambitions, as do about half of Turkey’s nearly 20 million Kurds. A pro-autonomy party in Turkey, the Peoples’ Democratic Party, has nationwide voter support of around 10%.
  • Most of the fighting since 1984, together with the accompanying casualties, have taken place on Turkish soil, with the PKK militias using Iraqi and Syrian territory for shelter.

Countless cross-border operations have taken place since the start of the fighting, mostly into northern Iraq. Operation Peace Spring reminds one of, among many others, a February 2008 offensive targeting PKK fighters in northern Iraq which the Turkish military said it launched to “prevent the region from being a permanent and safe base for the terrorists, and will contribute to Iraq’s stability and internal peace.” To this day, northern Iraq remains a safe haven for thousands of PKK fighters. It is likely that northern Syria will be the same, regardless of Turkish claims to have finished off Kurdish terror.

Like many of its predecessors, Operation Peace Spring appears to be a Pyrrhic victory for Ankara. To end the conflict, Turkey must first make peace with its own Kurds, rather than run after and try to finish off the Iraqi or Syrian Kurds. Erdoğan was brave enough to try a historic peace deal with the Kurds in 2013, but his nationalistic swing – and PKK’s urban terror campaign – killed that effort. He should give peace another try.

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum. He is also a founder of, and associate editor at, the Ankara-based think tank Sigma.

https://besacenter.org/perspectives-papers/turkeys-pyrrhic-victory-in-syria/

Turkey: Which countries export arms to Turkey?

Από
pcuser
-
0

 

Many European states have suspended arms exports to Turkey following its military incursion into northern Syria.

Its major suppliers have traditionally been the United States and Europe, but more recently Turkey has turned to Russia for the purchase of a missile defence system.

So which countries have imposed bans and where does that leave Turkey to buy its weapons from?

President Erdogan of Turkey

Getty
We have faced threats like economic sanctions and embargoes on weapons sales. Those who think they can make Turkey turn back with these threats are gravely mistaken.
Recep Tayyip Erdogan
Turkish President

Who has imposed bans?

Nine European countries have imposed controls on arms sales to Turkey.

The Czech Republic, Finland, France, Germany, Italy, the Netherlands, Spain, Sweden, and the UK have all – along with Canada – announced they are halting or restricting arms export licence approvals for Turkey.

UK Foreign Secretary Dominic Raab has said Britain would continue selling arms to Turkey but would not grant new export licences for weapons which might be used in military operations in Syria.

Germany and Spain have said that their embargoes only apply to new contracts.

The European Union has not endorsed an official EU-wide arms embargo, although foreign ministers have agreed to adopt “strong national positions regarding their arms export policy to Turkey”.

Turkey military spending

2008 – 2018

Source: SIPRI

“The arms sanctions are not expected to have a great effect, if any, on Ankara’s operation should it continue,” says defence analyst Yvonni-Stefania Efstathiou.

But “should sanctions extend beyond weapons potentially used in Syria”, she says, “there could be a negative impact on Turkey’s overall defence industry”.

Who are the major arms suppliers to Turkey?

Over the period 1991-2017, Turkey was the world’s fifth largest importer of major weapons.

Turkey has historically relied on its Nato allies in the United States and Europe for its defence and security needs.

The US has been the largest exporter of arms to Turkey, providing 60% of its total imports between 2014 and 2018.

Among European countries, France, Spain and the UK have been major suppliers.

Map showing US and Nato bases in Turkey

Under the military-dominated Turkish governments of the 1980s and 90s, its arms imports from the US reached record highs.

It acquired fighter jets, missiles, helicopters, tanks, ships, and other items which are still used by the Turkish military.

But Turkey recently turned to Russia for the purchase of a $2.5bn missile defence system, a decision that has alarmed its Nato allies.

They argued that Turkey’s acquisition of S-400 system from a Nato adversary could greatly undermine its security because Turkish military forces are integrated into Nato’s equipment and broader air defence systems.

S-400 surface-to-air missile launcherImage copyrightGETTY IMAGES
Image captionThe Russian S-400 missile defence system has been purchased by Turkey

The United States responded by preventing Turkey from buying its F-35 stealth warplanes, the most sophisticated fighter jet in the world.

Because of its key geostrategic location, Turkey hosts several US and Nato bases, including an early warning missile defence radar and Nato command operations in eastern Turkey.

It also houses roughly 50 US nuclear bombs in the Incirlik airbase near the southern Turkish city of Adana.

Turkey’s own weapons industry

Turkey has developed its own substantial domestic arms industry in the last decade with the aim of reducing its dependence on foreign suppliers.

Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu recently stated that Turkey “now produces over 70%” of its own military equipment and is also a significant exporter of arms.

Turkey’s arms exports

2013 – 2018

Source: SIPRI

“It is not easy to assess precisely the extent to which Turkey’s defence industry is meeting the national military needs,” says defence analyst Yvonni-Stefania Efstathiou.

“Yet what Turkey usually calls indigenous systems are, in reality, licence-produced or based on imported sub-components.”

Between 2014 and 2018, Turkish arms exports increased by 170%.

By 2018 it was the 14th largest arms exporter in the world, with Saudi Arabia, the UAE and Turkmenistan the main destinations.

By Reality Check teamBBC News

Οι πραγματικές αιτίες του γαλλικού “μπλόκου” στην Αλβανία και τους Σκοπιανούς στην ΕΕ…

Από
anixneuseis
-
0
Του ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ* DEFENCE POINT

Σοκ σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και στους κόλπους της ευρωατλαντικής κοινότητας γενικότερα έχει προκαλέσει το βέτο που προέβαλε ο Εμμανουέλ Μακρόν, μπλοκάροντας την προοπτική έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων της “Βόρειας Μακεδονίας” και της Αλβανίας. Η κίνηση του Γάλλου προέδρου είναι μια συνειδητή επιλογή, βασισμένη στον υπολογισμό του γαλλικού εθνικού συμφέροντος, το οποίο για μια ακόμη φορά προηγείται κάθε άλλου.

Η όλη εξέλιξη διευκολύνθηκε τα μέγιστα από την προσωπική πολιτική του προέδρου Τραμπ, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να διατυμπανίζει την πεποίθησή του ότι η μεγάλη απόσταση από κάποιες περιφέρειες του πλανήτη, μειώνει σημαντικά το ενδιαφέρον και το κίνητρο ενεργού εμπλοκής των ΗΠΑ. Πρόκειται για μία πολιτική “νεοαπομονωτισμού”, αν και επιλεκτικού.

Προφανώς αυτή δεν είναι η οπτική του αμερικανικού “βαθέος κράτους”, ούτε η ανωτέρω παρατήρηση υπονοεί ότι εάν δεν υπήρχαν οι παραφωνίες στην Ουάσιγκτον, η γαλλική στάση θα ήταν διαφορετική. Προς το παρόν, όμως, η στάση Τραμπ έχει καταφέρει να βραχυκυκλώσει την εκτέλεση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και τα αποτελέσματα είναι δια γυμνού οφθαλμού ορατά σε πολλά μέτωπα.

Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την ενσωμάτωση της Αλβανίας και της “Βόρειας Μακεδονίας” στις δυτικές δομές συνεργασίας και ασφάλειας, στο πλαίσιο της προσπάθειας απομάκρυνσης αυτού που η αμερικανική διπλωματία συνηθίζει να αποκαλεί “κακόβουλη επιρροή” (malign influence). Με τον τρόπο αυτόν περιγράφει τη ρωσική παρουσία σε περιοχές που η Ουάσιγκτον επιθυμεί να ελέγξει στο πλαίσιο του γεωστρατηγικού της σχεδιασμού, εξοβελίζοντας αντιστοίχως τη ρωσική παρουσία.

Ο αμερικανικός σχεδιασμός, στο σκέλος, που αφορά την ένταξη “χωρών-στόχων” στην ΕΕ, σκόνταψε στο Παρίσι, παρότι είναι σαφές ότι ο βασικότερος στόχος, η ενσωμάτωση των χωρών αυτών στο ΝΑΤΟ έχει επιτευχθεί. Η ένταξη στην Ατλαντική Συμμαχία επιτρέπει, εξασφαλίζει και νομιμοποιεί την παρουσία συμμαχικών δυνάμεων σ’ αυτές τις χώρες.

Το σκεπτικό της γαλλικής διπλωματίας

Η πρώτη ερμηνεία της γαλλικής στάσης θα μπορούσε να αποκληθεί κυριολεκτική. Για την είσοδο στην ΕΕ υπάρχουν κάποιες τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις. Εάν θέλουμε να μιλάμε ξεκάθαρα και όχι να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ούτε τα Σκόπια ούτε τα Τίρανα θα είχαν την οποιαδήποτε τύχη. Δεν πληρούν τις προϋποθέσεις.

Επειδή όμως η οπτική αντιμετώπισης του ζητήματος είναι αμιγώς γεωπολιτική, βρίσκεται τρόπος υπερπήδησης των εμποδίων και επίτευξης του αντικειμενικού σκοπού. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι η Γαλλία είναι τυπικά καλυμμένη και μπορεί να επικαλείται ως αιτία της διαφωνίας της το ουσιαστικό ζήτημα εκπλήρωσης των προϋποθέσεων για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η ενταξιακή πορεία χωρών χωρίς ιδιαίτερα δημοκρατικά διαπιστευτήρια και με πολλαπλά προβλήματα, όπως η δράση του οργανωμένου εγκλήματος στην περίπτωση της Αλβανίας, δεν είναι επιθυμητή εξέλιξη από το Παρίσι. Κι αυτό δεν είναι απλά και μόνο ένα πρόσχημα.

Εάν υιοθετηθούν παρόμοιες εκπτώσεις και στην περίπτωση άλλων χωρών, υπάρχει φόβος ότι οι αρχές της ΕΕ θα χαλαρώσουν και τέτοια κράτη θα αποκτήσουν συλλογικά φωνή και τελικά τη δυνατότητα να επηρεάζουν την πολιτική της Ένωσης προς μη επιθυμητές κατευθύνσεις. Απλά, άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις επιλέγουν για λόγους διαφόρων σκοπιμοτήτων να υποβαθμίσουν τη βαρύτητα του κριτηρίου.

Αναφορικά με τις πραγματικές ανησυχίες και ενστάσεις της Γαλλίας, η βασικότερη παρατήρηση είναι ότι παγίως αντιτίθεται στην περαιτέρω διεύρυνση της ΕΕ και προβάλει ως προτεραιότητα την εμβάθυνση της ενοποίησης. Άλλος ένας λόγος που εξηγεί τη γαλλική ένσταση και αφορά στις ενδοευρωπαϊκές ισορροπίες, είναι πως το Παρίσι έχει λόγο να μην επιθυμεί την ένταξη χωρών γερμανικής επιρροής. Αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει το άτυπο ισοζύγιο ισχύος στο εσωτερικό της ΕΕ που ειδικά στον “γαλλογερμανικό άξονα”. Η περίπτωση των Σκοπίων είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική.

Η γαλλική στάση απέναντι στη Ρωσία

Στον χώρο των Βαλκανίων, που παραδοσιακά παράγει συγκρούσεις ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης των μεγάλων δυνάμεων, όλοι έχουν κάνει τις επιλογές τους. Οι τακτικές τους κινήσεις στόχο έχουν την κατοχύρωση της πρόσβασης και την όσο το δυνατόν επέκταση της επιρροής τους. Η συζήτηση αφορά κυρίως τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, ενώ η πολύ πιο ήπια και διά της οικονομικής διπλωματίας κινεζική διείσδυση ήδη ανησυχεί τη Δύση.

Οι Ρώσοι δεν επιθυμούν τον εξοβελισμό τους από την περιοχή των Βαλκανίων και ένα εκ των σημείων ισχυρής παρουσίας τους είναι τα Σκόπια. Στην περίπτωση της Αλβανίας, η ρωσική στάση επικεντρώνεται στην ειδική σχέση που διατηρεί η Ρωσία με τη Σερβία, η οποία έχει εύλογο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στο ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου, που κατοικείται κατά μεγάλη πλειονότητα από Αλβανούς.

Μια συμπληρωματική ερμηνεία των κινήτρων που οδήγησαν στο γαλλικό βέτο συνδέεται με την προαναφερθείσα πραγματικότητα. Η Γαλλία επιχειρεί να πλασαριστεί αυτόνομα στη σύγκρουση ανάμεσα στη Μόσχα και την Ουάσιγκτον, διεκδικώντας τον δικό της ρόλο και την παράλληλη προώθηση των συμφερόντων της.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπενθυμιστεί η πρόσφατη δήλωση του Εμμανουέλ Μακρόν, σύμφωνα με την οποία η Ευρώπη έχει έρθει η ώρα να βρει ένα νέο κώδικα επικοινωνίας και νέες λειτουργικές ισορροπίες με τη Ρωσία. Στη δήλωση αυτή ο Γάλλος πρόεδρος υπονόησε ότι αμφότερες η ΕΕ και η Ρωσία έχουν μόνο να κερδίσουν από αυτό. Πρόκειται για μια δήλωση που καταφανώς δεν συμβαδίζει με τον συγκρουσιακό προσανατολισμό των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία.

Σύμφωνα με τη γαλλική οπτική, η ΕΕ αποτρέπει την υπερβολική εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα, την οποία ολοένα και περισσότεροι αναγνωρίζουν ως τον πραγματικά επικίνδυνο ανταγωνιστή. Πανομοιότυπο είναι και το ρωσικό συμφέρον, παρά την δίχως όρια αναπτυσσόμενη φιλολογία περί “στρατηγικού άξονα” Μόσχας-Πεκίνου. Η Μόσχα έχει πολλούς λόγους να μην επιθυμεί την εξάρτησή της από την Κίνα, αν και πάντα η ρωσική στάση θα επιδιώκει την τήρηση της λεπτής ισορροπίας απέναντι σε όλους τους κύριους δρώντες του διεθνούς συστήματος.

Το new thinking της γαλλικής διπλωματίας απέναντι στη Ρωσία δεν είναι και πολύ νέο. Επί Ψυχρού Πολέμου, η Γαλλία διαφοροποιούσε τη στάση της από την υπόλοιπη Δύση όσον αφορά τις σχέσεις με την τότε ΕΣΣΔ. Πάντως, η Γαλλία θα μπορούσε να έχει συνυπολογίσει ότι το κόκκινο φως στα Σκόπια και στα Τίρανα αποτελεί εμμέσως και μια χειρονομία διευκόλυνσης της ρωσικής πολιτικής στα Βαλκάνια.

Μεγάλα οφέλη για τη Γαλλία

Οι Γάλλοι ίσως έχουν υπολογίσει ότι πέραν των περιθωρίων που αφήνουν τα αμφιλεγόμενα μηνύματα που εκπέμπει η Ουάσιγκτον, για τη Δύση ως σύνολο είναι μικρή η ζημιά που προκαλεί το γαλλικό βέτο, αφού Αλβανία και “Βόρεια Μακεδονία” έχουν μπει στο ΝΑΤΟ. Η γαλλική επιλογή διευκολύνει και την ανάπτυξη μιας προνομιακής σε σχέση με άλλες δυνάμεις πρόσβασης στη Σερβία, η οποία παραμένει μια κομβική χώρα για την ασφάλεια των Βαλκανίων και επόμενος στόχος για ενσωμάτωση στις ευρωατλαντικές δομές.

Εν κατακλείδι, με το μπλοκάρισμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Τιράνων και των Σκοπίων, η Γαλλία επιτυγχάνει πολλαπλούς στόχους. Ενισχύει τη θέση της απέναντι στη Γερμανία στο πλαίσιο της ΕΕ, κλείνει το μάτι στη Ρωσία, αποκτώντας κομβικό ρόλο στη συζήτηση για το μέλλον των ρωσο-ευρωπαϊκών σχέσεων και ταυτόχρονα πλασάρεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σκακιέρα των Βαλκανίων.

*Ο Ζαχαρίας Β. Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ΙΑΑΑ / ISDA).

https://www.defence-point.gr/news/oi-pragmatikes-aities-toy-gallikoy-quot-mplokoy-quot-stin-alvania-kai-toys-skopianoys-stin-ee

Μήπως είσαι ρατσιστής;

Από
anixneuseis
-
0
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
 

Ξέρω ότι θα απογοητευθούν ορισμένοι πρώην φίλοι, αλλά και μερικοί νυν συνάδελφοι, όμως η εισαγγελέας Πρωτοδικών Καλλιόπη Θεολογίτου ζήτησε την αρχειοθέτηση της δικογραφίας η οποία στηρίχθηκε στην καταγγελία του Παναγιώτη Δημητρά. Βάσει της καταγγελίας, κατηγορήθηκα για παρότρυνση σε ρατσιστική βία εξαιτίας δύο άρθρων μου στην «Κ», όπου υποστήριζα ότι η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική πόλη. Η εισαγγελέας εξηγεί ότι στην πραγματικότητα ασκούσα κριτική στον τότε δήμαρχο Καμίνη και ότι όσα ανέφερα για το Ισλάμ είναι η έκφραση της άποψής μου για τον τρόπο που αυτή η θρησκεία αντιμετωπίζει τις άλλες θρησκείες. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον Παναγιώτη Πικραμμένο και τον Απόστολο Δοξιάδη που προσφέρθηκαν να με υπερασπιστούν στη διάρκεια της προανάκρισης. Και αν σήμερα σας απασχολώ με την υπόθεση αυτή, είναι επειδή θεωρώ πως δεν είναι μόνον προσωπική. Και δεν αφορά μόνον τα υπόλοιπα θύματα των καταγγελιών του επαγγελματία δικαιωματιστή, όπως η Σώτη Τριανταφύλλου που αθωώθηκε στο δικαστήριο και η Λώρη Κέζα. Οπως έχω μάθει, η συντριπτική πλειονότης των υποθέσεων που έχει προκαλέσει ο Δημητράς καταλήγει στο αρχείο. Είναι μάλλον προφανές ότι προκαλούνται ελαφρά τη καρδία και χωρίς σοβαρότητα. Εν τω μεταξύ όμως, έχουν απασχολήσει τη Δικαιοσύνη και έχουν δώσει το δικαίωμα στους συνήθεις καλοθελητές να κατηγορούν τους υποψήφιους κατηγορουμένους για ρατσισμό και άλλα βδελυρά.

Κάποιος, κουνώντας το δάχτυλο, μου είχε υπενθυμίσει πως θα πρέπει να συμμορφωθώ στην απόφαση του δικαστηρίου, την οποία προεξοφλούσε. Τον είχα ρωτήσει αν, σε περίπτωση που καταδικαζόμουν, θα έπρεπε να γράφω άλλα απ’ αυτά που γράφω, να μην περιγράφω το μεταναστευτικό ως πρόβλημα, αλλά ως ευλογία θεού, και να μην εκφράζω τις απόψεις μου για το Ισλάμ και τον θεοκρατικό φανατισμό που θέλει να καταστρέψει τις αξίες του δικού μου πολιτισμού. Μεταξύ αυτών και την ελευθερία να εκφράζω τη γνώμη μου. Αυτή κινδυνεύει από τους πάσης φύσεως εισαγγελίσκους του δημόσιου βίου που δικαιολογούν την ύπαρξή τους ποινικοποιώντας τον διάλογο, κοινώς υπονομεύοντας τη δυνατότητα της ελεύθερης κρίσης. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνον τη χώρα μας. Θα πρέπει κάποτε να σκεφθούμε σοβαρά πώς ο μεσαίωνας της πολιτικής ορθότητας γεννάει τη βαρβαρότητα του λαϊκισμού. Και οι δύο είναι τα αυτοάνοσα της δημοκρατίας. Η συνύπαρξη με πληθυσμούς που μεταφέρουν στις αποσκευές τους τρόπους ζωής που είναι ασυμβίβαστοι με τον δικό μας, όπως η σαρία για παράδειγμα, είναι η βασική πρόκληση της ελληνικής κοινωνίας. Κυρίως διότι αυτή επιβάλλεται. Είναι καταναγκαστική και για όσους περνούν τα σύνορα και για όσους τους υποδέχονται. Οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για τη διαχείριση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει απ’ αυτήν την παραδοχή.

Έντυπη

Προδοσία και της Αμερικής: Ο Τραμπ χάρισε σε “τιμή ευκαιρίας” τη Μέση Ανατολή στον Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Φωτογραφία Λευκός Οίκος

OCTOBER 23, 2019  Η χθεσινή ημέρα ήταν «μαύρη» για τους γραφειοκράτες που ασχολούνται με τα θέματα της Συρίας και της Ρωσίας στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Πεντάγωνο. Είδαν τους σχεδιασμούς τους να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι… Σχεδιασμούς που εκπόνησαν για πολλά χρόνια στη βάση μίας στρατηγικής ότι «δεν θα αφήσουμε ποτέ τη Συρία και τη Μέση Ανατολή στον (Βλαντιμίρ) Πούτιν».

Χωρίς να κουνήσει το μικρό του δακτυλάκι, χωρίς να κάνει καμία απολύτως προσπάθεια, χωρίς να χάσει ούτε ένα στρατιώτη, ο Ρώσος ηγέτης πέτυχε ένα μεγάλο θρίαμβο. Η Συρία είναι πλέον δική του και η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος παίκτης στη Μέση Ανατολή. Μεγαλύτερος βεβαίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες υπέστησαν μία καταλυτική ήττα, με ευθύνη του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Πελαγωμένος στα μύρια προβλήματά του και «κλειδωμένος» σε μία δική του λογική ότι η Αμερική δεν έχει καμία δουλειά 7 χιλιάδες μίλια μακριά, παραχώρησε τον πρώτο ρόλο στη Ρωσία, αλλά και στο Ιράν, που έχει ισχυρή παρουσία στη Μέση Ανατολή και στοχεύει στους τρεις πιο μεγάλους συμμάχους της Αμερικής: το Ισραήλ και την Σαουδικής Αραβία, αλλά και την Αίγυπτο. Και οι τρεις αυτές χώρες βρίσκονται στην πρώτη λίστα των θανάσιμων εχθρών της Τεχεράνης, η οποία σιγοντάρεται και από την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν.

Ήταν μία πικρή νύχτα μέρα η χθεσινή για τους γραφειοκράτες, οι οποίοι έχουν και αυτοί ευθύνες -όχι μόνο ο κ. Τραμπ. Δεν σήκωσαν ποτέ το ανάστημά τους και να διαμαρτυρηθούν, μόνο έμειναν στα …θρανία τους υποταγμένοι στο «δάσκαλό» τους.

Δύο εκ των γραφειοκρατών αυτών, που είχαν άμεση σχέση με τα τραγικά γεγονότα της Συρίας και την προδοσία των Κούρδων συμμάχων της Αμερικής, βρέθηκαν στο «δικαστήριο» της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας και ήταν να τους κλαίνε οι …ρέγγες. Τους λυπήθηκε η ψυχή μου! Ρεζιλεύτηκαν και αυτό-εξευτελίστηκαν στον υπέρτατο βαθμό. Τόσο πολύ τους είχε υπόληψη ο κ. Τραμπ, που ούτε καν ρώτησε τη γνώμη τους για την απόφασή του να αποχωρήσει από τη Συρία, να δώσει το πράσινο φως στον Ερντογάν για την τουρκική εισβολή και στη συνέχεια να την παραδώσει στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας.

Ο πρέσβης Τζέφρι ήταν θλιβερός. Από τη μία έλεγε ότι οι Κούρδοι μαχητές και ο ηγέτης τους είναι φίλοι του και συνεχίζει να συνομιλεί μαζί τους. Και από την άλλη τους συνέδεε με τους αντάρτες του PKK για να μεταφέρει την τουρκική προπαγάνδα ότι είναι τρομοκράτες. Θλιβερό ανθρωπάκι, που έγινε παγκοσμίως ρεζίλι, όταν ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ του υπέβαλε την απλή ερώτηση: Αν γνώριζε… Ήταν στο σκοτάδι. Ήξερε ο Ερντογάν, γνώριζε ο Πούτιν και οι μουλάδες της Τεχεράνης, και όχι ο κ. Τζέφρι που σχεδίασε, υποτίθεται, την πολιτική για τη Συρία.

Η Αμερική είναι η μεγάλη ηττημένη.

Οι αναλυτές πιστεύουν ότι το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα και ο «μουσαμάς» κ. Τραμπ, αλλά ακόμα προσπαθεί να μην το παραδεχθεί. Είναι τόσο εγωιστής και υπερφίαλος, ένας πρώτης τάξης αλαζόνας, που ψεύδεται ακόμα και στον εαυτό του.

Έδωσε την άδεια για να εκτελεστεί ένα σατανικό σχέδιο εναντίον των Κούρδων μαχητών, οι οποίοι είναι έρμαιο των διαθέσεων του κάθε Πούτιν, του κάθε Ερντογάν και του κάθε Άσαντ. Όλοι αυτοί τους κατηγορούν ότι συμμάχησαν με την Αμερική. Άρα είναι εχθροί τους.

Η τύχη τους είναι στον αέρα. Έχασαν τα πάντα για τα οποία πολέμησαν. Πρόσφεραν θυσία στους Αμερικανούς 11 χιλιάδες γυναίκες και άνδρες. Το τόνισε επανειλημμένα ο γερουσιαστής Μενέντεζ στη διάρκεια της ειδικής ακρόασης. Και ο κ. Τζέφρι έβλεπε το …ταβάνι. Δεν είχε καν την αξιοπρέπεια να παραιτηθεί.

Ο κ. Τραμπ πρόσφερε μεγάλη υπηρεσία στον κ. Πούτιν. Η ιστορία θα απαντήσει στο βασανιστικό ερώτημα εάν το αφεντικό του είναι ο πρόεδρος της Ρωσίας. Όλο και περισσότερο νομοθέτες το υποστηρίζουν και η Βουλή των Αντιπροσώπων ερευνά αυτή την ανάρμοστη σχέση. Πως θα ξεπληρώσει αυτή την υπηρεσία ο κ. Πούτιν. Προφανώς όπως και στις προηγούμενες εκλογές…

Στο αμερικανικό Κογκρέσο, νομοθέτες και των δύο κομμάτων, έδιναν χθες το βράδυ μία μεγάλη μάχη να διασώσουν την τιμή της Αμερικής. Προσπαθούν να θέσουν σε ψηφοφορία στη Γερουσία το νομοσχέδιο που πέρασε ήδη από τη Βουλή, αλλά ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος δεν το επιτρέπει γνωρίζοντας ότι θα ηττηθεί τραγικά ο πρόεδρος Τραμπ. Αντ’ αυτού πρότεινε ένα νομοσχέδιο για επιστροφή των αμερικανικών στρατευμάτων στη Συρία και για την προστασία των Κούρδων, χωρίς να περιλαμβάνεται πρόνοια για αυστηρές κυρώσεις στην Τουρκία.

Η κατοχική δύναμη προστατεύεται ακόμα από τον πρόεδρο Τραμπ. Όπως ειπώθηκε στη συνεδρίαση της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων τα συμφέροντα του στην Τουρκία είναι πολλά. Ντροπής πράγματα.

Στην Επιτροπή τονίστηκε και κάτι άλλο από τον Ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή Κρούζ του Τέξας. Ότι δεν έχει καμία χώρα εμπιστοσύνη πια στην Αμερική. Βρέθηκε, είπε, στην Ασία και αυτό ήταν το θέμα συζήτησης. Αν θα μας προδώσετε και εμάς, όπως τους Κούρδους, τον ρωτούσαν.

Είναι σίγουρα φρικτή η κατάσταση για την αμερικανική υπερδύναμη, που υπό την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ γίνεται μία μικρή χώρα. Περισσότερο λυπούνται εδώ τους Αμερικανούς διπλωμάτες που κάνουν μεγάλες προσπάθειες στις πρωτεύουσες, όπου εδρεύουν, για να προωθήσουν τα συμφέροντα της Αμερικής. Και οι οποίοι μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθούν στη δυσάρεστη κατάσταση να δουν το «οικοδόμημα» που κτίζουν να καταρρέει, επειδή έτσι γουστάρει ο Πρόεδρος Τραμπ.

Οι πράξεις του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου έχουν πλήξει, ίσως και ανεπανόρθωτα, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλο και περισσότερο καθίσταται επιτακτική ανάγκη η έρευνα για τις σχέσεις του κ. Τραμπ με τον Ερντογάν και τον Πούτιν. Δεν είναι μόνο ανάρμοστη. Είναι επικίνδυνη για την αμερικανική υπερδύναμη…

Πηγή: Προδοσία και της Αμερικής: Ο Τραμπ χάρισε σε “τιμή ευκαιρίας” τη Μέση Ανατολή στον Πούτιν https://hellasjournal.com/2019/10/prodosia-kai-tis-amerikis-o-tramp-charise-se-quot-timi-eykairias-quot-ti-mesi-anatoli-ston-poytin/

Τα πυρηνικά σχέδια του Ερντογάν ανησυχούν τις ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0

Οι New York Times σε άρθρο τους για την Τουρκία δεν προσπαθούν να “στρογγυλέψουν” την κατάσταση: “Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, θέλει πολλά περισσότερα από τον έλεγχο μιας μεγάλης περιοχή της Συρίας κατά μήκος των συνόρων . Λέει ότι θέλει τη “βόμβα”!

Η μεγάλη αμερικανική εφημερίδα υπενθυμίζει όσα είπε Ο Ερντογάν πριν από μερικές εβδομάδες, μιλώντας σε κομματική σύσκεψη: “Ορισμένες χώρες έχουν πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές.Αλλά η Δύση επιμένει ότι εμείς δεν μπορούμε να τους έχουμε.Αυτό, δεν μπορώ να δεχτώ.”

Το επόμενο απολύτως λογικό ερώτημα που θέτουν οι ΝΥΤ είναι το εξής: Πώς οι ΗΠΑ που δεν μπορούν να ελέγξουν τον Ερντογάν στο θέμα των Κούρδων της Συρίας θα τον εμποδίσουν να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα ακολουθώντας το Ιράν;
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο κ. Ερντογάν μίλησε για την άρση των περιορισμών στις χώρες που έχουν υπογράψει τη Συνθήκη περί μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων και κανείς δεν είναι σίγουρος για τις πραγματικές του προθέσεις.
“Οι Τούρκοι έχουν πει εδώ και χρόνια ότι θα ακολουθήσουν όσα κάνει το Ιράν”, δήλωσε ο John J. Hamre, πρώην αναπληρωτής υπουργός Άμυνας ο οποίος τώρα διαχειρίζεται το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών στην Ουάσινγκτον. “Αλλά αυτή τη φορά η κατάσταση είναι διαφορετική. Ο Ερντογάν έχει διευκολύνει την υποχώρηση της Αμερικής από την περιοχή. ”
Κάποιοι εκτιμούν ότι πιθανόν η Τουρκία να έχει ήδη ξεκινήσει ένα πρόγραμμα, πιο προχωρημένο απ΄ αυτό της Σαουδικής Αραβίας αλλά πολύ πίσω απ΄ αυτό του Ιράν.
Αλλά όλοι οι ειδικοί λένε ότι είναι αμφίβολο ο Ερντογάν να έχει τη δυνατότητα να το κάνει ρισκάροντας να γίνει το πρώτο μέλος του ΝΑΤΟ που θα ξεφύγει από τη συνθήκη περί μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων.
Στο άρθρο γίνονται αναφορές σε πληροφορίες που έχουν δημοσιευθεί για ουράνιο, ερευνητικούς αντιδραστήρες και μυστηριώδεις δεσμούς με τον Abdul Qadeer Khan που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο πρόγραμμα του Πακιστάν. Αναφέρεται επίσης ότι η Τουρκία κατασκευάζει τον πρώτο αντιδραστήρα μεγάλης ισχύος για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με τη βοήθεια της Ρωσίας. Αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει ανησυχία επειδή ο κ. Ερντογάν δεν έχει πει πώς θα χειριστεί τα πυρηνικά του απόβλητα, τα οποία θα μπορούσαν να παράσχουν το καύσιμο για ένα όπλο. Η Ρωσία δημιούργησε επίσης τον αντιδραστήρα Bushehr του Ιράν.
Οι εμπειρογνώμονες δηλώνουν ότι θα χρειαστούν αρκετά χρόνια για να μπορέσει η Τουρκία να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, εκτός εάν ο Ερντογάν αγοράσει έτοιμο όπλο.
“Ο Ερντογάν απευθύνεται σε ένα αντι-αμερικανικό εθνοτικό κοινό με την πυρηνική του ρητορική, αλλά είναι εξαιρετικά απίθανο να προσπαθήσει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα”, δήλωσε η Jessica C. Varnum, εμπειρογνώμονας για την Τουρκία στο James Martin Center .
Υπάρχουν όμως ήδη πυρηνικά στο έδαφος της Τουρκίας! Τουλάχιστον 50 τέτοια όπλα είναι αποθηκευμένα στο Ιντσιρλίκ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν αναγνώρισαν ανοιχτά την ύπαρξή τους, μέχρι την Τετάρτη, όταν ο κ. Trump το επιβεβαίωσε.
Δεν είναι όμως όλοι βέβαιοι στις ΗΠΑ ότι τα πυρηνικά όπλα είναι ασφαλή. Εάν οι σχέσεις με την Τουρκία επιδεινωθούν, η αμερικανική πρόσβαση στη βάση αυτή δεν είναι εξασφαλισμένη.
Η Τουρκία αποτελεί βάση για τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα για περισσότερο από έξι δεκαετίες. Αρχικά, αποσκοπούσαν στην αποτροπή της Σοβιετική Ένωση και ήταν ένα διαπραγματευτικό χαρτί για την εκτόνωση της κρίσης των Πυραύλων της Κούβας το 1962, όταν ο Πρόεδρος John F. Kennedy συμφώνησε κρυφά να αποσύρει πυραύλους από την Τουρκία σε αντάλλαγμα της υποχώρησης της Μόσχας στην Κούβα.
Όταν ο Ερντογάν “επέζησε” της απόπειρας πραξικοπήματος το καλοκαίρι του 2016, η κυβέρνηση Ομπάμα εκπόνησε ένα εκτεταμένο σχέδιο έκτακτης ανάγκης για την απόσυρση των όπλων από το Ιντσιρλίκ, σύμφωνα με πρώην κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ωστόσο, δεν τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή, εν μέρει λόγω του φόβου ότι η απόσυρση των αμερικανικών όπλων, στην καλύτερη περίπτωση, θα έδινε στον Ερντογάν τη δικαιολογία για να φτιάξει το δικό του οπλοστάσιο.
Από το 1979 η Τουρκία άρχισε να λειτουργεί μερικούς μικρούς ερευνητικούς αντιδραστήρες και από το 1986 απέκτησε καύσιμο αντιδραστήρων σ΄ένα δοκιμαστικό εργοστάσιο στην Κωνσταντινούπολη.
“Αυξάνουν την πυρηνική τους τεχνογνωσία”, δήλωσε σε συνέντευξή του ο O.Heinonen , ο πρώην επικεφαλής επιθεωρητής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας. Πρόσθεσε ότι η Άγκυρα μπορεί να «φτάσει στο κατώφλι» της κατασκευής πυρηνικών όπλων σε τέσσερα ή πέντε χρόνια, ή νωρίτερα, με ουσιαστική ξένη βοήθεια. Ο κ. Heinonen σημείωσε ότι η Μόσχα διαδραματίζει τώρα ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στα τουρκικά πυρηνικά έργα.
Η Ρωσία συμφώνησε να κατασκευάσει τέσσερις πυρηνικούς αντιδραστήρες στην Τουρκία, αλλά η προσπάθεια έχει καθυστερήσει. Ο πρώτος αντιδραστήρας, ο οποίος αρχικά είχε προγραμματιστεί να τεθεί σε λειτουργία φέτος, θα τεθεί σε λειτουργία στα τέλη του 2023.
Πυρηνικοί εμπειρογνώμονες συμφωνούν ότι το πιο δύσκολο μέρος της απόκτησης βόμβας δεν είναι τα σχέδια αλλά η απόκτηση του καυσίμου. Ένα πολιτικό πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας χρησιμοποιείται για την κατασκευή αυτού του καυσίμου, και την δημιουργία ενός λαθραίου πυρηνικού οπλοστασίου.
Η Τουρκία έχει ουράνιο – την υποχρεωτική πρώτη ύλη – και εδώ και δεκαετίες έχει δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για την εκμάθηση των τεράστιων δεξιοτήτων που απαιτούνται για τον εμπλουτισμό του ουρανίου καθώς και για την μετατροπή του σε πλουτώνιο, τα δύο κύρια καύσιμα των βομβών. Μια έκθεση του 2012 από το Κίνημα για τη Διεθνή Ειρήνη Carnegie, με τίτλο “ Η Τουρκία και η βόμβα”, σημείωνε ότι η Άγκυρα “έχει αφήσει ανοιχτές τις πυρηνικές επιλογές της”.
Ο Hans Rühle, ο επικεφαλής σχεδιασμού στο γερμανικό Υπουργείο Άμυνας από το 1982 έως το 1988, προχώρησε περαιτέρω. Σε μια έκθεση του 2015, ανέφερε ότι “η κοινότητα των δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό ότι η Τουρκία εργάζεται τόσο σε πυρηνικά όπλα όσο και στα μέσα μεταφοράς τους”.
Σε μια έρευνα του 2017, το Ινστιτούτο Επιστήμης και Διεθνούς Ασφάλειας, μια ιδιωτική ομάδα στην Ουάσινγκτον που παρακολουθεί την εξάπλωση των πυρηνικών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι προσπάθειες του Ερντογάν για εδραίωση της εξουσίας του και για αύξηση του περιφερειακού ρόλου της Τουρκίας, αυξάνουν “τον κίνδυνο η Τουρκία να αναζητήσει ικανότητες πυρηνικών όπλων . ”
Σε απάντηση στο γερμανικό ισχυρισμό και άλλες παρόμοιες εκτιμήσεις, η Τουρκία έχει επανειλημμένα αρνηθεί ότι προσπαθεί μυστικά να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Ωστόσο, οι πρόσφατες δηλώσεις του Ερντογάν ήταν αξιοσημείωτες γιατί υπερασπίστηκε σθεναρά το δικαίωμα της Τουρκίας στα πυρηνικά και στον εμπλουτισμό του ουρανίου.
Το δημοσίευμα των ΝΥΤ υπενθυμίζει τις πληροφορίες που ήθελαν την Τουρκία να έχει βοηθήσει τον Πακιστανό Khan στην πώληση βασικού εξοπλισμού ,όπως φυγοκεντρητές, στο Ιράν, τη Λιβύη και τη Βόρεια Κορέα.
Ο Rühle, δήλωσε επίσης ότι διάφορες πηγές πιστεύουν ότι η Τουρκία θα μπορούσε να διαθέτει “σημαντικό αριθμό φυγοκεντρητών άγνωστης προέλευσης”. Η ιδέα ότι η Άγκυρα θα μπορούσε να είναι ο τέταρτος πελάτης,του Khan πρόσθεσε, “δεν “είναι υπερβολή”.
Είναι σαφές ότι κατά την ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος, η Τουρκία έχει βρει έναν εταίρο: τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Β. Πούτιν . Τον Απρίλιο του 2018, ο Πούτιν ταξίδεψε στην Τουρκία για να σηματοδοτήσει την επίσημη έναρξη κατασκευής πυρηνικού σταθμού ύψους 20 δισ. Δολαρίων στις μεσογειακές ακτές της χώρας.
Μέρος του κινήτρου της Ρωσίας είναι οικονομικό. Η κατασκευή πυρηνικών σταθμών είναι μία από τις πιο κερδοφόρες εξαγωγές της χώρας. Αλλά εξυπηρετεί επίσης ένα άλλο σκοπό: Οπως η εξαγωγή ενός συστήματος όπως οι S-400, η κατασκευή του εργοστασίου θέτει ένα μέλος του ΝΑΤΟ εν μέρει στο στρατόπεδο της Ρωσίας, εξαρτώμενο από αυτήν τεχνολογικά.
infognomon.gr
1...2,5942,5952,596...3,034Σελίδα 2,595 από 3,034