Key Takeaway: Mass protests resumed in Iraq on Friday, October 25 across Baghdad and multiple Shi’a-majority provinces. Protesters in multiple provincial capitals set fire to political party offices, demonstrating their frustration with the Iraqi government despite its attempts to dampen protests through concessions. Protesters also chanted anti-Iran slogans in multiple provinces and torched the local headquarters of Iranian proxy militias. At least one Iranian proxy, Asai’b Ahl Al Haq (AAH), opened fire on protesters in Maysan Province. Iraq’s highest religious authority, Grand Ayatollah Ali al-Sistani, warned of the potential for foreign intervention in Iraq in his Friday sermon in an indirect reference to Iran. Sistani called for protesters and security forces to remain nonviolent.
Baghdad
Popular protests resumed in the late evening of October 24 in Tahrir Square and near Baghdad’s Green Zone, and spread on October 25. Protesters called for an overthrow of the Iraqi government, chanted anti-Iran slogans, and attempted to enter the Green Zone by removing barriers. Unspecified security forces including masked, black-clad forces repelled demonstrators from the Green Zone by firing tear gas, water cannons, and rubber bullets into the crowd, killing two and wounding over 60 people. Some reports claim that security forces fired live warning shots.
A contingent of populist Shi’a cleric Moqtada al-Sadr’s militia, Saraya al-Salam, is participating in Baghdad demonstrations unarmed, wearing white clothing. Armed Saraya al-Salam forces also deployed to Tahrir Square and Sadr City before the protests began and may still be present. Sadr previously ordered his militia to defend protesters against violence by security forces.
Dhi Qar
Approximately 3,000 demonstrators in the Dhi Qar provincial capital of Nasiriyah broke into and set fire to the Dhi Qar provincial council building, the governor’s office, the department of political prisoners, and the local headquarters of Iranian proxy Katai’b Hezbollah. Demonstrators also chanted anti-Iran slogans. Unconfirmed reports indicate security forces killed at least five demonstrators. It is unclear whether they used live ammunition.
Maysan
“Thousands” of protesters in the Maysan provincial capital of Amara set fire to the local Dawa Party headquarters and attempted to do the same to the local headquarters of the Iranian proxy Asai’b Ahl Al Haq (AAH). Multiple reports indicate AAH opened fire on protesters in response.
Muthanna
Protesters in the Muthanna provincial capital of Samawah stormed the provincial council building and burned the local headquarters of the independent High Electoral Commission, Dawa Party, National Wisdom Trend, Iranian proxy Badr Organization, AAH, and others. The number of targets in Muthanna could indicate demonstrations in Muthanna are more organized than demonstrations in other provinces.
Wasit
Protesters in the Wasit provincial capital of Kut burned the local headquarters of the Dawa Party and the Iranian proxy militia Saraya al-Khorasani.
Basra
Protesters have burned unspecified buildings near the center of government in Basra City. Unknown militants reportedly conducted a grenade attack on the Basra Provincial Headquarters building. Unspecified security reinforcements have deployed to the Basra government headquarters.
Babil
Protesters burned the office of a parliament member, and the local headquarters of political parties to include the Reform Trend and State of Law coalition. Demonstrators reportedly ‘stormed’ the offices of the Basha’ir Movement and attacked the home of Raed al-Jubouri, the Babil provincial council chairman who recently resigned after evidence surfaced that he authorized use of force against protesters. Demonstrators also reportedly stormed the headquarters of AAH and the Virtue Party.
Other Provinces
Demonstrations have also resumed in Najaf, Qadisiyah, and Karbala provinces, according to the Iraqi High Commission for Human Rights.
Grand Ayatollah Sistani issued new requirements for the Iraqi government to hold security forces responsible for violence against protesters accountable and called for non-violence amidst renewed protests. Sistani released a sermon via proxy on October 25. Sistani stated that the Iraqi government’s investigation into security forces’ violence against demonstrators was insufficient, and issued the Iraqi government a new requirement of forming an independent judicial committee and amending the election law to restore Iraqi citizens’ confidence in the Iraqi government. Sistani warned that violence and counter-violence could allow external actors to ‘settle scores’ in Iraq. Sistani claimed that ‘real reform’ can only be obtained peacefully. Sistani did not include a deadline for this requirement as he did in his prior October 11 sermon. Sistani may have tempered his new statement to avoid both inflaming protests and provoking a security force crackdown. Sistani’s call for non-violent protests is unlikely to dampen them. Unverified video footage of Najaf demonstrations show protesters chanting “listen to the voice of Najaf, forget the voice of Friday lectures,” a dismissal of Ayatollah al-Sistani.
U.S. Government organizations and American media outlets may request the sources for this assessment by e-mailing [email protected].
DANISH SIDDIQUI / REUTERSThese days, not even the rich feel rich. According to a recent survey by the financial-advisory firm Ameriprise Financial, only 13 percent of American millionaires classify themselves as wealthy. Even some of those surveyed who had more than $5 million across their bank accounts, investments, and retirement accounts said they didn’t feel rich. If multimillionaires don’t feel wealthy, who does?
I decided to go to Elizabeth Dunn, a psychology professor at the University of British Columbia and a co-author of Happy Money: The Science of Happier Spending, with my question: Once people have enough money to cover their basic needs and then some, what would make them feel satisfied—happy, even—with what they have? Dunn said she didn’t know of any academic studies that addressed this question head-on, but she did point to some related research that provides possible answers.
First: “Social comparison, we know, is critical,” she told me, meaning, roughly, that if a person is richer than the people he compares himself with, he’s going to feel rich. One 2005 study based on data from Germany looked at how people’s incomes compared with those of people who were similar in terms of age, education, and region of residence, and found that “individuals are happier the larger their income is in comparison with the income of the reference group.” In fact, the study found that “the income of the reference group is about as important as [one’s] own income for individual happiness.” Similarly, a more recent paper found that middle-income people were less satisfied financially if they lived in American states with higher levels of income inequality.
These dynamics play out on a much smaller level, too. Research that looked at fine-grained data from Canada found that when people won the lottery, their neighbors were more likely to run up their debts and file for bankruptcy—the idea being that they tried and failed to keep up with their lucky peers. In a different study, not as focused on such an extreme outcome, people tended to be less happy the more their neighbors earned.
“If you live in a neighborhood where everybody has about the same as you do, then you don’t feel as perpetually behind as [when] you’re in a place where it’s more diverse economically,” says Keith Payne, a psychology professor at the University of North Carolina at Chapel Hill who studies the mental effects of inequality.
Dunn also noted a couple of variables, other than peers, that might lead people to feel richer. She brought up a 2016 study that found people’s bank balances—viewed separately from just spending, or investments, or debt—to be, in its authors’ words, “of unique importance to life satisfaction.” “One reason why middle-income people might feel pretty good about their level of income is if they just happen to be living their lives in such a way that even if they don’t actually have a lot of net worth, but they always have 8,000 bucks in the bank,” Dunn speculated.
Perhaps it’d be more prudent to invest that money, Dunn noted, “but then it’s tucked away and you don’t see it except maybe quarterly, when you check that balance—whereas your bank-account balance, you just see it so much that I think it shapes your sense of your financial security.”
She also suspects that people overrate the importance of earnings in feeling financially satisfied. “All of this talk about ‘income, income, income’ overlooks the fact that it matters a lot what you do with your money,” she said. As she and other researchers have found, spending money in certain ways can make people feel better; it generally helps to funnel more funds toward charity, memorable experiences (as opposed to material goods), and paying others to handle one’s most dreaded tasks, such as washing the dishes or cooking.
And these spending tactics don’t only work for affluent people. “It’s not just how much you have—it’s what you do with it,” Dunn told me. “If you make really good spending decisions, … you can turn a middle income into a fair bit of happiness.”
Those are some of the main takeaways of the academic research that’s been done on this subject, but maybe financial coaches—people who have firsthand experience listening to people’s money problems—can fill in some answers that research can’t.
Maggie Germano, a financial coach in Washington, D.C., who works mostly but not exclusively with mid-career professional women, told me her clients are often under the wrong impression about what will ease their financial stress. “That’s actually something that I hear a lot, where they think that if they just increase income, that everything would get better,” she said. Yet even when they do earn more, they frequently remain frazzled by their finances and sometimes, Germano said, “still feel like they’re living paycheck to paycheck.”
Germano said that in her experience, “the people who feel the best about their financial situation … are people who are fully aware of what their financial situation is.” Full awareness includes a thorough accounting of where the money goes—Germano said her clients are often surprised by how much they end up spending each month on online shopping and rides with Uber and Lyft. Perhaps spending it on other things would be more fulfilling. “I do think it is less about how much is actually coming in and more about how they’re consciously using the money,” she said.
This was similar to what Michelle Tascoe, a financial coach in Los Angeles with some clients making “multiple six figures,” told me. “I can have clients that make half as much money as another client, but they’re happier, because they have clarity around where their finances are at,” she said.
Tascoe also stressed the importance of defining one’s financial goals clearly. “I want to give my kids fulfilling lives” is a noble aim, but a vague one. Sharpening it—maybe to “I want to send my kids to summer camp”—makes it easier to plan and save for, as well as easier to complete. It’s not clear when the task of providing a fulfilling life to one’s kids is finished, if it ever is.
But sometimes, stress about money is not truly about money. Amanda Clayman, a financial therapist who practices in L.A., says that because money is a means of attaining many of the things people dream and fret about, their anxieties about what those things symbolize can get projected onto the money and the things themselves. For instance, if someone starts to feel a need for a bigger house, that person might want to think about what having such a house would mean personally, and whether it would really quiet any inner restlessness.
“The proxy nature of money means that we can get stuck,” Clayman says. “Instead of doing our own emotional work, it’s like we’re trying to do this superficial change instead, to get out of doing the work that’s actually much harder and makes us feel a lot more vulnerable. Sometimes it can seem more attainable to just make more money and get a nicer house.”
In her work, Clayman often finds herself talking clients through emotional problems that they originally interpret as financial problems. For example, a man who’s convinced he needs a new, bigger house might be reacting to, say, the unresolved trauma of watching his parents go bankrupt and being forced to move to a new house and school; processing those long-ago feelings might do him more good than a new home ever would.
“All this classic [psychological] stuff is going to find some sort of expression in money,” Clayman says. Maybe working through these underlying emotional issues would help people feel more okay with what they have.
The other experts I talked with suggested different tactics for counteracting the sensation of needing more. Many focused on social comparisons. “We can choose to make other kinds of comparisons,” says Keith Payne, the UNC researcher. “For example, we can make downward comparisons to people who are doing less well than us, which frankly sounds kind of mean, but it kind of makes sense.” He also suggests the less schadenfreude-y strategy of comparing one’s current position to where one was financially and professionally some years ago.
Payne also recommends something that researchers call “self affirmation,” though he admits to disliking that term because, in his words, “it sounds self-helpy.” But the idea is to block off some time to write down or think through what values one considers most important, which can function as a reminder that one need not keep up with others in order to feel good enough.
These mental exercises may be effective, but they do seem hard to make a regular practice of. Maybe, given what researchers know about social comparisons, it’d be effective instead to be more deliberate about the friends that one keeps—if they share similar values, it wouldn’t be so bad to mimic them.
Relatedly, many of the experts I spoke with brought up the idea that social-media follows could be similarly manipulated. “Virtual reference groups are interesting because we potentially have more choice over [them],” said Elizabeth Dunn. “There’s a lot of constraints on what neighborhood you live in or who you’re able to socialize with in the real world, but nobody has to follow the Kardashians on Instagram,” or their own conspicuous-consumer acquaintances, for that matter.
And when it comes to peers, the financial coaches had an additional piece of advice. “I think it’s really important to be talkative and honest about your finances with friends and family,” said Maggie Germano. “Because then you can see what other people are struggling with and that you’re not the only one who maybe feels discontent with their finances.” In the realm of money, it seems people would be better off doing less observing of peers, and more talking with them.
Ο Ράμα προκαλεί, συνεχώς, την Ελλάδα και απειλεί τις περιουσίες- και την ύπαρξη- της Ελληνικής μειονότητας.
Στην Αθήνα, απλώς, παρακολουθούν. Ήλπιζαν στις ενταξιακές συνομιλίες για να λύσουν τα προβλήματα.
Τώρα που οι συνομιλίες δεν αρχίζουν ο Ράμα κλιμακώνει τις ενέργειές του. Ίσως, θέλει να στείλει και ένα μήνυμα για τον αποκλεισμό του.
Δεν μπορούν στο ΥΠΕΞ να διαμορφώσουν ένα Σχέδιο Β που θα γίνει αντιληπτό απο τον Αλβανό πρωθυπουργό; Να το νοιώσει; Και δεν εννοώ στρατιωτικό, προς Θεού. Αυτά, ακόμη, και η Αμερική τα εγκατέλειψε.
Αν δεν υπήρχε η Ε.Ε. δεν θα υπήρχε και ελληνική εξωτερική πολιτική;
Turkey invaded Cyprus on July 20, 1974, and has not looked back. While Turks may say they did so to protect Cyprus’ Turkish minority, Greece’s return to democracy made any Greek plans to unite with Cyprus moot. Turkey’s subsequent second invasion in August 1974 was nothing less than a land grab followed by methodical ethnic cleansing. Today, there are as many displaced Cypriots than there are displaced Palestinians.
Cyprus is, of course, not alone: Turkey has also grabbed territory and conducted ethnic cleansing in both Syria and Iraq.
The crisis in Cyprus has long been a forgotten and largely frozen conflict. U.N. officials and other diplomats occasionally hosted talks, but the reluctance of one side or another to change the status quo ultimately doomed each round. In 1983, the Turkish-backed government in Northern Cyprus declared its independence, a move no other country but Turkey recognized.
In short, this means that not only the European Union and NATO, but also Turkey’s closest allies such as Somalia, Azerbaijan, and Malaysia, as well as every single other UN member rejects Turkey’s claims to territorial waters around Cyprus and by extension recognizes that the entirety of Cyprus’ exclusive economic zone belongs to the recognized Cypriot government in Nicosia rather than the so-called Turkish Republic of Northern Cyprus.
By sending ships into Cypriot waters to drill for oil and gas, Turkey is simply seeking to steal Cypriot resources for its own use. For all of President Recep Tayyip Erdoğan’s anti-colonial rhetoric, he now presides over the most flagrant example of 21st century imperial exploitation.
The question then becomes, what will Europe do about it?
No one wants war with Turkey, an attitude that Erdoğan counts upon as he embraces ever more resources. But, with every day, week, and month that pass once Turkey finds and begins exploiting Eastern Mediterranean energy, ever greater amounts of Cypriot resources will be stolen.
Perhaps it’s time then that European countries and others seeking to reinforce the rule of law target Turkey’s own bank balance.
Erdoğan has made the state-owned Turkish Air the flagship of his own ambitions. State media brag about the airline’s ever-increasing reach, and Erdoğan recently inaugurated a major new airport outside Istanbul to accommodate greater Turkish air traffic. (The airline apparently also supports more covert operations for Erdoğan, such as illegally transporting Turkish weaponry). Of course, the airline also supports Turkey’s economically important tourism industry.
Perhaps, then, the European Union and the United States could respond to Turkish provocations in the Eastern Mediterranean by denying Turkish Air landing rights. Let the airline fly to Somalia, Sudan, Azerbaijan, and Pakistan, but there is no reason why European countries should support Turkey’s economy at a time when Erdoğan seeks to supplement it with theft.
Diplomatic hand-wringing on Cyprus has not resolved the problem for 45 years, and there’s no reason to suspect finger-wagging will be enough to do so now. It’s time the European Union and those committed to the post-World War II liberal order do more to show Erdoğan that the world has had enough of Turkey’s pillaging. If Turkey’s new airport loses traffic and if beach resorts in Turkey and Turkish-occupied Cyprus go vacant, so be it. The solution is simple: Withdraw Turkey’s ships and end Turkey’s illegal occupation.
Michael Rubin (@Mrubin1971) is a contributor to the Washington Examiner’s Beltway Confidential blog. He is a resident scholar at the American Enterprise Institute and a former Pentagon official.
Silence is to be complicit in acts against all of humanity, said the YPJ and called on all women and human rights organisations to raise their voices against these brutal mercenaries employed by the Turkish state.
ANF
NEWS DESK
Friday, 25 Oct 2019, 12:41
The General Command of Women’s Defense Units (YPJ) released a statement on a YPJ fighter who was captured by the occupation forces in a wounded state.
YPJ said that the jihadist gangs of the occupying Turkish state forces attacked the village of Mishrefa in the area of Ayn Issa at 9pm on the evening of the 21st of October, adding: “There was a fierce struggle between our forces and the jihadist gangs. Our comrade Çîçek Kobanê was wounded in the leg and fell into the hands of Erdogan’s jihadists.”
The statement said that:
“Our comrade Çîçek was born in Kobane. As a young woman she took her place defending her land and people in the war against ISIS. In the current resistance, as the people of North and East Syria are defending their honour, she defended the dignity and very existence of her people. On the front lines of Ayn Issa she joined took her place in the resistance. A ceasefire was declared, but the occupying Turkish state and their allied jihadist gangs did not stop their attacks, not abiding by any moral code or international law. In the face of these murderous acts, comrade Çîçek explained her decision with these words: “We will not allow these gangs to occupy our villages and towns and destroy our dignity.”
In the same manner as ISIS, the Turkish state’s allied gangs are attacking the very existence of women. This brutal attack on a young woman and her defence of her land is an attack on all women. By spreading videos like the one of comrade Çîçek they want to disguise their setbacks and weaknesses in the face of our resistance. The defilement of our comrade Çîçek symbolises their attitude to all women, in particular women of North and East Syria.
Our injured comrade has fallen into the hands of the Turkish state’s jihadist allies. Her life is in the great danger. We say to the whole world, the life of this young woman is under the biggest threat. This is obvious from the brutal videos which have been spread by the jihadist gangs completely openly before the eyes of the world. These disgusting acts are a result of the political agreements between the American, Russian and Turkish states.”
On this basis, YPJ called for immediate intervention from the international community and called out to all women and human rights organisations internationally to raise their voices against these brutal mercenaries employed by the Turkish state.
“To stay silent in the face of these immoral acts is to be complicit in acts against all of humanity. In the face of these attempts to break the spirit of women, all women must stand up and be a unified voice”, added the statement.
Κέρδισε ή έχασε ο δικτάτορας Ερντογάν από τις μέχρι τώρα συριακές εξελίξεις ; Ο γράφων δεν έχει γράσο στα μάτια του για να μην βλέπειτην ωμή πραγματικότητα η οποία είναι υπέρ του όλου τουρκικού εγχειρήματος εισβολής και κατοχής συριακών εδαφών και της εκδίωξης των Κούρδων από τις πατρογονικές τους εστίες. Μα όλα αυτά έγιναν με τις αλλοπρόσαλλες ευλογίες του Τραμπ, την οπορτουνιστική εκμετάλλευση των γεγονότων του ορθοδόξου χριστιανού Πούτιν και με τους Σύριους μισθοφόρους, αντιπάλους του Ασαντ. Όλοι είδαμε στις οθόνες μας τους στρατιωτικούς χαιρετισμούς τουρκικών αθλητικών ομάδων και σχολείων που αίφνης εξέπεμπαν μια εθνική ομοψυχία, αν βέβαια δεν ήταν διατεταγμένη από ένα καθεστώς σαν αυτό του Rais (του αφεντικού κατά την αραβική γλώσσα). Αυτή η προπαγανδιστική ομοψυχία μου θυμίζει την χουντική περίοδο. Οι μαθητές στα Γιαννιτσά απαγορευόταν δια ροπάλου να πάμε στον κινηματογράφο, αλλά επιβαλλόταν υποχρεωτικότητα να πάμε στον Κυριακάτικο εκκλησιασμό και στο μεσο-βδόμαδο Κατηχητικό, καταθέτοντας το χαρτάκι παρουσίας μας, για να μην επιπέσει η τριήμερη αποβολή μας από το σχολείο τη Δευτέρα. Παρόμοιες ολοκληρωτικές πρακτικές εμφανίζουν μιαν επίπλαστη ομοθυμία και ομοψυχία, σαν αυτές που «εξάγει» ο Ερντογάν.
Ποια είναι η τουρκική πραγματικότητα ;
Δεν έχουμε παρά να δούμε τις χιλιάδες Τούρκους φυλακισμένους αντιφρονούντες και αυτούς που έχουν διαφύγει στην Ελλάδα, κι αλλού, ζητώντας πολιτικό άσυλο για να σωθούν από την σημερινή τουρκική «δημοκρατία».
Εις επίρρωση δε αυτού του επιχειρήματος, ας διαβάσουμε παρακάτω τη σχετική «Επιστολή από την Κωνσταντινούπολή» (Lettre d’Istanbul), και δεν είναι η πρώτη και η μόνη, της έγκυρης Γαλλίδας ανταποκρίτριας από εκεί, Marie Jégo, του ηλεκτρονικού Le Monde, στις 23-10-2019, με τίτλο : «Η τουρκική κοινωνία των πολιτών παρακλήθηκε να σιωπήσει κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής εισβολής στη Συρία» (La société civile turque priée de se taire pendant l’intervention militaire en Syrie). Και υπότιτλο : «Φιλό-Κουρδοι αιρετοί άρχοντες που έχουν απομακρυνθεί από το αξίωμά τους, διανοούμενοι υπό δικαστική έρευνα : Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν δεν αφήνει κανένα περιθώριο για κριτική».
Με άλλα λόγια επιβολή σιωπητηρίου στους διαφωνούντες από τον Τούρκο δικτάτορα. Η Τουρκάλα συγγραφέας NurcanBaysal ,με κουρδική καταγωγή, βρισκόταν ταξίδι στο Λονδίνο, όταν μια ομάδα αστυνομικών πήγε στο σπίτι της στο Ντιγιάρμπακιρ, στη μεγάλη κουρδική πόλη στη νοτιοανατολική Τουρκία, το Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019 στις 5 π.μ., σπέρνοντας το φόβο στα μέλη της οικογένειάς της.
«Είμαι σήμερα στο εξωτερικό, δηλαδή μη κρατούμενη, αλλά τα δύο παιδιά μου έχουν τρομοκρατηθεί. Δεν υπάρχουν πλέον ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία. Όποιο και αν είναι το τίμημα, θα συνεχίσω τον αγώνα μου για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη», απάντησε η νεαρή γυναίκα από τη βρετανική πρωτεύουσα στον λογαριασμό της στο Twitter. Ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δημοσιογράφος και συγγραφέας, την Nurcan Baysal την έχουν κάνει έρευνα στο σπίτι της 3 φορές μέσα σε 18 μήνες. Και τούτο διότι οι εκκλήσεις της για ειρήνη στα κοινωνικά δίκτυα θεωρούνται έγκλημα. Κατά την επιστροφή της στο Ντιγιαρμπακίρ, η παραπάνω νεαρή μητέρα αντιμετωπίζει ένα κατηγορητήριο για «προπαγάνδα υπέρ μιας τρομοκρατικής οργάνωσης» ή για «υποκίνηση μίσους». Και ίσως και την κράτηση.
Σε μια χρονική περίοδο όπου ο στρατός της Άγκυρας βρίσκεται στη μέση μιας προμελετημένης επίθεσης στη βορειοανατολική Συρία, η τουρκική κοινωνία καλείται περισσότερο από ποτέ να σωπάσει. «Να βγάλει τον σκασμό δηλαδή», όπως θα λέγαμε στην ελληνική argo. Η εισβολή, η οποία δρομολογήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2019, έχει ως στόχο τους Σύριους Κούρδους μαχητές. Αφού αποτελούσαν τον ακρογωνιαίο λίθο του δυτικού συνασπισμούκατά της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους (IS). Μετά την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από την περιοχή, οι Κούρδοι παραμένουν οι «τρομοκράτες» στους οποίους υπόσχεται ο Ερντογάν, «να σπάσει τα κεφάλια τους». Ό,τι επιφυλάσσει και σε εμάς τους Έλληνες και τους Κύπριους. Μας το έχει πει τόσες φορές. Αλλά εμείς δεν χαμπαριάζουμε, όχι από κάποιο ηρωισμό κουρδικού τύπου. Δεν αδειάζουμε από την διαρκή διεκδίκηση των «αναδρομικών μας», αντί να εξοικονομήσουμε κανένα ευρώ για αγορά F 35 π.χ., τόσο απαραίτητων για την ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ισχύος.
Οι εκκαθαρίσεις συνεχίζονται στην Τουρκία
121 Τούρκοι που εξέφρασαν αμφιβολίεςή, ακόμη χειρότερα, επέκριναν την στρατιωτική εισβολή στους λογαριασμούς τους στο Twitter, το Facebook, στα ιστολόγιά τους ή στα άρθρα τους πέρασαν μερικές δυσάρεστες νύχτες στα τουρκικά αστυνομικά τμήματα. Αυτή είναι η περίπτωση του δημοσιογράφου HakanDemir, αρχισυντάκτη της αντιπολιτευόμενης ημερήσιας εφημερίδας BirGun. Επί του παρόντος, περισσότερα από 500 άτομα βρίσκονται υπό δικαστική έρευνα, γιατί η κριτική τους ισοδυναμεί με την τρομοκρατία, αναφέρει η Marie Jégo. Η τελευταία έχει την ψευδαίσθηση όμως ότι το μαρτύριο των Τούρκων χρηστών του Διαδικτύου, των δημοσιογράφων και των συγγραφέων θα μπορούσε να «μην διαρκέσει για πάντα». Και τούτο διότι «η ισλαμο-συντηρητική εξουσία σκέφτεται να αλλάξει». Σύμφωνα με ένα σχέδιο νόμου δικαστικής μεταρρύθμισης που προωθεί ο πονηρός Ερντογάν, «η έκφραση γνώμης σύντομα δεν θα αποτελεί πλέον έγκλημα». «Αυτό προβλέπει το άρθρο 7 της πρώτης βερσιόν του νόμου που παρουσιάστηκε στους βουλευτές την 1η Οκτωβρίου 2019. Δηλαδή ένας έντεχνος καλλωπισμός που δρομολόγησε η Άγκυρα, επιδιώκοντας τυπικά να φέρει την Τουρκία πιο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα» (εδώ βρίσκεται η ψευδαίσθηση). Και τούτο, «προκειμένου να επιτύχει την κατάργηση (εδώ βρίσκεται η ερντογανική πονηριά) του ισχύοντος σήμερα απαγορευτικού καθεστώτος βίζας για τους Τούρκους που θέλουν να ταξιδέψουν στις κοινοτικές χώρες. Ο Ερντογάν δεν υποσχέθηκε μόνο, τον Μάρτιο του 2016, στην Ευρωπαϊκή Ένωση να εμποδίζει τις μεταναστευτικές ροές στην Ευρώπη για να πάρει τα 6 δις ευρώ, αλλά και να αλλάξει την ισχύουσα τουρκική νομοθεσία που ταυτίζει την κριτική στο καθεστώς ως εγκληματική πράξη.
Εν τω μεταξύ, οι εκκαθαρίσεις συνεχίζονται. Ο SezginTanrikulu, δικηγόρος και βουλευτής του κεμαλιστικού Δημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) της αντιπολίτευσης στην πόλη της Κωνσταντινούπολης, υφίσταται από τις 14 Οκτωβρίου 2019 μια δικαστική έρευνα, εξαιτίας ενός tweet που έκανε και που ανέφερε «τον άδικο πόλεμο που έγινε ενάντια στους Κούρδους».
«Γιατί σιωπούν όσοι υποβάλλουν ερωτήσεις σχετικά με τον πόλεμο και την υπεράσπιση της ειρήνης;» Διερωτήθηκε πρόσφατα η CananKaftancioglu, τοπικό στέλεχος του κεμαλιστικού κόμματος CHP στην επαρχία της Κωνσταντινούπολης. Μια τολμηρή αμφισβήτηση, όταν είναι γνωστό ότι η νεαρή γυναίκα πολιτικός καταδικάστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2019 σε 10 χρόνια φυλάκιση για σχόλια που έκανε στο λογαριασμό της στο Twitter … το 2013! Αφού αφέθηκε προσωρινά ελεύθερη, μέχρι να εκδικαστεί η έφεσή της, αυτή η ιατροδικαστίνα είναι μια από τα ελάχιστα στελέχη του κόμματός της που δεν μασάει τα λόγια της. Ο λόγος της είναι πολύ πιο ελεύθερος από τους περισσότερους βουλευτές του CHP που, όπως απαιτεί ο τουρκικός «πατριωτισμός», ψήφισαν, σε μεγάλο βαθμό, υπέρ της εισβολής στη Συρία.
Καθαιρεθέντες Δήμαρχοι
Το φιλοκουρδικό Κόμμα Λαϊκής Δημοκρατίας (HDP), τρίτο στο Κοινοβούλιο, καταψήφισε την εισβολή, γι ‘αυτό βρίσκεται και πάλι στο στόχαστρο των αρχών. Ο Ερντογάν επαναλαμβάνει ότι αυτός ο πολιτικός σχηματισμός είναι η βιτρίνα του Κόμματος Εργατών του Κουρδιστάν (PKK), το μαύρο πρόβατο της Άγκυρας για πάνω από 30 χρόνια. Το επιχείρημα αυτό χρησιμεύει ως μανδύας για την συνεχιζόμενη πολιτική εκκαθάριση στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας. Η τανάλια σφίγγει καθημερινά ολοένα και περισσότερο για τους δημάρχους του κόμματος HDP, που καθαιρούνται από τα καθήκοντά τους, συλλαμβάνονται, φυλακίζονται με την κατηγορία για «τρομοκρατική προπαγάνδα», για «συμπαιγνία με μια τρομοκρατική οργάνωση» ή για «υποκίνηση μίσους».
Εκλεγμένοι δημοκρατικά την περασμένη άνοιξη, οι δήμαρχοι (HDP) του Ντιγιαρμπακίρ, Mardin, Van, Hakkâri, Yüksekova, Nusaybin απολύθηκαν πρόσφατα και αντικαταστάθηκαν από κυβερνητικούς διευθυντές. Τη Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2019 οι Δήμαρχοι (HDP), σε 3 νοτιοανατολικές περιοχές, ο KezbanYilmaz στο Kayapinar, ο OrhanAyaz στο Bismil και ο RojdaNazlier στο Kocakoy συνελήφθησαν στα πλαίσια μιας έρευνας για την «τρομοκρατία». Την ίδια ημέρα, ο δήμαρχος του Ντιγιαρμπακίρ (HDP), SelçukMizrakli, συνελήφθη με την ίδια κατηγορία. Ο AhmetTürk του δήμου Mardin απελευθερώθηκε μεν, αλλά το διαβατήριό του έχει κατασχεθεί. Δεν μπορεί πλέον να ταξιδέψει λόγω των ποινικών ερευνών εναντίον του. Η εισβολή στη Συρία τον ανησυχεί, το έκανε γνωστό, αναφέρει η Marie Jégo. Ο μεγαλύτερος φόβος του είναι να δούμε «την Τουρκία να κατευθύνεται προς τον ακρωτηριασμό της Μέσης Ανατολής». Στην ηλικία των 77 ετών, αυτός ο βετεράνος του κουρδικού πολιτικού κινήματος, πέρασε αρκετές περιόδους στη φυλακή, συμπεριλαμβανομένης και μιας πρόσφατης. Εκλεγμένος δήμαρχος του Mardin το 2014, συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2016 για «υποστήριξη της τρομοκρατίας», απελευθερώθηκε ένα χρόνο και ένα μήνα αργότερα για λόγους υγείας. Εκλέχτηκε για άλλη μια φορά δήμαρχος του Mardin κατά τις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου 2019, απολύθηκε όμως στις 19 Αυγούστου!
Ζήτω οι «αυθόρμητοι στρατιωτικοί χαιρετισμοί» των φοβισμένων, εθνικιστών ή αχμάκηδων Τούρκων. Ο βαρύτατος οικονομικός λογαριασμός των διπλωματικών και στρατιωτικών επιτυχιών του Ερντογάν σύντομα θα τους αποσταλεί…
Κυριαρχούν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τις τελευταίες εβδομάδες οι δραματικά εναλλασσόμενες εξελίξεις από την περιοχή της Συρίας. Αποκορύφωμα η τουρκική εισβολή στη βορειοανατολική Συρία που συνιστά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και πραγματοποιήθηκε με την έγκριση Ουάσινγκτον και Μόσχας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν επιβεβαιώνουν την κυρίαρχη πλέον θέση της Μόσχας στην περιοχή, τη σταδιακή αποκατάσταση του ελέγχου της Δαμασκού στο μεγαλύτερο μέρος της συριακής επικράτειας και τη μερική επίτευξη των στόχων της Άγκυρας. Ενδεχόμενα και ο Πρόεδρος Trump θα θριαμβολογήσει ότι με τα συνεχόμενα και αλλοπρόσαλλα tweets του συνέβαλε στην ειρήνευση της περιοχής και στην ασφαλή απομάκρυνση των αμερικανικών στρατευμάτων. Σίγουρα όμως οι Κούρδοι της Συρίας βλέπουν το όνειρο της αυτοδιάθεσης να απομακρύνεται για άλλη μια φορά έχοντας γευθεί την εγκατάλειψη των συμμάχων τους και μια ακόμη -έστω μερική- αναγκαστική εγκατάλειψη των εστιών τους.
Σοκαριστικές οι εικόνες των αναμεταδόσεων από τα χωριά της τουρκοσυριακής μεθορίου με Κούρδους αμάχους αιμόφυρτους και οικογένειες να παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς για να απομακρυνθούν από την πολεμική λαίλαπα.
Αναμφίβολα ένας από τους στόχους της τουρκικής εισβολής είναι και η αλλοίωση της εθνολογικής σύνθεσης της τουρκοσυριακής μεθορίου με απομάκρυνση των κουρδικών πληθυσμών και μετεγκατάσταση ομάδων φίλα προσκείμενων στην Άγκυρα. Παγκόσμια, αλλά και στην Ελλάδα, αναπτύσσεται ένα αίσθημα συμπόνιας προς τους κατατρεγμένους Κούρδους το οποίο όμως, μέχρι στιγμής δεν έχει μετουσιωθεί σε μια έμπρακτη κρατική συμπαράσταση σε αυτόν τον λαό. Βασικός λόγος η βαθύτατη αποσταθεροποίηση της περιοχής που θα προκαλέσει μια ενδεχόμενη δημιουργία ενιαίου κουρδικού κράτους επηρεάζοντας άμεσα τέσσερα άλλα κράτη (Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Συρία). Οι παρενέργειες μιας τετραπλής απόσχισης και η δημιουργία ενός κράτους περίπου 30 εκατομμυρίων σίγουρα θα προκαλέσει μακροχρόνιες τριβές στην ήδη προβληματική περιοχή. Αναπόφευκτα οι τέσσερις επηρεαζόμενες χώρες θεωρούν ως μέγιστη απειλή για την ύπαρξη τους μια ενδεχόμενη κουρδική αυτοδιάθεση και παρά τις ριζικές μεταξύ τους διαφορές συσπειρώνονται σε κάποιο βαθμό για να εμποδίσουν μια ανάλογη εξέλιξη. Εκμεταλλεύονται μάλιστα επιδέξια και το ειδικό βάρος που διαθέτουν για να πείσουν ή ακόμη για να εκβιάσουν τους πατρόνες τους να αποτρέψουν ένα ανάλογο ενδεχόμενο. Υπέρτερα πληθυσμιακές οι τέσσερις χώρες που φιλοξενούν τις κουρδικές μειονότητες και με ζωτική στρατηγική σημασία είναι σε θέση -επί του παρόντος- να επιβάλλουν στις μεγάλες δυνάμεις την αποφυγή αποδοχής των κουρδικών αιτημάτων αυτοδιάθεσης.
Μέγιστο όμως σφάλμα θα ήταν να θεωρήσουμε ότι ο κουρδικός λαός είναι ενωμένος και σύσσωμα υποστηρίζει το όνειρο της αυτοδιάθεσης και δημιουργίας ενός μεγάλου κουρδικού έθνους. Μεγάλα τμήματα των κουρδικών πληθυσμών έχουν ομαλά ενταχθεί στις κοινωνίες των χωρών διαμονής τους. Ενίοτε δε επανδρώνουν και τις δυνάμεις ασφαλείας που καταδιώκουν τους ομοεθνείς τους. Επιπλέον υπάρχουν διαφορετικές επιδιώξεις όχι μόνο μεταξύ των κουρδικών πληθυσμών που είναι διασκορπισμένοι στις τέσσερις χώρες αλλά ακόμη και εντός αυτών. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των Κούρδων στο Ιράκ που έχουν επιτύχει τη μεγαλύτερη αυτονομία από όλες τις άλλες ομάδες δημιουργώντας την Kurdistan Regional Government (KRG) ενώ παράλληλα συνεχώς βιώνουν πολυχρόνιες εμφύλιες ένοπλες διενέξεις μεταξύ των δύο βασικών οικογενειών (Barzani, Talabani) που ιστορικά κυριαρχούν στην πολιτικοκοινωνική ζωή της περιοχής.
Παρά την ύπαρξη μιας κοινής εθνοτικής συνείδησης και την κυριαρχία του σουνιτικού ρεύματος οι κουρδικοί πληθυσμοί χαρακτηρίζονται από χρήση διαφορετικών διαλέκτων και έναν βαθύτατο τοπικό κατακερματισμό σε φυλές και πολυμελείς οικογένειες (φατρίες) που επικρατούν έναντι της εθνοτικής ταυτότητας. Ως εκ τούτου πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο λαός αυτός δεν έχει ακόμη αποκτήσει μια κυριαρχούσα αντίληψη εθνοτικής συνείδησης και ευρεία επιθυμία απόκτησης κρατικής υπόστασης. Ενδεχομένως, μεγάλος μέρος των Κούρδων, θα αποδέχονταν τη συνέχιση της παραμονής τους σε μια κρατική οντότητα που θα εξασφάλιζε ορισμένα βασικά δικαιώματα τους και τη γενικότερη ευημερία τους.
Είναι φυσικό εμείς οι Έλληνες, έχοντας μακροχρόνια γευθεί τα δεινά της τουρκοκρατίας να δείχνουμε κατανόηση στα βάσανα αυτού του κατατρεγμένου λαού και να βλέπουμε θετικά κάθε κίνηση προς την κατεύθυνση της αυτοδιάθεσης τους.
Αναμφίβολα και η ρήση «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» είναι αποδεκτή στο ανίερο περιβάλλον των διεθνών σχέσεων και της ισορροπίας ισχύος. Το παραπάνω αξίωμα είναι λοιπόν αποδεκτό αλλά είναι τελείως διαφορετικό από την εναπόθεση όλων των ελπίδων του Ελληνισμού στο «ξανθό γένος», στον «Λουξεμβούργιο πεζοναύτη», στον «Θείο Σαμ» και στην εκ των έσω κατάρρευση της Τουρκίας (διαλέγετε κατά περίπτωση).
Μια ενδεχόμενη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους δεν σημαίνει αυτόματα ότι η εναπομείνασα Τουρκία θα είναι λιγότερο αναθεωρητική και επεκτατική. Σε τελευταία ανάλυση, τυχόν δημιουργία κουρδικού κράτους ενδεχόμενα να αποτελέσει και την ταφόπλακα της Συνθήκης της Λωζάννης επί της οποίας -στο διπλωματικό επίπεδο- στηρίζουμε το μέγιστο των θέσεων μας για τη διαφύλαξη της εδαφικής μας ακεραιότητας και πλήθους κυριαρχικών δικαιωμάτων. Επίσης ουδεμία εξασφάλιση υπάρχει ότι το νέο κουρδικό κράτος θα είναι φιλικό προς την Ελλάδα και θα αποτελεί έναν οιονεί αντίπαλο της Άγκυρας. Ας μη ξεχνάμε την τουρκική επιρροή, παρουσία και επενδύσεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν (KRG). Δεν κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ιστορικές λεπτομέρειες παρελθοντικών γεγονότων αντιλαμβανόμενος τη δυναμική της ιστορίας και της διαφορετικότητας των περιστάσεων.
Σε μια «Μακιαβελική» θεώρηση ενδεχόμενα η ανοικτή πληγή της Τουρκίας στο κουρδικό μέτωπο, εντός και εκτός των συνόρων της, να αποτελεί την καλύτερη «λύση» για εμάς. Ακόμη και το μονίμως σε πολεμική ετοιμότητα ευρισκόμενο Ισραήλ έχει αποδειχθεί ότι δυσκολεύεται να συμβιώνει με μια συνεχώς σε εξέλιξη intifada. Το κόστος της καταπολέμησης της κουρδικής εξέγερσης είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο (ανθρώπινο, οικονομικό, διπλωματικό, ήπιας ισχύος) και σε περιόδους έξαρσης των συγκρούσεων γίνεται δυσβάστακτο. Φυσικά κάποιος δικαιολογημένα θα αντικρούσει τον ανθρώπινο πόνο, τις προσφυγικές ροές και τη συνεχή αύξηση της μαχητικότητας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων λόγω απόκτησης πολύτιμης πολεμικής εμπειρίας. Επίσης η Άγκυρα προσπαθεί να επιδείξει ότι η επεκτατική-αναθεωρητική πολιτική της κατά του Ελληνισμού είναι ανεξάρτητη των τεκταινομένων στα νότια και ανατολικά της σύνορα. Συχνή και η υπερβολική επίκληση του αξιώματος ότι «η Άγκυρα σε περίπτωση απωλειών στην ανατολική της πλευρά θα επιζητήσει εδαφικά ανταλλάγματα στα δυτικά». Η δική μου εκτίμηση είναι η Άγκυρα, έχουσα μια μονίμως αιμορραγούσα πληγή στο εσωτερικό της, παρά τους «λεονταρισμούς» της θα είναι περισσότερο προσεκτική στις κινήσεις της στα υπόλοιπα μέτωπα με την προϋπόθεση ότι ο αντίπαλος της διαθέτει ικανή ισχύ και αποφασιστικότητα. Οι παραπάνω εκτιμήσεις δεν συνεπάγονται -με κανένα τρόπο- ότι η Ελλάδα θα πρέπει ενεργά να εμπλακεί σε οποιαδήποτε υποστήριξη προς κουρδικές ενέργειες αυτονόμησης για ευνόητους λόγους. Είναι αρκετή η πλήρης συνταύτιση με τις ενέργειες και διακηρύξεις των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε κάθε περίπτωση παραβίασης εκ μέρους της Άγκυρας του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε κάθε περίπτωση η συνέχιση της ύπαρξης του κουρδικού προβλήματος αποτελεί όπλο στην εξασθενισμένη φαρέτρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εν δυνάμει μοχλό πίεσης σε βάρος της Άγκυρας.
Η χειρότερη για τον Ελληνισμό εξέλιξη ίσως θα ήταν μια επιτυχημένη τουρκική προσέγγιση προς τα μετριοπαθή κουρδικά στρώματα με επίκληση και της κοινής θρησκείας και παροχή αρκετών αυτονόητων δικαιωμάτων. Μια τέτοια κίνηση, εφόσον θα ήταν επιτυχημένη, θα συντελούσε στην ακόμη μεγαλύτερη ενδυνάμωση της Τουρκίας απομακρύνοντας τον σημαντικότερο εφιάλτη της Άγκυρας και απελευθερώνοντας ακόμη μεγαλύτερη δυναμικότητα στις επεκτατικές τάσεις της.
* Ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι αντιστράτηγος (ε.α.), πτυχιούχος Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου, υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο, διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ), συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ), διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ).
Γιατί ένα στέλεχος της νεοδημοκρατικής ΔΑΚΕ χαρακτηρίζει ενώπιον της υπουργού Παιδείας «ελιτίστικα» τα Πρότυπα Σχολεία και ασπάζεται απόψεις της κυρίαρχης δήθεν «αριστερής» ρητορικής; Διότι το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών, από θεσμός δημοκρατίας εξέπεσε σταδιακά σε γραφειοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, με σκοπό την αναπαραγωγή του. Ιδού λοιπόν το στοίχημα…
– «Η ΟΛΜΕ θεωρεί ως απαράδεκτο τον θεσμό των Προτύπων Σχολείων και απαιτεί την οριστική κατάργησή τους». Αυτό δήλωσε ο πρόεδρός της και μέχρι πρόσφατα επικεφαλής της ΔΑΚΕ, κ. Τσούχλος, κατά τη συζήτηση των προτάσεων του υπουργείου Παιδείας για την αναμόρφωση της νομοθεσίας για τα Πρότυπα–Πειραματικά σχολεία στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής.
Στη συνέχεια, υπογράμμισε ότι «η κοινωνία μας δεν χρειάζεται ελιτίστικα σχολεία», αλλά αναβάθμιση των δημοσίων με προτεραιότητα τα δυσπρόσιτα και όχι «φυσικά τα Πρότυπα» και, έκλεισε θεωρώντας ότι οι εισαγωγικές εξετάσεις αποτελούν απόδειξη «διαστρεβλωμένης και αντιπαιδαγωγικής αντίληψης της “αριστείας”».
Η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, δεν ζήτησε να παρέμβει μετά την τοποθέτηση του. Παρά το γεγονός ότι αυτή ήταν συνολικά απορριπτική για τις προτάσεις της και δομικά αντίθετη με τις θέσεις της ΝΔ, στην οποία πρόσκειται η ΔΑΚΕ. Αργότερα δήλωσε αόριστα ότι «μπορεί κάποιοι να ζητάνε κατάργηση των Πρότυπων Σχολείων» αλλά η ίδια θα τα στηρίξει και θα τα ενισχύσει εμπράκτως.
Ερωτηθείς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας για το ίδιο θέμα, απάντησε ότι «ο συγκεκριμένος πρόεδρος μπορεί να προέρχεται από τη ΔΑΚΕ, αλλά μιλούσε εξ ονόματος της ΟΛΜΕ», υπογραμμίζοντας ότι η θέση της Ομοσπονδίας είναι πάγια και γνωστή. «Εμείς δεν σχολιάζουμε τη στάση συνδικαλιστικών οργανώσεων», δήλωσε, επιβεβαιώνοντας τη θέληση της κυβέρνησης να προχωρήσει «όπως ήταν και προεκλογική μας δέσμευση».
Με άλλα λόγια, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Συνδικαλιστής είναι άστε τον να λέει. Η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να έρθει σε ιδεολογική αντιπαράθεση με τη ΔΑΚΕ και με τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες. Θα προχωρήσει στη νομοθέτηση του προγράμματός της και αυτό θα αποτελέσει «μεταρρύθμιση».
Δυστυχώς, όμως, τόσο εμπειρικά – ιστορικά (π.χ. ματαίωση προσπαθειών υιοθέτησης της Αξιολόγησης 2010-2014), όσο και θεωρητικά, γνωρίζουμε πως οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις υλοποιούνται μόνο αν η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών τις στηρίζει. Ποια, λοιπόν, μεταρρύθμιση έχει μέλλον, αν ακόμα και ο πυρήνας των μελών του κόμματος που τις επιχειρεί τις αντιμάχεται ανοιχτά;
Μοιραία και πάλι, μετά τη υιοθέτησή τους γρήγορα θα υπονομευτούν εκ των έσω, θα εγκαταλειφθούν και τελικά θα ανασταλούν. Γι’ αυτόν τον λόγο, εξάλλου, επιβάλλεται η ύπαρξη συναίνεσης για θέματα εκπαίδευσης, ως αδήριτη ανάγκη και όχι ευχή.
Γιατί ουδείς, πείθεται ότι ο κ. πρόεδρος δεν συμφωνεί με όσα δήλωσε και ότι απλά υπακούει σε κάποιο είδος «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», που έπαψε να ισχύει παντού, αλλά ζει και βασιλεύει στην ΟΛΜΕ. Αν διαφωνούσε ιδεολογικά με όσα δήλωσε, μπορούσε είτε να μην εκπροσωπήσει την Ομοσπονδία του, παραχωρώντας την θέση του σε άλλο μέλος του προεδρείου, είτε να παραιτηθεί από το αξίωμά του διασώζοντας την αξιοπρέπειά του (πχ Γ. Γούσης, ΔΟΕ).
Είναι, όμως, παραπάνω από βέβαιο ότι ο κ. πρόεδρος, τα έχει καλά με τη συνείδησή του, γιατί απλούστατα ασπάζεται κατά γράμμα όσα δήλωσε. Και όχι μόνο. Μόλις πριν δύο χρόνια, δηλώσεις ανάλογου ιδεολογικού περιεχομένου και, μάλιστα, με ευθεία επίθεση και απειλές κατά του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κυριάκου Μητσοτάκη, είχε καταθέσει σε ανακοίνωσή της η ΔΑΚΕ Καθηγητών, με αφορμή την ανάπτυξη των θέσεων της ΝΔ για την Εκπαίδευση στην Διεθνή Εκθεση της Θεσσαλονίκης (09/2017).
Και τότε η σιωπή ήταν εκκωφαντική (εδώ), όπως και σήμερα. Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που ένα μέλος της ΔΑΚΕ, ασπάζεται απόψεις που ταυτίζονται με την κυρίαρχη, δήθεν «αριστερή», ρητορική για το σχολείο;
Οι αιτίες δεν μπορεί παρά να αναζητηθούν στον τρόπο που το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών, από θεσμός δημοκρατίας, απολαμβάνοντας την προστασία του Δημοσίου, εξέπεσε σταδιακά σε γραφειοκρατικό μηχανισμό εξουσίας εντός της εκπαίδευσης με δυο αποκλειστικούς στόχους:
Ο πρώτος αφορά στον έλεγχο της διοίκησής της εκπαίδευσης -και κατ’ επέκταση των πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Παιδείας – διαμέσου της συμμετοχής των μελών της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στα Υπηρεσιακά Συμβούλια –είτε ως αιρετοί, είτε ενδεδυμένα το μανδύα του Διευθυντή Εκπαίδευσης, μετά από διαχρονικά αμφιλεγόμενες επιλογές τους ως στελέχη εκπαίδευσης.
Ο δεύτερος στη διαρκή αναπαραγωγή τους και την «προστασία» τους ως άτομα, όταν το κόμμα τους απολέσει την εξουσία. Συνεκτικό υλικό αυτής της «συμμαχίας» των μελών όλων των παρατάξεων, ανεξάρτητα των κομματικών αναφορών τους, αποτελεί η ρητορική της υπεράσπισης του «λαϊκού» σχολείου. Εχοντας αποβάλει όλα τα προοδευτικά της στοιχεία ήδη από τα τέλη του ’80, στηρίζεται πλέον στην πρόκληση των φοβικών αντανακλαστικών των εκπαιδευτικών. Εξ ου και η διαχρονικά αρνητική στάση των Ομοσπονδιών σε οποιαδήποτε εκπαιδευτική αλλαγή, ακόμα και όταν αυτή απελευθερώνει τους εκπαιδευτικούς από τον ασφυκτικό έλεγχο των Αναλυτικών Προγραμμάτων (π.χ. project).
Εξ ου και η ανικανότητά τους πλέον να προστατεύσουν το εκπαιδευτικό επάγγελμα, γιατί μόνο ο «φόβος» δεν αποτρέπει τις όποιες αρνητικές εξελίξεις. Αν, λοιπόν, επιθυμεί οποιαδήποτε ηγεσία του υπουργείου τη μεταρρύθμιση του σχολείου, δεν έχει παρά να πείσει ιδεολογικά τους εκπαιδευτικούς για τις προθέσεις της. Δηλαδή, να σπάσει «ιδεολογικά» αυγά. Αλλιώς, δεν γίνεται ομελέτα.
* Ο Νίκος Σαλτερής είναι επίτιμος σχολικός σύμβουλος Δ.Ε. και συγγραφέας text Αν στο ΣΥΡΙΖΑ διαβάσουν την τελευταία δημοσκόπηση, θα καταλάβουν και γιατί έχασαν. Φορολογικό και ασφάλεια…
Η Μόσχα βρίσκεται σήμερα στην «προνομιακή» θέση να συνομιλεί κυριολεκτικά με όλους. Πώς καταφέρνει να βγάζει… αυτοδυναμία
Σχεδόν έξι χρόνια μετά την Κρίση στην Κριμαία, η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν βρίσκεται πια στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων όχι ως παρίας, αλλά ως πρωταγωνιστής, «κυριαρχώντας» στη Μέση Ανατολή και ενισχύοντας αποφασιστικά την επιρροή της από τη Βόρεια Αφρική έως και τον Περσικό Κόλπο.
Το 2011 βρέθηκε μόνη εκείνη διεθνώς από τους «μεγάλους» να αποδοκιμάζει ανοιχτά την Αραβική Άνοιξη – μια «Άνοιξη» την οποία, αντιθέτως, ο δυτικός κόσμος τότε ακόμη αγκάλιαζε επικοινωνιακά ως «πνοή δημοκρατίας και ελπίδας». To 2014 βρέθηκε και πάλι απομονωμένη διεθνώς, να δέχεται «βολές» πανταχόθεν στη σκιά της προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Το 2015 είδε τους Τούρκους να καταρρίπτουν ένα ρωσικό μαχητικό στα σύνορα με τη Συρία. Και το 2016 είδε έναν κορυφαίο διπλωμάτη της να δολοφονείται πισώπλατα στην Άγκυρα. Στο μεσοδιάστημα «εκδιώχθηκε» από την ομάδα των G8, ενώ αρχής γενομένης από το 2014 εκείνη βρίσκεται και στο στόχαστρο ευρωπαϊκών κυρώσεων που διαρκώς ανανεώνονται.
Πίσω στο παρόν, ωστόσο, εννέα χρόνια μετά την έκρηξη της Αραβικής Άνοιξης και σχεδόν έξι χρόνια έπειτα από την Κρίση της Κριμαίας, η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν βρίσκεται πια στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων όχι ως παρατηρητής αλλά ως πρωταγωνιστής, να «κυριαρχεί» στον χώρο της Μέσης Ανατολής ή, όπως γλαφυρά σημειώνει σε δημοσίευμά του το αμερικανικό CNN, «να αναδύεται ως νέα βασίλισσα πάνω στη διασπασμένη μεσανατολική σκακιέρα».
«Η Μόσχα έχει εδραιωθεί ως ενεργός περιφερειακός παίκτης με την ικανότητα που έχει να μιλάει συγχρόνως σε κάθε περιφερειακή κυβέρνηση, ενώ παράλληλα διατηρεί και εμφανή δύναμη επιβολής», σημειώνει σε πρόσφατη ανάλυσή του, δημοσιευθείσα υπό τη σκέπη του Σουηδικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Swedish Institute of International Affairs, UI) ο ερευνητής Άρον Λουντ, επικαλούμενος ο ίδιος μια θέση την οποία είχε διατυπώσει σε ανάλυσή του ήδη από το φθινόπωρο του 2017 και ο ειδικός σε θέματα Ρωσίας, Στίβεν Μπλανκ, μέσω του αμερικανικού Ινστιτούτου Τζέιμσταουν (Jamestown Institute).
Το γεγονός ότι η Ρωσία είναι η μοναδική χώρα που συνομιλεί «κατά τρόπο θερμό» με όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές στο εύφλεκτο τοπίο της Μέσης Ανατολής αναδεικνύει μέσα από πρόσφατο δημοσίευμά της και η αμερικανική «Washington Post».
Διότι, πράγματι, η Μόσχα βρίσκεται σήμερα στην «προνομιακή» θέση να συνομιλεί με όλους:
Με το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, αλλά και με την Τουρκία του Ερντογάν που έχει δώσει σκληρές «μάχες» για να ανατρέψει τον Άσαντ
Με τη Σαουδική Αραβία, αλλά και με το Ιράν
Με το Ισραήλ, αλλά και με την Τεχεράνη
Με το Ισραήλ, αλλά και με τη Χεζμπολάχ (την οποία η Μόσχα αρνείται να χαρακτηρίσει επισήμως «τρομοκρατική» οργάνωση)
Με τους Κούρδους, αλλά και με την Τουρκία
Με τη Βαγδάτη, αλλά και με την Ερμπίλ
Με τους σιίτες (σε Συρία, Ιράν, Λίβανο) αλλά και με τους σουνίτες (σε Τουρκία και Περσικό)
Με τους Χούθι, αλλά και με όσους πολεμούν εναντίον τους στο μέτωπο της Υεμένης
Στο ίδιο πλαίσιο, αξίζει να σημειωθεί πως για τη Μόσχα οι Κούρδοι μαχητές, όχι μόνο της Συρίας (YPG/YPJ) αλλά ακόμη και του… PKK, δεν λογίζονται επισήμως ως «τρομοκράτες», προς μεγάλη απογοήτευση προφανώς της Άγκυρας. Παράλληλα, η Ρωσία είναι η χώρα που έχει μεν διαμηνύσει ότι πρότίθεται να αναγνωρίσει τη Δυτική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ (σε περίπτωση λύσης), ενώ παράλληλα υποστηρίζει και την αναγνώριση ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Είναι, επίσης, η χώρα που ενέκρινε μεν το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ ενάντια στους αντάρτες Χούθι της Υεμένης το 2015, για να έρθει όμως εν συνεχεία, το 2018, να υπερασπιστεί το Ιράν, όταν η Τεχεράνη παραβίασε το προαναφερθέν εμπάργκο.
Από στρατιωτική σκοπιά, οι Ρώσοι διατηρούν σήμερα παρουσία στη Συρία (αεροπορική βάση σε Λαττάκεια/Χμεϊμίμ και ναυτική βάση στην Ταρτούς). Στο πρόσφατο παρελθόν εκείνοι είχαν χρησιμοποιήσει και την αεροπορική βάση Χαμαντάν στο Ιράν, ενώ βρέθηκαν κοντά και σε μια συμφωνία που θα τους έδινε πρόσβαση σε αεροπορικές βάσεις της Αιγύπτου.
Σε οικονομικό επίπεδο, η Μόσχα έχει εκδηλώσει ανοιχτά την πρόθεση να υπογράψει συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με τo Ισραήλ, την Αίγυπτο και το Ιράν. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν κατέληξε μάλιστα πρόσφατα στην υπογραφή σχετικής εμπορικής συμφωνίας με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EAEU), στην οποία τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η Μόσχα. H συμφωνία Ιράν-EAEU αναμένεται να τεθεί σε ισχύ μέσα στην εβδομάδα που διανύουμε (Οκτώβριος 2019).
Ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών της Ρωσίας με τις χώρες σε Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική παρέμενε περιορισμένος, στα 45,5 δισ. δολάρια το 2017, ποσό που αντιστοιχούσε τότε στο 7,8% επί του συνόλου των ρωσικών εμπορικών συναλλαγών παγκοσμίως. Στο συγκεκριμένο μέτωπο υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν, με άλλα λόγια, μεγάλα περιθώρια περαιτέρω ανάπτυξης.
Η Ρωσία, προς το παρόν, εξάγει στις συγκεκριμένες περιοχές κυρίως ενέργεια, όπλα και σιτηρά.
Αν και η Ρωσία δεν είναι μέλος του Οργανισμού Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (OPEC), η ίδια συνεργάζεται στενά με τη Σαουδική Αραβία, που αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα του OPEC, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2016. Και αυτό, για να μπορεί να κρατάει την τιμή του πετρελαίου ψηλά: κοντά στα 60 δολάρια το βαρέλι. Παράλληλα, η Μόσχα επιδιώκει μεγαλύτερο συντονισμό και στον χώρο του φυσικού αερίου με χώρες όπως είναι το Κατάρ, το Ιράν και η Αλγερία, οι οποίες επίσης εξάγουν φυσικό αέριο.
Υπό τον φόβο ότι το Ιράν θα μπορούσε κάποια στιγμή να αρχίσει να στέλνει μεγαλύτερες ποσότητες φυσικού αερίου προς την Ευρώπη ανταγωνιζόμενο έτσι τη Ρωσία, η Μόσχα έχει επανειλημμένως προσφερθεί να επενδύσει σε αγωγούς που θα έστελναν το ιρανικό φυσικό αέριο όχι δυτικά προς την Ευρώπη, αλλά… ανατολικά προς την αγορά του Πακιστάν.
Τα δυνατά χαρτιά της Μόσχας
Ως δυνατά χαρτιά της Ρωσίας ξεχωρίζουν σήμερα:
Τα οπλικά συστήματα (το αντιπυραυλικό-αντιαεροπορικό πυραυλικό σύστημα S-400 αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα)
Τα ενεργειακά αποθέματα (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) και οι «απορρέοντες» από αυτά αγωγοί (TurkStream, BlueStream, αγωγοί από Ιράκ και Ιρακινό Κουρδιστάν)
Το προβάδισμα που εκείνη διατηρεί σε συγκεκριμένους τομείς (η ρωσική Rosatom θεωρείται, επί παραδείγματι, πρωτοπόρος παγκοσμίως στην κατασκευή πυρηνικών εγκαταστάσεων)
Οι εξαγωγές σιτηρών (με τη Ρωσία να εξάγει κυρίως σε Αίγυπτο, Τουρκία, Σουδάν κ.ά., επιδιώκοντας να σπάσει και το μονοπώλιο των Γάλλων στην Αλγερία)
«Ατού» για τη Ρωσία θεωρούνται, όμως, και άλλα δύο στοιχεία:
Η ταχύτητα με την οποία εκείνη μπορεί να λάβει και να υλοποιήσει αποφάσεις (στρατηγικές ή άλλες), ταχύτητα που καθίσταται «ξεχωριστή» ειδικά εάν συγκριθεί με την εικόνα σύγχυσης και τις παλινωδίες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αλλά και με την αδυναμία της ΕΕ να παρουσιάσει μια εικόνα λειτουργικής συνοχής
Και οι μειωμένες αναστολές με τις οποίες η Ρωσία προσεγγίζει καθεστώτα τα οποία κατηγορούνται για αυταρχισμό και/ή παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Όσο για το αποδυναμωμένο ρούβλι, ακόμη και εκείνο καταλήγει να τονώνει με τον τρόπο του τις ρωσικές εξαγωγές, ενώ το κρατικό επενδυτικό ταμείο της Ρωσίας έχει ήδη καταλήξει σε επενδυτικού χαρακτήρα συμφωνίες με τα αντίστοιχα κρατικά επενδυτικά ταμεία του Μπαχρέιν, του Κουβέιτ, του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων.
Οι εταιρείες
Η ρωσική επιρροή αποτυπώνεται, φυσικά, μέσα και από τη δράση ρωσικών εταιρειών όπως είναι οι:
H Gazprom, που δραστηριοποιείται στην Τουρκία, καθώς και στην Αλγερία, έχοντας, μάλιστα, εκδηλώσει το ενδιαφέρον να αναπτύξει αγωγό φυσικού αερίου που θα συνδέει τη Νιγηρία με την Ευρώπη μέσω Αλγερίας
H GazpromNeft, που δραστηριοποιείται στο Ιρακινό Κουρδιστάν και στο Ιράκ, έχοντας παράλληλα συνάψει συμφωνίες συνεργασίας και με τη σαουδαραβική Aramco
Η Lukoil, που δραστηριοποιείται σε Αίγυπτο, Νιγηρία, Γκάνα, Καμερούν κ.ά.
Η πετρελαϊκή Rosneft (στην οποία διατηρεί πλέον μετοχικό μερίδιο και το Κατάρ) που δραστηριοποιείται στην Αίγυπτο (κοίτασμα Ζορ), στο Ιράν (μαζί με τη National Iranian Oil Company), στο Ιρακινό Κουρδιστάν, στον Λίβανο (Τρίπολη), στη Μοζαμβίκη και στη Νιγηρία (μαζί με την Oranto Petroleum), ενώ έχει προετοιμάσει το έδαφος και για τη μεγαλύτερη εμπλοκή της σε Λιβύη, Σαουδική Αραβία και Συρία
Η παραγωγός αλουμινίου Rusal, που διατηρεί ορυχεία βωξίτη στη Γουινέα
Η Alrosa, που «σκάβει» για διαμάντια σε Αγκόλα και Μποτσουάνα
Η Novatek, που έχει εξασφαλίσει τα δικαιώματα για έρευνες υδρογονανθράκων στα θαλασσοτεμάχια 4 και 9 του Λιβάνου (ελέγχοντας το 20% στο πλαίσιο κοινοπραξίας μαζί με τις TOTAL και ΕΝΙ).
Η Rosatom, που δραστηριοποιείται στην κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων σε Τουρκία (Ακούγιου), Αίγυπτο (Νταμπάα), Ιράν (Μπουσέρ) και Ιορδανία, έχοντας παράλληλα καταλήξει και σε σχετικές (σε άλλες περιπτώσεις προκαταρκτικές και σε άλλες περισσότερο προχωρημένες) συμφωνίες με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Νιγηρία, το Σουδάν, την Κένυα, τη Γκάνα, τη Ζάμπια, την Ουγκάντα κ.ά.
Η Ρωσία άρχισε να εμπλέκεται κατά τρόπο εμφανή στη Μέση Ανατολή κατά την Αραβική Άνοιξη και ακόμη περισσότερο από το 2015 και μετά, στο όνομα του οράματος μιας «πολυπολικής παγκόσμιας τάξης». Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η «επιστροφή» της στην περιοχή είχε ξεκινήσει από ακόμη πιο πριν.
Σε αντίθεσή με τον προκάτοχό του, Μπόρις Γέλτσιν, που δεν είχε πραγματοποιήσει καμία επίσημη επίσκεψη σε Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, ο Βλαντίμιρ Πούτιν έως το 2007 είχε πάει «παντού»: στην Αίγυπτο, στο Ισραήλ, στη Σαουδική Αραβία, στην Τουρκία, στο Ιράν, στην Ιορδανία, στο Κατάρ και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Από το 2005 εκείνος είχε μάλιστα εντάξει τη Ρωσία ως παρατηρητή και στον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας. Σημειώνεται δε ότι οι επισκέψεις του σε Ισραήλ και Εμιράτα ήταν οι πρώτες που πραγματοποίησε εκεί εν ενεργεία Ρώσος ηγέτης: στο Ισραήλ το 2005 και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2007.
Πίσω στο παρόν, αρκετά χρόνια μετά, ο Ρώσος πρόεδρος εξακολουθεί να δηλώνει «παρών». Μόλις την περασμένη εβδομάδα (14-15 Οκτωβρίου) ο 67χρονος Πούτιν βρέθηκε στη Σαουδική Αραβία και στα Εμιράτα, ενώ τον Ιανουάριο του 2020 είναι προγραμματισμένο να μεταβεί στο Ισραήλ.
Εν τω μεταξύ, το διήμερο 23-24 Οκτωβρίου του 2019 θα έχει όμως πραγματοποιηθεί στο Σότσι της Ρωσίας και η πρώτη στα χρονικά… Σύνοδος Ρωσίας-Αφρικής με τη συμμετοχή περίπου 40 ηγετών από τη Μαύρη Ήπειρο. Σημειώνεται ότι οι ρωσικές εξαγωγές σε αφρικανικές χώρες άγγιξαν το 2018 τα 20 δισ. δολάρια, με τα 2/3 όμως αυτών να κατευθύνονται κυρίως προς δύο κράτη: την Αίγυπτο και την Αλγερία, όπως σημειώνουν σε σχετικό δημοσίευμά τους και οι «Financial Times».
ΣΥΡΙΑ
Ήταν Σεπτέμβριος του 2015 ότι ρωσικές δυνάμεις ξεκίνησαν να πραγματοποιούν αεροπορικές επιδρομές στο έδαφος της Συρίας, πολεμώντας στο πλευρό του Μπασάρ αλ Άσαντ, τον οποίο εξακολουθούν να στηρίζουν ακόμη και σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά. Ήδη από τον Δεκέμβριο του 2013, ωστόσο, Μόσχα και Δαμασκός είχαν συνάψει συμφωνία που έδινε στους Ρώσους (εν προκειμένω στην εταιρεία Soyuzneftegaz) το δικαίωμα να πραγματοποιήσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες στα ανοιχτά της Συρίας, έρευνες που προς το παρόν έχουν «παγώσει», ενώ η Soyuzneftegaz δραστηριοποιείτο στη Συρία ήδη από το 2004. Από τον Ιανουάριο του 2018, όμως, η Συρία εμφανίζεται να έχει παραχωρήσει στη Ρωσία το αποκλειστικό δικαίωμα του εκσυγχρονισμού και της αποκατάστασης όλων των ενεργειακών της υποδομών. Η Μόσχα αναμένεται, με άλλα λόγια, να έχει προτεραιότητα (εάν όχι και αποκλειστικότητα) στην ενεργειακή ανοικοδόμηση της Συρίας. Σημειώνεται ότι οι Ρώσοι διατηρούν στη Συρία όχι μόνο ενεργειακή αλλά και στρατιωτική παρουσία: μέσω της αεροπορικής βάσης Χμεϊμίμ στη Λαττάκεια και της ναυτικής βάσης στην Ταρτούς. Ενώ εντός των συνόρων της Συρίας έχουν αναπτυχθεί, παράλληλα, και ρωσικά αντιαεροπορικά-αντιπυραυλικά συστήματα S-300.
ΤΟΥΡΚΙΑ
Οι συστοιχίες του ρωσικού αντιπυραυλικού-αντιαεροπορικού συστήματος S-400 που ήδη βρίσκονται στην Τουρκία, οι αγωγοί BlueStream και TurkStream που περνούν από το τουρκικό έδαφος, και οι πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ακούγιου «δια χειρός» Rosatom… έρχονται να αποτυπώσουν την εντυπωσιακά ενισχυμένη ρωσική επιρροή στη ΝΑΤΟική Τουρκία, μια επιρροή την οποία επιχειρεί να αξιοποιήσει με τον δικό του τρόπο ο Ερντογάν ως… εκβιαστικό χαρτί ενάντια στη Δύση.
ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ
Στα τέλη του 2017 ο βασιλιάς Σαλμάν έγραψε ιστορία ως ο πρώτος Σαουδάραβας μονάρχης στα χρονικά που επισκέπτεται τη ρωσική πρωτεύουσα, ενώ ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν έχει συναντηθεί ουκ ολίγες φορές με τον Πούτιν από το 2015 και μετά. Ρωσία και Σαουδική Αραβία πορεύονται πια με κοινό στον χώρο του πετρελαίου την τιμή του οποίου δίνουν αγώνα για να κρατούν ψηλά. Ενδεικτική και η συμφωνία στην οποία κατέληξαν οι δύο χώρες το 2018 για τη μείωση της παγκόσμιας παραγωγής κατά πάνω από 1 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως. Οι δύο χώρες εξετάζουν συμφωνίες στο μέτωπο της πυρηνικής ενέργειας καθώς και στο χώρο του πετρελαίου, ενώ σχετικά πρόσφατα ο πρόεδρος Πούτιν κάλεσε δημοσίως το Ριάντ να αγοράσει ρωσικούς S-400 για την καλύτερη θωράκισή του. Αίσθηση είχε προκαλέσει και εκείνη η εγκάρδια χειραψία (τύπου «κόλλα το» ή hi-five αγγλιστί) που είχαν ανταλλάξει μπροστά στις κάμερες οι Βλαντίμιρ Πούτιν και Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν το 2018 από το έδαφος της Αργεντινής και τη Σύνοδο της ομάδας των G20 ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη.
ΗΝΩΜΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΕΜΙΡΑΤΑ
Ο πρίγκιπας διάδοχος, Μοχάμεντ Μπιν Ζαγιέντ, έχει ταξιδέψει στη Ρωσία πάνω από επτά φορές τα τελευταία έξι χρόνια, υπογράφοντας μεταξύ άλλων και συμφωνίες «στρατηγικού» χαρακτήρα με τη ρωσική ηγεσία. Ο Πούτιν, από την πλευρά του, επισκέφθηκε τα Εμιράτα μόλις την περασμένη εβδομάδα (15 Οκτωβρίου) για πρώτη φορά έπειτα από την ιστορική επίσκεψη που είχε πραγματοποιήσει εκεί το 2007.
Τα Εμιράτα εμφανίζονται να έχουν επενδύσει περί τα 6 δισ. δολ. στη Ρωσία, ενώ στο Ντουμπάι διατηρεί πλέον «περιφερειακή βάση/γραφεία» και η ρωσική Rosatom. Σημειώνεται ότι οι δύο χώρες συνεργάζονται από το 2017 και στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, με τη Rosatom να ρίχνει γέφυρες προς την Emirates Nuclear Energy Corporation. Όσο για τον πρώτο στα χρονικά αστροναύτη από τα Εμιράτα, εκείνος έκανε πρόσφατα το ταξίδι προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μέσα σε… ρωσικό διαστημικό σκάφος «Soyuz».
ΙΣΡΑΗΛ
Μόνο μέσα στο 2018, Πούτιν και Νετανιάχου μίλησαν 11 φορές στο τηλέφωνο, με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να επισκέπτεται μάλιστα τη Μόσχα όχι μία, ούτε δύο, αλλά τέσσερις φορές μέσα σε λιγότερους από 12 μήνες. Συνολικά, από το 2015 και μετά, οι δύο τους εμφανίζονται να έχουν συναντηθεί τουλάχιστον 11 φορές, με τον Πούτιν να έχει μάλιστα το προφίλ του περισσότερου φιλικού προς το Ισραήλ και τους Εβραίους ηγέτη που έχει γνωρίσει ποτέ η Ρωσία. Αλλά και οι Ισραηλινοί, ανταποδίδοντας τα «εύσημα», έχουν φροντίσει να μην καταδικάσουν σθεναρά τη Ρωσία ούτε για το θέμα της Κριμαίας, αλλά ούτε και για άλλες υποθέσεις όπως ήταν για παράδειγμα η υπόθεση της δηλητηρίασης του Σέργκεϊ Σκριπάλ στη Βρετανία. Παράλληλα, Ρωσία και Ισραήλ βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας και για την αποφυγή τυχόν «ατυχημάτων» στον εναέριο χώρο της Συρίας.
ΚΑΤΑΡ
Ήταν Δεκέμβριος του 2016 όταν ο κρατικός επενδυτικός βραχίονας του Κατάρ (Qatar Investment Authority, QIA) προχώρησε σε μια επένδυση ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, αποκτώντας μερίδιο στον ρωσικό πετρελαϊκό κολοσσό της Rosneft. Ενώ τον Απρίλιο του 2018, προτού επισκεφθεί την Ουάσιγκτον, ο εμίρης του Κατάρ έκανε ένα αναπάντεχο πέρασμα από τη Μόσχα για να συναντηθεί με τον Πούτιν, προκαλώντας τότε ενόχληση πίσω στην Ουάσιγκτον. Το Κατάρ εμφανίζεται να εξετάζει την αγορά ρωσικών οπλικών συστημάτων αλλά και τη συνεργασία με τη Ρωσία σε ποικίλους άλλους τομείς, ενώ ο εμίρης Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ Θανί έχει βρεθεί στη Μόσχα τουλάχιστον δύο φορές από το 2016 και μετά.
ΑΙΓΥΠΤΟΣ
Από το 2013 και μετά, Πούτιν και Σίσι έχουν συναντηθεί τουλάχιστον εννέα φορές. Τον Οκτώβριο του 2018 ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι επισκέφθηκε για τέταρτη φορά τη Ρωσία, υπογράφοντας συμφωνία στρατηγικού χαρακτήρα με τον Πούτιν στο Σότσι. Συγκριτικά, στην Ουάσιγκτον ο Σίσι έχει βρεθεί μέχρι σήμερα μόνο μία φορά. Υπενθυμίζεται, άλλωστε, ότι η Ρωσία ήταν η πρώτη χώρα που έσπευσε να προσκαλέσει τον Σίσι να την επισκεφθεί αφότου ο τελευταίος ανήλθε στην εξουσία της Αιγύπτου το 2013, αλλά και η χώρα που αμέσως προσφέρθηκε να πουλήσει όπλα (αξίας 3,5 δισ. δολ.) στο αιγυπτιακό καθεστώς όταν οι Αμερικανοί ανακοίνωσαν ότι παγώνουν μέρος των εξαγωγών τους προς το Κάιρο τον Οκτώβριο του 2013. Tο 2017, για πρώτη φορά έπειτα από τη δεκαετία του 1970, οι πωλήσεις ρωσικών όπλων στην Αίγυπτο ξεπέρασαν τις πωλήσεις αμερικανικών.
Πούτιν και Σίσι θα βρίσκονται μαζί και το διήμερο 23-24 Οκτωβρίου του 2019 στην πρώτη Σύνοδο Ρωσίας-Αφρικής (Russia-Africa Summit) στο Σότσι της Ρωσίας. Παράλληλα, η ρωσική Rosatom ετοιμάζεται να κατασκευάσει το πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο της Αιγύπτου στην περιοχή Νταμπάα, ενώ από το 2017, η Ρωσία είναι μέτοχος και στην African Export–Import Bank, που έχει την έδρα της στο Κάιρο της Αιγύπτου.
ΙΡΑΝ
Μόσχα και Τεχεράνη έχουν βρεθεί να πορεύονται με κοινό βηματισμό στο μέτωπο της Συρίας, αμφότερες στηρίζοντας το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ. «Το επίπεδο της εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο χωρών είναι σήμερα υψηλότερο από κάθε άλλη φορά στα χρονικά», διακήρυττε ο Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ροχανί το 2018, χαρακτηρίζοντας μάλιστα «στρατηγικής φύσης» τις σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ Ρωσίας και Ιράν. Σημειώνεται ότι οι Ιρανοί έχουν στην κατοχή τους ρωσικούς S-300, ενώ η ρωσική Rosatom έχει κατασκευάσει και τον πυρηνικό αντιδραστήρα Μπουσέρ στο Ιράν.
ΛΙΒΥΗ
Ήταν Μάρτιος του 2011 όταν η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν επέλεξε να απόσχει από το ψήφισμα «1973» του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που θα άνοιγε τον δρόμο για τη στρατιωτική επέμβαση της δύσης στη Λιβύη και την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι. Πλέον, στην εμπόλεμη μετα-κανταφική Λιβύη η Ρωσία συνομιλεί με όλους: και με τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ (τον οποίο εμφανίζεται να έχει στηρίξει και στρατιωτικά), και με την αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση του Φαγιέζ Αλ Σαράτζ που έχει την έδρα της στην Τρίπολη, αλλά και με τους απογόνους του Καντάφι, όπως είναι για παράδειγμα ο διωκόμενος Σεΐφ Αλ-Ισλάμ.
ΛΙΒΑΝΟΣ
Κυρίως από το 2015 και μετά, η Ρωσία «μπαίνει» ολοένα πιο βαθιά στη χώρα δημιουργώντας δεσμούς οικονομικού, εμπορικού και πολιτικού χαρακτήρα. Μιλώντας στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Sputnik το 2017, ο υπουργός Εμπορίου του Λιβάνου είχε εκφράσει την επιθυμία να τριπλασιάσει τον όγκο των εμπορικών συναλλαγών της χώρας του με τη Ρωσία, θέτοντας ως στόχο τα 1,5 δισ. δολ. ετησίως. Ενδεικτικά, οι διμερείς συναλλαγές μεταξύ των χωρών ανήλθαν σε σε 800 εκατ. δολ. το 2018 από 423 εκατ. δολ. που ήταν το 2016. Σημειώνεται ότι από τον Δεκέμβριο του 2017 η Ρωσία έχει, μέσω της εταιρείας Novatek, συνάψει συμφωνία για έρευνες υδρογονανθράκων στα θαλάσσια Οικόπεδα 4 και 9 στα ανοιχτά του Λιβάνου.
Η ρωσική Lukoil εμφανίζεται, μάλιστα, να ενδιαφέρεται για τον επόμενο γύρο αδειοδοτήσεων που αναμένεται μέσα στο 2020, ενώ και η ρωσική Rosneft υπέγραψε τον περασμένο Ιανουάριο συμφωνία που της δίνει τον έλεγχο πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στην Τρίπολη του Λιβάνου. Παράλληλα, οι δύο χώρες βρίσκονται τα τελευταία χρόνια σε συζητήσεις και για την ενίσχυση της συνεργασίας τους στον στρατιωτικό τομέα (μέσα από νέες τεχνικές συμφωνίες συνεργασίας αλλά και μέσα από «προσφορές» ρωσικού στρατιωτικού υλικού), με την επίμαχη ενίσχυση, ωστόσο, να σκοντάφτει στην αντίδραση της αμερικανικής πλευράς. Ο Λιβανέζος πρωθυπουργός Σαάντ Χαρίρι φέρεται, πάντως, να επιθυμεί την ενδυνάμωση των δεσμών με τη Μόσχα. Η Βηρυτός προσβλέπει, επίσης, στην «πολύτιμη» ρωσική βοήθεια ώστε να επιστρέψουν στη Συρία όσο το δυνατό περισσότεροι Σύροι από εκείνους που έχουν σήμερα βρει καταφύγιο στον Λίβανο.
ΑΛΓΕΡΙΑ
Ξεχωρίζει ως ένας από τους μεγαλύτερους αγοραστές ρωσικών οπλικών συστημάτων αλλά και ευρύτερα ρωσικών προϊόντων/εξαγωγών στη βόρεια Αφρική. Έχει στην κατοχή της τανκ T-90, μαχητικά SU-30, πυραύλους S-300, βαλλιστικούς πυραύλους Iskander κ.ά., ενώ συνεργάζεται στενά και με τη ρωσική Gazprom.
ΣΟΥΔΑΝ
Λέγεται πως μέσω Σουδάν, η Ρωσία θα μπορούσε να αποκτήσει μια δική της βάση στην Ερυθρά Θάλασσα, ενδεχομένως στα πρότυπα της Συρίας. Ο Μόσχα έχει παράσχει, άλλωστε, στήριξη στον Ομάρ αλ Μπασίρ. Όσο για τη Rosatom, εκείνη έχει προχωρήσει ήδη στη σύναψη συμφωνίας για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στην αφρικανική χώρα.
ΝΙΓΗΡΙΑ
Η κυβέρνηση της χώρας εμφανίζεται έτοιμη να υπογράψει συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με τη Ρωσία ως μέσο θωράκισης ενάντια στην τζιχαντιστική απειλή της οργάνωσης Μπόκο Χαράμ.
ΚΕΝTΡΟΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Ρώσοι μισθοφόροι, Ρώσοι πρώην πράκτορες και ρωσικές εταιρείες εμφανίζονται να δραστηριοποιούνται σε μια χώρα την ύπαρξη της οποίας αγνοούν οι περισσότεροι στον δυτικό κόσμο.
ΙΡΑΚΙΝΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ
Η ρωσική πετρελαϊκή Rosneft δραστηριοποιείται στην περιοχή από το 2017, πραγματοποιώντας έρευνες για υδρογονάνθρακες, φέρνοντας σε πέρας δοκιμαστικές εξορύξεις και επενδύοντας σε αγωγούς. Στην ίδια περιοχή δραστηριοποιείται επίσης και η ρωσική Gazprom Neft.
Πολλοί αντικειμενικοί παρατηρητές και όχι για εντελώς αβάσιμους λόγους θεωρούν ως αρκετά αμφιλεγόμενη τη Συμφωνία Πούτιν-Ενρτογάν για τη Συρία και μάλλον ετεροβαρή για τα συμφέροντα των Κούρδων.
Φυσικά, από αυτήν την Συμφωνία δεν λείπουν τα θετικά σημεία. Και το κυριότερο εξ’ αυτών αφορά την αναχαίτιση της τουρκικής επέλασης.
Οι Κούρδοι, δυστυχώς, πόνταραν όλα τα λεφτά τους στη δυτικόφιλη Συριακή αντιπολίτευση, απέναντι στον Άσαντ και κυρίως στη “συμμαχία” τους με τις ΗΠΑ και εμμέσως με το Ισραήλ. Η κουρδική ηγεσία της Συρίας θεωρούσε, ίσως, ότι το καθεστώς του Άσαντ είναι ξοφλημένο και ότι η Ρωσία δεν είχε τη βούληση, ίσως και τη δύναμη, να το στηρίξει επαρκώς απέναντι στον ενωμένο δυτικό ιμπεριαλισμό. Πολύ περισσότερο οι Κούρδοι θεωρούσαν ότι για τις ΗΠΑ ήταν διπλά απαραίτητοι αφού ήταν η κύρια δύναμη στη Συρία η οποία αντιμάχονταν με αποτελεσματικότητα και συνέπεια τον “Τζιχαντισμό“, ο οποίος παρ’ ότι επωάστηκε από την Δύση, έγινε εχθρός της όταν απέκτησε πλοκάμια και κλιμάκωσε την ακραία τρομοκρατική του δράση.
Τίποτα από όλα όσα προέβλεπαν οι Κούρδοι δεν τους βγήκε σωστό και σε καλό. Δικαιώθηκαν, δυστυχώς γι’ αυτούς και για άλλη μιά φορά, όσοι τους παρότρυναν, όπως πολλάκις η Ρωσία αλλά και πολιτικοί της χώρας μας όπως ο Παν. Λαφαζάνης, να μην εμπιστευθούν τις ΗΠΑ και να μην περάσουν στην εντελώς απέναντι όχθη από τον Άσαντ.
Όταν οι ΗΠΑ τα βρήκαν με τον Ερντογάν και εγκατέλειψαν τους Κούρδους με τον στρατό τους να αποχωρεί ταπεινωμένος από την Συρία, οι Κούρδοι βρέθηκαν χωρίς συμμάχους παραδομένοι στο μαχαίρι του τουρκικού στρατού, που είχε εισβάλει μαζί με τους μισθοφόρους Σύριους δολοφόνους του στη Συρία.
Στην πιο κρίσιμη στιγμή της πολεμικής εμπλοκής στη Βορειοανατολική Συρία η Συμφωνία Πούτιν-Ερντογάν ήρθε να διασώσει τους Κούρδους μαχητές και τον Κούρδικο πληθυσμό στην Τουρκο-Συριακή συνοριακή γραμμή.
Οι Κουρδικές στρατιωτικές δυνάμεις, ακόμα και αν είχαν την ολόπλευρη και έμπρακτη στήριξη του Συριακού στρατού, δεν θα μπορούσαν να τα βγάλουν ποτέ πέρα με τον καλά εξοπλισμένο και εκπαιδευμένο τουρκικό στρατό τον δεύτερο σε μέγεθος στρατό του ΝΑΤΟ. Η Συμφωνία Πούτιν-Ερντογάν και η συναίνεση επ’ αυτής των Κούρδων συνέβαλε σημαντικά να αποτραπεί μία σφαγή Κούρδων και στο να μη δοθεί η αφορμή στον Ερντογάν για προέλαση και διαμελισμό της Συρίας. Οι Κούρδοι υποχώρησαν πέραν των 30 χλμ. από τα Τουρκοσυριακά σύνορα αλλά η στρατιωτική υποχώρησή τους δεν ήταν ακριβώς μία “Κουρδική Βάρκιζα“, διότι δεν παρέδωσαν τα όπλα και η αναδίπλωση που έκαναν ήταν συντεταγμένη με όλο τον εξοπλισμό τους, ενώ ο Κούρδικος πληθυσμός κατά βάση δεν εκδιώχθηκε από τα πατρογονικά του εδάφη.
Αν αυτό είναι καταρχήν θετικό σημείο της Συμφωνίας, η τελευταία έχει αρκετά ασαφή και προβληματικά σημεία τα οποία μπορεί να προκαλέσουν δυσμενείς περιπλοκές και επικίνδυνες καταστάσεις στο άμεσο μέλλον.
Πρώτον: Είναι άκρως προβληματικό το γεγονός ότι στο Σότσι δεν αποφασίστηκε η παράλληλη με την αποχώρηση των Κούρδων μαχητών, επιστροφή του τουρκικού στρατού στο έδαφος της Τουρκίας, κάτι που μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνο στο αμέσως προσεχές μέλλον και να προκαλέσει πολλά προβλήματα. Μιά δήλωση του Λαβρόφ που αναφέρει ότι αποφασίστηκε πως με την αποχώρηση των Κούρδων μαχητών, σταματά και η κατ’ ευφημισμόν επιχείρηση ” Πηγή Ειρήνης” του τουρκικού στρατού δεν καλύπτει τις ανησυχίες γιατί μπορεί να σταματήσουν, για παράδειγμα, οι τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις αλλά να μην αποχωρήσει στην Τουρκία και ο τούρκικος στρατός και να παραμένει με διάφορες αφορμές στα Συριακά εδάφη.
Δεύτερο σημαντικό προβληματικό στοιχείο της Συμφωνίας Ερντογάν-Πούτιν είναι ότι δεν διασφαλίστηκε, απ’ όσο γνωρίζουμε, πως με την επιστροφή προσφύγων στη “ζώνη ασφαλείας” δεν θα επιχειρηθεί η αλλοίωση της σύνθεσης του πληθυσμού της περιοχής με μεταφορά ισλαμιστών Σουνιτών προσκείμενων και ελεγχόμενων από την Τουρκία. Όπως δεν ξέρουμε αν θα υπάρξουν μέτρα ώστε να μην αναλάβει η Τουρκία ένα επενδυτικό σχέδιο “ανάπτυξης” και “ανοικοδόμησης” της περιοχής για κερδοσκοπικούς και πολιτικούς λόγους και μάλιστα με χρήματα της Ε.Ε!
Τρίτο: Είναι άκρως ατυχής η διατύπωση στο Μνημόνιο Συμφωνίας Τουρκίας-Ρωσίας, η οποία αναγνωρίζει προβλήματα ασφάλειας για την Τουρκία στα Τουρκοσυριακά σύνορα. Και αυτό όχι μόνο διότι οι Κούρδοι της Συρίας δεν υπήρξαν ποτέ απειλή για την Τουρκία αλλά και γιατί ισχύει το αντίθετο: Είναι η Τουρκία που απειλεί και επιβουλεύεται την Συρία. Δεν είναι οι Κούρδοι που επιτέθηκαν στη Τουρκία αλλά η δεύτερη που εισέβαλε και όχι μόνο μιά φορά στη Συρία. Η διατύπωση για κινδύνους ασφάλειας της Τουρκίας από την Συρία, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναπαράγει το τουρκικό στερεότυπο περί Κουρδικής τρομοκρατίας και τον χαρακτηρισμό των Κούρδων μαχητών ως τρομοκρατών.
Φυσικά, οι γραμμές αυτές δεν εξαντλούν όλες τις πλευρές της Συμφωνίας Πούτιν-Ερντογάν. Είναι απολύτως παράδοξο ότι εν πολλοίς το μέλλον της Συρίας συζητιέται και σχεδόν κρίνεται από δύο τρίτες δυνάμεις εκτός Συρίας και όχι από τον Συριακό πληθυσμό με όλες τις εθνοτικές και θρησκευτικές πλευρές του. Δυστυχώς η Συρία μιά χώρα με μεγάλη και πολύ αρχαία πολιτιστική παράδοση ήταν πάντα και τελευταία πού περισσότερο, μήλον της έριδος για στρατηγικούς και οικονομικούς λόγους. Αυτό πληρώνει σήμερα και μόνο αν ο λαός της Συρίας ενωθεί και αγωνιστεί για μιά ενιαία, κυρίαρχη, εδαφικά ακέραια, ανεξάρτητη, δημοκρατική και προοδευτική Συρία με μια αντιιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική θα μπορέσει να κερδίσει την χώρα του και το μέλλον του. Ντροπή στην προσκυνημένη Ελλάδα που έχει διακόψει ακόμα και τις διπλωματικές σχέσεις με την Συρία. Χίλιες φορές ντροπή για το κατάντημα της χώρας μας!
Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν μάλλον δεν δήλωσε τυχαία αυτή την εβδομάδα ότι θέλει να αποκτήσει το δικό του πυρηνικό οπλοστάσιο. Δεν είναι βέβαια ο πρώτος τούρκος ηγέτης που μιλάει για τέτοιες φιλοδοξίες, αλλά καθώς η αίσθηση της αλαζονείας και της αυτοπεποίθησης που έχει αναπτυχθεί από την ανθοφορούσα συμμαχία του με τη Ρωσία του Πούτιν και της νέας επίδειξης ισχύος στη βόρεια Συρία, που απορρέει από την εγκατάλειψη της περιοχής από τις ΗΠΑ του Τράμπ, η προοπτική απόκτησης μιας τουρκικής πυρηνικής βόμβας διακρίνεται πλέον ως μια πραγματική δυνατότητα.
Σε αυτό το σημείο, ας κάνουμε και μια υπόθεση εργασίας που εγγίζει τα όρια της συνομωσίας, αλλά μπορεί και να ισχύει. Αν δεχτούμε, ότι οι ΗΠΑ δεν μετέφεραν ούτε αδρανοποίησαν τις 50 βόμβες τύπου B-61 που κατείχαν στη ΝΑΤΟϊκή βάση του Ιντσιρλίκ η οποία ελέγχεται πλέον από τούρκους, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι πέρασαν στην κατοχή του Ερντογάν, ο οποίος λέει ότι βιάζεται να κατασκευάσει ή να αγοράσει τη δική του βόμβα. Να σημειώσουμε επίσης ότι, αν η Σαουδική Αραβία ή το Ιράν πρόκειται να αποκτήσουν πυρηνικά τα επόμενα χρόνια, η Τουρκία θα ακολουθήσει σίγουρα, με τον ένα ή άλλο τρόπο.
Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, τα πυρηνικά όπλα είχαν χάσει την αίγλη και τη δυναμική τους ως τοτέμ της ισχύος. Τώρα βλέπουμε να επιστρέφουν και οι μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες κάποτε κράτησαν μακριά τα πυρηνικά όνειρα των μικρότερων χωρών, μέσω των Συνθηκών για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων και άλλων διπλωματικών οδών, έχασαν τη μόχλευση και την τάση να κάνουν κάτι γι΄ αυτό. Ο Τράμπ, αδιαμφισβήτητα σήμερα είναι ο κύριος ένοχος για τρείς λόγους. Πρώτον, με την απομάκρυνση από την πυρηνική συμφωνία του Ιράν, δεύτερον με την απροθυμία του να ανανεώσει την αμερικανορωσική συνθήκη μιας νέας «START» και τρίτον, με την οπισθοδρόμησή του και την αναξιοπιστία του, με τον Ερντογάν, εγκρίνοντας τον επεκτατισμό του τούρκου ηγέτη τη μια στιγμή, και να τον απειλεί με κυρώσεις και πόλεμο την επόμενη.
Τα πυρηνικά όπλα, θα έπρεπε να είχαν απομακρυνθεί από την Τουρκία εδώ και πολύ καιρό. Τώρα, ανεξάρτητα από το αν έχουν αφαιρεθεί ή παραμείνει, θα παίξουν ίσως το σημαντικότερο ρόλο στην κλιμάκωση των εντάσεων, στο εγγύς μέλλον.
Τα παιδιά αυτά, τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, είναι εδώ, τώρα, μόνα τους, και αν εμείς δεν τα δεχτούμε με τον τρόπο που πρέπει, τον τρόπο της αγάπης και της στοργής, η μυλόπετρα περνάει στον δικό μας τον λαιμό. Ας το καταλάβουμε αυτό.
Δεν χρειάζεται να είσαι θρησκευόμενος για να καταλάβεις ότι ο λόγος των Ιερών Γραφών συχνότατα εκφράζει βαθιές ανθρώπινες αλήθειες. Και ούτε χρειάζεται να είσαι χριστιανός για να καταλάβεις τι εννοεί ο Χριστός όταν λέει ότι «όποιος δεχθεί ένα παιδάκι στο όνομα μου, εμένα τον ίδιο δέχεται».
Αυτό το «να το δεχθεί στο όνομά μου», αν το διαβάσουμε όχι με τον τρόπο της οργανωμένης θρησκείας μα με τον τρόπο της καρδιάς, σημαίνει να το δεχθεί όπως πρέπει να δέχεται κανείς ένα παιδί, δηλαδή με αγάπη, προσφέροντάς του στοργή και φροντίδα για να μεγαλώνει γερό, ασφαλές και κατά το δυνατόν χαρούμενο, με τα σωστά εφόδια για την ωριμότητα. Με άλλα λόγια το να δεχτείς ένα παιδί σωστά είναι να το δεχτείς όπως οι σωστοί γονείς δέχονται τα δικά τους παιδιά.
Μα η αμέσως επόμενη φράση στο απόσπασμα του Ευαγγελίου που ανέφερα, λέει, σε ελεύθερη μετάφραση: «Μα αν κάποιος σκανδαλίσει ένα παιδί, καλύτερα να πάει από τώρα να κρεμάσει μια μυλόπετρα και να πέσει στο πέλαγος»–παρά δηλαδή να περιμένει τη δίκαιη κρίση που θα του έρθει.
Το «σκανδαλίσει» εδώ έχει πολλές σημασίες. Μα στην ανάγνωση της καρδιάς σημαίνει ακριβώς να φερθεί με τον αντίθετο τρόπο από ό,τι είναι ο σωστός, ο τρόπος του γονιού. Και αυτοί οι τρόποι έχουν διακυμάνσεις, από το κακό μέχρι το φρικαλέο.
Στην Ελλάδα, σήμερα, βρίσκονται 4.700 ασυνόδευτα παιδιά, πάει να πει παιδιά χωρίς γονείς, χωρίς συγγενείς, χωρίς κάποιον κηδεμόνα, κατά τον νόμο, το έθιμο ή την κοινή λογική. Είναι παιδιά μόνα—και ετούτος ο αριθμός μετράει μόνο τα ξένα παιδιά γιατί σίγουρα, δυστυχώς για την κοινωνία μας, υπάρχουν στην ίδια εξ ίσου άθλια και επικίνδυνη συνθήκη και κάποια Ελληνάκια.
Πώς έφτασαν να είναι μόνα; Ποτέ από ελεύθερη επιλογή τους, και ποτέ από τυχαίους παράγοντες. Μιλώντας ειδικά για τα ξένα, τα χώρισαν από τον φυσικό χώρο και την οικογένειά τους «πολέμοι, χαλασμοί, ξενιτεμοί», που λέει και ο ποιητής. Τα χώρισε παντού και πάντα η ανθρώπινη κακία των μεγάλων, το μίσος, ο σπαραγμός, η έχθρα, η απανθρωπιά.
Κάποια από αυτά έφυγαν μόνα από τον τόπο τους για να γλυτώσουν μοίρα φρικτή, του κυνηγητού από αποκτηνωμένους ανθρώπους, άλλα αναγκάστηκαν να τα διώξουν οι δικοί τους, από την ανάγκη της αγάπης, συνήθως για να γλυτώσουν—μιλάμε ακόμα και για δεκάχρονα παιδιά—την υποχρεωτική επιστράτευση σε άτακτους στρατούς που διαλέγουν κατά κανόνα τα παιδιά για τον ρόλο των ομάδων αυτοκτονίας.
Μερικά κακότυχα, κορίτσια αλλά και αγόρια, έφυγαν για να γλυτώσουν από τα βασανιστήρια και τους πολλαπλούς κτηνώδεις βιασμούς, τους οποίους είχαν υποστεί. Κανένα σχεδόν από αυτά δεν έφτασε στη χώρα μας αλώβητο. Και όσα δεν είχαν περάσει φρικτές σωματικές ταλαιπωρίες, είχαν υποφέρει ψυχικά τόσο που ο κάθε σωστός γονιός στον τόπο μας, το ένα εκατοστό από τις ταλαιπωρίες τις δικές τους να τύχαινε σε δικό του παιδί θα έχανε τον ύπνο του.
Όλα αυτά τα παιδιά βρέθηκαν στην Ελλάδα, μόνα, για να γλυτώσουν από αυτό που λέει ο Χριστός «σκάνδαλο», αφού βέβαια τα περισσότερα το είχαν ήδη υποστεί, συχνά σε βαθμό αδιανόητο—μα γλύτωσαν τουλάχιστον τη ζωή τους. Και είναι βέβαιο, ότι το σκάνδαλο το προκάλεσαν κατά κανόνα συμπολίτες τους ή ξένοι επιδρομείς.
Σε ξένους τόπους έγινε το πρώτο κακό, και ξένοι από εμάς το διέπραξαν. Εκείνοι είναι λοιπόν που πρέπει πρώτοι να κρεμάσουν τις μυλόπετρες στον λαιμό τους. Έλα όμως που τα παιδιά αυτά είναι εδώ, τώρα, μόνα τους, και αν εμείς δεν τα δεχτούμε με τον τρόπο που πρέπει, τον τρόπο της αγάπης και της στοργής, η μυλόπετρα περνάει στον δικό μας τον λαιμό. Ας το καταλάβουμε αυτό. Ας καταλάβουμε ότι, όσοι ζούμε σε αυτό τον τόπο και δεν κάνουμε κάτι για να λύσουμε το πρόβλημα, γινόμαστε άθελά μας κληρονόμοι της μυλόπετρας. Όπως λέγαν στα νιάτα μου, «όσοι δεν είναι μέρος της λύσης, είναι μέρος του προβλήματος».
Φυσικά δεν λέω ότι έχει υποχρέωση ο κάθε πολίτης να ανοίξει το σπίτι του, να το κάνει ξενώνα, ή να αρχίσει να υιοθετεί παιδιά. Δεν πρέπει να δράσουμε ως άτομα—καλοί και ευλογημένοι όσοι το κάνουν, μα δεν είναι πολλοί—αλλά ως συντεταγμένη δημοκρατική κοινωνία, που την εκφράζει εκ μέρους όλων μας η πολιτεία.
Μέσω αυτής θα έχουμε όλοι την ευθύνη μας, άλλος πιο πολύ, άλλος πιο λίγο. Αλλά πριν πάμε στη λύση, να καταλάβουμε λίγο το πρόβλημα. Για τα Ελληνάκια που είναι μόνα τους στον τόπο δεν έχω αριθμούς αλλά σίγουρα κάποια αρμόδια αρχή τους έχει ή, αν δεν τους έχει, μπορεί αν το θέλει να τους αποκτήσει και να δράσει ανάλογα. Να σας πω όμως τι γίνεται με τα ξένα παιδιά: από τα 4.700 ασυνόδευτα (μόνα) παιδιά στον τόπο μας, λιγότερο από το ένα τρίτο, κάπου 1,200 ζουν σε συνθήκες σωστές, θα έλεγα σχεδόν ιδανικές για την κατάσταση τους: γιατί κάποιοι, είτε ιδιώτες είτε το κράτος, τα δέχτηκαν κατά τον τρόπο τον σωστό, σαν δικά τους παιδιά.
Όλα αυτά είναι σε ξενώνες μακροχρόνιας φιλοξενίας στελεχωμένους με ειδικούς ανθρώπους, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, δασκάλους, μαγείρους, ανθρώπους που ασκούν λειτούργημα σπουδαίο. (Τα κονδύλια είναι για λίγους από αυτούς τους ξενώνες ιδιωτικά, και για τους περισσότερους ευρωπαϊκά.)
Αυτά τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο, κάποια μάλιστα σε ιδιωτικά που τους προσφέρουν δωρεάν τη φοίτηση. Και τα περισσότερα από αυτά έχουν περίθαλψη. Ας σημειωθεί ότι σημαντικό έργο των δομών φιλοξενίας είναι η επανένωση με τους γονείς τους, αν και εκείνοι έχουν διαφύγει στη Δύση, πράγμα που επιτυγχάνεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό κάθε χρόνο.
Τα περισσότερα παιδιά που είδα είχαν φτάσει σε άθλια κατάσταση, βασανισμένα, έντρομα, γεμάτα προβλήματα σωματικά και ψυχικά που δεν τα χωρά ο νους του ανθρώπου.
Επισκέφθηκα τελευταία μερικές τέτοιες μονάδες φιλοξενίας, που η καθεμιά τους μπορεί να δεχτεί το πολύ 20 παιδιά. Αυτό είναι το ανώτατο όριο που ορίζουν οι διεθνείς μελέτες για να μπορούν οι μονάδες να δεχτούν και να περιθάλψουν σωστά τα παιδιά. Στις μονάδες αυτές γέμισα συγκίνηση, ένοιωσα να συμβαίνει ένα θαύμα, έργο αγγελικό πάνω στη γη. Σε μερικές μονάδες γνώρισα κοριτσάκια που ήταν εκεί με τα δικά τους μωρά—προϊόντα αναρίθμητων κτηνωδών βιασμών, στη χώρα τους, ή στον δρόμο της φυγής. Τα περισσότερα παιδιά που είδα είχαν φτάσει σε άθλια κατάσταση, βασανισμένα, έντρομα, γεμάτα προβλήματα σωματικά και ψυχικά που δεν τα χωρά ο νους του ανθρώπου.
Γνώρισα παιδιά που είδαν τους γονείς τους να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια τους, γνώρισα παιδιά που τα έβγαλαν ανθρωπόμορφα κτήνη—συχνά συμπατριώτες μας—στην πορνεία, γνώρισα παιδιά που δεν είχαν δεχτεί μέχρι τα δέκα χρόνια τους ένα χάδι, μια γλυκιά κουβέντα. Και όμως, με άφησε άναυδο η σημερινή τους άριστη κατάσταση, που είχε και άμεση σχέση με τη διάρκεια της παραμονής τους.
Σε μια μονάδα ειδικά, είδα παιδιά που κάποια είναι εκεί σχεδόν τρία χρόνια. Υπ’ όψη, δεν διαλέχτηκε κανένα τους κατόπιν τεστ ευφυΐας ή συμπεριφοράς—όσα μπόρεσε πήρε η μονάδα. Μα είναι τώρα σπουδαία πλάσματα, που για όλα τους θα ήμουν περήφανος αν ήταν παιδιά μου. Έκατσα και κουβέντιασα μαζί τους για τα πάντα, ανάμεσά στα άλλα και για ιστορία και μαθηματικά, είπαμε τα δικά μας, γελάσαμε. Δεν θυμάμαι ποτέ τα τελευταία χρόνια να πέρασα τόσο καλά, όσο ανάμεσά τους.
Πέρα από ό,τι έμαθα και διασκέδασα, ένοιωσα τόσο περήφανος που κάποιοι στη χώρα μου κάνουν αυτό το θαύμα, να σώζουν τραγικά θύματα της ζωής και να τα κάνουν όντα που ξεχειλίζουν χαρά, ευφυΐα και καλοσύνη. Αλλά υπάρχουν και άλλα περίπου 3.500 μόνα παιδιά στον τόπο μας, εκτός πλαισίου προστασίας. Με κάποια έννοια είναι τα αόρατα παιδιά, αυτά που αν μάθουμε την κατάστασή τους, θα στοιχειώνουν τους εφιάλτες μας.
Αυτά βρίσκονται είτε στις λεγόμενες (μόνο με μακάβρια ειρωνεία στέκει ο όρος) «ασφαλείς ζώνες», που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια από το κράτος, είτε μόνα τους εντελώς, στον δρόμο, σαν αδέσποτα σκυλιά, είτε τέλος μένοντας με κάποιες ενήλικες που τάχα τα φιλοξενούν, Ελληνες και ξένους, αλλά στην πραγματικότητα τα έχουν σκλάβους και τα εκμεταλλεύονται. Πώς τα περνούν τα παιδιά αυτά; Πρώτα ας δούμε τις «ασφαλείς ζώνες».
Εκεί είναι μόνα μέσα στο πλήθος, εντελώς ανυπεράσπιστα. Μένουν σε τσαντίρια που μπάζουν ή σε κλουβιά-κοντέινερ, χωρίς καμία υπηρεσία πέραν κάποιων πιάτων φαγητού, επιβιώνοντας χάρη στη δύναμη του ανθρώπινου οργανισμού. Αυτά που απλώς επιζούν, όμως, είναι τα τυχερά. Γιατί πολλά ανάμεσά στα παιδιά αυτά, υφίστανται τρομερή βία, ή από μεγαλύτερους τους ανεξέλεγκτους από την οποιαδήποτε έννομη αρχή, ή και κάτι που μας φαίνεται αδιανόητο: τα βράδια πηδούν τους φράκτες που χωρίζουν τα παιδιά από τους ενήλικους κατοίκους των «ασφαλών ζωνών» κάποια τέρατα που τα βιάζουν, συχνά με ενδιάμεσους που έχουν οικονομικό όφελος.
Ενας φίλος που είχε πάει τελευταία στη Μόρια, μου είπε πως αντίκρυσε κάποια παιδιά καθισμένα κάπου ακίνητα, ανέκφραστα, βουβά αγάλματα, με νεκρή ψυχή, που επιβιώνουν μεταξύ των νυχτερινών βιασμών. Κάποια οδηγούνται στην τρέλα. Αλλα έχουν αυτοκτονήσει. Οσο για παιδιά που είναι μόνα στις πόλεις, εκτός από τα λιγοστά που έχουν την τύχη να ζουν απλώς σαν αγρίμια που καταφέρνουν να επιβιώσουν, άλλα βρίσκονται υπό καθεστώς δουλείας, σε σπίτια όπου υποτίθεται «φιλοξενούνται». Από αυτά, κυρίως αγόρια, ένα μεγάλο ποσοστό ωθούνται δια της βίας στον δρόμο της πορνείας.
Ακόμα και μέσα στη μέρα, αλλά κατά κανόνα τα βράδια, οδηγούνται από τους άνομους, παράνομους «προστάτες» τους σε πάρκα, σε ανοιχτούς χώρους, σε ακάλυπτα στέκια, όπου με αντίτιμο λίγα ευρώ, που παίρνουν οι ιδιοκτήτες τους, βιάζονται από ενήλικες, Ελληνες και ξένους. Είναι τελείως φανερό ότι όλοι αυτοί οι τελευταίοι αξίζουν τη μεταφορική μυλόπετρα, όχι απλώς να τη φορέσουν τώρα στον λαιμό, αλλά να πάνε να πέσουν στο πιο βαθύ σημείο του Αιγαίου. Σωματέμποροι, δουλέμποροι, δουλοκτήτες, βιαστές, αλλά ναι και «πελάτες», ξένοι αλλά και πολλοί συμπατριώτες μας—ανάθεμά τους!—που κυκλοφορούν ανάμεσά μας τη μέρα, και τη νύχτα ασελγούν σα κτήνη σε αθώα πλάσματα.
Αλλά επειδή κανείς τους δεν θα έχει την ευαισθησία να δέσει τη μυλόπετρα και να πάει να πνιγεί, είναι η δουλειά της πολιτείας, του νόμου και της τάξης, να τους βρουν, να τους ξετρυπώσουν, και να τους επιβάλουν με τον πιο αυστηρό τρόπο την τιμωρία που τους αξίζει. Και καλό είναι το ξέρουν, πέρα από τους επαγγελματίες κακοποιούς, και οι δικοί μας κατά τα άλλα ευυπόληπτοι πολίτες, που εγκληματούν ικανοποιώντας τις ορέξεις τους στα παιδιά, πως το συνήθειό τους, αν το συνεχίσουν, θα βρεθούν κι αυτοί υπόλογοι στον νόμο και στην κοινωνία, ονομαστικά—όπως τώρα είναι ανώνυμα υπόλογοι στου καθενός σωστού ανθρώπου τη συνείδηση. Αλλά τα παιδιά, τα ίδια τα παιδιά, αυτά τα 3.000-τόσα παιδιά, τα τραγικά θύματα της ζωής, που είτε στη Μόρια, είτε σε άλλες «ασφαλείς ζώνες», είτε στους δρόμους γύρω μας, υφίστανται την απανθρωπιά, τι θα γίνουν, πώς θα σωθούν; Ένα είναι σίγουρο: το πρόβλημα δεν το δημιούργησε η τωρινή κυβέρνηση, το παρέλαβε.
Ας αφήσουμε τώρα το ποιοι και το πώς και το γιατί έφτιαξαν αυτόν τον εφιάλτη, Ελληνες και ξένοι, επίσημοι και μη, ανεύθυνοι πολιτικοί, ή γραφειοκράτες—χώρια τα τέρατα που δημιούργησαν τις πρώτες αιτίες του κακού, σε άλλους τόπους.
Ας τα αφήσουμε για τώρα, γιατί επείγει άλλο: η σωτηρία των παιδιών. Η πολιτεία πρωτίστως πρέπει να δράσει. Εχει δώσει σημάδια πως έχει την πρόθεση και ελπίζουμε να το κάνει ολοκληρωμένα, οργανωμένα και γρήγορα. Μα κι ο καθένας από μας ας καταλάβει το πρόβλημα και ας αναλάβει να φερθεί σαν άνθρωπος—τίποτε παραπάνω. Που πάει να πει, να καταλάβει ότι πρέπει όλοι μας να δεχτούμε αυτά τα παιδιά στο όνομα της αγάπης, όπως το αξίζουν. Όπως το αξίζουμε και εμείς αν θέλουμε να λεγόμαστε πολίτες μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Όπως το οφείλουμε και εμείς αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι και όχι κτήνη. Αν θέλουμε να μας δεξιωθεί και μας μια μέρα το δείπνο της αγάπης. Και ας αφήσουμε τη μυλόπετρα για τα κτήνη, που συνεχίζουν ακόμα, όσο τα αφήνουμε, τα εγκλήματά τους.
Friday, October 25, 2019
Ο Ράμα προκαλεί, συνεχώς, την Ελλάδα και απειλεί τις περιουσίες- και την ύπαρξη- της Ελληνικής μειονότητας.
Silence is to be complicit in acts against all of humanity, said the YPJ and called on all women and human rights organisations to raise their voices against these brutal mercenaries employed by the Turkish state.
Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου 
μισθοφόρους, αντιπάλους του Ασαντ. Όλοι είδαμε στις οθόνες μας τους στρατιωτικούς χαιρετισμούς τουρκικών αθλητικών ομάδων και σχολείων που 
αίφνης εξέπεμπαν μια εθνική ομοψυχία, αν βέβαια δεν ήταν διατεταγμένη από ένα καθεστώς σαν αυτό του Rais (του αφεντικού κατά την αραβική γλώσσα). Αυτή η προπαγανδιστική ομοψυχία μου θυμίζει την χουντική περίοδο. Οι μαθητές στα Γιαννιτσά απαγορευόταν δια ροπάλου να πάμε στον κινηματογράφο, αλλά επιβαλλόταν υποχρεωτικότητα να πάμε στον Κυριακάτικο εκκλησιασμό και στο μεσο-βδόμαδο Κατηχητικό, καταθέτοντας το χαρτάκι παρουσίας μας, για να μην επιπέσει η τριήμερη αποβολή μας από το σχολείο τη Δευτέρα. Παρόμοιες ολοκληρωτικές πρακτικές εμφανίζουν μιαν επίπλαστη ομοθυμία και ομοψυχία, σαν αυτές που «εξάγει» ο Ερντογάν.
αιρετοί άρχοντες που έχουν απομακρυνθεί από το αξίωμά τους, διανοούμενοι υπό δικαστική έρευνα : Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν δεν αφήνει κανένα περιθώριο για κριτική».
«Είμαι σήμερα στο εξωτερικό, δηλαδή μη κρατούμενη, αλλά τα δύο παιδιά μου έχουν τρομοκρατηθεί. Δεν υπάρχουν πλέον ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία. Όποιο και αν είναι το τίμημα, θα συνεχίσω τον αγώνα μου για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη», απάντησε η νεαρή γυναίκα από τη βρετανική πρωτεύουσα στον λογαριασμό της στο Twitter. Ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δημοσιογράφος και συγγραφέας, την Nurcan Baysal την έχουν κάνει έρευνα στο σπίτι της 3 φορές μέσα σε 18 μήνες. Και τούτο διότι οι εκκλήσεις της για ειρήνη στα κοινωνικά δίκτυα θεωρούνται έγκλημα. Κατά την επιστροφή της στο Ντιγιαρμπακίρ, η παραπάνω νεαρή μητέρα αντιμετωπίζει ένα κατηγορητήριο για «προπαγάνδα υπέρ μιας τρομοκρατικής οργάνωσης» ή για «υποκίνηση μίσους». Και ίσως και την κράτηση.
δυσάρεστες νύχτες στα τουρκικά αστυνομικά τμήματα. Αυτή είναι η περίπτωση του δημοσιογράφου Hakan Demir, αρχισυντάκτη της αντιπολιτευόμενης ημερήσιας εφημερίδας BirGun. Επί του παρόντος, περισσότερα από 500 άτομα βρίσκονται υπό δικαστική έρευνα, γιατί η κριτική τους ισοδυναμεί με την τρομοκρατία, αναφέρει η Marie Jégo. Η τελευταία έχει την ψευδαίσθηση όμως ότι το μαρτύριο των Τούρκων χρηστών του Διαδικτύου, των δημοσιογράφων και των συγγραφέων θα μπορούσε να «μην διαρκέσει για πάντα». Και τούτο διότι «η ισλαμο-συντηρητική εξουσία σκέφτεται να αλλάξει». Σύμφωνα με ένα σχέδιο νόμου δικαστικής μεταρρύθμισης που προωθεί ο πονηρός Ερντογάν, «η έκφραση γνώμης σύντομα δεν θα αποτελεί πλέον έγκλημα». «Αυτό προβλέπει το άρθρο 7 της πρώτης βερσιόν του νόμου που παρουσιάστηκε στους βουλευτές την 1η Οκτωβρίου 2019. Δηλαδή ένας έντεχνος καλλωπισμός που δρομολόγησε η Άγκυρα, επιδιώκοντας τυπικά να φέρει την Τουρκία πιο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα» (εδώ βρίσκεται η ψευδαίσθηση). Και τούτο, «προκειμένου να επιτύχει την κατάργηση (εδώ βρίσκεται η ερντογανική πονηριά) του ισχύοντος σήμερα απαγορευτικού καθεστώτος βίζας για τους Τούρκους που θέλουν να ταξιδέψουν στις κοινοτικές χώρες. Ο Ερντογάν δεν υποσχέθηκε μόνο, τον Μάρτιο του 2016, στην Ευρωπαϊκή Ένωση να εμποδίζει τις μεταναστευτικές ροές στην Ευρώπη για να πάρει τα 6 δις ευρώ, αλλά και να αλλάξει την ισχύουσα τουρκική νομοθεσία που ταυτίζει την κριτική στο καθεστώς ως εγκληματική πράξη.
Διερωτήθηκε πρόσφατα η Canan Kaftancioglu, τοπικό στέλεχος του κεμαλιστικού κόμματος CHP στην επαρχία της Κωνσταντινούπολης. Μια 
τολμηρή αμφισβήτηση, όταν είναι γνωστό ότι η νεαρή γυναίκα πολιτικός καταδικάστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2019 σε 10 χρόνια φυλάκιση για σχόλια που έκανε στο λογαριασμό της στο Twitter … το 2013! Αφού αφέθηκε προσωρινά ελεύθερη, μέχρι να εκδικαστεί η έφεσή της, αυτή η ιατροδικαστίνα είναι μια από τα ελάχιστα στελέχη του κόμματός της που δεν μασάει τα λόγια της. Ο λόγος της είναι πολύ πιο ελεύθερος από τους περισσότερους βουλευτές του CHP που, όπως απαιτεί ο τουρκικός «πατριωτισμός», ψήφισαν, σε μεγάλο βαθμό, υπέρ της εισβολής στη Συρία.
διαβατήριό του έχει κατασχεθεί. Δεν μπορεί πλέον να ταξιδέψει λόγω των ποινικών ερευνών εναντίον του. Η εισβολή στη Συρία τον ανησυχεί, το έκανε γνωστό, αναφέρει η Marie Jégo. Ο μεγαλύτερος φόβος του είναι να δούμε «την Τουρκία να κατευθύνεται προς τον ακρωτηριασμό της Μέσης Ανατολής». Στην ηλικία των 77 ετών, αυτός ο βετεράνος του κουρδικού πολιτικού κινήματος, πέρασε αρκετές περιόδους στη φυλακή, συμπεριλαμβανομένης και μιας πρόσφατης. Εκλεγμένος δήμαρχος του Mardin το 2014, συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2016 για «υποστήριξη της τρομοκρατίας», απελευθερώθηκε ένα χρόνο και ένα μήνα αργότερα για λόγους υγείας. Εκλέχτηκε για άλλη μια φορά δήμαρχος του Mardin κατά τις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου 2019, απολύθηκε όμως στις 19 Αυγούστου!
Νίκος Σαλτερής 24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019, protagon.gr
iskra.gr
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.
Απόστολος Δοξιάδης 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019, 20:32 protagon.gr