Αρχική Blog Σελίδα 2579

Τι θα σημάνει για την πολιτική της ΕΕ η νέα Κομισιόν

0

Τα ζητήματα του ανταγωνισμού, του εμπορίου, του περιβάλλοντος και της μετανάστευσης βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα. Τα φιλόδοξα σχέδια της Ursula von der Leyen και τα εμπόδια στην υλοποίησή τους.

Προετοιμαζόμενη για τη νέα της θέση, η Von der Leyen έχει περιγράψει ένα θαρραλέο «γεωπολιτικό» όραμα που εστιάζει στην προάσπιση των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης εν μέσω του αυξανόμενου ανταγωνισμού μεταξύ παγκόσμιων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα. Περιλαμβάνει αυστηρότερη εφαρμογή κανόνων ανταγωνισμού και αυξημένες πιέσεις σε άλλες χώρες, ώστε να ανοίξουν τις αγορές τους στις ευρωπαϊκές επενδύσεις, καθώς και νέα περιβαλλοντικά πρότυπα και προσπάθειες να διορθωθεί το κατεστραμμένο μεταναστευτικό σύστημα του μπλοκ.

Όμως, το αν οι επίτροποι της προέδρου θα μπορέσουν τελικά να υλοποιήσουν τα μεγάλα της σχέδια όταν αναλάβουν τα καθήκοντά τους τον επόμενο μήνα, είναι άλλη υπόθεση, καθώς θα αναγκαστούν να εργαστούν εντός των περιορισμών του όλο και πιο διχαστικού κλίματος και των ζοφερών οικονομικών προβλέψεων της Ευρώπης.

Ανταγωνισμός και φορολογικές πολιτικές

Σε αυτόν τον τομέα θα υπάρχει συνέχεια σε μεγάλο βαθμό, καθώς η Margrethe Vestager θα διατηρήσει τη θέση της ως επιτρόπου Ανταγωνισμού με διευρυμένο ρόλο, που θα περιλαμβάνει επίσης την ψηφιακή οικονομία. Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας της, η Vestager ενέκρινε πρόστιμα κατά τεχνολογικών κολοσσών όπως η Apple, η Google και η Facebook, καθώς και κατά ορισμένων ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών, για αντι-ανταγωνιστικές πρακτικές. Τάχθηκε επίσης εναντίον της κρατικής βοήθειας για εταιρείες και συγχωνεύσεις μεταξύ μεγάλων εταιρειών. Νωρίτερα φέτος, για παράδειγμα, τάχθηκε κατά της συγχώνευσης της γερμανικής Siemens και της γαλλικής Alstom. Όμως, σε πρόσφατη ακρόαση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Vestager είπε επίσης πως αντιτίθεται στη διάσπαση μεγάλων εταιρειών σε μικρότερες μονάδες για να αποτραπεί η δημιουργία μονοπωλίων, περιγράφοντάς το ως την «ύστατη λύση». Αντιθέτως, είπε πως θα εστιάσει σε εργαλεία όπως τα πρόστιμα και οι ρυθμίσεις για την επίλυση των ανταγωνιστικών ζητημάτων εντός της ενιαίας αγοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Υπάρχουν όμως ενδείξεις πως η Vestager θα ενισχύσει την επιθετικότερη προσέγγισή της, χρησιμοποιώντας όλα τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της (και προτείνοντας νέα) για να επιβάλει την αντιμονοπωλιακή νομοθεσία.

Στα μέσα Οκτωβρίου, η Κομισιόν διέταξε την αμερικανική εταιρεία κατασκευής τσιπ Broadcom να σταματήσει να επιβάλλει συμβολαιακές προβλέψεις που αποτρέπουν τους πελάτες της από το να αγοράζουν τσιπ από άλλους προμηθευτές. Σε μια ασυνήθιστη προληπτική κίνηση, η Επιτροπή εξέδωσε τη διαταγή προτού ολοκληρωθεί η αντιμονοπωλιακή έρευνα κατά της Broadcom. Η λήψη περισσότερων προληπτικών μέτρων θα μπορούσε να εκθέσει τους τεχνολογικούς κολοσσούς που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη σε περισσότερα τιμωρητικά μέτρα, ακόμα και πριν την ολοκλήρωση ερευνών από τις αρμόδιες αρχές. Αφού τέτοιες εταιρείες προέρχονται κυρίως από τις ΗΠΑ, η συμπεριφορά αυτή κινδυνεύει να ερεθίσει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις των Βρυξελλών με την Ουάσινγκτον.

Πράγματι, η Κομισιόν ήδη διενεργεί αντιμονοπωλιακή έρευνα για τη χρήση δεδομένων πελατών της Amazon και παράλληλα εξετάζει μια νέα έρευνα για το προτεινόμενο ψηφιακό νόμισμα της Facebook, το Libra.

Εν τω μεταξύ, η Γερμανία και η Γαλλία θα υπερασπιστούν το δικό τους όραμα για το μέλλον της πολιτικής ανταγωνισμού της ΕΕ.

Μετά το μπλοκάρισμα της συγχώνευσης Siemens-Alstom, Παρίσι και Βερολίνο παρουσίασαν σχέδιο για να βοηθήσουν τις ευρωπαϊκές εταιρείες να ανταγωνιστούν καλύτερα έναντι των ανταγωνιστών τους από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Το σχέδιο προτείνει τη διευκόλυνση της συγχώνευσης μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών και τη δημιουργία «κλαδικών πρωταθλητών» που θα μπορούν να ανταγωνιστούν με τους αμερικανικούς και κινεζικούς εταίρους τους. Το γαλλογερμανικό όραμα προτείνει επίσης την αύξηση της κρατικής ενίσχυσης και των επιδοτήσεων για εταιρείες σε στρατηγικούς τομείς και προτείνει οι εθνικές κυβερνήσεις του μπλοκ να έχουν τη δύναμη να ανατρέπουν αποφάσεις της Κομισιόν σε ζητήματα ανταγωνισμού. Όμως, ενώ το Παρίσι και το Βερολίνο θα επιμείνουν στις προτάσεις τους, οι μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες θα αντιταχθούν στο σχέδιο και θα ακολουθήσουν την προσέγγιση της Κομισιόν, υπό τον φόβο πως οι νέες πολιτικές θα ωφελήσουν κυρίως μόνο τις μεγάλες γαλλικές και γερμανικές εταιρείες και θα βλάψουν τις μικρότερες επιχειρήσεις από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η νέα Κομισιόν θα προσπαθήσει να αναγκάσει τις εταιρείες στον ψηφιακό τομέα να πληρώσουν υψηλότερους φόρους. Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ένα κλαμπ ανεπτυγμένων χωρών, αυτή τη στιγμή προσπαθεί να καταλήξει σε συμφωνία ως προς το πώς θα φορολογηθούν οι μεγάλες ψηφιακές πολυεθνικές, όμως η πρόοδος στο ζήτημα αυτό είναι αργή.

Η Von der Leyen έχει πει πως αν ο ΟΟΣΑ δεν καταφέρει να συμφωνήσει σε έναν κοινό ψηφιακό φόρο μέχρι το τέλος του 2020, τότε θα πιέσει ώστε να ψηφιστεί μια ευρωπαϊκή εκδοχή. Αλλά οι πιθανότητές της να το πετύχει είναι χαμηλές, διότι τα φορολογικά ζητήματα αποφασίζονται ομόφωνα στην ΕΕ, κάτι που σημαίνει ότι οι χώρες που αυτή τη στιγμή προσφέρουν χαμηλή φορολόγηση σε ψηφιακές εταιρείες (όπως η Ιρλανδία ή το Λουξεμβούργο) έχουν δικαίωμα άσκησης βέτο. Οι ίδιες αυτές χώρες θα είναι πρόθυμες (και θα έχουν τη δυνατότητα) να εμποδίσουν τις άλλες προτάσεις της Von der Leyen για εξάλειψη των διαφορών στους φορολογικούς κανόνες μεταξύ των χωρών της ΕΕ και για εισαγωγή μιας κοινής ενοποιημένης βάσης φορολογίας των εταιρειών στην ΕΕ.

Εμπορικές και επενδυτικές πολιτικές

O Phil Hogan, πρώην επίτροπος Γεωργίας, θα υπηρετήσει ως ο νέος επίτροπος Εμπορίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι, ενώ η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα επιδιώξει να οριστικοποιήσει τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου που διαπραγματεύεται αυτή τη στιγμή με χώρες όπως η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, πιθανότατα θα παραμείνει απρόθυμη να ανοίξει την εσωτερική της αγορά σε ξένους ανταγωνιστές -ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τα αγροτικά προϊόντα.

Αυτό θα έχει σημαντικές επιπτώσεις για τις συνεχιζόμενες εμπορικές διαπραγματεύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις ΗΠΑ. Η Κομισιόν θα επιδιώξει να διατηρήσει ζωντανό τον διάλογο με την Ουάσινγκτον, αν και η πρόοδος προς την οριστικοποίηση μιας συμφωνίας πιθανότατα θα παραμείνει αργή λόγω των διαφωνιών, ιδιαίτερα ως προς το αν θα πρέπει να περιλαμβάνει και τα αγροτικά προϊόντα.

Η νέα Κομισιόν θα έχει επίσης να αντιμετωπίσει τις συνεχείς απειλές των ΗΠΑ για εισαγωγή υψηλότερων δασμών σε ευρωπαϊκά προϊόντα όπως τα οχήματα. Σε αυτό, οι Βρυξέλλες πιθανότατα θα παραμείνουν ένας αντιδραστικός παίκτης, επιβάλλοντας αντίμετρα μόνο ως αντίδραση σε κινήσεις του Λευκού Οίκου, ώστε να αποτραπεί η κλιμάκωση των εντάσεων.

Εν τω μεταξύ, η προτεινόμενη από την ΕΕ εμπορική συμφωνία με το νοτιοαμερικανικό εμπορικό μπλοκ Mercosur μπορεί να μην τεθεί ποτέ σε ισχύ. Από την πλευρά της ΕΕ, χώρες όπως η Ιρλανδία και η Γαλλία έχουν συνεχίσει να αντιδρούν στη συμφωνία, υπό τον φόβο πως θα ανοίξει ο ευάλωτος αγροτικός τομέας τους στον ανταγωνισμό από τη Νότια Αμερική. Όμως η συμφωνία σύντομα θα έρθει αντιμέτωπη με περισσότερες αντιδράσεις και από την πλευρά της Mercosur, όταν αναλάβει τα καθήκοντά της η νέα κυβέρνηση της Αργεντινής, που τάσσεται υπέρ του προστατευτισμού.

Επιπλέον, η νέα Κομισιόν θα ακολουθήσει μια πιο επιθετική στάση έναντι των ξένων χωρών που εφαρμόζουν πολιτικές διάκρισης κατά της Ευρώπης. Η ομάδα της Von der Leyen έχει δείξει ενδιαφέρον για την αναβίωση ενός παλαιού σχεδίου που θα περιόριζε την πρόσβαση των ξένων εταιρειών στην αγορά της ΕΕ, αν έχουν έδρα σε χώρες που θεωρείται πως τηρούν πολιτικές διάκρισης κατά ευρωπαϊκών εταιρειών, όπως η Κίνα. Η Von der Leyen έχει επίσης δεσμευτεί να κάνει πιο εκτεταμένη χρήση των προσφάτως εγκριθέντων κανόνων για την αύξηση της ευρωπαϊκής επίβλεψης σε ξένες εταιρείες που αποκτούν δραστηριότητες σε στρατηγικούς τομείς στην Ευρώπης, όπως στις υποδομές (ενέργεια, μεταφορές, επικοινωνίες) και στην τεχνολογία (ρομποτική, τεχνητή νοημοσύνη).

Οι μεγάλες χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία πιθανότατα θα στηρίξουν αυτή την ενισχυμένη εποπτεία, καθώς επιδιώκουν να προστατεύσουν τις δικές τους εγχώριες εταιρείες από τον ξένο ανταγωνισμό. Αλλά οι μικρότερες χώρες της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης, που έχουν περιορισμένη ρευστότητα, θα αντισταθούν σε σχέδια που θα εμπόδιζαν τη ροή των απαραίτητων άμεσων ξένων επενδύσεων.

Περιβαλλοντικές πολιτικές

Η Κομισιόν θα πιέσει τις ευρωπαϊκές εταιρείες να εφαρμόσουν όλο και πιο φιλόδοξα περιβαλλοντικά πρότυπα στο πλαίσιο της Πράσινης Συμφωνίας για την Ευρώπη. Οι προτάσεις που έχουν τεθεί στο σχέδιο -το οποίο η Von der Leyen έχει υποσχεθεί να εισάγει κατά τις πρώτες 100 ημέρες της θητείας της- περιλαμβάνουν τη νομική κατοχύρωση του στόχου της κλιματικής ουδετερότητας για το 2050, την επέκταση του Συστήματος Εμπορίας Ρύπων (που περιορίζει τους ρύπους που μπορούν να εκλύουν οι βιομηχανίες) εκτός από τον βιομηχανικό τομέα του μπλοκ, στον ναυτιλιακό και κατασκευαστικό τομέα, καθώς και τη δημιουργία ενός Φόρου Άνθρακα επί Εισαγωγών (Carbon Border Tax) για τα προϊόντα με βάση το αποτύπωμα άνθρακά τους.

Έτσι, οι ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο μπλοκ θα πρέπει να προετοιμαστούν για μεγαλύτερες ρυθμιστικές πιέσεις για μείωση των εκπομπών άνθρακά τους. Όμως, οι περισσότερες από αυτές τις προτάσεις θα απαιτήσουν τη στήριξη των εθνικών κυβερνήσεων της ΕΕ, κάτι που θα περιπλέξει την εφαρμογή τους.

Η εφαρμογή του Φόρου Άνθρακα επί Εισαγωγών θα αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς για τα φορολογικά ζητήματα απαιτείται η ομόφωνη έγκριση από τις κυβερνήσεις της ΕΕ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο -αρκετές από τις οποίες τάσσονται κατά της εισαγωγής φόρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αύξηση των τιμών για τους καταναλωτές τους. Τα βιομηχανικά λόμπι, τόσο στην Ευρώπη όσο και στο εξωτερικό, έχουν επίσης ταχθεί κατά του σχεδίου.

Οι πολιτικές για την ευρωπαϊκή διεύρυνση και τη μετανάστευση

Η Κομισιόν θα δυσκολευτεί να διορθώσει το ενταξιακό σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο εξυπηρετεί ως ένα από τα βασικά εργαλεία «ήπιας ισχύος» της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει χρησιμοποιήσει παραδοσιακά την υπόσχεση της ένταξης στο μπλοκ προκειμένου να επηρεάσει τις πολιτικές αποφάσεις στην περιφέρειά της. Όμως στις αρχές Οκτωβρίου, οι Βρυξέλλες αποφάσισαν να μην ξεκινήσουν τέτοιες ενταξιακές διαπραγματεύσεις με τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία, υπό την πίεση μιας μικρής ομάδας χωρών της οποίας ηγείται η Γαλλία. Το Παρίσι έφτασε μέχρι του σημείου να απαιτήσει να αναθεωρηθεί ολόκληρος ο ενταξιακός μηχανισμός, προκειμένου να γίνει περισσότερο πολιτικός και λιγότερο τεχνικός. Η κατάσταση αυτή έχει διαβρώσει την αξιοπιστία των Βρυξελλών σε ό,τι αφορά τις υποσχέσεις που δίνει στις υποψήφιες χώρες-μέλη για ένταξη στην ΕΕ εάν κάνουν ό,τι τους πει το μπλοκ.

Η αποδυνάμωση της υπόσχεσης για ένταξη της ΕΕ θα μπορούσε να αφήσει άνοιγμα σε άλλες περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις που αυτή τη στιγμή ανταγωνίζονται για να επηρεάσουν την περιφέρεια του μπλοκ, όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Τουρκία. Θα μπορούσε επίσης να κάνει τις κυβερνήσεις στις υποψήφιες χώρες να επιβραδύνουν τον ρυθμό οικονομικών και θεσμικών μεταρρυθμίσεων ή ακόμα και να οδηγήσει σε επιστροφή αυταρχικών πολιτικών τις οποίες είχαν μετριάσει τα τελευταία χρόνια λόγω των πιέσεων της ΕΕ.

Για να διασφαλιστούν έναντι των κινδύνων αυτών, οι Βρυξέλλες θα βρουν σύμμαχο στην Κροατία, που θα αναλάβει την εκ περιτροπής προεδρία του μπλοκ το πρώτο εξάμηνο του 2020. Η Κομισιόν και η κυβέρνηση της Κροατίας θα διοργανώσουν σύνοδο μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στο Ζάγκρεμπ τον Μάιο, κατά τη διάρκεια της οποίας το μπλοκ θα διαβεβαιώσει τις υποψήφιες χώρες στην περιοχή πως η υπόσχεση της ένταξης στην ΕΕ παραμένει «ζωντανή».

Δύσκολη θα αποδειχθεί για την ομάδα της Von der Leyen και η κατάρτιση μιας ολοκληρωμένης μεταναστευτικής στρατηγικής. Η πρόεδρος έχει υποσχεθεί να παρουσιάσει ένα Νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο. Ορισμένες από τις προτάσεις του σχεδίου -κυρίως η ενίσχυση των συνοριακών ελέγχων του μπλοκ (ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής – Frontex) και η αύξηση της οικονομικής βοήθειας και η βοήθειας σε επίπεδο logistics για τις χώρες προέλευσης και διέλευσης των μεταναστών- έχουν μεγάλες πιθανότητες να εφαρμοστούν. Όμως η πρόταση για μεταρρύθμιση του επονομαζόμενου Κανονισμού του Δουβλίνου, που προβλέπει πως οι μετανάστες πρέπει να αιτηθούν άσυλο στην πρώτη χώρα εισόδου τους στο μπλοκ, θα αποδειχθεί πολύ δυσκολότερο να περάσει.

Οι μεσογειακές χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα υποστηρίζουν πως ο ισχύων κανονισμός για το άσυλο τις επιβαρύνει άδικα. Αλλά το εθνικιστικό αίσθημα που «κοχλάζει» κυρίως στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη σημαίνει πως οι κυβερνήσεις σε άλλες περιοχές θα συνεχίσουν να αντιστέκονται στους όποιους μηχανισμούς κατανομής των μεταναστών σε όλη την Ευρώπη.

Δημοσιονομικές πολιτικές

Η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα προσπαθήσει να προωθήσει την φιλόδοξη ατζέντα πολιτικής της σε μια περίοδο που η οικονομική ανάπτυξη στην ευρωζώνη «κατεβάζει ταχύτητα». Σε μια προσπάθεια να ανεβάσει και πάλι ταχύτητα η οικονομική επέκταση του μπλοκ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει ζητήσει από τα κράτη μέλη της ΕΕ, ιδιαίτερα αυτά του βορά, να αυξήσουν τις δημόσιες δαπάνες.

Εν τω μεταξύ, ορισμένες κυβερνήσεις της ΕΕ (ιδιαίτερα στον νότο) πιέζουν για να αυξηθούν τα όρια που θέτει η ΕΕ για τα χρέη και τα ελλείμματα, τα οποία θεωρούν ασφυκτικά. Αρκετές από αυτές τις χώρες έχουν επίσης προτείνει να αλλάξει η βασική εστίαση στην πολιτική της ΕΚΤ, από τον πληθωρισμό στην ανάπτυξη ή την απασχόληση. Το να υπάρξει συναίνεση, ωστόσο, σε αυτές τις σαρωτικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις θα είναι δύσκολο σε μια περίοδο βαθύτατου πολιτικού κατακερματισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιθέτως, η Κομισιόν πιθανότατα θα γίνει πιο ανεκτική έναντι χωρών που τηρούν σχετικά υψηλά επίπεδα ελλείμματος, τουλάχιστον όσο η οικονομική ανάπτυξη παραμένει χαμηλή.

Συμπέρασμα: Ένα άπιαστο όνειρο ή μια εύλογη πολιτική;

Λόγω του βαθύτατου πολιτικού κατακερματισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η φιλόδοξη ατζέντα πολιτικής της Von der Leyen θα αντιμετωπίσει εμπόδια και αποτυχίες στους τομείς εκείνους όπου απαιτείται η συνεργασία με μεμονωμένα κράτη-μέλη και με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αυτό, σε συνδυασμό με την επιβραδυνόμενη οικονομική ανάπτυξη του μπλοκ, θα περιπλέξει την ικανότητα των Βρυξελλών να εφαρμόσουν οποιαδήποτε νέα νομοθεσία που αφορά σε ιδιαίτερα αμφιλεγόμενα ζητήματα, όπως η φορολογία και η μετανάστευση. Ωστόσο, οι προτάσεις της προέδρου θα έχουν σχετικά υψηλή πιθανότητα επιτυχίας στους τομείς όπου οι Βρυξέλλες μπορούν να ενεργήσουν μόνες.

Αυτό σημαίνει πως η Κομισιόν θα είναι ελεύθερη να κινηθεί έντονα για να εφαρμόσει κανόνες που ήδη υπάρχουν, όπως η νομοθεσία για τον ανταγωνισμό, ενώ η επιτυχία σε άλλους τομείς της φιλόδοξης ατζέντας θα είναι πιο μέτρια.

Οι βρετανικές εκλογές και το Brexit

0
JACK SHENKER / THE NEW YORK TIMES

Οι εθνικές εκλογές στη Βρετανία τον επόμενο μήνα, οι τέταρτες κατά σειράν μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια, θα είναι μία δύσκολη στιγμή για ένα από τα παλαιότερα δημοκρατικά καθεστώτα του κόσμου. Το ιδεολογικό χάσμα μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων είναι πολύ πιο μεγάλο σήμερα από κάθε άλλη περίοδο. Ανεξαρτήτως της προτροπής του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον να «τελειώνουμε με το Brexit» (την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε.) για να επανέλθει σε κανονικές συνθήκες η πολιτική ζωή στη χώρα, όποιο και αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα, δεν υπάρχει πλέον κανένα συμβατικό στάτους κβο για να επανέλθει κανείς σε αυτό γρήγορα.

Σήμερα η Βρετανία εμφανίζεται σε κατάσταση νευρικότητας και κατακερματισμού, ακριβώς επειδή μία μάχη επικών διαστάσεων ετοιμάζεται να ξεσπάσει. Και αφορά πολλά περισσότερα πράγματα από την αποχώρηση της Βρετανίας από τους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Το Εργατικό Κόμμα με το μανιφέστο του 2017 υποσχέθηκε μία σχετικά προσεκτική επιστροφή στην παραδοσιακή Σοσιαλδημοκρατία, συμπεριλαμβάνοντας την εθνικοποίηση ζωτικών κλάδων, τη δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση και τους σχετικά υψηλότερους φόρους στους πλουσίους. Εκτοτε καθοδηγείται από τη βάση των ψηφοφόρων του και ενστερνίζεται πιο ριζοσπαστικές θέσεις. Το πρόγραμμά του, που προνοεί για το μέλλον της χώρας, εμπεριέχει δεσμεύσεις για απεξάρτηση της οικονομίας από τον γαιάνθρακα και τα λοιπά ορυκτά καύσιμα με καταιγιστικούς ρυθμούς, καθώς και μεγαλόπνοες μεταρρυθμίσεις προς όφελος ενός εκπαιδευτικού συστήματος χωρίς αποκλεισμούς και υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Στον αντίποδα, οι Συντηρητικοί έχουν δυναμικά στραφεί προς τη Δεξιά. Εκεί, όπου η προηγούμενη κυβέρνηση της Τερέζα Μέι επιδίωκε μία συμφωνία εξόδου, διατηρώντας τους δεσμούς της Βρετανίας με την ενιαία αγορά της Ε.Ε., ο Μπόρις Τζόνσον οραματίζεται ένα έθνος κουρσάρων, με παθιασμένους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς, που θα δαμάζουν τις ταραγμένες θάλασσες του παγκόσμιου εμπορίου – δίνοντας, πάντως, και ένα παραπάνω βάρος στα σύνορα, που χωρίζουν έθνη και πολιτισμούς.

Σε πλήρη αντίθεση με το μέλλον, που δυνητικά θα εξασφαλίσουν στους Βρετανούς πολίτες, οι εκλογές του 2019 είναι πραγματικά ένα προϊόν του καιρού τους. Αυτή η αναμέτρηση γεννήθηκε αναγκαστικά εξαιτίας του πανδαιμόνιου που ξέσπασε στις δημόσιες υπηρεσίες τα τελευταία χρόνια – ένα Κοινοβούλιο σε αδιέξοδο, η αμηχανία του Brexit και η σύγχυση σε επίπεδο θεσμικό και συνταγματικό.

Δέκα χρόνια μετά τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, η Βρετανία εξακολουθεί να βρίσκεται στην πιο μακρά περίοδο στασιμότητας μισθών από τους ναπολεόντειους πολέμους, ενώ η παραγωγικότητα εξακολουθεί να είναι αμετάβλητη. Τα άνευ εγγυήσεων δάνεια των νοικοκυριών έχουν εκτιναχθεί σε υψηλότατα επίπεδα, ενώ περισσότερα από 8 εκατομμύρια άνθρωποι σε νοικοκυριά, που δεν έχουν ανέργους, ζουν κάτω των ορίων της φτώχειας. Ειδικά μεταξύ των νέων της Βρετανίας, για τους οποίους η μη προσιτή στέγη και η επισφαλής απασχόληση είναι η νέα κανονικότητα.

Οι εποχές κατά τις οποίες οι κυβερνήσεις μπορούσαν να επαγγελθούν οικονομική ανάπτυξη στο διηνεκές, με μία ελαφρά επίγευση αναδιανομής πλούτου, πέρασαν ανεπιστρεπτί.  Για πολλούς από όσους θα κατευθυνθούν στα εκλογικά τμήματα στις 12 Δεκεμβρίου, αυτή θα είναι η πρώτη φορά στην ενήλική τους ζωή, που θα λείπει από την αναμέτρηση μία κάποιου τύπου κεντρώα πρόταση διαχείρισης των πραγμάτων από ένα κόμμα, το οποίο θα ήταν εύλογο να κερδίσει στις εκλογές.

Δεδομένου, εν κατακλείδι, ότι η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να αναλάβει να βάλει τάξη στο χάος της εξόδου της Βρετανίας, καθώς και να αποκαταστήσει τη δυσλειτουργική υποδομή της δημοκρατίας και τον κουρελιασμένο κοινωνικό ιστό, οι επιλογές που θα κάνει θα έχουν σαφώς πολύ μεγαλύτερες συνέπειες από όσες συνήθως έχουν οι πράξεις των νεοεκλεγμένων κυβερνήσεων.

Kathimerini.

 

Haftar to Press Tripoli War Despite Cease-fire Calls, Aide Says

0
Bloomberg
 Updated on 
  • General Ahmed al-Mismari spoke in interview in Abu Dhabi
  • U.S. has shown ‘understanding’ for LNA offensive: Mismari
Khalifa Haftar
Khalifa Haftar

Photographer: FILIPPO MONTEFORTE/AFP

Libyan military commander Khalifa Haftar will press on with his five-month offensive to capture Tripoli despite mounting international calls for a cease-fire and talks, according to his spokesman.

In an interview in Abu Dhabi on Wednesday, General Ahmed al-Mismari dismissed the internationally-recognized prime minister, Fayez al-Sarraj, as powerless and negotiations as futile. “The man was unable to sign a single paper,” he said of Sarraj. “He would always give the excuse that he needed to hold consultations. We’ve exhausted all good offices.”

Haftar, who commands the self-styled Libyan National Army from his stronghold in the country’s east, says he’s fighting to rid the capital of Islamist extremists. The Sarraj government denies it’s propped up by such groups, pointing to counter-terrorism agreements with several Western countries as evidence.

Mismari’s comments reflect the difficulties the United Nations faces in bringing the sides to the table and ending a conflict that has drawn in regional and international powers vying to shape the future of the oil-rich country. Sarraj’s government has ruled out talks with Haftar.

The Tripoli campaign was launched in April, weeks ahead of a scheduled UN-sponsored conference to lay the ground for a national unity government and elections. Pressure for a peaceful settlement has steadily grown as Haftar’s forces remain bogged down in the capital’s outskirts and the death toll mounts, with G-7 nations calling for a cease-fire at a recent summit.

Mismari said that U.S. President Donald Trump had showed understanding for the LNA’s stance in an April phone call with Haftar.

“It was a long conversation and a very important conversation, the call represented U.S. recognition of the role of the armed forces in the war on terrorism,” Mismari said. “There was an affirmation by the American side of their understanding for the reality of matters in Libya.”

While U.S. officials at the time said the call indicated support for the Libyan commander, for the most part, Washington, with more pressing priorities elsewhere in the world, has stayed on the sidelines of the conflict.

Libya has faced years of turmoil since 2011, when NATO-backed rebels overthrew Muammar Qaddafi and the country became fractured by infighting. The battle for Tripoli has killed more than 1,000 people, mostly fighters, and displaced tens of thousands of ordinary Libyans.

The UN says neither side has a chance of winning and has been pushing for an international conference in September to cement a cease-fire followed by talks that would reform the country’s financial institutions, including the central bank.

Mismari said the bank doesn’t send a fair share of the country’s oil revenues to the east, home to much of the OPEC state’s fields and terminals. He said it wouldn’t be possible to overhaul key institutions without a Haftar victory.

“Now we need to reform people’s morals and correct sick minds and this needs a rifle and a prison,” he said of rivals in Tripoli. “But after a national unity government takes hold, and the state is set up, many matters will be brought up.”

The Pressure on China

0

By George Friedman – Nov. 19, 2019 Geopolitical Future

The Chinese People’s Liberation Army has begun minor operations to try to quell the unrest in Hong Kong. This is a step that the Chinese hoped to avoid. For one thing, they wanted to portray the unrest as minor, not requiring their intervention. For another, they did not want issues raised about Chinese human rights violations, which inevitably emerge in such interventions. At a time when China is trying to portray itself as the global alternative to the United States, it doesn’t want other countries, particularly those in Europe, noticing human rights abuses.

This strategy took another huge blow with the leak over the weekend of government documents describing in detail a broad Chinese assault that has been underway for several years on the ethnic minority Uighur community in the western province of Xinjiang. The documents gave detailed accounts of massive detention camps for “retraining” purposes and the separation of families on a scale that is startling even for China. Beijing clearly wants to break the back of Islam in the province.

Chinese detention of Uighurs is not new. We have been hearing about this for over a year. What is startling is the leak of documents so sensitive that they validate claims of mistreatment that the Chinese long denied, for obvious reasons. This raises a key question: Who released the documents? They might have been leaked by Chinese officials, appalled at what is going on in Xinjiang. They might have been released by the Chinese government as a warning to other dissident groups. They may have been released by senior members of the Chinese government who have become disillusioned by President Xi Jinping, hoping to force him out.

All three are possible, but to understand the events in Xinjiang, we need to also consider what’s happening in Hong Kong. The Xinjiang detentions predate protests in Hong Kong by quite a while but demonstrated a turn of the Chinese government away from liberalization. Xi had already taken that turn during his massive anti-corruption purge, which obviously was a cover for a systematic purge of real and potential opponents. The demonstrators in Hong Kong watched the purges and the events in Xinjiang, and realized that the fairly radical extradition bill, which sparked the initial protests, was the cutting edge of an attempt to force Hong Kong to submit to the Chinese framework and to Beijing’s power.

That is what is happening in Xinjiang, a province that is formally part of China but not Han Chinese, the majority ethnic group in China. Han China is surrounded by four buffer states: Manchuria, Inner Mongolia, Tibet and Xinjiang. Its eastern coast is dotted by former European enclaves, such as Hong Kong and Macao. Over the years, the Chinese struggled to retain these buffers. Japan seized much of Manchuria in World War II, with less than unanimous opposition. There have been uprisings and resistance in Tibet. Xinjiang was rumbling with Islamist sentiment. And while Macao accepted mildly the redefinition of its status, Hong Kong exploded at what it saw as an attempt to redefine its status prior to negotiated dates.

Tibet’s resistance, led by the Dalai Lama, remains. Manchuria and Inner Mongolia are pacified. But Hong Kong and Xinjiang are the real dangers. They cannot be left to fester, lest Islamist terrorism spread to Chinse cities, or Hong Kong serve as an inspiration to other cities in eastern China. The efforts needed to pacify them, however, carry costs outside of China. The Belt and Road Initiative could turn from being an ambitious Chinese project into a symbol of Chinese repression. This is not an image China wants to project.

For months, riots on the streets of Hong Kong have been broadcast on global television and discussed over social media. Those who have been paying attention have known about the repression of Uighurs in Xinjiang for a while, but it had not entered the global zeitgeist. Until now. Xi, who came into office as the central power that would modernize China and make it a great power, is now facing three domestic problems. The first is the fading memory of the anti-corruption purges. The second was the festering repression in Xinjiang now made virally public. The third is the riots in Hong Kong. In the first two cases, China is made to seem Stalinist and fascist. In the last case, it appears inept, unable to bring the matter to a close. To put it another way, the Chinese clearly wanted Hong Kong to settle down without action from Beijing to drive home the message that China is modernizing despite the Xinjiang affair and the purges. But Hong Kong may not fade away and the PLA might have to enter Hong Kong in force.

China needed to present itself to the world as a burgeoning economic power and a benign political power, overseeing a united mass of people moving forward in history. The purges raised eyebrows but could be dismissed as what they were claimed to be: an anti-corruption campaign. Xinjiang was far away and, for most people, out of focus. But Hong Kong is not far away or out of focus. It forces us to see the other two issues in a different light. Now we see China not as a symbol of progress, but as a fearful nation struggling to repress discordant elements.

This brings us back to the question of who leaked the documents. There are three possible explanations for the leak. First, Xi’s team might have leaked them to show his determination. Second, they might have been leaked by someone in the government who was appalled by what they saw. Finally, they could have been leaked by an emerging anti-Xi faction in the Central Committee, appalled by Xi’s handling of the United States and Hong Kong and using the documents to weaken him.  Of the three, I favor the third explanation. Too many important things are going wrong in China for such a faction, however small at this point, not be forming.

Xi’s incompetence is manifest. The major task of the Chinese president is to handle the American president, and Barack Obama, George W. Bush and Bill Clinton were handled. He failed to bring Donald Trump under control with promises of future meetings and postponed studies. As a result, China is in a trade war with its largest customer. In addition, quite apart from the trade issue, the Chinese financial system is unstable and growth is slowing. Now, Hong Kong is out of control, and the global talk is of Chinese concentration camps. This is not what was expected from Xi.

The Central Committee is the ultimate arbiter of what China does, particularly if the president weakens and loses his way. There must be some in the Central Committee who remember Xi’s inauguration and have concluded that China’s evolution has not gone the way they expected and Xi promised. The Central Committee is usually opaque, as it is now, but if there is opposition developing to Xi, and it is hard to imagine there is not, then release of these documents merely turns a known event into a global event, further showing Xi’s incompetence.

All of this is framed by a primordial fear. Before Mao’s victory, regional conflicts tore China apart and allowed the Japanese to seize major parts of the country. Regional conflicts in the future are the single biggest threat that China does not want to face again. The Chinese are suppressing the threat in Xinjiang, and now maybe in Hong Kong. But China does not want to have to suppress regional threats. Xi, however, is doing just that and he also came in suppressing political threats with the purges. Between that and mishandling the Americans, many nerves are being touched. I would bet that the leak came from the Central Committee, and that Xi has enemies.

Το παιχνίδια του σουλτάνου Ερντογάν με τους τρεις μεγάλους της Ευρώπης

0

ΤΟ ΒΗΜΑ

Αθανασόπουλος Άγγελος Αλ.

Το παζάρι της Αγκυρας με Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία, οι νέες πολιτικές ισορροπίες στην Αν. Μεσόγειο και οι ανησυχίες της Αθήνας  19.11.2019

Στις 8 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μια συνάντηση η οποία πέρασε μάλλον στα ψιλά των μέσων ενημέρωσης. Ο εκπρόσωπος της τουρκικής Προεδρίας Ιμπραήμ Καλίν συναντήθηκε με τους διπλωματικούς συμβούλους της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, τους κ. Γιαν Χέκερ, Κλεμάν Μπον και Ντέιβιντ Κουέιρι αντιστοίχως. Ο κ. Καλίν δεν είναι, για όσους γνωρίζουν, απλώς ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Είναι εδώ και αρκετά χρόνια ο εξ απορρήτων σύμβουλός του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άνθρωπος ειδικών αποστολών, κάτι το οποίο φάνηκε κατά τις πρόσφατες κρίσιμες συνομιλίες με τους Αμερικανούς και τους Ρώσους για το Συριακό. Μετά τη συνάντηση ο κ. Καλίν προχώρησε σε μια επίσημη ανακοίνωση η οποία επίσης πέρασε στα ψιλά. Η Αγκυρα συμφώνησε με το Βερολίνο, το Παρίσι και το Λονδίνο να υπάρξει συνάντηση του προέδρου Ερντογάν με τους ηγέτες των τριών «Μεγάλων» της Ευρώπης, την Ανγκελα Μέρκελ, τον Εμανουέλ Μακρόν και τον Μπόρις Τζόνσον, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στη βρετανική πρωτεύουσα στις 3-4 Δεκεμβρίου.

Με τις εξελίξεις στη Βορειοανατολική Συρία να έχουν λάβει εσχάτως καταιγιστικές διαστάσεις, την τουρκική στάση στην Ανατολική Μεσόγειο σε σχέση με τις γεωτρήσεις και το Κυπριακό να παραμένει άτεγκτη, το Μεταναστευτικό να προκαλεί πολύ μεγάλο πονοκέφαλο στην Αθήνα και τον κ. Ερντογάν να κινείται με σχετική άνεση μεταξύ του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και του αμερικανού ομολόγου του Ντόναλντ Τραμπ, η συνάντηση της Κωνσταντινούπολης και εκείνη που αναμένεται να ακολουθήσει στις αρχές Δεκεμβρίου στο Λονδίνο καταδεικνύουν μια σκληρή αλήθεια για την Αθήνα. Το «αποκούμπι» της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) δεν μπορεί να προσφέρει στην ελληνική πλευρά τις διασφαλίσεις που θα επιθυμούσε αναφορικά με το σύνολο των ελληνοτουρκικών σχέσεων και ενδεχομένως ούτε για μέρος αυτών.

Αγνοεί απροκάλυπτα την Ευρωπαϊκή Ενωση

Για τους έμπειρους παρατηρητές των ευρωπαϊκών εξελίξεων και όχι για τους όψιμους αφιχθέντες στη σκληρή πραγματικότητα της διεθνούς πολιτικής, ο κ. Ερντογάν έχει ουσιαστικά πάψει να ασχολείται με την ΕΕ. Αυτό που επιδιώκει είναι η άμεση πολιτική συναλλαγή με τους τρεις «Μεγάλους», δηλαδή τη Γερμανία, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, ως «ίσος προς ίσους». Αυτό δε που πρέπει να συνυπολογιστεί είναι ότι οι τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν έχουν πρόβλημα να συνομιλούν σε ένα τέτοιο επίπεδο με την Αγκυρα (στοιχείο που φέρεται να έχει ενοχλήσει άλλα κράτη-μέλη, όπως η Ισπανία), ενώ είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι στις συνομιλίες αυτές συμμετέχει το Ηνωμένο Βασίλειο που σύντομα πρόκειται να αποχωρήσει από την ΕΕ – εκτός κι αν οι προσεχείς εκλογές δημιουργήσουν νέες απρόβλεπτες περιπλοκές. Την ίδια στιγμή τα βλέμματα ήταν στραμμένα σε μια πιθανή νέα ισορροπία στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Αγκυρας που θα μπορούσε να διαμορφωθεί μετά τη συνάντηση Τραμπ – Ερντογάν στον Λευκό Οίκο την περασμένη Τετάρτη, στην οποία θα δοκιμαστεί η προσωπική σχέση των δύο ηγετών και θα φανεί αν τα οικονομικά συμφέροντα των οικογενειών των δύο προέδρων θα παρακάμψουν τη σφοδρή αντίθεση του αμερικανικού κατεστημένου εναντίον της σημερινής τουρκικής ηγεσίας.

Η Αθήνα και παράλληλα η Λευκωσία οφείλουν, εξηγούσαν μιλώντας στο «Βήμα» διπλωματικές πηγές, να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους την εξέλιξη που σηματοδότησε η συνάντηση της Κωνσταντινούπολης και να την εντάξουν στους σχεδιασμούς τους. Στην ελληνική πρωτεύουσα, μετά τη συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον κ. Ερντογάν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη στα τέλη Σεπτεμβρίου, αναζητείται βηματισμός στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι δίαυλοι επικοινωνίας εμφανίζονται παγωμένοι, καθώς η Αγκυρα έχει αυτή την περίοδο άλλες προτεραιότητες (Συριακό) και δείχνει να αγνοεί την Αθήνα που την ίδια στιγμή προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει λύσεις στο Μεταναστευτικό. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών είναι προς το παρόν διστακτική στην ανάληψη πρωτοβουλιών και περιορίζεται σε λεκτικές καταγγελίες της τουρκικής συμπεριφοράς. Σύμφωνα με πολύ αξιόπιστες πηγές, στο παρασκήνιο παρατηρούνται ορισμένες αρρυθμίες στις σχέσεις Αθηνών – Λευκωσίας εν όψει της προσεχούς τριμερούς συνάντησης για το Κυπριακό στις 25 Νοεμβρίου στο Βερολίνο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και του ενδεχομένου σύγκλησης πενταμερούς διάσκεψης με τη συμμετοχή των εγγυητριών δυνάμεων. Στην παρούσα φάση η Αθήνα φαίνεται να επιδιώκει μια αποστασιοποίηση από «τα βαθιά» του Κυπριακού, που δεν είναι βέβαιο ότι συνιστά ώριμη και επεξεργασμένη πολιτική.

Η απόρριψη των περιοριστικών μέτρων

Παράλληλα στη Λευκωσία οι πανηγυρισμοί των τελευταίων ημερών για την υιοθέτηση από το Συμβούλιο της ΕΕ – την περασμένη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου – πλαισίου περιοριστικών μέτρων για τις παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο ίσως να συσκοτίζουν τις πραγματικές διαστάσεις αυτής της εξέλιξης. Ο κ. Ερντογάν έσπευσε σε λιγότερο από 24 ώρες να απορρίψει τη σχετική απόφαση που μεταξύ άλλων προβλέπει ότι δύνανται να τεθούν υπό καθεστώς κυρώσεων πρόσωπα ή οντότητες που ευθύνονται για παράνομες δραστηριότητες γεώτρησης εντός των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ της Κύπρου ή τις υποστηρίζουν οικονομικά και τεχνικά. Δεν είναι η πρώτη φορά που πράττει κάτι ανάλογο ο τούρκος πρόεδρος και ούτε φαίνεται πιθανό να μεταβάλει στάση στο μέλλον επί του θέματος αυτού. Υπενθυμίζεται δε ότι η υιοθέτηση των περιοριστικών μέτρων απαιτεί ομοφωνία. Παράλληλα, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών έκανε αναφορά σε «ακατάληπτα βήματα» εκ μέρους της ΕΕ.

Πρώτη Σύνοδος του Ελληνο-ισραηλινού Φόρουμ στην Ιερουσαλήμ

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στην Ιερουσαλήμ στις 12-14 Νοεμβρίου η 1η Σύνοδος του Ελληνο-ισραηλινού Φόρουμ, το οποίο έχει σκοπό να εγκαινιάσει έναν σταθερό και διαρκή διάλογο μεταξύ των δύο χωρών σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών και να ενθαρρύνει τη διεύρυνση της διμερούς συνεργασίας. Το Φόρουμ (στο οποίο συμμετέχει και «Το Βήμα» μέσω του γράφοντος) ιδρύθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας του ισραηλινού B’nai B’rith World Center και στη συνάντηση συγκεντρώθηκαν ακαδημαϊκοί, αναλυτές, δημοσιογράφοι όχι μόνο από την Ελλάδα και το Ισραήλ, αλλά και από την Κύπρο, καθώς η Μεγαλόνησος αποτελεί βασικό πυλώνα των τριμερών σχημάτων συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο σκοπός του Φόρουμ είναι να αποτελέσει έναν σταθερό θεσμό μέσω του οποίου οι δύο χώρες θα ανταλλάσσουν ιδέες και προτάσεις για το μέλλον των σχέσεών τους.

Οι εργασίες του Φόρουμ κάλυψαν όλο το πιθανό φάσμα των διμερών – αλλά και τριμερών – σχέσεων. Η συνεργασία στην άμυνα και στην ασφάλεια συζητήθηκε εκτενώς και είναι σαφές ότι η ενίσχυση και εμβάθυνση των δεσμών στον τομέα αυτό έχει προχωρήσει ραγδαία. Μεγάλο μέρος των συζητήσεων αναλώθηκε, όπως είναι φυσικό, στην ενεργειακή συνεργασία. Η κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου East Med είναι ένα μείζον πολιτικό σχέδιο, αλλά από άποψη οικονομικής βιωσιμότητας παραμένει αμφιλεγόμενο. Αυτός είναι ο λόγος που στην τρέχουσα φάση οι εμπλεκόμενες πλευρές επιλέγουν μικρότερα projects που μπορούν να υλοποιηθούν ταχύτερα, όπως π.χ. η μεταφορά αερίου από το Ισραήλ και την Κύπρο στους τερματικούς σταθμούς LNG στην Αίγυπτο.

Αναμφίβολα, ο ρόλος του Ιράν και της Τουρκίας απασχόλησαν έντονα τους συμμετέχοντες. Η απειλή από αυτές τις δύο χώρες είναι υπαρξιακή, για το Ισραήλ και την Ελλάδα αντιστοίχως. Αυτά τα δύο κράτη συνιστούν, σύμφωνα με τους ομιλητές, αποσταθεροποιητικές δυνάμεις για την Ανατολική Μεσόγειο. Μία από τις ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις είναι ότι αν δεν αποτραπεί η Τεχεράνη από την απόκτηση πυρηνικών όπλων, αυτό θα μπορούσε «να ανοίξει την όρεξη» και της Αγκυρας για κάτι ανάλογο. Τέλος, κοινό τόπο πολλών από τις παρουσιάσεις αποτέλεσε η αναγκαιότητα διεύρυνσης της οικονομικής συνεργασίας αλλά και των συνεργειών σε τομείς όπως η καινοτομία, η έρευνα και η τεχνολογία, ο τουρισμός αλλά και η κυβερνοασφάλεια.

Οι κινήσεις Total, Eni και τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό

Η κατάσταση στη θαλάσσια περιοχή γύρω από την Κύπρο έχει πλέον περιπλακεί σοβαρά. Με την τουρκική παρουσία μέσω γεωτρυπάνων, ερευνητικών σκαφών και πολεμικών πλοίων να είναι συνεχής, οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων εξετάζουν με μεγάλη προσοχή τα επόμενα βήματά τους. Η κυβέρνηση του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη επεδίωξε να υποβαθμίσει τόσο τις πρόσφατες δηλώσεις του εκτελεστικού διευθυντή της Eni Κλαούντιο Ντεσκάλτσι όσο και τα δημοσιεύματα περί των επόμενων κινήσεων της ιταλικής εταιρείας και του γαλλικού κολοσσού Total που αυτή τη στιγμή έχουν λάβει τη μερίδα του λέοντος των αδειών έρευνας και εκμετάλλευσης που έχει παραχωρήσει η Κυπριακή Δημοκρατία. Σύμφωνα με άριστα ενημερωμένες πηγές, ο κ. Ντεσκάλτσι δεν μίλησε χωρίς να έχει συνεννοηθεί με άλλους άμεσα ενδιαφερομένους. Η διαφαινόμενη πρόθεση των Eni και Total να προχωρήσουν αρχικά με γεωτρήσεις στο Οικόπεδο 6 θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αποτρέπει πιθανή διένεξη με την Τουρκία στο Οικόπεδο 7, όπου ήδη επιχειρεί, στο βόρειο τμήμα του, το τουρκικό πλωτό γεωτρύπανο «Γιαβούζ». Υπενθυμίζεται ότι στο Οικόπεδο 6 διαχειριστής (operator) είναι η Eni.

Η τύχη του Οικοπέδου 6

Ωστόσο τι θα μπορούσε να συμβεί αν η Αγκυρα αποφασίσει να εμποδίσει τις κινήσεις της Total και εντός του Οικοπέδου 6; Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η γαλλοϊταλική κοινοπραξία έχει μισθώσει το γεωτρύπανο «Tungsten Explorer» που βρίσκεται σε θαλάσσια περιοχή αιγυπτιακής δικαιοδοσίας, αλλά αναμένεται να μεταβεί σε κυπριακά ύδατα μέσα στους πρώτους τρεις μήνες του 2020. Σύμφωνα με τον Μάικλ Τάνχουμ, αναλυτή στο Αυστριακό Κέντρο Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, «αν η Τουρκία αποπειραθεί να εμποδίσει το γεωτρύπανο των Total/Eni να εισέλθει στο Οικόπεδο 6, με τρόπο ανάλογο με αυτόν που χρησιμοποίησε εναντίον της Eni τον Φεβρουάριο του 2018, είναι δύσκολο να δει κανείς τη Γαλλία να αντιπαρατίθεται με την Τουρκία χρησιμοποιώντας ναυτική δύναμη». Είναι σαφές ότι η επανάληψη αυτού του σεναρίου θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για το πρόγραμμα γεωτρήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ αν το Παρίσι μείνει αδρανές τότε θα τεθούν εν αμφιβόλω οι υψηλές προσδοκίες που έχουν καλλιεργηθεί για τον ρόλο που θέλει να διαδραματίσει στην Ανατολική Μεσόγειο.

Δεν αποκλείεται η γαλλοϊταλική κοινοπραξία να αναμένει την έκβαση των συνομιλιών του Βερολίνου ανάμεσα στον Νίκο Αναστασιάδη, τον Μουσταφά Ακιντζί και τον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες. Θα μπορούσε η συνάντηση αυτή να ανοίξει τον δρόμο για ουσιαστικές συνομιλίες; Οι ενδείξεις δεν είναι ενθαρρυντικές και διαφαίνεται η πρόθεση των εμπλεκομένων πλευρών να μην προχωρήσουν σε μείζονα βήματα πριν από τις εκλογές στα Κατεχόμενα τον Απρίλιο του 2020. Η Αγκυρα δεν μοιάζει να βιάζεται για μεγάλα βήματα πριν από τις προεδρικές εκλογές στα Κατεχόμενα, δεν εμπιστεύεται τον Μουσταφά Ακιντζί και δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα στηρίξει τον «υπουργό Εξωτερικών» Κουντρέτ Οζερσάι, τον «Πρωθυπουργό» Ερσιν Τατάρ ή κάποιον άλλο.

Το κοίτασμα «Αφροδίτη»

«Η συνάντηση του Βερολίνου» λέει στο «Βήμα» ο κ. Τάνχουμ, ο οποίος αυτή την περίοδο εργάζεται επί μιας πρότασης για τη δημιουργία ενός «εικονικού κόμβου αερίου» (virtual gas hub) για την Ανατολική Μεσόγειο, «συνιστά μια ευκαιρία να μειωθεί η θερμοκρασία. Ωστόσο, όσο η Τουρκία παραμένει αποκλεισμένη από την εμπορική εκμετάλλευση του αερίου της Ανατολικής Μεσογείου, η Αγκυρα δεν διαθέτει ισχυρό κίνητρο να αποκλιμακώσει τη σημερινή κατάσταση. Η ιδέα ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα «σιδηρούν παραπέτασμα» που θα απέκλειε την Τουρκία συνιστά μια επικίνδυνη γεωπολιτική φαντασίωση» προσθέτει ο κ. Τάνχουμ.

Αναμφίβολα, η Λευκωσία αισθάνεται την πίεση. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις για την υπογραφή της άδειας εκμετάλλευσης του κοιτάσματος «Αφροδίτη» μεταξύ του κύπριου υπουργού Ενέργειας Γιώργου Λακκοτρύπη και του εκπροσώπου της κοινοπραξίας Noble Energy, Delek και Shell με σκοπό τη μεταφορά και την πώληση του αερίου στον τερματικό σταθμό υγροποιημένου αερίου (LNG) στο Ιντκου της Αιγύπτου κατέστη αναγκαία ώστε να γίνει ένα βήμα προς τα εμπρός. Ωστόσο, αναλυτές που γνωρίζουν τα μυστικά της αγοράς εκτιμούν ότι η πρόβλεψη για έσοδα ύψους 9,3 δισ. ευρώ σε ορίζοντα 18ετίας είναι παρακινδυνευμένη, διότι βασίζεται σε πρόωρη εκτίμηση της οριστικής ποσότητας αερίου της «Αφροδίτης». Σαφέστερη εικόνα δεν θα υπάρξει επί του ζητήματος αυτού πριν από το 2023 και αφού προηγηθεί δεύτερη επιβεβαιωτική γεώτρηση.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Lebanon Is On the Verge of Collapse

0

By November 18, 2019

BESA Center Perspectives Paper No. 1,348, November 18, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: Israel’s neighbor to the north is gripped by a popular uprising that many fear could lead to civil war.

Faced with the spectacle of hundreds of thousands of citizens protesting in the streets of Lebanon, PM Saad Hariri has submitted a letter of resignation to Lebanese President Michel Aoun.

For the past weeks the streets of Lebanon have been aflame. The country has been paralyzed despite the prognostications of all the experts who thought the demonstrations would wither away swiftly.

What they failed to grasp is that what is at hand is a popular revolt against the corrupt and inept political system that has driven Lebanon into a severe economic depression.

Lebanon operates like a mafia. Its 128 members of parliament, as well as its cabinet ministers, plunder the public coffers via an intricate web of businesses, hotels, shops, and real estate holdings they run on the side. There is no real separation between the political systems and the tycoons. In Lebanese politics, if you can attain a public/government position you’re going to be rich.

The Lebanese people have finally had enough and unleashed mass protests against the rampaging corruption while putting forth specific demands. These include the resignation of the entire political leadership, including the PM, president, chairman of the parliament, and all ministers and members of parliament – in other words, a complete overhaul. Until elections can be held, they are demanding that the politicians be replaced by independent technocrats who have had nothing to do with Lebanese politics going all the way back to the Civil War of 1991.

A small number of families have controlled Lebanon for a long time, and they have become indescribably wealthy and thoroughly corrupt. Take, for example, the family of President Michel Aoun. His two daughters are employed as presidential advisors. One of their husbands is his foreign minister. The other, who is divorced from the daughter, continues to serve as a consultant.

No judge, jury, or media outlet bothers to question this nepotism. That is because Lebanon is made up of 18 different communities (the smallest of which, the Jewish, numbers only a few dozen). Almost every community has its own institutions and media outlets, and they are concerned solely with promoting their own members. Government employees are recruited from within each group on the basis of family and personal connections rather than professional qualifications. The entire system is corrupt, including the media and the judicial system, which routinely panders to politicians and their dictates.

The demonstrators are also demanding new elections and the establishment of an oversight body that will include untainted judges who will expose politicians’ secret bank accounts, prosecute corrupt politicians, and return misappropriated funds to the state. Lebanon’s politicians have a long tradition of enriching themselves at the expense of the citizens, many of whom can’t pay their monthly bills.

Lebanon is a small country encompassing just over 10,000 square kilometers (3,800 square miles), yet it carries a $100 billion debt. Lebanese banks are unable to meet this debt and are not even able to return interest on their loans. Adding to this problem, the banks have shut down since the beginning of the protests. Complicating the situation even further are the sanctions imposed by President Donald Trump on Lebanese banks for working with Hezbollah and Iran.

The entire system is on the verge of collapse.

The strength of the protests lies in its being not only a grassroots movement without permanent leadership but also in its representing a stand against all power players, including Hezbollah. One of the most popular slogans of the protest is “Nasrallah is one of them” (i.e., a corrupt politician). This sentiment was expressed after the Hezbollah leader gave two speeches in which he threatened the demonstrators and falsely accused them of taking funds from foreign agencies. Hezbollah operatives have tried to intimidate the demonstrators, but the Lebanese police intervened to defend them. Nasrallah has not yet succeeded in shaking the resolve of the demonstrators.

Some demonstrators tried to burn the Israeli flag but were stopped by other protesters. “We are demonstrating against corrupt politicians. We must not lose focus,” they said as they put an end to the flag-burning.

The protests are having an impact. The attempts to smear Israel as being behind the movement have failed. The PM resigned in a show of support for the demonstrators, leaving the other politicians in serious trouble.

No one has a solution, and the people in the streets of Lebanon are boiling mad. The future is unclear, and another civil war may well be on the horizon. One thing seems clear – the Lebanese are not giving up anytime soon, and they appear willing to go all the way to bring about radical change in their country.

This is an edited version of an article that appeared in Israel Today on November 4, 2019.

Dr. Edy Cohen is a researcher at the BESA Center and author of the book The Holocaust in the Eyes of Mahmoud Abbas (Hebrew). 

Dr. Edy Cohen
Dr. Edy Cohen

Dr. Edy Cohen (Ph.D. Bar-Ilan University) Specializes in inter-Arab relations, the Arab-Israeli conflict, terrorism, Jewish communities in the Arab world. Email: [email protected]

Το παρασκήνιο της επίσκεψης Ερντογάν στο Λευκό Οίκο σε άρθρο των New York Times

0

Στο παρασκήνιο, η φιλική επίσκεψη του Ερντογάν στο Λευκό Οίκο είχε τεταμένες στιγμές
Ο Τούρκος ηγέτης συγκρούστηκε με Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή και επέστρεψε επιστολή του Προέδρου Τραμπ που τον προειδοποιούσε ενάντια σε στρατιωτική εισβολή στη Συρία

Credit…T.J. Kirkpatrick for The New York Times

By Michael Crowley, Megan Specia and Catie Edmondson – Μετάφραση Wan Wert

WASHINGTON

Σύμφωνα με την  εικόνα που δόθηκε προς τα έξω , ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απόλαυσε μια εγκάρδια επίσκεψη στο Λευκό Οίκο την Τετάρτη, όπου μαζί με τον Πρόεδρο Τραμπ αντάλλαξαν επαίνους και αποφάσισαν να επιλύσουν τις πολλαπλές πολιτικές διαφωνίες μεταξύ της Ουάσινγκτον και της Άγκυρας.

.Αλλά στο παρασκήνιο, η επίσκεψη περιελάμβανε κάποιες τεταμένες και δυσάρεστες στιγμές, οι οποίες έδωσαν μια σαφέστερη εικόνα μόνο μετά την αποχώρηση του κ. Ερντογάν. Μια απ αυτές ήταν μια ασυνήθιστη συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο, στην οποία παρευρέθηκαν ο κ. Τραμπ ,ο κ. Ερντογάν και πέντε Ρεπουμπλικανοι γερουσιαστές, μερικοί εκ των οποίων προκάλεσαν τον Τούρκο ηγέτη με οξύ τρόπο , σύμφωνα με τους συμμετέχοντες.

Κατά την επιστροφή του στην Τουρκία, ο κ. Ερντογάν ανταμείφθηκε με επαίνους από τα φιλοκυβερνητικά ειδησεογραφικά πρακτορεία για το ότι αντιστάθηκε στον κ. Τραμπ πετώντας του στα μούτρα το γράμμα που του απέστειλε ο κ. Τραμπ τον Οκτώβριο. Στο μήνυμα, ο κ. Τραμπ προειδοποιούσε τον Τούρκο ηγέτη, “Μην είσαι ανόητος”, ξεκινώντας μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον Κούρδων μαχητών στη βορειοανατολική Συρία. Ο κ. Ερντογάν αγνόησε την προειδοποίηση και έστειλε στρατεύματα κατά μήκος των συνόρων στις 9 Οκτ.
“Επιστρέψαμε την επιστολή που λάβαμε”, δήλωσε ο κύριος Ερντογάν την Τετάρτη κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον κύριο Τραμπ. Στο αεροπλάνο για την επιστροφή , ο κ. Ερντογάν είπε ότι ο Λευκός Οίκος “δεν είχε καμία αντίδραση” στη χειρονομία του, σύμφωνα με το τουρκικό ειδησεογραφικό κανάλι NTV.

Ενώ ο ίδιος ο κ. Ερντογάν δεν καυχιόταν, τα φιλοκυβερνητικά ειδησεογραφικά πρακτορεία στην Τουρκία το έκαναν. Η εφημερίδα Daily Sabah δημοσίευσε άρθρο υπό τον τίτλο “Αποφασιστική Στάση του Ερντογάν”, σημειώνοντας ότι η επιστολή “επιστράφηκε στον ιδιοκτήτη της με το χέρι.” Η Hurriyet και η Milliyet, δυο εφημερίδες που ανήκουν σε φιλοκυβερνητικό όμιλο ετερογενών επιχειρήσεων, ανακοίνωσαν επίσης την επιστροφή της επιστολής στις πρώτες σελίδες τους.
Ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε να σχολιάσει, και ο κ. Τραμπ δεν ανέφερε την επιστολή την Τετάρτη.
Ο κ. Ερντογάν εξαπέλυσε κι αυτός επίθεση κατά τη συνάντησή του με τους γερουσιαστές. Καθισμένος δίπλα στον κ. Τραμπ στο Γραφείο Οβάλ, εξέπληξε τους νομοθέτες βγάζοντας ένα iPad για να δείξει ένα βίντεο που απεικονίζει τις φρικαλεότητες που λέγεται ότι έχουν διαπραχθεί από δύο κουρδικές ομάδες, τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας, γνωστές ως Y.P.G., και το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, γνωστό ως P.K.K.
Ο Y.P.G. έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καταπολέμηση του ισλαμικού κράτους, συνεργαζόμενος στενά με τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ. Η Τουρκία τον αποκαλεί παρακλάδι του Π.Κ.Κ., αυτονομιστικής οργάνωσης την οποία το υπουργείο Εξωτερικών έχει χαρακτηρίσει τρομοκρατική οργάνωση. Ο κ. Ερντογάν επιμένει ότι χαρακτηρίζεται άδικα ως αντι-Κούρδος και εναντιώνεται μόνο σε κουρδικές ομάδες, τις οποίες αποκαλεί απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας.
Ο κ. Ερντογάν είπε στους δημοσιογράφους στο αεροπλάνο ότι ο κ. Τραμπ “εντυπωσιάστηκε πολύ” από το βίντεο, σύμφωνα με το NTV.
Ωστόσο, ο Τούρκος ηγέτης δέχτηκε κι αυτός με την σειρά του καυστικά σχόλια.
Ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ από τη Νότια Καρολίνα,που ήταν μεταξύ των παρευρισκομένων Ρεπουμπλικανών στη συνεδρίαση του Οβάλ Γραφείου, αφηγήθηκε την Πέμπτη ότι ο κύριος Ερντογάν… αυτός ο ισχυρός άνδρας που σπάνια αμφισβητείται απευθείας στην χώρα του , “τρελάθηκε” όταν ο κ. Graham χρησιμοποίησε τη λέξη “εισβολή” για να περιγράψει την ευρέως καταδικασμένη στρατιωτική επίθεση της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων μαχητών.

“Είπα, “Λοιπόν, ο λόγος που είναι εισβολή είναι γιατί ακριβώς αυτό έκανες”, είπε ο κ. Graham. “Σε προειδοποίησα να μην το κάνεις. Και όλα αυτά για τα οποία ανησυχούσα έγιναν πραγματικότητα και τα βρήκες μπαστούνια.”
Απαντώντας δε για το βίντεο του κ. Ερντογάν, ο κ. Graham θυμήθηκε, “Είπα, “Θέλετε να πω στους Κούρδους να φτιάξουν ένα για το τι τους κάνατε;”
Αναλυτές ανέφεραν ότι ο κ. Τραμπ πιθανότατα ήλπιζε ότι τέτοιου είδους αντεγκλήσεις θα έδειχναν στον Τούρκο ομόλογό του, με τον οποίο έχει επιδιώξει θερμές σχέσεις, την πίεση που αντιμετωπίζει ο ίδιος από μέλη του Κογκρέσου, τα οποία είναι εξοργισμένα από την τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, καθώς και για την αγορά ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος από την Τουρκία. Ηγέτες και των δύο κομμάτων στο Κογκρέσο ζήτησαν κυρώσεις για να τιμωρηθούν οι κινήσεις της Τουρκίας, ενός συμμάχου του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου που υπό την ηγεσία του κ. Ερντογάν έχει κινηθεί προς τον απολυταρχισμό, συμπεριλαμβανομένων στενότερων δεσμών με τη Ρωσία.
Ο κ. Τραμπ είπε ότι ήθελε να διασώσει αυτή τη σχέση, και την Τετάρτη αναφέρθηκε σε μια 70ετή συμμαχία μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας που σφυρηλατήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν η Τουρκία φοβόταν τη σοβιετική κυριαρχία.
Οι Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές που παρευρέθηκαν — Ο κ. Γκράχαμ, ο Τζόνι Ερνστ της Αϊόβα, ο Τζιμ Ρίτς του Αϊντάχο, ο Τεντ Κρουζ του Τέξας και ο Ρικ Σκοτ της Φλόριντα… συμμερίζονταν αυτή την άποψη, αλλά ήταν πολύ πιο πρόθυμοι από τον κ. Τραμπ στο να επικρίνουν τον τούρκο ηγέτη.
“Κυρίως, ήταν μια κίνηση εύνοιας του Τραμπ προς τον Ερντογάν, επιτρέποντάς τον να παρουσιάσει ο ίδιος απευθείας την υπόθεσή του στους Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την άσκηση αρνησικυρίας κατά της Τουρκίας”, δήλωσε ο Αικάν Ερντεμίρ, πρώην μέλος του Τουρκικού Κοινοβουλίου και τώρα ανώτερος συνεργάτης του Ιδρύματος Άμυνας των Δημοκρατιών στην Ουάσινγκτον.

“Ο Τραμπ το έβλεπε επίσης ως ευκαιρία να δείξει ότι δεν κάνει μόνος του όλες τις επιλογές για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας των ΗΠΑ, ώστε να μειώσει προσωπικά τις προσδοκίες του Ερντογάν”, πρόσθεσε ο κ. Ερντεμίρ.
Ο κ. Risch, ο οποίος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων, είπε ότι ο ίδιος και οι άλλοι γερουσιαστές που παρευρέθηκαν είχαν εξηγήσει στον Τούρκο πρόεδρο ότι η διάθεση του Κογκρέσου “σαφώς δεν ήταν υπέρ του.” Πρόσθεσε ότι ο τόνος του κ. Ερντογάν ήταν “αμυντικός.”
Ο κ. Risch ανέφερε, ότι είπε στον κ. Ερντογάν ότι θα εμποδίσει αποτελεσματικά την Τουρκία να λάβει οποιοδήποτε αμερικανικό πολεμικό αεροσκάφος F-35, το οποίο βοήθησε να αναπτυχθεί σε συνεργασία με την Ατλαντική συμμαχία, εφόσον η χώρα κρατήσει τα ρωσικά συστήματα πυραύλων επιφάνειας-αέρος, γνωστά ως S-400. Αξιωματούχοι του Υπουργείου Άμυνας αναφέρουν ότι η λειτουργία του προηγμένου F-35 σε εγγύτητα με το Ρωσικό σύστημα ενδέχεται να θέσει σε κίνδυνο την τεχνολογία του αεροπλάνου. Ο κ. Risch και άλλα ηγετικά μέλη του Κογκρέσου λένε επίσης ότι η απόκτηση του πυραυλικού συστήματος από την Τουρκία θα πρέπει να πυροδοτήσει κυρώσεις βάσει ενός νόμου του 2017 που αποσκοπεί στην τιμωρία της αγοράς ρωσικού στρατιωτικού υλικού από άλλα έθνη.
“Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι ο πρόεδρος καθόταν εκεί όταν στείλαμε αυτό το πολύ δύσκολο μήνυμα”, πρόσθεσε ο κ. Risch. “Ο Ερντογάν δεν προσέφυγε σε αυτόν για βοήθεια και ο πρόεδρος δεν προσέφερε βοήθεια”.
Ο κ. Risch είπε ότι θα αναβάλει το δικομματικό πακέτο κυρώσεων κατά της Τουρκίας, το οποίο στήριξε με τον γερουσιαστή Robert Menendez του New Jersey, τον κορυφαίο Δημοκράτη της επιτροπής, μέχρι την στιγμή όμως που “οι διαπραγματεύσεις θα εκτροχιαστούν. “.

Ο Γενς Στόλτενμπεργκ, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, συναντήθηκε την Πέμπτη με τον κ. Τραμπ και συζήτησε, μεταξύ άλλων, την πώληση του S-400. Ευρωπαίοι διπλωμάτες ανέφεραν ότι ήταν εφικτός ο συμβιβασμός, και οι δυο πλευρές έδειξαν ότι επιθυμούσαν έναν συμβιβασμό. Ωστόσο, ένας διπλωμάτης ανέφερε ότι τα τεχνικά εμπόδια για επίτευξη κάποιου είδους συμφωνίας η οποία είναι αποδεκτή από αμφότερες τις πλευρές εξακολουθούν να αποτελούν πρόκληση.
“Υπάρχει ισχυρό κίνητρο, για να επιλυθεί η διαφωνία”, ανέφερε ο κ. Στόλτενμπεργκ. “Και εάν δεν είμαστε σε θέση να επιλύσουμε τη διαφωνία, να βρούμε τρόπο να αποφύγουμε την υπονόμευση της συμμαχίας”.
Ο κ. Τραμπ πραγματοποίησε επίσης δεύτερη συνάντηση με Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές την Πέμπτη, μεταξύ των οποίων ο κ. Κρουζ, ο κ. Μάικλ Μπ. Ενζί του Γουαϊόμινγκ, Στιβ Ντέινς της Μοντάνα, Μάικλ Ντ. Ο Κράπο του Αϊντάχο και ο Κέβιν Κράμερ της Βόρειας Ντακότα.
“Η ύπαρξη κάποιας σχέσης, ακόμα και με τους αντιπάλους σου, έχει νόημα, ιδιαίτερα μιας σχέσης με μια χώρα που εξακολουθεί να αποτελεί σύμμαχο του ΝΑΤΟ, και για την οποία εξακολουθούμε να έχουμε προφανώς πολύ έντονο ενδιαφέρον”, δήλωσε ο κ. Κράμερ.
Μετά τη δημοσίευση της επιστολής του κ. Τραμπ στις 9 Οκτ στον κ. Ερντογάν από το Λευκό Οίκο, κάποια δημοσιογραφικά δημοσιεύματα της Τουρκίας αναφέρουν ότι ο Τούρκος ηγέτης την είχε πετάξει στα σκουπίδια, και την επέκρινε δημόσια, αναφέροντας σε δημοσιογράφους στην Ιστανμπούλ, “Δεν θα ξεχάσουμε αυτή την έλλειψη σεβασμού”.

Στο ρεπορτάζ απ την Ουάσιγκτον ο Michael Crowley and Catie Edmondson , για το Λονδίνο η Megan Specia. Ο Julian E. Barnes και η Emily Cochrane συνέβαλαν στο ρεπορτάζ από την Ουάσινγκτον

nytimes

Behind the Scenes, Erdogan’s Friendly White House Visit Had Tense Moments


The Turkish leader clashed with a Republican senator and returned President Trump’s pointed letter warning against a military incursion into Syria.

President Recep Tayyip Erdogan, left, of Turkey during a news conference on Wednesday with President Trump at the White House.
Credit…T.J. Kirkpatrick for The New York Times

By Michael Crowley, Megan Specia and Catie Edmondson

WASHINGTON — To outward appearances, President Recep Tayyip Erdogan of Turkey enjoyed a genial visit to the White House on Wednesday, where he and President Trump exchanged compliments and resolved to work out multiple policy disputes between Washington and Ankara.
But behind the scenes, the visit featured some tense and awkward moments that have come into clearer view only after Mr. Erdogan’s departure. Among them was an unusual Oval Office meeting Mr. Trump convened with Mr. Erdogan and five Republican senators, some of whom challenged the Turkish leader in sharp terms, according to attendees.

On his return to Turkey, Mr. Erdogan was rewarded with accolades from pro-government news outlets for standing up to Mr. Trump by returning a blustery letter Mr. Trump sent him in October. In the message, Mr. Trump warned the Turkish leader, “Don’t be a fool,” by launching a military operation against Kurdish fighters in northeastern Syria. Mr. Erdogan ignored the warning and sent troops across the border on Oct. 9.

“We gave back the letter that we have received,” Mr. Erdogan said Wednesday during a joint news conference with Mr. Trump. On his plane home, Mr. Erdogan said the White House “had no reaction” to his gesture, according to the Turkish news channel NTV.

While Mr. Erdogan himself did not gloat, pro-government news outlets in Turkey did. The Daily Sabah ran an article under the headline “Decisive Stance From Erdogan,” noting that the letter “was returned to its owner by hand.” Hurriyet and Milliyet, two newspapers owned by a pro-government conglomerate, also announced the return of the letter on their front pages.

The White House declined to comment, and Mr. Trump did not mention the letter on Wednesday.

Mr. Erdogan also went on the offensive in his meeting with the senators. Sitting beside Mr. Trump in the Oval Office, he surprised the lawmakers by producing an iPad to play a video depicting atrocities said to have been committed by two Kurdish groups, the People’s Protection Units, known as the Y.P.G., and the Kurdistan Workers’ Party, known as the P.K.K.

The Y.P.G. played an instrumental role in the fight against the Islamic State, working closely with United States military forces. Turkey calls it an offshoot of the P.K.K., a separatist organization that the State Department has designated as a terrorist group. Mr. Erdogan insists he is unfairly branded as anti-Kurd, and objects only to Kurdish groups he calls a threat to Turkey’s security.

Mr. Erdogan told reporters on his plane that Mr. Trump was “very impressed” by the video, according to NTV.

But the Turkish leader was also on the receiving end of stinging words.

Senator Lindsey Graham of South Carolina, who was among the Republican attendees in the Oval Office meeting, recounted on Thursday that Mr. Erdogan — a strongman rarely challenged directly at home — “went nuts” after Mr. Graham used the word “invasion” to describe Turkey’s widely condemned military offensive against the Kurdish fighters.

“I said, ‘Well, the reason it’s an invasion is that’s exactly what you did,’” Mr. Graham said. “I warned you not to do it. And everything that I was worried about came true in spades.”

In response to Mr. Erdogan’s video, Mr. Graham recalled, “I said, ‘Want me to get the Kurds to make one about what you’re doing?’”

Analysts said that Mr. Trump probably hoped such exchanges would demonstrate for his Turkish counterpart, with whom he has sought warm relations, the pressure he faces from members of Congress who are furious over the Turkish military action in Syria, as well as Turkey’s purchase of a Russian antiaircraft missile system. Leaders of both parties in Congress have called for sanctions to punish the moves by Turkey, a North Atlantic Treaty Organization ally that under Mr. Erdogan’s leadership has moved toward authoritarianism, including closer ties with Russia.

Mr. Trump said he wanted to salvage that relationship, and on Wednesday he cited a 70-year alliance between Washington and Ankara forged during the Cold War, when Turkey feared Soviet domination.

The Republican senators in attendance — Mr. Graham, Joni Ernst of Iowa, Jim Risch of Idaho, Ted Cruz of Texas and Rick Scott of Florida — share that view, but have been far more willing than Mr. Trump to criticize the Turkish leader.

“Primarily, this was Trump’s favor to Erdogan, allowing him to plead his case directly with the Republican senators in an attempt to prevent a veto-proof sanctions vote against Turkey,” said Aykan Erdemir, a former member of Turkey’s Parliament and now a senior fellow with the Foundation for Defense of Democracies in Washington.

“Trump would have also seen this as an opportunity to demonstrate that he alone does not call all the shots on U.S. foreign and security policy, so as to lower Erdogan’s expectations from him personally,” Mr. Erdemir added.

Mr. Risch, who serves as the chairman of the Foreign Relations Committee, said he and the other senators who attended had explained to the Turkish president that the mood of Congress was “very clearly not in his favor.” He added that Mr. Erdogan’s tone had been “defensive.”

Mr. Risch said he told Mr. Erdogan that he would effectively block Turkey from receiving any American F-35 fighter jets, which it helped develop in partnership with the Atlantic alliance, as long as the country retains the Russian surface-to-air missile systems, known as the S-400. Defense Department officials say that operating the advanced F-35 in proximity to a Russian system could compromise the plane’s technology. Mr. Risch and other leading members of Congress also say that Turkey’s acquisition of the missile system should set off sanctions under a 2017 law meant to punish the purchase of Russian military hardware by other nations.

“The president I can tell you was sitting right there when we delivered this very hard message,” Mr. Risch added. “Erdogan did not look to him for help and the president did not offer help.”

Mr. Risch said he hopes to move a bipartisan package of sanctions against Turkey that he sponsored with Senator Robert Menendez of New Jersey, the top Democrat on the panel, although not until “negotiations have fallen off the rails.”

Jens Stoltenberg, the NATO secretary general, met Thursday with Mr. Trump and discussed, among other matters, the S-400 sale. European diplomats said a compromise was possible, and both sides were signaling they wanted one. But one diplomat said the technical hurdles to reaching some sort of deal that is acceptable to both sides remained a challenge.

“There is a strong motivation, drive to solve the disagreement,” Mr. Stoltenberg said. “And if we are not able to solve the disagreement, to find a way to avoid it undermining the alliance.”

Mr. Trump also held a second meeting with Republican senators on Thursday, including Mr. Cruz, Michael B. Enzi of Wyoming, Steve Daines of Montana, Michael D. Crapo of Idaho and Kevin Cramer of North Dakota.

“Having some relationship, even with your adversaries, makes sense, particularly one that still is a NATO ally, and we still have obviously some very strong interest in,” Mr. Cramer said.

After the White House publicly released Mr. Trump’s Oct. 9 letter to Mr. Erdogan, some Turkish news reports suggested the Turkish leader had thrown it in the trash, and he publicly criticized it, telling reporters in Istanbul, “We will not forget this lack of respect.”

Michael Crowley and Catie Edmondson reported from Washington, and Megan Specia from London. Julian E. Barnes and Emily Cochrane contributed reporting from Washington.

https://www.nytimes.com/2019/11/14/world/europe/erdogan-trump-letter.html

infognomon.gr

Ψάχνουν την “κίνηση ματ” Κίεβο και Μόσχα πριν τη σύνοδο του Παρισιού  

0

slpress.gr

Βαγγέλης Σαρακινός

1054
Ψάχνουν την “κίνηση ματ” Κίεβο και Μόσχα πριν τη σύνοδο του Παρισιού  , Βαγγέλης Σαρακινός

Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι διεργασίες για την τετραμερή διάσκεψη με θέμα την κατάσταση στην  ανατολική Ουκρανία, δέκα ημέρες μετά την αποχώρηση και άλλων στρατευμάτων των δύο πλευρών από σημεία του μετώπου. Την ίδια ώρα, η Μόσχα παρέδωσε στο Κίεβο τα τρία πολεμικά πλοία που είχε συλλάβει πριν έναν χρόνο στο στενό του Κερτς, ικανοποιώντας έτσι ένα από τα βασικά αιτήματα των δυτικών χωρών.

Τα πολεμικά πλοία αναχώρησαν την Κυριακή από λιμάνι της χερσονήσου της Κριμαίας και, όπως επιβεβαίωσαν τα υπουργεία Εξωτερικών των δύο χωρών, παραδόθηκαν στο ουκρανικό Πολεμικό Ναυτικό σε διεθνή ύδατα, στη Μαύρη Θάλασσα. Πρόκειται για τα τρία πλοία που συνελήφθησαν από ρωσικές ναυτικές δυνάμεις, τον Νοέμβριο του 2018, επειδή, σύμφωνα με τη Μόσχα, παραβίασαν το καθεστώς των στενών του Κερτς και μπήκαν στα χωρικά της ύδατα. Κάτι που βεβαίως αρνείται το Κίεβο.

Παραδίδοντας τα πλοία, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών τόνισε ότι η Μόσχα θα απαντήσει σκληρά σε παρόμοιες «προκλήσεις» στο μέλλον και ότι η απόφασή της (να τα παραδώσει) δεν σχετίζεται με τίποτα με το θέμα του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θάλασσας. Από την πλευρά του το Κίεβο ανακοίνωσε ότι τα πλοία πλέουν προς την Οδησσό και επιμένει ότι η σύλληψή τους ήταν παράνομη, καθώς έπλεαν νομίμως και ειρηνικά. Η Ουκρανία, άλλωστε, εξακολουθεί να απειλεί με προσφυγή κατά της Ρωσίας στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Με το βλέμμα στο Παρίσι 

Σημειώνεται ότι οι ρωσικές αρχές έχουν απελευθερώσει, ήδη από τον Σεπτέμβριο, 24 μέλη των πληρωμάτων αυτών των πλοίων, στο πλαίσιο μιας ανταλλαγής αιχμαλώτων ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία. Η Μόσχα αναμενόταν να επιστρέψει τα πλοία, πριν την τετραμερή σύνοδο που είναι προγραμματισμένη για τις 9 Δεκεμβρίου στο Παρίσι, και τις τελευταίες ημέρες ρωσικά ΜΜΕ έκαναν συχνές και εκτεταμένες αναφορές σε αυτό το ζήτημα.

Στην τετραμερή του Παρισιού, η οποία έχει αντικείμενο την κατάσταση στην ανατολική Ουκρανία θα συμμετέχουν οι πρόεδροι της  Γαλλίας, της Ουκρανίας και της Ρωσίας, καθώς και η καγκελάριος της Γερμανίας. Οι απόπειρες να μπουν στην διάσκεψη, “από το παράθυρο”, και οι Αμερικανοί απορρίφθηκαν στις αρχές του περασμένου μήνα από τη Μόσχα. Με αυτή τη σύνθεση, που αποκαλείται και “σχήμα της Νορμανδίας”, επειδή η πρώτη διάσκεψη έγινε το 2014 στο Μπενουβίλ, η σύνοδος του Παρισιού θα επιδιώξει να βρει μια λύση στα ανοιχτά ζητήματα της περιοχής.

Μείζον θέμα οι συγκρούσεις ανάμεσα στον ουκρανικό στρατό και τους φιλορώσους αυτονομιστές, οι οποίοι, σύμφωνα με τη Δύση υποστηρίζονται από τη Ρωσία. Η Μόσχα αρνείται τις κατηγορίες και επικρίνει την στρατιωτική υποστήριξη που παρέχει στο Κίεβο το ΝΑΤΟ. Οι συγκρούσεις όμως δεν έχουν σταματήσει πλήρως και, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, στις δύο περιφέρειες της ανατολικής Ουκρανίας, το Λουγκάνσκ και το Ντονέτσκ, έχουν σκοτωθεί μέχρι σήμερα περίπου 13.000 άνθρωποι.

Στο πλαίσιο προετοιμασίας της Συνόδου ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Χάικο Μάας ξεκινά σήμερα στο Κίεβο έναν νέο γύρο επαφών σε μια προσπάθεια διευθέτησης της διένεξης. Την ίδια ώρα, το Κρεμλίνο, αν και επιβεβαιώνει την διεξαγωγή της διάσκεψης του Παρισιού, διευκρινίζει ότι αυτή δεν σχετίζεται άμεσα με την υιοθέτηση ενός ειδικού καθεστώτος για την Ανατολική Ουκρανία.

Διατηρώντας στενούς δεσμούς με την Ουκρανία και έχοντα την ανάγκη της Μόσχας σε ό,τι αφορά την ενεργειακή ασφάλειά της, η Γερμανία εμφανίζεται ως τοποτηρητής της εφαρμογής των «συμφωνιών του Μινσκ» και ως πρωτεργάτης της πολιτικής κυρώσεων στην Ρωσία. Το Βερολίνο προσδοκά, άλλωστε, ότι η διάσκεψη του Παρισιού θα δώσει το έναυσμα για μια νέα φάση στην εφαρμογή αυτών των συμφωνιών.

Πρωτοβουλία Μάας 

Για τους λόγους αυτούς η Μέρκελ και ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι επιβεβαίωσαν σχεδόν αμέσως τη συμμετοχή τους στην σύνοδο, μόλις αυτή ανακοινώθηκε από τον Γάλλο πρόεδρο. Οι πρώτες κουβέντες είχαν γίνει, ωστόσο, ανάμεσα στον Μακρόν και τον Πούτιν, το περασμένο καλοκαίρι στην Μπρεγκανσόν της Γαλλίας.

Ανάλογες συζητήσεις με τον Πούτιν είχε την περασμένη εβδομάδα και η Μέρκελ. Σε τηλεφωνική επικοινωνία, οι δύο πλευρές επιβεβαίωσαν την πρόθεση τους να εντείνουν τις προσπάθειες στο πλαίσιο του “σχήματος της Νορμανδίας”, καθώς και τις δεσμεύσεις τους στο πλαίσιο των “συμφωνιών του Μινσκ”. Η Μόσχα ανακοίνωσε, ωστόσο, ότι στις συνομιλίες υπογραμμίσθηκε και «η αναγκαιότητα καθιέρωσης ειδικού καθεστώτος του Ντονμπάς στην νομοθεσία της Ουκρανίας».

Ο οικοδεσπότης της Διάσκεψης Μακρόν δηλώνει ότι έχει σημειωθεί πρόοδος, κάτι που ενισχύεται και από τη νέα απόσυρση στρατευμάτων από σημεία του μετώπου στο Πέτριβσκε του Ντονμπάς, πριν δέκα ημέρες. Στρατεύματα και των δύο πλευρών έχουν αποσυρθεί και από άλλα σημεία του μετώπου από το περασμένο καλοκαίρι, στο πλαίσιο της “φόρμουλας Σταϊνμάγιερ”, κάτι που αναγνωρίζει και η Μόσχα. Η κυβέρνηση του Κιέβου έχει δηλώσει, άλλωστε, ότι η αποχώρηση από το Πέτριβσκε θα σήμαινε ότι η Ουκρανία έχει εκπληρώσει όλους τους απαραίτητους όρους για να γίνει η ειρηνευτική διάσκεψη, ενώ ο εκπρόσωπος του Πούτιν επιβεβαίωσε σήμερα ότι οι προετοιμασίες για την Διάσκεψη βρίσκονται στο τελικό στάδιο.

Συνέχεια slpress.gr

Οι Trump Towers Istanbul, ο Ερντογάν και στο βάθος… Halkbank και Ρεζά Ζαράμπ

0
18/11/19
Ασαφείς, έως καθόλου, απαντήσεις, παρουσίασε το Trump Organization όταν ερωτήθηκε από τέσσερις Δημοκρατικούς Γερουσιαστές, αναφορικά με τις επιχειρηματικές κινήσεις του προέδρου των ΗΠΑ στην Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κάτι που φαίνεται ότι αρχίζει να τραβά πάνω του, όλο και περισσότερο τα φώτα της δημοσιότητας.

Οι Γερουσιαστές Tom Udall, Tammy Duckworth, Elizabeth Warren και Richard Blumenthal, υπογράφουν μια επιστολή, απαιτώντας από τον επικεφαλής συμμόρφωσης του Trump Organization να μεταβιβάσει τις πληροφορίες αδειοδότησης, για το “Trump Towers Istanbul”, αναφέροντας ότι ο πρόεδρος έχει αποκαλέσει την προεδρία σε συνδυασμό με τη συγκεκριμένη επιχειρηματική κίνηση μια “μικρή σύγκρουση συμφερόντων”.
Το Trump Organization έχει συμφωνία άδειας εκμετάλλευσης με το πανίσχυρο τουρκικό Doğan Group, της Τουρκίας, για δίδυμους πύργους στην Κωνσταντινούπολη και ο ίδιος ο Τραμπ, σε μια συνέντευξη, το 2015, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας, είπε ότι ο διακανονισμός παρουσιάζει “μικρή σύγκρουση συμφερόντων”.
Το Trump Organization δεν έδωσε καμία πληροφορία σχετικά με τη συνολική αξία που εισπράττει η εταιρεία, σε σχέση με τη σύμβασή της και με τους όρους, κάτω από τους οποίους Τουρκικές οντότητες μπορούν να καταγγείλουν τη συμφωνία αδειοδότησης, αγνοώντας επιδεικτικά τους Αμερικανούς Γερουσιαστές.
Οι γερουσιαστές ζήτησαν επίσης να μάθουν τι δύναμη έχει η τουρκική κυβέρνηση να αφαιρέσει το όνομα “Τραμπ” από τα κτήρια ή να επηρεάσει τη συμφωνία αδειοδότησης και εάν το Trump Organization έλαβε μηνύματα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Όμως ο οργανισμός αγνόησε αυτές τις ερωτήσεις στις απαντήσεις που έδωσε.
“Συμφωνούμε με τον πρόεδρο με τον ισχυρισμό του ότι οι συναλλαγές του Οργανισμού Trump στην Τουρκία παρουσιάζουν μια οικονομική σύγκρουση συμφερόντων γι ‘αυτόν και ανησυχούν ιδιαίτερα ότι αυτή η σύγκρουση μπορεί να επηρεάσει την αμερικανική εξωτερική πολιτική με την κυβέρνηση Ερντογάν”, λέει η επιστολή τριών σελίδων.
Ο Τζουλιάνι, ο Ερντογάν και στο βάθος… πάλι ο Ζαράμπ
Η Duckworth επισύναψε επίσης το όνομά της, σε μια έρευνα που αναρωτιέται εάν το υπουργείο Δικαιοσύνης μπορεί να εξετάσει τη συμμόρφωση του Ρούντι Τζουλιάνι με τις απαιτήσεις των ξένων λομπιστών, καθώς εξετάζεται η συνάντηση του πρώην δήμαρχου της Νέας Υόρκης, με τον Τούρκο πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
“Είμαι πολύ ανήσυχη για το αν έχει συμμορφωθεί ή όχι με κάποιον από τους νόμους αυτού του έθνους”, είπε.
Εκτός από τη συνάντηση με τον Ερντογάν το 2017, ο Τζουλιάνι συμμετείχε σε συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο με τον Τράμπ και άλλους που επιδίωκαν να πιέσουν τον πρώην υπουργό Εξωτερικών, Ρεξ Τίλερσον, για μια ανταλλαγή κρατουμένων, που θα ελευθέρωνε τον Ρεζά Ζαράμπ, λαθρέμπορο χρυσού και ταμία του Ερντογάν, ο οποίος ήταν η αιχμή του δόρατος σε μία επιχείρηση παράνομων πωλήσεων χρυσού στο Ιράν, παρακάμπροντας τις τότε κυρώσεις των ΗΠΑ, μέσω της κρατικής τουρκικής τράπεζας Halkbank. Ο Τζουλιάνι επιμένει ότι η νομική του υπεράσπιση για τον Ζαράμπ ήταν κατάλληλη, αλλά το Κογκρέσο θέλει να μάθει περισσότερα. Στην εξέλιξη της δίκης, ο Ζαράμπ, από κατηγορούμενος έγινε μάρτυρας κατηγορίας, με τη δίκη να εξελίσσεται σε κωμωδία, καθώς ο επικεφαλής της Halkbank καταδικάστηκε για την παραβίαση των κυρώσεων αλλά σήμερα, μερικούς μήνες μετά, είναι υποδιευθυντής του Χρηματιστηρίου της Κωνσταντινούπολης, με επικεφαλής τον απολυθέντα πρώην κεντρικό τραπεζίτη της Τουρκίας, Μουράτ Τσετίνκαγια.
“Αυτές οι αναφορές αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης ιστορίας που υπογραμμίζει τις προσπάθειες του προέδρου Τραμπ να αποδεχτεί τις πιέσεις της εκστρατείας της τουρκικής κυβέρνησης για τη διερεύνηση της Halkbank”, δήλωσε ο Wyden στον υπουργό Οικονομικών, Στίβεν Μνούτσιν, σε επιστολή του στις 24 Οκτωβρίου.
πηγή:Capital.gr

Η παραίτηση του Βίλι Μπραντ

0

Οι πρόσφατες ευρωεκλογές που διεξήχθησαν στη Γερμανία ήταν ορόσημο για το παλαιότερο εν ζωή «Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας» (SPD). Αν το μετριοπαθές πρόγραμμα που υιοθετήθηκε στο συνέδριο του Bad Godesberg τον Νοέμβριο του 1959 σήμαινε και τυπικά την αμετάκλητη εγκατάλειψη των επαναστατικών κηρυγμάτων του μαρξισμού, με αποτέλεσμα την ειλικρινή αποδοχή της αστικής δημοκρατίας και την οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, οι τελευταίες ευρωεκλογές κατέδειξαν τη ρήξη των παραδοσιακών δεσμών της σοσιαλδημοκρατίας με την εργατική τάξη και τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού. Επίσης, φανέρωσαν το έλλειμμα ηγεσίας που ταλάνιζε το κόμμα μετά την αποχώρηση του τελευταίου σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το SPD – το μοναδικό, ας σημειωθεί, κόμμα που είχε το θάρρος να καταψηφίσει τον λεγόμενο «Εξουσιοδοτικό Νόμο» (Ermächtigungsgesetz) τον Μάρτιο του 1933 στο Ράιχσταγκ και να διασώσει την τιμή του γερμανικού κοινοβουλευτισμού, αρνούμενο να δώσει γη και ύδωρ στον επερχόμενο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς – μαστίζεται από βαθύτατη εσωτερική κρίση.

Αφησαν αποτύπωμα στη διεθνή πολιτική

Δεν αποκλείεται, τις ημέρες αυτές, να ανατρέχουν μέλη και φίλοι του SPD στο παρελθόν, αναπολώντας ένδοξες στιγμές στη μεταπολεμική ιστορία του κόμματος. Σίγουρα, η κορυφαία περίοδος της γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας ήταν το χρονικό διάστημα μεταξύ 1969 και 1982, όταν και άσκησε την πολιτική εξουσία σε συνεργασία με τους Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP). Η περίοδος αυτή ταυτίστηκε στη συλλογική μνήμη των μελών του κόμματος με δύο πρόσωπα: τον Βίλι Μπραντ (1913-1992) και τον Χέλμουτ Σμιτ (1918-2015).

Ο πρώτος ήταν καγκελάριος από το 1969 ώς το 1974, ο δεύτερος από το 1974 μέχρι το 1982. Και οι δύο άφησαν το προσωπικό τους αποτύπωμα όχι μόνο στη (δυτικο)γερμανική αλλά και στη διεθνή πολιτική σκηνή, αποτελώντας πρότυπα πολιτικών για τις επόμενες γενιές. Ο μεν Μπραντ με τη γονυκλισία του μπροστά στο μνημείο πεσόντων του γκέτο της Βαρσοβίας και την προώθηση και εφαρμογή της «Νέας Ανατολικής Πολιτικής» (Neue Ostpolitik), που του απέφερε το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης το 1971, ο δε Σμιτ με την προσήλωσή του στο ιδεώδες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της γαλλογερμανικής φιλίας. Δύο υπέρμαχοι του κοινωνικού κράτους και της ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών του «ελεύθερου κόσμου» με το ανατολικό μπλοκ, με αξιοζήλευτη επιρροή σε τμήματα της δυτικογερμανικής νεολαίας.


Ο Βίλι Μπραντ γονατιστός στο εβραϊκό γκέτο της Βαρσοβίας.

Και οι δύο Σοσιαλδημοκράτες καγκελάριοι είχαν προσωπικά βιώματα στην εποχή του εθνικοσοσιαλισμού (1933-1945). Μάλιστα, ο Μπραντ ήταν μέλος του SPD και ριζοσπαστικότερων αριστερών κομμάτων ήδη στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Το όνομά του, άλλωστε, ήταν το αγωνιστικό του ψευδώνυμο κατά τη διάρκεια της εθνικοσοσιαλιστικής περιόδου. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χέρμπερτ Φραμ. Στην εξορία, αρχικά στη Νορβηγία και έπειτα στη Σουηδία, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δημοσιογραφική δραστηριότητα. Μετά την κατάρρευση του Γ΄ Ράιχ επέστρεψε στη Δυτική Γερμανία. Πριν από την είσοδό του στην κυβέρνηση του «μεγάλου συνασπισμού» (1966-1969) και την αναρρίχησή του στην καγκελαρία, ο Μπραντ θήτευσε, από το 1957, στο δύσκολο αξίωμα του δημάρχου στο Δυτικό Βερολίνο. Η θητεία του αυτή συνέπεσε χρονικά με την ανέγερση του Τείχους, στις 13 Αυγούστου 1961. Τότε αναδείχθηκαν οι ηγετικές ικανότητες του «οραματιστή» Μπραντ και έγιναν ευρύτερα γνωστές στην κοινή γνώμη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Ετσι, το Δυτικό Βερολίνο αποδείχθηκε το εφαλτήριό του για την κεντρική πολιτική σκηνή. Από το 1964 ώς το 1987 διετέλεσε πρόεδρος του SPD και από το 1976 μέχρι το 1992 πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Ο Σμιτ, αντιθέτως, μέλος της χιτλερικής νεολαίας στα παιδικά του χρόνια, είχε το θλιβερό «προνόμιο» να παρευρεθεί ως αξιωματικός-παρατηρητής σε μία από τις δίκες-παρωδία του «Λαϊκού Δικαστηρίου» κατά των μελών της συνωμοσίας της 20ής Ιουλίου 1944 – γεγονός που του «προσήψε» μερικές δεκαετίες αργότερα την κατηγορία ότι συμπαθούσε τον ναζισμό. Μετά τον πόλεμο και την απελευθέρωσή του από τη βρετανική αιχμαλωσία προσχώρησε στο SPD. Στο Αμβούργο, όπου ανήλθε στο αξίωμα του υπουργού Εσωτερικών της χανσεατικής πόλης, έλαβε το πρώτο «βάπτισμα του πυρός». Χάρη στα μέτρα που πήρε για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της πλημμύρας τον Φεβρουάριο του 1962 έγινε γνωστός σε πανεθνική κλίμακα. Από το 1967 ώς το 1969 είχε την προεδρία της κοινοβουλευτικής ομάδας του SPD. Κατά την περίοδο της καγκελαρίας Μπραντ υπήρξε υπουργός Αμυνας (1969-1972) και υπουργός Οικονομικών (1972-1974). Το 1974 διαδέχθηκε τον Μπραντ μετά την παραίτηση του τελευταίου. Το σημαντικότερο ίσως εσωτερικό ζήτημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ήταν η αιματηρή τρομοκρατική δράση της ακροαριστερής οργάνωσης «Φράξια Κόκκινος Στρατός» (RAF). Από το 1983 ήταν συνεκδότης της έγκριτης εβδομαδιαίας εφημερίδας Die Zeit. Η σειρά συνεντεύξεων που παραχώρησε στην ίδια εφημερίδα υπό τον τίτλο «Για ένα τσιγάρο με τον Χέλμουτ Σμιτ» έχαιρε εξαιρετικής δημοφιλίας στο αναγνωστικό κοινό.

Οι συνέπειες μιας υπόθεσης κατασκοπείας

Τι συνέβη, όμως, και επήλθε «αλλαγή φρουράς» στην καγκελαρία; Στις 5 Μαΐου 1974 ο Μπραντ ανακοίνωσε την απόφαση της παραίτησής του. Η αφορμή δόθηκε από την αποκάλυψη πως ένας στενός συνεργάτης του ήταν πράκτορας του υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας (Στάζι) της Ανατολικής Γερμανίας. Στην πραγματικότητα, η ηγεσία του SPD φοβόταν ότι μέσω αυτής της ιστορίας θα διαχέονταν από τα μέσα ενημέρωσης –ενόψει των εκλογών του 1976– και άλλες «αποκαλύψεις» σχετικά με τις προτιμήσεις του Μπραντ στο αλκοόλ και σε εξωσυζυγικές περιπέτειες. Επίσης, ελλόχευε ο κίνδυνος να καταστεί η δυτικογερμανική κυβέρνηση θύμα εκβιασμών της Στάζι, μολονότι η Ανατολική Γερμανία δεν είχε τότε κανένα συμφέρον να πληγεί το κύρος του θεμελιωτή της Οστπολιτίκ. Εικάζεται ακόμη ότι στελέχη του SPD κινήθηκαν παρασκηνιακά με σκοπό την αντικατάσταση του Μπραντ από ένα καταλληλότερο για να κερδίσει τις επερχόμενες εκλογές πρόσωπο.


Ο Βίλι Μπραντ στη γερμανική Βουλή. Σε όλη τη θητεία του ως καγκελάριος προώθησε τη βελτίωση των σχέσεων με την Ανατολική Γερμανία.

Ο Σμιτ, πάντως, τάχθηκε κατά της παραίτησης Μπραντ, αφού εκτιμούσε ότι οι «αποκαλύψεις» τόσο για τον συνεργάτη όσο και για την ιδιωτική ζωή του καγκελαρίου δεν συνιστούσαν σοβαρούς λόγους παραίτησης. Ο Μπραντ, ωστόσο, είχε πάρει τις αποφάσεις του, και ο Σμιτ ανέλαβε –αιφνιδίως, σύμφωνα με τη δική του εκδοχή– τα ηνία της κυβέρνησης του «μικρού συνασπισμού» με τους Φιλελεύθερους, έχοντας σαφή επίγνωση των υψηλών προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει ο Μπραντ στην κοινή γνώμη και διαισθανόμενος το πολιτικό βάρος του εγχειρήματος.

Αν και ο Σμιτ διαφώνησε με την παραίτηση του Μπραντ, οι σχέσεις ανάμεσά τους δεν ήταν ποτέ αρμονικές, αν εξαιρέσει κανείς την περίοδο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60. Η ιδιοσυγκρασία και το πολιτικό στυλ τους διέφεραν σημαντικά, ενώ σε μία σειρά από κεντρικά θέματα (π.χ. για την εγκατάσταση αμερικανικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στο έδαφος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, την αποστολή πολεμικού υλικού στην Ελλάδα των συνταγματαρχών και τη στάση του SPD απέναντι στις διαδηλώσεις του φιλειρηνικού κινήματος στις αρχές της δεκαετίας του ’80) είχαν διαφορετικές προσεγγίσεις.

Η ιστορία μιας δύσκολης πολιτικής σχέσης

Στο βιβλίο «Βίλι Μπραντ και Χέλμουτ Σμιτ. Ιστορία μιας δύσκολης φιλίας» (Willy Brandt und Helmut Schmidt. Geschichte einer schwierigen Freundschaft)», που εξέδωσε το 2012 ο ανταποκριτής της εφημερίδας Die Zeit Γκούντερ Χόφμαν, αναλύεται η προσωπική σχέση ανάμεσα στους δύο κορυφαίους σοσιαλδημοκράτες.

Οι δυσκολίες της πολιτικής συμβίωσης των δύο ανδρών περιγράφονται στην (περισσότερο υπηρεσιακού χαρακτήρα) αλληλογραφία τους, που εξέδωσε το 2015 ο Μάικ Βόικε υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Βίλι Μπραντ – Χέλμουτ Σμιτ. Εταίροι και αντίζηλοι. Η αλληλογραφία 1958-1992» (Willy Brandt – Helmuth Schmidt. Partnerund Rivalen. Der Briefwechsel 1958-1992). Στο επίκεντρο των συνολικά 717 επιστολών που εντοπίστηκαν, βρίσκεται, για ευνόητους λόγους, η περίοδος 1966-1982. Από το 1974, όπως προκύπτει από την ανάγνωση των σχετικών επιστολών, ο Σμιτ φαίνεται να απέκλεισε τον Μπραντ από το «κλειστό κέντρο» λήψης αποφάσεων.


Ο Χέλμουτ Σμιτ (δεξιά) με τον Γάλλο πρόεδρο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν. Αμεση προτεραιότητα η γαλλογερμανική φιλία.

Πάντως, η «αλλαγή φρουράς» στην καγκελαρία δεν σηματοδότησε και αλλαγή πολιτικής από την πλευρά του Σμιτ και του SPD. Ο νέος καγκελάριος συνέχισε την πολιτική του προκατόχου του, ο οποίος είχε βάλει ισχυρά θεμέλια και παρακολουθούσε μάλλον διακριτικά –τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80– τις εξελίξεις ως πρόεδρος του κόμματος. Η «δυαρχία» αυτή, αποφάνθηκε αργότερα ο Σμιτ, δεν έκανε καλό στην κυβέρνηση αλλά ούτε και στο κόμμα. Μάλιστα, μετά την πτώση του το 1982, ο Σμιτ εξέφρασε τη δυσφορία του για την έλλειψη στήριξης από την πλευρά του Μπραντ και τη σταδιακή απομόνωση του SPD από παραδοσιακούς ψηφοφόρους του εξαιτίας της συμπόρευσης του κόμματος με νέα κοινωνικά κινήματα. Στις 3 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους ο Μπραντ απάντησε, μέσω επιστολής του στον Σμιτ, πως «συμφωνούμε ότι διαφωνούμε», επιβεβαιώνοντας τη διάσταση απόψεων που επικρατούσε ανάμεσά τους.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και ενώπιον κοσμοϊστορικών εξελίξεων ο «οραματιστής» Μπραντ και ο «πραγματιστής» Σμιτ αποκατέστησαν κάπως την ταραγμένη σχέση τους, αναγνωρίζοντας ο ένας την πολιτική προσφορά του άλλου. Ο κύκλος της «δύσκολης φιλίας» είχε πια ολοκληρωθεί, όχι όμως και η επιστημονική μελέτη του.

* Ο κ. Βάιος Καλογρηάς είναι διδάκτωρ Ιστορίας, επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Μάιντς.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΥΑΝΘΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ.

“Καθημερινή”

 

Η «εξαιρετική» συνάντηση που δεν έλυσε κανένα πρόβλημα

0

Η συγγραφέας Τζέσικα Μίτφορντ ήταν μία από τις αριστοκρατικής καταγωγής «έξι αδελφές» που έγιναν διάσημες στη Βρετανία του μεσοπολέμου και των μεταπολεμικών χρόνων για τις συχνά σκανδαλώδεις τοποθετήσεις τους. Δύο από τις αδελφές έτρεφαν ανοιχτά συμπάθειες για τον φασισμό, ενώ η Τζέσικα στράφηκε προς τον κομμουνισμό, για ένα διάστημα μάλιστα έγινε μέλος του Κ.Κ. στις ΗΠΑ, όπου εγκαταστάθηκε, προτού απογοητευτεί από τον σταλινισμό. Ηταν η Τζέσικα Μίτφορντ εκείνη που διέδωσε τον όρο «frenemy» (σύμμειξη των λέξεων friend και enemy) για να περιγράψει δύο άτομα που διατηρούν επιφανειακά φιλική σχέση παρότι στο βάθος σιγοβράζει η μεταξύ τους αντιπαλότητα.

Σε αντιπροσωπευτικό δείγμα frenemies δείχνει να εξελίσσεται το παράξενο ζευγάρι Τραμπ – Ερντογάν, τουλάχιστον αν κρίνουμε από τη συνάντηση της περασμένης Τετάρτης, στον Λευκό Οίκο. Ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε λόγο για «εξαιρετική» συνάντηση ύστερα από το πέρας των διαβουλεύσεων και δήλωσε «μεγάλος οπαδός» του φιλοξενουμένου του, ο οποίος θα δυσκολευτεί πολύ να βρει και δεύτερο, έστω όχι και τόσο μεγάλο οπαδό του στη λεωφόρο της Πενσυλαβανίας, η οποία συνδέει τον Λευκό Οίκο με το Καπιτώλιο.

Ωστόσο ο Τραμπ όχι μόνο δεν ικανοποίησε καμία αξίωση του Ερντογάν ως προς το «ξεπάγωμα» της αγοράς αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών F-35, την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν και τη διακοπή της συνεργασίας των ΗΠΑ με τους Κούρδους μαχητές στη Συρία, αλλά τόνισε ξεκάθαρα στον Τούρκο ηγέτη ότι η αγορά ρωσικών πυραύλων S-400 είναι για τις ΗΠΑ η λυδία λίθος των αμερικανοτουρκικών σχέσεων και ότι αν δεν την ακυρώσει, θα πρέπει να περιμένει τα χειρότερα.

Από την πλευρά του, ο Ταγίπ Ερντογάν εξήρε και αυτός τις «παραγωγικές» συζητήσεις και το «πνεύμα κατανόησης» του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά δεν λησμόνησε την απερίγραπτη επιστολή που του είχε στείλει ο Αμερικανός πρόεδρος στις 9 Οκτωβρίου, λίγες ώρες πριν αρχίσει η τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία, όπου του συνιστούσε να «μην είναι ανόητος» και να «μην παριστάνει τον σκληρό» γιατί είναι ικανός να του καταστρέψει την οικονομία. Ο Ερντογάν όχι μόνο του γύρισε πίσω την επιστολή, αλλά καταλόγισε στον Τραμπ ότι πλέκει το εγκώμιο του στρατιωτικού αρχηγού των Κούρδων στη Συρία, Μαζλούμ Κομπάνι, τον οποίο χαρακτήρισε «υιοθετημένο γιο του Αμπντουλάχ Οτσαλάν». Μάλιστα, στη συνάντηση της τουρκικής αντιπροσωπείας με ομάδα Αμερικανών γερουσιαστών, τους οποίους είχε προσκαλέσει ο Τραμπ, τους μοίρασε μπροσούρες που έχει φέρει μαζί του από την Αγκυρα και τους έβαλε να δουν βίντεο για να τους πείσει ότι συνεργάζονται με τρομοκράτες.

Στρατηγική απόκλιση

Επί της ουσίας, η συνάντηση της περασμένης Τετάρτης όχι μόνο δεν κατέληξε –τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζουμε μέχρι τώρα– σε απολύτως κανένα απτό αποτέλεσμα, αλλά και φάνηκε να ενισχύει τη στρατηγική απόκλιση των δύο νατοϊκών συμμάχων. Το μήνυμα του Τραμπ και των επιτελών του ήταν: είσαι σημαντικός σύμμαχος, μπορούμε να κάνουμε πολλά για να ενισχύσουμε τις οικονομικές μας σχέσεις, αλλά δεν γίνεται να συνεχίσεις να πατάς σε δύο βάρκες, και σε εμάς και στη Ρωσία. Ο Ερντογάν, όμως, δήλωσε ανοιχτά (όχι στην Ουάσιγκτον, είναι αλήθεια, αλλά άμα τη επιστροφή του στην Αγκυρα), ότι εννοεί να κάνει ακριβώς αυτό. Απέκλεισε το ενδεχόμενο να ακυρώσει την αγορά των S-400, εξήρε τις «στρατηγικού χαρακτήρα» συνεργασίες με τον Πούτιν, όπως στην περίπτωση του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream και τόνισε ανοιχτά ότι για την Τουρκία τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία είναι συμμαχικές χώρες. Με αυτά τα δεδομένα, αναρωτιέται κανείς για ποιον λόγο έγινε αυτή η συνάντηση. Μια πρώτη εξήγηση θα ήταν ότι και οι δύο πρωταγωνιστές της είχαν κάτι να κερδίσουν. Για τον Τραμπ, η επίσκεψη του Ερντογάν ήταν μια ευκαιρία για επικοινωνιακό αντιπερισπασμό στο μέγα τηλεοπτικό δράμα των ανοιχτών ακροάσεων στην επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων για την παραπομπή του, που άρχιζε την ίδια ακριβώς ημέρα. Από την πλευρά του, ο Ερντογάν κατάφερε να ενισχύει την εντύπωση ότι, παρά τις θορυβώδεις καταγγελίες της Τουρκίας από το Κογκρέσο μετά την εισβολή στη Συρία, η Αμερική είναι υποχρεωμένη να συνδιαλέγεται μαζί του γιατί δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει έναν τόσο σημαντικό σύμμαχο στο ναρκοπέδιο της Μέσης Ανατολής.


Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ικανοποίησε καμία αξίωση του Ταγίπ Ερντογάν ως προς το «ξεπάγωμα» της αγοράς αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών F-35, την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν και τη διακοπή της συνεργασίας των ΗΠΑ με τους Κούρδους μαχητές στη Συρία.

Οι προσωπάρχες

Ενδεχομένως τις επόμενες ημέρες να γίνουμε σοφότεροι γύρω από τα μυστήρια που μπορεί να κρύβει το παρασκήνιο αυτής της συνάντησης. Εχει ενδιαφέρον, για παράδειγμα, ότι πέραν του διπλωματικού διαύλου μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών Μάικ Πομπέο και Μεβλούτ Τσαβούσογλου, οι δύο πρόεδροι δημιούργησαν δεύτερο κανάλι επικοινωνίας ανάμεσα στους προσωπάρχες τους, τον Μικ Μαλβέινι και τον Ιμπραήμ Καλίν, οι οποίοι θα κληθούν να αναζητήσουν λύσεις στα επίμαχα, εκκρεμή θέματα, συμπεριλαμβανομένων των ρωσικών πυραύλων. Ας σημειωθεί και η «πονηρή» τοποθέτηση του Ερντογάν την επομένη της συνάντησης με τον Τραμπ, όπου δήλωσε ότι είναι ανοιχτός στην αγορά αμερικανικών πυραύλων Patriot, προσθέτοντας ότι η Τουρκία δεν μπορεί να ακυρώσει «εντελώς» την αγορά των S-400. Το τι μπορεί να σημαίνει αυτό το «εντελώς» –αν βέβαια σημαίνει κάτι πέρα από μια προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος– θα το διαπιστώσουμε μάλλον σύντομα.

Μηνύματα από το Κρεμλίνο

Εχοντας επενδύσει πολλά στην ειδική σχέση της με την Τουρκία, η Ρωσία δεν έμεινε άπραγη ενόψει της συνάντησης Τραμπ – Ερντογάν. Δύο ημέρες προτού φτάσει ο Ερντογάν στον Λευκό Οίκο, ο Σεργκέι Λαβρόφ κατήγγειλε τις ΗΠΑ ότι στέλνουν στρατεύματα για να κλέψουν το πετρέλαιο της Συρίας και να φτιάξουν (εννοείται μέσω των Κούρδων) ένα «ψευδοκράτος» στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών προφανώς έθιξε ευαίσθητες χορδές στην Τουρκία, ταυτόχρονα όμως της υπενθύμισε ότι «το σύνολο της συριακής γης πρέπει να επανέλθει υπό τον έλεγχο της Δαμασκού», με άλλα λόγια ότι η προσωρινή κατοχή των θυλάκων που κατέλαβε ο στρατός της δεν μπορεί να μονιμοποιηθεί. Κάνοντας πιο έντονες τις κόκκινες γραμμές της, η Ρωσία έχει ήδη στείλει ενισχύσεις στις δυνάμεις της που προστατεύουν την κουρδική πόλη-σύμβολο του Κομπάνι, στα δυτικά της τουρκικής ζώνης, και άρχισε να κατασκευάζει βάση ρωσικών ελικοπτέρων στην επίσης κουρδική πόλη Καμισλί, στα ανατολικά των υπό τουρκικό έλεγχο περιοχών.

“Καθημερινή”

The dangerous double game of Turkey’s Erdogan

0

  • Despite being a NATO member, Turkey is now a strategic competitor of the US in the Middle East
  • Erdogan has helped solidify Russia’s influence at the expense of the US and Western allies

MISSOURI: The vast majority of US policymakers, legislators, officials and even American citizens do not look favorably upon Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s official state visit on Wednesday. The honor of the White House invitation strikes many in the US as inappropriate and badly timed.

This, along with US President Donald Trump’s Oct. 6 capitulation to Erdogan and his surprise announcement of an immediate withdrawal of US troops from the Syrian border, stands out as perhaps the only major issue to cause bipartisan opposition to Trump.

Even as Erdogan meets with Trump on Wednesday, the US Congress is pushing forward with more sanctions against Turkey for its invasion of Syria disguised as a military operation — “Operation Peace Spring” — against “Kurdish terrorists.”

In recent years, Turkey has helped solidify Russian influence over large expanses of the war-torn Middle East at the expense of its traditional NATO allies, from whom it has steadily drifted away.

Assuming that Trump’s America (if not Europe) does not care so much about democracy or human rights norms, other recent Turkish policies make the collision with Washington and the Europeans abundantly clear.

Turkey helped Iran evade US sanctions for many years, leading to indictments against some of its officials and top bank executives.

Last summer, Turkey purchased the S-400 air defense system from Russia, which is not inter-operable with NATO systems and could allow Russian technicians to gain valuable intelligence about American-made fighter aircraft.

Throughout most of the civil war in Syria, Turkey backed various extremist groups fighting Bashar Al-Assad’s regime. It allowed tens of thousands of militants to transit through its territory en route to Syria, without lifting a finger as they established their “caliphate” right over the border.

After also denying the Americans the use of the NATO airbase at Incirlik for anti-Daesh operations, Washington found its Syrian Kurdish allies to help them against Daesh. As soon as the Kurds had liberated the last of Daesh-held territories in Syria, Turkey insisted that it had to move against main Kurdish fighting force.

With its “Operation Peace Spring,” Turkey and its Syrian proxies successfully pushed the Americans out of most of Syria and forced the Kurds to turn to Russia and the Assad regime for protection.

As European leaders criticized the offensive, which many describe as a program of ethnic cleansing, Turkey threatened to unleash millions of Syrian refugees into Europe.

The ongoing fighting, chaos and displacement in northern Syria is also allowing Daesh captives held by the Kurds to escape, reinvigorating a movement that was on its deathbed just a few weeks ago.

Small wonder then, talk of expelling Turkey from NATO is now a mainstay in American and European media. Despite fierce Turkish opposition and lobbying, Congress on Oct. 29 finally passed a resolution recognizing the Armenian genocide.

American attitudes towards Turkey were not always like this.

In the halls of US government and particularly in the State Department, there was a time when one could not overemphasize Turkey’s importance or praise Ankara enough.

In the early days of the previous Democratic administration, President Obama often spoke of Turkey as “a model” for the rest of the Muslim world.

What happened?

President Erdogan and his Sunni nationalist Justice and Development Party (AKP) happened.

At the beginning of the AKP’s takeover of Turkey, the changes seemed too slow or subtle to draw much attention. Following the AKP’s first electoral victory in 2002, Turkey’s military and secular old guard (known as “Kemalists”) continued to wield a great deal of political power behind the scenes.

This Western-leaning old guard placed a great deal of value on Turkey’s NATO membership, its relations with Washington and a general policy of not becoming too entangled in the myriad problems of the Middle East.

The first sign of change came just before America’s 2003 invasion of Iraq. While few expected Turkey to participate in that war, top Turkish leaders and the military had promised the Americans they could pass through their territory to attack Saddam Hussein’s Iraq from the north as well as the south.

AKP parliamentarians surprised the old guard by voting not to allow American troops to transit through Turkey, effectively denying America its northern front against Saddam’s regime.

The move proved extremely popular with the Turkish public, which despite a long relationship with NATO and the US, was never known for much pro-American sentiment.

In the following years, Erdogan managed to completely purge the Kemalist old guard and military from politics. He did so through his own charisma and a series of mostly fabricated conspiracy charges against his political opponents, aided by a growing economy and an increasingly strident anti-American, Islamist-sounding rhetoric.

The change in Turkey became most apparent by 2011, when the Turkish chief of army staff, the head of the air force, the head of the navy and the head of the land forces all resigned on the same day.

Once the Kemalist old guard was purged and the military forced back into its barracks, Erdogan and his inner circle could freely pursue their own foreign policy instincts.

These instincts seemed to call for Turkey to become more involved in the Middle East, to aspire towards regaining some of the stature and importance of its Ottoman forebears, to distance itself from American and European policies, and even to lean more towards the East and Russia.

These new foreign-policy goals put Turkey on a collision course with America’s interests and those of other American allies.

When the Arab Spring began in 2011, Erdogan’s new Turkey supported Islamists in every Arab country rocked by protests. Erdogan himself reveled in the prospect of a new Muslim Brotherhood-dominated Middle East, envisioning himself as the neo-Ottoman leader of the new trend.

He bought currency for his ambition to lead the Arab and Sunni Islamist world by projecting himself as the Palestinians’ indispensable defender, wrecking Turkey’s delicate relationship with Israel in the process.

The mainstays of Islamist discourse include not only exploiting the Palestinian issue but anti-Western (especially anti-American) and anti-Semitic rhetoric, a promise to return to a “golden age” of Muslim ascendance, and a penchant for authoritarianism at home.

Erdogan and his inner circle proved no exception to this rule. Erdogan and his party members continually accused the American ambassador in Ankara of innumerable plots against Turkey. They used dog whistle anti-Semitic language wherein the “interest-rate lobby” and a “higher mind” sought to undermine Erdogan and his quest for a strong Turkey.

They spoke of “liberating Jerusalem” and insisted that any “friend of Zionism” is an enemy of Turkey (which might include Washington, many wondered).

The Turkish minister of defense in October even posted a map online which showed northern Syria, northern Iraq, Greek islands in the Aegean Sea, parts of the Balkans and Greece, and all of Cyprus as part of Turkey – with the message: “We have no eyes on anyone’s soil. We will only take what’s ours.”

The discourse fit very well with Erdogan’s constant glorification of the Ottoman Empire.

Erdogan even built himself a $615 million, 1,100-room Ottoman-style palace in 2014, dubbed the “White Palace” (AK Saray). The palace includes a costumed honor guard of 16 warriors dressed in period garb from various Turkic empires of the last 2,000 years.

At the same time, Turkey under Erdogan became increasingly authoritarian after 2011, to the point than many wonder if the country can remain in a NATO alliance whose preamble states that members “… are determined to safeguard the freedom, common heritage and civilization of their peoples, founded on the principles of democracy, individual liberty and the rule of law.”

All of which makes many wonder what Erdogan and Trump will discuss at the White House on Wednesday.

Will the conversation include any talk of how Turkey damaged American interests in the Middle East; assisted Russia, Iran and Assad’s designs on northeastern Syria; and provided Daesh and other militant groups there a new lease on life?

Do Turkey and America even share any strategic interests?

https://www.arabnews.com