Αρχική Blog Σελίδα 2575

Επτά μαθήματα για την πολιτική της Ε.Ε. έναντι της Κίνας

0

H Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να μάθει να βλέπει τις ιδιαιτερότητές της ως προτερήματα και όχι ως αδυναμίες. Γιατί χρειάζεται να αποκτήσει πιο φιλόδοξο όραμα όσον αφορά την παγκόσμια επιρροή της. Πού πρέπει να συνεργαστεί με το Πεκίνο.

Δύο δεδομένα έχουν καθοριστική σημασία όσον αφορά τη στάση της Ε.Ε. απέναντι στην Κίνα. Το πρώτο είναι ότι οι ΗΠΑ είναι πλέον τουλάχιστον αδιάφορες ως προς την επιβίωση της ευνομούμενης διεθνής τάξης. Η Ευρώπη έχει μείνει εν πολλοίς μόνη της στην υπεράσπιση του διεθνούς συστήματος διακυβέρνησης εντός του οποίου ευημερεί.

Το άλλο είναι ότι η Κίνα αναπτύσσει ένα παγκόσμιο οικονομικό δίκτυο με αυτήν στο επίκεντρο. Αυτό μπορεί να το δει κανείς στην πρωτοβουλία «Μια Ζώνη-Ένας Δρόμος», το σχέδιο της για τεχνολογική υπεροχή, καθώς και στο ενδιαφέρουν που εκδηλώνει για νομισματική κυριαρχία της οποίας θα είναι μέρος η τεχνολογία πληρωμών και το νέο ψηφιακό ρεμνίνμπι. O σκοπός είναι να παρακινηθούν οι χώρες να ευθυγραμμιστούν με την κινεζική οικονομία και τους κανόνες της και όχι με την ευρωπαϊκή.

Από κοινού, τα δύο αυτά δεδομένα σημαίνουν ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, η E.E. πρέπει να περάσει στην αντεπίθεση για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να αποκαταστήσει τον ρόλο της ως πόλο έλξης για άλλες χώρες και να ασκήσει επιρροή όπως ακριβώς κάνει τώρα η Κίνα και έκαναν οι ΗΠΑ στο παρελθόν.

Νωρίτερα φέτος οι Βρυξέλλες χαρακτήρισαν την Κίνα «συστημικό αντίπαλο». Αυτά είναι επτά πράγματα τα οποία πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να αντιμετωπίσει αυτή την αντιπαλότητα.

Πρώτον, να αποκτήσει ένα όραμα για το μέλλον που θα είναι τόσο στέρεο και ελκυστικό όσο οτιδήποτε μπορεί να σχεδιάσει το Πεκίνο. Η πρωτοβουλία «Μια Ζώνη-Ένας Δρόμος» είναι ισχυρή όχι μόνο εξαιτίας των πόρων που μπορεί να βρίσκονται από πίσω, αλλά και εξαιτίας της τεράστιας φιλοδοξίας για τη δημιουργία φυσικών οδών που θα φέρουν πιο κοντά την ευρασιατική ήπειρο.

Η Ε.Ε. και τα κράτη μέλη πρέπει να συμφωνήσουν σε ένα αντίστοιχα φιλόδοξο όραμα για την ένωση της ευρωπαϊκής ηπείρου και των γειτονικών περιοχών, το οποίο θα περιλαμβάνει πανευρωπαϊκά ενεργειακά δίκτυα, πράσινες υποδομές και την υπόσχεση μιας πραγματικά ενιαίας αγοράς, όπου οι καταναλωτές θα έχουν τις ίδιες επιλογές ανεξάρτητα με τον τόπο διαμονής τους.

Δεύτερον, να προσφέρει περισσότερα στις ανατολικές και νοτιοανατολικές περιοχές της Ευρώπης. Οι 17 χώρες που εντάχτηκαν στην πλατφόρμα «17+1» του Πεκίνου για την πρωτοβουλία «Μια Ζώνη-Ένας Δρόμος» το έκαναν όχι επειδή η Κίνα έβαλε πολλά χρήματα στο τραπέζι -δεν έχει- αλλά επειδή η Ευρώπη δείχνει να προσφέρει ακόμα λιγότερα. Η περιοχή παραμένει το λιγότερο καλά συνδεδεμένο κομμάτι της Ευρώπης. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Τρίτον, να καταλήξει σε μια πιο σαφή και πιο ελκυστική πρόταση για τις χώρες που δεν βρίσκονται σε τροχιά πλήρους ένταξης στην ενιαία αγορά. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει την προοπτική για απρόσκοπτο εμπόριο αγαθών για εκείνες τις χώρες που είναι ικανές και πρόθυμες να υιοθετήσουν το «λογισμικό» της Ε.Ε. για το εμπόριο αγαθών – τελωνεία, προδιαγραφές ποιότητας και κανόνες παραγωγής, καθώς και τις σχετικές νομικές διαδικασίες της Ε.Ε. Ως αντάλλαγμα για την υιοθέτηση συγκεκριμένων κανόνων στο εμπόριο αγαθών, η Ε.Ε. θα μπορούσε να προσφέρει στις χώρες αυτές υλικές και άυλες υποδομές, από τη χρηματοδότηση έργων μέχρι τη στήριξη της ρευστότητας σε ευρώ για τις κεντρικές τράπεζες.

Ένα τυποποιημένο μοντέλο ένωσης για μη κράτη μέλη το οποίο θα βασίζεται σε αυτά τα πρότυπα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και πέρα από τα όρια της γεωγραφικής Ευρώπης. Η δημιουργία της Αφρικανικής Ηπειρωτικής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (ACFTA) προσφέρει έναν εταίρο με τον οποίο θα μπορούσε να διερευνηθεί μια βαθύτερη οικονομική ενοποίηση μακροπρόθεσμα.

Τέταρτον, εκτός από καρότο χρειάζεται και μαστίγιο. Οι χώρες που επιλέγουν να μην ευθυγραμμιστούν με την Ε.Ε. πρέπει να περιμένουν να έρθουν αντιμέτωπες με τα εμπόδια με τα οποία η Ευρώπη προστατεύει τις αξίες και τα συμφέροντά της. Αυτά πρέπει να περιλαμβάνουν και τέλη κατανάλωσης άνθρακα για όσους δεν κάνουν ότι τους αναλογεί για την κλιματική αλλαγή, και περιορισμούς στις ροές δεδομένες με εκείνους που δεν σέβονται τα δικαιώματα που αξιώνουν οι Ευρωπαίοι όσον αφορά τα δεδομένα.

Πέμπτον, ενώ πρέπει να είναι ξεκάθαρη όσον αφορά τα πεδία αντιπαλότητας, ταυτόχρονα πρέπει να αναγνωρίσει τομείς με κοινά συμφέροντα στους οποίους η Ε.Ε. και η Κίνα μπορούν να συνεργαστούν ως ισότιμοι εταίροι. Η πολιτική για την κλιματική αλλαγή είναι ένα προφανές παράδειγμα.

Έκτον, και πιο φιλόδοξο, πρέπει να αναζητήσει τομείς στους οποίους θα αναθέσει στην Κίνα έναν ολοκληρωμένο ρόλο για τη χάραξη παγκόσμιων πολιτικών. Ούτε η Κίνα ούτε η Ε.Ε. θέλουν να δουν μια αντιστροφή της παγκοσμιοποίησης και έχουν και οι δύο νόμιμο συμφέρον στη διαμόρφωση των μελλοντικών παγκόσμιων εμπορικών κανονισμών.

Η παγκόσμια νομισματική μεταρρύθμιση, ειδικά υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων στην τεχνολογία πληρωμών, είναι ένας άλλος τομέας όπου η Ε.Ε. θα έπρεπε να καλωσορίσει έναν πιο ουσιαστικό ρόλο της Κίνας.

Έβδομον, το οποίο μας επιστρέφει στο πρώτο σημείο, η Ε.Ε. πρέπει να είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένη για τα πράγματα τα οποία κάνει καλά και τα οποία την κάνουν ελκυστική για τους άλλους.

Για παράδειγμα, στον τομέα της τεχνολογίας είναι πολλοί οι Ευρωπαίοι που δυσφορούν γιατί δεν έχουν μια Google ή ένα Facebook, ενώ πολλοί λίγοι υπερηφανεύονται για τις ευρωπαϊκές καταβολές του λειτουργικού συστήματος Linux. Οι πρώτες αποκομίζουν κέρδη από τη διαφήμιση με την παρακολούθηση των χρηστών. Το τελευταίο είναι ένα ελεύθερο και ευρέως διαδεδομένο στήριγμα του ψηφιακού κόσμου. Ποιο έχει προσφέρει περισσότερα στην παραγωγικότητα της Ευρώπης και του κόσμου;

Αντί να φθονεί τα τεχνολογικά μονοπώλια της Αμερικής ή τη μαζική συσσώρευση δεδομένων της Κίνας, η Ευρώπη πρέπει να μάθει να βλέπει ότι πολλές από τις ιδιαιτερότητές της, όπως οι αυστηρότεροι κανόνες για τον ανταγωνισμό και την προστασία των προσωπικών δεδομένων, δεν είναι αδυναμίες, αλλά προτερήματα.

Ένα παράδειγμα: πριν από λίγες εβδομάδες, η Ε.Ε. και η Κίνα κατέληξαν σε συμφωνία για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων τροφίμων υψηλής ποιότητας. Οι γεωγραφικές ενδείξεις, οι οποίες αντιμετωπίζονται αλλού ως μια ενοχλητική ιδιοτροπία του ευρωπαϊκού προστατευτισμού, αποδεικνύεται ότι είναι ελκυστικές και σε άλλες χώρες, ακόμα και στην Κίνα.

Πρόκειται για μια απλή περίπτωση άσκησης ήπιας επιρροής από την Ε.Ε. η οποία θα έπρεπε να αποτελέσει έμπνευση για πιο μεγαλεπήβολα σχέδια.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Να γιατί η Ελλάδα οφείλει να επιλέξει τον δρόμο του πολλαπλού στρατηγικού αιφνιδιασμού

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η πειρατική συμπεριφορά της Τουρκίας, ακριβώς επειδή συνιστά ποιοτικό άλμα στην κλιμάκωση της διαχρονικής της επιθετικότητας, ενέχει τον κίνδυνο για πολλαπλές λανθασμένες αναγνώσεις πρωτίστως από την Ελληνική κοινωνία και δευτερευόντως βέβαια από τους πολιτικούς παρατηρητές…

Η συμβολή «αναλυτών» και «διεθνολόγων» σε αυτού του είδους την «εκτροπή» της πολιτικής σκέψης, είναι καταφανής. Και ο λόγος, είναι ότι γι’ ακόμη μία φορά – δυστυχώς ΚΑΙ αυτήν την φορά – τα όρια ανάμεσα στην «στρατευμένη» ανάλυση από την μιά, και στην αναγκαία αποτίμηση ρόλων και δεδομένων από την άλλη, παραμένουν ασαφή, στον βαθμό που τόσο οι ίδιοι, όσο και τα μεθοδολογικά και αξιολογικά τους εργαλεία, δεν απογαλακτίζονται από παραδοσιακούς προσεταιρισμούς, αντιλήψεις αλλά και εμμονές, και δεν αποτολμούν να αποκωδικοποιήσουν απροκατάληπτα τις παραμέτρους που συνθέτουν το πρόβλημα στο σύνολό του.

Τα πράγματα ωστόσο έχουν οδηγηθεί πλέον σε σημείο οριακό… 
Οι ανατροπές που έχουν δρομολογηθεί, με πρώτιστη αυτήν που σχετίζεται με τους ρυθμιστικούς κανόνες Δικαίου στον σύγχρονο κόσμο, είναι ευρύτερες, και σε ένα τέτοιο περιβάλλον, είναι φανερό πως δεν χωρούν πλημμελείς απαντήσεις. Και αυτό γιατί οι πλημμελείς απαντήσεις, τροφοδοτούν άστοχους ή και καταστροφικούς χειρισμούς, και η κρισιμότητα των στιγμών ΔΕΝ προσφέρει σε κανέναν την πολυτέλεια για επανορθώσιμα λάθη.

Όταν λοιπόν μιλάμε για πειρατική συμπεριφορά της Τουρκίας, είναι φανερό πως αναφερόμαστε στην ενεργοποίηση μιας σύνθετης διεργασίας, που έχει στο επίκεντρο την καθολική αμφισβήτηση των Διεθνών Συμφωνιών, και συνακόλουθα των κυρίαρχων κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.

Η Τουρκία επομένως με αυτήν την συμπεριφορά, δεν θέτει απέναντί της την χώρα μας επειδή απλά την μισεί. Τοποθετεί απέναντί της ένα ευρύτερο γεωπολιτικό και θεσμικό status, το οποίο της στραγγαλίζει τα οράματα και τις ευρύτερες ηγεμονικές της επιδιώξεις, στο επίκεντρο του οποίου υπάρχει ΚΑΙ η χώρα μας.

Παράλληλα με αυτό, ενεργοποιεί και έναν μηχανισμό ευρύτερης αποσταθεροποίησης, που άλλους θα τους συμπαρασύρει σε μια περιδίνηση με απρόβλεπτες προεκτάσεις, και άλλους θα τους διευκολύνει στην προσπάθειά τους να πιάσουν το νήμα από εκεί που το άφησε η Τουρκία, με σκοπό να διαχύσουν ευρύτερα την γεωπολιτική ρευστότητα, είτε γιατί εκεί τους οδηγεί το σοβαρότατο έλλειμμα στρατηγικής, είτε γιατί αισθάνονται πεισμένοι πως μπορούν να διεκδικήσουν αναβαθμισμένο ρόλο, κατά την διαδικασία της επανασταθεροποίησης.

Έτσι… Μετά από τις πρώτες στιγμές του αιφνιδιασμού (που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει) η ευθύνη όλων μας δεν είναι να στρέψουμε το βλέμμα στα εύκολα, αλλά να διώξουμε την καταχνιά της ανεπάρκειας και τα μεροληπτικά σύνδρομα, προκειμένου να κοιτάξουμε κατάματα την μεγάλη εικόνα. Και η μεγάλη εικόνα, είναι πάρα πολύ σαφής στις αποτυπώσεις και στις αφηγήσεις της.

Το πρώτο πράγμα που μας υποδεικνύει, είναι πως η Τουρκία παρά το θράσος της, έχει πάρει το πράσινο φως για να βγει με το πειρατικό της σχέδιο στην Μεσόγειο. Και φυσικά αυτοί που της το διασφάλισαν, έχουν πλήρη επίγνωση του μεγέθους των συνεπειών αυτής της συμπεριφοράς.

  • Όταν η Τουρκία φρόντισε να καταστήσει σαφείς τις προθέσεις της, την περιέβαλαν με το κύρος του «σημαντικού συμμάχου»…
  • Όταν η Τουρκία άρχισε να κλιμακώνει και εμπράκτως τις προκλήσεις της, την περιέβαλαν με την στοργή του «αναντικατάστατου εταίρου»…
  • Όταν η Τουρκία κουρέλιαζε χωρίς δεύτερη σκέψη, ακόμη και αυτούς τους λυκοφιλικούς συμμαχικούς κανόνες, αυτοί σιωπούσαν, συγκάλυπταν και έστρεφαν τα μάτια αλλού, υποκρινόμενοι πως δεν βλέπουν…

Είναι αυτοί που με την ατολμία τους την αποθράσυναν… Αυτοί που όταν η Τουρκία κλιμάκωνε τους εκβιασμούς της της έκλειναν το μάτι υποσχόμενοι επί της ουσίας αντισταθμίσματα…

Είναι αυτοί που πέρα από τα καραγκιοζιλίκια και τους θεατρινισμούς που φούσκωσαν εδώ τα μυαλά των αφελών και των ανεκδιήγητων, της έκλειναν το μάτι μεταχειριζόμενοι την Ελλάδα ως αναλώσιμη Ιφιγένεια με την διαχείριση του Μεταναστευτικού, αλλά και ως απαξιωμένο κλωτσοσκούφι όταν ξεφτίλιζαν και την απειλούσαν ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ, με πρόφαση το Ιρανικό τάνκερ στην Μεσόγειο.

Στόλτενμπεργκ… Τραμπ… Μέρκελ… Πομπέο…
Ο ανεκδιήγητος Αμερικανός πρέσβης που μπαινόβγαινε πιο συχνά κι από τον καφετζή στα υπουργεία, και τώρα απλώς εξαφανίστηκε μαζί με τα σπουδαία και υπερφίαλα λόγια περί πρωταγωνίστριας χώρας, περί πυλώνα σταθερότητας και άλλα κουλά… Είναι μερικοί μόνο από τους κατονομαζόμενους υπαίτιους

Το δεύτερο πράγμα που φροντίζει να καταδείξει η μεγάλη εικόνα, είναι τα ασυγχώρητα Ελληνικά «λάθη».

  • Το καλάμι που καβάλησε το πολιτικό μας προσωπικό…
  • Η νιρβάνα των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης με την οποία ευνούχισε τον ρόλο του και τις προσδοκίες των πολιτών…
  • Η προκλητική άγνοια την οποία επέδειξε απέναντι στις σαφείς και ρητές τουρκικές προειδοποιήσεις…
  • Η παντελής έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού στην λογική της ανταπάντησης των πιθανολογούμενων σεναρίων…
  • Η προθυμία με την οποία παρέδωσε για χρήση στους Αμερικανούς, κρίσιμη εθνική υποδομή, με αντάλλαγμα μερικά φιλικά χτυπήματα στην πλάτη… Και δυστυχώς τα «λάθη» δεν τελειώνουν εδώ…

Μετουσιώνονται στην απόλυτη ανυπαρξία μιας βιώσιμης στρατηγικής, την οποία οφείλει να διαθέτει ακόμη και ένα περίπτερο, αλλά δεν απέδειξε πως διαθέτει μια χώρα που η ιστορία την τοποθέτησε σε αυτήν την διακεκαυμένη γωνιά του πλανήτη.

Η Ελλάδα υπήρξε παρούσα αν και πλημμελώς, μόνο στο τελετουργικό και στα ταρατατζούμ ορισμένων από τις μεταβολές που συντελέστηκαν στην εγγύς γεωπολιτική μας γειτονιά. Η κατάρρευση της Αραβικής Άνοιξης για παράδειγμα, δεν την βρήκε με στρατηγική και προφίλ πρωταγωνιστή στο υπό διαμόρφωση σκηνικό. Προφανώς οι φωτογραφήσεις των πρωθυπουργών της με τον Σίσι, ΔΕΝ συνιστούν παρουσία πρωταγωνιστή αλλά κομπάρσου.

Παρούσα υπήρξε και με τον αυτοεξευτελισμό της, την αυτοϋπονόμευση και την ανιστόρητη θυματοποίησή της, χάνοντας έτσι οριστικά το Βαλκανικό στοίχημα και μετατρέποντας εαυτόν σε γεωπολιτική Φιλιππινέζα, τόσο με τα ενεργειακά, όσο και με το έκτρωμα των Πρεσπών.

Παρούσα υπήρξε μόνο ως φτηνό παρακολούθημα των αλλότριων σχεδιασμών, και αυτό δεν της επέτρεψε να αξιοποιήσει ευκαιρίες και να δημιουργήσει στρατηγικά αντισταθμίσματα στην βάση ενός συγκεκριμένου σχεδίου.

Έφτυσε την Συρία… Διαχειρίστηκε φοβικά την ίδια της την ύπαρξη, αντιμετωπίζοντας τον Κυπριακό Ελληνισμό ως φορέα μεταδοτικής νόσου… Αρνήθηκε να αξιοποιήσει υπαρκτές αντιθέσεις στα περιβάλλοντα για να οικοδομήσει την δική της στρατηγική παρακαταθήκη.

Κατέστρεψε πλήρως τις σχέσεις με την Ρωσία… Αγνόησε πλήρως την ύπαρξη του στρατάρχη Χάφταρ στην Λιβύη… Παραιτήθηκε από τα αυτονόητα στο Ανατολικό Αιγαίο και στην Θράκη… Συνηγόρησε να μετατραπούν τα στρατηγικά εδάφη της σε κολαστήρια στα οποία αλωνίζουν Ισλαμιστές.

Και μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό… 
Δεν απετόλμησε να δημιουργήσει μια μαχητική σχέση με το Διεθνές δίκαιο στο πλαίσιο μιας στρατηγικά σχεδιασμένης επιθετικής Διπλωματίας. Αρκέστηκε σε πλατωνικά γλυκόλογα μετατρέποντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε γραφική καρικατούρα που επιστρατεύεται για να απαντά… Να απαντά και να προκαλεί θυμηδία ακόμη και μεταξύ των Ελλήνων πολιτών.

Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον ήρθε η Τουρκική πειρατική παρέμβαση. Με την χώρα να παραμυθιάζεται από μεγαλοκουβέντες και γαλυφιές, αλλά να είναι επί της ουσίας πλήρως απομονωμένη. Έχοντας αποσύρει από το τραπέζι, ακόμη και τις δειλές διακηρύξεις της περί χωρικών υδάτων κοκ.

Μόνο που αυτό το περιβάλλον, ΔΕΝ ήταν δώρο Θεού. Ήταν συνισταμένη πιέσεων… Ολέθριων πολιτικών επιλογών της εγχώριας ελίτ… Αλλά και της άθλιας νουθεσίας στην οποία πρωταγωνιστεί διαχρονικά η ελίτ αναλυτών, στρατηγιστών και λοιπών παρατρεχάμενων, οι οποίοι το μόνο που έμαθαν, είναι να ετεροκαθορίζουν την σκέψη τους, τις αναλύσεις τους, τις προσεγγίσεις τους, την ζωή τους και δυστυχώς ΚΑΙ την μοίρα της ίδιας της χώρας.

Είναι όλοι αυτοί οι περίεργοι τύποι, που δεν ξεκινούν ως έχουν υποχρέωση, από την ανάγκη να σταθμίσουν νηφάλια τα δεδομένα και τις παραμέτρους, αλλά από την υποχρέωση να υποτάξουν τα πάντα στα θέσφατα… Στο συμμαχικό ιδεώδες… Στην ανακαινισμένη pax Americana… Σε μια αρχιτεκτονική της οποίας αρνούνται πεισματικά να διακρίνουν τα φαινόμενα εκφυλισμού και αμετάκλητης κατάρρευσης.

Στην πολλαπλή πειρατική ενέργεια της Άγκυρας επομένως, η οποία ειρήσθω εν παρόδω ΔΕΝ περιορίζεται μονάχα στα Τουρκολιβυκά μνημόνια, αλλά επεκτείνεται και στην ντε φάκτο επιβολή της Πακιστανικής παρουσίας στην Μεσόγειο, οδηγηθήκαμε διότι δεν εμπόδισε κανένας την μοιραία συνάντηση…

  • Του επιθετικού αναθεωρητισμού που διαπερνά την Τουρκική εξωτερική πολιτική στο σύνολό της…
  • Με την εγκληματική ολιγωρία του ντόπιου πολιτικού και καθηγητικού κατεστημένου που παραμένει στρατευμένο στις καταστροφικές για την χώρα ψυχροπολεμικές αντιλήψεις…

Και όλων αυτών, με την συντονισμένη επίθεση (ή ανοχή απέναντι στην επίθεση) που δέχεται το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές σύστημα ασφαλείας που τελεί  υπό καθεστώς ολοκληρωτικής κατάρρευσης.

Ο δρόμος της δουλοπρέπειας, του πιστού σκύλου και του καλού παιδιού, δοκιμάστηκε… Καρατσεκαρίστηκε…

  • ΚΑΙ την μετεμφυλιακή περίοδο…
  • ΚΑΙ στα μεταπολιτευτικά χρόνια…
  • ΚΑΙ με τα τιμωρητικά μνημόνια που ακολούθησαν την απατηλή και προσωρινή ευμάρεια…
  • αλλά ΚΑΙ σήμερα που τα μυαλά των αθλίων φούσκωσαν από παχιά πλην όμως κούφια λόγια…

Και εν τέλει απέτυχε παταγωδώς.

Η Ελλάδα γι’ ακόμη μια φορά βρίσκεται κοντά στον γεωπολιτικό της ακρωτηριασμό, γιατί δεν τόλμησε να πράξει τα αυτονόητα… Γιατί δεν θέλησε να διακρίνει τις συνολικότερες ανατροπές που συντελούνται στον πλανήτη… Γιατί παρέμεινε άφωνη, άτολμη, δουλοπρεπής και εξαρτημένη.

Και τώρα που πρέπει να ΜΗΝ απεμπολήσει το τελευταίο της “χρυσό πλεονέκτημα” φιλοδοξώντας να γυρίσει την παρτίδα, κάποιοι επιμένουν να την κρατούν καθηλωμένη στην ίδια ρότα με προορισμό τον γεωπολιτικό Καιάδα που της ετοίμασαν.

  • Η Ελλάδα οφείλει να επιλέξει τον δρόμο του πολλαπλού στρατηγικού αιφνιδιασμού, κι αυτοί επιμένουν να της δείχνουν την αγκαλιά των «συμμάχων»…
  • Η Ελλάδα οφείλει να εκβιάσει εξελίξεις, τροποποιώντας την ατζέντα, και αναγκάζοντας τους πάντες να πάρουν ευθύνη απέναντι σ’ αυτήν και απέναντι στην αλήθεια, κι αυτοί επιμένουν να την κρατούν καθηλωμένη σε λογικές ικεσίας και σε επιλογές συμβιβασμού…
  • Η Ελλάδα οφείλει να περάσει στο στάδιο του παραγωγού τετελεσμένων, κι αυτοί επιμένουν να της υποδεικνύουν τρόπους για να παραμείνει διαχρονικό θύμα τους…

Η Ελλάδα αυτήν την στιγμή, οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι απέναντί της υπάρχει η Τουρκία, γιατί τα νήματα και τα βρώμικά χέρια της, τα κινούν αυτοί που την πρόδωσαν… αυτοί που την πούλησαν… Αφού πρώτα φρόντισαν να της υπεξαιρέσουν κάθε στρατηγική ικμάδα, για να την εντάξουν στο δικό τους οπλοστάσιο…

Αυτούς είναι που πρέπει να αιφνιδιάσει…
Αυτούς είναι που πρέπει να φέρει αντιμέτωπους με την αλήθεια, με τις ευθύνες τους, και κυρίως με τις συνέπειες των άφρονων επιλογών τους…

Η ακύρωση της Τουρκίας, περνά μόνο μέσα από την αποσταθεροποίηση των συνολικότερων σχεδιασμών αυτών που την πατρονάρισαν, και αυτό είναι που πρέπει να κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη η Ελλάδα.

Απέναντι στους «συμμάχους»;;; 
Ναι… Απέναντι σ’ αυτά τα φίδια που αυτοαποκαλούνται σύμμαχοι, και που τώρα σφυρίζουν αδιάφοροι, και εκδίδουν ταξιδιωτικές οδηγίες, περιμένοντας την επόμενη εκτεταμένη τουρκική κλιμάκωση για την οποία ΚΑΙ πάλι έχει προειδοποιήσει ο Ερντογάν, αλλά και μια νύχτα εφάμιλλη με την νύχτα των Ιμίων, για να συστήσουν αυτοσυγκράτηση και να σύρουν την χώρα σε μια νέα Μαδρίτη.

Η Ελλάδα αυτήν την στιγμή, οφείλει να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα, και το πολιτικό της προσωπικό οφείλει να υλοποιήσει να υλοποιήσει την προτροπή του Ρόμελ…

«Αφήστε αξιώματα και προκαταλήψεις. Εσείς αντιμετωπίζετε την κατάσταση. Συλλέξτε τις πληροφορίες σας, αναλύστε τα δεδομένα, αξιολογείστε τις συνθήκες και δράστε αναλόγως. Πάνω απ’ όλα, να έχετε ανοιχτό μυαλό και να σκέφτεστε! Αυτή είναι η συνταγή της επιτυχίας».

Αυτά έλεγε η «Αλεπού της Ερήμου» και προφανώς κάτι παραπάνω ήξερε από τους βαθυστόχαστους γιεσμένηδες της Αθήνας…

 

Η ώρα της Ελλάδας: Οι 11 λόγοι για τους οποίους η Τουρκία προχώρησε σε Μνημόνιο με τη Λιβύη

0

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ (*) Hellas Journal

Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν στα εγκαίνια νέου τζαμιού στην Τουρκία. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία.

Η Τουρκία και η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης έχουν υπογράψει συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα στη Μεσόγειο Θάλασσα καθώς και συμφωνία για ενισχυμένη ασφάλεια και στρατιωτική συνεργασία,ανακοίνωσε την Πέμπτη (28 Νοεμβρίου 2019) η τουρκική κυβέρνηση.

Έντεκα λόγοι για τους οποίους η Τουρκία προχώρησε σε αυτή την κίνηση και τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα.

1.-Η συγκεκριμένη κυβέρνηση της Λιβύης ζητά περαιτέρω de factο νομιμοποίηση και στρατιωτική στήριξη.

2.-Η Τουρκία έχει φέρει έναν ανατολικό της σύμμαχο στην ανατολική Μεσόγειο, το Πακιστάν.

3.-Στη Λιβύη έχει κάνει διείσδυση και η Ρωσία. Επομένως η Τουρκία νομιμοποιεί πολιτικά τις ενέργειές της δρώντας στα πλαίσια των ρωσικών συμφερόντων που ικανοποιούνται με την εγκατάσταση της Μόσχας στα θερμά ύδατα.

4.-Το προσφυγικό ζήτημα είναι ξανά το μείζον ζήτημα στην Ε.Ε και η Τουρκία έχει ένα ισχυρό χαρτί στα χέρια της.

5.-ΗΠΑ και Ισραήλ βυθίζονται σε πολιτική κρίση και αυτή η περίσταση βολεύει την Τουρκία. Για άλλη μια φορά η Τουρκία πλαισιώνει με ″πρώτο χτύπημα″ τον ανταγωνισμό, θέτοντας μια απειλή την οποία επιθυμεί να χρησιμοποιήσει σαν αντάλλαγμα στο άμεσο μέλλον. Σκοπός της είναι η δημιουργία μιας σειράς προβλημάτων που δεν επιλύονται το κάθε ένα ξεχωριστά, επιδιώκοντας συνολική λύση-πακέτο για Κυπριακό, Αιγαίο, Κρητικό.

6.-Η συμφωνία αυτή -έχει τον χαρακτήρα Μνημονίου και άρα δεν είναι δεσμευτική αυτήν τη στιγμή- δίδεται με σκοπό να μεγιστοποιήσει η Άγκυρα τη διαπραγματευτική της θέση στο Κυπριακό και στο ζήτημα της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου.

7.-Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ και ο προκαταβολικός κατευνασμός της Γερμανίας η οποία ζήτησε να γίνουν τα πάντα για να μείνει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ, ευνοεί την Τουρκία.

8.-Το ζήτημα αυτό θα το χρησιμοποιήσει η Άγκυρα και για την αναζωπύρωση του ζητήματος των S-400 που μετά τη δοκιμή τους σε τουρκικό έδαφος, κάνει τις ΗΠΑ να αντιδρούν.

9.-Ακολουθώντας την πάγια τακτική της, η Τουρκία δοκιμάζει αντανακλαστικά συμμαχιών της ανατολικής Μεσογείου σαν αυτά μεταξύ Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου.

10.-Μεγάλα εμπόδια αυτής της κίνησης είναι: Η έλλειψη νομιμοποιητικών ερεισμάτων και η ταχύτατη αντίδραση της Αιγύπτου, πιθανή κατάρρευση της οποίας (λόγω Μουσουλμανικής Αδελφότητας) θα προκαλέσει χάος σε μια αχανή περιοχή.

11.-Η συζήτηση για κοιτάσματα νοτίως της Κρήτης αλλά και η παράνομη επέμβαση της Τουρκίας στη Συρία που έγινε χωρίς δυτικές αντιδράσεις, αποθρασύνουν περισσότερο την Τουρκία καθιστώντας την έναν διεθνή ταραξία τον οποίον πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως Ελληνισμός με κάθε τρόπο που συνάδει με το δικαίωμα που παρέχει το Διεθνές Δίκαιο αναφορικά με την προάσπιση των συμφερόντων μας και της εδαφικής μας ακεραιότητας.

Η αρχή της αναλογικότητας επιτρέπει επίσης να υιοθετήσουμε αντίμετρα εναντίον κάθε τουρκικής κίνησης που επιβουλεύεται την εθνική μας κυριαρχία.

(*) Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.

Πηγή: Η ώρα της Ελλάδα;: Οι 11 λόγοι για τους οποίους η Τουρκία προχώρησε σε Μνημόνιο με τη Λιβύη https://hellasjournal.com/2019/11/i-ora-tis-ellada-oi-11-logoi-gia-toys-opoioys-i-toyrkia-prochorise-se-mnimonio-me-ti-livyi/

Iran destabilisation could change regional paradigms

0

Cities across Iran have been in serious turmoil for more than a week. The apparent reason is the increased cost of living. In over 100 cities, people took to the streets to protest a 50 percent increase in petrol prices, though the country still has some of the cheapest fuel in the world. There may be other reasons as well, but this specific complaint appears to be the straw that broke the camel’s back.

Similar turmoil took place two years ago on Dec. 28, when protests started in Mashhad, northeast Tehran, and spread all over the country, leaving more than 20 people dead, including police officers.

At that time, the reason was a forty percent increase to the price of eggs and several other main staples. In both cases, the underlying reasons of the disturbances are economic difficulties, but this time the number of demonstrators is estimated to have doubled since the previous protests: 42,000 in 2018, compared to 87,000 in 2019. As a result, both the protesters and the police have used more violent methods.

Supreme leader Ayatollah Ali Khamenei last week backed the price increase saying the decision had been taken after consultation between the legislative, judiciary and executive branches.

The United States is imposing tight sanctions because of Iran’s nuclear programme. The European members of the P5+1 – the five permanent members of the UN Security Council, plus Germany – were not able to come up with a workable mechanism to circumvent these unilateral American measures.

Despite the strong resilience of the Iranian people, the impact of the sanctions is felt in almost every segment of daily life in Iran. The Khomeini Revolution of 1979 has failed to meet the expectations of the young generation. This must be the reason why the protestors were also shouting slogans against Iran’s political leaders.

Israel is openly hostile to Iran in almost every imaginable field. Therefore, one may presume that Israel is doing everything possible – without burning its own fingers – to see these demonstrations get out of control.

Having said that, it would be optimistic to expect a pro-American or pro-Western regime to emerge if the present Iranian regime collapses. Iran is a country with 2,500 years of statehood experience. It existed more than 2,000 years before the United States was established and before any of the present European countries existed. Philosophers and poets, Sadi and Hafez Shirazi and Omar Khayyam, published their works two hundred years before the Renaissance in Europe. Iran is an oil-rich country; it possesses nuclear technology, it has highly educated scholars and it has very strong diplomacy. Everything that such a country does has to be taken seriously.

Among the protestors, there will of course be individuals that favour a Western type of society, but a majority of the nation will maintain its own traditions and anti-Western feelings. Therefore, anti-American, anti-Israeli and anti-Western sentiments are likely to prevail even if the present regime collapses.

If Iran is destabilised, many paradigms may change for several countries in the region, and this may even affect more distant countries. Iran also has the means to retaliate and it may take time to restore order.

Slogans in favour of Turkey have also been heard during the demonstrations, but only occasionally. Turkey has to handle such cases with care for the sake of maintaining healthy relations with Iran. Turkish-speaking Iranian Azeris constitute a sizeable minority in Iran, but because of their adherence to the Shia sect, their allegiance to Iran remains strong. While Turkey has serious problems with its own Alawites (a sub-sect of Shiism), it should keep distant from separatist tendencies in neighbouring countries.

Turkey has been able to maintain stable relations with Iran since the Ottoman era. Its border with Iran is one of the oldest borders in the world, and has remained unchanged for 380 years, since the Qasr-e Shirin Treaty of 1639. Minor conflicts have arisen from time to time, but the two countries were able to overcome them by reaching a modus vivendi and have maintained stable relations.

Both countries have an interest in keeping these relations. Otherwise, another more serious conflict could change all the paradigms in the region.

Will Trump back Erdoğan at NATO Summit?

0

Thursday was the day of Thanksgiving in the United States, and a week before the two-day NATO summit begins in Britain on Dec. 3. The first event marks a fitting day to look back over the last year on the course of relations between Turkey and the United States, and the second is an opportunity to look at the prospects for improved relations between Turkey, the United States and its other NATO Allies.

Under President Donald Trump, the United States has said little regarding Turkey’s domestic political situation and offered scant support to defenders of fundamental human rights in Turkey.

This is thoroughly in line with Trump’s America First foreign policy, which sees no profit in U.S. involvement in the domestic politics of other nations. The Trump administration has only concerned itself with the domestic socio-political situation of another nation when it sees a clear advantage for what it perceives as U.S. interests.

In the case of Turkey, many would surely welcome U.S. verbal support for press freedom, free speech, and other fundamental human rights. That said, the people of Turkey showed in this year’s municipal elections that they have a voice, and that there are limits to their tolerance for political machinations by the current ruling elites.

Carefully worded EU and U.S. statements in support of honest vote-counts likely helped, but the people of Turkey, not foreign voices, deserve full credit for ensuring a fair vote reflective of the will of the electorate.

Likewise, when maneuvered by President Erdoğan into choosing between a battlefield ally, the almost entirely Kurdish YPG (People’s Protection Units) or a long-standing treaty ally, Turkey, Trump rightly chose Turkey over the YPG. This led to last month’s Turkish military in northern Syria, where it drove the YPG and its affiliates away from the border with Turkey, drawing anger from those in Congress who viewed Trump’s greenlight for the assault as a betrayal of Kurdish forces that had helped in the U.S.-led fight against the Islamic State.

However, Trump has maintained some support for the ethnically mixed Syrian Democratic Forces (SDF), emphasising a distinction between this organisation and the YPG which is more aspirational than real. Doing so serves U.S. interests and eases Trump’s relations with his congressional critics, though few believe the narrative being put forward that the two Kurdish-led groups are completely separate entities.

Meanwhile, as a prelude to the approaching NATO Summit, Turkey continues to pursue a policy of distancing itself from the Atlantic alliance. Purchasing Russian weapons systems, employing irregular fighters (some with jihadi connections) in Syria, threatening Cyprus oil exploration, lambasting Europe for “not doing enough” regarding Syrian refugees, and resisting NATO efforts to enhance cooperation with partner nations of the Mediterranean are examples of Turkish actions that have caused other NATO members to question Turkey’s commitment to the shared values and collective security premise of the alliance.

Given that Turkish is distancing itself from NATO and that it has stated its desire to focus on relations with countries to its south and east, does Ankara deserve a seat at the NATO table?  Has it moved from being an uncomfortable ally to a contentious and unreliable one?  More importantly, given his stated skepticism about the benefits and costs of NATO membership, will Trump work to sustain the Atlantic alliance at its seventieth anniversary? And will that include working to keep Turkey fully integrated in the alliance?

As Trump focuses on keeping his friend Erdoğan engaged, effectively blunting U.S. congressional actions directed against Turkey’s president (and letting Erdoğan know it), foreign policy professionals focus on keeping Turkey within the alliance.  They realise that over time the democratic impulses of many Turks might lead to its adoption of the shared values of all member states, thereby enhancing the collective security of all.  For many foreign policy and security commentators within the NATO space, for all the pain Erdoğan brings to relations with the West, Turkey and its people do not deserve to be written off, nor would it be in the West’s interests to do so.

Thus, whether to stroke his ego or in listening to his advisors, Trump is likely to continue protecting Erdoğan from his critics. At next week’s summit, this will likely translate into a focus on restraining any public attacks on Erdoğan’s foreign policy initiatives while allowing for frank and direct conversations in private.

After helping block a resolution recognising the massacres of Armenians in the Ottoman Empire as genocide, Trump will impress upon Erdoğan his ability to shield Turkey from criticism.  Whether Trump can find among the NATO leaders a personal ally as cooperative and supportive as Senator Lindsey Graham, who blocked the genocide motion in the Senate, remains an open question. However, it is unlikely any NATO leader will seek to publicly berate or criticise Erdoğan.

Thus, regardless of many actions contrary to NATO interests undertaken by Erdoğan over the last year, we can expect him to return from Britain touting his ability to have the other members of the Alliance treat him, and by extension Turkey, with respect.

Certainly, the Turkish press, which is thoroughly under government domination, will proclaim that Erdoğan bested his fellow heads of state and ensured full respect for Turkey’s freedom of action in its relations with Russia, Syria, Iran and other rivals of NATO. Meanwhile, the fighting will continue in Syria, the refugees will remain in their camps, the economy will remain fragile, domestic human rights will be constrained, and thousands who have been unjustly jailed will continue to languish in Turkish prisons.

Historic Turkey-Libya agreement to put an end to Greek occupation of East Med’

0

Yeni Safak

Speaking exclusively to Yeni Şafak daily, journalist Mehmet Kancı pointed that Turkey will be within its rights to counter any threat to its interests starting from the open waters of Crete Island

News ServiceYeni Şafak

The historic agreement reached between Turkey and Libya will put an end to Greece and Southern Cyprus’s 15-year violations of international sovereign rights in the eastern Mediterranean Sea, according to an expert on the topic.

Speaking exclusively to Yeni Şafak daily, journalist Mehmet Kancı pointed that Turkey will be within its rights to counter any threat to its interests starting from the open waters of Crete Island.

According to Kancı, the new axis formed between Turkey’s Marmaris-Fethiye-Kaş and Libya’s Derna-Tobruk-Bordiyah will encompass a few nautical miles west of Crete Island.

Turkey and Libya have signed two memoranda of understandings, the Turkish Presidential Communications Directorate announced Wednesday.

“The Security and Military Cooperation” and “Restriction of Marine Jurisdictions” agreements were signed when Turkish President Recep Tayyip Erdoğan held a closed meeting that lasted 2 hours and 15 minutes with Fayez al-Sarraj, chairman of Presidential Council of Libya, at the Dolmabahçe Palace in Istanbul.

The Directorate said the agreement is an effort to strengthen relations and cooperation between the two countries.

Turkey’s maritime boundaries agreement with Libya is aimed at protecting Ankara’s rights under international law, Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu said on Thursday, a day after the deal was signed in Istanbul.

At a news conference, he said Turkey had been unable to agree such deals with some other countries but could do so in the future.

The accord could further complicate disputes over energy exploration in the eastern Mediterranean where Turkish drilling has angered Greek Cypriots, Athens and the European Union.

ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΑΟΖ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΗΕ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ.

3

Καλά οι κυβερνήσεις των Αθηνών δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν ΑΟΖ με την Αίγυπτο γιατί δεν ήθελε ο Σίσυ.
Με την Κύπρο γατί δεν το έκαναν;
Ας σπεύσουν να το κάνουν, τώρα, σήμερα, την ώρα που μιλάμε, πριν η συμφωνία Τουρκίας- “Κυβέρνησης Τρίπολης” σταλεί στον ΟΗΕ.
Ελπίζω να έχει υπάρξει, τουλάχιστον, προεργασία. Διαφορετικά δεν είναι, απλώς, ανίκανοι.
Αλλά και προς τον Σίσσυ (της Αιγύπτου) να γίνει πρόταση.
Μεταξύ των επιδιώξεων της Τουρκίας, με τη Συμφωνία αυτή, είναι να μην μπορεί η Ελλάδα να συμφωνήσει και οριοθετήσει ΑΟΖ με χώρες όπως η Κύπρος και η Αίγυπτος.
Αν δεν το κάνει η κυβέρνηση (ΑΟΖ με Κύπρο) σημαίνει ότι συμμετέχει σε ένα συμφωνημένο παιχνίδι.

Σερβία, η πολύφερνη νύφη των Βαλκανίων που «φλερτάρει» με όλους

0

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2019, 00:02

Χθες, κάπου 180 μέλη των ειδικών δυνάμεων της κινεζικής αστυνομίας έλαβαν μέρος στην πρώτη τους κοινή άσκηση με συναδέλφους τους από μία χώρα της Ευρώπης. Και μάλιστα επί ευρωπαϊκού εδάφους – ή, για την ακρίβεια, στις εγκαταστάσεις μιας βιομηχανικής μονάδας χάλυβα η οποία ανήκει σε μια κινεζική επιχείρηση από το 2016.

Η άσκηση, η οποία αποτελούσε προσομοίωση αντιμετώπισης μιας τρομοκρατικής απειλής, πραγματοποιήθηκε λίγο έξω από το Βελιγράδι και συνοδεύτηκε από τα θερμά σχόλια του υπουργού Εσωτερικών της Σερβίας, Νεμπόισα Στεφάνοβιτς: «Η Κίνα δεν είναι μόνο στρατηγικός μας εταίρος, αλλά επίσης μια φιλική και αδερφική χώρα», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι η Σερβία «μαθαίνει από μια μεγαλύτερη και πιο ισχυρή χώρα».

Την ίδια στιγμή, όσα συμβαίνουν σε μια σειρά άλλους τομείς έρχονται να επιβεβαιώσουν τη στρατηγική διάσταση που υπάρχει στις διμερείς σχέσεις. Για του λόγου το αληθές, σε επίπεδο ασφαλείας, στις αρχές του έτους το Πεκίνο είχε στείλει στη Σερβία αστυνομικούς προκειμένου να βοηθήσουν τους συναδέλφους τους να προστατεύσουν τους Κινέζους τουρίστες στη χώρα, ο αριθμός των οποίων αυξάνεται διαρκώς.

Επίσης, η Κίνα έχει χορηγήσει ήδη ή έχει συμφωνήσει να χορηγήσει δάνεια ύψους πολλών δισ. δολαρίων στην Σερβία για την κατασκευή και τον εκσυγχρονισμό μεγάλων υποδομών – όπως σιδηροδρόμων, οδικών αρτηριών και μονάδων παραγωγής ενέργειας – με αντάλλαγμα την απασχόληση Κινέζων εργατών σε αυτά τα έργα. Κι όλα αυτά, στο πλαίσιο του φιλόδοξου σχεδίου για τον νέο «Δρόμο του Μεταξιού», στον οποίο η βαλκανική χώρα συμμετέχει ενεργά.

Σε πολλά ταμπλό

Φυσικά, πρέπει να σημειωθεί ότι το Βελιγράδι δεν διστάζει να κάνει λόγο για στενές ή ακόμη και για στρατηγικές σχέσεις και με άλλες χώρες και κυρίως μεγάλες δυνάμεις. Πρόσφατα, για παράδειγμα, κατά την επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν, το κλίμα που επικράτησε στις συναντήσεις με τον ομόλογό του, Αλεξάντερ Βούτσιτς, ήταν ιδιαιτέρως θερμό και φιλικό – με τους δύο πολιτικούς να εμφανίζονται έτοιμοι να «θάψουν» το βεβαρημένο παρελθόν και τα 500 χρόνια της Οθωμανικής κατοχής προς χάρη της σύσφιξης των σχέσεων σε όλα τα επίπεδα: οικονομία και εμπόριο, ενέργεια, αντιτρομοκρατία και εξοπλισμοί.

Ξεχωριστή θέση επιφυλάσσουν όμως οι Σέρβοι ηγέτες και στη Ρωσία – με την οποία επίσης πραγματοποιούν συχνά κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Έτσι, στην μεγάλη παρέλαση που πραγματοποιήθηκε στις 20 Οκτωβρίου για τη συμπλήρωση των 75 ετών από την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας από τους Ναζί, τιμώμενο πρόσωπο ήταν ο Ρώσος πρωθυπουργός, Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Όσο για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, κατά την επίσκεψή του τον περασμένο Ιανουάριο στο Βελιγράδι, έγινε δεκτός ως ήρωας και προστάτης από δεκάδες χιλιάδες λαού – και φυσικά, με μεγάλες τιμές και μεγαλεπήβολα σχέδια από τον Βούτσιτς.

Τίποτα από όλα τα παραπάνω, όμως, δεν σημαίνουν ότι το Βελιγράδι έχει εγκαταλείψει την ΕΕ και τις ευρωπαϊκές του φιλοδοξίες ή ότι τα έχει σπάσει με τους Αμερικανούς. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει – σε βαθμό που ο ίδιος ο Σέρβος πρόεδρος να έχει παραδεχθεί πως διαπραγματεύτηκε με την ηγεσία του Κοσόβου την ανταλλαγή εδαφών και πληθυσμών προκειμένου οι δύο να τα βρουν, να κλείσουν τη μεταξύ τους πληγή και να ενταχθούν στην ΕΕ. Και μάλιστα, υπό την αιγίδα Βερολίνου και Ουάσινγκτον – ξεχνώντας ότι έπαιξαν τον καθοριστικό ρόλο για τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και την ταπεινωτική ήττα της Σερβίας στον πόλεμο.

Άλλο καρδιά και άλλο μπίζνες

Όπως, εξάλλου, παραδέχονται πολλοί Σέρβοι, έχοντας κατά νου ότι τα δύο τρίτα των εμπορικών συναλλαγών της χώρας τους διεξάγονται με την ΕΕ, «η Ρωσία μπορεί να είναι στις καρδιές μας, αλλά τα συστήματα πλοήγησης στα αυτοκίνητά μας οδηγούν στο Μόναχο».

Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ότι το Βελιγράδι και η ηγεσία του έχουν συνειδητοποιήσει πως αποτελούν μια… πολύφερνη νύφη για όλους – ΕΕ και ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα και φυσικά την Τουρκία. Και έτσι, έχουν αποφασίσει να παζαρέψουν όσο πιο σκληρά μπορούν, ώστε να πουλήσουν όσο ακριβότερα γίνεται το τομάρι τους, όταν θα έρθει η ώρα να διαλέξουν οριστικά στρατόπεδο. Προσπαθώντας, ακόμη και τότε, να κρατήσουν ανοιχτούς διαύλους με όλους τους μνηστήρες – γιατί ποτέ κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει.

liberal

Μία «συμφωνία» με συνέπειες

1

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ*

Δεν είναι σαφές τι ακριβώς υπεγράφη μεταξύ του Τούρκου προέδρου Ερντογάν και του επικεφαλής της λιβυκής «κυβερνήσεως εθνικής ενότητας» Φαγέζ αλ Σαράζ. Οι πληροφορίες μιλούν για ένα «μνημόνιο συνεργασίας» (Memorandum of Understanding). Στο διεθνές δίκαιο το σημαίνον είναι το περιεχόμενο της συμφωνίας και όχι το πώς αυτή περιγράφεται. Πάντως, ποτέ έως σήμερα μια συμφωνία θαλάσσιας οριοθετήσεως δεν έχει ονομαστεί «μνημόνιο συνεργασίας», διότι δεν έχει δεσμευτική ισχύ. Απομένει να μάθουμε τις επόμενες ημέρες τι ακριβώς συμφωνήθηκε.

Η εξέλιξη δεν προξενεί έκπληξη. Η Λιβύη έχει δύο διαφορετικές κυβερνήσεις που βρίσκονται σε εμφύλιο. Η «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» με τον Φαγέζ αλ Σαράζ έχει έδρα την Τρίπολη και αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ. Στην ανατολική Λιβύη, με έδρα το Τομπρούκ, είναι ο στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ που υποστηρίζεται από τη Γαλλία, την Αίγυπτο, τα Εμιράτα, τη Ρωσία και εμμέσως από τις ΗΠΑ. Η Τουρκία (μαζί με το Κατάρ) είναι εδώ και μήνες ο σημαντικότερος υποστηρικτής της κυβερνήσεως του Αλ Σαράζ. Στέλνει στην κυβέρνηση της Τριπόλεως μισθοφόρους τζιχαντιστές από τη Συρία, πολεμοφόδια και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Σε αντάλλαγμα, ζήτησε την υπογραφή συμφωνίας οριοθετήσεως θαλασσίων ζωνών μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας.

Η συμφωνία που αναζητεί η Τουρκία (και ίσως να υπέγραψε) παραβιάζει κατάφωρα το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Τουρκία θέλει να οριοθετήσει με τη Λιβύη τη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κρήτης! Είναι μια περιοχή με την οποία δεν γειτνιάζει γεωγραφικά. Επιπλέον, επιδιώκει να στερήσει από τη Ρόδο, την Κάσο, την Κάρπαθο και την Κρήτη την υφαλοκρηπίδα τους. Θα αφεθεί σε αυτά τα νησιά μόνον αιγιαλίτιδα ζώνη εύρους 6 ν. μιλίων. Τα συγκεκριμένα νησιά είναι και πολλά και αξιόλογα από πλευράς μεγέθους και πληθυσμού. Είναι σαν να υπογράψει συμφωνία οριοθετήσεως η Γαλλία με τη Λιβύη αγνοώντας την Ιταλία, με το αιτιολογικό ότι η Σαρδηνία και η Σικελία που βρίσκονται ενδιαμέσως είναι νησιά, και συνεπώς δεν έχουν υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ…

Το ενδεχόμενο οριοθετήσεως Τουρκίας – Λιβύης ήταν αυτό που ώθησε την Ελλάδα να κυρώσει εσπευσμένα στις αρχές Οκτωβρίου τις συμφωνίες με τις οποίες παραχωρήθηκαν τα ερευνητικά τεμάχια νοτίως της Κρήτης σε κοινοπραξία όπου συμμετέχουν η ExxonMobil, η Total και η ελληνική Energean. Με αυτόν τον τρόπο κατοχυρώσαμε εγκαίρως τα δικαιώματά μας. Από εκεί και πέρα, δεν είχαμε ιδιαίτερα περιθώρια αντιδράσεως. Αφ’ ενός η εξάρτηση της κυβερνήσεως Σαράζ από την Τουρκία είναι απόλυτη. Αφ’ ετέρου οι συμμαχικές μας χώρες, που θεωρητικώς μπορούσαν να ασκήσουν πιέσεις στη Λιβύη, υποστηρίζουν το αντίπαλο στρατόπεδο.

Για την Τουρκία η υπογραφή μιας τέτοιας συμφωνίας αποτελεί στρατηγική κίνηση. Θα αποκτήσει την επιφανειακή νομιμοποίηση που τόσο της λείπει να παρεμβαίνει στην περιοχή. Θα δημιουργήσει ένα τείχος που εμποδίζει την Ελλάδα να αναπτύξει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολικής Μεσογείου. Θα επιβεβαιώσει αυτό που διατείνεται επί χρόνια (ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα βάσει διεθνούς συμφωνίας). Τέλος –το πιο σημαντικό– θα μεταφέρει το σημείο αντιπαραθέσεως από την υφαλοκρηπίδα του Καστελλορίζου σε αυτήν της Κρήτης. Το κακό είναι ότι, αν και παράνομη, αφ’ ης στιγμής υπογραφεί, μια τέτοια συμφωνία μπορεί να ανατραπεί μόνον με υπαναχώρηση της Λιβύης ή με προσφυγή σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο. Η Τουρκία αποκλείεται να δεχθεί τη δεύτερη εκδοχή. Εάν τελικώς έχει γίνει οριοθέτηση, όσο παράνομη και να είναι, θα τη βρίσκουμε διαρκώς στα πόδια μας.

* Αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής και βουλευτής Α΄ Αθηνών της Ν.Δ.

kathimerini

Libya’s Eastern Parliament Condemns Deal With Turkey

0

THE NEW YORK TIMES

By The Associated Press

  • Nov. 28, 2019Updated 10:31 a.m. ET

CAIRO — Libya’s eastern parliament denounced Thursday a maritime and security cooperation deal between the Tripoli-based U.N.-backed government and Turkey as a “flagrant breach” of the country’s security and sovereignty.

This parliament is allied with the self-styled Libyan National Army, which launched an offensive under the command of Gen. Khalifa Hifter in April to capture the capital from the Government of National Accord led by Fayez Sarraj.

Since 2015, Libya has been divided between two competing governments, in the east based in Benghazi and in the west in Tripoli. While the LNA and the eastern government enjoy the support of France, Russia and key Arab countries, the Tripoli-based government is backed by Italy, Turkey and Qatar.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s office said Thursday that the Turkish leader and Sarraj, reached an agreement on the delineation of maritime boundaries in the Mediterranean Sea while in Istanbul the previous day. The two leaders also signed a security and military cooperation agreement. Erdogan’s office did not provide additional details.

The eastern parliament’s Foreign and International Cooperation Committee issued a statement Thursday saying the deal amounts to a “defense pact” and grants the Turkish government the right to use Libyan airspace and waters as well as build military bases on Libyan soil.

The agreement “does not only threaten the Libyan national security but also threatens the Arab national security and peace in the Mediterranean Sea,” read the statement.

Separately, the Libyan national oil company said Thursday that it resumed operations at the El-Fil oil field, following an earlier suspension due to fighting between armed factions.

The company’s chairman, Mustafa Sanalla, declared Wednesday that operations were halted after clashes had erupted and militants allied with the U.N.-supported government had attacked guards protecting the field.

The facility, which pumps out 75,000 barrels a day was slightly damaged by the clashes and none of the workers were wounded, read a statement posted on the company’s official Facebook page.

“I remind all parties that oil and gas fields are the main source of revenues in Libya and safeguarding them will benefit all Libyans. Hence, they should not be dealt with as military targets,” said Sanalla.

___

Associated Press writer Suzan Frazer in Ankara, Turkey contributed reporting.

Γιούνκερ: Το πλαίσιο για το μεταναστευτικό πρέπει να αλλάξει

0

euro2day.gr

Read the article in english in the right column

Η τελευταία συνέντευξη του Jean-Claude Juncker αποκλειστικά στο Euro2day.gr, λίγες μέρες πριν αποχωρήσει από την προεδρία της Κομισιόν. Οι θέσεις για το πρόβλημα του μεταναστευτικού, τη νέα κυβέρνηση και την περιβόητη βίβλο του Grexit. Τι προβλέπει για τον Donald Trump και τον εμπορικό πόλεμο. Τo μήνυμα στους Έλληνες.

Βρυξέλλες, ανταπόκριση.

Στον 13ο όροφο του Berlaymont στις Βρυξέλλες, τίποτα δεν θυμίζει τα παλιά. Είναι Τετάρτη 27 Νοεμβρίου και ήδη έχουν ξηλωθεί σχεδόν τα πάντα, καθώς την 1η Δεκεμβρίου μετακομίζει εκεί η νέα πρόεδρος της Κομισιόν Ursula Von Der Leyen.

Η πρώην Γερμανίδα υπουργός Αμυνας αποφάσισε να μετατρέψει τον 13ο όροφο του κτιρίου της Κομισιόν και σε οικία, προκαλώντας σχετικό οικοδομικό κομφούζιο. Στο βάθος όμως, τα φώτα παραμένουν ανοικτά καθώς ο απερχόμενος πλέον πρόεδρος Jean-Claude Juncker, αν και υποβλήθηκε σε εγχείρηση ανευρύσματος πριν από δέκα ημέρες, επέστρεψε για να κλείσει τις όποιες εκκρεμότητες. Μετά την παράδοση της σκυτάλης στη νέα πρόεδρο, θα κατευθυνθεί μόλις λίγους ορόφους πιο κάτω, στον 8ο συγκεκριμένα, καθώς αποδέχθηκε τη θέση του ειδικού συμβούλου.

Όταν ανέλαβε την προεδρία της Κομισιόν, ο κ. Juncker μάς έκανε την τιμή να μας δώσει την πρώτη του συνέντευξη. Και τώρα επέλεξε να δώσει στο Euro2day.gr και την τελευταία. Λέει πολλά και αποκαλύπτει ακόμα περισσότερα.

Ο κ. Juncker κάνει απολογισμό και μιλάει ξεκάθαρα για την αποτυχία της πλήρους εφαρμογής του μέτρου μετεγκατάστασης προσφύγων. Υποστηρίζει δε, ότι η νέα Κομισιόν πρέπει να αλλάξει το σύστημα, προσθέτοντας ωστόσο ότι δεν είναι αισιόδοξος καθώς κάποια κράτη-μέλη αρνούνται να εφαρμόσουν τις αποφάσεις που τα ίδια ψηφίζουν.

Αναφέρει επίσης ότι έχει δικαίωμα και η Ελλάδα να απορροφά μόνο όσους μετανάστες μπορεί να αντέξει.

Εξηγεί γιατί ο εθνικισμός που ενισχύεται σε χώρες της ΕΕ, λόγω του μεταναστευτικού, έχει διπλή ερμηνεία και δεν φοβάται να χαρακτηρίσει «αχάριστη» την ιταλική κυβέρνηση. Παραδέχεται και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό, που είχαμε ακούσει ως πληροφορία από αμερικανική πηγή και τελικά το επιβεβαίωσε: Στην περιβόητη συνάντηση που είχε με τον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump, ο τελευταίος δεσμεύθηκε ότι δεν θα επιβάλει δασμούς σε προϊόντα της ΕΕ και δη σε γερμανικά αυτοκίνητα, όσο ο κ. Juncker ήταν πρόεδρος της Κομισιόν. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τους επόμενους μήνες, όταν ο κ. Τrump θα επανεξετάσει το θέμα;

Προβλέπει δε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να κερδίσει και δεύτερη θητεία στον Λευκό οίκο.

Αναφέρει χωρίς περιστροφές ότι ο τρόπος που επιλέχθηκε η διάδοχός του ήταν λανθασμένος, ότι ο τρόπος που θέλει να ηγηθεί της ΕΕ ο Γάλλος πρόεδρος E. Macron έχει προκλήσεις, ενώ εκφράζεται με τα καλύτερα λόγια για τον Έλληνα επίτροπο Μαργαρίτη Σχοινά.

Όσο για τη θρυλική πλέον βίβλο του Grexit, δεν παραδέχεται ότι υπάρχει, αν και προσθέτει ότι και να υπήρχε, θα την είχε κάψει…

Ακολουθεί όλη η συνέντευξη:

Κύριε πρόεδρε, σας ευχαριστώ που είστε μαζί μας. Η πρώτη μου ερώτηση αφορά στη μετανάστευση, η οποία αποδεικνύεται ότι αποτελεί το νούμερο ένα πρόβλημα που θα κληρονομήσει η νέα Επιτροπή. Πιστεύετε ότι έχετε καταφέρει ή αποτύχει να αντιμετωπίσετε αυτό το πρόβλημα και αν ναι, πιστεύετε ότι η επιτροπή σας ήταν αποτελεσματική;

Είμαι χαρούμενος που έχουμε αυτή τη συζήτηση, επειδή ήσασταν η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος που έχω γνωρίσει. Από την προεδρία μου και ακόμη και πριν, όταν ήμουν πρόεδρος του Eurogroup, είχαμε εκτεταμένες συζητήσεις μαζί. Οι άνθρωποι που διάβαζαν αυτές τις συνεντεύξεις δεν συνειδητοποιούσαν πόσο μακριά έβλεπαν, αλλά έβλεπαν. Όσον αφορά στη μετανάστευση, πρέπει να πω ότι, για μένα, ήταν ένα θέμα που έθεσα όταν ξεκίνησα την προεδρία μου. Αλλά κανείς δεν το θυμάται! Εξήγησα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2014 ότι η μετανάστευση ήταν ένα σημαντικό ζήτημα και ότι η ΕΕ πρέπει να επιδείξει αλληλεγγύη για να την καταπολεμήσει. Όλοι στο κοινοβούλιο χειροκρότησαν. Τότε είπα, «ελπίζω ότι θα συνεχίσετε να χειροκροτείτε σε έξι μήνες από τώρα». Δεν το έκαναν, επειδή η Κομισιόν πρότεινε ένα σχέδιο μετεγκατάστασης που δεν άρεσε σε κάποια από τα κράτη-μέλη. Το σχέδιο εγκρίθηκε με ειδική πλειοψηφία. Ορισμένα κράτη-μέλη κράτησαν απόσταση από τις δικές τους αποφάσεις. Οι χώρες, κυρίως η Ουγγαρία, επιτέθηκαν στην Κομισιόν με τρομερό τρόπο. Προσπάθησα να εξηγήσω στον Viktor Orban ότι δεν πρέπει να πάει ενάντια στο δικό του μπλοκ, την ΕΕ. Η μετεγκατάσταση υλοποιήθηκε μόνο εν μέρει. Δεν το θεωρώ ως αποτυχία της Κομισιόν μου, αλλά ως αποτυχία των κρατών-μελών που δεν εφάρμοσαν την απόφαση.

Τι νομίζετε ότι θα συμβεί τώρα; Υπάρχει μια νέα κρίση στη Συρία, με χιλιάδες ανθρώπους που προσπαθούν να καταφύγουν στην ΕΕ. Είναι πολύ ορατό το πρόβλημα πλέον και η Ευρώπη δεν μπορεί να το αγνοήσει.

Η ΕΕ δεν το αγνοούσε ούτε πριν χρόνια. Αντιδράσαμε σε αυτό που συνέβαινε στην περιοχή της Μεσογείου, βγάλαμε αποφάσεις, αλλά τα κράτη-μέλη δεν τις εφαρμόζουν. Δεν υπάρχει τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο, όπως λένε οι Έλληνες (Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο).

Ωστόσο, επί της ουσίας, τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει…

Πάντα λέω ότι η μετεγκατάσταση πρέπει να γίνει ως μέτρο αλληλεγγύης, αλλά αν τα κράτη-μέλη δεν είναι έτοιμα να το καταλάβουν, πρέπει να ασκηθούν πιέσεις για να το κάνουν. Όπως κάναμε. Αλλά δεν βοήθησε.

Ακριβώς, δεν βοήθησε. Γι’ αυτό και θα ρωτήσω πάλι, ποιος νομίζετε ότι είναι ένας ρεαλιστικός τρόπος για την επίλυση του προβλήματος; Δεν μπορείτε να στοιβάζετε τους πρόσφυγες/μετανάστες στην Ελλάδα και απλά να δείχνετε αλληλεγγύη μέσω κονδυλίων και τεχνικής υποστήριξης.

Αυτό που έκανα (σχέδιο μετεγκατάστασης) το έκανα για την Ελλάδα και την Ιταλία. Επειδή αυτές είναι οι χώρες που πλήττονται περισσότερο. Η Ελλάδα έκανε πολλά πράγματα, αλλά ποτέ δεν ήταν ικανοποιητικά. Ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένος με τον τρόπο με τον οποίο οι ελληνικές αρχές αντιμετώπισαν αυτό το πρόβλημα, επειδή ήταν απρόθυμοι και διστακτικοί. Θυμάμαι ότι επινοήσαμε τα hot spots και προσφέραμε τεχνική βοήθεια, αλλά δεν ελήφθη αυτό ως αλληλεγγύη. Η Ελλάδα δεν ήταν αποτελεσματική.

Και εσείς, η Κομισιόν, τι κάνατε;

Προσφέραμε ό,τι μπορούσαμε, στέλναμε κεφάλαια…

Αυτό είναι το θέμα που συζητώ. Πιστεύετε ότι με την κατανομή κονδυλίων και προσωπικού μπορείτε να λύσετε το ζήτημα στην Ελλάδα; Γιατί δεν βάλατε hot spots σε όλες τις χώρες της ΕΕ, με αναλογική μετεγκατάσταση σε αυτά;

Αυτή ήταν η αφετηρία μου. Πάντα υποστηρίζω ότι κυρίως η Ελλάδα -και η Ιταλία- δεν πρέπει να μείνει μόνη της. Πάντα πίστευα ότι οι μετανάστες φτάνουν στην Ελλάδα, αλλά είναι ένα πρόβλημα της ΕΕ.

Επιμένω ότι μπορείτε να τους μετεγκαταστήσετε αλλού στην Ευρώπη, για να αποσυμπιέσετε τις πληγείσες χώρες.

Εξού και το σχέδιο μετεγκατάστασης που πρότεινε η Κομισιόν.

Αλλά δεν λειτουργεί…

Όχι, δεν λειτουργεί επειδή ορισμένα κράτη-μέλη δεν εφαρμόζουν μια απόφαση που ψηφίστηκε με ειδική πλειοψηφία.

Ποια είναι λοιπόν η απάντηση στο πρόβλημα; Τον τελευταίο καιρό η Γαλλία δήλωσε ότι θα δεχθεί πρόσφυγες βάσει κριτηρίων. Γιατί δεν μπορεί να πει η Ελλάδα ότι «θα αποδεχθούμε μόνο τους πρόσφυγες που μπορούμε να απορροφήσουμε»;

Πιστεύω ότι η Ελλάδα μπορεί να πει ότι μπορεί να πάρει μόνο τον αριθμό των ανθρώπων που μπορεί να απορροφήσει. Εναπόκειται στη νέα Επιτροπή να ελέγξει πώς να αλλάξει το σύστημα. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. Είναι εύκολο να πεις ότι θα αλλάξεις το σύστημα, αλλά πρέπει μετά να εξηγήσεις στους ανθρώπους πώς θα το αλλάξεις.

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης έχει υψώσει τους τόνους για το θέμα. Πρόσφατα μίλησε για αυτό στο EΛΚ, πήγε ακόμη και στην Ιταλία για να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια συμμαχία. Προσπαθεί να μεταφέρει το μήνυμα ότι η κατάσταση όλο και χειροτερεύει. Ορισμένα ελληνικά νησιά είναι πλημμυρισμένα από πρόσφυγες. Οι νησιώτες είναι απελπισμένοι.

Ναι. Όλα καταλήγουν στην αλληλεγγύη και ένα νέο, πιο αποτελεσματικό σύστημα μετεγκατάστασης.

Πιστεύετε ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός της Ιταλίας μπορεί να αντέξει; Φαίνεται ότι ο Salvini κερδίζει έδαφος στο θέμα της μετανάστευσης.

Η Ιταλία θα βρισκόταν σε καλύτερη εσωτερική κατάσταση, εάν οι Ιταλοί πολιτικοί, δηλαδή η κυβέρνηση, εξηγούσαν στους πολίτες τι έκανε η ΕΕ γι’ αυτούς.

Τι έκανε δηλαδή η ΕΕ για την Ιταλία;

Στέλναμε χρήματα, χρήματα, χρήματα και τους βοηθούσαμε σε τεχνικό επίπεδο. Αλλά οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δήλωναν ότι η ΕΕ γυρίζει την πλάτη στην Ιταλία όταν πρόκειται για τη μετανάστευση, κάτι που δεν ισχύει.

Πιστεύετε ότι αυτή η προσέγγιση θα ενισχύσει τους εθνικιστές σε όλη την Ευρώπη -και όχι μόνο στην Ιταλία;

Υπάρχει μια διπλή εξήγηση όταν πρόκειται για την άνοδο του εθνικισμού. Στην Ιταλία, λένε στον λαό ότι η Ευρώπη δεν κάνει αρκετά. Σε άλλες χώρες, το σχέδιο μετεγκατάστασης ενισχύει τους λαϊκιστές. Είναι ακριβώς το αντίθετο.

Ας μιλήσουμε για τον λεγόμενο εμπορικό πόλεμο. Ήμουν εκεί (στην Ουάσιγκτον) όταν διαπραγματευτήκατε με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump για να αποφύγετε επιβολή δασμών σε ευρωπαϊκά αγαθά και κυρίως σε αυτοκίνητα. Πιστεύω ότι τότε είχατε πείσει τον Donald Trump να μην επιβάλει ταρίφες μέχρι το τέλος της θητείας σας ως προέδρου της Κομισιόν. Και τώρα που φεύγετε, πιστεύω ότι πιθανοί δασμοί μπορούν να επανεξεταστούν από τον Αμερικανό πρόεδρο. Συμφωνείτε;

Δεν μπορώ να το αποκλείσω, αλλά δεν το πιστεύω.

Μα ήσασταν εκεί, μαζί του, όταν ελήφθη η απόφαση.

Κανείς άλλος δεν ήταν παρών, παρεμπιπτόντως.

Το γνωρίζω, αυτός είναι και ο λόγος που ρωτάω. Είχατε συμφωνήσει με τον κ. Trump να μην επιβληθούν δασμοί σε ευρωπαϊκά αγαθά μέχρι το τέλος της θητείας σας;

Δεν τέθηκε με αυτόν τον τρόπο.

Πώς τέθηκε;

Ο Donald Trump μου είπε ότι εφόσον είμαι πρόεδρος, δεν θα κάνει καμία ενέργεια.

Αυτό ακριβώς είπα.

Ναι.

Έτσι, τώρα που φεύγετε, το θέμα μπορεί να ξανατεθεί.

Δεν νομίζω ότι οι ΗΠΑ θα επιβάλουν δασμούς αλλά θα δείξει η νεκροψία! Παρ’ όλα αυτά, ο Trump και εγώ καταφέραμε να έχουμε μια συμφωνία στη μέση μιας μεγάλης κρίσης μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ. Και ο Trump τήρησε τον λόγο του.

Το εμπόριο απειλεί τις παγκόσμιες οικονομικές προοπτικές;

Ναι, σαφώς. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ έχουν γυρίσει την πλάτη σε άλλες χώρες, η ΕΕ μπήκε ως σημαντικός παίκτης και δημιούργησε συμμαχίες με την Ιαπωνία, τον Καναδά και άλλους. Όσο όμως οι ΗΠΑ απειλούν τους άλλους ότι θα επιβάλουν δασμούς, η αβεβαιότητα θα αυξηθεί.

Πιστεύετε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump μπορεί να επανεκλεγεί, δεδομένης της διαδικασίας αμφισβήτησης (impeachment process);

Ψηφίζω στο Λουξεμβούργο όχι στις ΗΠΑ.

Είστε έμπειρος πολιτικός και έχετε άποψη…

Πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται ότι ο Donald Trump φτάνει στο τέλος της θητείας του (mandate) κάνουν λάθος, επειδή θα υπάρξει και δεύτερη θητεία.

Ο πρόεδρος της Γαλλίας E. Macron πρόσφατα αναβαθμίστηκε, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες σε όλα τα σημαντικά ζητήματα και φαίνεται να θέλει να είναι ο ηγέτης της ΕΕ. Τι συμβαίνει με τη γαλλογερμανική συμμαχία;

Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτός ο λεγόμενος γαλλογερμανικός άξονας πιστεύει ότι κινεί τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν αρκεί η Γαλλία και η Γερμανία να κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, χρειάζονται και άλλα μέλη. Το γεγονός ότι ο Γάλλος πρόεδρος είναι πρόσφατα πιο ομιλητικός πρέπει να επικροτηθεί. Ο τρόπος με τον οποίο το κάνει όμως δεν είναι πάντοτε ο σοφός.

Τι εννοείτε;

Ο Macron είπε πριν από μερικές μέρες ότι το ΝΑΤΟ είναι «εγκεφαλικά νεκρό». Αυτή δεν είναι η σωστή δήλωση, αν θέλεις να σε λάβουν σοβαρά υπόψη.

Τι γίνεται με τις εκλογές στη Βρετανία; Φαίνεται ότι ο Boris Johnson είναι πρώτος στις δημοσκοπήσεις. Ήταν σκληρός διαπραγματευτής;

Συνάντησε πολύ δύσκολους διαπραγματευτές, όταν ήρθε εδώ.

Όσον αφορά τη διαδοχή σας. Έχετε εκφράσει τις ανησυχίες σας για τη διαδικασία μέσω της οποίας εξελέγη η νέος πρόεδρος Ursula von Der Leyen.

Ναι, το έκανα. Δεν έχει καμία σχέση με το πρόσωπο, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η διαδικασία του «κύριου υποψηφίου» αγνοήθηκε.

Και αυτό δημιούργησε εχθρότητα μεταξύ των υποψηφίων, δύο εκ των οποίων, ο κ. Timmermans και η κ. Vestager, χρίστηκαν ως εκτελεστικοί αντιπρόεδροι στη νέα Επιτροπή. Πιστεύετε ότι η κα Von Der Leyen θα μπορέσει να υπερισχύσει στο Κολέγιο;

Πιστεύω ότι ο Timmermans ήταν σαφώς ξεκάθαρα υποψήφιος. Δεν νομίζω το ίδιο για την κα Vestager. Πιστεύω επίσης ότι οι διορισμοί δεν θα έπρεπε να είναι αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων για την υποψηφιότητα του προέδρου. Κάτι παρόμοιο πήγε να συμβεί και σε μένα και είπα όχι. Θυμάμαι ότι ήταν ο (πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας) Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος είπε στους άλλους ηγέτες ότι «υπάρχει ένας νέος σερίφης στην πόλη», εννοώντας εμένα.

Με τον Timmermans να είναι τόσο έντονα ενάντια σε όλη τη διαδικασία, αναρωτιέμαι πόσο αρμονικό θα είναι το νέο Κολέγιο των Επιτρόπων της Κομισιόν.

Θα δούμε.

Χαίρεστε που ο επικεφαλής εκπρόσωπος Τύπου σας, ο Μαργαρίτης Σχοινάς, θα είναι αντιπρόεδρος στη νέα Επιτροπή;

Χαίρομαι που θα είναι επίτροπος. Τον συμπαθώ πάρα πολύ και είναι καλύτερα προετοιμασμένος από όλους για αυτή τη δουλειά, γιατί ξέρει τα πάντα. Η ελληνική κυβέρνηση έκανε μια καλή επιλογή. Είναι ο άνθρωπος που χρειαζόμαστε.

Όσον αφορά στην Ελλάδα, βρισκόμαστε στον δρόμο για μια μακρά ανάκαμψη…

Η Ελλάδα πάει καλά κυρίως τα τελευταία δύο χρόνια, το έχουμε πει. Αισθάνομαι όμως ότι πρέπει να επαναλάβω ότι η Ελλάδα δεν έλαβε τον σεβασμό που της άξιζε. Οι προσπάθειες του ελληνικού λαού ήταν τεράστιες, ακόμη και όταν έγιναν λάθη. Σας είχα πει και παλαιότερα ότι δεν ήθελα ποτέ την εμπλοκή του ΔΝΤ.

Ήθελα να σας ρωτήσω για την περίφημη έκθεση Grexit. Υπάρχουν φήμες για ένα βιβλίο με 3.000 σελίδες που αναλύει τις επιπτώσεις ενός Grexit. Υποτίθεται ότι το «κόστος» θα ήταν δυσβάσταχτο για την ΕΕ. Και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που αποφεύχθηκε το Grexit. Λέγεται ότι αυτό το βιβλίο βρίσκεται καλά φυλαγμένο στο γραφείο σας.

Δεν ξέρω κανένα τέτοιο βιβλίο. Δεν υπάρχει. Και αν υπήρχε, θα το είχα κάψει.

Τσίπρας ή Μητσοτάκης;

Και οι δύο. Ο Αλέξης είναι πολύ καλός μου φίλος.

Έχετε ένα τελευταίο μήνυμα για τον ελληνικό λαό ως πρόεδρος της Κομισιόν;

(παρατεταμένη σιωπή). Αυτή είναι μια χώρα που αγαπώ και πάντα θαυμάζω το θάρρος, την ανθεκτικότητα, την έμπνευσή της. Και κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου στο Eurogroup μου και στην Κομισιόν, έλεγα ότι η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε από ορισμένους χωρίς καμία αίσθηση αξιοπρέπειας. Οι Έλληνες είναι πολύ θαρραλέοι άνθρωποι.

Κύριε πρόεδρε, σας ευχαριστώ πολύ.

Και εγώ σας ευχαριστώ.

Αγγελική Παπαμιλτιάδου[email protected]

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ.

3
Η Τουρκία, με τις κινήσεις της έχει αποκαλύψει ότι υλοποιεί τον Εθνικό Όρκο του 1920. Να επανακτήσει ό,τι έχασε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στην προσπάθειά της αυτή διευκολύνεται απο απόψεις τύπου Μέρκελ: η Τουρκια είναι ένας δύσκολος σύμμαχος αλλά θα πρέπει να κάνουμε το παν για να την κρατήσουμε στο ΝΑΤΟ. Αν αυτό είναι δήλωση πολιτικού το αφήνω στην κρίση σας. Εκτός και αν η Γερμανίδα καγκελάριος ταυτίζει τα συμφέροντα της χώρας της με τα τουρκικά. Τότε η ηγεσία της στην Ε.Ε. καθίσταται επικίνδυνη.
Γι αυτό, λοιπόν, η Τουρκία δεν πρόκειται να σταματήσει να διεκδικεί, ό,τι παραχωρήσεις και αν κάνει η Αθήνα, αναζητώντας την ησυχία της.
Το ελληνικό ΥΠΕΞ ακολουθεί μια πολιτική στασιμότητας που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι δεν ενέχει κινδύνους.
Υπάρχει μια ρευστότητα στο διεθνές περιβάλλον που αφορά τις τρείς υπερδυνάμεις: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα. Η Ε.Ε. δεν θεωρείται υπερδύναμη. Δεν υπάρχει υπερδύναμη χωρίς την ικανότητα προβολής σκληρής ισχύος.
Η Ε.Ε. είναι μια περιφερειακή δύναμη.
Καθώς η Ένωση δεν έχει κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα και καθώς η Τουρκία μπορεί και τη διαχειρίζεται όπως θέλει, η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να φροντίσουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα.
Αφού με τη διαλλακτικότητα που δείχνουν Ελλάδα και Κύπρος δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα, μήπως ήρθε η ώρα για ένα μεγάλο άλμα προς τα πίσω;
Μήπως η Κύπρος πρέπει να αποστεί απο την λύση της Διζωνικής- Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και να επιμείνει στη λύση του ενός, ενιαίου κράτους που υφίσταται σήμερα και στο σημερινό κράτος να συζητηθούν τα δικαιώματα των τουρκοκυπρίων; Θα μου πείτε θα υπάρξουν αντιδράσεις. Ε, και; Ας υπάρξουν. Τι περισσότερο κακό μπορεί να επιφέρουν στην Κύπρο;
Θα μου πείτε πως η Τουρκία δεν πρόκειται έτσι, να αποχωρήσει απο το νησί. Γιατί, πιστεύει κανείς πως με τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής που προωθείται, θα αποχωρήσει; Αν το πιστεύει δεν έχει καταλάβει τίποτε απο την τουρκική πολιτική.
Αν, λοιπόν, πιστεύουμε πως στόχος της Τουρκίας είναι η υλοποίηση του εθνικού της όρκου τότε είναι μάταιο να συνομιλείς, μαζί της και να παραχωρείς. Ας συνομιλείς αλλά καμιά υποχώρηση. Ούτε ελάχιστα πίσω απο την πρωταρχική ελληνική θέση: η μόνη διαφορά μας είναι το θέμα της υφαλοκρηπίδας και το συζητάμε στο πλαίσιο της προσφυγής στη Χάγη. Και στην Κύπρο συζήτηση μόνο για ενιαίο ανεξάρτητο κράτος μέλος του ΟΗΕ και της Ε.Ε. (αυτό, δηλαδή, που υπάρχει) στο πλαίσιο του οποίου οι τουρκοκύπριοι θα απολαύουν των πιο προωθημένων δικαιωμάτων.
Υπάρχει και κάτι άλλο στο οποίο πρέπει να αναθεωρήσει τη θέση της η Ελλάδα.
Στη Λιβύη αντί να υποστηρίζει την “κυβέρνηση” της Τρίπολης, στην οποία κυριαρχούν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι (ηγέτης των οποίων είναι ο Ερντογάν) και η οποία υπέγραψε με την Τουρκία συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, να υποστηρίξει η Ελλάδα την κυβέρνηση του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ, που έχει δική του κυβέρνηση στο Τομπρούκ και να τον βοηθήσει, όσο μπορεί παρασκηνιακά και δημοσίως διπλωματικά.
Και στο θέμα του Κασμίρ να ταχθεί υπέρ της Ινδίας, στη διαμάχη της με το Πακιστάν και κατά των πακιστανικών συμφερόντων διεθνώς.
Τα αθηναϊκά “δήθεν” δεν περνούν.