Αρχική Blog Σελίδα 2563

Οι ΗΠΑ θα επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία για τους S-400

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/Stratfor

Την απειλή της πράξης CAATSA επισείει η υπερδύναμη σε όσες χώρες επιλέξουν ρωσικό οπλισμό. Γιατί η στρατηγική Τραμπ κρύβει παγίδες. Τι δείχνει η στάση της Αγκυρας και το παιχνίδι με τους S-400 και τα F-35. Ο ανταγωνισμός Ουάσιγκτον-Μόσχας για τα συμβόλαια.

Δημοσιεύθηκε: 1 Ιανουαρίου 2020 – 08:55

Στον μεταξύ τους ανταγωνισμό για την πώληση όπλων ανά τον κόσμο, ΗΠΑ και Ρωσία είναι σε τροχιά σύγκρουσης. Και σε αυτή τη μάχη, η Ουάσιγκτον έχει έναν άσο στο μανίκι: την Πράξη Αντιμετώπισης Αντίπαλων μέσω Κυρώσεων (CAATSA), ένα νόμο που της δίνει τη δυνατότητα να επιβάλει τιμωρητικά μέτρα σε χώρες που αγοράζουν όπλα από τη Μόσχα και, θεωρητικά, γέρνει την πλάστιγγα υπέρ της.

Τη χρονιά ξεκίνησε, ωστόσο, η απειλή της CAATSA μπορεί να μην προσφέρει στις ΗΠΑ όλα τα ντιλ στην αγορά όπλων που επιδιώκει. Πράγματι, στη σκιά της σκληρής προσέγγισης των ΗΠΑ αρκετές από τις μεσαίες δυνάμεις μπορεί να σνομπάρουν την Ουάσιγκτον υπέρ άλλων προμηθευτών ή ακόμα και της ίδιας της Ρωσίας.

Η προσέγγιση Τραμπ «αγοράστε αμερικανικά»

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανέβηκε στην εξουσία το 2017 προχώρησε σε μια σημαντική στροφή στις εξαγωγές αμερικανικών όπλων. Ενώ προηγούμενοι πρόεδροι λάμβαναν υπόψη τα συμφέροντα της αμυντικής βιομηχανίας των ΗΠΑ όταν σχημάτιζαν την εξωτερική τους πολιτική, ο Τραμπ έχει θέσει τον τομέα στο προσκήνιο της προσέγγισής του. Λίγους μήνες αφότου ανέλαβε καθήκοντα ενέκρινε μια πώληση F-16 στο Μπαχρέιν, αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, αγνοώντας τους όρους σε ότι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα που καθυστερούσαν τη συμφωνία.

Στη συνέχεια, ο Λευκός Οίκος προχώρησε σε αρκετές μεγάλες πωλήσεις όπλων στη Σαουδική Αραβία, αναιρώντας όχι μόνο τους προηγούμενους περιορισμούς που είχε επιβάλει ο Μπάρακ Ομπάμα σε συγκεκριμένα όπλα, αλλά προσπερνώντας και το Κογκρέσο κηρύσσοντας κατάσταση εθνικής ανάγκης, αφότου βουλευτές μπλόκαραν τις πωλήσεις όπλων στο Ριάντ με αφορμή τη δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι.

Η κυβέρνηση Τραμπ σχημάτισε τη στρατηγική πίσω από αυτές τις πρόσφατες αμφιλεγόμενες πωλήσεις όπλων -και άλλες όπως αυτές- μέσα από ένα σχέδιο των αρχών του 2018, το «αγοράστε αμερικάνικα», που επεδίωκε να τονώσει την αμυντική βιομηχανία και την οικονομία γενικότερα μεγιστοποιώντας τον αριθμό των πετυχημένων συμβολαίων πώλησης όπλων.

Η πρωτοβουλία πίεσε αμερικανούς στρατιωτικούς και αξιωματούχους του υπουργείου Εξωτερικών να υιοθετήσουν ένα ρόλο πωλητή ανά τον κόσμο. Παρομοίως, οι ΗΠΑ κινήθηκαν για να αφαιρέσουν περιορισμούς στις πωλήσεις συγκεκριμένων όπλων, όπως οπλισμένων drones, οι οποίοι παλαιότερα είχαν στρέψει τους δυνητικούς αγοραστές σε άλλους προμηθευτές, όπως η Κίνα.

Η εστίαση στις πωλήσεις απέδωσε σε όρους εσόδων: οι αμερικανικές εξαγωγές από τα 33,6 δισ. δολάρια και τα 42 δισ. δολάρια το 2016 και 2017 αντίστοιχα, ανέβηκαν στα 55,6 δισ. και 55,4 δισ. δολάρια το 2018 και το 2019 αντίστοιχα.

Οι ΗΠΑ, όμως, δεν είναι το μοναδικό κράτος που αναζητά τρόπους να αυξήσει τις πωλήσεις όπλων. Η Ρωσία, ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας του πλανήτη, ενισχύει διαρκώς την συνηθισμένη στρατηγική της, αυτή της προώθησης των εξαγωγών όπλων ως το μέσο για να διατηρήσει υγιή αμυντική βιομηχανία σε μια στιγμή που οι παραγγελίες από το δικό της στρατό αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις λόγω των οικονομικών δυσκολιών. Σε αυτή την προσπάθεια αξιοποίησε την στρατιωτική της εμπλοκή στη Συρία ώστε να παρουσιάσει δημόσια τις ικανότητες του εξοπλισμού της, επεδίωξε να συνδέσει τις πωλήσεις όπλων με τις στρατηγικές δημιουργίας σχέσεων και επέδειξε διάθεση να πουλήσει τα καλύτερα και πλέον πρόσφατα όπλα για να εξασφαλίσει συμφωνίες.

Ο ρόλος της CAATSA

Αμφότερες ΗΠΑ και Ρωσία προσπαθούν να εξασφαλίσουν κρίσιμες συμφωνίες πώλησης όπλων με τους δυνητικούς πελάτες να βρίσκονται στη μέση. Αυτή η δυναμική είναι έκδηλη παντού, αν και στη Μέση Ανατολή είναι που οι συνέπειες του ανταγωνισμού φαίνονται περισσότερο, ειδικά με την απειλή κυρώσεων μέσω CAATSA.

Αν και η υπερδύναμη δεν ανέπτυξε την CAATSA με στόχο να προωθήσει τις εξαγωγές αμερικανικών όπλων έναντι των ρωσικών, αυτή έχει αναδειχτεί σε βασικό εργαλείο της κυβέρνησης Τραμπ γι’ αυτό το σκοπό. Υπό την CAATSA οι ΗΠΑ έχουν απειλήσει με κυρώσεις κράτη που δεν θα μειώσουν ουσιαστικά τις εισαγωγές όπλων από τη Ρωσία. Η Ουάσιγκτον έθεσε από τότε το θέμα των κυρώσεων σε συζητήσεις με κρίσιμες χώρες που παραμένουν εξαρτημένες από τα ρωσικά όπλα, περιλαμβανομένων της Ινδίας και της Ινδονησίας στην Ασία, της Αιγύπτου και της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή, καθώς και της Σερβίας στην Ευρώπη.

Δεδομένου του οικονομικού βάρους των ΗΠΑ, αυτή δεν είναι μια κούφια απειλή. Η Ρωσία έχει εδώ και καιρό χαρακτηρίσει την CAATSA ως ένα εργαλείο άδικου ανταγωνισμού. Η Πράξη, πάντως, είναι με πολλούς τρόπους δίκοπο μαχαίρι, κάτι που δεν έχει διαφύγει από αξιωματούχους του Πενταγώνου και του Υπουργείου Εξωτερικών που συμβουλεύουν προσοχή στην εφαρμογή της.

Πρώτον, οι χώρες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες όταν ξένες δυνάμεις τους λένε ποιον πρέπει να διαλέξουν για να καλύψουν τις αμυντικές τους ανάγκες, ειδικά καθώς ο βαθμός πολιτικής παρέμβασης ή η έλλειψή της, είναι βασικός παράγοντας κάθε αγοράς. Όπως είναι φυσικό, τέτοιες κινήσεις καταστρέφουν την εμπιστοσύνη μεταξύ πιθανών αγοραστών και της Ουάσιγκτον.

Δεύτερον, πολλές χώρες, όπως η Ινδία και το Βιετνάμ, έχουν σημαντικές προϋπάρχουσες σχέσεις με την Μόσχα σε ότι αφορά τις εισαγωγές όπλων, κάτι που καθιστά υπερβολικά δύσκολο γι’ αυτές να κόψουν ουσιαστικά και γρήγορα τις αγορές, δεδομένου εκτός των άλλων ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις τους είναι εξοικειωμένες με τα ρωσικά όπλα.

Για πολλές χώρες, για παράδειγμα, δεν υπάρχει ανταγωνιστική εναλλακτική για τον εξοπλισμό που αγοράζουν από τη Ρωσία (σε κάποιες περιπτώσεις ούτε καν από τις ΗΠΑ), καθώς άλλοι προμηθευτές δεν προσφέρουν το ίδιο προϊόν, στην ίδια τιμή ή με τον ίδιο βαθμό μεταφοράς τεχνολογίας.

Τέλος, πιέζοντας τους εταίρους της, κάποιοι εκ των οποίων ήδη αγοράζουν πολλά όπλα από τις ΗΠΑ, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να καταλήξει να τους στρέψει σε εναλλακτικές επιλογές, περιλαμβανομένης της Ευρώπης, της Κίνας ή ακόμα και σε εγχώριους παραγωγούς.

Ολες αυτές οι μεταβλητές αυξάνουν τον κίνδυνο οι κυρώσεις μέσω CAATSA να γυρίσουν μπούμερανγκ, οδηγώντας τη χώρα που μπαίνει στο στόχαστρο ακόμα μακρύτερα από τις ΗΠΑ, προς τη Ρωσία ή έναν εναλλακτικό ανταγωνιστή, όπως η Κίνα.

Η Τουρκία είναι μια τέτοια περίπτωση, καθώς η πρόθεση της χώρας επί μια δεκαετία να αγοράσει αντιαεροπορικό σύστημα οδήγησε σε κόντρα μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγκυρας. Η Ρωσία, για παράδειγμα, δελέασε την Τουρκία να αγοράσει τους S-400 προσφέροντας σημαντική μεταφορά τεχνογνωσίας, ελκυστική τιμή και την προοπτική στενότερης συνεργασίας. Οι ΗΠΑ, όμως και ειδικά το Κογκρέσο ανταπέδωσαν, αρνούμενες να δώσουν τα μαχητικά F-35 και απειλώντας με κυρώσεις CAATSA ως τιμωρία.

Ο καυγάς στη Μέση Ανατολή

Αντί να υποκύψει στις απαιτήσεις των ΗΠΑ, η Τουρκία έχει έως τώρα απειλήσει να κινηθεί ακόμα πιο κοντά στη Ρωσία, εξετάζοντας την αγορά των ρωσικών αεροσκαφών Su-35 ως εναλλακτική των F-35, των οποίων η αποστολή μπλόκαρε. Αναγνωρίζοντας αυτή την πιθανότητα, και φοβούμενη την απώλεια ενός σημαντικού συμβολαίου, η κυβέρνηση Τραμπ επεδίωξε να καθυστερήσει την επιβολή κυρώσεων μέσω της CAATSA στην Αγκυρα αναζητώντας μια διέξοδο. Με την Τουρκία όμως να στυλώνει τα πόδια στην αγορά των S-400, ενώ παράλληλα το Κογκρέσο αυξάνει την πίεση, μοιάζει αναπόφευκτο ο Λευκός Οίκος να καταλήξει στο να επιβάλει κυρώσεις μέσω της CAATSA στην Αγκυρα.

Εν τέλει, ο καυγάς δείχνει πως το θέμα της πώλησης όπλων, παράλληλα με άλλες διαφωνίες με την Τουρκία, μπορεί να έχει αξιοσημείωτο αντίκτυπο στις σχέσεις μεταξύ τριών κρίσιμων δυνάμεων σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Η «διασταύρωση» της CAATSA με τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας στις προμήθειες όπλων εξελίσσεται και σε άλλες χώρες στη Μέση Ανατολή. Τα προηγμένα χαρακτηριστικά οπλικών συστημάτων της Ρωσίας παρουσιάζονται εμφανώς στην διπλωματική επίθεση της Μόσχας στην περιοχή, οδηγώντας κάποια σημαντικά κράτη της περιοχής, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, να εκδηλώσουν ενδιαφέρον. Η Ρωσία έχει επίσης κεφαλαιοποιήσει την βελτιωμένη σχέση της με το Κάιρο για να κλείσει αρκετές συμφωνίες πώλησης, περιλαμβανομένου πρόσφατου συμβολαίου για μαχητικά Su-35.

Η ρωσική επιτυχία σε χώρες που είναι παραδοσιακά στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ μπορεί, θεωρητικά, να αποτελέσει μεγάλη πρόκληση. Είναι όμως απίθανο η Μόσχα να καταφέρει να κάνει μεγάλη πρόοδο στο να εκτοπίσει τις ΗΠΑ, δεδομένου ότι αυτές οι χώρες εξαρτώνται από την υπερδύναμη ως βασικό εγγυητή της ασφάλειάς τους, είναι ευάλωτες σε κυρώσεις και διψούν για προηγμένο αμερικανικό εξοπλισμό.

Εξαιτίας αυτής της εξάρτησης, στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ πιθανότατα θα είναι πιο επιτυχημένες με τη χρήση της απειλής της CAATSA στο να διαμορφώσουν τη συμπεριφορά αυτών των χωρών, απ’ ότι σε άλλες περιπτώσεις. Ετσι, δεν αποτελεί έκπληξη ότι έσπευσαν να απειλήσουν την Αίγυπτο με κυρώσεις αν προχωρήσει στις αγορές ρωσικών όπλων.

Ουάσιγκτον και Μόσχα θα συνεχίσουν να παλεύουν για μερίδιο αγοράς, καθώς αμφότερες προτεραιοποιούν τις πωλήσεις όπλων. Ο ανταγωνισμός, ωστόσο, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ είναι τώρα πρόθυμες να κραδαίνουν την απειλή των κυρώσεων. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας προσέγγισης «μηδενικού αθροίσματος», θα μπορούσε να βοηθήσει στο να συγκρατηθούν χώρες, ειδικά αυτές με υψηλή εξάρτηση, από το να αγοράσουν οπλισμό από τη Ρωσία.

Όπως όμως υπογραμμίζει και η περίπτωση της Τουρκίας, παίζοντας σκληρό παιχνίδι μπορεί να οδηγήσει κράτη πιο κοντά στην αγκαλιά της Ρωσίας. Και με τις ΗΠΑ πιθανότατα να στηρίζονται στο ότι παραδοσιακοί αγοραστές ρωσικών όπλων, όπως η Ινδία, θα «αγοράσουν από Αμερική το 2020», έχουμε μια προσέγγιση η οποία ίσως δημιουργήσει εντάσεις με μεγάλους διεθνείς παίκτες τη χρονιά που ξεκίνησε.

Η Λιβύη μετατρέπεται σε νέα Συρία

Από
anixneuseis
-
0
ΚΟΣΜΟΣ 

Η ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι με την επέμβαση του ΝΑΤΟ, το 2011, άφησε πίσω της μια κατακερματισμένη χώρα στο έλεος αντιμαχόμενων φατριών που νέμονταν πετρέλαια και εκτάσεις. Οι Δυτικοί παραιτήθηκαν από την προσπάθεια να φτιάξουν κάτι που να μοιάζει με ενιαίο κράτος ύστερα από τη δολοφονία του Αμερικανού πρεσβευτή Κρίστοφερ Στίβενς κατά την επίθεση τζιχαντιστών στη Βεγγάζη, τον Σεπτέμβριο του 2012.

Σήμερα, ο ξεχασμένος εμφύλιος επιστρέφει στην πρώτη γραμμή της διεθνούς επικαιρότητας, καθώς η Λιβύη τείνει να εξελιχθεί σε νέα Συρία: ένα καινούργιο πεδίο αναμέτρησης μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων. Στο ένα στρατόπεδο βρίσκονται η Τουρκία και το Κατάρ, υποστηρικτές της «διεθνώς αναγνωρισμένης» (μάλλον διεθνώς εγκαταλελειμμένης) κυβέρνησης του Φαγέζ αλ Σαράζ που ελέγχει την Τρίπολη και λίγες άλλες πόλεις στο δυτικό τμήμα της χώρας.

Στην απέναντι πλευρά, Ρωσία, Γαλλία, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Εμιράτα και Ιορδανία υποστηρίζουν τον στρατάρχη της Κυρηναϊκής (ανατολική Λιβύη), Χαλίφα Χαφτάρ, ο οποίος ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους και των πετρελαιοπηγών. Η Αμερική του Τραμπ στέλνει αντιφατικά μηνύματα, αποφεύγοντας να βάλει όλα τα αυγά σε ένα καλάθι.

Μέχρι πρόσφατα, η εκστρατεία για την κατάληψη της Τρίπολης που είχε ξεκινήσει ο Χαφτάρ τον περασμένο Απρίλιο από τη βάση του, τη Βεγγάζη, καρκινοβατούσε και οι γραμμές ανεφοδιασμού εξασθενούσαν επικίνδυνα (η Τρίπολη απέχει πάνω από 1.000 χιλιόμετρα από τη Βεγγάζη). Ο ίδιος ο Χαφτάρ αμφισβητούνταν εκ των ένδον, καθώς οι νέοι της Κυρηναϊκής δεν έδειχναν καμία διάθεση να σκοτωθούν για να «απελευθερώσουν» την Τριπολίτιδα (δυτική Λιβύη).

Από το δεύτερο μισό του Νοεμβρίου, όμως, οι δυνάμεις του Χαφτάρ πέρασαν στην επίθεση, φτάνοντας στα νότια προάστια της Τρίπολης. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η ενίσχυση του στρατού της Βεγγάζης από τους Ρώσους μισθοφόρους της ιδιωτικής εταιρείας Wagner και από τη σουδανέζικη πολιτοφυλακή RSF. Η άμεση απειλή να πέσει η κυβέρνηση του Σαράζ ήταν εφιαλτική για τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος από την έκρηξη της λεγόμενης Αραβικής Ανοιξης είχε ποντάρει στο χαρτί των Αδελφών Μουσουλμάνων. Εχοντας χάσει κατά κράτος στην Αίγυπτο και στη Συρία, ο Ερντογάν αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα στη Λιβύη.

Χθες η κυβέρνησή του έφερε στο κοινοβούλιο πρόταση για αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη. Διεθνή πρακτορεία αναφέρουν ότι η Τουρκία θα στείλει αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών και οπλικά συστήματα προς ενίσχυση του Σαράζ, αφήνοντας για τους μάχιμους ρόλους Τουρκμένιους από τη Συρία, τους οποίους έχει ήδη δοκιμάσει στην εκστρατεία εναντίον των Κούρδων – το να σκοτωθούν Τούρκοι στρατιώτες σε έναν καθόλου δημοφιλή πόλεμο, στη Λιβύη, θα ήταν πολύ τοξικό, πολιτικά, για τον Ερντογάν.

Αυτή η ριψοκίνδυνη φυγή προς τα εμπρός θέτει σε δοκιμασία τις σχέσεις Τουρκίας – Ρωσίας, οι οποίες είναι ήδη τεταμένες, καθώς η ρωσική αεροπορία και ο στρατός του Ασαντ σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τις δυνάμεις που υποστηρίζει η Αγκυρα στο Ιντλίμπ. Ενδεχομένως ο Ερντογάν προσπαθεί να δημιουργήσει κάποια τετελεσμένα, ώστε να προχωρήσει σε μια διαπραγμάτευση «πακέτο» με τον Πούτιν, τόσο για το Λιβυκό όσο και για το Συριακό, στη συνάντηση που θα έχουν σε λίγες μέρες στην Κωνσταντινούπολη, με αφορμή τα εγκαίνια του  αγωγού TurkStream. Σε κάθε περίπτωση, η αναζήτηση στρατιωτικής λύσης στη λιβυκή κρίση φαίνεται μάταιη και όποιος ποντάρει όλα του τα λεφτά στη μία πλευρά της σύγκρουσης είναι πολύ πιθανό ότι θα τα χάσει.

“Καθημερινή”

Politico: Μέχρι που θα το τραβήξει η Τουρκία του Ερντογάν; Οι φόβοι για θερμό επεισόδιο

Από
anixneuseis
-
0

ΜΕ ΕΛΛΑΔΑ Ή ΜΕ ΓΑΛΛΙΑ

ΚΟΣΜΟΣ01|01|2020 | 22:24


O πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν / Φωτογραφία: Presidential Press Service via AP
NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

Η συγκρουσιακή πορεία του Ταγίπ Ερντογάν έχει αφήσει αξιωματούχους στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ να διερωτώνται μέχρι ποιο βαθμό είναι διατεθειμένη η Τουρκία να απομακρυνθεί από τη Δύση και να συσφίξει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, αναφέρει σε ανάλυσή του το Politico.

Τον τελευταίο χρόνο ο Ερντογάν διέταξε τη στρατιωτική εισβολή στη βορειοανατολική Συρία κατά των Κουρδικών πολιτοφυλακών, απείλησε να ανοίξει τις πύλες στους Σύρους πρόσφυγες για να πλημμυρίσουν την ΕΕ, αν η τελευταία δεν αποδεχθεί το σχέδιό του για μετεγκατάστασή τους σε ζώνη ασφαλείας στη βόρεια Συρία, άρχισε την εγκατάσταση των S-400 αψηφώντας τις ενστάσεις ΝΑΤΟ και ΗΠΑ, που απέκλεισαν την Τουρκία από το πρόγραμμα συμπαραγωγής των F-35, έστειλε όπλα στη Λιβύη κατά παράβαση σχετικού εμπάργκο του ΟΗΕ, ετοιμάζεται να στείλει τώρα και στρατιωτικές δυνάμεις, υπέγραψε το σύμφωνο με τη Λιβύη, απείλησε με βέτο τα αμυντικά σχέδια του ΝΑΤΟ για την προστασία της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής από τη ρωσική επιθετικότητα αν οι νατοϊκοί εταίροι δεν χαρακτηρίσουν «τρομοκράτες» τους Κούρδους της Συρίας, ξεκίνησε γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, έδιωξε Ισραηλινό ερευνητικό σκάφος από τα κυπριακά χωρικά ύδατα.

Ο Ερντογάν σταθερά απομακρύνει την Τουρκία από τον φιλοδυτικό της προσανατολισμό, που ξεκίνησε επί Κεμάλ Ατατούρκ και ορισμένοι φοβούνται ότι μπορεί να αποσύρει την Άγκυρα από το ΝΑΤΟ, όπως έκανε η Γαλλία του Ντε Γκωλ το 1966 κι ίσως φθάσει στο σημείο ακόμη και να απελάσει δυτικές δυνάμεις από τα τουρκικά εδάφη. Και με το Κογκρέσο να πιέζει τον Ντόναλντ Τραμπ να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για τους S-400 οι ΗΠΑ ενισχύουν τη στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα. Άλλοι διπλωμάτες πιστεύουν, όπως σημειώνει το Politico, ότι ο Ερντογάν ίσως αποφασίσει να παραμείνει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ, αλλά να λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως Δούρειος Ίππος παρακωλύοντας τη λήψη αποφάσεων που απαιτεί ομοφωνία, όπως κάνει συχνά αναφορικά με το σχεδιασμό ασκήσεων της Συμμαχίας λόγω των διαφορών της με την Ελλάδα. Σύμφωνα με τον Μαρκ Πιερίνι, πρώην πρεσβευτή της ΕΕ στην Τουρκία και νυν αναλυτή στη δεξαμενή σκέψης Carnegie Europe, «το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί ανοικτά την Τουρκία ως μοχλό για να διαιρεί εκ των έσω το ΝΑΤO».

Φόβοι μήπως ο Ερντογάν προκαλέσει θερμό επεισόδιο με Ελλάδα ή Γαλλία

«Κάποιοι διπλωμάτες και στρατιωτικοί αναλυτές ανησυχούν ότι ο Ερντογάν ίσως προκαλέσει ένοπλο επεισόδιο με την Ελλάδα ή την Γαλλία σε διαφιλονικούμενο εναέριο ή θαλάσσιο χώρο για να συσπειρώσει στο εσωτερικό την υποστήριξη των εθνικιστών γύρω του», σημειώνει το άρθρο θυμίζοντας ότι οι περιπολίες γαλλικών πολεμικών πλοίων τακτικά στην ανατολική Μεσόγειο, ανοικτά της Συρίας και του Λιβάνου και η παρουσία και Ιταλικών πολεμικών πλοίων πρόσφατα σε κυπριακά ύδατα, όπου η ΕΝΙ και η Total έχουν άδειες γεώτρησης, έχουν αυξήσει το θερμόμετρο της έντασης μεταξύ του Ερντογάν και του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, που έχει επικρίνει δριμύτατα την τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία. Μάλιστα ναύαρχος δυτικής χώρας που υπηρετεί στη Μεσόγειο, είπε στο Politico ότι μετά το φόβο μιας επίθεσης τζιχαντιστών σε κρουαζιερόπλοιο εκείνο που τον κρατά ξάγρυπνο τη νύχτα είναι ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία ανοικτά της Κύπρου.

Ο Ερντογάν έχει αποδυναμωθεί στο εσωτερικό με τις αποχωρήσεις ηγετικών στελεχών από το κόμμα του και την δεινή κατάσταση της οικονομίας και καταφεύγει ολοένα και περισσότερο σε επίδειξη στρατιωτικής ισχύος και συγκρουσιακή ρητορική. Το τελευταίο διάστημα ανέβασε το θερμόμετρο της έντασης σε δύο μέτωπα, έτοιμος να στείλει από τη μια στρατεύματα στη Λιβύη για να πολεμήσου τις δυνάμεις του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ, που υποστηρίζουν Αίγυπτος, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ρωσία και στέλνοντας drones στα Κατεχόμενα για να στηρίξουν τις γεωτρήσεις που η ΕΕ έχει χαρακτηρίσει παράνομες.

Αποδυναμωμένος στο εσωτερικό ο Ερντογάν καταφεύγει σε εθνικιστική ρητορική

Κατά την άποψη του Ερντογάν πρόκειται για μια νόμιμη απάντηση στην απροθυμία των δυτικών εταίρων να αναγνωρίσουν τον κίνδυνο που συνιστούν κατά την άποψη της Άγκυρας – για την ασφάλεια της Τουρκίας οι κουρδικές πολιτοφυλακές στη Συρία. Η Τουρκία, σημειώνει το Politico, είναι οργισμένη και με την υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου για τη συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο, που αφήνει εκτός παιχνιδιού την Άγκυρα. Ο σύμβουλος του Ερντογάν, Γκιουλνούρ Αϊμπέτ, υποστηρίζει ότι η σύσφιξη των σχέσεων με τη Ρωσία δεν είναι παρά «μια σε μεγάλο βαθμό ρεαλιστική συνεργασία, όπου συνεργαζόμαστε εκεί που μπορούμε κι αφήνουμε στην άκρη περιοχές όπου διαφωνούμε». Σύμφωνα με την επίσημη γραμμή της Τουρκίας η αγορά των S-400 προχώρησε επειδή οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να της πουλήσουν συστήματα Patriot και ευρωπαϊκές χώρες επίσης αρνήθηκαν να της παραχωρήσουν τεχνολογία προηγμένων αντιπυραυλικών συστημάτων.

«Μηχανισμός για αποπομπή λοξοδρομούντος μέλους δεν υπάρχει στο ΝΑΤΟ. Στο παρελθόν η Συμμαχία έκανε τα στραβά μάτια σε στρατιωτικές δικτατορίες στην Ελλάδα και την Τουρκία. Αλλά διπλωμάτες λένε ότι θα πρέπει να βρεθούν ρεαλιστικοί τρόποι χειρισμού της Άγκυρας, αν δεν πειστεί να εγκαταλείψει τους S-400. Στο πολιτικό μέτωπο η ΕΕ θ α μπορούσε θεωρητικά να τραβήξει την πρίζα από τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας, που δεν οδηγούν πουθενά δεδομένης της επίθεσης του Ερντογάν στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ελευθερία του Τύπου και τον σεβασμό των πολιτικών δικαιωμάτων μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016. Αλλά μια τέτοια κίνηση θα διακινδύνευε ένα νέο προσφυγικό κύμα προς την Ευρώπη και θα έβλαπτε σοβαρά μια σημαντική και για τις δύο πλευρές οικονομική συνεργασία», υπογραμμίζει το άρθρο. Και καταλήγει:

«Ο Ερντογάν χρειάζεται να διατηρήσει μια σταθερή ροή ξένων επενδύσεων στη χώρα του για να σταθεροποιήσει την οικονομία και να καθησυχάσει την μεσαία αστική τάξη, που βοήθησε να αναπτυχθεί η πρώτη δεκαετία ευημερίας, που ήταν ο ίδιος στην εξουσία. Το πολιτικό του όνειρο είναι να επιστεγάσει την επί δύο δεκαετίες διακυβέρνηση της χώρας από το κόμμα του επανιδρύοντας ως νέος Ατατούρκ την Τουρκική Δημοκρατία στην εκατοστή επέτειο από την ίδρυσή της το 2023. Κι αυτό δίνει σε δυτικούς αξιωματούχους την ελπίδα ότι ο Ερντογάν θα σταματήσει να κλιμακώνει τη συγκρουσιακή του πορεία προτού οδηγηθεί σε κρίση. Τουλάχιστον προς το παρόν»….
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/kosmos/politico-mehri-poy-tha-trabixei-i-toyrkia-toy-erntogan

Πολύ σκληρός για να αποσυρθεί

Από
anixneuseis
-
0
ISABEL KERSHNER / THE NEW YORK TIMES 

Η νίκη του Iσραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου (φωτ.), παρότι θεωρείται καθοριστικής σημασίας, απειλεί τώρα να δυσχεράνει το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας ενόψει των νέων βουλευτικών εκλογών της 2ας Μαρτίου.

Με ευκολία επικράτησε του αντιπάλου του ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου στις εσωκομματικές εκλογές για την ηγεσία του Λικούντ την Πέμπτη. Η νίκη του, παρότι θεωρείται καθοριστικής σημασίας, απειλεί τώρα να δυσχεράνει το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας ενόψει των νέων βουλευτικών εκλογών της 2ας Μαρτίου.

Η μεγάλη διαφορά που εξασφάλισε ο Νετανιάχου επαναβεβαίωσε τις πολιτικές του ικανότητες και την ανθεκτικότητά του, παρά την παραπομπή του τον περασμένο μήνα ενώπιον της Δικαιοσύνης με κατηγορίες διαφθοράς. Η νίκη του «Μπίμπι» στις εσωκομματικές προκριματικές εκλογές σημαίνει ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναδεικνύεται σε διχαστική φυσιογνωμία.

Το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει ήδη δύο αμφίρροπες εκλογικές αναμετρήσεις φέτος, με τους ψηφοφόρους να μοιάζουν διαιρεμένοι στο ζήτημα εάν ο Νετανιάχου πρέπει να συνεχίσει στην πρωθυπουργία ή να αποκλειστεί από μια τέταρτη συνεχόμενη θητεία. Παρότι η δημοτικότητα του Μπίμπι υποχωρεί σταθερά μετά την παραπομπή του, πρόσφατες σφυγμομετρήσεις δείχνουν ότι μια τρίτη εκλογική αναμέτρηση δεν αναμένεται να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας. Για ακόμη μία φορά, ο Νετανιάχου και ο κεντρώος αντίπαλός του, Μπένι Γκαντς, δεν αναμένεται να εξασφαλίσουν την αναγκαία κοινοβουλευτική στήριξη για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Στις εσωκομματικές εκλογές της Πέμπτης, ο Νετανιάχου αντιμετώπισε τη σημαντικότερη αμφισβήτηση στην ιστορία της ηγεσίας του, παρά τη νίκη του με ποσοστό 72,5% επί του Γκιντόν Σάαρ. «Μια νίκη γίγας!» έγραψε ο Νετανιάχου στο Twitter, λίγο μετά τα μεσάνυχτα. «Με τη βοήθεια του Θεού και τις προσπάθειές σας, θα ηγηθώ του Λικούντ για μια νέα μεγάλη νίκη στις επερχόμενες εκλογές και θα συνεχίσουμε να οδηγούμε τη χώρα σε νέα επιτεύγματα», προσέθεσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.

Από τη μεριά του, ο Σάαρ συνεχάρη τον Νετανιάχου, λέγοντας ότι θα σταθεί στο πλευρό του πρωθυπουργού για την επερχόμενη προεκλογική εκστρατεία. Το γεγονός ότι ο Νετανιάχου αντιμετώπισε εσωκομματική αμφισβήτηση δείχνει, όμως, ότι το Λικούντ εμφανίζει ρήγματα και προετοιμάζεται για την εποχή μετά τον Μπίμπι. Παρά τους φόβους για χαμηλή προσέλευση των μελών του Λικούντ στην εσωκομματική αναμέτρηση, εξαιτίας της υποχώρησης της θερμοκρασίας και των διακοπών του Χάνουκα (εβραϊκή γιορτή των φώτων), σχεδόν το ήμισυ των 116.000 μελών του Λικούντ προσήλθε στην κάλπη, αποδεικνύοντας ότι το εκλογικό σώμα δεν έχασε το ενδιαφέρον του για τις πολιτικές εξελίξεις παρά τις επαναλαμβανόμενες εκλογές. Ο τεχνοκράτης Σάαρ, γνωστός για τις ακραίες ιδεολογικές του θέσεις, υποστήριζε ότι ήταν ο μόνος ικανός να επαναφέρει το Λικούντ και τους δεξιούς κυβερνητικούς του εταίρους στην εξουσία.

Ο Νετανιάχου και ο κεντρώος αντίπαλός του, Μπένι Γκαντς, είχαν εκφράσει την πρόθεσή τους να συνεργασθούν για τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι το σχέδιο αυτό εξασφάλιζε τη συμφωνία της πλειοψηφίας των Ισραηλινών. Ο Γκαντς, όμως, δήλωσε ότι δεν θα υπηρετούσε σε μια κυβέρνηση της οποίας ο πρωθυπουργός αντιμετωπίζει ποινικές διώξεις, ενώ ο Νετανιάχου επέμενε να αναλάβει πρώτος την πρωθυπουργία, σε περίπτωση συμφωνίας εναλλαγής της πρωθυπουργίας με τον Γκαντς.

Στο μεταξύ, ο Νετανιάχου παραμένει πρωθυπουργός, με το αξίωμα –και την ασυλία που το συνοδεύει– να τον διευκολύνει στα νομικά του προβλήματα. Ο πρωθυπουργός θα μπορούσε, για παράδειγμα, να εξασφαλίσει εξωδικαστικό συμβιβασμό με τις Αρχές, σύμφωνα με τον οποίο η Δικαιοσύνη θα απέσυρε τις κατηγορίες εναντίον του εφόσον ο Νετανιάχου θα δεχόταν να παραιτηθεί οριστικά από την πολιτική. Από την άλλη, μια αποφασιστική νίκη στις εκλογές του Μαρτίου θα προσέφερε στον Νετανιάχου την επιθυμητή δικαστική ασυλία.

Συνειδητοποιώντας ότι παλεύει για την πολιτική του επιβίωση, ο Μπίμπι δεν άφησε τίποτα στην τύχη στις εσωκομματικές εκλογές του Λικούντ. Παρέστη σε τουλάχιστον πέντε προεκλογικές συγκεντρώσεις σε ισάριθμες πόλεις κάθε βράδυ και απευθύνθηκε στους ψηφοφόρους μέσω μηνυμάτων στο Facebook. Ο 70χρονος Νετανιάχου έχει οδηγήσει το Λικούντ τέσσερις φορές στην εξουσία και ηγείται του κόμματος τα τελευταία 14 χρόνια. Γνωστός σε όλους με το παρατσούκλι της παιδικής του ηλικίας: «Μπίμπι», οι οπαδοί του εκδηλώνουν την αγάπη τους στο πρόσωπό του με το σύνθημα: «Μπίμπι, βασιλιάς του Ισραήλ».

Στο παρασκήνιο οι διάδοχοι

Ο 53χρονος Σάαρ, από την άλλη, ανήκει στη νέα γενιά των ηγετών του Λικούντ, που φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν τον Νετανιάχου. Σε μια προσπάθεια να προσεταιρισθεί τον πρωθυπουργό, ο Σάαρ υποσχέθηκε να του προσφέρει την προεδρία της δημοκρατίας, σε περίπτωση νίκης της εσωκομματικής αντιπολίτευσης στις εκλογές της Πέμπτης. Αλλοι επίδοξοι διάδοχοι του Νετανιάχου προτίμησαν να παραμείνουν στα παρασκήνια, σε μια προσπάθεια να μην προκαλέσουν τη βάση του κόμματος. Οι ψηφοφόροι του Λικούντ φημίζονται για την αφοσίωσή τους στο κόμμα και στον ηγέτη, με τους εσωκομματικούς αντιπάλους να απειλούνται με πολιτικό εξοστρακισμό.

Το κόμμα είχε μόλις τέσσερις ηγέτες από την ίδρυσή του τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα.

Αγνωστο παραμένει εάν η φιλοδοξία του Σάαρ να αντικαταστήσει τον Νετανιάχου θα τον αναδείξει στην πρώτη γραμμή των επίδοξων διαδόχων ή θα αποδειχθεί μοιραία για τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Νεφελώδες παραμένει επίσης το δικαστικό μέλλον του Ισραηλινού πρωθυπουργού. Μια αποφασιστική νίκη στην κάλπη του Μαρτίου θα τον κρατήσει στην πρωθυπουργία και θα του δώσει την ευκαιρία να διεκδικήσει κοινοβουλευτική ασυλία. Το ισραηλινό ανώτατο δικαστήριο αναμένεται να συνεδριάσει την ερχόμενη εβδομάδα για να αποφανθεί εάν ένας υποψήφιος πρωθυπουργός, που αντιμετωπίζει κατηγορίες για κακουργηματικές πράξεις, μπορεί να λάβει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Σύμφωνα με την ισραηλινή νομοθεσία, ένας πρωθυπουργός που αντιμετωπίζει δίωξη μπορεί να συνεχίσει τη θητεία του μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης.

Οι δικαστικές αρχές προσπάθησαν συνειδητά να αποφύγουν την έκδοση απόφασης, ελπίζοντας ότι το ζήτημα θα επέλυαν οι εκλογές. Μέχρι στιγμής, όμως, όπως έδειξαν οι εσωκομματικές εκλογές του Λικούντ την Πέμπτη, ο χαρισματικός Νετανιάχου συνεχίζει να προσελκύει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, απευθυνόμενος περισσότερο στο συναίσθημα και στα εθνικιστικά αντανακλαστικά των Ισραηλινών. Ο πολιτικός σχολιαστής Μπεν Κάσπιτ, της εφημερίδας «Μααρίβ», έγραψε ότι οι ψηφοφόροι του Λικούντ κλήθηκαν να επιλέξουν μεταξύ Σάαρ και Νετανιάχου. «Επρόκειτο για μια επιλογή μεταξύ εγκεφάλου και καρδιάς, μεταξύ ψυχρής πολιτικής λογικής και συναισθήματος».

“Καθημερινή”

Κ. Γρίβας: Το ασαφές διεθνές σύστημα και η Αγκυρα

Από
anixneuseis
-
2

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ*

Ο έγκριτος δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, σε άρθρο του στην «Καθημερινή» (17-12-2019), αναφερόμενος σε δικό μου άρθρο στην εφημερίδα «Τα Νέα» (16-12-2019), με ενέταξε στην κατηγορία των ανθρώπων που αρνούνται κάθε συμβιβαστική προσέγγιση στα ελληνοτουρκικά ζητήματα και συνακόλουθα προωθούν μια πολεμική αναμέτρηση με τη γείτονα χώρα η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει και σε ένα δεύτερο 1897, δηλαδή σε μια νέα εθνική καταστροφή. Ωστόσο, άποψη του υπογράφοντος είναι ότι τη δεδομένη στιγμή ο συμβιβασμός έχει ουσιαστικά τεθεί εκτός επιλογής στο ελληνοτουρκικό σύστημα λόγω της μαξιμαλιστικής στάσης της Τουρκίας. Αυτό φάνηκε και από το memorandum της Αγκυρας με την κυβέρνηση της Τρίπολης, το οποίο αντιμετώπιζε την Ελλάδα ως πρακτικά ανύπαρκτη. Ωσάν μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης να μεσολαβούσε η ανοικτή θάλασσα.

Ομως, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε τις τουρκικές ενέργειες και αξιώσεις ως προϊόν της «μεγαλομανίας» του «σουλτάνου» Ερντογάν. Στην πραγματικότητα, αποτελούν αναπόφευκτες συνέπειες της γεωπολιτικής μετάλλαξης της Τουρκίας μέσα σε ένα μεταβατικό διεθνές σύστημα. Συγκεκριμένα, τα τελευταία χρόνια το διεθνές σύστημα πέρασε από τη φάση της εικονικής μονοπολικότητας, όπου την εξουσία υποτίθεται ότι ασκούσαν οι ΗΠΑ, σε μια φάση «ολιγαρχικής πολυπολικότητας», που σημαδεύτηκε κυρίως με τη μετεωρική άνοδο της Κίνας και σήμερα φαίνεται πως περνάμε σε μια «πληθωριστική πολυπολικότητα», όπου πολλές μεσαίες δυνάμεις διεκδικούν διευρυμένο ρόλο.

Μία εξ αυτών είναι η Τουρκία, η οποία αντιμετωπίζει τον εαυτό της όχι ως περιφερειακή αλλά ως δύναμη ευρασιατικής εμβέλειας. Στην προσπάθειά της αυτή, η Τουρκία έχει ορισμένα σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τους ανταγωνιστές της. Το πρώτο είναι ότι βρίσκεται στο σύστημα Αιγαίου – Ανατολικής Μεσογείου. Η έτσι και αλλιώς μεγάλη σημασία της περιοχής ενδέχεται να αυξηθεί σημαντικά στο κοντινό μέλλον εξαιτίας μιας σειράς παραγόντων. Ενας εξ αυτών είναι η διαφαινόμενη τήξη των αρκτικών πάγων και η δημιουργία ενός είδος διαδρόμου ταχείας κυκλοφορίας στην ευρασιατική περιφέρεια. Ενας άλλος είναι o Νέος Δρόμος του Μεταξιού που προωθεί η Κίνα, οι δύο από τις τρεις διαδρομές του οποίου συγκλίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο, και ένας τρίτος είναι μια νέα αποκεντρωμένη διεθνής γεωγραφία της ενέργειας μέσα σε ένα νεοψυχροπολεμικό περιβάλλον Δύσης – Ρωσίας, με τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου να παίζουν τον ρόλο της στρατηγικής εφεδρείας της Ευρώπης.

Ενα άλλο συγκριτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας έναντι των άλλων ανταγωνιστών της για ένα καλό «πλασάρισμα» στην ευρασιατική σκακιέρα είναι ότι δεν υπάρχει στην περιοχή της κάποια πολύ ισχυρή δύναμη. Για παράδειγμα, η Ιαπωνία ή το Πακιστάν, που από άποψη μεγεθών είναι πολύ πιο ισχυρές χώρες από την Τουρκία, βρίσκονται υπό τη σκιά της Κίνας και της Ινδίας. Το μόνο εμπόδιο που έχει απέναντί της η Τουρκία είναι το σύστημα των δύο ελληνικών κρατών, της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αρα, η Τουρκία «υποχρεούται» τρόπον τινά να ακρωτηριάσει γεωπολιτικά την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία για να προχωρήσει στην επίτευξη των στρατηγικών της στόχων.

Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε σε μια φάση πλήρους γεωπολιτικής ασυμμετρίας με την Τουρκία και συνακόλουθα η έννοια του συμβιβασμού δεν έχει νόημα υπό τις δεδομένες συνθήκες. Αντιθέτως, η προσκόλληση σε μια «συμβιβαστική προσέγγιση» των ελληνοτουρκικών σχέσεων από πλευράς των Αθηνών θα μπορούσε να αποτελέσει βάση έδρασης της επόμενης φάσης της προσπάθειας της Αγκυρας για να αποδομήσει την ελληνική γεωπολιτική υπόσταση. Αυτή λοιπόν είναι η επιστημονική άποψη του υπογράφοντος, η οποία προκύπτει από μια προσπάθεια ανάγνωσης του διεθνούς συστήματος ως ολότητας, με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις να μην μπορούν να εξεταστούν ξεχωριστά.

Φυσικά, η άποψη αυτή δεν διεκδικεί χαρακτήρα θεσφάτου. Ομως, μια απόπειρα επιστημονικής ανάγνωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με χαρακτηρισμούς όπως «εθνικιστική» ή «πολεμοκάπηλη». Αν μη τι άλλο γιατί παρόμοιοι χαρακτηρισμοί αποτελούν βούτυρο στο ψωμί σε όσους χαρακτηρίζουν τις αντίθετες απόψεις «προδοτικές».

* Αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.

“Καθημερινή”

To τέλος της αμερικανικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0

H απόσυρση των ΗΠΑ από τη Συρία έχει ενισχύσει τον ρόλο της Ρωσίας και του Ιράν στην περιοχή. Κερδισμένη και η Τουρκία. Σε ρόλο παρατηρητή η Ευρώπη. Ποια είναι τα διδάγματα από τον προηγούμενο αιώνα.

Δημοσιεύθηκε: 31 Δεκεμβρίου 2019 – 08:02

Για αιώνες, η Μέση Ανατολή κυριαρχείται από ξένες δυνάμεις. Mετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ακολούθησε ένας αιώνας στον οποίο τα δυτικά έθνη – πρώτα η Βρετανία και η Γαλλία, στη συνέχεια οι ΗΠΑ – ήταν οι πιο ισχυροί εξωτερικοί παράγοντες.Αλλά αυτή η εποχή της αμερικανικής κυριαρχίας φτάνει πλέον στο τέλος της.

Ένα «τιτίβισμα» του Ντόναλντ Τραμπ την επομένη των Χριστουγέννων φανερώνει την συρρίκνωση της επιρροής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή: «Η Ρωσία, η Συρία και το Ιράν θανατώνουν ή ετοιμάζονται να θανατώσουν, χιλιάδες αθώους αμάχους στην Επαρχία Ιντλίμπ. Μην το κάνετε!». Πίσω από τη μοιρολατρία του προέδρου για τη Συρία βρίσκεται η ραγδαία υποχώρηση της ικανότητας και της προθυμίας των ΗΠΑ να διαμορφώσουν τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή – αφήνοντας ένα κενό το οποίο καλύπτεται από άλλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία.

Φυσικά, αν οι Αμερικανοί δεχθούν πρόκληση μπορούν και θα απαντήσουν δυναμικά. Οι βομβιστικές επιθέσεις των ΗΠΑ σε πολιτοφυλακές στηριζόμενες από το Ιράν στα σύνορα του Ιράκ με τη Συρία αυτό το Σαββατοκύριακο είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Αλλά από τον Λευκό Οίκο φαίνεται να έχει εξαφανιστεί κάθε διάθεση για ευρύτερες στρατηγικές κινήσεις στη Μέση Ανατολή.

Μόλις το 2011, οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία οργάνωσαν στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη η οποία οδήγησε στην ανατροπή του καθεστώτος του Καντάφι, ενώ η Ρωσία έμεινε άπραγη στο περιθώριο. Ωστόσο, η απροθυμία της Δύσης να διαχειριστεί τα μεθεόρτια στη Λιβύη – ή να εμπλακεί σοβαρά στη Συρία – άφησε ένα άνοιγμα στη Μόσχα για να παρέμβει. Η αναπάντεχη επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία το 2015 αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό στη Δύση. Αλλά οι ρωσικές δυνάμεις με μια δυναμική εκστρατεία έχουν βοηθήσει το καθεστώς του Άσσαντ να ανακτήσει τον έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας – με την επίθεση στην Ιλντίμπ να ανοίγει τον δρόμο για ουσιαστική νίκη.

Δύο γεγονότα τους τελευταίους μήνες φαίνεται να έχουν επιταχύνει ραγδαία την εξασθένιση της ισχύος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Τον Σεπτέμβριο, ιρανικοί πύραυλοι χτύπησαν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Saudi Aramco. Από τη στιγμή που η Σαουδική Αραβία είναι ένας από τους πιο στενούς συμμάχους των ΗΠΑ, οι περισσότεροι ανέμεναν ότι οι ΗΠΑ θα απαντούσαν σε στρατιωτικό επίπεδο. Αλλά η κυβέρνηση Τραμπ δεν έκανε τίποτα.

Τον επόμενο μήνα, ο κ. Τραμπ ανακοίνωσε την απομάκρυνση των Αμερικανών στρατιωτών από τη Συρία. Σε μια συμβολική κίνηση, ρωσικές δυνάμεις προχώρησαν άμεσα στην κατάληψη εγκαταλελειμμένων αμερικανικών βάσεων, με τηλεοπτικούς ρεπόρτερ να στέλνουν απίστευτα βίντεο, περικυκλωμένοι από κατεστραμμένο αμερικανικό εξοπλισμό. Oι ΗΠΑ δεν εγκατέλειψαν μόνο τις βάσεις τους, αλλά και τους Κούρδους συμμάχους τους, αφήνοντας τους στο έλεος μιας τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης.

H αμερικανική αποχώρηση έχει ενισχύσει περαιτέρω τη Ρωσία και το Ιράν, ενώ έχει αναγκάσει τους συμμάχους των ΗΠΑ να ξανασκεφτούν τη σχέση τους με την Ουάσιγκτον. Η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα μόλις πραγματοποίησαν τις πρώτες κοινές ναυτικές ασκήσεις στον Κόλπο του Ομάν, μια θαλάσσια περιοχή όπου κυριαρχεί παραδοσιακά ο πέμπτος αμερικανικός στόλος και είναι κρίσιμη για την παγκόσμια ροή πετρελαίου.

Ρώσοι «μισθοφόροι», με διασυνδέσεις με το Κρεμλίνο, έχουν παρέμβει επίσης στη Λιβύη για να στηρίξουν τις δυνάμεις ανταρτών του στρατηγού, Χαλίφα Χαφτάρ, αυξάνοντας δυνητικά την επιρροή της Μόσχας στο πετρέλαιο της χώρας και στις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη.

Στη Λιβύη, όπως και στη Συρία, φαίνεται πλέον πως τουρκικές δυνάμεις θα επέμβουν στο πλευρό της αντίθετης πλευράς από αυτή την οποία στηρίζουν οι Ρώσοι. Ωστόσο, αυτή η σύγκρουση μέσω αντιπροσώπων δεν έχει εμποδίσει την ενίσχυση των δεσμών μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας.

Οι Τούρκοι δεν είναι η μοναδική περιφερειακή δύναμη που κοιτάει με αυξημένο ενδιαφέρον προς τη Μόσχα. Στον απόηχο της αδράνειας της κυβέρνησης Τραμπ για την Αramco και τη Συρία, ο κ. Πούτιν πραγματοποίησε επιτυχημένη επίσκεψη στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, παρακινώντας τον πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ, τον de facto ηγέτη των Η.Α.Ε., να ανακοινώσει ότι θεωρεί τη Ρωσία το δεύτερο σπίτι του.

Ο κ. Τραμπ και οι υποστηρικτές τους επιδεικνύουν αδιαφορία για αυτόν τον περιορισμό της επιρροής των ΗΠΑ. Μετά τις πανωλεθρίες στους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι Αμερικανοί είναι εύλογα επιφυλακτικοί απέναντι στο ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής εμπλοκής στην περιοχή.

Σε ένα ακόμα πρόσφατο «τιτίβισμα», ο Αμερικανός πρόεδρος ανέφερε ότι όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να βοηθήσουν τους Κούρδους, ακόμα και ο «Ναπολέων Βοναπάρτης», προσθέτοντας ότι «είμαστε 7.000 μίλια μακριά».

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες είναι πολύ πιο κοντά στη Μέση Ανατολή, δεν έχουν την πολυτέλεια να είναι τόσο άνετες. Αλλά η πολιτική τους στην περιοχή είναι ακόμα πιο παθητική και εσωστρεφής από αυτή των ΗΠΑ. Όταν ο κ. Τραμπ ανακοίνωσε την αποχώρηση από τη Συρία, η Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ, η υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, άφησε να εννοηθεί ότι οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να εξετάσουν το ενδεχόμενο να αναπτύξουν στρατιωτική δύναμη. Η ιδέα δεν βρήκε, πάντως, ανταπόκριση.

Αντίθετα, οι χώρες της Ε.Ε. παρακολουθούν την προώθηση των ρωσικών και συριακών δυνάμεων με ένα μείγμα φρίκης για τις ανθρωπιστικές επιπτώσεις και τρόμου για τη νέα ροή προσφύγων οι οποίοι θα κατευθύνονται σύντομα προς την Ευρώπη. Ήδη 235.000 περίπου άτομα έχουν διαφύγει από την περιοχή του Ιντλίμπ, πέρα από τα εκατομμύρια που έχουν εκτοπιστεί στο εσωτερικό της Συρίας και τα 4 εκατομμύρια προσφύγων στην Τουρκία. Οι Ευρωπαίοι είναι επίσης θορυβημένοι ότι οι ισλαμιστές μαχητές μπορεί πολύ σύντομα να επιστρέψουν πίσω στη Δυτική Ευρώπη.

Μακροπρόθεσμα, ακόμα και οι ΗΠΑ μπορεί να πληρώσουν τίμημα που σπατάλησαν με τόση ευκολία την περιφερειακή τους επιρροή. Όπως μας έχει δείξει ο περασμένος αιώνας, η αναταραχή στη Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη έχει πάντα τον τρόπο να διασχίζει τελικά τον Ατλαντικό Ωκεανό.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. ΑΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ 2020.

Από
anixneuseis
-
4

                                       Οι “Ανιχνεύσεις” σας εύχονται

                                                     ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

                                                     ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

                                          ΑΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ 2020.

 

The most beautiful face in the world

Από
anixneuseis
-
0

asiatimes.com

K-pop star Chou Tzu-yu performing at Seoul Arts College. Photo: Wikimedia Commons

American film review site TC Candler names Taiwanese K-pop star Chou Tzu-yu the most beautiful face of 2019

It was the face that launched a thousand ships — Helen of Troy.

But Helen was never a movie star, nor was she “voted” the most pretty face — let’s just say, Homer used a lot of dramatic license.

Meanwhile, Chou Tzu-yu (周子瑜), the Taiwanese member of South Korean girl group Twice, was named the “most beautiful face of 2019” in a ranking released Friday by American film review site TC Candler.

Also known simply as Tzuyu, the 20-year old Tainan-native was the only Taiwanese who made it onto this year’s list, which has been presented annually since 1990, Taiwan News reported.

It was her fifth consecutive appearance on the prestigious global list, having been 13th in 2015, 8th in 2016, 3rd in 2017, and 2nd in 2018.

This year, Israeli model Yael Shelbia was No. 2 on the list, followed by Thai singer and model Lalisa Manoban, French model Thylane Blondeau, and English actress Naomi Scott, who is best known for starring in Disney’s musical fantasy film Aladdin in 2019.

It was Chou Tzu-yu’s fifth consecutive appearance on the prestigious global list. Credit: Handout.

On its YouTube page, TC Candler said almost 40 countries are represented on the annual list, and that the “number seems to go up every year as public participation grows and expands.”

The annual list, it said, takes into account millions of suggestions submitted by the public over the past couple of decades, and tries to put together “a list representative of the modern ideal of beauty,” taking into consideration criteria including aesthetic perfection, grace, elegance, class, poise, joy, promise and hope.

Along with the “100 Most Beautiful Faces of 2019,” TC Candler also released Friday the list of the “100 Most Handsome Faces of 2019,” with South Korean singer/dancer Jeon Jung-kook taking the top honor.

He was followed by Swedish YouTuber Felix Kjellberg, Canadian singer Shawn Mendes, South Korean singer Kim Tae-hyung, and American actor Jason Momoa.

Liza Soberano, a Filipino-American actress, was placed 10th in this year’s “100 Most Beautiful Faces” after ranking fourth in 2018 and gaining the top spot in 2017. It was her fifth appearance in the elite list. Another Filipino actress Jessy Mendiola was in 93rd spot.

Meanwhile, James Reid, a Fil-Australian singer-actor, was at No.42 of “100 Most Handsome Faces,” marking his third appearance. He ranked 21st last year. Filipino model Daniel Matsunaga was hailed at 50th place.

Liza Soberano (left) and James Reid (right) Photo: Instagram

Did Emmanuel Macron Hand the Balkans to Russia?

Από
anixneuseis
-
0
  Russia-EU Dialogue  19.12.2019   carnegie.ru

Фото: Getty 

The concentration of pro-Russia gestures in the Western Balkans cement the impression that a major expansion of the Kremlin’s influence in the region is in the cards. But there’s another possible reading of the fallout from Macron’s high-handed behavior.

French President Emmanuel Macron is being widely pilloried for his recent snub of the Balkans by vetoing the start of European Union (EU) accession talks for Albania and North Macedonia. Many observers are warning that Russia will reap the benefits, as the countries of the Western Balkans feel shut out by the West after having completed a substantial part of what was asked of them. These fears are being heightened by conspicuous moves by local elites to cozy up to the Kremlin. The Kremlin is stepping into the vacuum, offering lucrative arms deals and issuing invitations to high-profile summits.

The speed of Moscow’s reaction to the French veto seems ominous. Within days, Russia had held joint military exercises with Serbia, and invited Serbian President Alexander Vucic to inspect its S-400 missile system. As Vucic touted the merits of Russian weaponry in front of the cameras, Serbian media reveled in a leak suggesting that Serbia was contemplating buying the system. Belgrade only bothered to refute that rumor after U.S. officials threatened to impose sanctions if it went ahead and purchased the missiles.

Meanwhile, Russian Prime Minister Dmitry Medvedev first held talks in Belgrade and then welcomed his Serbian counterpart Ana Brnabic to Moscow for the announcement of a free trade deal between Serbia and the Moscow-dominated Eurasian Economic Union. That makes Serbia one of the first countries to sign such an agreement. Talks on further cooperation between the two countries continued during Vucic’s high-profile visit to Moscow in early December—his fourth meeting with Russian President Vladimir Putin since October 2018.

Even a recent dustup involving an alleged Russian spy passing bags of cash to a Serbian security official has not derailed the growing Russia-Serbia affinity. Unidentified sources posted footage on YouTube of the Serbian official accepting packages from a Russian embassy official identified as Georgy Kleban, who was reportedly a Russian military intelligence (GRU) officer previously assigned to the Russian embassy in Belgrade.

Nor is the uptick in pro-Russian activity confined to Serbia, Moscow’s long-standing ally in the region. The leadership of North Macedonia, once known for its strongly pro-Western outlook, has decided to reconsider its ties with Russia in the wake of the French veto.

Just two years ago, the country’s prime minister Zoran Zaev insinuated that Russia may plot to overthrow him. In November, he inaugurated a Russian-Macedonian economic forum with great fanfare and touted the prospects of economic cooperation with Moscow. In a similar turnaround, North Macedonian President Stevo Pendarovski, who was elected in spring 2019 on an anti-Russian platform, recently accepted the Kremlin’s invitation to attend the annual World War II Victory Day parade on Red Square next May.

The sheer number and concentration of pro-Russia gestures in the Western Balkans cement the impression that a major expansion of the Kremlin’s influence in the region is in the cards. But there’s another possible reading of the fallout from Macron’s high-handed behavior. Time and again, we’ve seen the Balkan countries use such maneuvers to squeeze concessions from the West by leveraging ties with Russia.

A closer look at events in Serbia reveals that the French veto has not exactly disrupted the country’s traditional balancing act between Russia and the West. Serbia holds military drills with Russia on a biannual basis, but that is far less frequent than its cooperation with NATO countries. Extensive media coverage of Russian-Serbian drills is a byproduct of NATO’s continued unpopularity with the Serbian public following the anti-Milosevic bombing campaign in 1999.

Vucic’s talk of acquiring Russian S-400s was also driven by the quest for favorable coverage in domestic media. At precisely the same moment, Serbia was adopting a new Individual Partnership Action Plan with NATO. That is the kind of move that could have cost Vucic a major loss of public support in Serbian society. Instead, the news of deepening cooperation with NATO was overshadowed by rumors about buying the S-400s, which proved to be mere wishful thinking.

In the same vein, the free trade deal with the Eurasian Economic Union made a big splash in the media, but will change little on the ground. The terms of the deal largely duplicate a free trade agreement Serbia has had with Russia since 2000. Admittedly, the deal adds two more states—Armenia and Kyrgyzstan—to the free trade area, but Serbia’s economic ties with them are virtually nonexistent. Serbian trade with the Eurasian Economic Union is dwarfed by that with the EU, falling behind by a factor of ten.

Vucic’s frequent meetings with Putin hardly disguise the fact that their dialogue is largely devoid of any substance. The meeting in early December was no exception. The two leaders recited the short list of cooperation areas, which has seen little change over the decade: gas transit, railway modernization, the Kosovo conflict. The ostensibly congenial tone of the meeting concealed the Kremlin’s growing suspicion that Vucic had leaked the footage of the Russian agent bribing the Serbian official to the media to endear himself to the West and to make up for the outrage stoked by the S-400 rumors.

North Macedonia’s attempts to mend ties with Russia are even less promising. The Kremlin deeply mistrusts the current Macedonian leadership, which it believes was brought to power by a color revolution engineered by the West. Moreover, both Prime Minister Zaev and President Pendarovski won the elections on a pro-European ticket. They are unlikely to be able to outperform their nationalist opponents from the VMRO-DPMNE party if they compete on the pro-Russian field.

All of this suggests that the current flurry of pro-Russian activity in the Western Balkans is clearly driven by local demand rather than by a more proactive or effective Russian strategy in the region. Balkan leaders believe that getting closer to Moscow is the easiest way to make the West less demanding in the negotiations on joining the EU. The Kremlin is eager to play along to bolster its international clout, but is reluctant to switch from its current reactive posture to a more proactive approach to the region.

For Russia, the Western Balkans are still just one of several playgrounds within its badly deteriorated relationships with the EU and the United States. Keeping the region in limbo and out of NATO/the EU helps distract the West from similar pursuits in parts of the former Soviet Union where the stakes for Russia are infinitely higher. With Macron turning his sights on engineering a reset with Moscow, the Kremlin is unlikely to jeopardize such favorable dynamics by making disruptive moves in the Western Balkans, a region where Russia ultimately has limited interests at best.

This material is part of the Russia-EU: Promoting Informed Dialogue project, supported by the EU Delegation to Russia.

 

Turkey Makes Its Move

Από
anixneuseis
-
0

By George Friedman Geopolitical Futures

Dec. 31, 2019

In “The Next 100 Years,” I described Turkey as an emerging regional power that would over time extend its sphere of influence to resemble the range of the Ottoman Empire. Over the past decade, in spite of pressure from various directions, it has refrained from taking risks to assert itself. This changed significantly in recent weeks, signaling what is, in my opinion, the inevitable emergence of Turkish power.

The shift came in two steps. First, Turkey announced that it had expanded its exclusive economic zone in the Eastern Mediterranean in collaboration with Libya’s Government of National Accord. Second, Turkey announced that it was building six new submarines. The construction of new submarines is not of immediate significance, nor is Turkey’s relationship with Libya, whose cooperation it needed to extend its EEZ. But together, these moves indicate a change in Turkish posture.

A Significant Gesture

Notionally, the agreement with Libya creates an economic zone that divides the Mediterranean to the east and challenges Greek Cypriot influence. At first glance, this appeared to be simply a gesture, even if a significant one. An economic zone does not define military spheres of influence. It simply denotes an area of economic domination, and Libya’s agreement to reconfigure Turkey’s EEZ, in the midst of an ongoing civil war, doesn’t mean much. Turkey’s move was perplexing but not necessarily significant.

Turkey’s announcement a few weeks later that it would send troops to Libya to defend the GNA against insurgents led by Khalifa Haftar increased the significance of the EEZ changes by several degrees. A shift in Turkish policy was visible to us when Ankara demanded that the U.S. withdraw its forces from an area of northern Syria that housed Kurdish troops. Thus far, Turkey had been cautious with incursions into neighboring countries. This time, however, the Turks intended to send a large number of forces, likely for an extended period, extending Turkey’s unofficial border into Ottoman-era territories. It was an interesting move but not a definitive one.

The decision to send Turkish troops to Libya represents a dramatic extension of this policy. In the past, Turkey had sent troops into Cyprus to counter what Turkey saw as Greek Cypriot threats against Turks. But the move into Libya is a major shift. One of the motives is undoubtedly oil. There is a global glut in oil and prices remain moderate, but that can change, and even in a global glut, access to oil can be shaped by politics. Turkey depends on oil from various regional sources, including Russia. That is a precarious position for Turkey as it cannot be a regional power without access to energy. It has been looking, along with others, at deep sea drilling around Cyprus. But Turkey’s quest for Eastern Mediterranean oil and gas has been difficult, fiendishly expensive and unsuccessful. Libya has developed oil fields, and, if pacified, could support Turkish needs and reduce its vulnerability to other sources. Interestingly, the Turks are recruiting pro-Turkey forces in Syria to join their efforts in Libya.

Of great importance is the fact that Russia supports Haftar through economic support, military equipment and Russian mercenaries. The U.N.-backed GNA has been on the defensive for an extended period, with a great deal of international support in the shape of strong statements, but not enough force to break Haftar. The Russian support would appear to be decisive.

In addition to wanting to secure sources of energy, Turkey wants to make it clear that the Eastern Mediterranean is a region where Turkish interests have to be considered. This places it at odds with almost every power in the region. For Moscow, the planned Turkish intervention in Libya runs counter to long-standing Russian interests. Although, it’s possible that Turkey and Russia have made a deal for the joint administration of Libya. Turkish claims in the Eastern Mediterranean also run counter to Israeli drilling projects off the coast of Cyprus. Israel has protested vigorously, in concert with Greece. Egypt, a backer of Haftar’s Libyan National Army, is also hostile to the Turkish move and has good relations with Israel and Greece and interests in protecting its resource-rich continental shelf. Thus, it appears that two blocs are emerging in the Mediterranean: Turkey and the Libyan GNA on one side, and Israel, Cyprus, Egypt, Greece and the Libyan LNA on the other.

An important question is what the Europeans will do. Italy has substantial interests in Libya focused on oil and is part of the EastMed gas pipeline, along with Israel, Cyprus and Greece. Greece, while attracted to Turkish support of the central government, is a member of the European Union, hostile to the Turks, and therefore likely to want to block them. On the other hand, other European countries also have interests in Libya, and a Libyan-French bloc can be decisive.

This matter will not be decided quickly. The French have been talking to the Egyptians, while the Russians have been talking to the Germans, who are attempting to play the role of mediator. The Greeks have been talking to whoever will listen, and the Israelis have been standing back to read the leaves, although Turkish-Israeli relations and competition for oil are such that their view is clear. The formal position of all these countries is that no one should destabilize Libya. The reality is that Libya is the poster child of destabilization, and the choice at the moment is between an insurgency backed by Russia and the formal government, now firmly backed by Turkey.

A New Phase

Perhaps the most interesting point, apart from Turkey’s actions, is that the precarious relationship between Russia and Turkey is coming to an end. It was never a comfortable relationship, since Turkey and Russia have been historical regional adversaries, but it worked to contain the Syrian war and to build Turkish leverage with the U.S. It may survive for a while, as each side tests the other and, at times, finds a basis for accommodation. But the Syrian issue is a submerged explosive between the two countries. Russia needs to remain in control for credibility, and Turkey is historically opposed to the Assad regime, hence the Turks’ recruitment of Syrian fighters for Libya. Of course, Turkish troops haven’t arrived yet, and much else may happen, but Turkey has declared that it has become a regional power, and its actions are driving the reactions. That itself is important.

The United States is present, but its interests are unclear. The U.S. is the decisive naval force in the Mediterranean, if it chooses to be, but it is unlikely to challenge the Turkish move. Thus far, the U.S. has been quiet. Secretary of State Mike Pompeo plans to visit Cyprus in January, but the topic of discussion will be the Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act, not increased Turkish presence in the region. More important, the overriding interest in the Mediterranean is limiting Russian power. The Russians and Syrians have been conducting naval maneuvers in the Eastern Mediterranean. At the same time, the U.S. wants to retain its relationship with Turkey, particularly as it becomes a major force. But the question would be what price Turkey will want for this friendship. It is noteworthy that the United States began bombing Iranian bases in Syria and Iraq, without, apparently, informing the Russians. There is no reconciliation between Turkey and the United States but there is parallel play, for the moment at least.

We are now entering a new phase. The Turks are not so much in control of the Eastern Mediterranean but all countries in the region must take their wishes and intent seriously. They do not dominate the Mediterranean basin, but they dominate the Mediterranean’s defining issues – maritime boundaries and its oil chief among them. Most important, the maritime delimitation agreement with Libya has made Turkey the driving force in the region for now and, we think, in the long run.

The United States: The Next Decade

Από
anixneuseis
-
0

By December 31, 2019

President Donald Trump at Kentucky Air National Guard Base in Louisville, KY, Aug. 21, 2019, US Air National Guard photo by Dale Greer via USAF website.

BESA Center Perspectives Paper No. 1,387, December 31, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: As the next decade approaches, the US stands at a historic crossroads regarding both domestic and foreign issues. The 2020 presidential and congressional elections will to a large extent determine whether the current trends of populism, polarization, and incitement coursing through American society, and of withdrawal from international leadership, will continue or come to an end; whether the phenomenon of “Trumpism” will persist or be remembered as an aberration; whether the political and ideological gaps between Democrats and Republicans that have paralyzed the administration will narrow; and whether the economic boom of the last few years will go on or the US will enter a recession. Demographic shifts are changing the face of the US, and in the course of the decade they will have a significant impact on major political, social, and economic issues.  

“Trumpism”

Trumpism is a phenomenon of unprecedented populist presidential behavior. Trump is the least presidential president in modern history. Never have so many critical books been written about a US president during the first two or three years of his tenure. They addressed his problematic personality and careless work habits as well as his cavalier treatment of employees at the White House and in key institutions such as Congress, the judiciary, and the media. He has set records for ousting senior government officials, usually because of their inability to work with him or support his policies. He makes decisions in a scattershot and superficial fashion without consulting bodies such as the National Security Council and the intelligence agencies. He often uses Twitter to convey messages, including on sensitive foreign and defense issues, in an unprecedented form of online diplomacy. He greatly exaggerates his own achievements and frequently raises the concept of “fake news.” He has brutally attacked the media, calling them “enemies of the people.”

Trump benefits from a solid conservative constituency amounting to 40% of the voting public, which includes conservative whites, factory workers, uneducated voters, Evangelical Christians, and residents of rural areas. During his tenure he has made great efforts to implement his campaign promises and preserve this base of support.

The Democrats claim Trump is tarnishing the institution of the presidency and has committed violations of the law grave enough to warrant impeachment. In all of American history there have been only two impeachment proceedings for a serving president. Both failed because conviction requires a two-thirds majority in the Senate—a majority the Democrats do not have.

It is not clear whether the impeachment process will hurt or help Trump’s chances to win a second term. The 2020 elections will determine to what extent Trumpism is a passing phenomenon or a deeper trend in American society. The election results will be even more consequential if either or both of the Democratic presidential and VP candidates is a figure who, like Senator Elizabeth Warren, represents the more radical wing of the Democratic Party.

Deep polarization

The Democratic Party has been moving left since this century began. The trend was reinforced with the election of Barack Obama and the passing of the Affordable Care Act, which was unprecedented in American history. Conservative Republicans saw the Act as a first step toward turning the US into a socialist country and made a great effort to thwart it. Another, more populist reaction was the formation of the Tea Party movement, which took the Republicans further to the right. In the Democratic primaries for the 2016 presidential elections, elderly socialist Bernie Sanders significantly weakened the status of establishment candidate Hillary Clinton and was able to draw considerable numbers of young people into his camp.

In the 2018 congressional elections, four young, radical Democratic women won seats in the House of Representatives: two Muslims (Ilhan Omar of Somali background and Rashida Tlaib of Palestinian background), Alexandria Ocasio-Cortez (of Hispanic origin), and an African American (Ayanna Pressley). They forged a kind of coalition of minorities, “the Squad,” which is challenging the party’s moderate leadership in an effort to push it more to the left. Two of the Democrats’ three leading contenders for the 2020 presidential nomination, Bernie Sanders and Elizabeth Warren, belong to the radical wing.

These developments testify to a movement by the Democratic Party toward the far left—a shift that has not, at this stage, won the sympathy of the general public.

This leftward shift by the Democrats has contributed to a rightward drift among Republicans. The American system of government is built on checks and balances, moderation, and compromise between parties and authorities. Over the past decade, these features have largely disappeared, and a profound polarization, acrimony, and hatred have emerged in American society the likes of which have not been seen since the Vietnam War or even, according to some, the Civil War. The 2020 presidential and congressional elections will indicate whether this polarization will continue and perhaps intensify in the coming decade or whether leaders will be elected who will put a halt to it and restore balance to the political system. As of this writing, it appears the elections will deepen the rifts in American society and this process will continue into the coming decade.

Demographics

Demographic changes in the US will gain steam over the next decade. Whites will lose a considerable proportion of their share of the population while minorities, particularly Hispanics (Americans whose origins are in the Latin American countries), will increase their share.

Ethnic groups in the American population

Groups 2010 2020 (estimate) 2050 (estimate)
Whites 65.2% 62% 47%
Hispanics 16.3% 18% 29%
African Americans 12.6% 13% 14%
Asians 4.8% 6% 9%

Sources: US Census Bureau, Pew Research Center, UN Department of Economic and Social Affairs

The percentages of whites in American society will decline consistently. At mid-century they will still be the largest demographic group, but they will lose the decisive majority they have known since the founding of the US, constituting only about 47%. The Hispanic demographic is growing the fastest, and by 2050 will not be far from doubling its current strength to about 29% of US society. The share of Asians will also grow considerably to reach about 9%. In some states, such as California—the most populous in the country, with about 40 million residents—whites are already a minority (they represent 38% of California’s population). Hispanics also amount to 38% there, while Asians constitute 15% and African Americans 6%.

In the coming decade these demographic changes will have far-reaching consequences in all areas of politics, society, and the economy. By building coalitions, minority groups could assume control of American politics on both the national and state level.

Minority groups have traditionally supported the Democratic Party, which has been attentive to their needs. That, however, is one of the reasons for Trump’s victory in the 2016 presidential election. He represents a white America that is struggling to maintain its status in American society. Trump has worked hard to stop illegal immigration, primarily from Latin America, and has accused the Democrats of opposing any limits on immigration and of impeding construction of the wall along the US-Mexican border because they want to bolster their political base through immigration.

Economy and finance

Trump is a businessman, and for him a thriving economy is perhaps more important than any other issue. He has put great effort into revamping American industry, which lost numerous factories to countries where manpower is cheap. He has waged fights to modify trade agreements with countries he believes have caused harm to the American economy, including China.

The American economy is the largest in the world. Although the population accounts for only 5% of the global population, it produces 20% of the world’s revenues. In recent years all indexes have pointed to a strong economy: GNP growth stands at 2%, unemployment is at its lowest in 50 years (3.5%), interest and inflation rates are low, and the capital markets have set new records. At the same time, the national debt reached $20 trillion for the first time in history and the trade war with China triggered wide fluctuations, particularly in the capital markets.

The forecast for the coming years is not as good. Results for the last quarter of the decade show a slowing of growth and a decline in the main indexes. Trump will, however, try hard to sustain the thriving economy in the election year, as it is a serving president’s strongest card. That is the main reason why he is easing off on the trade war with China and holding talks to reach agreements that will benefit both sides. In the year following the elections, a slowdown is nevertheless anticipated, with output growing at less than 2%.

If Trump wins, he is likely to continue current policy. If the Democrats win, they will probably try to make substantial changes in the budget including a tax increase and large allocations for welfare, the environment, education, and health. Because it is Congress that approves budgets, the administration’s ability to conduct an economic policy will depend in part on who gains control of the two houses.

Foreign relations

The twentieth century is known as the American century because it turned the US into the largest, most important, and most influential superpower in the world. The US led the way to decisive victories in three wars: World Wars I and II and the Cold War, which lasted for almost the entire second half of the century. The American withdrawal from international affairs between the two world wars contributed to the outbreak of WWII and proved how essential the US is to maintaining peace and security in the world. It became the “world’s policeman,” a role it took upon itself.

In that regard Obama and Trump hold the same view: that that global role should come to an end. Obama began a process of disengagement, preferring collaboration with international organizations such as the UN, other powers such as Germany, Britain, and France, and multilateral diplomacy, such as the process that produced the nuclear agreement with Iran. Trump has continued this trend but without turning to international organizations, which he has accused of corruption, inefficiency, and opposition to American values.

Trump’s 2016 campaign slogan “America first” signaled a desire to focus on domestic issues. It is still too early to say whether the international system will shift to a multi-power framework that will include the US, China, Russia, and the EU. But the trend in the US of partial isolationism appears to be entrenched. It stems primarily from the US’s protracted failed wars in Afghanistan and Iraq and from the economic burden of acting as the world’s policeman.

The US has always opposed nuclear proliferation, particularly when it would enable dictatorships to obtain nuclear weapons and means of delivery such as intercontinental missiles, yet neither Obama nor his predecessors succeeded in halting the construction of North Korea’s nuclear infrastructure. Obama thought he could stop Iran’s race to the bomb with an international agreement.

Trump has met with North Korean ruler Kim Jong-un three times and promised him sizable economic assistance in return for dismantling his nuclear arsenal. Kim has indeed put a halt to experiments with intercontinental missiles, but despite optimistic declarations is not prepared for disarmament.

Trump labeled the nuclear deal with Iran the worst in American history, withdrew the US from it, and imposed heavy sanctions on Iran. Iran, in turn, renewed its nuclear activity, the outcome of which can only be nuclear bombs. With both Obama and Trump having declared that they will not allow Iran to go nuclear, this issue will occupy the US in the coming decade.

Relations with Israel

Benjamin Netanyahu has called Trump the best friend Israel ever had in the White House. The president has indeed made historic decisions on issues important to Israel, such as transferring the US embassy from Tel Aviv to Jerusalem, recognizing Israeli sovereignty on the Golan Heights, affirming that the settlements do not necessarily violate international law, withdrawing from the nuclear agreement with Iran, and levying harsh sanctions on Iran. Trump has also fought hard at the UN against one-sided anti-Israeli resolutions, accused the Palestinians of failing to show up for peace negotiations, suspended funding of the Palestinian Authority and UNRWA, and closed the PLO office in Washington. He formulated an Israeli-Palestinian peace settlement he calls the “Deal of the Century,” though he has only revealed its economic part so far.

On the other hand, the pulling of US forces out of northern Syria and abandonment of the Kurdish fighters, the lack of any response to the downing of an American drone by Iran or to the attack on the Saudi oil facilities, and the effort to meet with President Rouhani at almost any price have prompted concern about the stability of Trump’s Middle East policy.

The Democrats’ leftward drift alongside Netanyahu’s ever-closer relations with Trump and the Republicans have fostered alienation between Israel and the Democrats and between Israel and American Jewry, most of whom support the Democrats. Presidential candidates of the radical wing have announced that they may use aid to Israel to pressure Jerusalem to change its policy in the territories and toward the Palestinians. If the Democratic candidate is elected president and the Democrats take control of Congress while the government in Israel does not change, the new US administration is likely to get tough toward Israel and revert to patterns that prevailed in the Obama period. Because demographic changes are likely to work in the Democrats’ favor, any new government in Israel will have to rehabilitate relations with them and with American Jewry as well.

View PDF

This article was first published in Hebrew on Ynet on December 21, 2019.

Prof. Eytan Gilboa is senior fellow at the USC Center on Public Diplomacy in Los Angeles and a senior research associate at the BESA Center for Strategic Studies at Bar-Ilan University. [email protected]

Prof. Eytan Gilboa
Prof. Eytan Gilboa

Prof. Eytan Gilboa is Director of the School of Communication and Director of the Center for International Communication, both at Bar-Ilan University, and a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies.

Η Τουρκική Εθνική Στρατηγική, οι επιδιώξεις και οι κίνδυνοι για την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0

Του Ιωάννη Θ. Μπαλτζώη *

Την τελευταία δεκαετία, αλλά ιδιαιτέρως μετά το «πραξικόπημα» του 2016, διαπιστώνουμε ότι η Τουρκία ευρίσκεται σε μια πορεία ευρείας πολιτειακής, πολιτικής μεταρρύθμισης στην βάση παλαιών και νέων ιδεολογικοπολιτικών αντιλήψεων και στερεοτύπων, με ολιγαρχικά χαρακτηριστικά. Τελικά με το τελευταίο δημοψήφισμα και τις εκλογές ο Ερντογάν πέτυχε τον σκοπό του να εγκαθιδρύσει ένα προσωποπαγές καθεστώς διακυβέρνησης, μια «νομιμοφανή δικτατορία», όπου ως νέος Λουδοβίκος ΙΔ, θα μπορεί πλέον και αυτός να λέει «Το Κράτος είμαι Εγώ». Το σύστημα αυτό σύμφωνα με υποστηρικτές του θα περάσει στην πολιτική επιστήμη και στην βιβλιογραφία της πολιτικής ιστορίας ως «Ερντογανισμός» (Μηνάγιας, «Τουρκία, Αναθεωρητισμός και Συγκρούσεις», Λειμών,2019).

Θεσμική Κατάρρευση

Στην πραγματικότητα, όπως θεωρούν πολλοί τουρκικοί κύκλοι, που διακρίνονται για την ελεύθερη σκέψη τους, η Τουρκία βιώνει μια σοβαρή θεσμική κατάρρευση, που εστιάζεται σε δύο θεωρίες, που η μία επικαλύπτει την άλλη: την θεωρία της «Μεγάλης Αθλιότητας» και την θεωρία της «Πολιορκίας του Κράτους». Σύμφωνα με την θεωρία της «Μεγάλης Αθλιότητας», η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, που επιβλήθηκε μετά το πραξικόπημα της 15/6/16 κατά των Γκιουλενιστών και παρατάθηκε μέχρι το 2018, επεκτάθηκε και σε άλλους αντιπάλους του Ερντογάν, με στόχο την επιβολή από τον κρατικό μηχανισμό μιας κατάστασης, όπου όλες οι ανεξάρτητες και ελεύθερες σκέψεις θα ασφυκτιούν από τα ιδεολογικοπολιτικά στερεότυπα που επέβαλε ο Τούρκος πρόεδρος.

Η δεύτερη θεωρία της «Πολιορκίας του Κράτους», αναφέρει τις εξελίξεις που ακολούθησαν το πραξικόπημα. Αποπομπή των Γκιουλενιστών από τις θέσεις που αυτοί κατείχαν στον κρατικό μηχανισμό, με κατηγορίες και φυλακίσεις των και κατάληψη αυτών από ανθρώπους πιστούς στον Ερντογάν.

Έτσι πραγματοποιήθηκε μια ταχεία και ευρεία «ανακατάληψη» της δικαιοσύνης, καθώς και των φορέων Άμυνας, Ασφάλειας και Πληροφοριών. Μάλιστα τα άτομα που τοποθετήθηκαν στις θέσεις αυτές θεωρούνται ως ευρασιατιστές, ακραίοι εθνικιστές, καθώς και κάποιες ομάδες του παλαιού βαθέως κράτους. Σε χαμηλότερα στελέχη, δεν τέθηκε, ως βασικό κριτήριο η αξιολόγηση βάσει αντικειμενικών προσόντων, αλλά οι συστατικές επιστολές, από τον κομματικό μηχανισμό, πρωτίστως του κόμματος του Ερντογάν (ΑΚΡ) και δευτερευόντως του Εθνικιστικού κόμματος των Γκρίζων Λύκων (ΜΗΡ). (Χ. Μηνάγια, «Τουρκία, Αναθεωρητισμός και Συγκρούσεις», Λειμών, 2019). Έτσι αλώθηκε πλήρως ο κρατικός μηχανισμός από «πραιτοριανούς» του Ερντογάν και των κομμάτων AKP και ΜΗΡ.

Κυρίαρχος πλέον ολοκλήρου του πολιτικού και θεσμικού συστήματος ο πρόεδρος Ερντογάν και μετά τις αλλαγές του Συντάγματος που πέτυχε με δημοψήφισμα, μπορεί πλέον να κυβερνά με προεδρικά διατάγματα, αγνοώντας την Βουλή σαν ένας σύγχρονος Βασιλιάς Ήλιος της Τουρκίας. Λειτουργούσε ο Λουδοβίκος ΙΔ, ως ο απόλυτος μονάρχης και δεν του ξέφευγε τίποτα, από την εθνική θρησκεία μέχρι και τη συντήρηση των δέντρων!! Θέσπισε νέους νόμους, εξαπέλυσε πολέμους, όρισε νέα πλαίσια στην τέχνη και τη λογοτεχνία, όλα με σκοπό να προβληθεί ο ίδιος. «Το κυρίαρχο πάθος μου είναι σίγουρα η αγάπη μου για τη δόξα», παραδέχτηκε κάποτε. Εδώ οι απόψεις των δύο, ταυτίζονται πλήρως. Και ο Ερντογάν έχει πάθος και σκοπό να γίνει ο νέος Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων), μεγαλύτερος του πρώτου, του Μουσταφά Κεμάλ, ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας.

Τουρκικές Γεωστρατηγικές Επιδιώξεις.

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας βασίζεται στην Γεωπολιτική αντίληψη του 19ου αιώνα περί ΖΩΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ. (LEBENSRAUM), που υιοθέτησαν οι Ναζί καθόσον υπάρχει ιδιαίτερη ιδεολογική σχέση των Ναζί (Χίτλερ) και του Μουσταφά Κεμάλ. Δηλαδή μια Μεγάλη Δύναμη χρειάζεται Ζωτικό Χώρο για να αναπνεύσει. Και ποιοι εμποδίζουν την υλοποίηση του εν λόγω τουρκικού σχεδιασμού; Μα δύο λαοί, οι Έλληνες και οι Κούρδοι. Έτσι η θεωρία του Lebensraum, συνδυαζόμενη με την μεγαλοϊδεατική νεοοθωμανική αντίληψη της αναδυόμενης αυτοκρατορίας, η Τουρκία καθίσταται μια αναθεωρητική, επιθετική και άκρως επικίνδυνη ταραχοποιός χώρα, ένα κράτος πειρατής, που ακόμη δεν έχει υποστεί τις προβλεπόμενες κυρώσεις από την διεθνή κοινότητα.

H ιδεολογική σχέση Νεοτούρκων και Μουσταφά Κεμάλ, με την Ναζιστική ιδεολογία και τον θαυμασμό του ιδίου του Αδόλφου Χίτλερ προς τον Ατατούρκ, αποκαλύπτεται λεπτομερώς στο βιβλίο του Βρετανού καθηγητή Dr Stefan Ihrig με τίτλο: «Ατατούρκ και Ναζί. Δάσκαλος και μαθητής στην εφαρμογή του ολοκληρωτισμού».

Εδώ να αναφερθούμε και σε μια σημαντική ομοιότητα στον τρόπο που τα δύο έθνη αντιμετωπίζουν ενοχλητικά για την ολοκληρωτική τους ιδεολογία, άλλα έθνη ή μειονότητες εντός και εκτός της εδαφικής τους επικράτειας. Μόνο δύο κράτη έχουν διαπράξει γενοκτονίες λαών στην Ευρώπη τον 20ο αιώνα. Η Γερμανία και η Τουρκία. Η Γερμανία διέπραξε την πρώτη γενοκτονία, στην Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική, σημερινή Ναμίμπια, όπου η Γερμανία του Κάιζερ το 1904-7, σχεδόν εξαφάνισε τις δύο φυλές της περιοχής τους Χερέρο και Νάμα, εξολοθρεύοντας το 80% αυτών. (I. Μπαλτζώης, https://www.militaire.gr/to-aoysvits-tis-afrikis-i-agnosti-genoktonia-ton-germanon/). Ακολούθησε την δεκαετία του 1910, η γενοκτονία των Αρμενίων και κατόπιν των Ελλήνων Ποντίων και Ασσυρίων από τους Τούρκους με τα εγκληματικά Συντάγματα «Χαμιδιέ», που είχε δημιουργήσει ο αιμοσταγής Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ, μιμούμενοι το παράδειγμα των Γερμανών στην Ναμίμπια. Στη συνέχεια ο Χίτλερ, μιμήθηκε τον ηγέτη που θαύμαζε, τον Μουσταφά Κεμάλ και οργάνωσε το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Και τέλος η σύγχρονη Τουρκία να εφαρμόζει εθνοκάθαρση στους Έλληνες της Πόλης, αλλά και γενοκτονία κατά των Κούρδων, ισοπεδώνοντας και αφανίζοντας χιλιάδες κουρδικά χωριά στην ΝΑ Τουρκία, σε ένα πολυετή πόλεμο φθοράς που διεξάγεται, όπως και σήμερα στην Συρία που έχει εισβάλλει, προκαλώντας εθνοκάθαρση, στην περιοχή Γιαραμπλούς, το Κουρδικό καντόνι του Αφρίν και στην περιοχή Ανατολικά του Ευφράτη στην Βόρεια Συρία στην περιοχή που έχουν διακηρύξει ως «Ζώνη Ασφαλείας», από τους «τρομοκράτες» των Κούρδων της Συρίας, του YPG.

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις της τουρκικής πολιτικής έχουν διαμορφωθεί από έναν συνδυασμό δογμάτων και ιδεολογημάτων που προσδέθηκαν στο τουρκικό Lebensraum. Έτσι, στην μεγαλοϊδεατική νεοοθωμανική αντίληψη της αναδυόμενης αυτοκρατορίας, προστέθηκε η θεωρία του εθνικού όρκου (Misaak i Milli) του Μουσταφά Κεμάλ (Εθνοσυνέλευση Ερζερούμ, 1920), η Εθνική Θέαση (Milli Gorus) του Ερμπακάν και το Δόγμα Νταβούτογλου, περί Νέο-Οθωμανισμού, που περιγράφεται αναλυτικά στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος», που έχει ενστερνισθεί πλήρως ο Ταγίπ Ερντογάν. Έτσι ως συνέχεια των ανωτέρω εμφανίστηκε πρόσφατα (στην πραγματικότητα από το 2012, όταν έκαναν την εμφάνισή των οι πρώτοι χάρτες, αλλά δεν δώσαμε σημασία), η σύγχρονη εκδοχή του Εθνικού Όρκου, η περίφημη Γαλάζια Πατρίδα (Mavi Vatan). Η καινοφανής αυτή θεωρία, πέραν από κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου, εμπεριέχει τις σύγχρονες τουρκικές μαξιμαλιστικές νέο-Οθωμανικές ονειρώξεις και αποτελεί την γεωστρατηγική αντίληψη και πολιτική της Τουρκίας σήμερα, θα λέγαμε ότι είναι μια γεωπολιτική επιχωμάτωση της θάλασσας, διχοτομώντας το Αιγαίο στον 25ο μεσημβρινό και την Ανατολική Μεσόγειο από τον 28ο-32ο μεσημβρινό, διεκδικώντας έτσι το μισό Αιγαίο και την μισή Ανατολική Μεσόγειο, διαπράττοντας το απόλυτο νομικό παράδοξο και παράνομο, δηλαδή αγνοώντας τα υφιστάμενα σε αυτή την περιοχή νησιά και νησιωτικά κράτη (Κύπρος), στα οποία αυθαίρετα αναγνωρίζει μόνο χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ. Με αυτόν τον τρόπο, επιδιώκεται φυσικά ο πλήρης έλεγχος της Κύπρου και η συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου με τις κυρίαρχες και με νόμιμα δικαιώματα χώρες, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος.

Οι εξελίξεις με την Λιβύη και οι ανυπόστατες υπογραφείσες συμφωνίες –μνημόνια με την αναγνωρισμένη «κυβέρνηση-μόρφωμα» της Τρίπολης, αποτελούν την αρχή της υλοποίησης εν τω πεδίω και εν τη πράξει της Γαλάζιας Πατρίδας και θα είναι το πιο σημαντικό τεστ για τον Σουλτάνο και την Τουρκία. Τυχόν υλοποίηση έστω και μέρους των συμφωνηθέντων, θα αποτελέσει το έναυσμα για τις υπόλοιπες διεκδικήσεις της τουρκικής ιμπεριαλιστικής Γαλάζιας Πατρίδας και του Τουρκικού Ζωτικού Χώρου (Lebensraum) στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Και για όσους ακόμη εδώ στην Ελλάδα είναι δύσπιστοι, ή διακατέχονται δυστυχώς από Μιθριδατισμό θα παραθέσω, όπως αναφέρθηκε σε άρθρο στον Τουρκικό τύπο, την σημαντική αποκάλυψη για τον Εθνικό Όρκο του Γιαλτσίν Κοτσάκ, παλαιού βουλευτή του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας του Τουργκούτ Οζάλ, ότι ο Μουσταφά Κεμάλ είχε αφήσει μυστική διαθήκη. Αναφερόμενος ο Κοτζάκ στο θέμα είπε:

«Ο Ατατούρκ είχε πει τα εξής στον Αμερικανό στρατηγό Mac Arthur, σε συνομιλία που είχε μαζί του το 1937: Αν μου το επιτρέψει ο Θεός κατά τη διάρκεια της ζωή μου, θα ξαναπάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά. Θα προσαρτήσω και θα κάνω μέρος της Τουρκικής επικράτειας την Θεσσαλονίκη και την Δυτική Θράκη». Αυτή είναι η διαθήκη του Κεμάλ, που προσπαθεί να υλοποιήσει ο Ερντογάν.

Ο Ετζεβίτ με τη σειρά του, μεταβίβασε αυτήν την διαθήκη στον Πρόεδρο Αχμέτ Νετζτέτ Σεζέρ. Ο Ετζεβίτ είχε πει στον Σεζέρ: «Εγώ μόλις βρήκα κατάλληλες συνθήκες, πήρα την Κύπρο».

Στη συνέχεια, το άρθρο αναφέρεται στον Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος επιχείρησε να κάνει πράξη τη διαθήκη, το 1991, όταν δέχτηκε πρόταση των Αμερικανών να συμμετέχει η Τουρκία στην επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου», με αντάλλαγμα τη Μοσούλη.

Τότε, μπροστά στην επιμονή του Οζάλ, παραιτήθηκε ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Νετζίπ Τορουμτάι, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθεί το όνειρο του Οζάλ, ο οποίος έλεγε: «Αν συμμετάσχουμε στην επιχείρηση, θα βάλουμε ένα και θα πάρουμε τρία.» (Σάββας Καλεντερίδης, άρθρο του 2016, στο http://infognomonpolitics.blogspot.com.)

Επίμετρον

Τα γεγονότα είναι πραγματικά και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Δυστυχώς, στην πατρίδα υπάρχει μια πολιτική ελίτ, που συνεχίζοντας την εθνοκτόνα πολιτική του κατευνασμού, λόγω φοβίας και πολιτικής ανανδρίας, αποπροσανατολίζει τον Ελληνικό λαό με ανεφάρμοστες ηττοπαθείς και ενδοτικές λύσεις του τύπου «επώδυνες αλλά αναγκαίες υποχωρήσεις», προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την επίλυση των διαφορών μας με την Τουρκία, ξεχνώντας να ενημερώσουν τον Ελληνικό λαό, ότι η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου και δεν έχει υπογράψει την Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, 1982). Δεν αναφέρουν ότι η Τουρκία αμφισβητεί πολλά εθνικά μας θέματα, ενώ η Ελλάδα, το μόνο που αναγνωρίζει ως διαφορά μεταξύ των δύο κρατών, είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, τα οποία όλα αυτά θα τεθούν υπό την κρίση του Διεθνούς Δικαστηρίου. Δηλαδή σε απλά Ελληνικά, πως μπορεί το Διεθνές Δικαστήριο να κρίνει αν Ελληνικά νησιά, όπως Οινούσσες, Παναγιά, Φαρμακονήσι κλπ, που κατοικούνται από Έλληνες, έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν που ανήκουν, στην Ελλάδα ή Τουρκία; Το σχέδιο της Τουρκίας, που «προωθεί» (ασυναίσθητα ή όχι δεν έχει σημασία) η εθνομηδενιστική (πολιτική, ακαδημαϊκή, δημοσιογραφική) ελίτ της χώρας μας, είναι ότι σε μια ώριμη και κρίσιμη φάση (π.χ. θερμό επεισόδιο), θα οδηγήσει την Ελλάδα στην τουρκική Προκρούστεια κλίνη διμερών «συνομιλιών», όπου θα τεθούν όλα τα θέματα (Γαλάζια Πατρίδα, Ελληνικά νησιά, Λοζάνη, Θράκη κλπ), θα μας επιβάλουν τους τουρκικούς όρους και θα κωδικοποιηθούν όλες οι τουρκικές επιδιώξεις, με μια νέα «Συνθήκη» με αντάλλαγμα δήθεν τον «μη πόλεμο» και την «ειρηνική συνύπαρξη» των δύο λαών. Και κάποια που θα είναι δύσκολο να υπογραφούν στην νέα Συνθήκη θα τα νομιμοποιήσουν με μια προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο, ώστε να γίνει ευκολότερη η κατάποση απώλειας εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων από το νέο Ελληνικό προτεκτοράτο, από την κυρίαρχη πλέον Τουρκία. Και θα είναι εύκολο, αφού επί τόσες δεκαετίες, με την πολιτική κατευνασμού, την πολιτική και διπλωματική απραξία, την απαξίωση όσο και δαιμονοποίηση της στρατιωτικής ισχύος της χώρας, όπως η εγκληματική μείωση θητείας, η περικοπή στο 61% των αμυντικών δαπανών, η μείωση της διαθεσιμότητας κρίσιμων οπλικών συστημάτων, λόγω μη αγοράς ανταλλακτικών, η προβολή νυχθημερόν τουρκικών σήριαλ και η ύποπτη ενημέρωση καθημερινά από σύγχρονους «τουρκολάγνους σχολιαστές των δυνατοτήτων» της σύγχρονης Τουρκίας, έχουν προκαλέσει στους Έλληνες, πατριωτική και εθνική μετάλλαξη, προσβάλλοντάς τους με ανίατο Μιθριδατισμό και Σύνδρομο Στοκχόλμης. Τι πρέπει – έπρεπε να γίνει; Το έχουμε γράψει πολλές φορές. Νέα εθνική στρατηγική αποτροπής, (ή και ανάσχεσης) με κυρίαρχα στοιχεία τις αξιόπιστες συμμαχίες, την στρατιωτική ισχύ και την έξυπνη και επιθετική διπλωματία. Είναι εφικτό ακόμη και τώρα; Ναι, αν το πιστεύουμε και επισπεύσουμε. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι, όχι απαραίτητα πολύ δαπανηροί. Αρκεί να υπάρχει η εθνική ομοψυχία (πολιτική και κοινωνική) και η αταλάντευτη πολιτική βούληση και εθνικό φρόνημα. Οι καιροί ου μενετοί.

«ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν». Θουκυδίδης {5.89}

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).

liberal.gr

1...2,5622,5632,564...3,034Σελίδα 2,563 από 3,034