Αρχική Blog Σελίδα 2591

ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ: Ερχονται τα ζόμπι-οι ηλίθιοι με ατροφικό νου!

1
 

Στις δυτικές χώρες τα παιδιά από 2 έως 7 ετών ασχολούνται με τις ηλεκτρονικές συσκευές καθημερινά 3 ώρες, από 8 έως 12 ετών 4 ώρες και 45 λεπτά και από 13 έως 18 ετών 6 ώρες και 45 λεπτά.

 της Mia Vossen

Στο τελευταίο του βιβλίο, H κατασκευή του ψηφιακού ηλίθιου, ο Mισέλ Ντεμουρζέ* ουρλιάζει σχεδόν από την αγωνία του, την οργή του μπροστά στη δύναμη των απατεώνων που ενδιαφέρονται μόνο για το πορτοφόλι τους, εντελώς αδιάφοροι για την πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικότητα πρέπει να μας τρομάξει, να μας παρακινήσει πρώτα να διαβάσουμε αυτό το άριστα τεκμηριωμένο βιβλίο, και στη συνέχεια να αντιδράσουμε, για να σώσουμε τα παιδιά μας.

Αρχικά, ο συγγραφέας μας δείχνει πόσο επικίνδυνη είναι η διαφήμιση στις ΗΣ, πόσο αυτοί που θέλουν να μας πουλήσουν τα προϊόντα τους στερούνται συνείδησης, αίσθησης ευθύνης, ανθρωπιάς … αξιοπρέπειας! Εμφανίζουν μια θετική, θανατηφόρα εικόνα για το αλκοόλ και το τσιγάρο, τα πρόχειρα φαγητά, τα γλυκά… Αυτά είναι γνωστά παραδείγματα, τόσο πιο επικίνδυνα όσο νωρίτερα αρχίζει η διαφήμιση, όταν απευθύνεται σε έναν υπό διαμόρφωση εγκέφαλο.

Και εδώ είναι που Ντεμουρζέ πείθει χάρη στις γνώσεις του στη νευροεπιστήμη: ο εγκέφαλος χρειάζεται ανθρώπινες επαφές, εκπαίδευση, για να αναπτυχθεί· χάνει τα βασικά του χαρακτηριστικά από τις ΗΣ, και καταστρέφεται “καλύτερα” όσο νωρίτερα αρχίσει η καταστροφή. Αδύνατο να συνοψίσω αυτό το βιβλίο, στο οποίο ο συγγραφέας συγκεντρώνει στοιχεία κακοπιστίας, δίνει επίσης πολλά παραδείγματα πειραμάτων, αναμφισβήτητες μελέτες. Ως καθηγήτρια εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από την απόδειξη του κινδύνου των ΗΣ στο σχολείο: όχι μόνο το παιδί καταλαβαίνει και κρατά λιγότερο καλά αυτό που βλέπει στην οθόνη σε σχέση με αυτό που του μεταδίδει ένα ζωντανό πλάσμα με σάρκα και οστά, αλλά αυτό το ίδιο παιδί μαθαίνει γρήγορα να εξαπατά, κάνει το σχολικό παιχνίδι “πολλαπλών εργασιών” που μειώνει σε μεγάλο βαθμό την προσοχή και επομένως την κατανόηση όπως και την απομνημόνευση. Η απόλυτη φρίκη: ο υπό διαμόρφωση εγκέφαλος καταστρέφεται μόνιμα από αυτή τη μεταχείριση! Και δεν θα εκπλαγούμε να μάθουμε ότι οι οικογένειες με ένα καλό επίπεδο εκπαίδευσης – το παράδειγμα του Στηβ Τζομπς** είναι γνωστό – αρνούνται την πρόσβαση στο ψηφιακό εργαλείο στα μικρά παιδιά τους, μέχρι να τα στείλουν σε ιδιωτικά σχολεία …

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Μισέλ Ντεμουρζέ: Η κατασκευή του ψηφιακού ηλίθιου

Αυτό δεν εμποδίζει τους εμπόρους δίσκων, ηλεκτρονικών υπολογιστών, προγραμμάτων και ηλεκτρονικών περιοδικών … να πιστεύουν το αντίθετο: χάρη σε ψευδείς, ελλιπείς μελέτες, καταφέρνουν να πείσουν τους υπεύθυνους ότι το «ψηφιακό» σχολείο θα είναι ένα σχολείο αποτελεσματικό, ίσων ευκαιριών και, πάνω απ ‘όλα, θα κοστίσει μακροπρόθεσμα πολύ λιγότερο από τους εκπαιδευτικούς και το έντυπο υλικό.

Ναι, το “ψηφιακό” σχολείο θα κοστίσει λιγότερο, θα φέρει περιουσίες στους απατεώνες του ψηφιακού κόσμου … θα μετατρέψει τους νέους μας σε τέλεια ζόμπι, ζόμπι απλά «καλά»  να εθίζονται σε βιντεοπαιχνίδια, γλυκά, αλκοόλ, ανθυγιεινά τρόφιμα. γενικά -, ζόμπι “καλά” χωρίς καθόλου κριτική σκέψη και  αξιοπρέπεια.

«Αφαίρεση εγκεφάλου»

 Ο Ντεμουργέ το λέει ξεκάθαρα: Με απόλυτη βεβαιότητα, ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν πραγματοποιήθηκε ένα τόσο μεγάλης κλίμακας πείραμα αφαίρεσης εγκεφάλου (décérébration). Και σε εκείνους που απαντούν ότι  «έχει μείνει πίσω» και ότι η ανθρώπινη φύση αλλάζει, εξελίσσεται, ανταπαντά με μια βιολογική αλήθεια: «Οι μεγάλες περίοδοι πλαστικότητας του εγκεφάλου που χαρακτηρίζουν την παιδική ηλικία και την εφηβεία δεν είναι αιώνιες. Μόλις ολοκληρωθούν, δεν ξαναρχίζουν πλέον. Ο,τι χάθηκε, χάθηκε για πάντα. Το τόσο συχνά προωθούμενο επιχείρημα της νεωτερικότητας αποκτά λοιπόν ολόκληρη τη γελοία διάστασή του. “Πρέπει να ζούμε την εποχή μας”, μας λένε. Είναι αναμφισβήτητο … Και πρέπει να προειδοποιήσουμε τον εγκέφαλό μας ότι οι καιροί έχουν αλλάξει· γιατί αυτός δεν έχει μετακινηθεί ούτε ένα γιότα για αιώνες. Και, δυστυχώς, πριν να προσαρμοστεί τέλεια στο νέο ψηφιακό περιβάλλον του (αν το πετύχει κάποτε), θα του χρειαστούν μερικές δεκάδες χιλιετίες! ”

Ο Mισέλ Ντεμουρζέ τελειώνει με κάτι ευχάριστο για τους πραγματικούς εκπαιδευτικούς: “Μέχρι σήμερα, ένας παράγοντας έχει δείξει μια πραγματικά θετική και βαθιά επίδραση στο μέλλον των μαθητών: ο ειδικευμένος και καλά καταρτισμένος εκπαιδευτικός. Είναι το μόνο κοινό στοιχείο σε όλα τα πιο επιτυχημένα σχολικά συστήματα του πλανήτη. ”

*Ο Μισέλ Ντεμουρζέ είναι Γάλλος ερευνητής, ειδικός στις νευροεπιστήμες.

**Ο Νικ Μπίλτον, δημοσιογράφος των New York Times, ρώτησε τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Apple, Στιβ Τζομπς, αν τα παιδιά του ασχολούνται με τα iPad. H απάντηση τον ξάφνιασε: «Δεν τα χρησιμοποιούν. Στο σπίτι περιορίζουμε πολύ τον χρόνο που τους επιτρέπουμε να παίζουν με τα iPad.»

https://www.bvoltaire.fr/livre-la-fabrique-du-cretin-digital-de-michel-desmurget/

 

Σοβαρό υγειονομικό πρόβλημα

 Συνέντευξη του Μισέλ Ντεμουρζέ στην Paula Pinto Gomes

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ντεμουρζέ η ετήσια «απασχόληση» ηλεκτρονικών συσκευών ανέρχεται σε περίπου 1.000 ώρες για μαθητές νηπιαγωγείων (περισσότερο από μια σχολική χρονιά), 1.700 ώρες για μαθητές γυμνασίου (2 σχολικά έτη) και 2.400 ώρες για μαθητές λυκείου (2,5 σχολικά έτη).

La Croix: Η επιστημονική βιβλιογραφία είναι “αδιαμφισβήτητη” για τις επιδράσεις των ηλεκτρονικών συσκευών (ΗΣ) στο σπίτι. Γράφετε: “Όσο περισσότερο τις χρησιμοποιούν οι μαθητές, τόσο πέφτουν οι βαθμοί τους». Σε ποια κριτήρια βασίζονται αυτές οι μελέτες;

Mισέλ Ντεμουρζέ: Οι περισσότερες μελέτες ακολουθούν μια κλασσική μεθοδολογία που λαμβάνει υπόψη της σημαντικούς παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τη σχολική επιτυχία, όπως το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, την ηλικία και το χρόνο που δαπανάται σε διάφορες ΗΣ. Άλλες εφαρμόζουν πιο πειραματικά πρωτόκολλα δίνοντας για κάποιους μήνες ΗΣ σε οικογένειες που δεν έχουν. Όλες συγκρίνουν ισοδύναμο κοινωνικό περιβάλλον. Και όλες καταλήγουν στα ίδια αποτελέσματα: μετά τα 6 χρόνια, από μία ώρα την ημέρα – ακόμη και μισή ώρα, σε αυστηρή ανάγνωση των αποτελεσμάτων – τα σχολικά αποτελέσματα μειώνονται.

Αν υπήρχαν μόνο ξηροί συσχετισμοί, θα μπορούσαμε να αμφιβάλουμε. Αλλά καταλαβαίνουμε πολύ καλά τους δρώντες μηχανισμούς. Σε μία από τις μελέτες, ζητήθηκε από τα παιδιά να μάθουν ένα κατάλογο λέξεων. Μερικοί έπαιξαν στη συνέχεια ένα παιχνίδι δράσης σε ΗΣ για μια ώρα. Άλλοι δεν έκαναν κάτι ιδιαίτερο. Την επόμενη μέρα, ελέγξαμε το επιλεγμένο λεξιλόγιο. Όσοι δεν είχαν χρησιμοποιήσει ΗΣ είχαν ξεχάσει το 20% των λέξεων. Όσοι είχαν παίξει το βιντεοπαιχνίδι είχαν ξεχάσει σχεδόν τις μισές.

 Μελέτες δείχνουν επίσης ότι οι ΗΣ μεταβάλλουν τις «ενδο-οικογενειακές σχέσεις σε ποσότητα και ποιότητα», «τον όγκο και την ποιότητα των πρώιμων λεκτικών ανταλλαγών» ή ότι «εμποδίζουν την είσοδο στον κόσμο της γραφής».

Όσο περισσότερο ένα παιδί περνά μπροστά σε μια ΗΣ, τόσο λιγότερη συσχέτιση έχει με τους γύρω του. Σε ηλικία 2 ετών, είναι 50 λεπτά λιγότερο για κάθε ώρα μπροστά από μια οθόνη. Στα τέσσερα, 45 λεπτά και στα δώδεκα, μισή ώρα. Μία μελέτη παρακολούθησε παιδιά για 10 χρόνια για να καταγράψει τον αριθμό των λέξεων που τους απευθύνθηκαν τα πρώτα 3-4 χρόνια. Οι ερευνητές συνειδητοποίησαν έτσι ότι η κρίσιμη περίοδος μεταξύ 18 και 24 μηνών επηρέαζε τη γλώσσα και τη γνωστική ανάπτυξη. Κατά την εφηβεία, ο αριθμός των λέξεων που ακούει ένας νέος επηρεάζει κατά 25% το, Δείκτη Νοημοσύνης (ΔΝ).

Όσον αφορά τη γραφή, γνωρίζουμε ότι όσο περισσότερο το παιδί περνά μπροστά σε μια οθόνη, τόσο λιγότερο μπορεί να διαβάσει. Αλλά ο πραγματικός πλούτος της ομιλίας βρίσκεται στη γραπτή γλώσσα. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάρρευση του γλωσσικού επιπέδου. Απλά κοιτάξτε τις καινούριες παιδικές εκδόσεις, παράδειγμα, για να δείτε την πτώχευση του λεξιλογίου.

Η ανάγνωση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη επειδή αδυνατούν να συγκεντρωθούν …

Ναι, και εδώ, οι μελέτες δείχνουν επιβλαβείς επιπτώσεις των ΗΣ στη συγκέντρωση. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αδυνατεί να δεχτεί μόνιμο βομβαρδισμό των αισθήσεων. Υποφέρει και δομείται άσχημα. Θα χρειαστούν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια για να γίνει (ίσως) πολυασχολούμενος, όσο και αν δεν αρέσει σ’ αυτούς που καυχώνται για τις “απίστευτες” δυνατότητες των digital natives*.

Οι μελέτες δείχνουν ακόμα επιπτώσεις στον ύπνο και την υγεία.

Ναι, γνωρίζουμε ότι το μπλε φως των ΗΣ καθυστερεί την έκκριση της μελατονίνης, της ορμόνης του ύπνου. Οι ΗΣ καθιστούν τα παιδιά πιο καθιστικά, γεγονός που εγκυμονεί καρδιαγγειακούς κινδύνους κατά την ενηλικίωση. Μια μελέτη σε παιδιά 5-6 ετών έδειξε ότι είχαν στενότερες αρτηρίες με μία τουλάχιστο ώρα την ημέρα μπροστά σε ΗΣ. Τέλος, οι ΗΣ μεταδίδουν επίσης επικίνδυνες πληροφορίες για τα ναρκωτικά, το τσιγάρο ή τη σεξουαλικότητα.

Ταυτόχρονα με τη γενίκευση της χρήσης ηλεκτρονικών συσκευών- μετά το 1990 –  παρατηρήθηκε, για πρώτη φορά πτώση του επιπέδου νοημοσύνης του ανθρώπου.

Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι οι νέες γενιές θα έχουν Δείκτη Ευφυίας χαμηλότερο από τις προηγούμενες. Τι νομίζετε;

Το φαινόμενο Φλυν** – η ανάπτυξη του πνευματικού επιπέδου του πληθυσμού – αντιστράφηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Δεν ευθύνονται μόνο οι ΗΣ. Η διαταραχή των ενδοκρινών αδένων και η μείωση της σωματικής δραστηριότητας συμβάλλουν επίσης. Αλλά ο ρόλος τους είναι αναμφισβήτητος. Διαχρονικές μελέτες έχουν βρει μια διαφορά στο ΔΝ  μεταξύ των παιδιών που χρησιμοποιούσαν υπερβολικά ΗΣ και εκείνων που τις χρησιμοποιούσαν λιγότερο. Οι ΗΣ μειώνουν τη γνωστική ικανότητα όσο ο μόλυβδος, παράδειγμα.

Κολοσσιαία συμφέροντα!

Οι περισσότερες από τις μελέτες που αναφέρετε δεν είναι καινούριες. Πώς εξηγείτε ότι δεν είναι ευρύτερα γνωστές στο ευρύ κοινό;

Δεν μιλάμε πολύ γι ‘αυτές γιατί τα οικονομικά συμφέροντα είναι κολοσσιαία! Η βιομηχανία καπνού χρειάστηκε σαράντα χρόνια για να αναγνωρίσει ότι το κάπνισμα είναι καρκινογόνο. Αντιμετωπίζουμε τις ίδιες τεχνικές παραπληροφόρησης και ένα υγειονομικό σκάνδαλο του ίδιου μεγέθους. Εάν οποιαδήποτε ασθένεια είχε τα ίδια αποτελέσματα με τις οθόνες στα παιδιά μας, θα κινητοποιούσαμε μια στρατιά ερευνητών.

Συνιστάτε να μην δίνουμε ΗΣ αναψυχής πριν από τα 6 χρόνια και στη συνέχεια να περιορίσουμε τη χρήση σε μία ώρα την ημέρα, συνολικά. Δεν είναι λίγο ριζοσπαστικό;

Ξέρω ότι συχνά φαίνομαι ακραίος. Αλλά η τελευταία έκθεση του ΠΟΥ είναι στο ίδιο πνεύμα. Συνιστά να μην χρησιμοποιούν ΗΣ μέχρις ενός χρόνου και να περιορίζονται σε μία ώρα την ημέρα μέχρι την ηλικία των 5 ετών, προσθέτοντας ότι η λιγότερο από μία ώρα είναι ακόμα καλύτερα. Είναι περίπλοκο για όλους, όπως και για μένα, να επιβάλλουμε αυτούς τους κανόνες στα παιδιά. Αλλά αφορά στην ανάπτυξή τους και την υγεία τους. Αξίζει όμως τον κόπο, καθώς πολλά αποτελέσματα είναι αναστρέψιμα. Ακόμα κι αν δεν είναι όλα, η μείωση του χρόνου χρήσης είναι πάντα επωφελής.

*Τα παιδιά που γεννήθηκαν σε ψηφιακό περιβάλλον, μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

** Το φαινόμενο Φλύν – από τον καθηγητή Τζέιμς Φλυν (γεν. 1934) – προέβλεπε συνεχή άνοδο του επιπέδου νοημοσύνης του ανθρώπου. Φινλαδοί όμως καθηγητές διαπίστωσαν ότι από το 1990 περίπου ο δείκτης αυτός μειώνεται.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.la-croix.com/Famille/Loisirs/Ecrans-Nous-sommes-face-scandale-sanitaire-lampleur-celui-tabac-2019-09-24-1201049689

 

Amb. W. Robert Pearson: Sooner or Later, Putin Will Force Turkey out of Syria

0

Iran Is Losing the Middle East, Protests in Lebanon and Iraq Show

0
BY 
Foreign Policy

 | 

Tehran may be good at winning influence, but it is bad at ruling after that.

Lebanese women take part in a demonstration in downtown Beirut on Oct. 21.

Lebanese women take part in a demonstration in downtown Beirut on Oct. 21. PATRICK BAZ/AFP/GETTY IMAGES

In less than a month, demonstrations against corruption and a lack of economic reform erupted in both Iraq and Lebanon. In both countries, the unprecedented protests, which rocked Shiite towns and cities, have revealed that Iran’s system for exerting influence in the region failed. For the Shiite communities in Iraq and Lebanon, Tehran and its proxies have failed to translate military and political victories into a socioeconomic vision; simply put, Iran’s resistance narrative did not put food on the table.

Since the very beginning of the Islamic Revolution, the Iranian government and the Islamic Revolutionary Guard Corps have had a clear, long-term, and detailed policy on how to export its revolution to the region, mainly in countries with a substantial Shiite majority. Iran had been very patient and resilient in implementing its policy, accepting small defeats with eyes on the main goal: hegemony over Iraq, Lebanon, Syria, and Yemen.

Today, Iran seems to be winning the long game. Its proxy in Lebanon prevailed in last year’s parliamentary elections. In Syria, Iran managed to save its ally, President Bashar al-Assad. In the past several years, Iran has also gained a lot more power in Baghdad through its proxies, including the Popular Mobilization Forces (PMF), the Shiite militias created to fight the Islamic State.

However, in its four-decade plan, Iran overlooked an important point: a socioeconomic vision to maintain its support base. While exhausting every opportunity to weave itself into the region’s state institutions, the Iranian regime failed to notice that power requires a vision for the day after. As events unfold in the region, Iran is failing to rule. Iraq and Lebanon are good examples.

Iran created proxies in both countries, gave them power through funding and arms, and helped them infiltrate state institutions. Today, state institutions in Iraq and Lebanon have one main job: Instead of protecting and serving the people, they have to protect and serve Iranian interests.


Observers have called the current protests in Lebanon “unprecedented” for a number of reasons. For the first time in a long time, Lebanese have realized that the enemy is within—it is their own government and political leaders—not an outside occupier or regional influencer. In addition, political leaders have been unable to control the course of the protests, which are taking place across all sects and across all regions, from Tripoli in the north to Tyre and Nabatieh in the south and through Beirut and Saida. The scale shows that the protesters are capable of uniting beyond their sectarian and political affiliations. What brought them together is an ongoing economic crisis that has hurt people from all sects and regions. As one protester said: Hunger has no religion.

For the first time since Hezbollah was formed in the 1980s, Lebanese Shiites are turning against it.

But most significantly, the protests are unprecedented since Hezbollah also took an unusual stance. Having prided itself for decades for protecting the impoverished and fighting injustice, Hezbollah leader Hassan Nasrallah decided to side with the authorities against the people in the streets. That’s a major setback for Hezbollah as it deals with the current protests, its most difficult domestic challenge so far.

Hezbollah’s leader did not choose to support Prime Minister Saad Hariri’s government carelessly. Scenes of Shiite protesters joining other Lebanese in the streets terrified the party’s leadership. Lebanon’s Shiites have always been the backbone of Hezbollah’s domestic and regional power. They vote for Hezbollah and its Shiite ally Amal during elections, and they fight with them in Lebanon, Syria, and Yemen. In return, many of them receive salaries and services offered abundantly by Iran and Hezbollah.

But for the first time since Hezbollah was formed in the 1980s, Lebanese Shiites are turning against it. In Nabatieh, the group’s heartland in the south of Lebanon, Shiite protesters even burned the offices of Hezbollah’s leaders.

Here, three main factors are at play. First, Hezbollah’s costly involvement in the Syrian war and pressure from U.S. sanctions on Iran have forced the party to cut salaries and services, widening the gap between the rich and the poor within its own community. Meanwhile, the party also drafted mostly Shiites from poor neighborhoods to go fight in Syria, while its officials benefited from the war riches, causing much resentment.

Second, Hezbollah’s constituency was forced to accept Hezbollah ally Nabih Berri as speaker of the parliament as a necessary evil to keep the Shiite coalition intact. Although Berri’s known corruption was at odds with Hezbollah’s narrative of transparency and integrity, the community turned the blind eye for decades. But when Lebanon’s economy started to deteriorate around the same time that Hezbollah’s finances were hit, many Shiites could no longer pay their bills. Berri’s corruption and outrageous wealth could no longer be tolerated.

Third, Hezbollah focused too heavily on military might. It promoted that narrative after Israel’s withdrawal from Lebanon in 2000 and then again after Lebanon’s July war with Israel in 2006. It also claimed success in Syria against its new enemy—Sunni extremism. However, all these victories failed to translate into public well-being. Iran might have benefited, but Shiites in Lebanon got more isolated than ever. That is why it is so meaningful that the Shiite community, by joining the protests, is now attempting to claim its Lebanese identity rather than the religious one that has, so far, failed it.


The story is similar in Iraq. This month, tens of thousands of Iraqis in Baghdad and other Shiite-majority parts of southern Iraq came out in protest over the failures of the Iraqi political class to provide basic services and reduce unemployment and corruption. The crackdown was swift and aggressive, resulting in the deaths of more than 100 protesters. Reuters published a story more than a week into the protests confirming that Iran-backed militias had deployed snipers on Baghdad rooftops to deliberately kill protesters.

Iran’s role in responding to the demonstrations in Iraq and the failure of the government to protect its citizens is a significant indication of Tehran’s influence in the country.

Iran’s role in responding to the demonstrations in Iraq and the failure of the government to protect its citizens is a significant indication of Tehran’s influence in the country.

Many former Iran-backed militia commanders are now members of parliament and the government, advancing Tehran’s agenda and creating an alternative economy for Iran under U.S. sanctions.Like in Lebanon, Iran’s narrative against the Islamic State helped it get its militia leaders inside the Iraqi parliament and slowly infiltrate state institutions. Like Lebanon’s Hezbollah model, if left unchecked, Iran’s Iraqi proxies will slowly but surely become stronger than the Iraqi Army, and the decision of war and peace will be an Iranian one.

It is no coincidence that only Shiites took to the streets in Iraq. Sunnis have long been oppressed by sectarian and Shiite leaders, and Shiites have not yet broadened their identity to a national one instead of a sectarian one. But there’s a sense that if protests continue, they’ll become more nationwide. Some Sunnis and Kurds in Iraq have expressed support for the Shiite protesters but have hesitated to get involved in order to avoid having the protesters labeled as members of the Islamic State, an excuse that Iran has used in both Iraq and Syria to attack uprisings.

Whatever the protests bring, in both Iraq and Lebanon, Iran will not allow its power structures to crumble without a fight.


In both cases, Iran will do what it does best. In Lebanon, instead of stepping back and allowing reforms to be implemented by new governments with qualified ministers, Hezbollah and the Iran-backed militias will likely resort to force. As Nasrallah made very clear, his government will not fall.

Hezbollah will try not repeat the Iraqi PMF’s mistake of responding with violence. That’s why its military units have been training a number of non-Hezbollah members to join what it calls the Lebanese Resistance Brigades. The role of these brigades is precisely to deal with domestic challenges and allow Hezbollah to deny responsibility. Already, in an attempt to create a counter-revolution, hundreds of young men carrying the flags of Amal and Hezbollah attacked the protesters in a number of cities. So far, the Lebanese Army has stopped them from getting too close to the protests, but they have managed to physically hurt and terrorize people outside Beirut, mainly in Shiite towns and cities.

In Iraq, it is likely that Iran-backed militias will resort to violence again to suppress a new round of protests scheduled for Oct. 25. Without international pressure to dissolve the parliament and force Prime Minister Adil Abdul-Mahdi to resign, many people could die. But in any case, Iran’s image will have suffered gravely.

Across the region, the same story is unfolding. Wherever Iran wins, mayhem prevails. From Iraq to Lebanon, it has become clear that Iranian power can no longer be tolerated. And when the country’s own support base can no longer accept Iran as its ruler, the international community needs to take note.

The recent protests show that Iran’s power is more fragile than the world perceives. And more importantly, they should remind that Shiism does not belong to Iran and that maybe it is time to start working directly with Shiite communities.

Hanin Ghaddar is the Friedmann visiting fellow at the Washington Institute for Near East Policy’s Geduld Program on Arab Politics.

Time for Europe to Act Strategically in the Middle East

0

Since September 2015 and the start of the refugee crisis, Turkey has blackmailed the European Union—both implicitly and explicitly. Far from the spirit of the accession process, the Turkish leadership is now thriving on permanent confrontation with the EU.

Even the 2016 agreement on refugees—a €6 billion facility under which Turkey hosts Syrian refugees—resulted in never-ending criticism from Ankara’s top leadership. Since then, there has been a massive regression in Turkey’s rule of law.

What little mutual trust was left seems to have been swept away in the dust of war in northeastern Syria.

Marc Pierini
Pierini is a visiting scholar at Carnegie Europe, where his research focuses on developments in the Middle East and Turkey from a European perspective.

On October 10, tensions went up a few notches when Turkish President Recep Tayyip Erdoğan publicly threatenedto “open the gates” to Europe for the millions of Syrian refugees in Turkey. Meanwhile, the uncertainty over the control of jihadist prison camps has become the dominant preoccupation of EU leaders.

EU leaders have many theoretical options at their disposal. However, having any leverage on Turkey’s decisions is uneasy because a one-man-rule system is now in place, in which Erdoğan’s high-pitched nationalist narrative is part of his fight for political dominance at home.

The latest military operation is largely driven by the president’s choice to silence the mounting political opposition, counter the growing dissent within his ruling Justice and Development Party, and hide the acute economic crisis.

But the political effect of the military campaign is already clear: in many respects, Turkey has played into the hands of Russia. The main result is that Syrian President Bashar al-Assad’s troops are now deploying close to the Turkish border at the towns of Qamishli, Kobane, and Manbij, led by Russian forces and in agreement with the Syrian Kurds, in order to gradually box in the Turkish forces around their entry points and later push them back.

Ultimately, the Russian-Iranian goal of reinstating Damascus’ control over all borders has been made a lot easier by Ankara’s impetuous move.

Seen from Brussels, Turkey’s incursion has adverse consequences for Europe’s security: It could free hundreds of dangerous, currently imprisoned jihadists with links to the so-called Islamic State and to terrorist attacks on EU soil since 2015; it has triggered a new humanitarian crisis in eastern Syria and western Iraq; it plays into the hands of Moscow and Damascus; and it splits NATO. In addition, the Turkish president has once again moved his country into the most adversarial posture toward the EU.

There are several short-term options for the European Council, where Turkey’s military operation will be discussed when it convenes in Brussels on October 17 and 18:

  • The EU should reinforce the custody of jihadists in the vast triangle still under the control of the Kurdish-dominated Syrian Democratic Forces. Whether this can be done by the anti-Islamic State coalition forces (to this day, British, French, and U.S. troops are still present in the area) is a tough question. But action is needed in order to avoid that jihadists escape and head to Turkey or Europe.
  • As Assad’s troops effectively regain control of Syria’s northern border, the EU should work to avoid further bloodshed, human suffering, population displacement, and the ethnic engineering that has been witnessed in Afrin (which will be an endless source of trouble in the future). Together with Russia, the United States, and the UN, a multilateral dialogue should stabilize the military situation, ensure the safety of the Kurdish population, and accommodate Turkey’s security concerns. Whether Moscow or Damascus—the main beneficiaries of Erdoğan’s military campaign—will listen is an open question at this point.
  • The EU should work toward alleviating the human suffering in two ways: 1) Continue the dialogue on EU assistance to Syrian refugees in Turkey until a political settlement on the future governance of Syria will offer opportunities to talk about real resettlement; 2) provide cross-border humanitarian assistance to populations currently displaced in Syria and in northwestern Iraq.

The October 14 statement by EU foreign ministers on Turkey’s military operation was firm and principled, but narrow in scope. The upcoming European Council meeting should reinforce a strong and cohesive EU attitude. Actions should be launched as the EU, not just as France or Germany.

If the sanctions option is preferred, they should be implemented in a way that doesn’t help Turkey’s leadership reinforce its nationalist, anti-European narrative.

Arms embargoes, as symbolic as they are, will not impress much unless they are EU-wide. Conversely, postponing large EU investments in Turkey, as Volkswagen did on October 15 with its €1.3 billion planned factory, would be a more meaningful option. Measures within NATO will inevitably follow later, but mostly on different grounds, such as on the eventual deployment of Russian S-400 missiles in Turkey.

More broadly, members of the European Council have a duty to think strategically.

They do not only need a firm narrative or to react to the situation created by Turkey, they also need to factor in several game-changers: A U.S. foreign policy disrupted by an erratic president, a Turkey in deep domestic crisis, a Russia patiently asserting itself in the region, a Syrian president making a comeback as he regains control of more Syrian territory and borders, an Islamic State potentially rising from the ashes, and a Kurdish people at risk of being ignored once again.

In other words, EU leaders should position the European Union in the new Middle East landscape. This is what European citizens expect.

Carnegie Europe

After Protest: Pathways Beyond Mass Mobilization

0
Source: Getty
Summary:  Mass protests garner significant attention, but what happens next is just as vital for achieving real and lasting change.

The Carnegie Endowment for International Peace gratefully acknowledges support from the Charles Stewart Mott Foundation and the Ford Foundation that helped make this report possible.

In the past ten years, a startling wave of large-scale citizen protests has washed over the political life of every region of the world. In countries as diverse as Algeria, Armenia, Korea, Iran, Venezuela, and Sudan, protests have exploded, often with little warning and sometimes with dramatic outcomes. Protesters have taken to the streets to speak out about corruption, economic injustices, environmental questions, repression, and a range of particular local issues. Several protests have driven political leaders out of office; some have triggered draconian government reprisals. Mass mobilizations have occurred in democracies and nondemocracies and advanced and developing economies alike. They are now a major feature of global politics.

These protests attract considerable attention while they are occurring. Media coverage is extensive as the drama of revolt plays itself out on the streets of cities around the world. Large numbers of observers offer their views on the sparks that led to the protests, the makeup of the protest movements, and the goals they seek. Iconic pictures capture the tumult of huge protests in Harare, Hong Kong, Kyiv, New York, Paris, and São Paulo, and millions of people across the world see them as symbols of this age of rage.

The relative lack of attention to such questions is a major omission. What happens in the immediate aftermath of a protest is just as crucial as what occurs during the protest. It is a major factor in determining whether mass protest becomes a force to restructure politics or ultimately remains a dramatic yet ineffective interlude in the status quo. Yet even though this is a vital question in contemporary politics, after each successive protest, the media quickly moves onto other issues and policymakers turn to the next dramatic crisis. Vital postprotest trends and dilemmas can easily get lost from view.

Though much work has gone into devising analytical frameworks for the protests themselves, nothing comparable exists for the period following them. As protests become a pivotal aspect of global political struggle, a better understanding is needed of activists’ strategic choices after their protests die down. In most countries where large-scale protests have taken place, mobilizations last for a certain amount of time and then disperse, after achieving varying degrees of impact. Protesters then face a series of decisions about what to do next: whether to redouble their efforts or step back from conflictive political activity, whether and how to change tactics, and whether to focus on different issues or simply to disengage.

Richard Youngs
Youngs is an expert on the foreign policy of the European Union, in particular on questions of democracy support.

This collection of articles examines the crucial question of what happens when mass protests abate. It looks at the issue across ten countries, addressing three specific elements: how to categorize activists’ preferred pathways beyond protest, how to explain why activists choose these pathways, and how to understand the outcomes of the different pathways.

ANALYTIC FRAMEWORK

The country case studies that follow focus solely on large-scale protests that have involved considerable numbers of people, have lasted over a sustained period, have been based around considerable organizational efforts, have sought significant changes in the country’s economic or political governance, and, in general, have taken on a high degree of political salience. The working assumption for this analysis is that these kinds of protests will have an identifiable postprotest period. Those involved in this period will need to make decisions that will determine what happens to their momentum of contestation.

Each case study covers one country where important developments have taken place in a period following large-scale protests. First, for each country, the types of postprotest strategies pursued by different civic activists are identified. These postprotest pathways include several options:

  • Protesters move into mainstream politics.
  • Protesters lie low, in part to protect themselves from government repression.
  • Protesters move into traditional nongovernmental organizations.
  • Protesters adopt new forms of organization and resistance.
  • Protesters move into low-profile community organizing.

Second, the different balance between these tactical choices in their respective countries is explained. To this end, relevant factors are identified: the comparative effectiveness of the original protests, the political context, the breadth of participation in the protests, and the different themes driving the original mobilization. In particular, the studies examine whether the strongest explanation of postprotest strategies is evident in the division between successful and unsuccessful protests, or whether other, less obvious explanatory factors occasionally may be at least as powerful.

Third, the outcomes of the chosen postprotest pathways are assessed. Can conclusions be drawn about which pathways work best, and in what conditions? Is the move into mainstream politics most effective, or does it risk cooption? Which is best at keeping the spirit of the original protests going: the more radical activities or the low-key pathways? Do protesters abandon “contentious politics” too quickly, or do they stay too long stuck in a protest frame of mind and thus fail to move into other types of political engagement? Which is the greatest failing in the wake of protests: under- or overinstitutionalization of activism?

KEY PROTESTS

The case studies show that a variety of postprotest pathways have been used. In a number of countries examined, protests were powerful enough to dislodge incumbent governments. In some cases, the change of government appeared to open the way to meaningful and structural political reform, but in others it did not. This difference presented protesters with contrasting choices. After protesters achieved their immediate aim of ousting those in power, they faced strong resistance in some countries but more favorable conditions in others. In other cases, protests disbanded without having achieved their essential aims, leaving protesters to debate alternative ways of maintaining some degree of contentious civic spirit and pressure against governments.

The case studies focus on the following countries and their main postprotest trends:

  • In Egypt, civic activist strategies after the 2011 revolution that ousted president Hosni Mubarak became highly polarized around a division between secularists and Islamists. This divide dominated activists’ choice of postprotest pathways and led both camps into supporting nondemocratic political dynamics—a state of affairs that has suppressed most forms of civic activity.
  • In Turkey, postprotest repression made life more difficult for activists. After the emblematic 2013–2014 Gezi Park protests in Istanbul, most activists chose to adopt a lower profile and focus on relatively apolitical issues. Activists failed in their attempt to gain support for a new Gezi political party, and an increasingly authoritarian government clamped down on the more political forms of activism that emerged out of the protests.
  • In Armenia, civil society actors dramatically forced a change of government in May 2018 and then adapted to work in closer partnership with a nominally reformist prime minister. Successful protests opened the way for more partnership-based activism strategies, although activists also want to be ready to actively reengage if the new government does not follow through on its reform promises.
  • In Ukraine, since the 2013–2014 Euromaidan revolt, activists have moved into new roles of supporting the formally democratic government but also sought ways to resist the government’s growing reluctance to reform fully. Some activists have remobilized in protests, and the largest activist group has focused on local-level volunteering and community-organizing tactics influenced by the ongoing conflict in eastern Ukraine.
  • In Romania, there have been numerous and regular protests since 2012 on several different issues, though, in recent years, protests have focused on the government’s indulgence of political corruption. In this case, after each peak of protest passed, protesters were able to retain an impressive capacity to remobilize. They also have looked for ways into mainstream politics, and, in doing so, they have begun to reshape Romania’s political party system.
  • In Zimbabwe, the military has gradually taken tighter control since the November 2017 protests that helped drive president Robert Mugabe from office. As leaders of the Zimbabwe African National Union-Patriotic Front (ZANU-PF) moved to take power and impede the democratic transition, repression increased against activists, forcing many to lie low and move away from opposition politics. Gradually, however, activists in Zimbabwe have looked to reengage in new ways to contest this military rule.
  • In Ethiopia, protests forced a change of government in 2018 when prime minister Hailemariam Desalegn resigned. Demonstrating a common tactical dilemma, Ethiopian activists have wound down their contentious mobilizations and tried to help the new government meet its promises of reform—though they remain prepared to move back into the streets as concerns grow that democratic change is stalling.
  • In Thailand, protests helped bring a military regime to power in 2014, and in the postprotest period, activists became much more highly politicized. Activists supportive of the army have been able to develop a whole range of new civil society initiatives; those hostile to the junta have found their activities restricted. Because activists were so closely aligned to either the yellow shirt or red shirt political camps, they looked mainly to move into politics in support of their respective projects.
  • In Taiwan, many activists in the so-called Sunflower protests of 2014 moved into mainstream party politics after the mobilization ended. Although some activists expressly kept to standard civil society campaigns, notably, some explored pathways into mainstream politics as a means to retain the reformist spirit of their protests.
  • In Brazil, protests in 2016 pushed president Dilma Rousseff out of office. Following the protests, right-wing activists intensified their activism through a mix of formal civil society organizations, political parties, and more sporadic targeted campaigns. Their actions had an equally profound postprotest impact, supporting the controversial election of President Jair Bolsonaro in 2018.

The collection concludes with a summary that draws out common findings across the different country studies. In most countries, the postprotest period bore several pathways for activists: some chose to hibernate, at least momentarily; some entered politics, either joining the opposition or the government, where protests have succeeded; and some sought different forms of activism as policy goals changed, though they made efforts to maintain a kind of mobilization capital that could be reactivated if necessary. These pathways have tended to overlap significantly, with many activists hedging their bets among them. The most effective combination of tactics seems to vary across countries, as political contexts differ so significantly.

Above all, the experiences described in this collection indicate that postprotest choices truly matter and make a significant difference in determining whether protests achieve long-lasting change, or whether activists fall prey to the dangers of government cooptation. The case studies show that the standard criticism that activists singularly fail to move “from protest to politics” is no longer entirely fair—even if this might have been valid to some extent a decade or more ago. Yet they also suggest that maintaining effective postprotest activism can be far harder than organizing an influential protest and that all postprotest pathways easily encounter serious obstacles. The postprotest tactical choice is an understudied, underappreciated variable among the many factors that influence democratic transitions. Even though these studies are merely a schematic first attempt to address the postprotest conundrum, they nevertheless reveal the need for a more systematic understanding of the interplay between protest and postprotest forms of political change.

End of document

«Από τον Ατατούρκ στον Ερντογάν ίδια γεύση»

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]    www.kalkis.eu

Αυτό είναι περίπου το νόημα ενός γαλλικού ντοκιμαντέρ 91 λεπτών που θα προβληθεί απόψε, 29-10-2019, από το γαλλο-γερμανικό κανάλι ARTE (https://www.arte.tv/fr/) με τίτλο «Από τον Ατατούρκ στον Ερντογάν, η Τουρκία, ένα ανυπόφορο έθνος» (D’Atatürk à Erdogan, la Turquie, une «nation impossible»).  Ώρα προβολής στις 22.50 ώρα Ελλάδος. Το εν λόγω κανάλι μπορούν και το πιάνουν οι Έλληνες που διαθέτουν συνδρομητική τηλεόραση COSMOTE ή NOVA. Επίσης αναρτά το ντοκιμαντέρ του στον παραπάνω ιστότοπό του, μετά την προβολή τους.

Όπως γράφει η Γαλλο-συριανή δημοσιογράφος Hala Kodmani στις 29-10-2019 στην ηλεκτρονική Libération, «πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ  που θα μας βυθίσει στην ταραχώδη ιστορία της Τουρκίας. Μια επιτυχημένη επίδειξη ουσίας και τύπου, με λέξεις και εικόνες». Η «νέα  τουρκική επίθεση ενάντια στους Κούρδους στη βορειοανατολική Συρία εξυπηρετεί εξαιρετικά το εν λόγω ντοκιμαντέρ. Ένας ακόμη λόγος για να δώσουμε  προσοχή σε μια εξαιρετική δουλειά» των Γάλλων δημιουργών Jean–François Colosimo (αριστερά) και Nicolas Glimois. Ο σημερινός πρόεδρος της Τουρκίας αποτελεί τελικά μια άλλη ενσάρκωση ενός ακραίου εθνικισμού που θεμελιώθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος  έγινε γνωστός  ως «Ατατούρκ»,  και πατέρας των Τούρκων, σύμφωνα με την ταινία των εν λόγω δημιουργών. Ο παραλληλισμός  που γίνεται στο ντοκιμαντέρ  μεταξύ των δύο ηγετών, ο πρώτος και ο τελευταίος πρόεδρος της Τουρκίας μέχρι σήμερα, επιτρέπει την παρακολούθηση και την υπεράσπιση με συνέπεια της επιλεγμένης άποψης. Μεταξύ του Ατατούρκ, δηλαδή «του στρατιωτικού, του επαναστάτη, του δυτικότροπου, του κοσμικού» και του Ερντογάν, δηλαδή «του ανατολίτη, του αντιδραστικού, του ισλαμιστή, του μαχητή» η ταινία δείχνει ότι πρόκειται για έναν  «πολύ εθνικιστικό μύθο, ακόμα και φαντασιακό, κατασκευασμένο για την εξάλειψη όλων των διαφορών και όλων των αντιφρονούντων»  που εκφράζονται στην Τουρκία. Διατρέχοντας τις μοίρες του Μουσταφά Κεμάλ, προέδρου της Τουρκίας από το 1923 μέχρι το θάνατό του το 1938, και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που βρίσκεται στην εξουσία από το 2003, η ταινία διαπερνά έναν αιώνα της ιστορίας της Τουρκίας. Ο αιώνας που σημαδεύθηκε από τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, γεγονός που δεν έγινε παραδεκτό ποτέ από όλους τους ηγέτες της χώρας. Μια τραγωδία που ακολουθήθηκε από τις διώξεις εναντίον των ελληνικών πληθυσμών το 1923, κατόπιν των Κούρδων και των Αλεβητών από το 1928. Μια ιστορία που χαρακτηρίζεται από στρατιωτικά πραξικοπήματα και βίαιες συγκρούσεις για τις οποίες κάποιοι λένε ότι η εποχή Ερντογάν δεν είναι και η χειρότερη που γνώρισε η Τουρκία. Αντιμέτωποι με όλα αυτά, οι δύο αυταρχικοί πρόεδροι μοιράζονται θεμελιώδεις αρχές, όπως : η υπεροχή της τουρκικότητας με την καταστολή των μειονοτήτων, το μεγαλείο του έθνους με το τσιμενταρισμένο στρατό  και με την κινητοποίηση του πλήθους, γύρω από την κόκκινη και λευκή τουρκική σημαία.

«Δεν υπάρχουν δύο Τουρκίες, αλλά μόνο μία»

Η ταινία θεωρείται μια επίδειξη ουσιαστική και τυπική, με λόγια  και εικόνες. Στο ντοκιμαντέρ παρεμβαίνουν και εμπειρογνώμονες που λειτουργούν όλοι συμπληρωματικά. «Ο Κεμάλ και ο Ερντογάν είναι δίδυμοι», λέει ο Hamit Bozarslan (αριστερά), διευθυντής σπουδών στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales. «Η αντίθεση μεταξύ του Ατατούρκ και του Ερντογάν είναι παραπλανητική», επιμένει ο Τούρκος συγγραφέας Ahmet Insel (δεξιά), ενώ ο Christian Makarian (κάτω), αναπληρωτής συντάκτης του περιοδικού Express, θεωρεί  τον Ερντογάν ως «ισλαμιστή Ατατούρκ». Οι ασπρόμαυρες εικόνες του πατέρα των Τούρκων και των έγχρωμων εικόνων της εποχής του Ερντογάν αντιπαραβάλλονται στην ταινία  για να εξηγήσουν πώς και οι δύο συμπεριφέρθηκαν με τον ίδιο τρόπο σε ανάλογες συνθήκες ή για να δείξουν ότι ο σημερινός πρόεδρος εφαρμόζει τα μαθήματα ιστορίας του πασίγνωστου προκατόχου του. Αρχειακό υλικό, που βλέπει για 1η φορά το φως της δημοσιότητας, είτε πρόκειται για φωτογραφίες σφαγών και την έξοδο των Αρμενίων το 1915-1916, είτε για τις γιγάντιες στρατιωτικές παρελάσεις, είτε για τις  δημόσιες εντυπωσιακές ομιλίες του Atatürk.

«Δεν υπάρχουν δύο Τουρκίες αλλά μία, με το σπαθί και το τουρμπάνι ως σύμβολα», καταλήγει το ντοκιμαντέρ με συνέπεια. Και αν αναρωτηθούμε για κάποιον άλλο Τούρκο αρχηγό κράτους που θα ξεκινούσε μια επίθεση εναντίον της βόρειας Συρίας για να κυνηγήσει τους Κούρδους μακριά από τα σύνορά του, όπως μόλις έκανε ο Ερντογάν. Η απάντηση θα ήταν μάλλον ο Mustafa Kemal Atatürk.

Τί δεν καταλαβαίνουμε για τους γείτονές μας ;

«Ο σκύλος ό,τι μαθαίνει, δεν το ξεμαθαίνει», λέει η θυμόσοφη ποντιακή ρήση και μας το επιβεβαιώνει η παραπάνω γαλλική ταινία.

Ας την παρακολουθήσουμε απόψε στο κανάλι ARTE.

 

 

 

Fehim Taştekin: Με την εκτέλεση του Μπαγντάτι, η Τουρκία αποκαλύφθηκε ως υποστηρικτής του ISIS και κέρδισαν οι Κούρδοι

0

Η επιχείρηση εκτέλεσης του ηγέτη του ISIS, Αμπού Μπακρ Μπαγντάτι, σε περιοχή που είναι υπό τον έλεγχο της Τουρκίας, χωρίς να έχει προηγηθεί ενημέρωση της τουρκικής κυβέρνησης, έφερε και πάλι στο προσκήνιο το θέμα των σχέσεων της Τουρκίας με το ISIS.
Ο ειδικός εκπρόσωπος στη Συρία, του προέδρου Ομπάμα, υψηλόβαθμος διπλωμάτης Brett McGurk, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην Washington Post, επανέφερε τα ερωτήματα για τις σχέσεις αυτές στο προσκήνιο. Οι σχέσεις Τουρκίας-ISIS που ξεκίνησαν στην πολιορκία της πόλης Κομπάνι, δεν είναι γνωστό σε ποιο σημείο βρίσκονται σήμερα, όμως το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συνεργάστηκαν στην επιχείρηση αυτή μόνο με τους Κούρδους και μάλιστα χωρίς να ενημερώσουν την Τουρκία, αποτελεί απόδειξη ότι υπάρχει πρόβλημα εμπιστοσύνης των ΗΠΑ απέναντι στην Άγκυρα.

Σε περίπτωση δε που το θέμα των σχέσεων Τουρκίας-ISIS παραμείνει στο προσκήνιο, αυτό θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην Τουρκία, κυρίως στο Κογκρέσο.
Συζητήσαμε το θέμα της επιχείρηση εναντίον του Μπαγντάτι, με τον Fehim Taştekin, ο οποίος μας είπε:
“Η μη συμμετοχή της Τουρκίας στην επιχείρηση και η απλή αίτηση άδειας για χρησιμοποίηση του εναέριου χώρου, δείχνει ότι η Τουρκία θα αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα γύρω από το θέμα.
Πρώτα θα κατηγορηθεί γιατί η Τουρκία δεν ήξερε ή έκανε ότι δεν ήξερε ότι ο Μπαγντάτι κρυβόταν για μεγάλο διάστημα σε οίκημα μόλις 5χλμ από τα σύνορα της Τουρκίας, σε περιοχή που ήταν υπό τον έλεγχό της.
Η κατάσταση αυτή στην ουσία εξουδετερώνει το επιχείρημα της Άκγυρας, ότι “εμείς είμαστε οι πρώτοι που πολεμήσαμε εναντίον του ISIS” και δικαιώνει εκείνους που έλεγαν ότι η Τουρκία διατηρεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σχέσεις με την οργάνωση αυτή.
Πολλοί είναι εκείνοι που θα ρωτήσουν γιατί δεν ανακάλυψε η ΜΙΤ ότι ο Μπαγντάτι κρυβόταν κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, τη στιγμή που το ήξερε τόσος κόσμος.
Όσον αφορά τις πληροφορίες που χρησιμοποιήθηκαν για τη διεξαγωγή της επιχείρησης, οι διευθύνσεις είναι δύο: Οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας και η Υπηρεσία Πληροφοριών του Ιράκ.
Επίσης, το γεγονός ότι η επιχείρηση δεν έγινε από το Ιντζιρλίκ αλλά από το αεροδρόμιο της Ερμπίλ, που απέχει 6-7 φορές πιο πολύ, δείχνει ότι οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να μοιραστούν πληροφορίες της επιχείρησης με την Τουρκία.
Ο χρονισμός της επιχείρησης είναι ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα. Τη στιγμή που η Τουρκία προσπαθεί να συνθλίψει τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, παρουσιάζοντάς τες ως τρομοκρατική οργάνωσης, αυτές μπαίνουν ανάμεσα σε δύο συμμάχους στο ΝΑΤΟ και με μια από αυτές κάνουν μαζί αυτήν την επιχείρηση. Η συμμετοχή του Ιράκ είναι κάτι το κατανοητό, αφού ο ISIS “γεννήθηκε” στο Ιράκ, άρα διαθέτει σχετικές πληροφορίες.
Όμως το κύριο είναι ότι η επιχείρηση διεξήχθη με πληροφορίες που συνέλεξαν οι Κούρδοι στο έδαφος για το θέμα. Σε όλη την επιχείρηση δεν υπάρχει η Τουρκία. Οι ΗΠΑ δείχνουν ότι δεν εμπιστεύονται την Τουρκία.
Αυτή η κατάσταση ξεκίνησε το 2013 και φθάσαμε στο σημερινό σημείο. Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται στον Μαζλούμ Κομπάνι, τον οποίο η Τουρκία έχει βάλει στο στόχαστρο, ως έναν έμπιστο σύμμαχο.
Το επόμενο διάστημα η επιχείρηση εξόντωσης του Μπαγντάτι θα επηρεάσει τη διεθνή κοινότητα κυρίως όσον αφορά το Ιντλίμπ και το ρόλο της Τουρκίας δυτικά του Ευφράτη.
Οι υποψίες και τα ερωτηματικά για τις σχέσεις της Τουρκίας με τον ISIS θα πολλαπλασιαστούν.
Η κατάσταση αυτή θα φέρει στο προσκήνιο το ρόλο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και των άλλων οργανώσεων που δρουν στο Ιντλίμπ.
Η Τουρκία δημιούργησε η ίδια στον εαυτό της μεγάλα προβλήματα, υποστηρίζοντας τζιχαντιστικές ομάδες όπως η Αλ Κάιντα, ο ISIS, η Αλ Νούσρα και άλλες.
Τη στιγμή που ανατολικά του Ευφράτη προχωράει το σχέδιο της Ρωσίας και οι Κούρδοι σε ένα επίπεδο συνεννοούνται με τη Δαμασκό, όταν εξαλειφθούν και τα σημεία εκείνα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σύγκρουση, θα έλθει η σειρά και των σαλαφιστικών-τζιχαντιστικών οργανώσεων που έχουν εισβάλει ανατολικά του Ευφράτη (σ.τ.μ. με την επιχείρηση “Πηγή Αίματος” και όχι ειρήνης). Τότε τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου καλά για την Τουρκία”.
Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης
Πηγή: Ahvalnews
infognomon.gr

Ο ξεσηκωμός του κόσμου: Εκατομμύρια διεκδικούν το δικαίωμά τους για μια αξιοπρεπή ζωή

0

File photo: Aπό τις διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ. EPA, FAZRY ISMAIL

Του ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Ο κόσμος ξεσηκώνεται σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Για «σοσιαλιστικό όνειρο» που ξαναγεννιέται γίνεται λόγος σε μερικές χώρες. Κάπου αλλού μιλούν για την ανάγκη ενός «ανθρωπινότερου καπιταλισμού» και σε ορισμένες περιοχές θεωρούν τις εξεγέρσεις ως «εντολή του Θεού».

Όλοι όμως συγκλίνουν στην ίδια άποψη: Δεν πάει άλλο, φτάνει πια, enough is enough. Σχεδόν παντού οι περισσότεροι πολίτες νιώθουν πρωτοφανή ανασφάλεια.

Οι αιτίες της αγανάκτησής τους μπορεί να διαφέρουν και να έχουν διαφορετικές αφετηρίες, αλλά συνθέτουν μια κοινή πραγματικότητα, πέραν από πληθυσμιακά μεγέθη και γεωγραφικούς χώρους.

  • Από τη μια είναι οι ολοένα αυξανόμενες συνθήκες ανεργίας, ακρίβειας, φτώχειας και εξαθλίωσης, σε συνδυασμό με τη διαφθορά και τη διαπλεκόμενη πολιτική-οικονομική ελίτ και από την άλλη είναι τα αυταρχικά καθεστώτα, η κατάλυση των δημοκρατικών αξιών και η ποδηγέτηση του διεθνούς συστήματος από μια μικρή ομάδα αρπακτικών.

Ο συνολικός πλούτος του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού έχει τετραπλασιαστεί μέσα σε μια εικοσαετία, από 39,6 τρισ. δολάρια το 2000 στα 158,3 τρισ. δολάρια το 2019. Εκατομμύρια άτομα κάθε ηλικίας, σε κάθε γωνιά της Γης, βγαίνουν στους δρόμους είτε αντιδρώντας στο δυσβάσταχτο κόστος ζωής και στις δραματικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είτε διεκδικώντας διαφάνεια, ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατία. Ακόμα και στις ΗΠΑ φαίνεται ότι η Προεδρία Τραμπ δεν αποκλείεται να οδηγήσει «από το ένα άκρο στο άλλο», όπως εκτιμούν αρκετοί ακαδημαϊκοί και αναλυτές.

Το περασμένο Σάββατο, τριάντα και πλέον χιλιάδες Νεοϋορκέζοι, κυρίως νέοι, συγκεντρώθηκαν κάτω από τη γέφυρα Κουίνσμπορο στο Κουίνς για να ακούσουν τον γερουσιαστή και έναν από τους επικρατέστερους για το χρίσμα των Δημοκρατικών, Μπέρνι Σάντερς, να τους μιλά για «πολιτική επανάσταση», για δωρεάν υγεία και παιδεία, έχοντας δίπλα του την 30χρονη βουλευτή Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, η οποία έγινε σύμβολο ενός νέου κινήματος στην Αμερική για «κοινωνική δικαιοσύνη».

Την ίδια στιγμή, στην πληγωμένη Βηρυτό μια λαοθάλασσα από Χριστιανούς, Σουνίτες και Σιίτες διαδήλωσε κατά των μέτρων λιτότητας και των διεφθαρμένων πολιτικών. Άλλωστε, ο πόνος, η δυστυχία και η εκμετάλλευση δεν έχουν θρησκεία, χρώμα και ιδεολογία.

  • Από τον Λίβανο λοιπόν έως τις ΗΠΑ, από το Χονγκ Κονγκ έως τον Ισημερινό, από την Καταλονία έως την Κολομβία, από τη Χιλή έως τη Γαλλία, από τη Ρωσία έως το Ιράκ βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την οργή τους για τις ανισότητες και την ανελευθερία, διεκδικώντας το δικαίωμά τους για μια αξιοπρεπή ζωή.

Φαίνεται πως είναι από εκείνες τις στιγμές της Ιστορίας που οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ξεσηκώνονται κόντρα στην αδικία και σε κάθε μορφή καταπίεσης. Ως πότε θα τους κλέβουν τα όνειρα;

https://www.apopseis.com/o-xesikomos-toy-kosmoy-ekatommyria-diekdikoyn-to-dikaioma-toys-gia-mia-axioprepi-zoi/

Κινούμενη άμμος η Ανατολική Μεσόγειος: Αλλαγή ισορροπιών στην περιοχή με ρυθμιστή τη Μόσχα και παίκτη την Άγκυρα

0

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Αλλάζει ο χάρτης της περιοχής, αλλάζουν οι ισορροπίες. Οι τελευταίες εξελίξεις στη Συρία έχουν διαμορφώσει νέα δεδομένα, σύμφωνα με τα οποία η Ρωσία καθίσταται ρυθμιστής στην περιοχή και η Τουρκία, παρά το ψαλίδισμα από τη Μόσχα των επιδιώξεών της, παραμένει παίκτης. Την ίδια ώρα ισχυροποιείται ο Άσαντ, ενώ οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι Κούρδοι. Ζημιές μετρούν και οι Αμερικανοί, οι οποίοι όχι μόνο έφυγαν από την περιοχή, αλλά τραυμάτισαν σημαντικά την αξιοπιστία τους διεθνώς.

Τι ισχύει για την Τουρκία, τι κέρδισε και τι έχασε; Υπάρχουν διαφορετικές αναγνώσεις.

Πρώτο, ότι με τη συναίνεση των δύο υπερδυνάμεων αναλαμβάνει, στα πλαίσια της ανακατανομής ισχύος, αναβαθμισμένο ρόλο για προώθηση των γεωπολιτικών της επιδιώξεων. Αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι είχε το πράσινο φως για την εισβολή τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τη Ρωσία.

Δεύτερο, παραμένει στο γεωπολιτικό παιχνίδι, αλλά δεν είναι ο βασικός παίκτης. Είναι παίκτης στη σκιά της Μόσχας, η οποία έχει θέσει τα όρια των κινήσεων της Άγκυρας. Ο Ερντογάν παρουσιάζεται να είναι όμηρος του Πούτιν, ενώ βαθμηδόν απομακρύνεται από το δυτικό μαντρί.

Η Άγκυρα θεωρεί επιτυχία το γεγονός ότι απέτρεψε ανεξάρτητη οντότητα των Κούρδων στη Συρία, είναι όμως αποτυχία η ενίσχυση του Άσαντ.

Την ίδια ώρα, είναι σαφές πως οι Δυτικοί δεν είναι διατεθειμένοι να χάσουν την Τουρκία και να την παραδώσουν στη Ρωσία. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η σύνοδος του ΝΑΤΟ, κατά την οποία έδωσαν κάλυψη στην Άγκυρα διά της μη καταδίκης της εισβολής.

Για την Τουρκία η Συρία είναι ένα από τα κομμάτια του γεωπολιτικού παζλ. Στη μεγάλη εικόνα βρίσκεται και η ανατολική Μεσόγειος και σε αυτό το πεδίο επηρεάζονται, πρωτίστως, η Κύπρος, οι άλλες χώρες της περιοχής, όπως και η Ελλάδα.

Είναι σαφές –και υπάρχουν ενδείξεις– πως η επόμενη κίνηση από πλευράς Τουρκίας θα είναι στην κυπριακή ΑΟΖ. Η παρουσία των δύο γεωτρύπανων, του «Πορθητή» και του «Γιαβούζ», στην κυπριακή ΑΟΖ μέχρι στιγμής δείχνει πως είναι πολιτικοί οι λόγοι που έχουν σταλεί. Οι έρευνες του «Πορθητή» δεν απέδωσαν, ενώ το «Γιαβούζ» δεν φαίνεται να έχει αρχίσει. Προετοιμασίες, πάντως, για γεώτρηση γίνονται.

Η Άγκυρα συντηρεί το κλίμα έντασης στην περιοχή και είναι αποφασισμένη να πετύχει τον στόχο της. Είτε να ανατρέψει, να ακυρώσει το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε να αποτελέσει μέρος του, με μεγάλο μάλιστα μερίδιο.

Είναι σαφές, επίσης, πως αντιμετωπίζοντας την περιοχή ως ενιαίο χώρο, η Άγκυρα συνεχίζει τις κινήσεις αναβάθμισης της στρατιωτικής της ισχύος ως εργαλείο εκφοβισμού. Η εισβολή στη Συρία αποτελεί και ένα μήνυμα σε σχέση με τις μεθόδους επιβολής της επεκτατικής πολιτικής της κατοχικής δύναμης.

Ο Ερντογάν κινείται έχοντας πολλά ανοικτά μέτωπα να αντιμετωπίσει. Στην Άγκυρα θεωρούν πως ναι μεν στην ανατολική Μεσόγειο υπάρχουν πολλοί παράγοντες και διαφορετικά συμφέροντα, ωστόσο εκτιμάται πως σε σχέση με την Κύπρο το έργο τους είναι εύκολο.

Αντιτουρκικό μπλοκ

Η εισβολή της Τουρκίας στη Συρία και οι κινήσεις της χώρας αυτής σε άλλες αραβικές χώρες φαίνεται να κινητοποιούν κράτη της ευρύτερης περιοχής, τα οποία επιχειρούν να συγκροτήσουν ένα αντιτουρκικό μπλοκ. Οι πληροφορίες φέρουν τις χώρες αυτές –την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα– να κινούνται έντονα σε διπλωματικό επίπεδο, καθώς πέραν των ενεργειών της Άγκυρας στη Συρία διαπιστώνεται τουρκική παρέμβαση και στα εσωτερικά των χωρών αυτών.

Πληροφορίες φέρουν τις χώρες αυτές να ζητούν την παρέμβαση των ΗΠΑ για να σταματήσει η Τουρκία την προέλασή της (!) ενώ απευθύνονται και προς τη Ρωσία.

Είναι πρόδηλο ότι η προσπάθεια Ερντογάν να ηγηθεί του μουσουλμανικού κόσμου δεν είναι καθόλου εύκολο εγχείρημα.

Το κενό του Ισραήλ

Η απουσία του Ισραήλ από τις εξελίξεις, λόγω του κενού εξουσίας στη χώρα, δημιουργεί νέα δεδομένα. Αυτό το κενό επηρεάζει και τη μη εμπλοκή των Αμερικανών στα διαδραματιζόμενα, επιβεβαιώνοντας πως η παρουσία τους ήταν αποτέλεσμα και των πιέσεων που ασκούσε το Τελ Αβίβ, διά του εβραϊκού λόμπι. Την ίδια ώρα, τα όσα διαδραματίζονται και εντός της κυπριακής ΑΟΖ επιβεβαιώνουν την ανάγκη ότι στις τριμερείς συνεργασίες θα πρέπει να ενταχθούν και θέματα ασφάλειας. Τα ζητήματα αυτά συνιστούν στρατηγικούς άξονες και παραμέτρους που ενισχύουν την ασφάλεια όλων των κρατών εμπράκτως και όχι στη θεωρία και στις εξαγγελίες. Στη Λευκωσία προσπαθούν να το πετύχουν, υπάρχουν ωστόσο δυσκολίες, καθώς δεν είναι όλοι πρόθυμοι να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙ

ΤΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ-ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ;

Δεν θεωρείται εύκολο εγχείρημα για το καθεστώς Ερντογάν να μεταφέρει τους Σύρους πρόσφυγες από το τουρκικό έδαφος στη Βόρεια Συρία. Κι αυτό γιατί μια τέτοια κίνηση θεωρείται προσπάθεια αλλοίωσης της περιοχής και δεν αναμένεται να εξεύρει ευρωπαϊκά κονδύλια να τον ενισχύσουν. Είναι γι’ αυτό, άλλωστε, που ο Ερντογάν, εισπράττοντας το μήνυμα από τις Βρυξέλλες, έσπευσε τις προάλλες να προειδοποιήσει πως θα ανοίξει την πόρτα και θα στείλει πρόσφυγες στην Ευρώπη. Η μεταφορά 2 και πλέον εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων είναι μια γιγαντιαία επιχείρηση, ενώ θα χρειαστούν πολλά χρήματα για την εγκατάστασή τους. Ο στόχος της Τουρκίας είναι  να εγκαταστήσει έναν ελεγχόμενο πληθυσμό και να απομακρύνει τους Κούρδους.

ΛOYT: ΑΛΙΕΥΣΗ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ

ΣΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΑΓΚΥΡΑ

Η απεσταλμένη των Ηνωμένων Εθνών, Τζέιν Χολ Λουτ θα επισκεφθεί την Αθήνα και την Άγκυρα- εντός Νοεμβρίου- πριν την άφιξή της στη Λευκωσία. Αναμένεται να έχει επικοινωνία και με το Λονδίνο, κατά πάσα πιθανότητα τηλεφωνική με τον υπουργό Εξωτερικών.  Η εκπρόσωπος του Διεθνούς Οργανισμού θα επιδιώξει να έχει μια συνολική εικόνα για τις επιδιώξεις των λεγόμενων εγγυητριών δυνάμεων, πριν συζητήσει με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται κυρίως στην Άγκυρα, η οποία έχει διαμηνύσει πως για να προχωρήσει η διαδικασία στο Κυπριακό θα πρέπει να γίνουν αποδεκτοί μια σειρά από προϋποθέσεις. Την ίδια ώρα αυτό που επιδιώκεται από πλευράς Τουρκίας είναι πρωτίστως να ξεκαθαρίσει το μοντέλο της επιδιωκόμενης συμφωνίας.

Στο τουρκικό ΥΠΕΞ θεωρούν πως εάν αρχίσει μια συζήτηση επί τούτου, στα πλαίσια μιας άτυπης πενταμερούς διάσκεψης, τότε είτε θα οδηγηθεί η προσπάθεια σε αδιέξοδο, με ό,τι μπορεί να σημαίνει τούτο για το μέλλον είτε θα τεθεί για καλά στο τραπέζι η λύση συνομοσπονδίας.

https://www.apopseis.com/kinoymeni-ammos-i-anatoliki-mesogeios-allagi-isorropion-stin-periochi-me-rythmisti-ti-moscha-kai-paikti-tin-agkyra/

Ο Κώστας Καραμανλής και τα 11 χρόνια σιωπής

3

του Θανάση Μαυρίδη liberal.gr

Τρίτη 29 Οκτωβρίου 2019, 00:01

Ο Κώστας Καραμανλής αποφάσισε να σπάσει την 11χρονη σιωπή του, ως κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση για τα 80 χρόνια της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στην Θεσσαλονίκη. Έντεκα χρόνια κράτησε και η σιωπή του θείου του, όσο εκείνος ήταν στο Παρίσι. Επίσης, ο Κώστας Καραμανλής μίλησε για τα εθνικά θέματα. Για κάτι, δηλαδή, που αφορά όλους τους Έλληνες. Να συμβαίνουν, άραγε, τυχαία όλα αυτά;

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών συμπλήρωσε φέτος τα 80 χρόνια και όχι πέρυσι. Αλλά πριν από πέντε χρόνια είχε συμπληρώσει τα 75. Θα μπορούσε να είναι εκείνη μία καλή αφορμή για να σπάσει την σιωπή του ο κ. Καραμανλής. Το σωτήριο έτος 2014. Αλλά το έκανε φέτος, στα 80 χρόνια. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η εκδήλωση αποτέλεσε την αφορμή. Ο κ. Καραμανλής ήθελε να μιλήσει και αυτό έκανε. Ήθελε να διαψεύσει τις φήμες που τον ήθελαν να συνταξιοδοτείται, να αποσύρεται από την πολιτική. Δήλωσε παρόν. Το ερώτημα είναι ποιόν ακριβώς ρόλο διεκδικεί.

Ο κ. Καραμανλής είναι μοναδικός γνώστης των γεωπολιτικών θεμάτων. Οι παρατηρήσεις του είναι κάθε φορά εξαιρετικές. Για τις σημαντικές προκλήσεις που θα κληθούμε σύντομα να αντιμετωπίσουμε, για τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο μας και για την αλλαγή πολλών πραγμάτων που μέχρι σήμερα τα θεωρούμε ως δεδομένα, όπως τη στάση των Αμερικανών. Ο κ. Καραμανλής είχε πάντα μια πιο μακρινή ματιά στα γεωπολιτικά και είναι ο άνθρωπος που φρόντισε να ανοίξει δρόμους για την ελληνική εξωτερική πολιτική και προς την Μόσχα και προς το Πεκίνο. Με τα γεωπολιτικά τα πήγαινε πάντα καλά και υπό αυτό το πρίσμα η ομιλία του θα πρέπει να τύχει ιδιαίτερης μελέτης απ’ όλους. Φίλους και εχθρούς. Με τα οικονομικά είχε πάντα ένα θέμα…

Μπορεί ο κ. Καραμανλής να είναι ο επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας; Σίγουρα δεν είναι το πρόσωπο που μπορεί να συγκεντρώσει τις 300 ψήφους, να τύχει καθολικής αποδοχής. Έχει ορκισμένους φίλους, αλλά και εχθρούς. Ο κ. Καραμανλής προκαλεί ακόμη και σήμερα πάθη, κάτι που μας δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι δεν περνάει απαρατήρητος. Η διακυβέρνησή του ήταν πράγματι προβληματική στην τελευταία της περίοδο. Το χρέος διογκώθηκε επί των ημερών του και δεν φταίει γι αυτό κάποια διεθνής συνωμοσία ή ο … Ανδρέας Γεωργίου. Από την άλλη είναι υπερβολικό να του χρεωθεί όλη η κρίση, όπως επιχείρησε στην συνέχεια το Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ο κ. Καραμανλής δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με εκείνη την εποχή. Δεν χρειάζεται να «απολογηθεί», όπως του ζητάνε για να τον υποχρεώσουν να παραμείνει σιωπηλός. Χρειάζεται όμως να βγει και να πει την αλήθεια, όπως επιχείρησε να την κάνει από το μπαλκόνι της τότε προεκλογικής διαδικασίας. Θα είναι μια καθαρτήριος διαδικασία για όλους.

Υπάρχει κι άλλη μία σπουδαία εκκρεμότητα με το παρελθόν. Το πιο πρόσφατο. Αρκετοί συνεργάτες του κ. Καραμανλή συνεργάστηκαν ανοικτά με το καθεστώς του κ. Τσίπρα. Αυτή εξακολουθεί και είναι μία βαρύτατη προσβολή προς όλους εκείνους τους ανθρώπους που υπερασπίστηκαν τις αρχές του αστικού χώρου, έχοντας απέναντί τους την «πρώτη φορά αριστερά». Που αντιστάθηκαν απέναντι στον Μαδουρισμό και στους ακραίους της αριστεράς που θέλησαν να πάρουν την ρεβάνς στον λεγόμενο τρίτο γύρο. Ο κ. Καραμανλής δεν έχει ακόμη καταδικάσει ο ίδιος κατηγορηματικά και απερίφραστα τους Μίμηδες, αφήνοντας έτσι το περιθώριο για την ανάπτυξη αστικών μύθων. Ακόμη και οι «κύκλοι» του, δηλαδή ο Ευάγγελος Αντώναρος, τον «πρόδωσαν». Αυτή την φορά, λοιπόν, πρέπει να τα πει ο ίδιος. Τι έγινε με την εκλογή Παυλόπουλου, με τη συμμετοχή του Μίμη στην κυβέρνηση Τσίπρα, με την παροχή υπηρεσιών προς την αριστερή κυβέρνηση από πρώην στελέχη των δικών του κυβερνήσεων.

Αυτά είναι απαραίτητα, αν ο ίδιος θέλει να διαδραματίσει έναν άλλον ευρύτερο ρόλο. Ναι, μπορεί να προταθεί ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και χωρίς να κάνει αυτές τις δύο μεγάλες αβαρίες. Να μιλήσει δηλαδή για την διακυβέρνησή του και για τον ρόλο δικών του συνεργατών στην κυβέρνηση Τσίπρα. Αλλά σε μία τέτοια περίπτωση θα έχουν μείνει σκιές στις σχέσεις του με ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού. Με ένα κομμάτι που τον πίστεψε, τον ψήφισε και τον ακολούθησε.
Η 11χρονη σιωπή ήταν λάθος! Και λάθος εξακολουθεί να είναι το γεγονός ότι ο κ. Καραμανλής αποφεύγει την αναμέτρησή του με την αλήθεια. Για την κρίση έχει ευθύνη, αλλά δεν την προκάλεσε αυτός στον βαθμό που του αποδίδεται. Θα μπορούσε να την αποτρέψει. Θα μπορούσε να είχε ανασυστήσει το ελληνικό κράτος, όπως είχε υποσχεθεί. Θα μπορούσε να κάνει δεκάδες πράγματα που δεν έκανε. Ακόμη κι έτσι, έπρεπε να πει όλη την αλήθεια. Με την σιωπή του επέβαλλε ένα φοβικό σύνδρομο στην παράταξή του. Και στο τέλος έδωσε περιθώριο στην ανάπτυξη θεωριών συνωμοσίας, με την μεγαλύτερη εξ αυτών το λεγόμενο «αντιμνημόνιο». Αν ο κ. Καραμανλής επέλεγε να αντικρούσει τα τερατώδη ψέματα που ακούστηκαν, πολλά απ αυτά θα είχαν πεθάνει πριν μεγαλώσουν και απειλήσουν να μας πνίξουν όλους.

Λάθος ήταν και όταν στην συνέχεια είδε τον κ. Παπαγγελόπουλο, τον δικό του έμπιστο συνεργάτη, να συμμετάσχει στην κυβέρνηση Τσίπρα και δεν έσπευσε να καταδικάσει πολιτικά το γεγονός. Αυτό ήταν που δημιούργησε την αίσθηση της «συνταξιοδότησης» και όχι οι διαδόσεις των διαδρόμων. Ο κ. Καραμανλής επέλεξε τότε να μην μιλήσει πολιτικά. Είτε επειδή είχε ήδη αποφασίσει να αποσυρθεί από την πολιτική, είτε επειδή δεν θέλησε να επιπλήξει τον κ. Παπαγγελόπουλο…
Μπορεί ο κ. Καραμανλής να είναι ένας καλός Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Μπορεί! Σίγουρα όμως μπορεί να είναι ένας εξαιρετικός αναλυτής για τα διεθνή θέματα, για τα σημαντικά ζητήματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Ένας πολύτιμος συνεργάτης όλων των μελλοντικών ελληνικών κυβερνήσεων. Ο κ. Καραμανλής είναι ένας άνθρωπος με αξία. Ένας χαρισματικός άνθρωπος. Κι έχει ακόμη κεφάλαιο για να καταναλώσει, παρά το γεγονός ότι έχει ήδη σκορπίσει μεγάλο του μέρος. Παρασυρόμενος, κατά πάσα πιθανότητα, από την αναπόφευκτη σύγκριση με τον θείο του. Κι όμως! Θα μπορούσε και πολύ καλύτερα. Αρκεί να απέφευγε αυτή την σύγκριση. Να μην ακολουθούσε τον θείο του κατά πόδας, ακόμη και στην περίπτωση της 11χρονης σιωπής.

Θανάσης Μαυρίδης
[email protected]

Είναι και μένουν Αγγλοι

0
ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

Σε τελική ανάλυση πρόκειται για κάτι πολύ βρετανικό ή ακριβέστερα τόσο αγγλικό και αρχέγονο, που καταλήγει να είναι ακατάληπτο στα έθνη και στην ηγεσία της ευρωπαϊκής ηπείρου. Ο λόγος, για την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. ή Brexit.

Αυτοί οι κάτοικοι των «εστεμμένων νήσων» είναι οι μόνοι στην ήπειρο που όχι απλώς σέβονται, αλλά στην κυριολεξία κουβαλούν μέσα τους –αυτόματα και όχι συνεπεία εκπαιδεύσεως– το βασικό χαρακτηριστικό της ιδιοσυστασίας τους. Με δυο λέξεις το πολεμικό, το άτεγκτα μαχητικό πνεύμα που τους διακρίνει και έχει πλείστες όσες διαφορετικές εκφάνσεις.

Οδηγούν, λόγου χάριν, ανάποδα από ό,τι συμβαίνει οπουδήποτε αλλού στην ήπειρο. Οχι από ιδιορρυθμία ή ως κενόδοξοι. Αλλά απλώς διατηρώντας την παλαιά συνήθεια των ιπποτών που όταν πορεύονταν στον δρόμο, φρόντιζαν να έχουν ελεύθερο το δεξί τους χέρι για να αντιμετωπίσουν με το σπαθί έναν πολέμιο κινούμενο από την αντίθετη κατεύθυνση.

Βεβαίως, κάθε φυλή που επιβίωσε επί γης οφείλει την ύπαρξή της σε πολέμαρχους ηγέτες. Αλλά μόνον οι Αγγλοι κατάφεραν να μετουσιώσουν τον πόλεμο σε άθλημα. Ο Ιωάννης Μεταξάς –καλή του ώρα και άσβεστη η μνήμη του αυτές τις μέρες– προσδιόρισε ως εξής το ασύμβατο της νοοτροπίας των Βρετανών και των Ελλήνων.

«Οι Βρετανοί αντιμετωπίζουν τον πόλεμο ως παιχνίδι. Εμείς οι Ελληνες δίνουμε την ψυχή μας». Παρέλειψε να πει πως στο «παιχνίδι» οι Βρετανοί δίνουν την ψυχή και τη ζωή τους. Αλλά κατά τα άλλα είχε δίκιο. Διότι κανένα έθνος δεν σκέφτηκε ποτέ να επινοήσει την προτροπή «είτε κερδίσεις είτε χάσεις, απόλαυσε τον αγώνα».

Και επειδή ο λόγος περί αθλήματος, στο πλαίσιο του Brexit φυσικά, δεν πρόκειται για αγώνα μικρής διάρκειας, μετά το τέλος του οποίου επιστρέφει ο θεατής στο σπίτι.

Πρόκειται για έναν αγώνα κρίκετ, με όρους όχι και τόσο μακρινούς, όταν η μέση διάρκειά του έφτανε έως και τις πέντε ημέρες. Αναρωτιέται κανείς ποιο έθνος στην Ευρώπη μπορούσε να έχει τόσο μακρά αντίληψη ψυχαγωγίας.

Πέραν των ανωτέρω, όμως, υπάρχει και η θεατρική αντίληψη αυτού του έθνους, που όλοι τους δίχως καμία εξαίρεση –κοινωνική ή άλλη– ευρίσκονται μονίμως επί σκηνής. Η εποχή των μεγάλων δραματουργών της ελισαβετιανής περιόδου έχει παρέλθει από καιρό. Σήμερα η μεγάλη θεατρική σκηνή είναι το Κοινοβούλιο, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη μια μνημειώδης σύγκρουση της βρετανικής ελίτ, που κάποτε τη συγκροτούσαν κατ’ αποκλειστικότητα οι ευγενείς και σήμερα τα μέλη του Κοινοβουλίου.

Είναι η επανάσταση των Τόρις – όχι των Συντηρητικών, που επί της ουσίας είναι ένα σύνολο «Φιλελεύθερων Δημοκρατικών». Είναι η αναβίωση του αρχέγονου πνεύματος των Τόρις –η πρώτη μετά τη συντριπτική τους ήττα το 1688, όταν «επτά ευπατρίδες» απηύθυναν πρόσκληση στο Ουίλιαμ Γ΄ πρίγκιπα της Οράγγης να εισβάλει στις βρετανικές νήσους και του προσέφεραν το στέμμα για να αποκλείσουν από τη διαδοχή τον γιο του Ιακώβου Β΄ της αυτοχθόνου δυναστείας των Στιούαρτ.

Και οι Ευρωπαίοι παρακολουθούν το άθλημα και διερωτώνται: «μα είναι τρελοί;». Οχι. Είναι απλώς Αγγλοι και παραμένουν Αγγλοι. Είναι αυτοί που πολέμησαν την τυραννία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας και τον Αδόλφο Χίτλερ, και διαμόρφωσαν τη σημερινή Ευρώπη. Ας περιμένουν μέχρι το τέλος του αγώνα και, εάν μπορούν, ας απολαύσουν το «παιχνίδι».

Έντυπη

China’s Advance Into the Antarctic

0
By David Fishman  Sunday, October 27, 2019, 10:00 AM

Editor’s Note: Major powers have never fought over Antarctica, and indeed its peaceful status is a diplomatic success that has lasted decades. David Fishman, a former Brookings intern, argues that this may be changing, a development driven in part by climate change. China, in particular, is becoming more assertive in the Antarctic, and Fishman contends that the United States needs to recognize this new reality and adapt accordingly.

Daniel Byman

***The Arctic, a sprawling 5.5-million-square-mile region sandwiched between the United States and Russia, has become a site of geopolitical tension as rising temperatures thaw massive ice chunks that previously impeded navigation. But while the world watches the North Pole, an equally large hunk of ice at the bottom of the globe is also rapidly becoming an arena for great power competition.

Antarctica, the world’s “last great wilderness,” has for six decades been largely shielded from exploitation. A 1959 agreement born out of Cold War necessity and eventually joined by 54 countries reserved the continent “exclusively for peaceful purposes.” What began as a single agreement expanded into a web of interlocking rules and regulations known as the Antarctic Treaty System (ATS). The ATS applies to land and sea, existing alongside other international laws—like the 1982 U.N. Convention on the Law of the Sea—to prevent conflict, foster international cooperation and enable scientific development.

But things are changing. A provision of the ATS permits signatories to renegotiate in 2048, opening up the potential for resource exploitation. Experts believe Antarctica has a trove of resources, including oil, minerals, commercial fishing, and coal and hydrocarbons. In addition, the region houses the largest freshwater reserve on Earth in large ice sheets, which could soon become attractive to drought-stricken areas. While 2048 may seem distant—and major technological hurdles preclude immediate progress—some global powers have already begun a slow march onto the continent. In contrast, the United States’s preparations have lagged. One U.S. Air Force general recently urged for more polar investment and warned that competition in Antarctica “is just a number of years” away.

Among ATS signatories, China has the fastest growing presence, with four Antarctic bases and a fifth underway. Beijing has also in recent years ramped up research expenditures, signed a fueling partnership with Australia, constructed a new icebreaker, announced a permanent airfield and grown its polar tourism industry exponentially. In addition, some evidence suggests China may have already breached parts of the treaty through unreported military and development activities—mirroring a similar disregard for international law in the South China Sea. Whether Beijing has a formal long-term “Antarctic strategy” is unclear, but focus on the seventh continent fits into broader Chinese foreign policy aimed at commercial dominance (shipping lanes, fisheries, future resource exploitation), food and fuel security (potential oil and gas reserves, fresh water, biological resources), and combating Western influence. Beijing sees the region as a “‘treasure house of resources’” critical for its continued economic growth, according to leading Antarctic scholar Anne-Marie Brady.

Several recent developments make Antarctica an urgent geostrategic concern. First, rapidly worsening climate change—scientists in 2015 noted a record-high temperature of 63.5°F—has led to a reduction in the continent’s ice mass. As a result, it is becoming increasingly feasible to reach resources beneath the cold surface. Second, pressure from an increasingly heterogeneous group of signatories to further open up governance—resulting in part from regulatory gaps in the current ATS infrastructure—will likely threaten the ATS’s integrity. And third, unresolved sovereignty questions may enable increasingly aggressive behavior by major powers such as China.

The United States should think carefully about these upcoming flashpoints in Antarctic climate, governance and sovereignty. China’s demonstrated Arctic strategy can serve as a road map for policymakers to extrapolate its potential Antarctic agenda. The latter may be a generation behind the former, but Alan D. Hemmings—who has identified a set of “pressure points” for international competition in Antarctica—notes, “[T]his is coming to Antarctica too.” As one Chinese scientist recently told the South China Morning Post, “It is a battle of political will, military power, global influence … and it has been heating up.”

First, as climate change makes resource extraction more feasible and exacerbates limitations on domestic consumption, China will likely seek to rhetorically integrate Antarctica into its Belt and Road Initiative (BRI) and pursue environmental policies that increase territorial influence. Exploitation of Antarctic resources will probably become inevitable as domestic needs grow, turmoil in the Middle East continues and geopolitical competition drives incentives for diversification. Antarctic integration into the BRI will allow Beijing to advance its geopolitical aspirations through a well-established strategy: working via bilateral relationships with local stakeholders such as Australia and Chile, framing its actions with a narrative connection to the “ancient Silk Road,” and emphasizing its benign intentions. In the Arctic, for example, China has created a so-called “Arctic Silk Road” that links the region symbolically to a larger historical narrative. In addition to the BRI, Beijing will likely support or block environmental initiatives to gain tactical advantage and regional influence. For example, China in 2017 backed an international moratorium on Arctic fishing, proclaiming support for “conservation in a scientific manner.” Timo Koivurova argues that Beijing, as a mere “observer,” had to invoke “the entire framework of international law” to gain control. China is not bound by the same limitation in Antarctica as a consultative party and has therefore pursued a different strategy. Over the past several years, the country has pushed to designate the continent’s highest point an Antarctic Specially Managed Area, which would allow China to lead “the planning and coordination of activities.” In short, Brady notes, Beijing views environmental regulation in the polar regions as a “gambit to control territory.”

Second, growing pressure from signatories to open up governance and accommodate new geopolitical developments may threaten ATS integrity—creating space for China to increase influence through bilateral relationships and craft its identity as a powerful Antarctic player. China will almost certainly seek to increase influence in the ATS on a bilateral basis with key players. In the Arctic, Beijing has targeted states with territorial claims to gain influence and control over a burgeoning commercial field. For example, the country seeks to invest in key ports around Russia, Greenland, Iceland and Norway. China will likely pair financial support with efforts to grow its identity as a powerful (and responsible) regional influencer, which would ensure inclusion in future Antarctic deliberations. In the Arctic, Beijing has proclaimed itself a “near-Arctic state” and in 2013 gained observer status on the Arctic Council, allowing it to help formulate policy. China has also used actors at home (scientific institutions, tourist agencies, media, cultural initiatives and bloggers) to bolster its polar connection. Brady notes that Beijing has already begun crafting a narrative around Antarctica based on five key frames: past exclusion from science and governance, a treasure chest of mineral resources, a global commons, a barometer of climate change, and “a zone for China’s emergence as a global power.”

Third, unresolved Antarctic sovereignty questions will likely allow China to expand its domestic presence on the continent and lay the groundwork for territorial claims. While seven nations claim territory in Antarctica, none has been legally recognized. Instead, as Elizabeth Nyman argues, the ATS freezes existing claims in a “‘purgatory of ambiguity’” that poses “the biggest threat to Antarctic security.” China is poised to mobilize public-sector assets and its formidable private sector to capitalize on the ambiguous situation. Beijing privately views Antarctic sovereignty and resources as “first come, first served,” Brady notes. China will likely use informal mechanisms to gain a foothold on the continent. For example, the country has increased place naming, permanent bases and research funding. Beijing will likely also continue to increase domestic presence in and awareness of the region, laying the groundwork for possible territorial claims. Chinese tourism in Antarctica has grown 100-fold since 2008; and the government has shaped public sentiment with domestic films, newspaper articles and even high school exam questions. Finally, China will almost certainly pair its growing presence on the continent with bilateral diplomacy and commercial relationships aimed at territorial claimants. In 2014, for example, China signed a five-year agreement with Australia—a country that claims 42 percent of Antarctica—to provide its vessels and aircraft with fuel. The accord will “help secure easier access to (the) region.” More recently, China opened negotiations with Chile over the use of a critical port to facilitate its polar projects.

For the United States to compete in this frozen arena, it needs an Antarctic game plan. First, officials should allocate more resources to polar capabilities. The United States stands woefully unprepared to compete in Antarctica with just three (aging) stations, a single failing icebreaker, a lack of capital investment and dated communication technology. A 2012 National Science Foundation report noted that the U.S. Antarctic Program “badly” needs remediation and “will cost more to restore as each year of inattention passes.” Second, the United States should emphasize Antarctic cooperation with allies such as Australia (particularly in light of Canberra’s recent “China reset”), which have more experience and influence in the region. No recent joint statements from the Australia-United States Ministerial Consultations—the two nations’ principal bilateral forum—have explicitly mentioned Antarctica. The United States should also consider prioritizing the issue at other key forums like “The Quad” and the Organization of American States, which include numerous ATS signatories. Without a renewed focus on polar collaboration, Washington risks losing out to an increasingly assertive Beijing. Third, the United States should work with other ATS signatories to ensure treaty compliance and maintain the status quo. The ATS does not have a clear mechanism by which parties can punish violators. Instead, the United States and its allies should publicly broadcast infractions and pursue sanctions through other international forums like the United Nations.

https://www.lawfareblog.com/chinas-advance-antarctic