Τι σημαίνει η αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη

Από

January 4, 2020

Σάββας Καλεντερίδης

Τις τελευταίες ημέρες, ενόψει της εσπευσμένης ψηφοφορίας στην τουρκική Εθνοσυνέλευση, με την οποία δόθηκε η άδεια στην κυβέρνηση να στείλει στρατεύματα στη Λιβύη, αναπτύχθηκε έντονος προβληματισμός μεταξύ των Τούρκων αρθρογράφων, κυρίως μεταξύ εκείνων που είναι ανεξάρτητοι και εκείνων που κινούνται στο χώρο της αντιπολίτευσης.

Σημειώνεται ότι στην ψηφοφορία υπέρ της αποστολής στρατευμάτων ψήφισαν οι βουλευτές του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ), ενώ κατά ψήφισαν οι βουλευτές του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP), του Καλού Κόμματος (İyi Parti), και του Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP).

Όσοι είναι υπέρ της αποστολής στρατευμάτων, αναπαράγουν το κυβερνητικό «δόγμα» σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία αν μείνει «ακίνητη», αν δηλαδή δεν βγει από τα σύνορά της, θα διαμελιστεί, δικαιολογώντας έτσι όλες τις επιθετικές ενέργειες που έκανε η κυβέρνηση και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στο Ιράκ και τη Συρία αλλά και εκείνες που είναι σε εξέλιξη, στην Κύπρο – Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, και εσχάτως στη Λιβύη.

Οι ίδιοι αρθρογράφοι και κύκλοι, δε, τονίζουν την ανάγκη να επιμείνουν στην εφαρμογή αυτού του «δόγματος», υπογραμμίζοντας ότι «αν αποχωρήσουμε από τα 12 παρατηρητήρια-στρατόπεδα της περιφέρειας Ιντλίμπ, όπως μας ζητάει η Ρωσία, αν δεν στείλουμε σήμερα στρατεύματα στη Λιβύη, όπως μας ζητούν οι ξένοι και ορισμένα κόμματα στην Τουρκία, αύριο θα μας πουν να φύγουμε και από την Κύπρο».

Μάλιστα αυτό το επιχείρημα επικαλέστηκε μέχρι και ο αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΑΚΡ Μπουλέντ Τουράν, ο οποίος, αφού ανέφερε ότι οι χώρες που βρίσκονται στην Ανατολική Μεσόγειο για έρευνες πετρελαίου και φυσικού αερίου δεν επιθυμούν την παρουσία της Τουρκίας εκεί, δήλωσε: «Η παρουσία μας στη Λιβύη σχετίζεται με το αν θέλουμε να εγκαταλείψουμε τα δικαιώματά μας στην Αν. Μεσόγειο ή όχι. Όλες οι χώρες που έχουν σχέδια για τη Μεσόγειο θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η Τουρκία δεν είναι η παλιά Τουρκία. Είμαστε αποφασισμένοι να προστατεύσουμε τα οικονομικά μας δικαιώματα. Η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη της. Πιστεύω ότι όλα τα κόμματα πρέπει να στηρίξουν το ψήφισμα για την αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη, έχοντας αυτό κατά νου… Δεν θα ενθαρρύνουμε εκείνους που λένε σήμερα να μην πάμε στη Λιβύη, να μας πουν αύριο “φύγετε” από την Κύπρο»!

Επίσης, όσο και αν δεν το ομολογούν, αυτό που εξάγεται από τη βιασύνη της Τουρκίας αφενός μεν να υπογράψει τα μνημόνια κατανόησης με τη Λιβύη, αφετέρου να διακόψει τη θεσμοθετημένη περίοδο πρωτοχρονιάτικης αργίας της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης και να περάσει το ψήφισμα στις 2 Ιανουαρίου, είναι ότι πέραν των στρατηγικών σχεδιασμών του Ερντογάν για την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο επείγον στόχος είναι η παρεμπόδιση των διαδικασιών κατασκευής του αγωγού EastMed και η αποστολή στρατευμάτων προτού ο Χαφτάρ καταλάβει την Τρίπολη και ανατρέψει την κυβέρνηση Σαράτζ.

Ενδιαφέρουσα είναι η προσέγγιση του αριστερού δημοσιογράφου Μπασκίν Οράν, ο οποίος κωδικοποιεί την επιχειρηματολογία των κυβερνητικών ως εξής:

Πρώτον, θα επικυρώσουμε ότι είμαστε μεγάλο κράτος, δημιουργώντας την έβδομη στρατιωτική μας βάση σε ακόμα μια μουσουλμανική χώρα.
Δεύτερον, θα δώσουμε ένα μάθημα στον Σίσι, που ανέτρεψε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο.
Τρίτον, με το διαμοιρασμό της Μεσογείου μεταξύ της Τουρκίας και της Λιβύης, θα εγγράψουμε υποθήκες για την εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων της Λιβύης.
Τέταρτον, θα εξασφαλίσουμε την υποστήριξη των εθνικιστών και θα τονώσουμε με νέο αίμα την εθνική μας ενότητα, υψώνοντας και πάλι τη σημαία μας στη Λιβύη (για παράδειγμα στο Fizan), από την οποία μας πέταξαν έξω οι Ιταλοί το 2011.
Πέμπτον, θα πάρουμε πίσω τα 25 δισεκατομμύρια δολάρια των κατασκευαστικών μας εταιρειών, που έμειναν εκεί λόγω των ημιτελών έργων μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου.

Από την άλλη, όσοι είναι κατά της αποστολής, τονίζουν μια σειρά από ζητήματα που καθιστούν εξόχως προβληματική την αποστολή στρατευμάτων και τους σοβαρούς κινδύνους που ελλοχεύουν αν υλοποιηθεί το εγχείρημα αυτό.

Οι αντιρρήσεις που εκφράζονται σε πολιτικό επίπεδο, έχουν να κάνουν με τη νομιμότητα του εγχειρήματος. Συγκεκριμένα, ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης της Τουρκίας Χικμέτ Σαμί Τουρκ εξέδωσε ανακοίνωση που λέει:

«Η αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη, που είναι δυνατόν να λάβουν πολεμική αποστολή, είναι αντίθετη με το άρθρο 92 του Συντάγματος. Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία εισέρχεται σε έναν πόλεμο που είναι σε εξέλιξη στη χώρα αυτή».

Επίσης, υπάρχουν εκείνοι που ασκούν σκληρή κριτική στην τουρκική κυβέρνηση, γιατί ήδη στέλνει ενόπλους από συμμορίες τρομοκρατών που δρουν στα μέτωπα της Συρίας. Υπάρχουν τίτλοι που λένε «Η Τουρκία, από χώρα με την καλύτερη δημοκρατία στην περιοχή, μετατρέπεται σε χώρα που εμπλέκεται στην ισλαμική τρομοκρατία».

Υπάρχουν επίσης στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες αλλά και αρθρογράφοι που τονίζουν τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει ο τουρκικός στρατός στη Λιβύη σε επιχειρησιακό επίπεδο.

Υπογραμμίζουν ότι ο Χαφτάρ δεν είναι κάποια οργάνωση αλλά ο αρχηγός του επίσημου στρατού της Λιβύης, με σοβαρές επιχειρησιακές δυνατότητες, σχηματισμούς ειδικών δυνάμεων, πυροβολικού, επιθετικών ελικοπτέρων, πολεμικής αεροπορίας… Ειδικά στο τελευταίο, τονίζουν ότι τα τμήματα του τουρκικού στρατού που θα αποσταλούν στην Λιβύη θα στερούνται αεροπορικής υποστήριξης, με ό,τι σημαίνει αυτό, σε μια χώρα που απέχει εκατοντάδες χιλιόμετρα από τα στρατιωτικά αεροδρόμια της Τουρκίας.

Ένα άλλο επιχείρημα εκείνων που αντιτίθενται στην αποστολή στρατευμάτων είναι η δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται η Τουρκία στη Συρία, όπου πιέζεται να αποχωρήσει από το Ιντλίμπ, ενώ το μεγάλο σχέδιό της να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία, μέσα στο έδαφος της Συρίας, παρότι είχε αρχικά την άδεια των ΗΠΑ και την ενθάρρυνση της Ρωσίας, κατέληξε σε φιάσκο.

Για το λόγο αυτόν τονίζουν το πόσο επικίνδυνο είναι τώρα το εγχείρημα, με δεδομένο ότι η Τουρκία δεν έχει σχεδόν καμία χώρα στο πλευρό της. Για παράδειγμα, ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε είπε: «Μια τέτοια παρέμβαση δεν θα συμβάλει στην εξισορρόπηση των δυνάμεων στη Λιβύη, αντιθέτως θα οδηγήσει σε μια απίστευτη αύξηση της στρατιωτικής έντασης, κάτι το οποίο δεν μπορούμε να αποδεχτούμε». Επίσης, υπάρχει «ένας επίσημος κρατικός αξιωματούχος των ΗΠΑ» που χαρακτήρισε τη συνεργασία της Τουρκίας με την Τρίπολη «άχρηστη και προκλητική», καθώς και ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, ο οποίος δήλωσε ότι «Παρέμβαση τρίτων χωρών δεν θα συμβάλει στην επίλυση της κρίσης».

Τέλος, αναπτύσσεται ο προβληματισμός από την πρωτοβουλία της Γερμανίας, συνέπεια της οποίας είναι η δήλωση του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών της κυβέρνησης Σαράτζ στην Die Welt: «Είμαστε αντίθετοι στην παρουσία ξένων στρατευμάτων στο έδαφος της Λιβύης», ο οποίος έκανε τη δήλωση γιατί η κυβέρνησή του θέλει να υποστηρίξει μια κοινή πολιτική της ΕΕ, με τη διαμεσολάβηση της Γερμανίας, η οποία «δεν είναι μέρος της σύγκρουσης και είναι αρκετά αντικειμενική», μια ευρωπαϊκή πολιτική που δεν θα υποστηρίζει τον Χαφτάρ.

Αυτή είναι η εικόνα στο τουρκικό «μέτωπο της Λιβύης».

Τα συμπεράσματα δικά σας.

pontos-news.gr

Μπορεί η ιρανική απάντηση στο κτύπημα κατά του Σολεϊμάνι να οδηγήσει σε πόλεμο;

Από

anixneuseis

January 4, 2020

FOREIGN AFFAIRS.

Ο Κασέμ Σολεϊμανί, διοικητής του Σώματος Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, Δύναμη Κούντς, ήταν ένα από τα πιο επιφανή και δημοφιλή στοιχεία της Ισλαμικής Δημοκρατίας και μια ιδιαίτερη νέμεση για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Καθοδήγησε την εκστρατεία του Ιράν να οπλίσει και να εκπαιδεύσει σιιτικές στρατιωτικές ομάδες σε ιρακινές πολιτοφυλακές που ευθύνονται για το θάνατο περίπου 600 αμερικανικών στρατιωτικών από το 2003 έως το 2011 και έγινε ο κύριος παράγων της ιρανικής πολιτικής επιρροής στο Ιράκ στη συνέχεια, κυρίως μέσω των προσπαθειών του να καταπολεμήσει το Ισλαμικό κράτος (ISIS).

Ο ίδιος καθοδήγησε τις πολιτικές του Ιράν να ενισχύσει και να υποστηρίξει τον Σύρο Πρόεδρο Μπασάρ αλ-Ασαντ, μεταξύ άλλων, αναπτύσσοντας περίπου 50.000 ισλαμιστές μαχητές στη Συρία. Ήταν ο βασικός άνθρωπος για τη σχέση του Ιράν με τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο, βοηθώντας τον εφοδιασμό της ομάδας με πυραύλους και ρουκέτες για να απειλήσει το Ισραήλ. Καθοδήγησε τη στρατηγική του Ιράν να οπλίσει τους Χούτι στην Υεμένη. Για όλους αυτούς τους λόγους, και άλλους, ο Σολεϊμανί λατρευόταν ως ήρωας στο Ιράν και σε ολόκληρη την περιοχή. Εν ολίγοις, οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν ένα εξαιρετικό βήμα κλιμάκωσης με τη δολοφονία ενός από τους σημαντικότερους και ισχυρότερους άνδρες στη Μέση Ανατολή.

Η διοίκηση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τράμπ υποστηρίζει ότι ο Σολεϊμάνι ήταν τρομοκράτης και ότι η δολοφονία του ήταν μια αμυντική ενέργεια που σταμάτησε μια επικείμενη επίθεση. Και οι δύο αυτοί ισχυρισμοί μπορεί να είναι αλήθεια ή όχι, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα αισθάνονταν ποτέ την ανάγκη να δράσουν εναντίον του Ιρανού στρατηγού, παρά μόνο λόγω της απερίσκεπτης πολιτικής που ακολούθησε η διοίκηση από τότε που ανέλαβε καθήκοντα. Τον Μάιο του 2018, ο Τράμπ αποχώρησε από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και υιοθέτησε πολιτική “μέγιστης πίεσης” οικονομικών κυρώσεων στο Ιράν. Για ένα χρόνο, το Ιράν ανταποκρίθηκε με αυτοσυγκράτηση προσπαθώντας να απομονώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες διπλωματικά και να κερδίσει οικονομικές παραχωρήσεις από άλλα μέρη της πυρηνικής συμφωνίας.

Αλλά η συγκρατημένη προσέγγιση απέτυχε να αποφέρει σημαντικά οφέλη. Από το Μάιο του 2019, η Τεχεράνη είχε επιλέξει, αντίθετα, να παραβιάσει τη συμφωνία και να κλιμακώσει τις εντάσεις στην περιοχή. Πρώτα ήρθαν οι ιρανικές επιθέσεις με νάρκες κατά της διεθνούς ναυτιλίας τον Μάιο και τον Ιούνιο. Στη συνέχεια, το Ιράν κατέρριψε ένα αμερικανικό drone, σχεδόν, αγγίζοντας μια ανοικτή σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Σεπτέμβριο, πύραυλοι του Ιράν χτύπησαν τη μονάδα Abqaiq στη Σαουδική Αραβία – αναμφισβήτητα τη σημαντικότερη πετρελαϊκή υποδομή στον κόσμο. Οι σιιτικές ομάδες πολιτοφυλακής άρχισαν να εκτοξεύουν ρουκέτες κατά των αμερικανικών βάσεων στο Ιράκ, οδηγώντας, τελικά, στο θάνατο ενός αμερικανού εργολάβου την περασμένη εβδομάδα. Τα αντίποινα των ΗΠΑ μας έφεραν τελικά στη δολοφονία του Σολεϊμάνι.

Το πιο σημαντικό ερώτημα, τώρα, είναι πώς θα απαντήσει το Ιράν. Η συμπεριφορά της Ισλαμικής Δημοκρατίας τους τελευταίους μήνες και στη μακρά ιστορία της υποδηλώνει ότι μπορεί να μην βιαστεί να αντιδράσει. Αντίθετα, θα επιλέξει προσεκτικά και υπομονετικά μια προσέγγιση που θεωρεί αποτελεσματική και πιθανότατα θα προσπαθήσει να αποφύγει έναν πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρ ‘όλα αυτά, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών αποδεικνύουν ότι ο κίνδυνος εσφαλμένου υπολογισμού είναι εξαιρετικά υψηλός. Ο Σολεϊμάνι σαφώς δεν πίστευε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επρόκειτο να κλιμακώσουν την ένταση δραματικά ή ότι δεν θα άφηνε τον εαυτό του τόσο ευάλωτο, σε απόσταση αναπνοής από τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ στο Ιράκ. Από την πλευρά του, ο Τράμπ ήταν ανένδοτος σε ό,τι αφορά την έλλειψη ενδιαφέροντος για την έναρξη ενός νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή – και όμως εδώ βρισκόμαστε στο γκρεμό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει, τουλάχιστον, να αναμένουν ότι θα έρθουν σε σύγκρουση με τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ που θα στοχοποιήσουν δυνάμεις των ΗΠΑ, διπλωμάτες και πολίτες. Το Ιράκ είναι το θέατρο όπου πραγματοποιήθηκε το χτύπημα των ΗΠΑ και ως εκ τούτου ο πιο λογικός τόπος για το Ιράν να ανταποκριθεί αμέσως. Επιπλέον, οι ομάδες πολιτοφυλακής έχουν κλιμακώσει ήδη τις δραστηριότητές τους τους τελευταίους έξι μήνες. Είναι μεταξύ των πληρεξούσιων πολέμου του Ιράν και θα είναι ιδιαίτερα προσεκτικές, δεδομένου ότι ο Αμπού Μαχντί αλ-Μουχάντι, ένας από τους κορυφαίους διοικητές τους, σκοτώθηκε στο χτύπημα μαζί με το Σολεϊμάνι.

Κατά πόσο η παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ θα συνεχιστεί αποτελεί ένα ερώτημα. Η κατάσταση ασφάλειας, η οποία είναι σίγουρα τώρα περίπλοκη, δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Η δολοφονία ήταν μια τόσο ακραία παραβίαση της ιρακινής κυριαρχίας – που έγινε μονομερώς, χωρίς τη συγκατάθεση της ιρακινής κυβέρνησης – που οι ιρακινοί αξιωματούχοι θα υποστούν τεράστια πολιτική πίεση για να διώξουν τις δυνάμεις των ΗΠΑ. Πολλοί Ιρακινοί δεν έχουν καμία αγάπη ούτε για τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε για το Ιράν. Απλώς θέλουν την πατρίδα τους πίσω, στον εαυτό τους και φοβούνται μήπως βρεθούν στη μέση μιας αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Ιράν. Η σημερινή κατάσταση θα μπορούσε να μετατραπεί στο χειρότερο σενάριο για αυτούς τους πολίτες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναμένουν ότι θα έρθουν σε σύγκρουση με τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.

Αλλά μια χαοτική απόσυρση των ΗΠΑ κάτω απο πυρά θα μπορούσε επίσης να παρουσιάσει πραγματικούς κινδύνους. Η αποστολή για την αντιμετώπιση του ISIS εξακολουθεί να αποτελεί συνεχιζόμενη προσπάθεια, και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το Ιράκ, η προσπάθεια αυτή θα μπορούσε να υποστεί σοβαρό πλήγμα. Το ISIS διατηρεί μια υπόγεια παρουσία και θα μπορούσε να επωφεληθεί από το χάος μιας αμερικανικής απόσυρσης ή μιας διένεξης μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν για τη βελτίωση της θέσης του στο Ιράκ.

Οι επιπτώσεις της δολοφονίας δεν θα περιορισθούν αναγκαστικά στο Ιράκ. Η Λιβανέζικη Χεζμπολάχ, η οποία έχει στενή σχέση με το Ιράν και ενδέχεται να ανταποκριθεί στα ιρανικά αιτήματα, θα μπορούσε να επιτεθεί σε αμερικανικούς στόχους στο Λίβανο. Ακόμα κι αν το Ιράν αποφασίσει να αποφύγει μια μεγάλη κλιμάκωση στο Λίβανο, η Χεζμπολάχ υπάρχει σε όλη τη Μέση Ανατολή και τα μέλη της μπορούν να επιτεθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες οπουδήποτε στην περιοχή. Εναλλακτικά, η Χεζμπολάχ μπορεί να επιλέξει να ξεκινήσει πυραυλικές επιθέσεις στο ισραηλινό έδαφος, αν και αυτή η απάντηση είναι λιγότερο πιθανή. Η Χεζμπολάχ θέλει να αποφύγει έναν καθολικό πόλεμο με το Ισραήλ που θα καταστρέψει τον Λίβανο και η διοίκηση Τράμπ υποστήριξε δημοσίως ότι δολοφόνησε τον Σολειμανί, αυξάνοντας την πιθανότητα ένα ανταποδοτικό κτύπημα να στοχεύσει κατ ευθείαν τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Ιράν θα μπορούσε να εξαπολύσει πυραυλικά χτυπήματα κατά των βάσεων των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή κατά των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στον Κόλπο. Η ακρίβεια των πυραυλικών χτυπημάτων του Ιράν στο πετρελαϊκό εργοστάσιο Abqaiq το Σεπτέμβριο έπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον υπόλοιπο κόσμο, αν και το Ιράν σκόπιμα προσπάθησε να κρατήσει την επίθεση περιορισμένη και συμβολική. Στο σημερινό κλίμα, το Ιράν θα μπορούσε να επιλέξει να γίνει πιο επιθετικό, υπολογίζοντας ότι στην αρένα των πυραυλικών χτυπημάτων υπήρξε εξαιρετικά επιτυχημένο στις προσβολές εδάφους, αποφεύγοντας αντίποινα τους τελευταίους έξι μήνες.

Πρέπει επίσης να περιμένουμε από το Ιράν να επιταχύνει σημαντικά το πυρηνικό του πρόγραμμα. Δεδομένου ότι η κυβέρνηση Τράμπ εγκατέλειψε την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν τον Μάιο του 2018, το Ιράν έχει περιοριστεί στην πυρηνική του αντίδραση. Μετά από ένα χρόνο παραμονής στη συμφωνία, τον Μάιο του 2019, το Ιράν άρχισε να παραβιάζει σταδιακά τη συμφωνία κάνοντας μικρά βήματα κάθε 60 ημέρες. Το επόμενο παράθυρο 60 ημερών λήγει την επόμενη εβδομάδα και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Ιράν θα συγκρατηθεί μετά τον θάνατο του Σολεϊμάνι. Τουλάχιστον, το Ιράν θα ξεκινήσει εκ νέου το εμπλουτισμό του ουρανίου στο 19,75%, ένα σημαντικό βήμα προς τα όπλα ουρανίου. Έχει απειλήσει πρόσφατα να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, μακριά από τη Συνθήκη περί μη διάδοσης πυρηνικών όπλων ή διώχνοντας τους επιθεωρητές. Αυτές θα ήταν βαθιά επικίνδυνες κινήσεις και μέχρι αυτή την εβδομάδα οι περισσότεροι αναλυτές πίστευαν ότι η Τεχεράνη είναι απίθανο να τις κάνει πραγματικά. Τώρα μπορεί να βρίσκονται στο τραπέζι. Τουλάχιστον, το Ιράν θα κάνει ένα σημαντικό βήμα προς όπλα εμπλουτισμένου ουρανίου.

Ίσως το πιο προκλητικό που θα μπορούσε να κάνει το Ιράν είναι να εκτελέσει τρομοκρατική επίθεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ ή να προσπαθήσει να δολοφονήσει έναν ανώτερο υπάλληλο των ΗΠΑ στο βαθμό του Σολεϊμάνη. Αυτό θα ήταν πολύ πιο δύσκολο για το Ιράν από μια επίθεση στα συμφέροντα των ΗΠΑ ή το προσωπικό στο εξωτερικό, αλλά μπορεί να θεωρηθεί από το Ιράν ως κατάλληλα αναλογικό. Η τελευταία φορά που το Ιράν, ως γνωστόν, επιχείρησε επίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το 2011, όταν οι αμερικανικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου και οι υπηρεσίες πληροφοριών απέτρεψαν μια απόπειρα για τη δολοφονία του πρεσβευτή της Σαουδικής Αραβίας στην Ουάσινγκτον, εκκενώνοντας ένα εστιατόριο. Σε αυτή την περίπτωση, η δολοπλοκή εντοπίστηκε από νωρίς και αντιμετωπίστηκε εύκολα λόγω κακής ιρανικής συμπεριφοράς. Το επεισόδιο αποκάλυψε ότι το Ιράν είναι πολύ λιγότερο ικανό εκτός της Μέσης Ανατολής παρά μέσα, μια εκτίμηση που υποστηρίζεται από τις προσπάθειες βομβιστικής επίθεσης των ιρανών στη Δανία και τη Γαλλία φέτος. Έτσι, ενώ το Ιράν μπορεί να προσπαθήσει να διεξάγει μια επίθεση μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα χρειαστεί να σταθεί πολύ τυχερό για να πετύχει.

Εάν η διοίκηση Τράμπ είναι έξυπνη, θα κάνει ό, τι μπορεί για να ενισχύσει τις εγκαταστάσεις των ΗΠΑ και να προστατεύσει τους Αμερικανούς, απορροφώντας μερικά από τα αναπόφευκτα χτυπήματα που έρχονται. Θα πρέπει επίσης να προσεγγίσει το Ιράν μέσω των εταίρων των ΗΠΑ που έχουν καλές σχέσεις με τη χώρα, όπως το Ομάν, να προσπαθήσει να αποκλιμακώσει, ενώ ταυτόχρονα να θέσεις σαφείς κόκκινες γραμμές στο στρατιωτικό προσωπικό για να αποφευχθεί ένας ιρανικός εσφαλμένος υπολογισμός. Τέλος, ο Τράμπ πρέπει να είναι ικανοποιημένος που δηλώνει ότι νίκησε και καυχάται ότι πήρε το πάνω χέρι στο Ιράν δολοφονώντας το Σολεϊμάνι – και να μην αναλάβει περαιτέρω στρατιωτικές ενέργειες. Αλλά αυτό το είδος συγκράτησης φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με την ίδια τη φύση του Τράμπ. Ακόμη και αν αυτοσυγκρατηθεί τις ερχόμενες εβδομάδες, η επιθυμία για εκδίκηση στο Ιράν και η πολιτική ώθηση που ήδη δημιουργεί οδηγεί αναπόφευκτα τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν σε μια μεγάλη σύγκρουση.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

Τι μπορεί να περιμένουμε από τη Μέση Ανατολή ως τη Λιβύη;

Από

anixneuseis

January 4, 2020

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Επιχείρησα να διαβάσω αναλύσεις ειδημόνων σε διεθνή Μέσα Ενημέρωσης μετά τη δολοφονία του Κασέμ Σουλειμανί στη Βαγδάτη και το ρεφρέν ήταν πως όλα μπορεί να τα περιμένουμε. Βεβαίως, όλα μπορεί να τα περιμένουμε. Αλλά αυτό δεν είναι εκτίμηση.

Στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ διέπραξαν τεράστια λάθη. Πολλά ανεξήγητα. Αποδόθηκαν στην τελική απόφαση του προέδρου τους ο οποίος αγνοεί και τα στοιχειώδη. Τα λάθη, όμως, πληρώνονται. Η επίθεση που δέχθηκαν και στη βάση τους στα συροιρακινά σύνορα και στην πρεσβεία τους στη Βαγδάτη ήταν αποτέλεσμα αυτών των λαθών. Η Μέση Ανατολή και η Ανατολική Μεσόγειος συνεχίζουν να παρουσιάζουν μεγάλο γεωπολιτικό ενδιαφέρον και δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αποσυρθούν. Όταν, όμως, ως δύναμη παραμένεις σε μια περιοχή η οποία έχει άσχημες εμπειρίες από την παρουσία σου δεν αποσύρεις τις στρατιωτικές σου δυνάμεις. Η αποχώρηση των αμερικανών από τη Συρία και το Ιράκ ήταν πολύ πρόωρη. Και ο τρόπος της απόσυρσης (εγκατάλειψη των Κούρδων, ευνοϊκή στάση απέναντι στην Τουρκία κλπ), έχει απομειώσει την αμερικανική αξιοπιστία. Οι ΗΠΑ θα χρειαστούν νέους συμμάχους, τώρα, που δειλά δειλά μπορεί να επανέλθουν στην περιοχή αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα τους βρουν. Ενδεχομένως να αναγκαστούν να αλλάξουν ρότα αν γνωρίζουν τι θέλουν από την περιοχή. Έχουν αποφασίσει; Δεν είναι σίγουρο.

Οι ΗΠΑ υλοποιούσαν το σχέδιο της Νέας Μεγάλης Μέσης Ανατολής το οποίο προϋπέθετε αλλαγή των μπααθικών καθεστώτων. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε. Είτε διότι δεν μπόρεσαν να αλλάξουν τα καθεστώτα είτε διότι εκεί που τα άλλαξαν τα πράγματα εξελίχθηκαν χειρότερα. Μετά την αποτυχία τους δεν έχουν εξαγγείλει μια νέα πολιτική. Δεν είναι σίγουρο ότι έχουν αποφασίσει τι θέλουν. Αλλά και αν αποφασίσουν δεν είναι σίγουρο ότι ο πρόεδρός τους, ο Ντόναλντ Τράμπ θα το εγκρίνει. Οι ΗΠΑ είναι αιχμάλωτες του προέδρου τους. Ενός προέδρου που ελάχιστα αντιλαμβάνεται από το διεθνές περιβάλλον.

Ο Κασέμ Σουλειμανί ενόχλησε την Ουάσιγκτον διότι σ αυτόν συνέκλιναν οι πληροφορίες τους ότι έδινε τις διαταγές για τις επιθέσεις που δέχθηκαν. Ο Σουλειμανί μπήκε στο μάτι των ΗΠΑ εδώ και καιρό αλλά μόλις προχθές αποφασίστηκε η μοίρα του. Φαίνεται πως και ο ίδιος και το καθεστώς που υπηρετεί εκτίμησαν λάθος ότι οι αμερικανοί βρίσκονται σε αδυναμία και δεν θα αντιδράσουν. Είναι το κρίσιμο σημείο που πεπειραμένοι ηγέτες θολωμένοι από τις επιτυχίες τους (και ο Σουλειμανί είχε πολλές επιτυχίες στη Μέση Ανατολή) κάνουν λάθος εκτιμήσεις.

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη παράμετρος. Στο Ιρακ και στο Λίβανο, χώρες με φιλοιρανικές κυβερνήσεις, εδώ και κάποιους μήνες ο κόσμος βρίσκεται στους δρόμους, σε συνεχείς διαδηλώσεις. Ανεξαρτήτως μουσουλμανικής αιρέσεως (σουνίτες ή σιίτες) κατηγορούν τις κυβερνήσεις τους για διαφθορά και κακή διαχείριση των κρατικών υποθέσεων. Ακόμη και υποστηρικτές των σιιτικών κυβερνήσεων ζητούν πολιτική αλλαγή. Στο στόχαστρο των διαδηλωτών μπήκε και το Ιράν το οποίο στηρίζει τις κυβερνήσεις των δύο χωρών.

Στο ίδιο το Ιράν υπάρχει λαϊκή δυσαρέσκεια που εκδηλώθηκε και εκεί με διαδηλώσεις με σημαντικές απώλειες μεταξύ των διαδηλωτών. Οι κυρώσεις, δε, των ΗΠΑ αρχίζουν να έχουν κάποιο αποτέλεσμα.

Όσο στο Ιράκ και τη Συρία υπήρχε έντονη αστάθεια, το Ιράν χρηματοδοτούσε σιίτες μισθοφόρους στον πολύχρονο πόλεμο που διεξήγαγε. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν περιοριστεί και το Ιράν δεν είναι σε οικονομική θέση να συνεχίσει να ενισχύει μισθοφορικούς στρατούς.

Σ αυτό το αποπνικτικό αδιέξοδο του καθεστώτος κάτι έπρεπε να γίνει. Οι ΗΠΑ φαίνεται να επελέγησαν ως ο δαίμονας που θα συσπείρωνε τους λαούς και στο ίδιο το Ιράν και στο Ιράκ και στο Λίβανο και θα ενίσχυε την ιρανική παρουσία και στη Συρία.

Μια ακόμη, σημαντική διάσταση των εξελίξεων είναι ότι το Ιράν εξέρχεται από μια μακροχρόνια ανάμιξη στις πολεμικές επιχειρήσεις της περιοχής χαμένο. Οι κυβερνήσεις που στήριξε σε Ιράκ και Λίβανο (η Συρία είναι πιο σύνθετη περίπτωση) κλονίζονται, οικονομικά οφέλη από την εκμετάλλευση των πετρελαϊκών τους αποθεμάτων δεν μπορεί να έχει και η επιδίωξή του να δημιουργήσει τον διάδρομο που θα του έδινε πρόσβαση στη Μεσόγειο μέσω Ιράκ, Συρίας και Λιβάνου δεν επετεύχθη.

Όλα τα καθεστώτα που βρίσκονται σ αυτήν τη δύσκολη φάση ενεργοποιούν τα λαϊκά αντανακλαστικά κατά των δαιμόνων τους. Και για το Ιράν οι δαίμονες είναι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ. Αν και στη Μέση Ανατολή συνάντησαν κατά καιρούς και άλλους ανταγωνιστές, όπως η Τουρκία και η Ρωσία, συνεργάτες, κατά τα άλλα, στη συριακή κρίση.

Είναι δύσκολο για το Ιράν να ανταγωνιστεί στρατιωτικά τις ΗΠΑ και δεν θα το κάνει. Ούτε και οι ΗΠΑ θα μπουν σε έναν πόλεμο με το Ιράν εισβάλλοντας στη χώρα. Θα επιλέξουν άλλα πεδία να συγκρουστούν και όχι κατά μέτωπο.

Αλλά αυτού του είδους οι συγκρούσεις προϋποθέτουν δυνάμεις τις οποίες οι ΗΠΑ θα επαναφέρουν στην περιοχή.

Η δολοφονία του Κασέμ Σουλειμανί φαίνεται ανεξήγητη από πολιτικής απόψεως. Δεν εξυπηρετούσε τις ΗΠΑ. Συνάντησε πολιτικές αντιδράσεις και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Γιατί την ενέκρινε ο πρόεδρος Τράμπ όταν η γενικότερη πολιτική του ήταν διαφορετική;

Θα ενισχύσει το προφίλ του στην αμερικανική κοινή γνώμη ή αποτελεί προμήνυμα αλλαγής της αμερικανικής πολιτικής; Και αν οι ΗΠΑ αλλάξουν πολιτική προς τα πού θα γύρει;

Σίγουρα οι διαπιστώσεις που θα κάνουν τα επιτελεία τους είναι ότι από όλους τους πολέμους (από το Αφγανιστάν ως τη Συρία) εξέρχονται χαμένες. Βρίσκονται σε αντίθεση με όλα τα καθεστώτα, τα οικονομικά οφέλη είναι αμφίβολα, άφησαν περιθώρια για σημαντικό ρόλο στη Ρωσία, έχουν να αντιμετωπίσουν μια δύστροπη Τουρκία, βρίσκονται μπροστά σε νέο ανεπιθύμητο μέτωπο στη Λιβύη.

Η μόνη εναλλακτική πολιτική που βαίνει καλώς για τις ΗΠΑ είναι ο EastMed, οι υπογραφές για τον οποίο έπεσαν την Πέμπτη στην Αθήνα.

Ο EastMed δεν είναι, τόσο, μια οικονομική επιλογή και για τις ΗΠΑ.

Για χώρες όπως η Ελλάδα που αντιμετωπίζει προβλήματα ασφάλειας, ο EastMed αποτελεί, κυρίως, γεωπολιτική και γεωστρατηγική επιλογή.

Και επειδή η κατασκευή του και η λειτουργία του ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες της Ελλάδας, υπάρχει κάποια χείρ που κινεί τα νήματα.

Όταν η Τουρκία υπέγραψε τη Συμφωνία με την Τρίπολη ήταν ο Νετανιάχου, προνομιακός συνομιλητής της Ουάσιγκτον, που τάραξε τα θολά νερά και ζήτησε να υπογραφεί η Συμφωνία για τον EastMed. Όχι η Αθήνα.

Γύρω απο τον EastMed διαμορφώνεται η εναλλακτική αμερικανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο μια περιοχή που συνεχίζει να παρουσιάζει τεράστιο γεωπολιτικό ενδιαφέρον.

Η εναλλακτική αυτή αμερικανική πολιτική (εναλλακτική της μέχρι σήμερα που βασιζόταν στην Τουρκία), περιλαμβάνει Ελλάδα και Κύπρο. Και εδώ είναι που τα ελληνικά συμφέροντα συμπίπτουν με τα αμερικανικά.

Βεβαίως, ο EastMed εξυπηρετεί, πρωτίστως, και την Ευρώπη. Ποτέ δεν βάζεις όλα τα αυγά σου σε ένα καλάθι. Καλές οι σχέσεις και η ενεργειακή τροφοδοσία απο τη Ρωσία ή απο αγωγούς που περνούν απο την Τουρκία αλλά αν υπάρξει πρόβλημα; Δεν πρέπει να διαθέτεις εναλλακτική λύση έστω και αν σου κοστίσει λίγο ακριβότερα;

Οι κινήσεις απο δω και πέρα δεν θα είναι γραμμικές. Το “παιχνίδι” περιέχει υψηλό βαθμό πολυπλοκότητας αλλά δεν είναι χαμένο. Μπορεί να κερδηθεί. Βρισκόμαστε, όμως, στην αρχή.

Η Τουρκία έπεσε στην Παγίδα του Θουκυδίδη. Δεν συμφέρει ούτε στις ΗΠΑ, ούτε στη Ρωσία να γίνει ισχυρότερη. Και αυτή η διάσταση παρουσιάζει, επίσης, ενδιαφέρον.

Η Τουρκία δεν πρέπει να αποκλειστεί απο το “παιχνίδι”. Αλλά ποιά Τουρκία; Μια Τουρκία που θέλει να συνεργαστεί και όχι να κυριαρχήσει επι των συνεργατών της. Μια Τουρκία που θα θελήσει να δώσει αξιοπρεπή λύση στο κυπριακό. Μια Τουρκία που θα ενσωματώσει στο πολιτικό αξιακό της σύστημα τις δυτικές αντιλήψεις. Η Τουρκία περιέρχεται σιγά σιγά σε αδιέξοδο, όσο και να προκαλεί. Έφθασε στα όριά της.

Η διαφαινόμενη νέα ρευστότητα στη Μέση Ανατολή με ένα Ιράν σε ταραχώδη κίνηση, μια Ρωσία προβληματισμένη και μια Αμερική που δείχνει σημάδια αποφασιστικότητας και τέλους ανοχής δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα ανεχθεί τα καπρίτσια του Ερντογάν και τα παιχνίδια του με τρομοκρατικές οργανώσεις.

Όσο για τη Λιβύη δεν είναι σίγουρο ότι η λύση θα είναι στρατιωτική. Πολλούς δεν συμφέρει η μονομερής επικράτηση του Χαφτάρ. Το μέλλον της χώρας μπορεί να παιχθεί στο τραπέζι των συνομιλιών. Πως, όμως, θα συνυπάρξουν κοσμικές δυνάμεις με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους τους οποίους υποστηρίζει η Τουρκία;

Πάντως διπλωματικά η Άγκυρα απομονώθηκε και στη Λιβύη όπως και στη Συρία. Μπορεί να πληρώσει τα επίχειρα απερίσκεπτων κινήσεών της. Η Τουρκία δεν είναι έτοιμη για περιφερειακή δύναμη και δεν της αναγνωρίζει κανείς τέτοιο ρόλο εκτός από κάποιες τρομοκρατικές ομάδες.

Αλλά από τη Βαγδάτη ως την Τρίπολη εισερχόμαστε σε μια νέα ρευστότητα. Το που θα οδηγήσει δεν φαίνεται ακόμη.

The United States Has Killed Qassem Suleimani, the Head of the Quds Force

Από

anixneuseis

January 3, 2020

carnegie-mec.org

MICHAEL YOUNG

Spot analysis from Carnegie scholars on events relating to the Middle East and North Africa.

- January 03, 2020

What Happened?

Early in the morning of January 3, the United States carried out the targeted assassination at Baghdad Airport of Qassem Suleimani, the head of the Quds Force of Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps, effectively its foreign operations unit. Also killed in the attack was Abou Mahdi al-Muhandis, a leading figure in the Iraqi Popular Mobilization Forces and the head of Kataeb Hezbollah, which the U.S. targeted in air attacks last week, as well as others.

According to U.S. officials quoted by the New York Times, the assassination was authorized by President Donald Trump. The Pentagon declared that “General Suleimani was actively developing plans to attack American diplomats and service members in Iraq and throughout the region.” Iran’s supreme leader, Ayatollah ‘Ali Khamenei was quoted by pro-Iranian media as saying that “all resistance supporters will ask to take revenge for [Suleimani].”

Why Does It Matter?

The Americans had ample reason to kill Suleimani, given that he had spearheaded Iran’s operations against the United States and its allies in the region. Nonetheless, the decision to assassinate him was a remarkable escalation, both against Iran and the Iraqi state. Not only was it carried out at Baghdad airport, humiliating the Iraqis, but in indirectly highlighting that Suleimani came and went as he pleased in Iraq, Washington underlined that the country was a mere playground in the U.S.-Iranian rivalry. That may have been obvious to many people beforehand, but it will have implications for the U.S. presence in Iraq in the future, with the uneasy coexistence there between Iranians and Americans effectively at an end.

Suleimani was also the most public face of Iran’s regional ambitions. He was active from Iraq to Syria to Lebanon to Yemen. Therefore, Iran will be keen to show that his death has not affected its regional plans, and it has a menu of possible responses to the killing. U.S. diplomats, military personnel, and even citizens around the region, not to mention key U.S. allies, may face Iranian retaliation. For Iran, the imperative is to display a strong deterrence capability at a time when the country is facing what it views as unnerving opposition from popular movements in Iraq and to a lesser extent Lebanon, and when its influence in Syria is being quietly challenged by Russia.

The urgency to hit back hard will be especially important at a moment when domestic displeasure with Iran’s regime has never been greater. This has been due primarily to the economic impact of U.S.-imposed sanctions and accusations from many Iranians that their leadership is devoting valuable resources to regional affairs at the expense of its own population. Therefore, by striking hard against the Americans and their partners in the Gulf or Israel, the regime will aim to send a signal at home that the Islamic Republic will not be intimidated into curtailing its regional agenda.

From the perspective of the Trump administration, the message is more uncertain. President Donald Trump has said that he does not want a war with Iran, but in escalating so dramatically he has shown that he is willing to engage in one. This is a continuation of his “maximum pressure” campaign against Tehran, and from a U.S. point of view the idea is to compel Iran to accept Washington’s conditions on curbing its nuclear program and its interference in Arab countries. However, Iran considers its regional sway nonnegotiable, and will increase regional instability to bring that message home.

What Are the Implications for the Future?

We appear to be caught in a logic of war between Iran and the United States, as well as their respective allies. Washington and Tehran may not want it, but by killing Suleimani the Trump administration showed that it was willing to confront Iran’s regional policies, using force if necessary. The only Iranian exit from this situation is to escalate in so sharp a way that it would show the Americans the monumental cost of such a path. Given Donald Trump’s reluctance to go to war with Iran, and his forthcoming reelection campaign, the Iranians are wagering on the fact that the U.S. president’s willingness to push all the way in containing them is, in fact, limited.

However, the Iranian regime will also have to be very careful. Were the Americans, perhaps in coordination with Israel, to organize massive retaliatory strikes on Iran and its economic infrastructure, they could do serious damage to an already vulnerable Iranian economy and rally Arab states opposed to the Islamic Republic. This could create openings for a reduction in Iranian power throughout the Arab world. While Russia and China may back Iran diplomatically, Russian President Vladimir Putin could try to benefit from Iranian reversals by expanding Russian power in the region.

What ensues is likely to be very messy. However, Iran’s preferred method has been to advance its pawns on the margins of Arab states, exploiting their dysfunctional political systems while keeping Iran away from the fray. This has given it a major disruptive capacity on the ground, but has also worried Arab governments that have seen the emergence of pro-Iranian militias outside their control. The attempted destruction of Iran itself may force these governments to take a clearer line against Iran’s methods and regional networks.

We’re not there yet, but Suleimani’s assassination opens many doors that previous U.S. administrations had hesitated to open. Washington and Tehran will have to calculate carefully in what is an explosive new phase in their conflict. Both risk a great deal if something goes wrong, which means it is also possible that they will pull back from the brink in order to avoid a horizon of destructive uncertainty.

US assassinates Qasem Soleimani, Iran’s Khamenei warns of ‘harsh revenge’

Από

anixneuseis

January 3, 2020

“The American and Israeli enemy is responsible for killing the mujahideen Abu Mahdi al-Muhandis and Qasem Soleimani,” said Iraqi PMF spokesman Ahmed al-Assadi.

By JERUSALEM POST STAFF, REUTERS, OMRI NAHMIAS

JANUARY 3, 2020 12:28

Qasem Soleimani, commander of IRGC Quds Force

(photo credit: SAYYED SHAHAB-O-DIN VAJEDI/WIKIMEDIA COMMONS)

IRGC Quds Force commander Qasem Soleimani and Iraqi militia commander Abu Mahdi al-Muhandis, along with at least 10 other people, were killed in an attack by US forces in Baghdad on Friday morning Israel time, according to reports confirmed by the Pentagon and the Iranian Revolutionary Guards Corp (IRGC).

In a statement, the Pentagon said that the US killed Soleimani and al-Muhandis in an airstrike inside Baghdad International Airport.

“At the direction of the President, the US military has taken decisive defensive action to protect US personnel abroad by killing Qasem Soleimani, the head of the Iranian Revolutionary Guard Corps-Quds Force, a US-designated Foreign Terrorist Organization,” the Pentagon’s statement read.

כאן חדשות

✔@kann_news

חיסול סולימאני | תמונות רכבו של סולימאני מזירת התקיפה ליד שדה התעופה בבגדאד@MosheBerkovitch

30

8:08 AM – Jan 3, 2020

Twitter Ads info and privacy

30 people are talking about this

According to the Pentagon, Soleimani was actively developing plans to attack American diplomats and service members in Iraq and throughout the region.

“General Soleimani and his Quds Force were responsible for the deaths of hundreds of American and coalition service members and the wounding of thousands more,” the Pentagon claimed, noting that the Iranian leader had orchestrated attacks on coalition bases in Iraq over the last several months, “including the attack on December 27th, cculminating in the death and wounding of additional American and Iraqi personnel.

“General Soleimani also approved the attacks on the US Embassy in Baghdad that took place this week,” the Pentagon added, clarifying that the strike was aimed at deterring future Iranian attack plans.

“The United States will continue to take all necessary action to protect our people and our interests wherever they are around the world,” the statement concluded.

The US embassy in Baghdad urged American citizens to leave Iraq immediately. Dozens of foreign oil company employees with US citizenship in Iraq headed to Basra Airport for evacuation, Reuters reported.

The Iraqi Popular Mobilization Forces spokesperson claimed that Israel was also behind the attack, though Israel has made no such statement.

Following Soleimani’s death, the IRGC called called him a martyr: “Honored supreme commander of Islam Soleimani was martyred,” read the statement.

Shi’ite Popular Mobilization Forces (PMF) described the attack on its Facebook page as “cowardly US bombing.”

Iran’s Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei warned on Friday that a harsh revenge awaits the “criminals” who killed Soleimani and that the attack will double the motivation of the resistance against the US and Israel.

Khamenei called for three days of mourning in Iran for Soleimani.

The Supreme Leader took part in a meeting of Iran’s National Security Council for the first time since becoming Supreme Leader, according to Al Manar.

Khamenei appointed Soleimani’s deputy, Brigadier General Esmail Ghaani, to replace him as head of the country’s Quds Forces, Iranian media reported.

The force’s programme “will be unchanged from the time of his predecessor,” Khamenei said in a statement published by state media,

Former IRGC chief Mohsen Rezaee tweeted in response to the attack that “vigorous revenge against America” will be pursued following the death of Suleimani.

“The Revolutionary Guards, the wise Iranian nation and the resistance front across the geographical expanse of the Muslim nation will avenge the blood of this martyr (Soleimani),” warned IRGC spokesman Ramezan Sharif. “The joy of the Zionists and Americans will in no time turn into mourning.”

Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif said on Friday the assassination was, “an extremely dangerous and foolish escalation… The U.S. bears responsibility for all consequences of its rogue adventurism,” he said in a post on Twitter.

Zarif later said that the killing of Soleimani will only strengthen the resistance in the region, according to Iranian State TV.

Supporters of Iranian-backed Iraqi paramilitary groups stormed the US Embassy in Baghdad on Tuesday following US air raids on Sunday against Kataib Hezbollah militia bases in retaliation for missile attacks that killed a US contractor in northern Iraq last week.

Tension between the United States and Iran has ramped up in the region over US economic sanctions hurting the Iranian economy. The two sides have traded blame over attacks on oil installations, militia arms depots as well as military bases hosting US forces.

Reports that Lebanese Hezbollah deputy leader Naem Qasm was among those killed were unconfirmed Friday morning. His death was denied by a media outlet affiliated with the group, but an Iranian official told Al Jazeera that Syrian and Lebanese citizens had also been killed in the attack.

Soleimani, who has led the foreign arm of the Revolutionary Guards and has had a key role in fighting in Syria and Iraq, acquired celebrity status at home and abroad.

He was instrumental in the spread of Iranian influence in the Middle East, which the United States and Tehran’s regional foes Saudi Arabia and Israel have struggled to keep in check.

He survived several assassination attempts against him by Western, Israeli and Arab agencies over the past two decades.

Soleimani’s Quds Force, tasked with carrying out operations beyond Iran’s borders, shored up support for Syrian President Bashar al-Assad when he looked close to defeat in the civil war raging since 2011 and also helped militiamen defeat Islamic State in Iraq.

Soleimani became head of the Quds Force in 1998, a position in which he kept a low profile for years while he strengthened Iran’s ties with Hezbollah in Lebanon, Syrian President Bashar al-Assad’s government and Shi’ite militia groups in Iraq.

US Secretary of State Mike Pompeo tweeted a video of Iraqi citizens celebrating Soleimani’s death by dancing in the streets.

ΓΙΑ ΤΟΝ EASTMED

Από

anixneuseis

January 3, 2020

Είδαμε θετικά εξ αρχής τον αγωγό EastMed όπως και τις συνεργασίες της Ελλάδας με Κύπρο, Ισραήλ, Αίγυπτο και, εν εξελίξει, Ιορδανία.
Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε επι Γ. Παπανδρέου και συνεχίστηκε απο όλες τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Ακόμη και του κ. Τσίπρα. Για τη στάση του αυτή θα πρέπει να τον συγχαρούμε.
Ο EastMed δεν είναι τόσο μια οικονομική επιλογή. Αν περιοριζόταν σ αυτήν θα ενδιαφερόμασταν, βεβαίως, αλλά περιορισμένα.
Για χώρες όπως η Ελλάδα που αντιμετωπίζει προβλήματα ασφάλειας, ο EastMed αποτελεί, κυρίως, γεωπολιτική και γεωστρατηγική επιλογή.
Και επειδή η κατασκευή του και η λειτουργία του ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες της Ελλάδας, υπάρχει κάποια αόρατη αλλά και ορατή χείρ που κινεί τα νήματα.
Όταν η Τουρκία υπέγραψε τη Συμφωνία με την Τρίπολη ήταν ο Νετανιάχου, προνομιακός συνομιλητής της Ουάσιγκτον, που τάραξε τα ήρεμα και θολά νερά και ζήτησε να υπογραφεί η Συμφωνία για τον EastMed. Όχι η Αθήνα.
Γύρω απο τον EastMed διαμορφώνεται η εναλλακτική αμερικανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο μια περιοχή που συνεχίζει να παρουσιάζει τεράστιο γεωπολιτικό ενδιαφέρον.
Η εναλλακτική αυτή αμερικανική πολιτική (εναλλακτική της μέχρι σήμερα που βασιζόταν στην Τουρκία), περιλαμβάνει Ελλάδα και Κύπρο. Και εδώ είναι που τα ελληνικά συμφέροντα συμπίπτουν με τα αμερικανικά.
Βεβαίως, ο EastMed εξυπηρετεί, πρωτίστως, και την Ευρώπη. Ποτέ δεν βάζεις όλα τα αυγά σου σε ένα καλάθι. Καλές οι σχέσεις και η ενεργειακή τροφοδοσία απο τη Ρωσία ή απο αγωγούς που περνούν απο την Τουρκία αλλά αν υπάρξει πρόβλημα; Δεν πρέπει να διαθέτεις εναλλακτική λύση έστω και αν σου κοστίσει λίγο ακριβότερα;
Βεβαίως, οι κινήσεις απο δω και πέρα δεν θα είναι γραμμικές. Το “παιχνίδι” περιέχει υψηλό βαθμό πολυπλοκότητας αλλά δεν είναι χαμένο. Μπορεί, με κατάλληλες κινήσεις να κερδηθεί. Βρισκόμαστε, όμως, στην αρχή.
Η Τουρκία έπεσε στην παγίδα του Θουκυδίδη. Δεν συμφέρει ούτε στις ΗΠΑ, ούτε στη Ρωσία να γίνει ισχυρότερη. Και αυτή η διάσταση παρουσιάζει, επίσης, ενδιαφέρον.
Η Τουρκία δεν πρέπει να αποκλειστεί απο το “παιχνίδι”. Αλλά ποιά Τουρκία; Μια Τουρκία που θέλει να συνεργαστεί και όχι να κυριαρχήσει επι των συνεργατών της. Μια Τουρκία που θα θελήσει να δώσει αξιοπρεπή λύση στο κυπριακό. Μια Τουρκία που θα ενσωματώσει στο πολιτικό αξιακό της σύστημα τις δυτικές αντιλήψεις. Η Τουρκία περιέρχεται σιγά σιγά σε αδιέξοδο, όσο και να προκαλέσει.
Τέλος, υπάρχει και η παράμετρος του Ιράν. Να ευχηθούμε ο Ιρανικός λαός να απαλλαγεί απο το θεοκρατικό καθεστώς που τον κυβερνά, να αποκτήσει δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και να ενταχθεί στις νέες ισορροπίες της περιοχής. Αυτή η ένταξη θα απομειώσει, ακόμη περισσότερο, τον τουρκικό ρόλο.

Nathan J. Robinson Wants You to Be a Socialist

Από

anixneuseis

January 3, 2020

The Nation
BOOKS AND IDEAS
Q&A

We talked to the editor of Current Affairs about his new book, an impassioned argument for socialism in the 21st century.

By Teddy Ostrow Twitter

DECEMBER 6, 2019

Nathan J. Robinson (Brandon Baudier)

In the last decade or so, there’s been a resurgence in the world of leftist magazines: Younger outfits like Jacobin (now eight years old) and revitalized older presences like Dissent (now 65) show the hunger for more radical diagnoses and commentary in a post–Occupy Wall Street, post–2016 election era. In this arena, a fantastic new publication debuted on the scene a few years ago: Current Affairs. Its editor in chief, Nathan J. Robinson, founded the “freewheelin’, anarchistic,” New Orleans–based magazine in 2015 to bring a little joy to his readership—in between expressions of his barely restrained rage with the world’s deeply unequal status quo.

Robinson is a well-dressed man with a peculiar British accent, who made a name for himself by predicting the outcome of the 2016 election—and writing 10,000-plus word articles tearing apart the philosophies of right-wing dilettantes like Ben Shapiro and Jordan Peterson and 2020 presidential hopefuls like Pete Buttigieg and Joe Biden. He is a prolific writer: On the homepage of the Current Affairs website, his byline often appears on nearly all of the available articles and commentary. In a span of five years, he’s written or cowritten 10 books; the first of two published this year is a 217-page fictional memoir by his 87-year-old self, 56 years after Bernie Sanders wins the 2020 presidential election.

Support our mission-driven journalism by purchasing a Nation 2020 full-color wall calendar.

The author of an additional six children’s books and a lawyer by training, Robinson writes thorough and intricately constructed articles that are largely theory-based cases for leftist ideas and causes. And he articulates these cases to a broadly left-leaning audience—liberals included. When I spoke with him by phone to discuss his latest book, Why You Should Be a Socialist, he made one thing clear: “I’m not writing for leftists. The whole book is why you, non-socialist, should be a socialist.”

TOP ARTICLES1/5READ MOREThe Towering, Complicated Legacy of David Stern

In his trademark ferocious yet playful, serious yet sarcastic style, Robinson makes his case by presenting socialism in moralistic terms. Between his deconstructions of capitalist logic and his ruminations on freedom and libertarian socialism, a demand persists throughout the pages of his book: to ask ourselves how anyone could not believe in the need for a radically different tomorrow when such grotesque inequality exists all around us right now?

—Teddy Ostrow

Teddy Ostrow: So why should I be a socialist?

Nathan J. Robinson: There are many, many reasons why. The argument around which I build the book is that, when you look at the world around you—and when you see the facts of the world around you, the condition of the people around you—you are sort of compelled, as a human being with even a shred of moral conscience, to be outraged by the things that you see.

Socialism is born out of this frustration and rage with the class system: having a small number of people who own the stuff and give the orders, and a large number of people who don’t own the stuff and who take the orders and do the work. To me, why you should be a socialist starts with having to be the kind of person who wakes up and looks around at the conditions of the people around you, and who feels a strong sense of solidarity and appreciation for the pain and suffering of others—and a determination to make sure that all people have access to whatever the ingredients we think are necessary for a decent life.

TO: Before you started Current Affairs, you studied to become a lawyer and also wrote children’s books. How does all that fit together with the work you do now?

NJR: I originally wanted to be a lawyer—I majored in African American studies and politics, but I did a minor in law. Of course, everyone at law school has the same revelation: Being a lawyer is not becoming Clarence Darrow or Atticus Finch, standing up and giving a big, thundering statement—it isn’t that. It’s a lot of writing memos that no one is really going to read.

I went to work my second summer in law school for the ACLU National Prison Project, and I was working on a class-action lawsuit that had been going for 25 years against this prison and its conditions. They still hadn’t resolved the case, and the judge was turning like 90. Which meant he had been on it since he was in his 60s. I thought, “I need things to change faster—I can’t do a class-action case that lasts 25 years.” I became pretty sure that I didn’t want to be a lawyer. I thought, “Oh, maybe I can be an academic.”

I went to grad school and was immediately way unhappier. Grad school was so much worse than law school because in law school at least there is some relationship between the thing you’re doing and its real-world consequences for human beings. Academia is very different; it feels very, very detached. That kind of disturbed me a lot, and I became very depressed. And so this bizarre thing I started doing for pleasure was making these weird children’s books. It was super fun, but it was also clearly pointless, and I wasn’t quite sure what I was going to do with this pile of children’s books under my belt.

The other thing I was doing at this time was freelance writing for other publications. I was writing for The New Republic, The Nation, The Huffington Post. I was doing a little bit of freelance stuff because—and I’ve always been a compulsive writer—it was an outlet for my writing, a place where I felt people could read it, rather than my scholarship, which they couldn’t read.

So I was doing both serious writing and this kind of frivolous writing, and the magazine came into my head as a way of maybe merging the two somehow: Maybe I could take this very wacky spirit of these children’s books and combine it with the kind of political writing that I enjoy doing, which is accessible to people and sort of breaks down important political issues in a clear way.

TO: In Why You Should Be a Socialist, you spend time breaking down the differences between how radicals, liberals, and conservatives think. Could you summarize the key points of difference?

NJR: “Socialism” is a difficult term to define. But I do think there is a kind of socialist worldview and socialist set of values that are markedly different from the liberal set of values.

One of them is that socialists believe in a radically different distribution of economic power—it really is an end to class hierarchy. And liberals are people who are mostly okay with the existing class hierarchy. This is why you have liberals in and out of places like Harvard, which is a fundamentally unjust institution in that it’s basically just a machine for creating the ruling class. A socialist looks at that institution and thinks, “This is an institution that should not exist.” A liberal looks at that institution and thinks, “How do we make this institution somewhat more fair? How do we make sure that the people coming into the ruling class are diverse, and how do we make sure that everyone has an equal opportunity to be a part of the ruling class?”

I don’t think I really define “conservatism” in the book, but I do talk about the characteristics of conservative-type arguments and ways of thinking, which I think are captured very well by Albert Hirschman in The Rhetoric of Reaction, where he talks about perversity, futility, and jeopardy. Conservatives argue that any attempt at social progress will either have the opposite of the intended effect, or it will have no effect, or it will destroy some existing institution that is precious and fragile. I think that does characterize a lot of conservative discourse.

There’s no accident that conservatives see people on the left as bleeding hearts. But I find that really interesting, because your heart should bleed. It’s important that your heart bleed with some basic empathy. And really, one of the fundamental characteristics that you see when you look through conservative rhetoric is this real nastiness, this real contempt, like: “Your life sucks, and it’s your fault. Personal responsibility! No one else is to blame.” It’s a real lack of compassion.

TO: How would you respond to someone who argues that socialists need to get realistic? What is the utility of utopianism for the left today?

NJR: I think as an exercise in imagining a better world, utopianism is not just useful but crucial, because what we have to do is have some real sense of what we’re aiming for. Not just what our general sympathies are, but also if we look at the world around us and try to imagine what we, as people who are trying to effect social change, are going to do: What kind of world do we see in our minds at the end of all of this?

I did this exercise where I listed in the book all of the things that people would put in their utopia. I asked my friends and people who follow Current Affairs on social media, “What would you have in your utopia?” And people were talking about quite simple things that weren’t that far away from things we have now but have been made to seem kind of impossible. It was things like, “I want to be able to go to the doctor and not get a bill,” but then it was also things like, “I want public spaces. I want free theater and free outdoor movies. I want these amazing great playgrounds where every child can come and use it.” And a lot of it was about things in common, places where you don’t have to spend money. It was about a world free of violence and deprivation, but also one with really strong communities and really well-endowed public institutions.

And in the book I use the examples of getting rid of borders and prison abolition. Getting rid of borders seems crazy utopian until you realize that for most of human history, there weren’t any borders. It’s the same with prison abolition. You can think, “Well, there are countries around the world today that really have very, very few people in prison—is it that crazy to think that someday we can reduce that population to almost nothing, if not nothing?” I don’t think so. Your utopia becomes something much more feasible when you start having these dreams and start thinking about what it would take to achieve them.

TO: But you say that you’re not an optimist and that you don’t quite like the term “hope” to describe why you live and fight as a socialist.

NJR: An optimist and a pessimist are, respectively, a person who thinks things are going to be good and a person who thinks things are going to be bad. And the perspective I take is that both of those people are telling you that they know the future—that they are prophets. I am not a prophet. I have absolutely no idea whether or not we can succeed. I have reasons that I think it is worth trying, but I am not going to try to offer a prediction that things are going to get better or that they are going to get worse.

I really and truly don’t know, and the standpoint that I advocate is a position of humility. Barack Obama really tarnished the word “hope” by associating it with some meaningless bright future, completely ill-specified. So the word “hope” is kind of cringey now; it comes across as a kind of blind hope or hope that doesn’t require action. The word I prefer is “determination,” which is to say: We don’t know whether we are going to succeed, but we are determined—by God!—to try.

The old anarchist slogan “Demand the impossible!” has always resonated with me. You take the thing you think is impossible and then you don’t accept that it’s impossible. You refuse to accept that; you set that aside and say, “It doesn’t matter—it’s going to happen, and it’s my job is to make it happen.”

Teddy Ostrow TWITTERTeddy Ostrow is a freelance writer, editor, fact checker, and former editorial intern at The Nation.

The 10 worst things Trump did in 2019

Από

anixneuseis

January 3, 2020

The Washington Post

Marc A. Thiessen

Columnist

Dec. 30, 2019 at 2:05 p.m. EST

In my last column, I offered my list of the 10 best things President Trump did in 2019. Here are the 10 worst:

10.-He ridiculously claimed“Our country is FULL.”We’re not full by a long shot. Thanks to Trump’s economic success, we have well over a million more job openings than unemployed workers to fill them. If Trump wants to keep this strong economy going, he needs more workers — and that means he needs more immigrants.

09.-He used anti-Semitic tropes to attack his enemies. Trump was absolutely right to call out Reps. Ilhan Omar (D-Minn.) and Rashida Tlaib (D-Mich.) for their anti-Semitism— including the charge that Israel’s supporters in Congress are disloyal to the United States. But then Trump declaredthat “any Jewish people that vote for a Democrat” show “great disloyalty” — using the very same anti-Semitic trope that got Omar and Tlaib in trouble in the first place.

08.-He saidthe Soviet Union was right to invade Afghanistan and congratulatedChina on the 70th anniversary of the Communist takeover. The U.S.S.R. did not invade Afghanistan “because terrorists were going into Russia” and they were not “right to be there,” as Trump claimed. They went in to prevent the replacement of a Soviet puppet regime with a regime friendly to the United States. As for China, 65 million of the roughly 100 million people killed by Communist regimes during the 20th century were killed by China. It is the most murderous regime in human history.

07.-He lost a needless government shutdown fight. In 2018, the Senate Appropriations Committee approved $1.6 billion for 65 milesof border fencing by an overwhelming bipartisan vote. Instead of taking the deal, Trump shut down the government and demanded $5.7 billion. He ended up with less — $1.38 billion — than he would have if he had just gone along with the bipartisan deal.

06.-He used his emergency authority to circumvent Congress on the border wall. After losing the shutdown fight, Trump used the National Emergencies Act to appropriate funds for a policy priority after Congress specifically refused to do so legislatively. Not only was this an abuse of power; it also was completely unnecessary. He could have reprogrammedmoney from other Treasury and Defense Department accounts without invoking his emergency powers. Instead, he chose a direct assault on Congress’s constitutional powers, and Republicans shamefully went along.

05.-He continued to spread the canard that the United States is fighting “endless wars.”Our force levels in Syria, Iraq and Afghanistan are a shadow of their former selves, and U.S. forces are arming and training allies who are doing the fighting for us. That is the right strategy. Yet Trump continues to channel his inner Barack Obama and seek complete U.S. withdrawal.

04.-He continued to attack dead people. Just as Trump blasted former senator John McCain long after his death, this month he launched a broadside against the late representative John Dingell that suggested he was “looking up” from hell — an attack that shocked his widow, Rep. Debbie Dingell (D-Mich.), who was preparing for her first Christmas without him. Want to know why, despite a humming economy, Trump’s popularity remains mired in the low 40s? It’s stuff like this.

03.-He asked the president of Ukraine to investigate Hunter Biden.His phone call with President Volodymyr Zelensky was not “perfect” as Trump claimed. After special counsel Robert S. Mueller III found that Trump did not conspire with Russia in 2016, Trump decided to snatch defeat from the jaws of victory by giving Democrats the pretext they had been looking for to impeach him.

02.-He invited the Taliban to Camp David. The terrorist group’s leaders would have sat at the very table where U.S. officials planned the overthrow of their regime, to accept the terms of America’s surrender on the eve of the 18th anniversary of the Sept. 11 attacks they facilitated. The disaster was only averted because the Taliban chose to rub defeat in Trump’s face by killing an American soldier. The invitation was possibly the most shameful moment of the Trump presidency.

01.-He gave Turkey a green light to invade Syria and attack our Kurdish allies. The Kurds suffered 11,000 casualties in the fight against the Islamic State since 2014 and gave us the critical intelligence that led us to Islamic State leader Abu Bakr al-Baghdadi’s doorstep. After watching Trump abandon the Kurds to be slaughtered, why would anyone step forward to help the United States in the fight against Islamist radicalism?

“Πρέπει να στείλουμε στρατό στη Λιβύη; Και αν ναι, γιατί τώρα;” Ένα ανατρεπτικό άρθρο του Baskın Oran

Από

anixneuseis

January 2, 2020

infognomonpolitics

Γιατί πρέπει να στείλουμε αμέσως στρατεύματα στη Λιβύη;

Του Baskın Oran

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να κατανοήσω προσωπικά το στοίχημα της «Διώρυγας Ερντογάν»: Μάλλον πρόκειται για μια «μπίζνα» για την οποία έχει πέσει τεράστια προκαταβολή ενώ υπάρχει και η πίεση που δέχεται από τον Τραμπ να τροποποιήσει την Συνθήκη του Μοντρέ, για τα Στενά. Επιπλέον υπάρχει και το πείσμα του ανδρός που ασκεί μόνος του την εξουσία.

Όμως, ενώ το θέμα της διώρυγας είναι ξεκάθαρο στο μυαλό μου, δεν μπορώ να πω ότι το ίδιο συμβαίνει και στο θέμα της Λιβύης. Πιο συγκεκριμένα, περιμέναμε μια εκστρατεία στο εξωτερικό, στη Συρία ή κάπου αλλού (στην Αρμενία;), αλλά όχι στη Λιβύη, που ανήκει σε μια άλλη ήπειρο, στην Αφρική, όχι σε τέτοια έκταση. Δεν περίμενα να πηδήξει σε μια μαύρη τρύπα όπως αυτή, η οποία είναι φλέγεται από έναν εμφύλιο πόλεμο στον οποίον αναμειγνύονται χιλιάδες μισθοφόρους. Επιπλέον, δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει ποιος είναι ο λόγος να συγκαλέσει εκτάκτως το Κοινοβούλιο, που ήταν σε διακοπές, να λάβει απόφαση για την αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη τις 2 Ιανουαρίου, αντί στις 7 Ιανουαρίου που είχε αρχικά αποφασιστεί.

Σε θέματα και καταστάσεις που δεν μπορείς να κατανοήσεις, η πιο καλή μέθοδος είναι να μπεις στον εγκέφαλο των υπευθύνων λήψης αποφάσεων και να προσπαθήσεις να σκεφθείς όπως σκέπτονται αυτοί. Στο υπόλοιπο άρθρο αυτού, επιτρέψτε μου να προσπαθήσω να το κάνω αυτό, ξεκινώντας από το «γιατί».

***

Φυσικά, στη Λιβύη, που πήγε και ο Μουσταφά Κεμάλ, μας περιμένουν ορισμένες ευνοϊκές καταστάσεις:

Πρώτον, θα επικυρώσουμε ότι είμαστε μεγάλο κράτος, δημιουργώντας την έβδομη στρατιωτική μας βάση σε ακόμα μια μουσουλμανική χώρα.

Δεύτερον, θα δώσουμε ένα μάθημα στον Σίσι, που ανέτρεψε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο.

Τρίτον, με το διαμοιρασμό της Μεσογείου μεταξύ της Τουρκίας και της Λιβύης, θα εγγράψουμε υποθήκες για την εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων της Λιβύης.

Τέταρτον, θα εξασφαλίσουμε την υποστήριξη των εθνικιστικών και θα τονώσουμε με νέο αίμα την εθνική μας ενότητα, υψώνοντας και πάλι τη σημαία μας στη Λιβύη (για παράδειγμα στο Fizan), από την οποία μας πέταξαν έξω οι Ιταλοί το 2011.

Πέμπτον, θα πάρουμε πίσω τα 25 δισεκατομμύρια δολάρια των κατασκευαστικών μας εταιρειών, που έμειναν εκεί λόγω των ημιτελών έργων μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου.

Όλα αυτά υπάρχουν, όμως υπάρχει και κάτι πιο σημαντικό:

Στη Συρία μας έχουν εξαπατήσει. Το θέμα της ζώνης ασφαλείας που επιδιώκαμε να δημιουργήσουμε στη Συρία, υποτίθεται για να προστατευτούμε από τους Κούρδους, που τους αποκαλέσαμε τρομοκράτες, μας το έχουν μετατρέψει σε ένα «σάπιο φρούτο». Πότε πότε μας αφήνουν να βγάλουμε τα τεθωρακισμένα οχήματά μας, υπό τη συνοδεία των Ρώσων, και μετά γυρνάμε πίσω και μας βάζουν να τα παρκάρουμε στη θέση τους.

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, των αρχών Δεκεμβρίου, δηλώσαμε ότι θα βάλουμε βέτο στα σχέδια του ΝΑΤΟ απέναντι στη ρωσική απειλή για τις Βαλτικές χώρες, εκτός κι αν οι χώρες του ΝΑΤΟ χαρακτήριζαν ως τρομοκρατική οργάνωση τις Δυνάμεις Προστασίας του Λαού (YPG), των Κούρδων της Β. Συρίας.

Τελικά αναγκαστήκαμε να εγκρίνουμε τα σχέδια του ΝΑΤΟ, χωρίς να βάλουμε το βέτο που εξαγγείλαμε. Ο Πρόεδρός μας, αναχωρώντας, αρκέστηκε να δηλώσει: «Εμείς είπαμε ναι, όμως κι εσείς δεν θα μας αφήσετε μόνους στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας». Όμως κι εδώ εξαπατηθήκαμε. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, ήταν ξεκάθαρος στη δήλωσή του: «Στο θέμα του αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας, μείναμε μόνοι».

Κάτω από αυτές τις συνθήκες αν σκύψουμε το κεφάλι, θα μας υποχρεώσουν να φύγουμε από τη Συρία και αυτό δεν μπορούμε να το δεχτούμε. Αν μείνουμε ακίνητοι, χωρίς να κάνουμε τίποτα, θα πέσουμε. Γι’ αυτό, για να μην μειωθεί η επιρροή μας, θα πρέπει να ακολουθήσουμε επιθετική πολιτική επεκτείνοντας τη ζώνη επιρροής μας. Τη στιγμή που η νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης είναι στρυμωγμένη και ζήτησε την παρουσία του στρατού μας εκεί, εμείς πρέπει να εκμεταλλευθούμε αυτήν την ευκαιρία.

***

Ας έρθουμε τώρα να ερμηνεύσουμε το «επείγον» της υπόθεσης. Δηλαδή, τι είναι αυτό που μας κάνει να λέμε «αμέσως τώρα».

Η κυβέρνηση Σαράζ (Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας), που υποστηρίζεται από την Μουσουλμανική Αδελφότητα, κυριαρχεί στην πρωτεύουσα, την Τρίπολη. Ωστόσο, έρχονται πληροφορίες που λένε ότι ο στρατηγός Χαφτάρ (Εθνικός Στρατός της Λιβύης), ο οποίος υποστηρίζεται από τη Ρωσία και ελέγχει την υπόλοιπη χώρα, κατέλαβε τους δρόμους που οδηγούν στην πρωτεύουσα και έχει πλησιάσει σε απόσταση 10 χλμ από το κέντρο της πόλης. Άλλωστε, γι’ αυτό είναι στρυμωγμένος ο Σαράζ.

Γι’ αυτό το λόγο, πρέπει να φθάσουμε στην Τρίπολη προν την καταλάβει ο Χαφτάρ. Αν τελικά καταφέρει να κερδίσει ο Σαράζ, θα τον βοηθήσουμε να εξορύξει τα πετρέλαιά του. Πώς είπε ο Πρόεδρός μας στη σύνοδο της Γενεύης για το μέλλον της Συρίας «Ελάτε να βγάλουμε μαζί το πετρέλαιο, και με τα χρήματα αυτά να εγκαταστήσουμε τους πρόσφυγες στα σπίτια που τους κατασκευάσαμε»; Κάπως έτσι θα πούμε και στη Λιβύη.

Το Bloomberg ανακοίνωσε ότι οι ομάδες των Τουρκομάνων που αγωνίζονται εναντίον «τρομοκρατών» στη Συρία, ειδικά τα μέλη της Ταξιαρχίας Σουλτάν Μουράτ, που συμμετείχε στην Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη, θα σταλούν στη Λιβύη για να υποστηρίξουν τον Σαράζ, στην Τρίπολη. Και ο εκπρόσωπος του Χαφτάρ δήλωσε ότι η δική μας Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (MIT), μετέφερε τους ενόπλους του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Νούσρα-Αλ Κάιντα (HTS) της Συρίας στη Λιβύη, αφού πρώτα τα αεροπλάνα που τους μετέφεραν προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο Τζέρμπα, της Τυνησίας. Αυτό εξηγεί και το λόγο της εσπευσμένης επίσκεψης του Προέδρου μας Ερντογάν στην Τυνησία.

3) Άρχισαν να έρχονται ανακοινώσεις ξένων χωρών, που είναι αντίθετες με την αποστολή στρατευμάτων μας στη Λιβύη. Για παράδειγμα, ο Ιταλός Πρωθυπουργός Γ. Κόντε είπε: «Μια τέτοια παρέμβαση δεν θα συμβάλει στην εξισορρόπηση των δυνάμεων στη Λιβύη, αντιθέτως θα οδηγήσει σε μια απίστευτη αύξηση της στρατιωτικής έντασης, κάτι το οποίο δεν μπορούμε να αποδεχτούμε». Αποικιακή νοοτροπία!

Υπάρχουν επίσης και εκείνοι που αντιτίθενται με κεκαλυμμένο τρόπο. Σύμφωνα με το Reuter «ένας επίσημος κρατικός αξιωματούχος των ΗΠΑ» χαρακτήρισε τη συνεργασία μας με την Τρίπολη ως «άχρηστη και προκλητική». Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντ. Πεσκόφ, δήλωσε ότι «Παρέμβαση τρίτων χωρών δεν θα συμβάλλει στην επίλυση της κρίσης». Σαν να μην είναι και η δική τους χώρα που επεμβαίνει ήδη στη Λιβύη «τρίτη χώρα».

Η εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργού Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε ότι η Μόσχα κάλεσε την Άγκυρα να εφαρμόσει τη Συμφωνία του Σότσι, η οποία προβλέπει τη δημιουργία ζώνης αποκλιμάκωσης της έντασης στην περιφέρεια Ιντλίμπ και τον διαχωρισμό των μετριοπαθών αντιπάλων από τους ενόπλους (ισλαμιστές τρομοκράτες, σ.τ.μ.). Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να παραμείνετε στη Συρία μόνο αν δεν αντιταχτείτε στον Άσαντ. Και όλα αυτά μας τα λένε ενώ εμείς αγοράσαμε από αυτούς τους S-400 πληρώνοντας μάλιστα τόσα πολλά χρήματα!

Εμείς από την πλευρά μας αντιδράσαμε δια στόματος του στρατηγού Χουλουσί Ακάρ: Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να αποχωρήσουμε από τα 12 παρατηρητήρια-στρατόπεδα της περιφέρειας Ιντλίμπ. Θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε εκεί». Ο στρατηγός Ακάρ είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την Τουρκία. Φανταστείτε ότι το 1990 ο τότε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ν. Τορμουτάυ, όταν του ζήτησε ο Τουργκούτ Οζάλ, να επιτεθεί στο πλευρό των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ, παραιτήθηκε, λέγοντας: «Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν οργανωθεί για την άμυνα της χώρας και όχι για επιθετικό πόλεμο». Ενώ τώρα έχουμε τον στρατηγό Ακάρ που λέει: «Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι έτοιμες να αναλάβουν κάθε αποστολή!».

***

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη πιο παράξενο. Ενώ υπογράψαμε μαζί τους ένα «Μνημόνιο Κατανόησης για την Ασφάλεια και τη Στρατιωτική Συνεργασία», στο οποίο αναφέρεται ότι θα τους παράσχουμε βοήθεια σε όπλα και θα στείλουμε «φιλοξενούμενο προσωπικό, συμβούλους ή μονάδες του στρατού, βλέπουμε τον Εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών της κυβέρνησης Σαράζ να δηλώνει στην Die Welt: «Είμαστε αντίθετοι στην παρουσία ξένων στρατευμάτων στο έδαφος της Λιβύης».

Για ποιο λόγο έγινε αυτή η δήλωση; Γιατί θέλουν να υποστηρίξουν μια κοινή πολιτική της Ε.Ε., με την διαμεσολάβηση της Γερμανίας, η οποία «δεν είναι μέρος της σύγκρουσης και είναι αρκετά αντικειμενική», μια πολιτική που δεν θα υποστηρίζει τον Χαφτάρ.

Όμως το να εμπιστευτείς όλους αυτούς είναι έγκλημα. Όμως αναγκαστήκαμε να τους εμπιστευτούμε για χάρη της Συρίας. Άλλωστε, όπως είπε ο Πρόεδρός μας για την νέα Διώρυγα της Κωνσταντινούπολης, «είτε το θέλουν είτε όχι, εμείς θα το κάνουμε». Επιπλέον, εμείς υποστηρίζουμε τη νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης.

Τώρα, σε αυτό το σημείο, οι τρομοκράτες που υπάρχουν στο ανάμεσά μας θα σηκωθούν και θα πουν: «Μα καλά, η κυβέρνηση της Δαμασκού δεν είναι η νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας». Για το λόγο αυτό, πρέπει να δώσουμε προσοχή στη δημόσια διπλωματία, δηλαδή στην προπαγάνδα. Πρέπει να διαδώσουμε ότι ο στόχος μας στην υποστήριξη της νόμιμης κυβέρνησης στη Λιβύη είναι να επιτύχουμε μια ισορροπία μεταξύ των δύο πλευρών και στη συνέχεια να διευκολύνουμε μια πολιτική διευθέτηση. Πράγματι, ο αρθρογράφος της Sabah, Burhanettin Duran έχει ήδη αρχίσει την προπαγάνδα αυτή.

***

Το πρόβλημά μας δεν είναι οι ξένοι αλλά τα εσωτερικά και τα μη εθνικά στοιχεία που υπάρχουν ανάμεσά μας. Ενώ έχουμε ολόκληρον Adnan Tanrıverdi, ο οποίος είναι ο Επικεφαλής Στρατιωτικός Σύμβουλος του Προέδρου της Τουρκίας (είναι και ο ιδρυτής της παραστρατιωτικής οργάνωσης SADAT), πετάγονται ξαφνικά διάφοροι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες και διαδίδουν ότι οι μονάδες του τουρκικού στρατού που θα στείλουμε στη Λιβύη, δεν θα έχουν αεροπορική υποστήριξη. Μα τότε γιατί έχουμε στείλει εκεί τα UAV, για να στέκονται; Ξέρετε, ένα από αυτά βομβαρδίστηκε από την αεροπορία του Χαφτάρ, ενώ ήταν παρκαρισμένο. Επίσης, γιατί δημιουργήσαμε τη βάση των UAV στην Κύπρο, έτσι για να κάθονται εκεί;

Έχουν αρχίσει τώρα οι προδότες που βρίσκονται ανάμεσά μας να διαδίδουν: «Οι Τούρκοι στρατιώτες θα σκοτωθούν στο δρόμο για το Φιζάν*». Ο Τούρκος στρατιώτης (Mehmetçik), για να λυτρώσει το κράτος μας από τη στρατιωτική και πολιτική απομόνωση, θα μπορούσε να πάει ακόμα και πετώντας στον Παράδεισο (το Cennet-i Âlâ) και να πάρει την υψηλότερη θέση εκεί, ακριβώς κάτω από τον Προφήτη Μωάμεθ. Και αν είναι να μην πάρει στη Λιβύη, πηγαίνει στη Σομαλία, όπου βρίσκεται η στρατιωτική βάση μας των 400 στρεμμάτων. Εκεί μπορεί να βρει το δρόμο του για τον Παράδεισο, όπως έγινε προχθές, όταν ένα φορτηγό ανατινάχτηκε από τους τρομοκράτες, σκοτώνοντας 90 άτομα, συμπεριλαμβανομένων 2 Τούρκων.

Από την άποψη αυτή, στους προδότες της πατρίδας που αντιτίθενται στην αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη, θα πρέπει να κάνουμε ό,τι έκανε ο αείμνηστος Αντνάν Μεντερές στα μέλη της Ένωσης Τούρκων Φιλειρηνιστών, οι οποίο με πρόεδρο την Behice Boran*, δημοσιεύσαν μια ανακοίνωση, διαμαρτυρόμενοι για την αποστολή στρατευμάτων στην Κορέα, το 1950.

*Φιζάν είναι μια από τις τρεις περιφέρειες της Λιβύης. Καλύπτει την ΝΔ πλευρά της χώρας και αποτελείται κυρίως από έρημο.

**Τα μέλη της Ένωσης Τούρκων Φιλειρηνιστών παραπέμφθηκαν στο δικαστήριο με την κατηγορία της «άσκησης κριτικής σε απόφαση της κυβέρνησης και δημοσίευσης ανακοίνωσης μειωτικής της εθνικής αντίστασης, που προτρέπει το λαό σε στρατιωτική εξέγερση». Τα μέλη της Ένωσης καταδικάστηκαν από το στρατιωτικό δικαστήριο σε ποινή 3 ετών και εννέα μηνών, η οποία στο εφετείο μειώθηκε στους 15 μήνες.

Με βάση τα επίσημα στοιχεία, η Τουρκία έστειλε στην Κορέα μια ταξιαρχία, αποτελούμενη από 259 αξιωματικούς, 12 στρατιωτικούς υπαλλήλους, 4 κρατικούς υπαλλήλους, 395 μον. Υπαξιωματικούς και 4.414 οπλίτες, συνολικά 5.090 άτομα.

Στον πόλεμο της Κορέας έχασαν τη ζωή τους 721 αξιωματυικοί και στρατιώτες, τραυματίστηκαν 2.147, αιχμαλωτίστηκαν 234 και 175 παραμένουν αγνοούμενοι.

Πηγή: https://ahvalnews.com/tr/libya/libyaya-nicin-ve-derhal-asker-gondermeliyiz

Israel Could Be Key to 2020 Middle East Geopolitics

Από

anixneuseis

January 2, 2020

By Frank MusmarJanuary 2, 2020

The Middle East from space, photo by the International Space Station via Wikimedia Commons

BESA Center Perspectives Paper No. 1,389, January 2, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Israel’s geographical position means it must stay agile and manage complex relations with its Muslim neighbors through quiet collaboration and smart use of its technological and economic advantages. Over the past two decades, Israel has discovered offshore gas, begun extensive seawater desalination, and dramatically expanded its navy’s platforms and missions. Ten years ago, Israel depended on Egypt’s natural gas; nowadays, Israel exports natural gas to Egypt and Jordan.

The geopolitics of the Middle East are changing rapidly, and competition among the key players is at a peak. The region straddles the three continents of Asia, Africa, and Europe, lending it great geopolitical significance. The Middle East overlooks the Mediterranean Sea, the Red Sea, the Indian Ocean, and the Black Sea. It contains three of the world’s leading waterways: The Strait of Hormuz, the Bab al-Mandeb Strait, and the Suez Canal. The Middle East is also the top oil supplier in the world and has its largest oil and gas reserves.

For the US, the security of Israel is one of the most critical determinants of its positions on Middle East security in the wake of the so-called “Arab Spring.” Although Israel is separate from the changes brought about by those uprisings, it can’t help but be affected by them. They shocked Jerusalem as well as the other regional actors, but it has been able to deal with the changes.

The fear of Iran and its hegemonic ambitions has pushed Saudi Arabia and the UAE toward further cooperation with Israel and the US. For over a decade, the Jewish state has been strengthening links with Gulf monarchies with which it has no diplomatic relations. Jerusalem’s strategic views regarding Iran’s regional ambitions and US policies during the “Arab Spring” converged with those of Riyadh, the UAE, and Bahrain. Longstanding Israeli security and commercial ties with the Gulf, which are now becoming more visible, look set to develop further (though overt military cooperation remains improbable). Israel is seeking active cooperation with Egypt, Jordan, and the Palestinian Authority in the field of counter-terrorism.

The current landscape in the Middle East is bringing new policy priorities to the fore, with the Arab states no longer dancing to the Palestinians’ tune. Those states have their own more immediate concerns, and the ongoing conflict between Hamas and Fatah has undermined Palestinian efforts to solicit Arab assistance. Some Arab states have begun to openly acknowledge the right of the Jewish People to its ancestral homeland.

While Turkey’s location is usually viewed as a significant advantage in the energy sphere, since the countries in its vicinity require its collaboration to transport oil and natural gas via economically feasible pipeline projects, the political, economic, and military conflicts among those same global and regional actors not only hinder the development of energy transportation routes but present a significant foreign policy challenge for Ankara, which has traditionally sought to maintain a careful balance in its relations with the West and Russia.

The discovery of gas reserves in the Eastern Mediterranean has been met with enthusiasm due to their potential impact on the economic, geopolitical, and political balance of the region. The new reserves could have a significant positive effect on Europe’s gas-diversification strategy, enabling EU countries to realize their long-held goal of significantly reducing their dependence on Russian gas imports.

In December 2017, Cyprus, Israel, Italy, and Greece signed a memorandum “to explore the possibility of the construction of a natural gas pipeline linking [the] Leviathan [field] to European markets.” The European Commission (EC) has labeled the project technically feasible and economically viable, stating that it “strongly supports” the project.

In December 2018, at a meeting in Beersheba, the leaders of Greece, Cyprus, and Israel officially said they were ready to sign an intergovernmental agreement on the East-Med pipeline project. US ambassador to Israel David Friedman, who was present at the meeting, labeled the project “of great importance for the stability and prosperity of the Middle East and Europe.” If the project comes to fruition, Israel can eventually become a regional energy hub—a significant change from its historical geopolitical position.

View PDF

Dr. Frank Musmar is a financial and performance management specialist.

Ο υβριδικός πόλεμος της Δύσης εναντίον Κίνας-Ρωσίας – Οι αυταπάτες της Αθήνας

Από

anixneuseis

January 2, 2020

Του ΚΩΣΤΑ ΓΡΙΒΑ

File Photo: Το τουρκικό γεωτρύπανο Fatih. Φωτογραφία τουρκικό υπουργείο Άμυνας

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη δυναμική των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα πρέπει να έχουμε μια στοιχειωδώς ρεαλιστική εικόνα του διεθνούς συστήματος και του τρόπου που οι δύο χώρες λειτουργούν σε αυτό. Όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εύκολο μιας και το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση έντονης ρευστότητας.

Πολλώ δε μάλλον όταν δεν θες καν να επιχειρήσεις κάποια ρεαλιστική ανάγνωση, όπως κάνουν οι ελληνικές ηγετικές ελίτ. Αυτές επιμένουν να παραμένουν εγκλωβισμένες σε αναγνώσεις της πραγματικότητας, οι οποίες ίσως είχαν κάποιο νόημα είκοσι χρόνια πριν, αλλά σήμερα είναι παραπλανητικές φαντασιώσεις. Συγκεκριμένα, η κυρίαρχη αντίληψη στην Ελλάδα είναι αυτή ενός μονοπολικού κόσμου, ωσάν ο Ψυχρός Πόλεμος να είχε τελειώσει μόλις χθες, με τις ΗΠΑ να αποτελούν τον κυρίαρχο πόλο ισχύος του πλανήτη, πλαισιωμένες από κάποια άλλα δυτικά κράτη.

Ακόμη και οι πιο προωθημένες ερμηνείες των διεθνών δρωμένων αναφέρονται σε έναν “ολιγαρχικά πολυπολικό” κόσμο, με τις ΗΠΑ, την Κίνα και την Ρωσία να είναι οι κυρίαρχοι διεθνείς δρώντες. Κάτω από αυτές υπάρχουν κάποιες μεσαίες δυνάμεις και όλοι οι υπόλοιποι είναι οι “αυλικοί”.

Και οι δύο αυτές αναγνώσεις του διεθνούς συστήματος αντιλαμβάνονται τις τουρκικές φιλοδοξίες ως ύβρη, η οποία θα ακολουθηθεί, αργά ή γρήγορα, από τη νέμεση. Δηλαδή, οι ελληνικές ελίτ ελπίζουν πως κάποιοι “ισχυροί” του κόσμου θα τιμωρήσουν την Τουρκία για τις βλέψεις της να αναγορευτεί σε μια αυτόνομη δύναμη ευρασιατικής εμβέλειας και θα ανταμείψουν την Ελλάδα για την υπακοή της. Δηλαδή, για τη γεωπολιτική της ανυπαρξία.

Πληθωριστικό πολυπολικό σύστημα ή νέα διπολικότητα;

Οι θλιβερές αυτές αντιλήψεις αγνοούν ότι το σημερινό διεθνές σύστημα τείνει να εξελιχθεί σε “πληθωριστικά πολυπολικό”, δηλαδή με πολύ περισσότερους αυτόνομους δρώντες από ό,τι πιστεύαμε. Ωστόσο, πιθανώς κι αυτή η ανάγνωση να είναι ατελής. Ίσως, λοιπόν, αυτή η ρευστή και ασαφής περίοδος της “πληθωριστικής πολυπολικότητας” να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο, πριν εδραιωθεί ένα νέο διπολικό διεθνές σύστημα, στο οποίο θα κυριαρχεί από τη μία πλευρά η συσπειρωμένη Ευρασία, με πυρήνα το σύστημα Κίνας–Ρωσίας και από την άλλη ο “ωκεάνιος κόσμος” με πυρήνα τις ΗΠΑ.

Αν και είναι πολύ νωρίς ώστε να καταλήξουμε με ασφάλεια σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, εντούτοις βλέπουμε ότι μια παρόμοια διχοτόμηση μπορεί να προκύψει από τη διαφαινόμενη επιλογή του Δυτικού Κόσμου (ΗΠΑ και Δυτικής Ευρώπης) να προχωρήσει σε μια πολιτική “υπεραποκλεισμού” (super containment) εναντίον της Ρωσίας, αλλά και της Κίνας, που δεν είχε όμοιό της ούτε στα πιο ζοφερά χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Δύση έχει αποφασίσει να εξαπολύσει κατά της Ρωσίας και της Κίνας έναν ολοκληρωτικό υβριδικό πόλεμο, που προβλέπει ουσιαστικά μηδενισμό των σχέσεων των δυτικών χωρών μαζί τους, εις βάρος των αντιλήψεων περί της παγκοσμιοποιητικής ενοποίησης.

Ο υβριδικός πόλεμος της Δύσης

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής οι κινεζικές επενδύσεις χαρακτηρίζονται σαν “αρπακτική οικονομική συμπεριφορά” και οι πολιτισμικές ανταλλαγές σαν “πολιτισμικός ιμπεριαλισμός”. Για τη δε Ρωσία, επιστρατεύουν επιχειρήματα που δείχνουν να απευθύνονται σε κρετίνους. Την εμφανίζουν να χειραγωγεί με τεράστια ευκολία τα εκλογικά σώματα σε χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, την ίδια στιγμή που εκδιώκεται με προκλητικά αυθαίρετο τρόπο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.

Τα ΜΜΕ σε όλο τον Δυτικό Κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, αντιμετωπίζουν την επιδοτούμενη από το εξωτερικό “πορτοκαλί επανάσταση” του Χονγκ Κονγκ ως “παλλαϊκή εξέγερση”. Κι αυτό, παρότι σε αυτήν συμμετέχει ένα μικρό ποσοστό των κατοίκων του.

Η περαιτέρω συζήτηση γι’ αυτόν τον πολυδιάστατο υβριδικό πόλεμο που έχει εξαπολύσει η Δύση εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας ξεφεύγει από τα περιορισμένα όρια αυτού του κειμένου. Ωστόσο, αυτό που μπορούμε τώρα να πούμε είναι πως, αν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο, δεν θα απομονωθούν φυσικά οι δύο μεγάλες ευρασιατικές χώρες, γιατί πολύ απλά είναι υπερβολικά μεγάλες για να συμβεί κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, θα εξωθηθούν η μία προς την αγκαλιά της άλλης.

Έτσι, Ρωσία και Κίνα θα υποχρεωθούν να θέσουν στο περιθώριο τα ανταγωνιστικά τους στοιχεία, δημιουργώντας το πρόπλασμα ενός νέου γεωπολιτικού μεγέθους, που θα μπορούσε να εξελιχθεί στην πρώτη υπέρ-υπερδύναμη (hyper power) στην ιστορία της Ανθρωπότητας. Μέσα σε αυτόν τον εμβρυακό διπολικό κόσμο και τον παγκόσμιο υβριδικό πόλεμο που τον διαμορφώνει, η Τουρκία έχει έναν ειδικό ρόλο να παίξει.

Μεταξύ των άλλων, όπως ο υπογράφων υποστήριξε σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ (23/12/2019), αλλά και σε παλαιότερο άρθρο στο SLpress, μέρος του υβριδικού πολέμου εναντίον της Κίνας είναι και η υποστήριξη των τουρκόφωνων Ουιγούρων ισλαμιστών στη Βόρειο Κίνα. Όμως, οι Ουιγούροι είναι το τέρμα του τουρκογενούς-τουρκόφωνου διαδρόμου που ξεκινά από την Τουρκία, περνά από το Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιζία και Τατζικιστάν για να φθάσει στη Βόρειο Κίνα, στο Σινγιάνγκ (Xinyang).

Ο ρόλος της Τουρκίας

Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να παρομοιάσουμε το σύμπλεγμα των χωρών αυτών με ένα μαχαίρι που χώνεται μέσα στην καρδιά της Ευρασίας και χτυπάει την Κίνα. Και λαβή αυτού του μαχαιριού είναι η Τουρκία. Συνακόλουθα, οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη την Τουρκία για να χτυπήσουν την Κίνα σε αυτόν τον νέου τύπου πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον της.

Δεν αναφερόμαστε στην παλιά κεμαλική Τουρκία, που ήταν στραμμένη προς τη Δύση και αδιαφορούσε για την Ανατολή. Αναφερόμαστε στη σημερινή, ισλαμική Τουρκία του Ερντογάν. Δεν μιλάμε δηλαδή για την εσωστρεφή Τουρκία των κεμαλιστών, που έψαχνε για μια θέση στην ΕΕ, αλλά για την εξωστρεφή Τουρκία του σήμερα που θέλει να λειτουργήσει ως μια μεγάλη ευρασιατική δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο.

Με άλλα λόγια, η αυτοκρατορική νεοοθωμανική Τουρκία είναι αυτή που επιδιώκει και δυνητικά μπορεί να ασκήσει επιρροή στον τουρκόφωνο διάδρομο και αυτήν θέλουν οι Αμερικανοί. Αυτό σημαίνει πως όχι μόνο οι ΗΠΑ πολύ δύσκολα θα οδηγηθούν σε ρήξη των σχέσεών τους με την Άγκυρα, αλλά και ότι αποδέχονται τον ρόλο και τη λειτουργία της Τουρκίας ως αυτόνομη δύναμη ευρασιατικής εμβέλειας. Έτσι, θα μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν σαν τη λαβή του τουρκόφωνου μαχαιριού που θέλουν να καρφώσουν στα πλευρά της Κίνας στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου που έχουν εξαπολύσει εναντίον της.

Άρα, πολύ απλά, δύσκολα μπορούμε ως Ελληνισμός να περιμένουμε αποφασιστική στήριξη από πλευράς της Δύσης ενάντια στον τουρκικό επεκτατισμό, όπως συνεχίζει να φαντασιώνεται ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης και σχεδόν σύσσωμες οι ελληνικές ελίτ. Χωρίς διάθεση υπερβολής, η μόνη χώρα που συνεχίζει να φοβάται η Τουρκία, με την έννοια ότι αποτελεί το βασικό εμπόδιο στους σχεδιασμούς της, είναι η Ελλάδα. Κι αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει μόνη της να προστατεύσει τον εαυτό της.

ΠΗΓΗ: https://slpress.gr/

Can Merkel and Macron get Franco-German relations back on track?

Από

anixneuseis

January 2, 2020

The Guardian

As a year of big EU decisions begins, the bloc’s most important relationship is stuck in a rut

Jon Henley, European affairs correspondent

@jonhenley

Thu 2 Jan 2020 05.00 GMT

While the EU looks to Angela Merkel and Emmanuel Macron, both leaders face domestic problems. Photograph: Xinhua/Barcroft Media

In early December, Emmanuel Macron and Angela Merkel sat down opposite each other in Gordon Ramsay’s restaurant at the Savoy Hotel, central London, for a two-hour tête-à-tête dinner. They had some talking to do.

Cordial and constructive, diplomats in Paris and Berlin said, the evening apparently cleared the air. But it will take more than a dinner to clear the structural obstacles to a relationship that is critical to what Europe can achieve in 2020.

“The Franco-German relationship is the single most important relationship in the EU and it’s in a totally toxic condition,” said Mark Leonard, the director of the European Council on Foreign Relations. “And it’s going to get worse before it gets better.”

There was always going to be a yawning gulf between the styles of Macron, 41, an ambitious, impatient and at times arrogant first-time French president, and Merkel, a cautious, pragmatic, consensus-building fourth-time German chancellor. But if, on matters of substance, their overarching visions coincide more often than they diverge, the two leaders’ very different domestic situations have compounded their personal differences, making the relationship unproductive – or worse.

Macron, halfway through his mandate at the Élysée Palace and revelling in powers that are not far short of royal, is increasingly frustrated, not just with Merkel’s slow pragmatism, but with her weakened authority since announcing she would not run again when her term ends in 2021.

Worse, her grand Christian Democrat-Social Democrat coalition is divided, bent mainly on survival and frightened even to consider fresh elections in which it would be challenged by the surging popularity of the nationalist Alternative für Deutschland party (AfD) on the right and the Greens on the left.

Merkel and Macron flank the European commission president, Ursula von der Leyen, at a summit in Brussels in December. Photograph: Olivier Matthys/AP

“Germany is in political paralysis, incapable of taking a major decision, and will probably remain so until elections in September 2021,” said François Heisbourg of the International Institute for Strategic Studies. “Hence Macron’s frustration: France has ideas; Germany is sticking its fingers in its ears.”

The makeup of Germany’s current coalition would anyway prove problematic for the French president, who himself faces re-election in 2022: the centre-left SPD dislikes his proposals on developing the EU’s military and security capability, while the conservative CDU opposes his plans for the eurozone and economic integration.

“Macron basically bet the farm on building a new relationship with Germany, reforming France and working with Berlin to reform Europe,” Leonard said. “He appointed German-speaking ministers and spent his first year wooing the Germans – but nothing materialised. So he pivoted.”

This year, Leonard said, the French president – currently trying to push through contested pension changes at home – has “not hung around for Berlin, or even shied away from upsetting it. His approach has been to launch his initiatives, try to build relationships with other countries, and involve the Germans later. It hasn’t gone down very well.”

Others, too, have been annoyed by Macron’s tendency to act first and consult later: the French president has, often alone, insisted on a shorter article 50 extension; imposed his line-up for Europe’s top jobs; vetoed EU accession talks for North Macedonia; and demanded, with the aim of keeping Russia out of China’s clutches, “a new architecture of trust and security” with Moscow.

But Berlin in particular has been vexed, culminating – after Macron told the Economist that Nato was “brain dead” – in Merkel reportedly informing her French counterpart, at an anniversary dinner commemorating the fall of the Berlin Wall, that she understood his “desire for disruptive politics” but was “tired of picking up the pieces”. Hence the Savoy dinner.

The picture is not entirely bleak. Away from the headlines, steady, day-to-day bilateral work continues. Berlin and Paris are still pushing ahead where possible, albeit incrementally.

German-French cooperation was “like two sides of an accordion”, a German diplomat said. “Sometimes you pull it apart a bit, then both sides come back together again. Each side knows they are joined to each other. And they know they can only produce a nice sound together.”

The Franco-German relationship “is certainly not in crisis”, said Heisbourg. “But in a way, it would almost be better if it was, because then we would have a real discussion, and the chance of decisions and some substantive action.”

Heisbourg added that Germany’s EU presidency, in the second half of the year, “for which Berlin surely will want to achieve something concrete”, might yet produce some progress. But Leonard was less sure.

At root, he said, the problem was structural: most French voters think neither France nor Europe is working very well for them, so Macron has “no alternative but to be an agent of change and disruption”; most Germans reckon things are going pretty well, so Merkel has the opposite imperative.

“Why this matters,” Leonard said, “is because while it’s true that France and Germany can no longer set the EU agenda and just expect all the others to follow, if there is no consensus between Paris and Berlin, really, nothing is possible.”

Ever since the 1950s, the relationship between France and Germany, the continent’s economic powerhouse and its diplomatic and military leader, has been the EU’s engine: when it works, Europe moves forward; when it doesn’t, Europe stalls.

The EU’s big decisions in 2020 – its new budget, eurozone reforms, carbon neutrality, digital taxation, relations with Russia – would be difficult even if France and Germany could agree and were prepared to act, Leonard said. “If they can’t and they’re not, it’s going to be very, very difficult indeed.”

Farewell to the 2010s…

… will the 2020s offer more hope? This has been a turbulent decade across the world – protest, austerity, populism, mass migration. The Guardian has been in every corner of the globe, reporting with tenacity, rigour and authority on the most critical events of our lifetimes. At a time when factual information is both scarcer and more essential than ever, we believe that each of us deserves access to accurate reporting with integrity at its heart.

We have upheld our editorial independence in the face of the disintegration of traditional media – with social platforms giving rise to misinformation, the seemingly unstoppable rise of big tech and independent voices being squashed by commercial ownership. The Guardian’s independence means we have the freedom to set our own agenda and express our own opinions. Our journalism is free from commercial and political bias – never influenced by billionaire owners or shareholders. This makes us different. It means we can challenge the powerful without fear and give a voice to those who would otherwise go unheard.

None of this would have been possible without our readers’ generosity – your financial support has meant we can keep investigating, disentangling and interrogating. It has protected our independence, which has never been so critical. We are very grateful.

You’ve read 5 articles in the last four months. More people than ever before are reading and supporting our journalism, in more than 180 countries around the world. And this is only possible because we made a different choice: to keep our reporting open for all, regardless of where they live or what they can afford to pay.

As we end 2019 and enter a new decade, we hope you will consider offering us your support. We need this so we can keep delivering quality journalism that’s open and independent. And that is here for the long term. Every reader contribution, however big or small, is so valuable. Support The Guardian today from as little as €1 – and it only takes a minute. Thank you.

1...2,5612,5622,563...3,034 Σελίδα 2,562 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Τι σημαίνει η αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη

Σάββας Καλεντερίδης

Μπορεί η ιρανική απάντηση στο κτύπημα κατά του Σολεϊμάνι να οδηγήσει σε πόλεμο;

Τι μπορεί να περιμένουμε από τη Μέση Ανατολή ως τη Λιβύη;

The United States Has Killed Qassem Suleimani, the Head of the Quds Force

carnegie-mec.org

US assassinates Qasem Soleimani, Iran’s Khamenei warns of ‘harsh revenge’

“The American and Israeli enemy is responsible for killing the mujahideen Abu Mahdi al-Muhandis and Qasem Soleimani,” said Iraqi PMF spokesman Ahmed al-Assadi.

ΓΙΑ ΤΟΝ EASTMED

Nathan J. Robinson Wants You to Be a Socialist

By Teddy Ostrow Twitter

DECEMBER 6, 2019

The 10 worst things Trump did in 2019

“Πρέπει να στείλουμε στρατό στη Λιβύη; Και αν ναι, γιατί τώρα;” Ένα ανατρεπτικό άρθρο του Baskın Oran

Israel Could Be Key to 2020 Middle East Geopolitics

By Frank MusmarJanuary 2, 2020

Ο υβριδικός πόλεμος της Δύσης εναντίον Κίνας-Ρωσίας – Οι αυταπάτες της Αθήνας

Πληθωριστικό πολυπολικό σύστημα ή νέα διπολικότητα;

Ο υβριδικός πόλεμος της Δύσης

Ο ρόλος της Τουρκίας

Can Merkel and Macron get Franco-German relations back on track?

The Guardian

Farewell to the 2010s…