Αρχική Blog Σελίδα 2590

Η ρωσοτουρκική εμβάθυνση μάς προσγειώνει στην πραγματικότητα;

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Τσαϊλά*

Παρασκευή 01 Νοεμβρίου 2019, 00:02

Η τρέχουσα αντι-δυτική συμπεριφορά της Τουρκίας δεν βασίζεται στις ιδιοτροπίες ενός αυταρχικού, αντι-δυτικού και ισλαμιστού ηγέτη της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αντίθετα, η τουρκική προσέγγιση στη ρωσική σφαίρα επιρροής, η οποία ξεκίνησε με την αγορά των S-400 που ενώ εξέπληξε αρκετούς, δείχνει τελικά να αντικατοπτρίζεται η εκπλήρωση και η εκδήλωση των μακροχρόνιων φιλοδοξιών της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής για την εξυπηρέτηση της ασφάλειας της. Όμως, το πιο ανησυχητικό για τη δύση είναι, η αξιοσημείωτη απόσυρση της αμερικανικής επιρροής από τη Μέση Ανατολή. Ενώ το 2003, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάρτισαν σχεδιασμό με σκοπό τη μετατροπή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής προς όφελος των δυτικών συμφερόντων ασφαλείας, το εγχείρημα αυτό, όχι μόνο απέτυχε να εξασφαλίσει μια πιο φιλελεύθερη, ευημερούσα και σταθερή Μέση Ανατολή, αλλά και να αποξενώσει την Τουρκία, που ήταν το προπύργιο της Αμερικής στη Μέση Ανατολή, και τα απόρθητα τείχη της Ανατολικής Ευρώπης και της Ευρασιατικής, εν γένει, πολιτικής. Το μεγαλύτερο αγκάθι αυτής της οπισθοδρόμησης, είναι ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να επανεξετάσει όλες αυτές τις πολιτικές, και όχι μόνο τη σχέση της με την Άγκυρα.

Όσον αφορά τη δική μας εξωτερική πολιτική, καλείται να ασχοληθεί πιο επισταμένα με τις γεωπολιτικές αλλαγές που έρχονται. Επισημαίνεται ότι όποτε ο Ελληνισμός ησύχαζε και διατηρούσε μια στερεότυπη δυσπιστία σχετικά με την ετοιμότητα της Τουρκίας να πλησιάσει τη Ρωσία ήταν λόγω της υπόθεσης ότι η Τουρκία και η Ρωσία έχουν μοιραστεί από τη γεωγραφία, την ιστορία και τον πολιτισμό για να είναι αντίπαλοι. Η ιδέα ότι οι δύο χώρες θα μπορούσαν να είναι εταίροι ή ακόμη και σύμμαχοι φαινόταν αδιανόητη σε όσους έβλεπαν τα πράγματα με παρωπίδες. Όμως η πιο σημαντική περίπτωση της ρωσο-τουρκικής συνεργασίας, η οποία μάλιστα μας αφορά άμεσα, ήρθε κατά τη διάρκεια του λεγομένου πολέμου της εθνικής ανεξαρτησίας (1919-22) της Τουρκίας, όταν οι Ρώσοι παρείχαν ουσιαστική οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στους Τούρκους. Ακόμη και προτού αναδειχθεί για να διεκδικήσει την ηγεσία των Τούρκων Εθνικών Δυνάμεων τον Μάιο του 1919, ο Κεμάλ προσέγγισε εκπροσώπους των μπολσεβίκων για να συζητήσουν πιθανή συμμαχία. Με την ανάληψη της διοίκησης του εθνικιστικού κινήματος των Νεοτούρκων, ακολούθησε αμέσως συμμαχία με τον Λένιν και τη Μπολσεβίκικη Ρωσία. Στη συνέχεια, η Σοβιετική Ρωσία παρέδωσε στις δυνάμεις του Κεμάλ και όπλα και χρήματα. Η προσέγγιση του Κεμάλ με τον Λένιν ήταν μια γεωπολιτική πραγματικότητα. Δεν ήταν ούτε καπρίτσιο ούτε συμβιβασμός του τουρκικού εθνικιστικού σχεδιασμού, πολύ περισσότερο δεν ήταν ιδεολογική ταύτιση.

Η τουρκική «συμμαχία» με τη Σοβιετική Ρωσία κατά των αντιμαχομένων δυνάμεων αντικατόπτριζε την επιμονή του Κέμαλ στην αδιαμφισβήτητη κυριαρχία και την πλήρη ανεξαρτησία. Αυτές ήταν οι θεμελιώδεις αρχές των Νεοτούρκων που ήταν αποφασισμένοι να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο έθνος κράτος στα χαλάσματα της παρηκμασμένης αυτοκρατορίας. Το χρυσό και τα πυροβόλα όπλα που παρέδωσε η Σοβιετική Ρωσία επέτρεψαν στους Τούρκους να κυριαρχήσουν στρατιωτικά στην Ανατολία και να αψηφήσουν τη Συνθήκη των Σεβρών του 1920, με την οποία οι νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συμφώνησαν να μοιράσουν την Ανατολία μεταξύ Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ελλάδας και Αρμενίας και να αφήσουν το παρηκμασμένο Τουρκικό Σουλτανάτο στα βόρεια της Ανατολίας και ένα πιθανό κουρδικό κράτος στα νοτιοανατολικά.

Η επιτυχία του Κεμάλ ήρθε με τις στρατιωτικές νίκες κυρίως εναντίον του Ελληνισμού, που καθιστούσαν άκυρη τη Συνθήκη των Σεβρών και κατέστησαν δυνατή την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Η Τουρκική Δημοκρατία πιθανότατα δεν θα υπήρχε εάν οι Σοβιετικοί δεν την υποστήριζαν. Ο Κεμάλ όπως ήδη αναφέραμε δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για τον μπολσεβικισμό ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης και μάλιστα, ήταν αυτός που κατέστειλε το αναδυόμενο Τουρκικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Επίσης ήταν ο ίδιος που κατανόησε τις δυνατότητες των Σοβιετικών ως γεωπολιτικών συμμάχων. Η σοβιετική βοήθεια με τη μορφή χρημάτων, όπλων και πυρομαχικών ήταν κρίσιμη για την επιτυχία του στον πόλεμο της ανεξαρτησίας τους.

Στη συνέχεια οι εδαφικές και άλλες απαιτήσεις του Στάλιν στην Τουρκία μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έσπρωξαν τους Τούρκους αποφασιστικά προς τη Δύση και προς τον Οργανισμό του ΝΑΤΟ, στον οποίο προσχώρησε το 1952. Για τις επόμενες πέντε δεκαετίες, υπήρξε ο δυτικός προσανατολισμός. Ωστόσο, ακόμα και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Τουρκία βρήκε μερικές φορές συμπαθητικό κοινό στη Μόσχα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η προσέγγιση με τη Σοβιετική Ένωση, για παράδειγμα, διευκόλυνε το 1974 την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης μετασχημάτισε θεμελιωδώς τη γεωπολιτική κατάσταση της Τουρκίας. Η μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας είχε διαλυθεί και για πρώτη φορά εδώ και αιώνες η Τουρκία δεν μοιράζετε πλέον σύνορα με τη Ρωσία.Αρκετά κράτη μαξιλάρια (Bufferstates) με πολιτικές απομονωτισμού τώρα χωρίζουν τους δύο. Επιπλέον, η Ρωσική Ομοσπονδία κατέχει περίπου το ήμισυ του μεγέθους και είναι στρατιωτικά, λιγότερο ικανή από τον σοβιετικό πρόγονο.

Έτσι σήμερα τα βαθύτερα ρεύματα του Κεμαλισμού, δηλαδή η καχυποψία προς όλες τις μεγάλες δυνάμεις, ότι επιθυμούν το διαμελισμό της και η φιλοδοξία για πλήρη ανεξαρτησία της, και γιατί όχι τη δημιουργία του νέο-οθωμανισμού, άρχισαν να επαναπροσδιορίζονται στη διαμόρφωση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτή η κοσμοθεωρία έχει συσσωρευτεί στους Τούρκους μέσω του σχολείου, της στρατιωτικής θητείας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης για πάνω από επτά δεκαετίες. Είναι δε, πολύ σκληρά συνδεδεμένη με την τουρκική μνήμη. Στις πιο σκληρές εκδηλώσεις της, είναι γνωστή ως «Σύνδρομο των Σεβρών», μια αναφορά στην αποτυχημένη Συνθήκη του 1920 που θα διαμέλιζε την Τουρκία.

Πιστεύω πλέον ότι ο σύγχρονος άξονας της Άγκυρας με τη Μόσχα πρέπει να εξεταστεί με παρόμοιο τρόπο. Το μέλλον των ρωσο-τουρκικών δεσμών θα εξαρτηθεί αποφασιστικά, από το μέλλον των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία παραμείνουν σύμμαχοι η Άγκυρα εκτιμάται απίθανο να εμβαθύνει τους δεσμούς της με τη Ρωσία πέρα από αυτό που γίνεται σήμερα. Οι ίδιες φιλοδοξίες για ανεξαρτησία και αδιαμφισβήτητη κυριαρχία που ωθούν την Τουρκία να αποστασιοποιηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα λειτουργήσουν, ειδικά σε συνδυασμό με μια ιστορικά επικαιροποιημένη ευσπλαχνία της Ρωσίας, να γίνει στενός και ενθουσιώδης εταίρος της Ρωσίας. Η Μόσχα εκτιμάται ότι θα επιδιώξει να διευρύνει και να εκμεταλλευτεί τις διαφωνίες με την Ουάσιγκτον, ώστε να διαταράξει την εσωτερική δυναμική του ΝΑΤΟ.

Συμπεράσματα

Η Τουρκία, η οποία επί δεκαετίες υπήρξε σταθερός, αν και μερικές φορές δυσαρεστημένος, σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης γενικότερα, τώρα προτιμά να αποστασιοποιηθεί από τη Δύση για χάρη της ασφάλειας. Αν και τολμηρή και επικίνδυνη, η αγορά των S-400 και η ευρύτερη στροφή προς τη Ρωσία δεν μπορεί να αποδοθεί στον υποτιθέμενο εξωραϊσμό του Ερντογάν, ακόμα λιγότερο στον ισλαμικό προσανατολισμό του ή σε οποιαδήποτε ιδεολογία πέρα από τον κυρίαρχο τουρκικό εθνικισμό. Η στροφή προς τη Ρωσία είναι σύμφωνη με τα βασικά θεμέλια της εξωτερικής πολιτικής που έχει θέσει ο Μουσταφά Κεμάλ και, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, στην πραγματικότητα έχει το προηγούμενο της στην προσωπική διπλωματία του Κεμάλ. Επομένως όποιος και να ήταν στη θέση του Ερντογάν, θα ακολουθούσε την ίδια πολιτική.

Όσον αφορά τον Ελληνισμό το σημαντικότερο, είναι να αναγνωρίσουμε τη θεμελιώδη γεωστρατηγική πραγματικότητα, και να αποκτήσουμε απόλυτη ελευθερία δράσης και λειτουργίας που να βασίζεται στις στρατιωτικές πτυχές και τα θέματα ασφαλείας ως απάντηση σε οποιαδήποτε δεδομένη απειλή ή κίνδυνο. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος αύξησης της βάσης των εθνικών μας πόρων που θα εγγυώνται την υποστήριξη της ασφάλειάς μας.

Η ανθεκτικότητα του Ελληνισμού, και η προθυμία μας για εθνική ανεξαρτησία, μεταξύ άλλων και η αξιόπιστη εθνική μας ισχύς, πρέπει να επιμένουν στις δύσκολες συνθήκες ακόμη και εν καιρώ πολέμου. Έτσι, το καθήκον της διασφάλισης της εθνικής ύπαρξης και των ζωτικών συμφερόντων διαμορφώνεται από τα ακόλουθα γενικά διδάγματα: Οι ένοπλες δυνάμεις, είναι μόνο ένα στοιχείο της γενικής εθνικής ασφάλειας. Οι ένοπλες δυνάμεις δεν είναι παντοδύναμες, και η ικανότητά τους να εκπληρώνουν τον καθορισμένο ρόλο τους και να αναλαμβάνουν τις αποστολές εξαρτάται από τη δημιουργικότητα και την εγγύηση σε εθνικό πολιτικό επίπεδο της αναγνώρισης των επαρκών συνθηκών πρωτίστως στο επίπεδο της γεωπολιτικής. Βασικές λειτουργικές παραδοχές εθνικής ασφάλειας πρέπει να είναι η μόνη βάση για τη θέσπιση πολιτικής εθνικής στρατηγικής για την εθνική ασφάλεια. Απαιτείται ετοιμότητα ακόμη και για κατάρρευση κάθε υφιστάμενου συμφώνου ή συνθήκης.

«Αν θέλετε ειρήνη, προετοιμαστείτε για πόλεμο»; αυτό συνεπάγεται, την πειστική ετοιμότητα για να εγγυηθούμε τη διατήρηση των ζωτικών εθνικών συμφερόντων μας. Είναι η πιο, αξιόπιστη διασφάλιση της δημιουργίας και της διατήρησης της αποτροπής για την πρόληψη του πολέμου. Αυτή η έννοια αναφέρεται στην ικανότητα του Ελληνισμού να υπερασπίζεται τον εαυτό του με τις δικές του δυνάμεις, δημιουργώντας ταυτόχρονα και διατηρώντας μια σειρά επιλογών για δράση.

Η αποτροπή, η υπεροχή στις πληροφορίες, η άμυνα και τελικά η νίκη, είναι τα συστατικά για την κυρίαρχη στρατηγική αποτροπής του Ελληνισμού για την υπεράσπιση των ζωτικών συμφερόντων μας με βάση την επίτευξη της νίκης ως σαφούς εκδήλωσης της προβολής εθνικής ισχύος. Μια τέτοια νίκη βασίζεται στην έγκαιρη προειδοποίηση του πολέμου από πηγές πληροφοριών, τη διαρκή ικανότητα ενίσχυσης της εθνικής άμυνας, και την αποτροπή των εχθρικών στόχων.

Η κατάλληλη προετοιμασία για πόλεμο, επίσης απαιτεί κωδικοποίηση των ρυθμίσεων ασφαλείας που καθιερώνουν αποδεκτές παραχωρήσεις ασφαλείας. Βέλτιστη κατανομή των πόρων λόγω δημοσιονομικών περιορισμών και τον καθορισμό εθνικών προτεραιοτήτων βάσει πολιτικών συμφωνιών. Αυτά τα περιθώρια ασφαλείας επιτρέπουν τους υπολογισμούς κινδύνου στον δρόμο προς την ειρήνη.

* Ο Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Senior recercher of Strategy International και Member of Institude for National and International Security.

liberal.gr

Turkey and China Tie Themselves in Knots Over Syria and Xinjiang

Από
anixneuseis
-
0

By November 1, 2019

Aerial view of Urumqi, Xinjiang Province, PR China, photo via Wikimedia Commons

BESA Center Perspectives Paper No. 1,333, November 1, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: Turkey expects Chinese support for its incursion into Syria against the Kurds, but in return, China expects Turkey to turn a blind eye to its persecution of Turkic Muslims in Xinjiang. Turkey’s refusal to fully recognize Kurdish rights is thus intertwined with China’s brutal crackdown in its troubled northwestern province. Both parties justify their actions as efforts in the fight against terrorism.

Turkey’s ambassador to China, Emin Onen, didn’t mince words when he took his Chinese hosts to task for failing to support Turkey’s military campaign against a Kurdish militia in Syria.

Speaking in Turkish through a translator at a news conference at his Beijing embassy, Onen put China on the spot by calling on it to stand with Turkey in its fight against political violence.

In doing so, Onen laid bare longstanding strains in Turkish-Chinese relations as well as contradictions that link Turkey’s refusal to fully recognize Kurdish rights to China’s brutal crackdown in its troubled northwestern province of Xinjiang.

Chinese officials have long sought to prevent Turkey from speaking out on the crackdown. They do this by privately arguing in discussions with their Turkish counterparts that China’s massive effort to fundamentally alter the belief system of Turkic Muslims, packaged as a fight against political violence, is no different from Turkish attitudes toward the Kurds.

Turkey has justified its decades-old policy in predominantly Kurdish southeastern Turkey, as well as its more recent intervention in Syria, as a struggle against the Kurdish Workers Party (PKK) (designated a terrorist organization by Turkey, the US and the EU) and its Syrian affiliate, the People’s Protection Units (YPG).

The PKK has waged an insurgency in southeastern Turkey for more than three decades. Tens of thousands have been killed in PKK attacks and Turkish military operations.

The YPG, which has not been designated by either the US or the EU, served in recent years as the Americans’ ground troops in the battle to defeat ISIS’s Syria-based caliphate.

“What we hope for is that China, whether internally or externally, is an anti-terrorist nation. They are a member of the (United Nations) Security Council, so they should understand our present situation,” Onen said.

“Certainly, we know that China is a country that is fighting against terror … We are also fighting against … (political violence) and it’s one of the most important issues,” he went on to say.

Onen was responding to what amounted to a Chinese condemnation of the Turkish incursion into Syria when Chinese FM spokesman Geng Shuang urged “Turkey to halt military action and to return to the right track, resolving the issue with political solutions.”

China had earlier called on Turkey to “exercise restraint,” insisting that Syria’s “sovereignty, independence and territorial integrity must be respected and upheld.”

The stakes for both Turkey and China are high.

Both are likely hoping that Russian execution of an enhanced ceasefire initially negotiated by US VP Mike Pence on a visit to Ankara will enable them to avoid a further deterioration in relations. Russia took ownership of the Syrian process during talks on Tuesday between presidents Vladimir Putin and Recep Tayyip Erdoğan.

Turkey, home to the largest Chinese Turkic Muslim exile community and long a supporter of political and cultural rights for Uighurs, the predominant Turkic Muslim ethnic group in Xinjiang, has on occasion breached the Muslim’s world’s wall of silence about the Chinese crackdown.

If Turkey, one of the Islamic world’s most powerful nations and one that competes with Saudi Arabia and Iran for leadership, were to revert to sustained criticism of the Chinese crackdown, it would make it more difficult for other Muslim states to maintain their silence or, in some cases, endorsement of Chinese policy.

It would ironically align Turkey with the US, which recently imposed sanctions in a bid to force Turkey to halt its Syrian military campaign. The US, unlike the Muslim world, has been vocal in its condemnation of the Chinese crackdown in Xinjiang.

Taking China to task on Xinjiang is risky business, certainly for a country that has seen its economy falter.

Turkey has been counting on China to help it resolve its economic problems.

In June, on the eve of the Turkish elections, China transferred $1 billion to Turkey as part of a Turkish lira-Chinese yuan currency swap. China, which sees Turkey as a key node in its Belt and Road Initiative, has further pledged $3.6 billion in funding for energy and telecommunications infrastructure projects.

Deng Li, China’s ambassador to Turkey, warned in March that public Turkish criticism of China’s Xinjiang policy “will negatively affect mutual trust and understanding and will be reflected in commercial and economic relations.”

Li issued his threat after Turkish FM Mevlut Cavusoglu and his ministry spokesman, Hami Aksoy, in a rare expression of anti-Chinese sentiment, used harsh language to condemn events in Xinjiang, where some 1 million Turkic Muslims are believed to have been incarcerated in re-education camps and/or pushed into forced labor.

Calling the crackdown an “embarrassment to humanity,” Aksoy demanded that Chinese authorities respect the human rights of the Uighurs and close what he termed “concentration camps.”

Chinese FM Wang Yi called on Turkey two months later to support China’s policy in Xinjiang in a bid to “safeguard the overall situation of the strategic cooperation between the two countries.”

The strains in Turkish-Chinese relations were put on public display in July when China’s state news agency Xinhua quoted the visiting Erdoğan as saying people in Xinjiang “live happily.”

Turkish officials insisted that Erdoğan had expressed the hope that people in China would “live happily in peace and prosperity,” not that they were living happily.

Chinese FM spokeswoman Hua Chunying, clearly believing that this time around it would be Turkey rather than China that blinks first, insisted that “we called on Turkey many times to stop its military action. We hope all sides will form a synergy to combat terrorism, advance the political settlement process of the Syrian issue, and jointly safeguard peace and tranquility in the region.”

It’s a synergy built on sand as long as Turkey and China cloak their refusal to come to grips with minority rights in counterterrorism terms that are opportunistically called into question whenever they contradict their geopolitical ambitions.

View PDF

Dr. James M. Dorsey, a non-resident Senior Associate at the BESA Center, is a senior fellow at the S. Rajaratnam School of International Studies at Singapore’s Nanyang Technological University and co-director of the University of Würzburg’s Institute for Fan Culture. 

Dr. James M. Dorsey
Dr. James M. Dorsey
(Ph.D. University of Utrecht). Specializes in the Muslim world’s political, social, and economic fault lines as well as Chinese policy towards the region with a focus on geopolitics, social movements, and political and militant Islam. James also focuses on the nexus of sports, politics, and society. Email: [email protected]

Το Ιράν χάνει τη Μέση Ανατολή, διαδηλώσεις στο Λίβανο και στο Ιράκ.

Από
anixneuseis
-
0
  PATRICK BAZ/AFP via Getty Images)

Του HANIN GHADDAR

Foreign Policy

Σε λιγότερο από ένα μήνα, ξέσπασαν διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς και έλλειψης οικονομικής μεταρρύθμισης τόσο στο Ιράκ όσο και στον Λίβανο. Και στις δύο χώρες, οι διαδηλώσεις που έπληξαν τις σιιτικές πόλεις αποκάλυψαν ότι το σύστημα του Ιράν για άσκηση επιρροής στην περιοχή απέτυχε.

Για τις σιιτικές κοινότητες του Ιράκ και του Λιβάνου, η Τεχεράνη και οι πληρεξούσιοι της δεν κατάφεραν να μετατρέψουν τις στρατιωτικές και πολιτικές νίκες σε ένα κοινωνικοοικονομικό όραμα. Aπλά, η αφήγηση του Ιράν δεν έβαλε φαγητό στο τραπέζι.

Από την αρχή της Ισλαμικής Επανάστασης, η ιρανική κυβέρνηση και το Σώμα της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς είχαν μια σαφή, μακροπρόθεσμη και λεπτομερή πολιτική σχετικά με τον τρόπο εξαγωγής της επανάστασης στην περιοχή, κυρίως σε χώρες με σημαντική σιιτική πλειοψηφία. Το Ιράν ήταν πολύ υπομονετικό και ανθεκτικό στην εφαρμογή της πολιτικής του, αποδεχόμενο μικρές ήττες με τα μάτια στραμμένα στον κύριο στόχο: ηγεμονία στο Ιράκ, το Λίβανο, τη Συρία και την Υεμένη.

Σήμερα, το Ιράν φαίνεται να κερδίζει το μακρύ παιχνίδι. Ο πληρεξούσιος του στο Λίβανο επικράτησε στις βουλευτικές εκλογές του παρελθόντος έτους. Στη Συρία, το Ιράν κατόρθωσε να σώσει τον σύμμαχό του, τον πρόεδρο Bashar al-Assad. Τα τελευταία χρόνια, το Ιράν έχει επίσης αποκτήσει περισσότερη δύναμη στη Βαγδάτη μέσω των πληρεξουσίων του, συμπεριλαμβανομένων των Λαϊκών Δυνάμεων Κινητοποίησης (PMF), των σιιτικών στρατιωτικών δυνάμεων που δημιουργήθηκαν για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Ωστόσο, στο σχέδιο τεσσάρων δεκαετιών του, το Ιράν παραβλέπει ένα σημαντικό σημείο: ένα κοινωνικοοικονομικό όραμα για τη διατήρηση της βάσης υποστήριξής του. Ενώ εξαντλούσε κάθε ευκαιρία να συνδεθεί με τους κρατικούς θεσμούς της περιοχής, το ιρανικό καθεστώς δεν κατάλαβε ότι η εξουσία απαιτεί όραμα για την επόμενη μέρα.

Καθώς τα γεγονότα εκτυλίσσονται στην περιοχή, το Ιράν αποτυγχάνει να κυβερνήσει. Το Ιράκ και ο Λίβανος είναι καλά παραδείγματα. Το Ιράν δημιούργησε εκπροσώπους του και στις δύο χώρες, τους έδωσε δύναμη μέσω χρηματοδότησης και όπλων και τους βοήθησε να διεισδύσουν σε κρατικούς θεσμούς. Σήμερα, οι κρατικοί θεσμοί στο Ιράκ και στο Λίβανο έχουν ένα κύριο έργο: αντί να προστατεύουν και να εξυπηρετούν τον λαό, πρέπει να προστατεύουν και να εξυπηρετούν τα ιρανικά συμφέροντα.

Οι παρατηρητές έχουν χαρακτηρίσει τις τρέχουσες διαμαρτυρίες στο Λίβανο “άνευ προηγουμένου” για διάφορους λόγους. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, οι Λιβανέζοι συνειδητοποίησαν ότι ο εχθρός είναι μέσα – είναι η δική τους κυβέρνηση και οι πολιτικοί ηγέτες – όχι εξωτερικός κατακτητής ή περιφερειακός παράγων που επηρεάζει. Επιπλέον, οι πολιτικοί ηγέτες δεν μπόρεσαν να ελέγξουν την πορεία των διαμαρτυριών που αναπτύσσονται σε όλα τα δόγματα και σε όλες τις περιοχές, από την Τρίπολη στα βόρεια μέχρι την Τύρο και τη Ναμπατίν στο νότο και τη Βηρυτό και τη Σαϊάδα. Η κλιμάκωση δείχνει ότι οι διαδηλωτές είναι σε θέση να ενωθούν πέρα από τους θρησκευτικούς και πολιτικούς τους δεσμούς.

Αυτό που τους έφερε μαζί είναι μια συνεχιζόμενη οικονομική κρίση που έχει πλήξει ανθρώπους από όλες τις αιρέσεις και τις περιοχές. Όπως είπε ένας διαδηλωτής: Η πείνα δεν έχει θρησκεία.

Για πρώτη φορά μετά τη σύσταση της Χεζμπολάχ στη δεκαετία του 1980, οι Λιβανέζοι σιίτες στρέφονται εναντίον της. Αλλά οι σημαντικότερες  διαμαρτυρίες είναι άνευ προηγουμένου, καθώς η Χεζμπολάχ πήρε επίσης μια ασυνήθιστη στάση. Περηφανευόμενος για δεκαετίες για την προστασία των φτωχών και αγωνιζόμενος κατά της αδικίας, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα αποφάσισε να συγκλίνει με τις αρχές εναντίον των ανθρώπων που βρίσκονται στους δρόμους. Αυτό είναι ένα μεγάλο εμπόδιο για τη Χεζμπολάχ καθώς ασχολείται με τις τρέχουσες διαμαρτυρίες, τη δυσκολότερη εγχώρια πρόκληση μέχρι στιγμής.

Ο ηγέτης της Χεζμπολάχ δεν επέλεξε να υποστηρίξει χωρίς περίσκεψη την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Saad Hariri σς αναγκάστηκε να παραιτηθεί πριν μερικές ημέρες).

Σκηνές από σιίτες διαδηλωτές που ενώνονται με άλλους Λιβανέζους στους δρόμους τρομοκράτησαν την ηγεσία του κόμματος. Οι Σιίτες του Λιβάνου ήταν πάντα η ραχοκοκαλιά της εγχώριας και περιφερειακής δύναμης της Χεζμπολάχ. Ψηφίζουν για τη Χεζμπολάχ και τον σιιτικό σύμμαχό της Αμάλ κατά τη διάρκεια των εκλογών και αγωνίζονται μαζί τους στο Λίβανο, τη Συρία και την Υεμένη. Σε αντάλλαγμα, πολλοί από αυτούς λαμβάνουν μισθούς και υπηρεσίες που προσφέρονται άφθονα από το Ιράν και τη Χεζμπολάχ.

Αλλά για πρώτη φορά από τη σύσταση της Χεζμπολάχ στη δεκαετία του 1980, οι Λιβανένοι σιίτες στρέφονται εναντίον της. Στο Nabatih, την καρδιά της ομάδας στο νότιο τμήμα του Λιβάνου, οι σιίτες διαδηλωτές έκαψαν ακόμη και τα γραφεία των ηγετών της Χεζμπολάχ.

Εδώ υπάρχουν τρεις κύριοι παράγοντες. Πρώτον, η δαπανηρή συμμετοχή της Χεζμπολάχ στον πόλεμο της Συρίας και η πίεση από τις αμερικανικές κυρώσεις στο Ιράν ανάγκασαν το κόμμα να μειώσει τους μισθούς και τις υπηρεσίες, διευρύνοντας το χάσμα μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών μέσα στην κοινότητά του. Εν τω μεταξύ, το κόμμα στρατολόγησε κυρίως σιίτες από φτωχές γειτονιές για να πολεμήσουν στη Συρία, ενώ οι επίσημοι επωφελήθηκαν από τον πολεμικό πλούτο, προκαλώντας μεγάλη δυσαρέσκεια.

Δεύτερον, οι ψηφοφόροι της Χεζμπολάχ αναγκάστηκαν να δεχθούν τον σύμμαχο της Χεζμπολάχ Nabih Berri ως πρόεδρο του κοινοβουλίου ως απαραίτητο κακό για να διατηρηθεί άθικτος ο σιιτικός συνασπισμός.

Αν και η γνωστή διαφθορά του Berri έρχεται σε αντίθεση με την αφήγηση της Χεζμπολάχ για διαφάνεια και ακεραιότητα, η κοινότητα έκλεινε τα μάτια για δεκαετίες. Αλλά όταν η οικονομία του Λιβάνου άρχισε να χειροτερεύει την ίδια στιγμή που χτυπήθηκαν τα οικονομικά της Χεζμπολάχ, πολλοί σιίτες δεν μπορούσαν πλέον να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους. Η διαφθορά και ο εξωφρενικός πλούτος του Berri δεν μπορούσαν πλέον να γίνουν ανεκτές.

Τρίτον, η Χεζμπολάχ επικεντρώθηκε υπερβολικά στη στρατιωτική δύναμη. Προήγαγε αυτή την αφήγηση μετά την απόσυρση του Ισραήλ από το Λίβανο το 2000 και στη συνέχεια και πάλι μετά τον πόλεμο του Ιουλίου στο Λίβανο με το Ισραήλ το 2006. Επίσης ισχυρίστηκε ότι κέρδισε στη Συρία το νέο σουνητικό εχθρικό εξτρεμισμό.

Ωστόσο, όλες αυτές οι νίκες απέτυχαν να μεταφραστούν σε ευημερία των πολιτών. Το Ιράν ίσως ωφελήθηκε, αλλά οι Σιίτες στο Λίβανο απομονώθηκαν περισσότερο απο ποτέ.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχει τόσο νόημα ότι η σιιτική κοινότητα, με τη συμμετοχή στις διαμαρτυρίες, προσπαθεί τώρα να διεκδικήσει την λιβανέζικη  ταυτότητά της και όχι τη θρησκευτική που μέχρι στιγμής απέτυχε.

Η ιστορία είναι παρόμοια στο Ιράκ. Αυτό το μήνα, δεκάδες χιλιάδες Ιρακινοί στη Βαγδάτη και άλλα τμήματα της πλειοψηφίας των σιιτών του νότιου Ιράκ διαμαρτυρήθηκαν για τις αποτυχίες της ιρακινής πολιτικής τάξης για παροχή βασικών υπηρεσιών και μείωση της ανεργίας και της διαφθοράς. Η καταστολή ήταν γρήγορη και επιθετική, με αποτέλεσμα το θάνατο περισσότερων από 100 διαδηλωτών. Το Reuters καλύπτει τις εξελίξεις πάνω από μία εβδομάδα επιβεβαιώνοντας ότι οι πολιτοφυλακές που υποστηρίχθηκαν από το Ιράν είχαν αναπτύξει ελεύθερους σκοπευτές στις στέγες της Βαγδάτης για να σκοτώσουν σκόπιμα διαδηλωτές.

Ο ρόλος του Ιράν ως απάντηση στις διαδηλώσεις στο Ιράκ και η αποτυχία της κυβέρνησης να προστατεύσει τους πολίτες αποτελούν σημαντική ένδειξη της επιρροής της Τεχεράνης στη χώρα.

Πολλοί πρώην διοικητές της πολιτοφυλακής που υποστηρίζονται από το Ιράν είναι τώρα μέλη του κοινοβουλίου και της κυβέρνησης, προωθώντας την ατζέντα της Τεχεράνης και δημιουργώντας μια εναλλακτική οικονομία για το Ιράν κάτω απο αμερικανικές κυρώσεις.

Όπως στο Λίβανο, η θέση του Ιράν ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος βοήθησε τους ηγέτες της πολιτοφυλακής στο ιρακινό κοινοβούλιο να διεισδύσουν αργά στους κρατικούς θεσμούς. Όπως και το μοντέλο της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, εάν παραμείνει ανεξέλεγκτο, οι Ιρακινοί πληρεξούσιοι του Ιράν θα γίνουν σιγά σιγά αλλά σίγουρα ισχυρότεροι από τον ιρακινό στρατό και η απόφαση του πολέμου και της ειρήνης θα είναι ιρανική.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνο οι σιίτες βγήκαν στους δρόμους στο Ιράκ. Οι σουνίτες έχουν καταπιεστεί εδώ και καιρό από τους σεχταριστές και τους σιίτες ηγέτες και οι σιίτες δεν έχουν διευρύνει ακόμη την ταυτότητά τους σε εθνική και όχι θρησκευτική.

Αλλά υπάρχει η αίσθηση ότι αν συνεχίσουν οι διαμαρτυρίες, θα γίνουν όλο και περισσότερες σε εθνικό επίπεδο. Ορισμένοι Σουνίτες και Κούρδοι στο Ιράκ εξέφρασαν την υποστήριξή τους στους Σιίτες διαδηλωτές αλλά δίστασαν να συμμετάσχουν για να αποφύγουν να κατηγορηθούν ως μέλη του Ισλαμικού Κράτους,  μια κατηγορία που το Ιράν χρησιμοποίησε τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία για να επιτεθεί στις εξεγέρσεις. Ό,τι και να γίνει με τις διαμαρτυρίες, τόσο στο Ιράκ όσο και στον Λίβανο, το Ιράν δεν θα επιτρέψει στις δομές εξουσίας του να καταρρεύσουν χωρίς μάχη.

Και στις δύο περιπτώσεις, το Ιράν θα κάνει αυτό που μπορεί καλήτερα.

Στον Λίβανο, αντί να απομακρυνθεί και να επιτραπεί η εφαρμογή μεταρρυθμίσεων από νέες κυβερνήσεις με εξειδικευμένους υπουργούς, η Χεζμπολάχ και οι πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν θα καταφύγουν πιθανώς σε βία. Όπως έγραψε ο Νασράλα, η κυβέρνησή του δεν θα πέσει.

Η Χεζμπολάχ θα προσπαθήσει να μην επαναλάβει το λάθος του ιρακινού PMF να αντιδράσει με βία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι στρατιωτικές μονάδες έχουν εκπαιδεύσει διάφορα μέλη της Χεζμπολάχ για να συμμετάσχουν σε αυτά που αποκαλούν οι «Ταξιαρχίες της Αντίστασης του Λιβάνου.

Ο ρόλος αυτών των ταξιαρχιών είναι ακριβώς να αντιμετωπίσουν τις εσωτερικές προκλήσεις και να δώσουν περιθώρια στη Χεζμπολάχ να αρνηθεί την ευθύνη.

Ήδη, σε μια προσπάθεια κατά των εξεγέρσεων, εκατοντάδες νέοι άνδρες που φέρουν τις σημαίες του Αμάλ και της Χεζμπολάχ επιτέθηκαν στους διαδηλωτές σε διάφορες πόλεις. Μέχρι στιγμής, ο στρατός του Λιβάνου τους έχει σταματήσει από το να πλησιάσουν πολύ τους διαμαρτυρόμενους, αλλά κατάφεραν να βλάψουν και να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους έξω από τη Βηρυτό, κυρίως στις σιιτικές πόλεις.

Στο Ιράκ, είναι πιθανό ότι οι πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν θα καταφύγουν στη βία και πάλι για να καταστείλουν ένα νέο γύρο διαμαρτυριών που έχει προγραμματιστεί για τις 25 Οκτωβρίου.

Χωρίς τις διεθνείς πιέσεις να διαλυθεί το κοινοβούλιο και να αναγκαστεί ο Πρωθυπουργός Αντίλ Αμπντούλ-Μαχντί να παραιτηθεί, πολλοί άνθρωποι θα πεθάνουν. Αλλά σε κάθε περίπτωση, η εικόνα του Ιράν θα έχει φθαρεί σοβαρά.

Σε όλη την περιοχή, η ίδια ιστορία ξεδιπλώνεται. Οπουδήποτε κερδίζει το Ιράν, επικρατεί το χάος. Από το Ιράκ μέχρι τον Λίβανο, κατέστη σαφές ότι η ιρανική εξουσία δεν μπορεί πλέον να γίνει ανεκτή. Και όταν η βάση στήριξης της χώρας δεν μπορεί πλέον να δεχτεί το Ιράν ως κυβερνήτη της, η διεθνής κοινότητα πρέπει να το λάβει υπόψη της.

Οι πρόσφατες διαμαρτυρίες δείχνουν ότι η δύναμη του Ιράν είναι πιο εύθραυστη από ό, τι αντιλαμβάνεται ο κόσμος. Και το πιο σημαντικό, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο Σιισμός δεν ανήκει στο Ιράν και ότι ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να δουλεύουμε άμεσα με σιιτικές κοινότητες.

Foreign Policy

Μετάφραση: Π.Σαβ.

Γ. Κουμέντος: Προβλήματα στο συλλογικό «είναι»

Από
anixneuseis
-
3
  ΓΙΑΝΝΗΣ Ν. ΚΟΥΜΕΝΤΟΣ*  

  • 26parelasi10

Θα μπορούσε κάποιος να σκεφθεί ότι μεγάλη σημασία δίνουμε σε ένα περιστατικό εναλλακτικής συμπεριφοράς, ή διαμαρτυρίας ή άλλης αισθητικής, ή συνειδητής διαφοροποίησης για να προκαλέσουν τα «φώτα της δημοσιότητας» ή να υποστηρίξει κάποιος ότι «ανώριμα παιδιά είναι». Ενδεχομένως να υπάρχουν και άλλες αιτιάσεις και δικαιολογίες. Πάντως, είναι κάτι αντίστοιχο με τις «μούντζες» και τα μαύρα περιβραχιόνια, που εμφανίστηκαν στις παρελάσεις, την περίοδο της όξυνσης του «αντιμνημονιακού αγώνα». Θεωρώ ότι είναι σημεία των καιρών, κομμάτια μιας αλυσίδας κοινωνικών συμπεριφορών, που στον πυρήνα τους ενυπάρχει ο κατακερματισμός της συλλογικής συνείδησης και του λαθεμένου αυτοπροσδιορισμού. Τα τελευταία χρόνια η αμφισβήτηση του «κατεστημένου συστήματος», με την αντισυστημική εκφορά του λόγου και των ακραίων πρακτικών, δημιούργησε περισσότερα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα από όσα στην ουσία έλυσε, όχι μόνο στην Ελλάδα με τους «αντιμνημονιακούς», αλλά και στην Ευρώπη.

Ο σημαιοφόρος, οι παραστάτες, οι μαθητές εκπροσωπούν το αξιακό σύστημα, το πνεύμα και το πλαίσιο του σχολείου τους. Θεωρητικά εκφράζουν τη συλλογικότητά τους, τιμούν τα έργα των προηγούμενων και υπόσχονται το καλύτερο μέλλον. Αυτό οφείλουν να το θεραπεύσουν το σχολείο και το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Οι συμβολισμοί στην καθημερινότητα είναι ισχυροί και αναγκαίοι, όσο και η ιστορική μνήμη. Η ισοπέδωση των συλλογικών συμβολισμών και των αξιών δημιουργεί προβλήματα στο συλλογικό «είναι» και μειωμένες αντιστάσεις στις κάθε μορφές επιβουλές, είτε είναι εμφανείς, όπως η φασιστική-ναζιστική απειλή, είτε είναι αφανείς, όπως ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός και η παγκοσμιοποίηση.

Είχε ισχυρή συμβολική σημασία το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από τους Γλέζο-Σάντα στην Ακρόπολη, ή η προβολή της ελληνικής σημαίας στα κάγκελα του Πολυτεχνείου κατά τη νύχτα της 17ης Νοέμβρη.

Επίσης, είναι σημαντικές η αυτογνωσία και η συλλογικότητα μέσα από τα βιώματα του λαϊκού πολιτισμού και των παραδόσεων, σε όλες τους τις εκφράσεις. Τα διαβατήρια έθιμα των γιορτών, είτε θρησκευτικών κατά κύριο λόγο, είτε αλλαγής εποχών, είναι γεμάτα από πολλαπλούς συμβολισμούς. Παρά τα προβλήματα της αστικοποίησης και της εμπορευματοποίησης, αυτοί οι συλλογικοί συμβολισμοί εξακολουθούν να είναι συναισθηματικοί εξισορροπιστές της κοινωνικής μας συμπεριφοράς και σημεία συνεκτικότητας.

Χωρίς να μηδενίζω τη μεταπολιτευτική πρόοδο του ελληνικού εκπαιδευτικού μας συστήματος, θεωρώ ότι η σημερινή παρεχόμενη εκπαίδευση αλλά και η Παιδεία δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής. Η δημιουργική σύνδεση του παρόντος με το ιστορικό παρελθόν δεν αποτελεί στοιχείο αναφοράς των προγραμμάτων και των πρακτικών στο ελληνικό σχολείο, ούτε παράδειγμα πρακτικής καθημερινής συμπεριφοράς. Εδώ θα πρέπει να αναζητηθούν οι «ένοχοι» και οι υπεύθυνοι του περιστατικού της Νέας Φιλαδέλφειας.

Δυστυχώς, δεν έχουμε αντιληφθεί ότι όλα αλλάζουν γύρω μας με ταχύτητα και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα βραδυπορεί και συντηρεί παρωχημένες λειτουργίες.

Η παγκοσμιοποίηση και οι νέες τεχνολογίες επιβάλλουν οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές που επηρεάζουν τα εκπαιδευτικά συστήματα. Την τελευταία εικοσαετία έγιναν προσπάθειες εισαγωγής καινοτομιών και αλλαγών στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, όμως αυτές δεν ολοκληρώθηκαν και ανατράπηκαν, ύστερα από τις συγκρούσεις με τα παράλληλα συστήματα διοίκησης και εξουσίας. Ετσι και αλλιώς χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό σχολείο, αλλά προϋπόθεση είναι η αλλαγή στην εκπαιδευτική φιλοσοφία σε όλα τα επίπεδα.

* Ο Γιάννης Ν. Κουμέντος είναι τέως σχολικός σύμβουλος.

“Καθημερινή”

A European security force in Syria is a courageous idea

Από
pcuser
-
0

Constanze Stelzenmüller

Annegret Kramp-Karrenbauer’s proposal for a European security force in Syria exposes a devastating truth: European passivity in Syria is morally reprehensible and harms Europe’s own security interests, argues Constanze Stelzenmüller. This article originally appeared in the Financial Times.

Last week, Annegret Kramp-Karrenbauer made an unusual and courageous suggestion to help contain the greatest humanitarian catastrophe of our time

Germany’s defence minister called for an international security force in northeastern Syria, with a substantial German military contribution. But she was slapped down publicly by her cabinet colleague, foreign minister Heiko Maas, who called her proposal unrealistic in a meeting with his Turkish counterpart Mevlut Cavusoglu. The episode got little attention beyond Berlin. Yet it shines a harsh light on the shameful disarray of western, European, and German foreign policy.

Afghanistan has been called the “graveyard of empires”. But it is Syria — referred to as a patch of “bloodstained sand” by US president Donald Trump — that may be the west’s. Syria’s eight-year-old civil war has profoundly destabilised the Middle East. It has drawn in regional powers including Saudi Arabia, Qatar and Iran, as well as the Tehran-backed Lebanese Hizbollah. It has enabled Russia to greatly expand its influence in the region.

Of Syria’s prewar population of 22m, the war has killed half a million, displaced more than 6m internally and driven almost as many people to flee into Turkey, Lebanon, Jordan, Iraq, and other regional neighbours. Less than a million Syrians have applied for asylum in all of Europe since 2015. Yet that influx, which peaked in 2015, fuelled a surge of ethno-nativism which is still resonating in the continent’s politics.

The inaction of western governments contributed to the disaster, of course — most egregiously when former US president Barack Obama and the British parliament crossed over their own red lines and refused to punish Syria’s government for using chemical weapons against its own citizens. Now, Mr Trump’s pullout of US troops from north-east Syria, and his betrayal of America’s Syrian Kurd allies in the fight against Isis, has cleared the way for a brutal Turkish incursion. It has given free rein to three autocrats: Turkey’s president, Recep Tayyip Erdogan; Syria’s dictator, Bashar al-Assad; and Russia’s president, Vladimir Putin.

Europeans seem to think all this is none of their business. Yet French and British special forces were fighting side by side with Americans and Kurds. (Germany has no ground troops in Syria, but has been training and arming Kurdish peshmerga units in Iraq). Damascus is only 3,700km from Berlin, and 4,300 from Paris. A recent estimate says about 4,000 “foreign fighters” in Syria and Iraq come from EU countries; but many captured fighters were freed in last week’s hasty retreat. In his press conference on the capture and killing of Isis leader Abu Bakr al-Baghdadi, Mr Trump offered to send European-born fighters home. No doubt some will attempt to do so on their own.

According to the UN, nearly 180,000 Syrians have already been displaced by the Turkish incursion. If future ceasefires are broken as swiftly as the one negotiated by US vice-president Mike Pence last week, there might yet be another big outflow of refugees in the direction of Europe, further destabilising fragile political economies from the Balkans to Greece, Italy and Spain.

But even without a single foreign fighter or refugee arriving on European shores, the Syrian catastrophe has important ramifications. Europe harbours large Turkish and Kurdish diasporas. Germany alone is home to 2.9m people of Turkish origin, while estimates of its Kurdish population range between half a million and a million. They have been known to clash.

Ms Kramp-Karrenbauer’s proposal may have been debatable on points of substance as well as style. No doubt it also served the tactical purpose of deflecting from Germany’s inability to meet its 2 per cent defence spending commitment before 2031 (instead of 2024, as agreed with Nato).

Still, her central point is devastatingly accurate: Europe’s passivity in Syria is not just morally reprehensible — it harms European security interests. A judiciously-sized military force, combined with the deliberate application of the considerable leverage European nations have over Turkey and Russia, could still be a game-changer.

Continued inaction, however, is increasingly dangerous. As they say in the US: if you don’t have a seat at the table, you’re probably on the menu.

Home

A Strategic View of the Turkish Campaign Against the Kurds

Από
pcuser
-
0

EXECUTIVE SUMMARY: In light of recent regional events in general and the Turkish invasion of Syria in particular, Israel needs to reconsider the underlying strategic rationale not only of its covert activities in neighboring countries but also its more overt conduct. Otherwise it could find itself, in case of war with the northern axis (Hezbollah, Iran, and Syria), winning battles but having trouble ending the campaign with a strategic achievement.

Although Turkish president Recep Tayyip Erdoğan has waged a relatively short and simple campaign against the Kurdish minority in northeastern Syria, it was enough to produce a strategic shift in the array of forces emerging in the Middle East.

It is clear the Kurds have suffered a huge loss. After eight years of the Syrian civil war, during which they were able to maintain their autonomy in northeastern Syria in an area comprising about 30% of the country, their achievements were wrested from them when Washington turned a cold shoulder to their substantial contribution to the defeat of ISIS.

With that said, it is not yet clear who won. Seemingly, Vladimir Putin’s agreement to a Turkish security zone on Syrian soil—to a depth of 30 kilometers along about 120 kilometers of the Syrian-Turkish border—appears, from Erdoğan’s standpoint, to be a fulfillment of the campaign’s objective. But from another perspective, the Russian president’s achievement is much greater than Erdoğan’s.

All that is known at this point about the campaign concerns visible combat events and publicized diplomatic meetings. But strategic events inevitably involve important aspects that are hidden from public view. It is in these, to a great extent, that lie answers to basic questions. For example, what really motivated President Trump to withdraw his forces and abandon the Kurdish allies in their hour of need? What did Putin and Erdoğan agree on during their parley in Sochi? The information made public about that meeting did not necessarily give a full or accurate picture, and it is entirely possible that the details that were leaked were (like the official announcement) intended to mask the real understandings.

From the standpoint of an industry and management engineer, the phenomenon of war entails a plan of action, as in the planning of an assembly line, with the end result reflecting an initial conception. From this vantage point, the way in which a war is planned must necessarily result from how the desirable end point is defined.

It can be argued that President Putin encouraged his Turkish colleague to launch the campaign because he saw an opportunity to bring Assad’s forces back to northeast Syria while transforming the Syrian army from an oppressive force into the savior of the Kurds.

This, in my assessment, is a Western way of looking at things that is very far from Russian behavioral logic. Moscow does not seem initially to have known what was afoot. But from the moment the event took shape, it decided to make the most of this strategic opportunity to expand its regional influence.

For Erdoğan, the return of Assad’s forces to northeastern Syria posed an unanticipated dilemma. In embarking on war, the Turkish tyrant expected a short and simple campaign at the end of which the Kurdish autonomy would be destroyed. But when the Syrian forces entered the arena, with Russian support, matters got complicated, and he had a hard time seeing how he could end the campaign as he had envisioned. Putin, in inviting Erdoğan to Sochi, offered him a lifeline—an escape hatch to ending the war honorably. With that intervention he became the actor holding the key to halting the campaign and bringing about regional stability amid the labyrinth of interests of all the forces involved.

The Iran-Iraq War, which began 39 years ago, is a case in point of how a war can keep going with no end in sight. A campaign conceived by Saddam Hussein as a blitzkrieg of two or three weeks dragged on for eight years because no superpower had an interest in bringing it to an end. The Yom Kippur War, too, might have continued were it not for US involvement and Kissinger’s effective mediation. In the process, Washington gained growing influence in the Middle East as the actor holding the key to the region’s stability, and later in leading the way to peace treaties.

Although the US still sees itself as holding the key to a regional settlement, the lock has been changed, and it is Putin who holds the new key to fostering regional stability. In the new reality, the foundation on which the regional arrangements have been built since the peace treaty with Egypt—that is, American dominance—is changing and even starting to crack. When the key to ending the war is in the hands of the Russians, the chance of its ending with a diplomatic agreement congenial to Israel is slim.

An effective foreign and defense policy requires identifying and exploiting opportunities even in events that are not connected to a direct existential interest. That is how a country can make its presence felt in cases where such presence is an end in and of itself. In the course of the Syrian civil war, Israel avoided a proactive policy of that kind, orienting both its overt and covert actions to a clear defensive purpose. This stands in stark contrast to its policy in the 1960s and 1970s, when it provided considerable military assistance (including Israeli officers’ participation in the fighting) to the Kurdish struggle in Iraq—even though, at that time, Israel held far less military, diplomatic, and economic power.

The conclusion is clear: an actor that does not dare to join the fray, not even to demonstrate a presence and exploit emerging opportunities, will be reduced to watching the event from the sidelines. In light of recent regional events in general, and in northeastern Syria in particular, Israel needs to reconsider the underlying strategic rationale not only of its covert activities in neighboring countries but also its more overt conduct. Otherwise it could find itself, in case of war with the northern axis (Hezbollah, Iran, and Syria), winning battles but having trouble ending the campaign with a strategic achievement.

This is an expanded version of an article published in Israel Hayom on October 25.

Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen is a senior research fellow at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served in the IDF for 42 years. He commanded troops in battles with Egypt and Syria. He was formerly a corps commander and commander of the IDF Military Colleges.

photo Syrian Kurdish refugees fleeing to Turkey, photo credit EC-ECHO via Flickr CC

Κουρέλιασαν τη Συμφωνία των Πρεσπών

Από
anixneuseis
-
0

Tου Νίκου Μελέτη   Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2019, 11:50

 

Συστηματική προσπάθεια να κρυφτούν πίσω από το βέτο Μακρόν και να χρησιμοποιήσουν τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, ώστε να δικαιολογήσουν τις παρεκτροπές από την πλήρη εφαρμογή των υποχρεώσεων που δεν συνδέονται με την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, κρύβουν οι δηλώσεις Ζάεφ και Ντιμιτρόφ περί «αδυναμίας πλήρους εφαρμογής της συμφωνίας».

Ο κ. Ζάεφ, μιλώντας στο Euronews, επέλεξε να προβάλει ως συνέπεια του γαλλικού βέτο την μη εφαρμογή μέρους της Συμφωνίας των Πρεσπών, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Υπάρχει σύνδεση μεταξύ της εφαρμογής της συμφωνίας και του ανοίγματος και κλεισίματος των κεφαλαίων ένταξης. Ειδικά για την εσωτερική χρήση σε κάποιες περιπτώσεις. Υπάρχει σύνδεση, διότι οι Έλληνες φίλοι μας δέχθηκαν πως μπορούμε να τα καταφέρουμε λόγω του μέλλοντος που έχει η Βόρεια Μακεδονία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και στο πλαίσιο αυτό, δεν υπάρχει δυνατότητα υλοποίησης της Συμφωνίας των Πρεσπών. Μέρος της θα παγώσει, διότι δεν είναι δυνατή η εφαρμογή της».

Και ο ΥΠΕΞ Ν. Ντιμιτρόφ, μιλώντας στη Βουλή σε ειδική συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών και με αναφορά στο άρθρο 1 (10 β) τόνισε σχετικά ότι «σε εσωτερικά έγγραφα υπάρχει όρος που συνδέεται με τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και έτσι η Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να εφαρμοσθεί πλήρως, εκτός εάν είμαστε στην Ε.Ε…».

Erga οmnes

Οι συγκεκριμένες αναφορές Ζάεφ και Ντιμιτρόφ σχετίζονται με το άρθρο 1 (10β) -το οποίο φυσικά είναι γνωστό από την ημέρα που υπογράφτηκε η συμφωνία, παρά την έκπληξη που προκαλεί τώρα στην Αθήνα- και το οποίο αφορά τη λεγόμενη «πολιτική μεταβατική περίοδο», που ορίζει ότι η έκδοση των εγγράφων και υλικού αποκλειστικά για εσωτερική χρήση θα ξεκινά στο άνοιγμα κάθε διαπραγματευτικού κεφαλαίου της Ε.Ε. στο συναφές πεδίο και θα ολοκληρωθεί εντός πέντε ετών από τότε».

Η παραχώρηση αυτή της ελληνικής πλευράς προς τα Σκόπια είχε δεχθεί κριτική, καθώς συνέδεε την πλήρη εφαρμογή και σε επίπεδο εγγράφων του erga omnes, με έναν με «εξωγενή» παράγοντα, την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε., κάτι το οποίο, ήδη από το 2018, ήταν στον αέρα λόγω των αντιδράσεων της Γαλλίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Η σκοπιανή πλευρά θεωρούσε ότι έτσι αποσπά ένα ισχυρό εργαλείο πίεσης προς την Ε.Ε., ώστε να κάνει τα «στραβά μάτια» σε υστερήσεις που έχει η χώρα σε θέματα θεσμών και διαφάνειας και να εξασφαλίσει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων εκβιαστικά, με την απειλή της «μη υλοποίησης της Συμφωνίας των Πρεσπών».

Αυτή όμως δεν είναι η μοναδική συνέπεια που θα μπορούσε να προκύψει από τη μη έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, καθώς δημιουργείται ένα γενικότερο κλίμα… χαλαρότητας στην εκπλήρωση των υπολοίπων υποχρεώσεων που έχει αναλάβει η βορειομακεδονική πλευρά έναντι της χώρας μας.

Γιατί και το άρθρο 1 (10 α), που προβλέπει την «τεχνητή μεταβατική περίοδο» και αφορά τα επίσημα έγγραφα και υλικό της δημόσιας διοίκησης της Βόρειας Μακεδονίας για διεθνή χρήση, ορίζει ότι θα ανανεώνονται σύμφωνα με το όνομα και τις ορολογίες του άρθρου 1 (3) (σ.σ. το νέο όνομα) «εντός πέντε ετών από τη θέση σε ισχύ της συμφωνίας, το αργότερο».
Αυτές οι προθεσμίες όμως αφορούν μόνο τα «υφιστάμενα έγγραφα».

Διότι σε ότι αφορά την έκδοση των νέων εγγράφων, είτε για εσωτερική είτε για διεθνή χρήση, η Συμφωνία των Πρεσπών στο άρθρο 1(9) προβλέπει ρητά ότι από τη θέση σε ισχύ της συμφωνίας, η Βόρεια Μακεδονία «χωρίς καθυστέρηση, σύμφωνα με τη χρηστή διοικητική πρακτική, θα πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε οι αρμόδιες αρχές της χώρας στο εξής εσωτερικά να χρησιμοποιούν το όνομα και τις ορολογίες του άρθρου 1(3) της παρούσας συμφωνίας σε όλα τα νέα επίσημα έγγραφα, αλληλογραφία και συναφές υλικό».

Όμως η βορειομακεδονική πλευρά συνεχίζει να παραβιάζει το άρθρο αυτό, που πρακτικά επιβάλει όλα τα νέα έγγραφα (διαβατήρια, ταυτότητες, πτυχία, πιστοποιητικά κ.λπ.) να εκδίδονται με τη νέα ονομασία της χώρας, «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Σύμφωνα με πληροφορίες, στη γειτονική χώρα συνεχίζουν τα έγγραφα να εκδίδονται ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», με πρόσχημα το… βστοκ που υπήρχε στο σχετικό υλικό.

Καθώς μάλιστα η διάρκεια των διαβατηρίων στη γειτονική χώρα είναι 10 (δέκα) έτη και η μεταβατική περίοδος για υφιστάμενα έγγραφα ορίζει «ανανέωση» με το νέο όνομα εντός πέντε ετών, είναι σαφές ότι το «δώρο» που δόθηκε στον κ. Ζάεφ είναι, ασχέτως ενταξιακών διαπραγματεύσεων και βέτο της Γαλλίας, να διατηρούνται στη γειτονική χώρα τα παλιά διαβατήρια μέχρι τη λήξη τους. Δηλαδή και μέχρι το 2029 να υπάρχουν ακόμη διαβατήρια που θα αναφέρουν τη χώρα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και τους πολίτες «Μακεδόνες».

Άφαντες οι ταμπέλες…

Κορυφαίο δείγμα της παρελκυστικής τακτικής των Σκοπίων είναι το θέμα των αγαλμάτων, που αφού τοποθετήθηκαν οι γνωστές ταμπέλες, αφαιρέθηκαν από «αγνώστους» και ουδέποτε αντικαταστάθηκαν. Η Συμφωνία των Πρεσπών όμως, ανεξαρτήτως των συνεννοήσεων που μπορεί να έγιναν προφορικά, δεν αναφέρει τίποτε για τοποθέτηση ταμπέλας στα αγάλματα, αλλά προβλέπει -άρθρο 8 (2)- ότι η βορειομακεδονική πλευρά «θα προβεί στις κατάλληλες διορθωτικές ενέργειες για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το ζήτημα και να διασφαλίσει τον σεβασμό στην προαναφερόμενη κληρονομιά». Προβλέπει μάλιστα χρονοδιάγραμμα έξι μηνών από τη θέση σε ισχύ της συμφωνίας, το οποίο έχει εξαντληθεί από τον Αύγουστο…

Υπάρχουν πολλές ακόμη περιπτώσεις αποφυγής εκπλήρωσης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η βορειομακεδονική πλευρά, από τις στολές των τελωνειακών υπαλλήλων στους μεθοριακούς σταθμούς, που ακόμη έχουν ένδειξη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», τη χρήση της ίδιας ονομασίας «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σε κρατικούς οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Τουρισμού κ.ά.

Συνεπώς, παρά τον θόρυβο που θέλει να προκαλέσει η βορειομακεδονική κυβέρνηση -προκειμένου να αντιμετωπίσει και την πολιτική κριτική που δέχεται από την αντιπολίτευση και συγχρόνως να εκβιάσει το Παρίσι ότι εάν επιμείνει στη θέση για αναβολή έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων, τότε θα «παγώσει » η Συμφωνία των Πρεσπών, θα πέσουν τα Δυτικά Βαλκάνια στο «στόμα της Ρωσίας και της Κίνας»-, θα πρέπει να εξηγηθεί αποτελεσματικά από την Αθήνα η ανάγκη εφαρμογής τουλάχιστον των υπόλοιπων υποχρεώσεών της από τη Συμφωνία των Πρεσπών, καθώς η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων ή, ακόμη περισσότερο, η ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην Ε.Ε. ουδέποτε υπήρξε τμήμα της διαπραγμάτευσης και της ίδιας της συμφωνίας.

Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο που κυκλοφορεί σήμερα Τετάρτη 

AP Photo/Boris Grdanoski

liberal.gr

ΣΥΝΘΕΤΙΚΟ ΣΠΙΤΙ

Από
anixneuseis
-
2

ΑΡΙΑΔΝΗ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Είναι καιρός που γίνεται λόγος για τη νέα οικογένεια και τις μορφές της. Γιατί όχι το ένα, γιατί όχι το άλλο και βρίσκεσαι με κάτι συνδυασμούς περίεργους που αναρωτιέσαι τι φταίνε τα κακόμοιρα παιδάκια. Δεν φταίνε, που η μάνα τους έβαλε μπρος σαρανταπέντε μάστορους κι εξήντα μαθητάδες για να γίνει μάνα, δεν φταίνε που το κοκτέιλ των φαρμάκων ήτανε δυνατό και βρέθηκαν με καρδιακά προβλήματα από τη γέννησή τους, με δυσπλασίες, προβλήματα και ανεπάρκειες που θα κουβαλούν σε όλη τη ζωή και θα πρέπει ν΄αφήσουν περιουσία ατράνταχτη οι γονείς για να συνεχίζεται στο διηνεκές η αυξημένη φροντίδα.

Δεν φταίνε που οι ενήλικες νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και ίσως ίσως μέσα τους πιστεύουν ότι δεν θα γεράσουν και δεν θα πεθάνουν ποτέ. Όλα είναι ΟΚ, έτσι δεν πρέπει να λέμε; Αφήνεις τη μία οικογένεια και φτιάχνεις άλλη. Αφήνεις και τις δύο οικογένειες και θέλεις τώρα να χαρείς τις όποιες δυνάμεις σου απόμειναν.

Το παιδί είναι χλωμό και λαχανιάζει με το τίποτα. Η δεύτερη εγχείρηση θα γίνει στο Λονδίνο. Πέντε χρόνια λογοθεραπεία και δεν μπορούν οι συμμαθητές να το καταλάβουν. Η ειδική τους βεβαιώνει ότι το παιδί έχει υψηλή νοημοσύνη και μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια θα μπορούν οι άλλοι να το καταλάβουν.

Με το που πέτυχε η εξωσωματική, ήγειρε αξιώσεις στην περιουσία. Με το που γεννήθηκε το παιδί ζήτησε διαζύγιο. Οι γονείς της τον έδιωξαν και τη βοηθούν να μεγαλώσει το παιδί. Βρήκε μια άνεργη και την πλήρωσαν μισθούς δύο χρόνων για να κυοφορήσει. Ο άντρας της την έβαλε να τους ζητήσει κι άλλα, θα κατέληγε άσχημα, αλλά πήραν πρώτα το παιδί και τώρα τους κυνηγούν για εκβιασμό. Θα τελειώσει άσχημα, το ξέρουν. Από εξωσωματική σε εξωσωματική έφτασε τα 48.

Ο μικρός της λέει ότι δεν χρειάζεται να ανησυχεί για τις σπουδές του, γιατί μέχρι τότε θα έχει πεθάνει. Δέχθηκε η μάνα της 53 χρονών να κυοφορήσει, φοβήθηκαν για την καρδιά της κι είπαν όχι, αλλά η συμπεθέρα, καπάτσα, βρήκε, πλήρωσε κι αγόρασαν παιδί, με γαλανά μάτια, όπως η κοπέλα. Γυφτάκια βρίσκεις, από τη Γεωργία, άσπρα, δύσκολα, και σου βγαίνουν και αργότερα να δέρνουν στο σχολείο.

Ωραία η οικογένεια που μπορείς να τη συνθέσεις όπως θέλεις, φεύγεις, έρχεσαι, αγοράζεις, επιστρέφεις, πετάς, αντικαθιστάς, βάζεις φωτιά και τα καις όλα, φωτογραφίζεσαι με το παιδί-τρόπαιο, με το παιδί-επιστέγασμα, με το παιδί-καλλιτέχνημα νομικής, ιατρικής, γεωπολιτικής και οικονομικής επιστήμης και μπόλικου υπόκοσμου, φυσικά.

Όλα να τα συνθέσεις, όλα να τα μοντάρεις για να μπαλώσεις το έρεβος, για να μην παραδεχτείς ότι είναι καλύτερα ένα αγόρι που αγαπάει ένα κορίτσι κι ανοίγουν το σπιτικό τους με λίγα πράγματα στην αρχή. Όλα για να μοντάρεις την εικόνα που έχει όλες τις αλχημείες, εκτός από αγάπη. Κι ένα τραπέζι να καθίσουν οι άνθρωποι μαζί να φάνε.

Γίνονται βέβαια ημερίδες κι εξηγούν ότι η νέα οικογένεια είναι πολύ ΟΚ, πολύ της μόδας, απορούν δηλαδή πώς υπάρχουν υποανάπτυκτοι που εμπιστεύονται τον παραδοσιακό τρόπο.

 

Ο επιθετικός αναθεωρητισμός της Άγκυρας απαιτεί νέα εθνική στρατηγική

Από
anixneuseis
-
1

Του Γιάννη Μαγκριώτη*

Ανατολική Μεσόγειος και Μέση Ανατολή αποτελούν έναν ενιαίο γεωστρατηγικό χώρο, συχνά συνδεόμενο και με τα Βαλκάνια.

Μέχρι πρόσφατα η Ανατολική Μεσόγειος ήταν το εμπορικό σταυροδρόμι, με σημαντική γεωστρατηγική σημασία, την τελευταία δεκαετία απέκτησε και υψηλή γεωοικονομική σημασία ‒δυτικό Περσικό το ονομάζουν κάποιοι‒ που περιέπλεξε πιο πολύ τα πράγματα.

Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι νικήτριες δυνάμεις της Αντάντ ‒Γαλλία και Βρετανία‒ μοίρασαν την περιοχή δημιουργώντας κράτη-προτεκτοράτα, πούλησαν τους Άραβες συμμάχους απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και άφησαν τους Κούρδους χωρίς κρατική οντότητα, αφού μοίρασαν τα εδάφη όπου ζούσαν για χιλιάδες χρόνια στα κράτη που δημιούργησαν.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη δημιουργία του Ισραήλ, πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή αποκτούν οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ. Με την κατάρρευση της δεύτερης και την προσωρινή μονοκρατορία των ΗΠΑ έχουμε την εποχή της «Νέας Τάξης», που με περίσσια αλαζονεία διακηρύσσει η Ουάσιγκτον.

Την τελευταία δεκαετία η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε έναν πολυπολικό κόσμο με κυρίαρχο τον ρόλο της οικονομίας, της τεχνολογίας και του εμπορίου.

Σε περιφερειακό επίπεδο, το Ιράν, η Ρωσία και κυρίως η Τουρκία διεκδικούν να καλύψουν το κενό που αφήνουν οι ΗΠΑ με την εθνική αναδίπλωση του Τραμπ, ενώ η Κίνα ‒είτε με το εμπόριο είτε με τις επενδύσεις σε δημόσιες υποδομές στην ευρύτερη περιοχή από τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα και τα Βαλκάνια και φυσικά με τον «δρόμο του μεταξιού»‒ διεκδικεί σημαντικό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό ρόλο στην περιοχή.
Το Ισραήλ, για λόγους ασφαλείας, πέραν της ομπρέλας των ΗΠΑ, δημιουργεί και περιφερειακές συμμαχίες, με έμφαση στην ενέργεια.

Η ΕΕ, με ιστορικά ζωτικά συμφέροντα των χωρών της στην περιοχή, έχει έντονο οικονομικό ενδιαφέρον, όμως μερικά μέλη της, επειδή ανήκουν στην περιοχή, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, έχουν και θέματα ασφαλείας.
Η Τουρκία από τη μια πλευρά νιώθει ότι δεν χωράει στις συνθήκες του προηγούμενου αιώνα και επιδιώκει την αναθεώρησή τους ακόμη και με στρατιωτικές εισβολές, όπως στην Κύπρο και τη Συρία, και από την άλλη νιώθει ανασφάλεια από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Η πρώτη εκδήλωση της αναθεωρητικής πολιτικής της μέσα από το δόγμα του νεοωθομανισμού απέτυχε και δημιούργησε περισσότερους εχθρούς, με βασικούς το Ισραήλ, αλλά και δύο ισχυρές μουσουλμανικές χώρες, την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία.

Ταυτόχρονα, η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και η γεωοικονομική αναβάθμισή της με τα σημαντικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων, αλλά και η περιφερειακή συμμαχία της με την Αίγυπτο και το Ισραήλ κάτω από την ομπρέλα των ΗΠΑ και της ΕΕ, πολλαπλασιάζουν την ανασφάλειά της και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τις αναχαιτίσει.

Ο Τραμπ στο αμφίσημο γεωπολιτικό παιχνίδι του, με αιχμή τις εμπορικές συναλλαγές, αφήνει χώρο στη Ρωσία και την Τουρκία, ακόμη και στον διακηρυγμένο εχθρό του το Ιράν, πουλάει συμμάχους όπως οι Κούρδοι, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους στη βουλιμία των Τούρκων, του Άσαντ και της Τεχεράνης. Με μόνο στόχο τη μη αποπομπή του από το αξίωμα του προέδρου και τις προεδρικές εκλογές του 2020, ενδιαφέρεται για προσωρινά οικονομικά οφέλη, που θα αντισταθμίσουν τις πολιτικές απώλειες που έχει ακόμη και στους ρεπουμπλικάνους.

Οι Κούρδοι ‒ιστορικός λαός‒ ποτέ δεν απέκτησαν κρατική οντότητα, χρησιμοποιήθηκαν σε θρησκευτικούς και κατακτητικούς πολέμους από τις ισχυρές αυτοκρατορίες της περιοχής και στις αρχές του 20ού αιώνα με τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις της εποχής, Γαλλία και Βρετανία.

Οι Κούρδοι χάνουν και πάλι την ευκαιρία να αξιοποιήσουν τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή και να αποκτήσουν, έστω πρωτόλεια, κρατική οντότητα. Τα προηγούμενα χρόνια την έχασαν ακόμη μια φορά λόγω των εσωτερικών φατριών τους και συγκρούσεων στο ημιαυτόνομο Κουρδικό Ιράκ, όπου πάλι η Τουρκία, με αφορμή την προστασία τουρκικών ομάδων και της εθνικής της ασφάλειας, εισέβαλε στρατιωτικά και διέλυσε ουσιαστικά την κουρδική διοίκηση, γι’ αυτό και δεν ακούμε σήμερα τη φωνή τους στη σφαγή των αδελφών τους στη Συρία.
Ελλάδα και Κύπρος μπορεί να υπογράφουν νέες στρατηγικές συνεργασίες με τη διοίκηση Τραμπ, είναι βέβαιο, όμως, ότι αυτές δεν προσφέρουν άμεση στήριξη στις δύο χώρες απέναντι στην τουρκική παραβατικότητα και την επαπειλούμενη στρατιωτική χρήση της.

Η Τουρκία είναι με το ένα πόδι έξω από το ΝΑΤΟ και μπορεί σύντομα να βγει και με το άλλο.

Νιώθει ότι μπορεί να σταθεί μόνη της στην περιοχή και δεν κινδυνεύει από τη Ρωσία, με την οποία συνδέεται πλέον στρατηγικά σε πολλούς και κρίσιμους τομείς για τις δύο χώρες.

Όσο για τα πυρηνικά, ξέρει ότι κανείς δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει και φυσικά κατασκευάζει πυρηνικό εργοστάσιο με ρωσική τεχνολογία στα νότια, απέναντι από την Κύπρο, για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και διακηρύσσει ότι αν δεν καταστρέψουν τα πυρηνικά οι χώρες που τα έχουν τότε δικαιούνται να αποκτήσουν όσοι μπορούν.

Οι δηλώσεις, δίπλα στον Έλληνα πρωθυπουργό, του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, προχθές στου Μαξίμου, ότι το ΝΑΤΟ δεν εμπλέκεται σε νομικές διαφορές μεταξύ των χωρών μελών του, δηλαδή της Ελλάδας και της Τουρκίας, ξεπερνούν και τον Τσάμπερλεϊν λίγο προτού η ναζιστική Γερμανία ξεκινήσει τον καταστροφικό πόλεμο.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι άμεσος παραλήπτης αυτής της αμφισημίας των ΗΠΑ και γι’ αυτό κρατά χαμηλούς τόνους απέναντι στην Άγκυρα, για τη στρατιωτική εισβολή της στη Συρία ‒ για «λάθος της Τουρκίας» μιλούσε ο Έλληνας υπΕΞ μέχρι να βγει η ανακοίνωση της ΕΕ, που καταδίκαζε την εισβολή, και να ευθυγραμμιστεί.

Ανάλογα στην Κύπρο ‒και παρότι υπάρχει η καταδίκη της Άγκυρας από την ΕΕ για τις ανακοινώσεις με τις οποίες αμφισβητούσε την κυπριακή ΑΟΖ‒ άργησε να ζητήσει την καταδίκη της εισβολής του Γιαβούζ στο αδειοδοτημένο οικόπεδο 7, σε ΕΝΙ και TOTAL, με αποτέλεσμα να υπάρχουν ακόμη και διαρροές για ενόχληση από τη Λευκωσία.

Ασφαλώς και δεν πρέπει να παρακολουθήσουμε την κλιμάκωση της έντασης από την Άγκυρα, όμως δεν πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον η διπλωματική ολιγωρία, γιατί δημιουργεί λάθος ερμηνείες στην Άγκυρα και στους συμμάχους μας, που θα τις βρούμε μπροστά μας.

Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν πρέπει να αποδεχτούν τον εκβιασμό της Άγκυρας για να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπου το διεθνές δίκαιο θα υποχωρήσει μπροστά στην προβολή ισχύος της Τουρκίας.

Η ενίσχυση των συμμαχιών με Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον, η ολοκλήρωση των περιφερειακών συμμαχιών μας, η ανάταξη της οικονομίας, η αναβάθμιση της αμυντικής ισχύος μας, και φυσικά η εθνική συνεννόηση και η κοινωνική συνοχή, είναι οι πέντε πυλώνες των βασικών επιλογών μας.

Στο τέλος της επόμενης δεκαετίας, αν τους πιστέψουμε και τους κατακτήσουμε, μπορούμε από θέση ισχύος να λύσουμε και τα θέματά μας με την Τουρκία.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης υπήρξε υφυπουργός εξωτερικών.

 

 

 

 

 

 

See Where the Raid on al-Baghdadi Took Place in Syria

Από
anixneuseis
-
0

The New York Times

By Allison McCann, Anjali Singhvi and Weiyi Cai

United States forces bombed the compound where Abu Bakr al-Baghdadi was said to have been killed to ensure it was destroyed. Omar Haj Kadour/Agence France-Presse — Getty Images

The compound where Abu Bakr al-Baghdadi, the founder and leader of the Islamic State, was said to have died was located in an unexpected part of northwest Syria, far from the terrorist group’s former stronghold.

Raided

compound

100 FEET

The New York Times ·Satellite image by Maxar Technologies

The compound was just a few miles from the Turkish border in a small village called Barisha, about 15 miles north of Idlib, the closest major city. President Trump announced on Sunday that Mr. al-Baghdadi was dead after a raid on the compound by United States Special Forces.

Barisha

Site of the raid

1,000 FEET

The New York Times ·Satellite image by Maxar Technologies

American officials said they were surprised to learn that Mr. al-Baghdadi was hiding out in Idlib Province, an area dominated by rival Qaeda groups and that is hundreds of miles from the Islamic State’s former territory along the border between Syria and Iraq.

The New York Times | Sources: Control areas as of Oct. 21 via Conflict Monitor by IHS Markit; Institute for the Study of War.

The region is also far from the area of northeastern Syria where Turkish forces have moved into Kurdish-held territories in recent weeks after President Trump announced the withdrawal of American troops there.

Kurdish intelligence was said to have worked with United States intelligence to locate Mr. al-Baghdadi and monitor his movements, even after Mr. Trump pulled his support for the Kurds, a longtime ally in the fight against the Islamic State.

The New York Times | Note: The hatched area shows where Kurdish forces would withdraw under an agreement between Russia and Turkey. Other opposition in 2015 includes Sunni insurgents and in 2019 includes jihadist opposition (including Al-Qaeda) and Turkish-backed Syrian opposition. | Sources: Control areas as of Oct. 26, 2015, and Oct. 21, 2019, via Conflict Monitor by IHS Markit; Institute for the Study of War.

At the height of its power four years ago, the Islamic State ruled a territory the size of Britain and controlled the lives of up to 12 million people. With the help of Kurdish fighters and other allies, United States forces pushed the Islamic State out of its last foothold in Syria earlier this year.

But even without territorial control, the group has been able to carry out attacks through targeted assassinations, bombings, ambushes and raids. Many top leaders are still alive, and hundreds of fighters and their families remain in detention centers or at large.

ΝΑΤΟ-ΡΩΣΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ

Από
anixneuseis
-
1

Η Ρωσία, λέει, προσεταιρίζεται την Τουρκία για να δημιουργήσει προβλήματα στο ΝΑΤΟ.
Τι κάνει, αλήθεια, το ΝΑΤΟ για να θέλει η Ρωσία να δημιουργήσει προβλήματα;
Η ρωσοτουρκική προσέγγιση είναι ευκαιριακή. Θα δοκιμαστεί όταν χρειαστεί να δηλωθεί στην Τουρκία ότι πρέπει να αποχωρήσει απο τη Συρία.
Το ΝΑΤΟ έχει αχρηστευθεί με πρωτοβουλία του Αμερικανού προέδρου. Άλλωστε και η χρησιμότητά του δεν είναι εμφανής.
π.χ. για την Ελλάδα. Σε τι την εξυπηρετεί;
Ο κίνδυνος για την Ελλάδα προέρχεται απο την Τουρκία. Αλλά η ερμηνεία Λούνς του άρθρου 5 λέει πως το άρθρο δεν ενεργοποιείται σε περίπτωση επίθεσης απο κράτος- μέλος.
Ίσως, το ΝΑΤΟ, προκαλεί, ακόμη, ένα δισταγμό στη Ρωσία να επιτεθεί σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής.
Ίσως, ως αποτροπή. Διότι αν πιστεύει κανείς ότι οι ΝΑΤΟΪκές χώρες θα σπεύσουν προς βοήθειαν θα είναι, μάλλον, αφελής.
Ίσως, ξαναενεργοποιηθεί μόνο σε περίπτωση που διακυβευθεί αμερικανικό συμφέρον.
Και αυτό ως προκάλυμμα αμερικανικής στρατιωτικής δραστηριοποίησης, περισσότερο.
Εκείνο που θα “παιχθεί” μετά τη Συρία είναι η Νέα Γιάλτα, για την οποία έχω γράψει αρκετές φορές.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ

Από
anixneuseis
-
1

Το μεγάλο λάθος με τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι ότι η Ελλάδα αναγνώρισε Μακεδονική Εθνότητα. Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα.
Ένας πολιτικός κρίνεται απο την ιστορία αλλά για τους πρωτεργάτες της Συμφωνίας δεν χρειάστηκε παρά η παρέλευση ολίγων μηνών για να φανεί η πολιτική ανεπάρκειά τους.
Έχει καταλάβει ο Τσίπρας τι υπέγραψε;
Και μη μου πείτε ότι δεν μπορούσε να προβλέψει την εξέλιξη που θα είχε για τα Σκόπια η ευρωπαϊκή τους πορεία.
Αν δεν μπορεί να προβλέψει τέτοια απλά, ας καθίσει στο σπίτι του. Δεν είναι ανάγκη να παιδεύει τον ελληνικό λαό.
Μέρος της Συμφωνίας θα παγώσει όπως λέει ο κ. Ζάεφ και αυτό είναι απολύτως σαφές. (Η εσωτερική προσαρμογή στην ονομασία Βόρεια Μακεδονία εξαρτιέται απο τα κεφάλαια διαπραγματεύσεων που θα άνοιγαν μετά τις ενταξιακές συνομιλίες).
Το ερώτημα είναι μπορεί η πολιτική ηγεσία να διαπραγματεύεται με τέτοια επιπολαιότητα σημαντικά θέματα εθνικής πολιτικής;
Να που είναι.
Και, τώρα, τι γίνεται;

1...2,5892,5902,591...3,034Σελίδα 2,590 από 3,034