Αρχική Blog Σελίδα 2592

In the Aegean, Energy Sustainability = Increased Security

0

EXECUTIVE SUMMARY: The challenging geography of Greece makes it hard for the country to take full advantage of its natural resources and expand its energy grid. Though it has doubled its share of renewables, it needs to redouble those efforts to reach the EU’s ambitious goal of covering a third of its energy needs from renewable sources by 2030. The Greek islands that have been at the forefront of the migration and refugee crises would particularly benefit from a targeted policy to reach that goal, as the transition would increase their energy security, reduce their energy costs, and diversify their economies. Greece has the potential to be a model of sustainability that would enhance the stability of the entire Eastern Med.

Even the smallest Greek islands have the potential to become energy self-sufficient. EU initiatives can help, and the 3+1 energy working group – operating within the framework of the Greece-Israel-Cyprus trilateral partnership, with American support – offers the potential for larger-scale technology sharing and investment in renewables. The more prosperous and dynamic islands would be in a much better position to address migration pressures, which are making a comeback in the Aegean. Investing in renewable energy is a good step in that direction, as it promotes both sustainable growth and energy security, which would contribute to greater stability for the wider region of the Eastern Mediterranean.

Environmental scientists joke that there is nothing like a good crisis to help reduce carbon emissions. Indeed, Greece saw its carbon emissions fall from 108.9 million metric tons in 2008 to 76.2 million last year. As the joke implies, the fall was mostly due to the loss of a quarter of the country’s national GDP during the decade-long crisis. To be sure, during the same time, it doubled its share of renewables from less than 8% of its energy needs to 16.3% in 2017. But Greece will have to redouble those efforts if it is to reach the EU’s ambitious goal of covering 32% from renewable sources by 2030.

Bold initiatives are needed. With most Greek islands overly dependent on fossil fuel imports, which are particularly expensive due to transportation costs from the mainland, one idea is to make the smallest, most isolated islands energy self-sufficient. The island of Tilos is an intriguing example. With a permanent population of only 780 (3,000 in the summer), it is the first island in the Mediterranean to cover all its energy needs from renewable sources.

Small Greek islands with limited energy needs should be as ambitious as Tilos and follow its blueprint. Local communities are taking note: 44 island municipalities have organized themselves into the Dafni network, which helps them pursue a sustainable development paradigm based on smart solutions, including renewable and desalination projects. This network receives valuable support from the European Commission, which helps islands across the EU access the support, expertise, and funding they need to generate clean, low-cost energy from renewable sources. Such a transition would help diversify their economies, which are overly reliant on tourism. As the island communities become more sustainable, some of the geopolitical challenges facing the Greek Archipelago could be alleviated.

To that end, a bold renewables strategy should not be reserved for small islands alone. Consider Lesbos and Chios, which have been at the epicenter of the refugee and migration crises. With populations of more than 100 and 40 times that of Tilos, respectively, their use of renewable energy is only at around 10% – while the planned link to the mainland energy grid is an expensive and long-term project. A national commitment to achieve the EU’s goal of an expansion of renewable energy to a third of the country’s total needs by 2030 could kick-start a transformation that would help transition the larger islands’ economies and make them a model of sustainability at a time when the Greek tourism sector needs a paradigm shift. In Santorini, local authorities have warned that the island is at saturation point, as during the busy summer months its local grid is operating at maximum capacity.

With its abundance of light and wind, Greece has the resources to become a leader in the use of renewable energy sources. Such an ambition would require a concerted, multi-year strategic effort, including a determined government policy that fights bureaucratic hurdles and provides incentives for local authorities, consumers, and businesses to invest in renewable technologies. Transitioning to renewable energy has the valuable support of the EU’s Clean Energy for EU Islands Initiative, which funded the Tilos transition. For the largest islands and the mainland, there is increased interest in partnerships with companies from Israel and the US, which are among the most advanced in renewable technologies. Technology sharing and investment in renewables would also help drive the energy agenda of the trilateral partnership.

Greece is undergoing an energy transformation that gives it an increased role in European energy diversification. As it completes the Trans Adriatic Pipeline traversing the country with gas from Azerbaijan and works to add inter-connectors to the Balkans, expanded facilities to import LNG are already bringing US gas to the local market and may soon be used to import Eastern Mediterranean gas all the way to Ukraine, thus expanding and strengthening the European north-south corridor. An ambitious focus on renewable energy as a means of energy transformation for Greece and the Eastern Med would lead to a more secure, efficient, and sustainable future for the region – a result that would also strengthen the EU.

The incoming European Commission has created the post of Commissioner for Protecting the European Way of Life, a VP position that oversees the migration, security, education, and employment portfolios. The title is controversial, but modernizing the asylum system and protecting Europe’s borders are almost as necessary for securing the European social model as investing in youth and creating employment opportunities. They all need to come together to tackle the challenges faced by the European south – particularly the Greek islands, which constitute Europe’s southeastern border. More prosperous and dynamic islands would be in a much better position to address migration pressures, which are making a comeback in the Aegean.

Investing in renewable energy is a good step forward, as it creates both growth opportunities and energy security. Only thriving islands will be able to address the economic and social challenges their insular geography creates.

View PDF

Katerina Sokou is Non-Resident Senior Fellow at the Atlantic Council’s Future Europe Initiative and Washington DC correspondent for Greek daily Kathimerini and for SKAI TV.

Dr. Aristotle Tziampiris is Chair of the Department of International and European Studies of the University of Piraeus and Standing Fellow at NYU’s Remarque Institute.

https://besacenter.org

Ρωσία και Τουρκία μοιράζονται τα λάφυρα στη Συρία

0

euro2day.gr/Stratfor

Η Ρωσία θέλει να αποφύγει μια κλιμάκωση με την Τουρκία και να σταθεροποιήσει τη Συρία ώστε να μπορέσει να μειώσει τις δεσμεύσεις της στην περιοχή. Αλλά η επιτυχία της νέας συμφωνίας με την Άγκυρα θα καθορίσει το αν η Μόσχα θα πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Μετά από έξι ώρες διαβουλεύσεων, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίρ Πούτιν και ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εμφανίστηκαν στο Σότσι της Ρωσίας στις 22 Οκτωβρίου με μια συμφωνία για την δημιουργία μιας «Συριακής Ασφαλούς Ζώνης» στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. Ενώ η συμφωνία εξυπηρετεί τα συμφέροντα τόσο της Μόσχας όσο και της Άγκυρας, τα άλλα μέρη που εμπλέκονται στη βόρεια Συρία θα βρουν πολλά που να μην τους αρέσουν στη συμφωνία, κάτι που θα επισκιάσει την εφαρμογή της.

Οι νικητές

Η συμφωνία αποτελεί μια σημαντική νίκη για την Άγκυρα, καθώς εδραιώνει τις τουρκικές στρατιωτικές κτήσεις στο πλαίσιο της Επιχείρησης «Πηγή Ειρήνης» μεταξύ των πόλεων Ταλ Αμπιαντ και Ρας αλ Αΐν και ορίζει σαφώς την απόσυρση των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) από σχεδόν όλες τις υπόλοιπες περιοχές των συνόρων μέχρι βάθους 30 χιλιομέτρων. Στη θέση τους, θα αρχίσουν να περιπολούν σε βάθος 10 χιλιομέτρων από τα σύνορα κοινές ρωσο-στρατιωτικές μονάδες. Αυτό επιτρέπει στους Τούρκους να διατηρήσουν τα στρατιωτικά κέρδη τριών προηγούμενων επιχειρήσεων, καθώς και να διώξουν ακόμα πιο μακριά από τα σύνορα το YPG χωρίς να πρέπει να καταφύγουν σε περισσότερες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Η συμφωνία εξυπηρετεί επίσης τα συμφέροντα της Μόσχας καθώς αυξάνει την εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία στη Συρία, διευρύνοντας τη ρωσική επιρροή στα βόρεια και εδραιώνοντας τον ρόλο της Μόσχας ως βασικού συμμέτοχου στη χώρα.

Οι χαμένοι

Πολλοί άλλοι παράγοντες που εμπλέκονται στη σύγκρουση, όμως, αναμένεται να χάσουν από τη συμφωνία. Ενώ είναι ικανοποιημένη που επιτέλους θα επανέλθουν επιτέλους υπό τον έλεγχό της μεγάλες εκτάσεις στα βορειοανατολικά, η κυβέρνηση της Συρίας αναμφίβολα θα ανησυχεί για την εδραιωμένη παρουσία της Τουρκίας στα εδάφη της και για τη στενότερη σχέση που συνάπτει η Ρωσία, ο βασικός προστάτης της, με τον μακραίωνο εχθρό της, την Τουρκία. Και αφού ουσιαστικά αποκλείστηκε από τις διαπραγματεύσεις, το Ιράν επίσης δεν θα είναι ευχαριστημένο που Μόσχα και Άγκυρα ουσιαστικά αγνόησαν της απαιτήσεις του για απόσυρση της Τουρκίας. Την ίδια ώρα, και η Τεχεράνη θα ανησυχήσει πως ο αυξανόμενος ρόλος της Ρωσίας στη Συρία θα εμποδίσει περαιτέρω τη δική τα επιρροή στη χώρα.

Τέλος, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) –ραχοκοκαλιά των οποίων είναι το YPG- είναι σχεδόν βέβαιο πως θα αντισταθούν στη συμφωνία, ιδιαίτερα αφού απαιτεί η οργάνωση να εγκαταλείψει αστικές περιοχές-κλειδιά, όπως το Κομπάνι, η Ταλ Ριφάτ και η Μανμπίτζ. Μάλιστα, οι Ρώσοι έχουν ήδη εκδώσει τελεσίγραφο λέγοντας πως η Μόσχα δεν θα προστατεύσει το SDF αν δεν τηρήσει τη συμφωνία και αποσυρθεί.

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση της Συρίας, το Ιράν και το SDF έχουν πολλά για τα οποία να γκρινιάζουν αναφορικά με τη ρωσοτουρκική συμφωνία, η συμφωνία είναι πιθανόν να αντιμετωπίσει εμπόδια στη συνέχεια.

Ακόμα και αν το SDF αποσυρθεί λόγω της πίεσης -πράγμα καθόλου βέβαιο- η οργάνωση θα προσπαθήσει τουλάχιστον να συνεχίσει να πιέζει τους Τούρκους μέσω εξεγέρσεων, απειλώντας δυνητικά τις ρωσικές δυνάμεις περιπολίας.

Εν τω μεταξύ, η στηριζόμενη από το Ιράν κυβέρνηση της Συρίας πιθανότατα θα έχει αψιμαχίες και συγκρούσεις με τις τουρκικές δυνάμεις και τις δυνάμεις που στηρίζονται από την Τουρκία (όπως έκανε σε άλλες επωναζόμενες ασφαλείς ζώνες όπως η Ιντλίμπ), περιπλέκοντας έτσι τις προσπάθειες της Ρωσίας να σταθεροποιήσει τα σύνορα και να κάνει τη μετάβαση στον πολιτικό διάλογο.

Ως αποτέλεσμα, το σχέδιο της Μόσχας και της Άγκυρας για διαχείριση του βορρά της Συρίας είναι απίθανο πως θα οδηγήσει σύντομα στο τέλος του πολέμου στη χώρα.

http://euro2day.gr

En 2012, Trump reprochait à Obama de s’approprier la mort de Ben Laden

0

L’actuel locataire de la Maison-Blanche a pourtant tout ramené à lui lorsqu’il a annoncé dimanche la mort d’Abou Bakr al-Baghdadi, souligne « l’Obs ».

À la différence de Donald Trump, Barack Obama ne s’était jamais approprié la mort de l’homme le plus recherché des États-Unis à l’époque.

Το επικίνδυνο κενό ασφαλείας.

2

Πολλοί άνθρωποι, αν όχι όλοι έχουν δύο ή τρεις ηλικίες. Τη νεότητά τους, τη μέση ηλικία τους και την ωριμότητα, ας την πούμε έτσι.
Ακόμη και οι μαρξιστές, διαχωρίζουν τα έργα του Μάρξ σε έργα νεότητας και ύστερου Μάρξ. Και είναι πολύ διαφορετικά.
Νεαροί, ήμασταν κατά του ιμπεριαλισμού, των Αμερικανών, κλπ.Καλά κάναμε.
Στην ύστερη ζωή μας μας απασχολεί το θέμα, κυρίως, της ασφάλειάς μας. Τα μεγέθη με τον κύριο γείτονα που μας απειλεί είναι αρνητικά σε βάρος μας. Η ασφάλεια είναι το κύριο ζητούμενο και πρέπει να προβληματιστούμε σοβαρά.
Το ερώτημα που τίθεται είναι: πως διασφαλίζεται η ασφάλεια της χώρας και του λαού της.
Υπάρχουν δύομιση δυνατότητες.
Η πρώτη είναι η ισχυροποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων σε βαθμό υψηλό. Χρειάζεται χρόνο και αρκετό χρήμα. Η απειλή, όμως, είναι άμεση και χρήματα δεν υπάρχουν πολλά.
Η μισή δυνατότητα είναι συμμαχίες τύπου τριμερών με Ισραήλ και Αίγυπτο. Καλές, γενικώς, αλλά την κρίσιμη στιγμή δεν θα αποδώσουν.
Η τρίτη είναι η στρατηγική σχέση με δυνάμεις ή υπερδυνάμεις που θα περιλαμβάνει και στρατιωτική παράμετρο.
Απο αυτήν την άποψη, η υποχώρηση των ΗΠΑ και ο κλασικός απομονωτισμός τους δεν βοηθά. Η παρουσία τους στην περιοχή, διασφάλιζε μια ισορροπία πολλές φορές δύσκολα και με επώδυνο τρόπο για την Ελλάδα. Οι παρεμβάσεις τους στην άσκηση της ελληνικής πολιτικής είτε εξωτερικής είτε αμυντικής ήταν- και είναι- άμεσες αλλά λίγο πολύ η Ελλάδα δεν έχει απολέσει ως σήμερα έδαφος. Τα Ίμια αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση.
Οι Αμερικανοί τα έχουν κάνει μαντάρα και στα εσωτερικά τους και στην ευρύτερη περιοχή που μας αφορά.
Στο εσωτερικό μαλώνουν κομματικά, κάτι που δεν συνάδει με το ρόλο μεγάλης δύναμης.
Στην ευρύτερη περιοχή μας, όπου αναμίχθηκαν για να εφαρμόσουν την πολιτική εκδημοκρατισμού της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής απέτυχαν και φεύγουν κακήν κακώς.
Στο Ιράκ έριξαν τον Σαντάμ, επικαλούμενοι ψευδή στοιχεία για να δικαιολογήσουν την επέμβασή τους και αποσταθεροποίησαν τη χώρα αλλά και ευρύτερα την περιοχή. Ο Σαντάμ είχε επιφέρει κάποια ισορροπία.
Στην Αίγυπτο έριξαν τον Μπουμπάρακ, (με εκλογές που έγιναν με αμερικανική πίεση) ήρθε ο ισλαμιστής Μόρσι των Αδελφών Μουσουλμάνων και χρειάστηκε να γίνει στρατιωτικό πραξικόπημα για να αποκατασταθούν, κάπως, οι γεωπολιτικές ισορροπίες.
Στη Λιβύη έριξαν τον Καντάφι και βλέπουμε τα αποτελέσματα της πολιτικής τους.
Στη Συρία επιχείρησαν να διώξουν τον Άσσαντ, ο οποίος, μετά απο έναν οκτάχρονο πόλεμο βγαίνει ενδυναμωμένος. Έφεραν, μάλιστα, και τη Ρωσία στη χώρα με σημαντικές βάσεις και καθοριστικό ρόλο.
Μετά απο όλα αυτά- και άλλα- αποχωρούν με το επιβαρυντικό για το πρεστίζ της υπερδύναμης στοιχείο ότι εγκατέλειψαν και τους Συμμάχους τους, και το κενό που αφήνουν διεκδικείται, κυρίως, απο την Τουρκία.
Η Αίγυπτος δεν μπορεί να το καλύψει. Το Ισραήλ, επίσης, αδυνατεί να ανταποκριθεί σε έναν τέτοιο ρόλο. Η Σαουδική Αραβία είναι στρατιωτικά νάνος. Και το Ιράν έχει απομονωθεί.
Η ανάδυση της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη αποτελεί κύρια απειλή για τον ελληνισμό.
Η παρουσία των ΗΠΑ θα μπορούσε να επιφέρει κάποια ισορροπία αλλά οι Αμερικανοί αποσύρονται.
Η μερική σύνδεση αμερικανικών συμφερόντων με την Ελλάδα, όπως π.χ. στην Αλεξανδρούπολη, είναι κάτι αλλά δεν αρκεί.
Σ αυτό το μείζον ερώτημα χρειάζεται μια πολιτική απάντηση.
Προς το παρόν, τα πολιτικά κόμματα δεν την έχουν. Μηδέ της κυβέρνησης εξαιρουμένης. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί λύση στην προβολή σκληρής ισχύος, σε περίπτωση που χρειαστεί.
Δεν μπορεί, όμως, να συνεχίζεται αυτό το κενό. Είναι επικίνδυνο.

«Στο κενό μας προχωράει η Τουρκία…»

0

Του Γιώργου Καραμπελιά*

Ζούμε χρόνια πυκνότατων ιστορικών συμβολισμών: Αυτές τις μέρες γιορτάζουμε την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου. Σε δυο, μόλις χρόνια, θα κληθούμε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την κήρυξη της Εθνεγερσίας του 1821. Την επόμενη χρονιά, το 2022, κλείνουμε 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή, όταν η «Μεγάλη Ιδέα» της χειραφέτησης του συνόλου Ελληνισμού, ενταφιάστηκε τραγικά οδηγώντας στην απώλεια του ενός απ’ τους δυο μας πνεύμονες –του Ανατολικού– που έδινε πνοή στον ελληνικό Πολιτισμό ήδη από την αυγή της αρχαιότητας.

Και δυστυχώς είναι το παρόν που αναδεικνύει τη σημασία αυτών των ιστορικών συμβολισμών: Ο Ελληνισμός του 21ου αιώνα, μετά από μια 10ετία σαρωτικής κρίσης που οδήγησε στην δραστική κοινωνική, οικονομική, και δημογραφική αποδυνάμωση του Ελλαδικού και Κυπριακού κράτους, βιώνει αυτή την περίοδο την γεωπολιτική μετεξέλιξη της κρίσης.

Όλοι έχουμε κατανοήσει ότι βρισκόμαστε ενώπιον υπαρξιακών προκλήσεων. Έχει φροντίσει γι’ αυτό ο Ταγίπ Ερντογάν με τις καθημερινές απειλές για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης, την Κυπριακή ΑΟΖ, τις προκλήσεις στο Αιγαίο, και βέβαια, τον τρόπο που μεταχειρίζεται τις μεταναστευτικές ροές με ανοιχτό πλέον στόχο την αλλοίωση του πληθυσμού της Ελλάδας, αλλά και τον εκβιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η μεθοδικότητα της πολιτικής του έχει τρομάξει σύσσωμη την πολιτική ηγεσία του ελληνισμού, που χαμένη μέσα σε έναν τυφλό κοσμοπολιτισμό, γαλουχημένη στα Αμερικάνικα κολέγια και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού, δεν διαθέτει καν την συγκρότηση για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που τίθενται από την ίδια την γεωπολιτική θέση της χώρας. Ακόμα, έχει σαστίσει και όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες, με την αμηχανία τους να γίνεται φανερή σε κάθε επεισόδιο των εκβιασμών που τους απευθύνει ο Τούρκος πρόεδρος.

Το «σχέδιο» του νέο-οθωμανισμού είναι ξεκάθαρο: Οι ιθύνοντες του καθεστώτος συνέλαβαν την παγκοσμιοποίηση με «τουρκικούς όρους». Έσπευσαν να εκμεταλλευτούν φαινόμενα που συνδέονται άρρηκτα μαζί της, την απομείωση της ισχύος των εθνικών κρατών, την μετανάστευση, ακόμα, την ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου και το συνακόλουθο «κενό ελέγχου» που αυτή προκάλεσε στις ζώνες υψηλής έντασης του πλανήτη, όπως είναι τα Βαλκάνια, η Μέση Ανατολή, η Βόρειος Αφρική και η Κεντρική Ασία, για να υλοποιήσουν το δικό τους αυτοκρατορικό όνειρο: Την επαναφορά της Τουρκίας στις περιοχές που άλλοτε όριζε ή επηρέαζε αποφασιστικά η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τους όρους του 21ου αιώνα βέβαια, δηλαδή την εγκαθίδρυση σφαιρών πολιτικής, οικονομικής, στρατιωτικής, αλλά και πολιτιστικής/δημογραφικής επιρροής. Με αυτό το εγχείρημα, ο Ερντογάν αποσκοπεί να επαναφέρει την χώρα του στο στάτους της παγκόσμιας δύναμης που απολάμβανε η Οθωμανική Αυτοκρατορία όταν είχε φτάσει στις πύλες της Βιέννης – το απώτατο όριο της επέκτασής του προς τη Δύση, το οποίο αρέσκεται συχνά να αναφέρει.

Απολύτως χαρακτηριστικά τα όσα συνέβησαν με την τουρκική εισβολή στη Βόρεια Συρία. Ο  πολυπολικός κόσμος συνεπάγεται την αλλαγή των συσχετισμών που είχαν εγκαθιδρύσει οι Μεγάλες Δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, γεγονός που σφραγίζεται από την εγκατάλειψη της πολιτικής άμεσων επεμβάσεων από τις ΗΠΑ και την στροφή στην «πολιτική δι’ αντιπροσώπων». Σε αυτά τα πλαίσια ο Ερντογάν αναδεικνύεται σε προνομιακό συνομιλητή επί του Συριακού για όλους τους πόλους ισχύος: κατ’ εξοχήν τους Ρώσους και τους Αμερικάνους. Αρχικώς, αποπειράθηκε ο ίδιος την αποδόμηση της Συρίας, με την ανοιχτή στήριξη και χρηματοδότηση του Ισλαμικού Κράτους. Εν συνεχεία –μετά την ματαίωση αυτού του εγχειρήματος– θα ανακρούσει πρύμναν και θα καταστεί, σε συμμαχία με τη Ρωσία και εμμέσως με τον άξονα Ρωσίας-Άσαντ-Ιράν, και μετέπειτα σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, ρυθμιστής των εξελίξεων στην περιοχή.

Προφανώς, επιδιώκει να αποτρέψει την ίδρυση ενός κουρδικού κράτους στον Συριακό Βορρά, ή ακόμα και την κατάκτηση διευρυμένης αυτονομίας από τους Κούρδους, εξελίξεις που θα πυροδοτούσαν έναν νέο κύκλο αφύπνισης του κουρδικού κινήματος και στην Τουρκία: Γιατί το κουρδικό αποτελεί σήμερα το σημαντικότερο πρόβλημα που τον εξαναγκάζει σε εσωστρέφεια, απομακρύνοντάς τον από την ταχύτερη προώθηση της αυτοκρατορικής του πολιτικής.

Εφ όσον το λύσει, θα στραφεί –ήδη στρέφεται– προς τα ζητήματα εκείνα που εμποδίζουν την Ανατολική Μεσόγειο να καταστεί ‘τουρκική θάλασσα’, όπως επαναλαμβάνει διαρκώς, δηλαδή το Κυπριακό και το ζήτημα του Αιγαίου.

Υπάρχει βέβαια και το ζήτημα της Θράκης, και συνακόλουθα, όλης της Βόρειας Ελλάδας, που τον εμποδίσει να αναλάβει ενεργητικότερη βαλκανική πολιτική.

Ο Ελληνισμός, επομένως, βρίσκεται άμεσα στο στόχαστρό του. Και το πιο επικίνδυνο δεν είναι τι επιδιώκει αυτός, αλλά ότι εμείς είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια πολιτική διαρκών παραχωρήσεων και κατευνασμού, που εδώ και τρεις δεκαετίες έχει καταστεί «δεύτερη φύση»  της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, πράγμα που συνεπάγεται –για να μην κοροϊδευόμαστε–  εγκατάλειψη κάθε αποτρεπτικής, διπλωματικά και στρατιωτικά, προσπάθειας της Ελλάδας. Και αυτό αποτελεί τον κανόνα, για τις αντιλήψεις όχι μόνο των εκάστοτε Υπουργών, αλλά και πολλών  Ιδρυμάτων και Πανεπιστημιακών Σχολών που ιδρύθηκαν υποτίθεται για να υποστηρίξουν με το επιστημονικό τους βάθος την εθνική στρατηγική της χώρας καθώς και μεγάλου μέρους των ΜΜΕ. Πέρα από την άσχημη θέση στην οποία βρίσκονται η ελληνική οικονομία και κοινωνία, το μεγάλο πρόβλημα έγκειται στο τι πραγματικά προτίθεται να κάνει η ηγεσία της, και το πόσο προετοιμασμένη είναι η ελληνική κοινωνία για τη ριζική  αλλαγή του κλίματος εθνικής παραίτησης που κυριαρχεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 – δηλαδή του εθνομηδενισμού.

Η Ελλάδα από την θέση της διαθέτει σημαντικότατη γεωπολιτική αξία. Ωστόσο το να μην θέλει το ελληνικό κράτος να την υπερασπιστεί, «αρκεί» για να μεταβάλει αυτό το δώρο σε… κατάρα. Γιατί η διεθνής πολιτική απεχθάνεται το κενό, το οποίο σπεύδει να εκμεταλλευτεί η Τουρκία, με ολέθριες συνέπειες για την ίδια την ύπαρξη του Ελληνισμού στον 21ο αιώνα.

Προφανώς  δε η έλλειψη ενεργητικής πολιτικής από την πλευρά της Ελλάδας κινδυνεύει να ακυρώσει ή να υποβαθμίσει και τις οποιεσδήποτε συμμαχίες και αντίθετα να μας αφήσει έκθετους και ουσιαστικά μόνους μπροστά στην τουρκική επιθετικότητα. Ήδη η στάση των Αμερικανών στη Συρία όχι μόνο αποδεικνύει το πόσο σχετική σημασία έχει η αμερικανική «κάλυψη», αλλά οδηγεί  σε δεύτερες σκέψεις το Ισραήλ, που αρχίζει να «ξανασκέφτεται» την πολιτική της αντιπαράθεσης με την Τουρκία και τη συμμαχία με Ελλάδα και Κύπρο.

Εάν οι Έλληνες δεν κατανοήσουν άμεσα πως βρίσκονται εν κινδύνω και δεν αναθεωρήσουν τη συνολική τους στρατηγική, επικεντρώνοντας στην εθνική επιβίωση, δεν θα έχουν καμία τύχη. Και μπροστά σε αυτή την πρόκληση, πρέπει να κινητοποιήσουμε και τους  ιστορικούς συμβολισμούς: Χρειαζόμαστε ένα νέο «1909», που σε συνθήκες ομοψυχίας ανέλαβε να απαντήσει στην  καταστροφής του 1897, προωθώντας ένα ευρύ πρόγραμμα εθνικού και αμυντικού εκσυγχρονισμού, και οδηγώντας στους νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους του 1912.   Και προφανώς το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου, όταν ταπεινώσαμε την ιταλική «υπερδύναμη», πρέπει να σταλεί ακέραιο  στην επεκτατική νέο-οθωμανική Τουρκία.

Υ.Γ. Την Τρίτη 29/10/2019, 7.30 μ.μ. , θα πραγματοποιηθεί από το Κίνημα Άρδην εκδήλωση στο Πολιτικό Κέντρο Αλέξανδρος (Εθνικής Αμύνης 1) για τον Τουρκικό Επεκτατισμό και το μέλλον του Ελληνισμού, με ομιλητές τους: Γ. Καραμπελιά, Β. Καρακωστάνογλου (πρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας), Η. Κουσκουβέλη (καθηγητή Διεθνών Σχέσεων, πρ. Πρύτανη Πα.Μα.Κ,) και Γ. Ρακκά (πολιτικό επιστήμονα). 

*Συγγραφέας – εκδότης και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας.

Απο την εφημερίδα “Μακεδονία” 26.10.19

 

Ένα αχρείαστο μακελειό στη Συρία

0
Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ
File Photo: Στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία από τον τουρκικό στρατό και τις δυνάμεις των Σύριων τρομοκρατών που χρησιμοποιεί η Τουρκία. EPA, ERDEM SAHIN

Πάει να τερματιστεί ο οκτάχρονος πόλεμος στη Συρία. Αυτό είναι το μόνο καλό νέο από τη ρημαγμένη αυτή χώρα. Οι νεκροί του πολέμου ξεπέρασαν το μισό εκατομμύριο και μπορεί να φτάσουν τις 600 χιλιάδες.

Και αυτό σε ένα πληθυσμό που προπολεμικά, το 2011, αριθμούσε περίπου 21 εκατομμύρια. Μισοί από αυτούς προσφυγοποιήθηκαν. Οι μισοί μέσα στη χώρα τους (6.6 εκατ.) και οι υπόλοιποι έξω από αυτήν.

Ο πόλεμος στη Συρία ήταν αχρείαστος. Δεν προέκυψε από καμιά ανάγκη. Ήταν ένας πόλεμος επιλογής. Το μακελειό στη Συρία δεν προέκυψε από την τραγωδία ενός αναγκαίου πολέμου, όπως ήταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η τραγωδία του πολέμου στη Συρία προέκυψε από τον σχεδιασμό της. Προέκυψε από έναν επιδρομικό πόλεμο.

  • Ο επιδρομικός πόλεμος (aggression) είναι «το ύψιστο διεθνές έγκλημα και διαφέρει από άλλα εγκλήματα πολέμου διότι εμπεριέχει αθροιστικά το κακό στο σύνολό του». Αυτό, κατά την ετυμηγορία του υπο αμερικανική προεδρία δικαστηρίου των Δικών της Νυρεμβέργης. Εκεί που οι Ναζί καταδικάστηκαν γιατί άρχισαν έναν επιδρομικό πόλεμο.

Ο πόλεμος στη Συρία είναι το τέλος μιας στρατηγικά λανθασμένης αντίληψης για το πώς έπρεπε να δομηθεί ο μεταψυχροπολεμικός κόσμος. Κύριο συστατικό της αντίληψης αυτής ήταν η ιδεοληψία του νεοφιλελευθερισμού με προπαγανδιστικό εργαλείο τον εκδημοκρατισμό. Τάχατες.

Στον 20ό και 21ο αιώνα η επίκληση από τους ισχυρούς του δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης – ιδεωδών, ελευθεριών, δικαιωμάτων, εκλογών και συναφών διαδικασιών – λειτουργούσε ως φύλλο συκής για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Έτσι δικαιολογούσαν οι αποικιοκράτες τη συνέχιση του αποικιακού τους ιμπεριαλισμού στον μη Δυτικό κόσμο, μετά τους δυο παγκόσμιους πολέμους του 20ού αιώνα. Έπρεπε, έλεγαν, να παραμείνουν στις αποικίες, ώστε να μάθουν τους ιθαγενείς «γράμματα» και την αλφαβήτα των «δημοκρατικών διαδικασιών». Στο μεσοδιάστημα η στρατηγική και οικονομική εκμετάλλευση των ιθαγενών δεν είχε όρια.

  • Μάλιστα υπήρξε τέτοια η δύναμη των Δυτικών αποικιοκρατών, ώστε κατάφεραν να ενσωματώσουν αυτή τη λανθάνουσα αντίληψή τους περί «εκδημοκρατισμού» μέσα στο καταστατικό της Κοινωνίας των Εθνών το 1919 και στη Χάρτα του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών το 1945. Αναφέρομαι στα αντίστοιχα συστήματα «Εντολών» (Mandates) και «Κηδεμονίας» (Trusteeship). Η επιλογή των λέξεων τα λέει όλα. Και πίσω από τις λέξεις ήταν η «ταμπακιέρα».

Στο όνομα ενός αορίστου «εκδημοκρατισμού» είχαμε τη νομιμοποίηση της συνέχισης της αποικιοκρατίας και τον τερματισμό της όταν και εάν «δεήσουν» οι αποικιοκράτες. Για κάποιες αποικίες αυτό δεν θα συνέβαινε «ποτέ» (never). Όπως στην περίπτωση της Κύπρου, για παράδειγμα, όπως διαπρυσίως ανακοίνωσαν οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες τη δεκαετία του 1950.

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, που έφερε την κατάρρευση του διπολισμού, είχαμε «το τέλος της ιστορίας». Κυριάρχησε δηλαδή μια ιδεοληψία, αυτή του νεοφιλελευθερισμού – γνωστή και με το πιο σέξι όνομα της παγκοσμιοποίησης. Και εργαλείο του νεοφιλελευθερισμού, εργαλείο νομιμοποίησής του έξω από την παραδοσιακή ευρώ-ατλαντική Δύση, υπήρξε ο εκδημοκρατισμός. Τάχατες. Ή πιο «άτσαλα», ο εκδημοκρατισμός μέσω της «διαδικασίας» της «αλλαγής καθεστώτος» (regime change).

Μετά τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου, στον υπό «εκδημοκρατισμό» κόσμο προστέθηκαν και οι πρώην κομμουνιστικές/σοσιαλιστικές χώρες. Έπρεπε όλες να φιλελευθεροποιηθούν, αλλά δεν μπορούσαν χωρίς να εκδημοκρατιστούν. Φιλελευθεροποίηση και εκδημοκρατισμός υπήρξαν οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Μπορεί η στρατηγική αυτή αντίληψη να έχει τις καταβολές της στην Αμερική –χωρίς να ξεχνάμε τον Θατσερισμό– αλλά η ατλαντική Ευρώπη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ υπήρξε ενεργός παίκτης και συνεργάτης της Ουάσινγκτον, αρκετές δε φορές βασιλικότερη του βασιλέως. Ειδικά δε, και με εξαίρεση τον πόλεμο για το Κουβέιτ (1990-1991) που προέκυψε από την επιδρομή του Ιράκ του Σαντάμ και που ορθά αντιμετωπίσθηκε από τη διεθνή κοινότητα με επικεφαλής τους Αμερικανούς, όλοι οι μεταψυχροπολεμικοί πόλεμοι υπήρξαν επιδρομικοί. Δεν νομιμοποιούνται και παραβίαζαν κατάφορα τη Χάρτα του ΟΗΕ, κυρίως τον βασικό πυλώνα του διακρατικού συστήματος που είναι η διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών. Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική «αλλαγής καθεστώτων». Παραβιάζει τη βασική αρχή της μη επέμβασης στα εσωτερικά των κρατών.

Για να ολοκληρώσω με τη Συρία που άρχισα. Το συριακό καθεστώς δεν ήταν δημοκρατικό. Ήταν όμως –και αντίθετα με όλα τα υπόλοιπα κράτη της περιοχής– κοσμικό και όχι θρησκευτικά εξτρεμιστικό. Για τον λόγο αυτό είχε λαϊκή υποστήριξη. Η ατλαντική Δύση το θεωρούσε αμυντικό ανάχωμα του θρησκευτικού ιρανικού καθεστώτος με το οποίο η Δαμασκός διατηρούσε συμμαχία και που ήθελε επίσης να ανατρέψει.

Όντως υπήρξε εξέγερση κατά του καθεστώτος το 2011. Ήταν όμως μια εξέγερση –έχει ιστορικό η Συρία– που θα μπορούσε να πετύχει πραξικοπηματικά και γρήγορα, χωρίς τον οκτάχρονο μακελειό του πολέμου. Από το 1948 υπήρξαν έξι τουλάχιστον επιτυχημένα και μη πραξικοπήματα στη Συρία, τα μισά με την αρωγή της Δύσης.

Από μια αποτυχημένη εξέγερση το 2011 είχαμε έναν οκταετή πόλεμο. Ήταν ένας πόλεμος καθοδηγούμενος και χρηματοδοτούμενος από την ατλαντική Δύση. Που στην πράξη στήριζε τους αποκεφαλιστές τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους. Και τον οποίο η Νατοϊκή Τουρκία εκμεταλλεύθηκε και μετέτρεψε σε μακελειό. Διότι χωρίς την αρωγή της Νατοϊκής Τουρκίας σε προστασία, χρήμα, τζιχαντιστές και πολεμικές επιδρομές, η όποια προσπάθεια της ατλαντικής Δύσης για ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ θα αποτύγχανε.

Πριν από το 2011 Ερντογάν  και Άσαντ πήγαιναν χέρι-χέρι

Το 2011 και για χρόνια πριν, στα σύνορα Συρίας – Τουρκίας επικρατούσε τάξη και ασφάλεια. Ερντογάν και Άσαντ κυκλοφορούσαν επίσημα κρατώντας χέρι-χέρι, κυριολεκτικά. Και μια συμφωνία, η Συμφωνία των Αδάνων του 1998, επέτρεπε στην Τουρκία να εισέρχεται μέσα στη Συρία, μέχρι 5 χιλιόμετρα, κυνηγώντας Κούρδους τρομοκράτες, αλλά να αποχωρεί.

Σήμερα και μετά το οκταετές μακελειό τερματίζεται ο πόλεμος. Και βάση του είναι η Συμφωνία των Αδάνων του 1998 με τους Τούρκους να μπαινοβγαίνουν σε 10 αντί σε 5 χιλιόμετρα και με κάποια αλλά μικρά εδαφικά πλεονεκτήματα, τα οποία όμως δεν θα μπορέσουν να διατηρήσουν εσαεί. Αυτά λέει η νέα συμφωνία, που έχει τους Ρώσους εγγυητές της. Θα πρέπει δε οι Τούρκοι να αναγνωρίσουν το καθεστώς Άσαντ, που για 8 χρόνια πολεμούσαν να ανατρέψουν.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως η κατάσταση του 2011 στη Συρία ήταν πολύ καλύτερη για τους βουλιμικούς Τούρκους, για την ατλαντική Δύση, το Ισραήλ, καθώς και τους απανταχού πολεμοχαρείς ηθικοπλάστες. Έπρεπε όμως όλοι αυτοί να μακελέψουν μια ολόκληρη χώρα και να τη καταστρέψουν υλικά, για να κάνουν πίσω.

https://www.apopseis.com/ena-achreiasto-makeleio-sti-syria/

Πόσο σικέ ήταν τελικά η προδοσία των Κούρδων; Τι θα πράξει ο Τραμπ για Ελλάδα και Κύπρο…

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Hellas Lournal

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει τα …”πυρά” των φωτογράφων στο Λευκό Οίκο. Official White House Photo by Shealah Craighead

OCTOBER 27, 2019

Η ανθρωπότητα είναι συγκλονισμένη από το βρώμικο και σικέ παιγνίδι, που παίχθηκε στη Συρία, πρωτίστως εναντίον των Κούρδων του YPG, οι οποίοι πρόσφεραν θυσία στην Αμερική και τον Ντόναλντ Τραμπ 11 χιλιάδες γυναίκες και άνδρες για να νικηθούν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) και να πανηγυρίζει ο πρόεδρος των ΗΠΑ για τον θρίαμβο του!

Ο θρίαμβος, βεβαίως, ανήκει στους Κούρδους και τους Άραβες που πάλεψαν ηρωικά εναντίον των τζιχαντιστών, με την αεροπορική κάλυψη των Αμερικανών.

Ο συνασπισμός των Κούρδων και των Αράβων διέθεσε για τον πόλεμο αυτό 70 με 80 χιλιάδες πολεμιστές και οι Αμερικανοί μόλις χίλιους. Παρά τα παραπάνω αδιάψευστα γεγονότα και δεδομένα, ο Πρόεδρος Τραμπ πούλησε με τον χειρότερο τρόπο τους Κούρδους, άσχετα αν την περασμένη Πέμπτη έλεγε ότι είναι σύμμαχοί του και ότι μαζί τους θα σώσει τις πετρελαιοπηγές της Συρίας! Και το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί δεν τις σώζει μαζί με τον φίλο του τον Ταγίπ Ερντογάν; Προφανώς επειδή στην πραγματικότητα δεν του έχει εμπιστοσύνη.

Η προδοσία των Κούρδων προβληματίζει όλους στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Πολύ σωστά θέτουν το ερώτημα: Εάν ο κ. Τραμπ πρόδωσε αυτούς που τον βοήθησαν στρατιωτικά, τι θα πράξει αν η Τουρκία επιτεθεί στο Αιγαίο και στην Κύπρο; Ναι, θυμάμαι πολύ καλά τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. Αλλά αρκούν;

Για να μην παρεξηγηθώ από τους όψιμους φιλοαμερικάνους και με καταγγείλουν πάλι, αναφέρω ότι τις κατηγορίες για προδοσία του κ. Τραμπ στους Κούρδους εκτόξευσαν βουλευτές και γερουσιαστές, μέλη του αμερικανικού Κογκρέσου. Εγώ απλά μεταφέρω αυτές τις καταγγελίες.

Η πρόεδρος της Βουλής, Νάνσι Πελόσι υποστήριξε ότι το πραγματικό αφεντικό του κ. Τραμπ είναι ο πρόεδρος της Ρωσίας, ο γερουσιαστής Μενέντεζ είπε ότι ενεργεί με απευθείας εντολές του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Ταγίπ Ερντογάν και ο βουλευτής Ένγκελ σημείωσε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος έφερε ντροπή στην Αμερική με τις αποφάσεις του για τη Συρία και ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι υπεύθυνος για εγκλήματα πολέμου.

Και τα παραπάνω είναι λίγα μπροστά σε αυτά που καταμαρτυρούν στον κ. Τραμπ άλλοι Αμερικανοί νομοθέτες. Μην νομίζετε. Εκτοξεύονται βαρύτατες κατηγορίες. Διότι έχουμε και αυτούς που πιστεύουν ότι όλη τούτη η υπόθεση ήταν σικέ. Και εννοούν ότι όλα ήταν συμφωνημένα. Σικέ η εισβολή, σικέ η εκεχειρία, σικέ και η συμφωνία Τουρκίας και Ρωσίας. Αν όντως ισχύει η κατηγορία, τότε ζούμε σε ένα εντελώς, μα εντελώς, παράλογο κόσμο, με ηγέτες που πωλούν και αγοράζουν χωρίς να σκέφτονται τις ανθρώπινες ζωές. Θα μου πείτε «πού ζω» και ίσως θα έχετε και δίκιο. Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας αναγκάζει να υποτασσόμαστε.

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Με φόντο τα παραπάνω, λοιπόν, επιστρέφουμε στον ομφαλό της γης, που βεβαίως είναι η …Κύπρος, και η οποία βράζει μέσα στο ζουμί της. Η διαφθορά είναι μεγαλύτερο πρόβλημα και από το …Κυπριακό, αλλά σ’ αυτό το ζήτημα ο πολιτικός κόσμος είναι συνεννοημένος στην αλληλοκάλυψη.

Σκεφτόμουνα, λοιπόν: Όταν ο αρχηγός του δεύτερου πολιτικού κόμματος της Κύπρου, σπέρνει τον πανικό στον κυπριακό λαό, περιμένει κανείς σωτηρία; Όταν συνέχεια προπαγανδίζει υπέρ της Τουρκίας, περιμένει κανείς να μην είναι σμπαράλια το εθνικό εσωτερικό μέτωπο;

Ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού, επιμένει να προσφέρει όπλα στην κατοχική δύναμη. Παρουσιάζει τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι τορπιλίζει τις διαπραγματεύσεις, όταν γνωρίζει πως η Τουρκία έχει την απόλυτη ευθύνη. Και εσχάτως παίζει περίεργα και ύποπτα με το θέμα του φυσικού αερίου. Μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΙΓΜΑ, έθεσε το εξής δίλημμα στο λαό: αν μπορεί η Κύπρος να αποκλείσει την Τουρκία από την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου που υπάρχει στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Σίγουρα, στρατιωτικά δεν μπορεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Αλλά το νομικό της οπλοστάσιο είναι ισχυρό και ο κ. Κυπριανού το γνωρίζει. Είπε συγκεκριμένα: «Είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε όλοι μας με ειλικρίνεια. Νομίζω ότι οι τελευταίες εξελίξεις στη Συρία και στην Αποκλειστική Οικονομική μας Ζώνη θα έπρεπε να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα σ’ όλους μας. Ότι είναι αφέλεια να νομίζουμε ότι η Τουρκία είναι μια χώρα, την οποία κάποιος εύκολα μπορεί να αποκλείσει από τις οποιεσδήποτε συζητήσεις για συνεργασίες για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου».

Ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ συνεχίζει μία ηττοπαθή πολιτική, που δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Κυπρίων πολιτών. Τι προσπαθεί να μας πει; Μα αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας διαβάζοντας τα λόγια του: ότι πρέπει μόνοι μας να δώσουμε το «κατιτίς» στην Τουρκία, υπονοώντας ότι θα μας αφήσει ήσυχους. Γνωρίζει κάτι που δεν ξέρουμε ο κ. Κυπριανού; Ή πετά τις μαλαγανιές του χωρίς να σκέφτεται; Έχει καταλάβει, μιλώντας κρυφά και φανερά με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας και φίλο του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ότι αν τους δώσει η Κύπρος ένα μεγάλο ποσοστό των ενεργειακών πόρων θα ικανοποιηθούν και θα σιωπήσουν; Προφανώς όχι. Διότι η Τουρκία απαιτεί τα πάντα μισά-μισά και να ελέγχει το νησί και μετά τη λύση. Όλα τα υπόλοιπα είναι φαντασιώσεις του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ.

Σε έναν πραγματικό συμβιβασμό δίνουν και οι δύο πλευρές. Στον «συμβιβασμό» που προτείνει η Τουρκία η μειοψηφία του 18% πρέπει να πάρει περισσότερα από την πλειοψηφία του 80% και η κατοχική δύναμη να ασκεί έλεγχο και στα δύο συνιστώντα κράτη. Τέτοιο συμβιβασμό δεν μπορεί να τον ανεχθεί ούτε ο κ. Κυπριανού; Τι όχι; Είναι δυνατόν να τον δεχθεί; Μα έχουμε παραφρονήσει;

Μετά τα όσα διαδραματίστηκαν στη Συρία και αν οι Αμερικανοί νομοθέτες έχουν δίκιο να υποστηρίζουν ότι ο κ. Τραμπ έχει αφεντικό τον Πούτιν και ότι ελέγχεται από τους προέδρους της Ρωσίας και της Τουρκίας, μπορούμε να ελπίζουμε; Αυτό είναι το ερώτημα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία η Ελλάδα και η Κύπρος είναι μέλη, είναι μονίμως εξαφανισμένη και περιορίζεται σε κάποιες αστείες δηλώσεις και «προειδοποιήσεις». Επίσης, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι η Ε.Ε. εκμεταλλευόμενη τους διεφθαρμένους πολιτικούς στην Ελλάδα και την Κύπρο, τιμώρησε τον ελληνικό και τον κυπριακό λαό. Αυτή ήταν η αλληλεγγύη των Ευρωπαίων εταίρων. Και τώρα που η Τουρκία απειλεί στο Αιγαίο και την κυπριακή ΑΟΖ, στην Ε.Ε. κάνουν τους …Κινέζους.

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Η κριτική που ασκείται σε όλο τον κόσμο προς την Αμερική είναι λάθος. Η κριτική πρέπει να κατευθύνεται ΜΟΝΟ στον κ. Τραμπ. Τι φταίνε οι διπλωμάτες και οι νομοθέτες και ο αμερικανικός λαός, που στην συντριπτική του πλειοψηφία είναι εναντίον του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου;

Η τραγωδία στη Συρία και η προδοσία των Κούρδων ήταν προσωπική απόφαση του κ. Τραμπ. Όλοι οι υπόλοιποι διαφωνούσαν και διαφωνούν. Και σημειώνω ότι η μεγαλύτερη αντίδραση προήλθε από τους συμμάχους του Αμερικανού προέδρου, τους Ρεπουμπλικάνους. Οπότε, μην στρέφετε την οργή σας στους Αμερικανούς πρέσβεις και διπλωμάτες. Δεν συμφωνούν με τον πρόεδρό τους. Απλά δεν μπορούν να το εκφράσουν…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Ομολογώ ότι δεν περίμενα την προδοσία των Κούρδων από τον κ. Τραμπ. Άλλα έλεγαν καθημερινά στο Πεντάγωνο και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Πήγα πίσω και διάβασα ξανά τις ανακοινώσεις και τις δηλώσεις. Προφανώς οι γραφειοκράτες έλεγαν την αλήθεια. Απλά ο πρόεδρος της Αμερικής τους ισοπέδωσε και τους εξευτέλισε. Είναι επικίνδυνος πρώτα απ’ όλα για την ίδια την Αμερική.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Δεν θα επανέλθω για τέταρτη φορά στο ερώτημα μου προς τον ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζιλγιουρέκ. Από τη στιγμή που δεν απάντησε στην ερώτηση που υποβάλαμε τρεις φορές, δικαιούμαστε να θεωρήσουμε ότι έχει ταξιδεύσει μέσω των κατεχομένων στις Βρυξέλλες για να ασκήσει τα καθήκοντα του ευρωβουλευτή. Κρίμα…

Πηγή: Πόσο σικέ ήταν τελικά η προδοσία των Κούρδων; Τι θα πράξει ο Τραμπ για Ελλάδα και Κύπρο… https://hellasjournal.com/2019/10/poso-sike-itan-telika-i-prodosia-ton-koyrdon-ti-tha-praxei-o-tramp-gia-ellada-kai-kypro/

Clarity Amidst Chaos: The Implications of Trump’s Syria Policy

0

By October 27, 2019

BESA Center Perspectives Paper No. 1,324, October 27, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: The American withdrawal from Syria has produced chaotic results – but as with many aspects of President Trump’s presidency, it offers an opportunity to view realities with a new clarity. The nature of Turkey under Erdoğan, European weakness, and the unwillingness of America to support indecisive military missions have been revealed. These realities demand new approaches to European defense and to Middle Eastern engagement and disengagement.

One of the many startling attributes of the Trump presidency is the tendency his statements and policy decisions have to produce inadvertent moments of clarity. By cutting through practical and rhetorical niceties, Trump forces the US and the world to confront inconsistent and malfunctioning policies, often creating new ones in the process. The invariable outrage forces situations to be looked at directly, as does the reactive antipathy from Trump’s many adversaries. Syria is no exception.

It is a strange, almost Leninist dynamic of “heightening the contradictions.” Trump’s advocacy of a secure US border created a reaction that clarified the positions of the left wing of the Democratic Party (and most of its presidential candidates) as favoring open borders and fundamentally opposing the core ideas of sovereignty and citizenship. The trade confrontation with China produced a cascade that rudely exposed the degree to which corporations have sold their souls to the Communist Party – most recently the craven kowtowing of the National Basketball Association and its players over Hong Kong. The endless investigations of Trump’s alleged corruption, such as Russiagate and now Ukrainegate, have primarily exposed the corruption of the Clinton and Biden families and other rent-seeking Democratic grandees, and demonstrated the degree to which the media-entertainment-technology sector is a unified entity dedicated to the “resistance.”

The chaos unleashed by Trump’s sudden shift in American policy toward Syria now joins these examples. Neither the wisdom nor the morality of the US withdrawal are the issue, though they will be debated for years to come. But the reactions to the American withdrawal are clarifying in the present moment, and should help guide policy in the future.

Four points may be cited.

For the first time, even after the dubious “coup” that decimated Turkish civil society, the Turkish leadership under Erdoğan and the AKP is being broadly acknowledged as a brutal ethnic religious imperialist regime with revanchist aspirations. NATO membership and electoral results notwithstanding, Erdoğan’s is a neo-Ottoman regime that uses everything from air strikes to “little green men”-style paramilitaries to execute its goals of territorial reconquest and crushing of Kurdish national movements.

Indulged and courted by both Obama and Trump, the Erdoğan regime has already befuddled if not unraveled NATO, aligned with the Iranians and Russians, threatened Greece, and used the migrant weapon against Europe in pursuit of both long-term ideological goals and short-term financial blackmail. Islamist in concept and deed, Erdoğan’s Turkey almost certainly cannot be enticed or pressured to rejoin the Western fold. Blithe talk about “kicking Turkey out of NATO” remains beside the point. The primary issue is to isolate Erdoğan internationally and within Turkey, and prepare long-term plans against the possibility of an expansionist neo-Ottoman Turkey over the next decades. New US sanctions – long prepared in anticipation of a moment that has now arrived – should be supplemented by support for Turkey’s opposition sectors.

Second, as if more proof were needed, European states and the EU as a whole have been shown to be both unwilling and unable to engage with issues that affect them directly. They cannot project meaningful force to protect populations, territory, or anything else, adopt punitive policies of any severity, or even defend themselves against ISIS, except as a domestic security issue. Halting European military exports to Turkey, which is largely self-sufficient militarily, is a small gesture.

Europe’s failure of will over Turkey must be coupled with German eagerness to continue trade with Iran and energy dependence on Russia, general European unwillingness to sanction Iran’s nuclear abuses, and inability to comprehensively address the migration crisis – except to punish Eastern European states that do have controls. The fabric of the postwar European alliance was challenged long before Turkey’s invasion of north Syria. The US is expected to provide leadership and military forces and to respond unquestioningly to European moralizing. A comprehensive rethinking of US defense policy with respect to Europe is therefore long overdue, NATO included.

Third, one of the most clarifying reactions to the Turkish invasion was that much of the US electorate applauded the US withdrawal and resents elite hypocrisy, Turkish brutality, and European weakness. It is an inescapable fact that the experts and media mouthpieces who created the incoherent US Syrian deployment under Obama – and then decried it under Trump – are now defending it.

The lesson is that without clearly stated policies based on US interests rather than emotional appeals to “protection” or vagueness about “capacity-building,” and an explicit, calibrated approach that includes an exit strategy, the US electorate will no longer support open-ended protective, much less nation-building, missions. After three Middle Eastern wars and two failed efforts to reconstruct Muslim states, enough is enough. Experts have failed to assess, design, and execute plans that benefit American security, and regional actors have failed to take advantage of US-provided opportunities to create decent states. Moralizing about American exceptionalism, responsibility, and credibility – derided only yesterday as imperialism and a century ago as mission civilisatrice – rings hollow.

US citizens may see the region with greater clarity than the experts. What are some of its features? “Tribes with flags” cannot build nation-states without brutality toward their own populations, minorities, and neighbors. Syrians will now writhe under an old-fashioned and familiar yoke of violent competition among Russia, Iran, Turkey, and Syria, while the Chinese will continue to gain financial control over states, industries, and regions. This is a new Great Game in which the US must participate –selectively.

What then are some elements of a new American approach to the Middle East? The most compelling Western interests are preventing the acquisition of weapons of mass destruction, preventing mass migration that will further undermine the cohesion of Western states including the US, protecting energy sources that underpin the global economy, and possibly the protection of the remaining Christian minorities. These are new and old concerns.

New borders are necessary for a de-globalized world. In this scenario, Israel, Greece, and India are frontline states that need to emphasize their own defense. Their defense should also be a Western priority, along with that of the European continent itself. It is unclear how to do this in an era of European moral and policy collapse. Only patient articulation of US interests, and their extrapolation onto like-minded societies that are willing to act in their own defense, will convince the US electorate to contribute. Waving the bloody shirt will not.

But rebuilding a Western defense alliance first means coming to grips with intractable problems: European demographic transformation and rejection of nationalism, Chinese imperialism, African overpopulation, and the seemingly irredeemable nature of many Muslim societies. As in the case of China, the theory has long been that Western engagement with the Middle East along with rising standards of living would drive secularization and liberalization. That has not uniformly proven the case. Perhaps disengagement is part of the answer. Meanwhile, American allies would be well served by rethinking the nature and tone of their relationships with a hegemon that is fed up, but that respects self-reliance.

View PDF

Alex Joffe is a Shillman-Ingerman Fellow at the Middle East Forum and a senior non-resident fellow at the BESA Center.

Dr. Alex Joffe
Dr. Alex Joffe

Alex Joffe (Ph.D. University of Arizona). Specializes in ancient and modern Middle Eastern studies, American foreign policy, and American cultural politics.

Ο αστός ήρωας με τις δαμασκηνιές

1

Κώστας Γιαννακίδης 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019 protagon.gr

Ο Αλέξανδρος Καΐρης ήταν ένας νέος αστικής καταγωγής που δούλευε για τους ναζί σε επιτελική θέση. Εβγαινε στον δρόμο και εισέπραττε το μίσος, τη χλεύη και τις ύβρεις των συμπατριωτών του. Ηταν πράκτορας των Συμμάχων και εκτελέστηκε από τους ναζί. Και όμως, αυτός ο ήρωας παραμένει άγνωστος. 22:01

– Πόσοι από εσάς γνωρίζετε τον Αλέξανδρο Καΐρη; Λίγοι. Ίσως και κανένας. Το όνομά του θα έπρεπε να βρίσκεται σε έναν δρόμο στο κέντρο της Αθήνας. Δεν είναι ούτε στη Wikipedia. Είναι στη μνήμη λίγων και θα ξεθωριάσει και αυτή, θα τη σκεπάσει η σκόνη του χρόνου.

Ο Αλέξανδρος Καΐρης ήταν ένας καλοβαλμένος νέος, αστικής καταγωγής, με νομικές σπουδές και γνώση της γερμανικής γλώσσας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής δούλευε για τους ναζί σε επιτελική θέση στην Κεντρική Διοίκηση Νοτίου Ελλάδος. Έβγαινε στον δρόμο και εισέπραττε το μίσος, τη χλεύη και τις ύβρεις των συμπατριωτών του.

Ο Αλέξανδρος Καϊρης

Μόνο που ο Καΐρης, με το που πήρε τη δουλειά, προσέγγισε τους Συμμάχους και έγινε ένας πολύτιμος μυστικός πράκτορας, ίσως ο καλύτερος που είχαν στην Αθήνα. Φωτογράφιζε, αντέγραφε ή απομνημόνευε έγγραφα και διοχέτευε τις πληροφορίες μέσω της μυστικής οργάνωσης «5-165» του Ρήγα Ρηγόπουλου.

Όταν οι ναζί ανακάλυψαν τον ασύρματο της οργάνωσης, μαζί με στοιχεία που ενέπλεκαν τον Καΐρη, η οργάνωση του πρότεινε να τον φυγαδεύσει στη Μέση Ανατολή. Εκείνος είπε ότι θα πάρει το ρίσκο και θα μείνει -υπέθεσε ότι η εμφάνισή του στο γραφείο θα διέλυε τις υποψίες των ναζί. Συνελήφθη και βασανίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Δεν του πήραν λέξη. Εκτελέστηκε στις 2 Νοεμβρίου 1943. Ήταν 30 ετών.

Για ποιο λόγο ο Καΐρης δεν τιμήθηκε όπως του άξιζε από την Πολιτεία ή, έστω, από τη μνήμη των ανθρώπων; Η περίπτωσή του, άλλωστε, δεν ανήκει σε αυτές που θεωρούνται «αμφιλεγόμενες».

Υποθέτω το προφίλ του δεν ταιριάζει στο παραδοσιακό καλούπι από το οποίο βγαίνουν οι ήρωες. Φαίνεται και από το τελευταίο γράμμα που έγραψε λίγο πριν τον πάρουν για εκτέλεση. «Μεταξύ των αντικειμένων που αφήνω εδώ είναι ένα κουτί με σπόρους από δαμάσκηνα Καλιφόρνιας. Τους φύλαξα να φυτέψετε δαμασκηνιές στην Εκάλη. Να τις λέτε οι δαμασκηνιές του Αλέξανδρου».

Ω, ναι. Ένας άνθρωπος που ζητεί να φυτέψουν στη μνήμη του δαμασκηνιές στην Εκάλη δεν μπαίνει εύκολα στο Πάνθεον των ηρώων της Αντίστασης.

«Τα λύτρα» του Πάνου Αμυρά

Ομολογώ ότι και εγώ δεν είχα την παραμικρή ιδέα για τον Καϊρη, μέχρι που διάβασα «Τα Λύτρα» το τελευταίο μυθιστόρημα του δημοσιογράφου Πάνου Αμυρά, διευθυντή του «Ελεύθερου Τύπου». Ο Αμυράς, όπως μας έδειξε και με το προηγούμενο βιβλίο του, τον «Λιμό», έχει βρει έναν τρόπο να ταξιδεύει στην Αθήνα της Κατοχής και να μας μεταφέρει εικόνες λες και τις είδε ο ίδιος.

Πρωταγωνιστής και σε αυτό το βιβλίο είναι ο υπαστυνόμος Νίκος Αγραφιώτης, ο οποίος καλείται να εξιχνιάσει μία υπόθεση απαγωγής, αλλά και να κάνει μυστική δουλειά στους διαδρόμους της Ειδικής Ασφάλειας. Και κάπως έτσι, ο Αμυράς μας δείχνει και την άλλη εικόνα της κατοχικής Αθήνας, με μαυραγορίτες, συνεργάτες των ναζί, πολυτελή καζίνο, πόρνες και χρυσές λίρες. Και μία χώρα έτοιμη να πέσει στα νύχια του διχασμού. Η γραφή είναι δημοσιογραφική με την επένδυση, όμως, του σασπένς και η περιγραφή τόσο καλή που αισθάνεσαι τον καπνό από το πούρο του μαυραγορίτη, την ώρα που ποντάρει στο καζίνο, έχοντας το άλλο χέρι στη μέση της κοπελιάς που στέκεται δίπλα του.

Πηγή: Protagon.gr

Τα κέρδη και το ρίσκο του Ερντογάν στη Συρία

0
  • David Gardner euro2day.gr/Financial Times

H «στρατηγικά ευφυέστατη» πανωλεθρία του Nτ. Τραμπ και τα νέα δεδομένα στον πόλεμο της Συρίας. Γιατί ο Ερντογάν εμφανίζεται -προς ώρας- να έχει κερδίσει όσα θέλει. Οι ρωσικές περιπολίες σε σύνορα του ΝΑΤΟ και η επικίνδυνη εξάρτηση της Αγκυρας από τη Μόσχα.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρόεδρος της Τουρκίας συναντήθηκε με τον Βλάντιμιρ Πούτιν, Ρώσο ομόλογό του στο Σότσι, το θέρετρο της Μαύρης Θάλασσας την Τρίτη. Το θέμα αυτής της έκτασης συνόδου ήταν η Συρία ή πως κάθε πλευρά θα μπορέσει να επωφεληθεί από την αναταραχή που προκάλεσε η απόφαση του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τους αμερικανούς στρατιώτες από τα βορειοανατολικά της χώρας, επιτρέποντας την τουρκική εισβολή προ δυο εβδομάδων.

Μια αμερικανική αντιπροσωπεία στην Αγκυρα, της οποίας ηγήθηκε ο αντιπρόεδρος Μ. Πενς ακολούθως ενέκρινε μια τουρκική «ζώνη ασφαλείας» στη Βόρεια Συρία, ένα «μαξιλάρι» που επί μακρόν ήθελε ο κος Ερντογάν νοτιότερα των τουρκικών συνόρων. Ως αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτον υποσχέθηκε να πείσει τους Κούρδους της Συρίας, τους συμμάχους της που ο κος Τραμπ μόλις είχε εγκαταλείψει, να αποσύρουν τους μαχητές τους. Οι Κούρδοι ήταν η δύναμη κρούσης στην επιτυχημένη εκστρατεία κατά του χαλιφάτου του ISIS, αλλά θεωρούνται από την Αγκυρα απειλή, εξαιτίας των δεσμών τους με τους αποσχιστές του κουρδικού PKK στην Τουρκία.

Όπως σημειώθηκε από όλους πλην του κου Τραμπ (που αποκάλεσε τη χειροτεχνία του «στρατηγικά ευφυέστατη»), οι ΗΠΑ δεν ήταν σε θέση να κάνουν πολύ περισσότερα από το να παρατηρούν. Ηταν η Μόσχα που στην πραγματικότητα διαπραγματεύτηκε την αποχώρηση των Κούρδων παραστρατιωτικών της Συρίας, των Δυνάμεων Προστασίας του Λαού (YPG).

Η συμβατική σοφία για τα τελευταία ζικ ζακ στον πόλεμο που κρατά πάνω από οκτώ χρόνια στη Συρία, λέει ότι ο κος Ερντογάν πήρε ότι ήθελε, ενώ ο κος Τραμπ παραδόθηκε σε κάθε επίπεδο. Το δεύτερο είναι αλήθεια, αλλά μόνο τώρα θα είναι σταδιακά εφικτό να δούμε την πραγματική αξία των κερδών της Τουρκίας. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ο κος Ερντογάν υποχρεώθηκε ακόμα περισσότερο στον κο Πούτιν.

Η συνάντηση στο Σόσι έλαβε χώρα λίγες ώρες πριν λήξει η πενταήμερη εκεχειρία στην τουρκική επίθεση κατά του YPG. Παρότι η Αγκυρα επέμεινε ότι θα συνέχιζε την επίθεση, εκτός εάν οι Κούρδοι εκκένωναν την καθορισμένη ζώνη, αυτό ήταν μια απόφαση για τους Ρώσους, όχι για τους Αμερικανούς (και πολύ λιγότερο για τους Γάλλους και τους Βρετανούς συμμάχους στη Συρία με τους οποίους ο κος Τραμπ δεν διαβουλεύτηκε).

Στους αμερικανούς στρατιώτες που αποχώρησαν από την ανατολική Συρία πέταξαν σάπια φρούτα και πέτρες. Για να μεγαλώσει τη δυσφορία τους, το Ιράκ, όπου υπάρχουν πάνω από 5.000 αμερικανοί στρατιώτες που βοηθούν στη μάχη κατά του ISIS, είπε στην Ουάσιγκτον ότι αυτή η νέα ομάδα δεν είναι ευπρόσδεκτη και δεν έχει άδεια να παραμείνει.

Δεν φαίνεται να υπάρχει τέλος στα εσφαλμένα βήματα των ΗΠΑ και της Δύσης μετά την εισβολή του 2003 στο Ιράκ που ανέτρεψε μια επισφαλή τοπική ισορροπία που όμως κρατούσε αιώνες. Η Ρωσία, η οποία μαζί με το Ιράν έσωσε την δικτατορία του Μπασάρ Αλ Ασαντ στη Συρία από το να υποκύψει στην εξέγερση των Σουνιτών που αποτελούν την πλειοψηφία, είναι ο νικητής. Η Τουρκία, ο βασικός υποστηρικτής της εξέγερσης κατά του Ασαντ εκτός Συρίας, είναι στην καλύτερη περίπτωση στη μέση.

Ηταν η Μόσχα που βρήκε ένα είδος λύσης για τους Κούρδους της Συρίας που προδόθηκαν από τις ΗΠΑ. Διαμεσολάβησε για μια συμφωνία μεταξύ του καθεστώτος Ασαντ και του YPG που ελέγχει το 1/4 της Συρίας. Η Ρωσία βοήθησε τις δυνάμεις του κο Ασαντ να προελάσουν σε βορειοδυτικές περιοχές που συνορεύουν με δυο θύλακες που ήδη ελέγχει η Τουρκία, ως αποτέλεσμα των εισβολών του 2016 και του 2018 για τις οποίες έδωσε πράσινο φως η Μόσχα.

Αυτές περιλαμβάνουν την Μανμπίζ, όπου ρωσικό βίντεο για την βιαστική εγκατάλειψη αμερικανικής βάσης έγινε viral και το Κομπανί, μια πόλη στα σύνορα, στην οποία η επική αντίσταση του YPG έναντι του ISIS, με κάλυψη της αμερικανικής αεροπορίας, το 2014-15 έδωσε στους Κούρδους της Συρίας μια εφήμερη στιγμή στον δυτικό ήλιο.

Ετσι ναι, η απόσυρση του κου Τραμπ από την βορειοανατολική Συρία έδωσε, προς το παρόν, στον κο Ερντογάν αυτό που ήθελε: την επέκταση της Τουρκικής μεθορίου νοτιότερα εντός μιας συριακής ζώνης ασφαλείας. Αυτό, όμως, τον άφησε περισσότερο ευάλωτο στον κο Πούτιν που εργάζεται σκληρά να διαχωρίσει την χώρα μέλος του ΝΑΤΟ από τους δυτικούς της συμμάχους. Αυτό φαίνεται να δουλεύει.

Ο κος Ερντογάν έχει μια σπάνια ικανότητα να ενώνει το αμερικανικό Κογκρέσο σε μια διακομματική εχθρότητα εναντίον του κάθε φορά που επικοινωνεί τηλεφωνικά με τον κο Τραμπ. Αν η Αγκυρα συνεχίσει την επίθεση κατά των Κούρδων της Συρίας, το Κογκρέσο θα σφίξει την στρόφιγγα των κυρώσεων κατά της Τουρκίας και ο πολιορκούμενος Λευκός Οίκος πιθανότατα θα πειθαρχήσει. Η ευάλωτη θέση της Τουρκίας απέναντι στη Ρωσία είναι αποτέλεσμα της κουρελιασμένης πολιτικής στη Συρία, που με τη σειρά της είναι στο επίκεντρο της κριτικής της απέναντι στις ΗΠΑ. Είναι ένα τοξικό κοκτέιλ.

Τώρα, καθώς ο υποστηριζόμενος από τη Ρωσία Ασαντ επιστρέφει στην βόρεια Συρία, μετά από ένα διάλειμμα άνω των επτά ετών, η απουσία των ΗΠΑ δεν είναι ακριβώς πλεονέκτημα για την Τουρκία. Είναι, αντίθετα, ένα ξεκάθαρο πλεονέκτημα για τον κο Πούτιν η στρατιωτική αστυνομία του οποίου περιπολεί σε σύνορα του ΝΑΤΟ.

Ο κος Ασαντ σε μια επίσκεψη στο μέτωπο της Ιντλιμπ, το τελευταίο οχυρό των ανταρτών στην βορειοδυτική Συρία, αποκάλεσε τον κο Ερντογάν «κλέφτη». Ο Τούρκος πρόεδρος από την πλευρά του, χαρακτηρίζει εδώ και καιρό τον Ασαντ «χασάπη». Ο κος Πούτιν έχει δουλειά εδώ αν θέλει οι δυο ηγέτες -οι στρατοί των οποίων κινούνται ο ένας προς τον άλλο- να συμφιλιωθούν με κάποιο τρόπο.

Θα ξέρει, ωστόσο, ότι με την μερική εξαίρεση των ιρανών, κάθε ηγέτης στη Μέση Ανατολή μπορεί να ελιχθεί γρήγορα. Και μετά την «στρατηγικά ευφυέστατη» πανωλεθρία του Τραμπ, μοιάζει πεπεισμένος ότι οι Αραβες ηγέτες για μια ακόμα φορά θα λάβουν σοβαρά υπόψη τη Ρωσία.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation.
https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1703963/ta-kerdh-kai-to-risko-toy-erntogan-sth-syria.html

Δύσκολη η προσέγγιση ΗΠΑ – Κίνας

0
PETE SWEENEY / REUTERS BREAKINGVIEWS    

Ο κλάδος ελαίας, τον οποίο προσφάτως έτεινε προς την Κίνα ο Μάικ Πενς, μάλλον φαίνεται να έχει αγκάθια. Ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών καταφέρθηκε κατά του Πεκίνου, διότι ακολουθεί, όπως ισχυρίζεται, πολιτική προστατευτισμού και καταστολής, ενώ επιδεικνύει και επιθετικότητα. Επιπροσθέτως, απέρριψε τον ισχυρισμό ότι η Ουάσιγκτον επιδιώκει να αποσυνδέσει τις δύο οικονομίες. Είναι η Κίνα, η oποία διαχωρίζει εαυτόν από τους παγκόσμιους κανόνες, προσθέτει ο Μάικ Πενς, επισημαίνοντας πως «η Αμερική τείνει χείρα συνεργασίας». Πάντως, οι λέξεις μάλλον λίγα πράγματα θα καταφέρουν. Δεδομένου ότι ακόμα δεν έχει υπογραφεί η άνευρη και πολλαπλών σταδίων συμφωνία του Ντόναλντ Τραμπ με την Κίνα, είναι άκαιρο ο Λευκός Οίκος να θρηνολογεί. Σε μία ανάλογου ύφους ομιλία του Μάικ Πενς πριν από ένα χρόνο, αιφνιδίασε τους Κινέζους διπλωμάτες με τις επιθετικές του δηλώσεις.

Στην τωρινή του ομιλία κατηγόρησε τη Nike και το ΝΒΑ ότι είναι δειλοί διαφθορείς, τάχθηκε υπέρ των διαδηλωτών στο Χονγκ Κονγκ και βρήκε τα ευαίσθητα σημεία του Πεκίνου, όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, προτείνοντας το μοντέλο δημοκρατικής διακυβέρνησης της Ταϊβάν να εξαχθεί και στην ενδοχώρα. Σκύλος που γαβγίζει, δεν δαγκώνει, όμως. Στην πραγματικότητα ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται πως θα εξασφαλίσει ελάχιστα όσον αφορά κάποιους συμβιβασμούς. Αντ’ αυτών, θα κραδαίνει τις παραγγελίες της σόγιας και τις ελάσσονες υποχωρήσεις στην κεφαλαιαγορά, κομπάζοντας σε όσους στο Κογκρέσο δείχνουν σκεπτικισμό απέναντι στην Κίνα πως πρόκειται για μεγάλη νίκη. Ορισμένοι εξ αυτών εποφθαλμιούν τη θέση του στο Οβάλ Γραφείο. Το υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας αντέδρασε με οργή, αλλά ο πρόεδρος της χώρας Σι Τζινπίνγκ μπορεί να αγνοήσει τη σκληρή γλώσσα του Μάικ Πενς, εάν πρόκειται να συναφθεί μία αποδυναμωμένη εμπορική συμφωνία. Πάντως, ακόμα και αν του απευθύνονταν σε έναν φιλικότερο τόνο, και πάλι έχει λόγους να δείξει δυσπιστία. Οι Αμερικανοί πολιτικοί τείνουν να εμφανίζονται συγκρατημένοι όταν πρόκειται για θέματα υψηλής τεχνολογίας, βίζας και χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών.

Εν μέρει αυτό συμβαίνει, για έναν λόγο που με ευστοχία εντόπισε ο Μάικ Πενς. Ο Σι Τζινπίνγκ στην πραγματικότητα έχει προσπαθήσει να απομονώσει τους ανθρώπους του από το να έρθουν σε επαφή με τις αμερικανικές ιδέες και τη γενικότερη κουλτούρα. Εχει, μάλιστα, κατορθώσει επιτυχημένα να επεκτείνει το καθεστώς λογοκρισίας στις αίθουσες συνεδριάσεων του Δ.Σ. των αμερικανικών εταιρειών και στις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις. Δεν έχει υπάρξει αλλαγή στον ρόλο του κράτους στην οικονομία – και αυτό είναι ένα ακανθώδες ζήτημα στις σινοαμερικανικές διαπραγματεύσεις. Στην πραγματικότητα, το μερίδιο των ιδιωτικών κεφαλαίων στις επενδύσεις πάγιων περιουσιακών στοιχείων στην Κίνα βαίνει μειούμενο, όχι αυξανόμενο.

“Καθημερινή”

Turkey-Backed Jihadists in Syria Kidnap, Murder, and Desecrate

0