Αρχική Blog Σελίδα 2545

Germany Is Guilty – but Russia and Poland Both Bear Responsibility, Too

Από
anixneuseis
-
0
Opinion 
haaretz.com

As a 5-year-old boy, I saw tanks for the first time in my life – not German or Soviet tanks, but Polish tanks driving through our street on their way to ‘liberate’ Tesin

German generals Mauritz von Wiktorin and Heinz Guderian stand next to Soviet commander Semyon Krivoshein during the German–Soviet military parade on September 22, 1939, during the invasion of Poland, in Brest-Litovsk, Belarus.
Bundesarchiv

The harsh exchange between Vladimir Putin and Polish President Andrzej Duda marking the 75th anniversary of the Red Army’s liberation of Auschwitz reflects the wide rifts that World War II left behind in the politics and history of Europe – even more than seven decades later.

There is no doubt about the Soviet Union’s decisive role in eradicating the Nazi regime, but it’s also clear that the Molotov-Ribbentrop Pact, which was signed on August 23, 1939, enabled Germany to invade Poland nine days later. Russia is now trying to remove this stain, which is what brought Putin to make every effort to accuse Poland of sharing in the responsibility for the outbreak of the war.

But as far as Poland is concerned, it fell victim to a double aggression: the German invasion on September 1, 1939, and the Soviet invasion on September 17. Both led to the elimination of the Polish state, which reminded the Poles of the partitions of their country in the second half of the 18th century. The Poles have also brought up the murder of around 20,000 Polish  prisoners of war at Stalin’s command in the Katyn massacre of 1940, and the Red Army’s failure to intervene during the Warsaw Uprising against the German occupiers in 1944.

The two sides relate only to events that are convenient for them in the historical argument, and it’s clear we can’t rely only on politicians’ positions in such charged disputes. It’s not easy to step back and try, with intellectual honesty, to reconstruct these tangled events. The shadow of the Holocaust hovering over everything makes the discussion even more difficult – but it’s impossible to ignore.

On September 22, 1939, when the two invading armies met at Brest-Litovsk in eastern Poland, the soldiers of the Wehrmacht and Red Army held a joint victory parade.
AP

On September 22, 1939, when the two invading armies met at Brest-Litovsk in eastern Poland, the soldiers of the Wehrmacht and Red Army held a joint victory parade. Incredible pictures show the new friendships between soldiers of the two armies, while on the reviewing stand are – in brutal and unimaginable irony today – Germany’s famed “panzer leader,” Gen. Heinz Guderian, and the Soviet Jewish General Semyon Moiseevich Krivoshein. Can we imagine what they really thought of each other?

The Third Reich and the Soviet Union also conducted prisoner exchanges at Brest-Litovsk in which Moscow handed over to the Gestapo dozens of German communists, including many Jews who had found a refuge in the “socialist homeland” after the Nazis rose to power. It’s hard to describe a more shameful and disgusting deal than this.

But the Molotov-Ribbentrop Pact has a much broader context, and it can’t be viewed separately from Poland’s policies before the war. One shameful act by Poland is linked to its response to the Munich Agreement, which was the apogee of British and French appeasement of Hitler. In that pact of September 1938, the two Western democratic powers agreed to the annexation of the Sudetenland by Germany and in practice put an end to Czechoslovakia’s independence. Poland’s response was marginal in terms of the enormous terrors of World War II, but it is an ugly stain on Poland’s policies.

Poland and Czechoslovakia achieved independence in the autumn of 1918 after the defeat of Germany and the Austro-Hungarian Empire in World War I. But the two countries entered a border dispute over the region known as Cieszyn in Polish and Tesin in Czech in southeastern Silesia, which had a mixed population. After fighting in 1919 and international mediation, it was decided in 1920 to divide the region between Poland and Czechoslovakia – and Cieszyn/Tesin was also split between the two countries. After the Munich Agreement, Poland invaded the Czech part of the region and annexed it – in coordination with the German army, which seized other areas of Czechoslovakia.

No Slavic solidarity

The city of my birth, Bielsko, Poland, is on the main road between Krakow and Cieszyn. As a 5-year-old boy, I saw tanks for the first time in my life – not German or Soviet tanks, but Polish tanks driving through our street on their way to “liberate” Tesin. Poland even issued a special celebratory stamp to mark the return of the region to the bosom of the Polish homeland – no Slavic solidarity, and no identification with its neighbor despite the Nazi aggression. Instead, Poland participated in the division of the spoils – not exactly an ally of Hitler, but a partner in his aggression.

Polish tankmen during a break in the Kalisz-Cieszyn march (1944-1945).
Rousinovskiy / Sputnik / AFP

But the most fateful Polish move occurred during the winter of 1938-39 when Britain and France realized that their policy of appeasement toward Hitler was a strategic and moral mistake. It became clear that Germany had aggressive intentions toward Poland: demands to annex the free city of Danzig (Gdansk) and abolish the Polish Corridor that separated the main part of Germany from East Prussia.

Britain prepared for the possibility of war: The draft was reinstated, the production of tanks and planes was increased, and the newly invented radar was adopted – which later led to the Royal Air Force’s air superiority over the Luftwaffe. And in the spring of 1939, France and Britain gave Poland guarantees against the danger of a German invasion.

These steps are what led to an exceptional Soviet initiative: asking the two capitalist Western powers to hold talks on possible military cooperation against any German aggression against Poland. In the summer of 1939, a high-level British-French military delegation traveled to Moscow for these talks – the first cooperation of its kind between the Soviet Union and the West.

The delegation spent a few weeks in Moscow, and even though the two sides held detailed discussions on possible joint military options, the talks hit a dead end. The Soviet defense minister, Kliment Voroshilov, repeatedly asked his colleagues the obvious question: To stop the German invasion, the Red Army would have to enter Poland – would the Polish government agree to this?

The Poles didn’t provide an answer; it’s possible to understand their fears in light of the history of Russian-Polish relations, the Polish-Soviet War after the Russian Revolution and the fear of communism. In the end, the French pressured the Poles to provide an answer, which was no.  Reportedly, during one session, Polish Foreign Minister Jozef Beck (who Putin occasionally mentions as someone leaning toward supporting Germany) said: “If the Red Army enters Poland, who knows when it will leave?” It’s possible to understand this fear, but behind it hid a Polish view that was more afraid of Soviet Russia than Nazi Germany.

When the Polish answer was passed on to Moscow, the talks with Britain and France collapsed, and within two days the German foreign minister arrived in Moscow and the Molotov-Ribbentrop Pact was signed.

Historians know it’s forbidden to ask “what would have happened if?” Still, we’re allowed to assume that if the Poles had let the Red Army enter their country – under certain conditions – to repel a Nazi invasion, history would have turned out differently. Certainly World War II and the Holocaust would not have happened the way they did.

Poland never accepted responsibility for this fateful decision that helped pave the way to the war. Not that the victim is guilty – Germany is the guilty party, and to a not very small extent Russia, too. But the Poles lack of a willingness to take responsibility for flawed decisions is also part of the historical record. I always raise this issue in conversations with Polish scholars and leaders, and I have yet to receive an answer.

Questions for the Poles

The German occupation brought about one of the most terrible catastrophes in Poland’s history. The Nazis murdered 3 million Jewish citizens of Poland and 3 million non-Jewish Poles, most of the latter among the elites in an attempt to turn the Polish people into menial servants for the German master race.

Still, it’s possible to query the Poles about a few issues during the war. First, the Polish underground Home Army, which operated under the command of the Polish government-in-exile in London, didn’t carry out significant resistance operations during the German occupation. And during the Warsaw Ghetto Uprising of April 1943, the Home Army didn’t rise up and provide significant help for the Jews of the ghetto to prevent the extermination of the remaining Jews, all of them Polish citizens.

The underground decided to revolt only when the Red Army neared the gates of Warsaw. The goal of the uprising, which broke out on August 1, 1944, wasn’t just to revolt against the Germans; after all, the Red Army was about to drive them out. The Poles wanted to prevent the Soviets from liberating Warsaw; in this way, the Poles wanted to show that they could liberate themselves.

It’s possible to understand this position, but it also means that the murder of 3 million Polish Jews wasn’t seen by the Polish underground as a good-enough reason to rebel against the Germans. But preventing the Soviet army from entering Warsaw to liberate them from the German occupation – this was considered a justifiable goal.

The Germans quashed the Polish uprising using their typical brutality: Warsaw was almost completely destroyed and up to around 200,000 Poles were killed in the doomed revolt. The Soviets understood the goal of the uprising quite well, and with the cynicism that so typified Stalin, they didn’t press forward and defend the Poles. They realized – and this was the brutal dialectic of the war – that the revolt was directed against them no less than against the Nazis.

Nothing justifies the passivity of the Red Army during the repression of the Warsaw Uprising, but the Polish underground – which only provided minimal symbolic aid to the 1943 Warsaw Ghetto Uprising – can’t wash its hands of its actions during the German occupation. The French resistance, to say nothing of Tito and the communist partisans in Yugoslavia, acted differently.

World War II was a multifaceted event, but the historical and moral blame belongs to Germany; its president, Frank-Walter Steinmeier, said this best in his moving address at the World Holocaust Forum at Yad Vashem last month. But no one is free of responsibility in this matter – not the Western powers that enabled German aggression in the Munich Agreement, and not Poland in its ugly land grab of Cieszyn and most significantly its refusal to allow the establishment of a British-French-Soviet alliance that presumably would have changed the events that led to the outbreak of World War II. And certainly not the Soviet Union in the Molotov-Ribbentrop Pact.

It’s not a matter of finding someone to blame – the guilt belongs to Nazi Germany. It’s a matter of understanding that actions in history have implications, even if the players aren’t always aware of them. This is certainly the case when long-term implications are ignored in favor of apparent immediate achievements. These lessons are much harder to digest than merely pointing out the guilty parties – whose guilt is clear to everyone.

Unconsolidated: The Five Russian Elites Shaping Putin’s Transition

Από
anixneuseis
-
0
11.02.2020
Defense Minister Sergei Shoigu and President Vladimir Putin at an official ceremony in the Kremlin. Alexei Druzhinin/Presidential Press Service/TASS  

President Putin has embarked on a renewal of Russia’s ruling regime to make sure it weathers the political transition of 2024 and to preserve his personal power-base. The elite can be divided into five distinct groups, two of which, the “protectors” and “technocrats” may end up in a fierce ideological fight.

Vladimir Putin’s January 15 announcement of constitutional changes and a government reshuffle launched the long-awaited period of Russia’s political transition. It is almost certain that Putin will not run for the presidency in 2024, when his current term ends. Not only will he back a chosen successor to be president, but he will reapportion the powers of the presidency and parliament while also carving out a new role for himself.

Despite an abiding predisposition to conservatism, the Russian regime has begun to modify itself, both institutionally and politically. The changes raise the significance of the balance among different factions of the Russian elite. Indeed, this balance will in the long run determine not only the fate of numerous leading personalities, but also the sources from which future leadership will be drawn, and ultimately the country’s vector of development.

The way Russia is governed is often misunderstood. One misconception is that Putin deals with everything himself and that nothing gets decided without him. Another is that Putin’s supposedly omnipotent friends simply run the show in his name. A third line of conventional wisdom maintains that the chieftains of the security services, the so-called siloviki, are in total control of things. None of these explanations is close to reality. There are ample reasons for outsiders to get confused. Part of the problem is the wide discrepancy between the official administrative structure and informal political connections. For example, the head of a major Russian state corporation can be more influential than a cabinet minister.

This paper is intended to explain the dynamics of the ongoing transition and provide a way of understanding how it will reshape the Russian establishment and the impact on Moscow’s domestic and foreign policies. It offers a new system of classifying the Russian elite into five tiers, each with its own role in forming official policy. The five elite groups considered here are:

  • Putin’s Personal Retinue
  • Putin’s Friends and Associates
  • The Russian Government’s Technocrats and Policymaking Elite
  • The Regime’s “Protectors”
  • The Regime’s Implementers

Each of these groups has a specific set of roles and functions in the present political regime. During the transition to and beyond 2024, some of these roles may change or evolve, but their overall place in the order of things is likely to be enduring.

Putin’s Retinue. Putin’s closest inner circle is an intriguing group. This is the “cadre reserve” to which Putin will turn to preserve his own influence after he hands off the presidency. It is comprised of Putin’s personal secretariat and the senior officers of the Federal Protective Service (FSO), who serve as the Kremlin’s bodyguards. These people work closely with the president on a daily basis. Several representatives of the group have risen high. A few FSO officers have been appointed to serve as regional governors. Recently, the FSO has experienced a form of generational rotation. Looking ahead, this group is likely to serve as Putin’s personal security corps after he ceases to be president. After that, they will follow him to his new post, which, in light of recent developments, might be as head of the revamped State Council.

Putin’s Friends and Associates. Putin’s friends, proxies, longtime associates from earlier phases of his career, and former KGB colleagues have always been a major resource base of the regime. They also form Putin’s personal support network. These people stood by the president’s side when he first came to power in 2000 and needed to sideline the Yeltsin-era elite. In the twenty years that have elapsed since then, however, their position has changed radically. As Putin constructed the “power vertical” that imposed more rigid authority from above, the majority of these associates received large state assets to manage, essentially transforming them into state oligarchs. However, by having become rich and important in their own right, this group has also become more distant from the government. Contrary to the widespread belief that this group dominates the decisionmaking process, they are increasingly focused on defending and advancing their narrower corporate interests. To Putin, these interests are sometimes in conflict with those of the state.

The result is that Putin’s associates are being replaced by political technocrats. This serves both parties. On the one hand, the president’s associates are glad to avoid the responsibilities and risks of state service. On the other hand, Putin himself prefers to deal with young technocrats, who are much easier to work with than those who see the president as an old friend.

The Political Technocrats are an expanding category of Putin’s elite. They are the workhorses of the system, serving as its stabilizers and entrusted with implementing government policy. These are figures who were not close to the president from the beginning, but who have earned his personal trust through their professionalism and track record in government. These professionals manage domestic policy (Kremlin First Deputy Chief of Staff Sergei Kiriyenko), defense policy (Defense Minister Sergei Shoigu), and foreign policy (Foreign Minister Sergey Lavrov). They are also charged with control over the state’s financial well-being (Finance Minister Anton Siluanov), economic growth (new First Deputy Prime Minister Andrei Belousov), and oversight of monetary policy and the banking sector (Central Bank Governor Elvira Nabiullina). None of these figures lost their positions in the January reshuffle of the cabinet, but none of them are irreplaceable either.

The Protectors. This group is comprised of the “watchmen” of the current regime and its ideologues. The hallmark of the protectors is that they share a conservative, conspiratorial, anti-Western ideology, argue for more repressive policies, and use aggressive rhetoric. They should not be confused with the siloviki, a narrower group which oversees the military and security and law. They include well-known front-line figures like Sergei Naryshkin and Alexander Bastrykin, but also more bureaucratic figures such as Nikolai Patrushev and Vyacheslav Volodin. The group is thus an opportunistic alliance between those who employ the repressive apparatus of the state and those who legitimate it through laws. Their ideology is becoming increasingly prominent in the official discourse, and their political influence is on the rise. Putin’s fourth presidential term has witnessed a growing alliance between the siloviki and the anti-liberal protectors seeking to build a more conservative and repressive regime.

The Implementers. These are the working parts or cogs of the machine. They can be identified by two criteria. They do not hold any particular personal value for Putin, and their position is fairly secure as long as they do not make big mistakes. These technocratic implementers include half of the deputy prime ministers, as well as nearly all of the cabinet ministers and the vast majority of the regional governors—with the exception of heavyweights such as Moscow Mayor Sergei Sobyanin, Chechen leader Ramzan Kadyrov, and St. Petersburg Governor Alexander Beglov, all of whom belong to more senior elite groups. Most federal judges also fall into the implementer category. Members of this tier are the main candidates for moving upward into the circle of political technocrats.

***

Russia has now officially entered a period of political change. The Kremlin’s principal goal is to modify the political regime and give it a new lease on life while preserving the political system and heading off any threat to that system from a domestic upheaval or Western pressure. As the Kremlin searches for new mechanisms to safeguard the viability of the system in anticipation of Putin’s departure from the presidency (and, eventually, from power), the Russian political regime is inevitably becoming less reliant on one person. The contours of a future configuration of power are beginning to take shape. In the new political regime, the system is designed to be more important than the current leader.

Yet the system is also riven with many internal contradictions. From afar, Russia may seem a country with a powerful and consolidated elite, closely knitted around its leader, Vladimir Putin. In reality, the Russian elite is becoming increasingly fragmented and conflict-ridden. The conflicts are arising not only over issues of influence or ownership; they are ideological in nature, too. That presents a very serious challenge for Putin, who has led his regime into a situation in which the most vocal and active section of the elite has turned out to be more radical than he himself is.

This lack of unity and growing fragmentation within the elite mean that virtually no lasting coalitions can be formed. Instead, each player acts according to their own corporate or political priorities. If one examines the five key tiers that make up Putin’s elite, it is clear that only one of them—the protectors—is taking on the role of the main internal irritant, and a source of systemic and ideological conflicts. This is something the power vertical has not seen on this scale since 1993, during the period of the standoff between President Boris Yeltsin and his parliament, the Supreme Soviet, which ended in bloodshed. The protectors are a category whose rise and ideological domination is a matter of concern to almost all of the other influential groups, whether they be Putin’s longtime associates such as Sergei Chemezov, the head of Rostec, or the linchpins of state policy, such as former president and prime minister Dmitry Medvedev (who will now hold a newly created position as Deputy Chairman of the Security Council) and head of the central bank Elvira Nabiullina.

The inter-elite schism is forming along one main dividing line: between the increasingly technocratic civilian section of the elite—i.e., those who are forced to remain politically neutral but who continue to be responsible for the country’s modernization—and the conservative, anti-Western “protectors” who occupy the vacuum left by the hollowing-out of public politics. It is an escalation of the disagreements over conservation versus progress, repression versus liberalization, pressure versus dialogue, and aggression versus reconciliation. The regime will have to deal with these conflicts during the implementation of any scenario for the transition of power. Regardless of whether Putin remains the key player even after 2024 or allows a handpicked successor to actually rule the country, a deepening of this schism is unavoidable. In the meantime, the actions of the leadership are becoming less coordinated and more disjointed.

The foreign policy backdrop will continue to play an important role that heavily influences domestic policy changes in Russia. The more confrontational the external environment and the more intransigent the positions the regime takes with regard to the West, the more political advantages the protectors will receive, along with the moral justification to demand a tightening of the screws and an unceasing battle against both foreign and domestic threats. At the same time, there is little hope today of a domestic thaw, even in the event of a hypothetical improvement of relations with the West. Any decrease in the much-hyped foreign threat is unlikely to be able to stop the momentum of continuing conservatism and state repression. It might slow that process down, but cannot halt it altogether.

As the 2020s begin, Russia is entering a phase in which only some kind of domestic crisis can break the accumulated impact of political inertia. This could be provoked by serious blunders by the authorities, a major failure to address some huge national problem, or a breaking point when the estrangement of the authorities from society becomes so great that the bulk of the population refuses to keep faith with the existing system. It is precisely this domestic dynamic that can eventually lead to the formation of a non-Putin elite, which would at first be amorphous, but could gradually become more clearly defined. The core of this alternative elite would most likely be composed of the same class of technocratic modernizers, who would both have experience and be disillusioned by their service to the Putin regime.

Paradoxically, the fact that the Putin system revolves less and less around one man, Vladimir Putin himself, makes it stable. Russia’s new elites are adaptable and they are putting more of their energy into defending the regime itself than into preserving its creator. Yet this situation only endures while the country itself is stable. If crisis strikes, it will expose the cracks in the elites, and the regime could suddenly look a lot more fragile.

carnegie.ru

Germany’s Unwelcome Leadership Gap

Από
anixneuseis
-
0
JUDY DEMPSEY
The far right is creating a serious leadership crisis for Germany and the rest of Europe. The next CDU leader will need strategy, stamina, and charisma to stop the rise of the AfD.
    • February 11, 2020

What happens in Germany matters. Not only for the country but for Europe.

It’s not just because Germany is the European Union’s largest and most successful economy. It’s not just because Angela Merkel, as German Chancellor since 2005, had become a symbol of stability during the euro crisis, Russia’s invasion of eastern Ukraine in 2014, and the decision by Britain to quit the EU.

It’s because of how Germany has dealt with its past after World War II.

Judy Dempsey
Dempsey is a nonresident senior fellow at Carnegie Europe and editor in chief of Strategic Europe.

It is that past that on February 10, 2020, led to the resignation of Annegret Kramp-Karrenbauer as leader of the governing Christian Democratic Union (CDU) party. As Merkel’s designated successor, the resignation of AKK, as she is known, is a triple blow.

It’s a blow to AKK’s own credibility as a leader, a blow to Merkel’s credibility in grooming her, and a blow to the CDU over how it deals with the ever-growing popularity of the far-right, anti-immigration, and anti-Semitic Alternative for Germany (AfD). Officially, the CDU has banned any cooperation with that party.

Support for the AfD has swelled in parts of eastern Germany. Its power was shown last week, on February 5, when CDU deputies in the eastern state of Thuringia joined forces with the AfD to elect a regional premier after the October 2019 election. This was despite the fact that the Left, a far-left party that won the most seats in the election, the Social Democratic Party (SPD), and the Greens had finally agreed a coalition to keep the AfD, who came in second, at bay.

That coalition was blown apart unexpectedly just when the incumbent and Left leader, Bodo Ramelow, was to be reelected as state premier. Instead, the regional CDU and AfD deputies together voted for a Free Democrat, Thomas Kemmerich.

That cannot be shrugged off as a local issue. It was a direct attack on AKK’s authority. She had opposed the CDU cooperating with the AfD just as she opposed the party cooperating with the Left. AKK’s authority has now been shattered, and her resignation as party leader is the consequence.

What happened in Erfurt, Thuringia’s regional capital, was also about a post-1945 taboo being broken—cooperating with the far-right has been a political no-go in Germany.

As a phenomenon, the CDU, but also its Social Democratic coalition partners, have been unable to erode the growing support for the AfD. The opposition Free Democratic Party (FDP), led by Christian Lindner, is in no better shape either. It has pandered to the AfD on immigration as Lindner has moved the party increasingly to the right. His criticism of what took place in Erfurt was mooted, as if Kemmerich’s election wasn’t such a bombshell. AKK knew it was. So did Merkel. It has rattled German politics.

And this matters for Europe.

In recent months, Merkel’s Germany has been criticized for not providing international leadership. It’s hard to know what kind of Europe Merkel wants in terms of economic and political integration. And AKK, as defense minister—a role she will for the moment retain—has had to fend off criticism that Germany fails to meet the NATO commitment to spend 2 percent of GDP on defense. Not that the current spending of about €47 billion a year—1.36 percent of GDP—is peanuts.

And then there’s the miserable lack of leadership in the SPD. It is now led by a duo that hasn’t the slightest chance of raising the party’s profile. The Left and especially the Greens are holding their own. But such popularity is not enough to see off the AfD.

And that is why the events in Thuringia matter for Europe.

First, Germany’s post-1945 leadership has been about trying to deal with the past and its sense of responsibility. Merkel’s open-door policy of 2015, in which over 1 million refugees were given shelter in Germany, was built on those premises. Germany provided an example of how to deal with a difficult past. But the policy toward the refugees was exploited by the AfD for nationalist and xenophobic reasons.

Second, the glaring leadership gap in Germany comes at a time when the EU needs strong leaders to deal with a plethora of problems, not least the immense strains in the transatlantic relationship and the growing global role of China. In a bid to buy time before next year’s federal election, the CDU wants to spend the coming months finding a new leader, leaving in the ensuing period a vacuum in Europe.

In the meantime, Thuringians may have to hold another election. The federal coalition issued a statement saying that the election of Thuringia’s state premier with votes from the AfD was “unforgivable.” A new premier, it added, had to be elected right away.

As if the AfD is going to disappear with a new poll. The huge issue facing the CDU is about to deal with democratically elected parties whose very policies challenge Germany’s post-war consensus.

AKK’s successor will need strategy, stamina, and charisma to make the CDU electable in 2021 and to stop the rise of the AfD.

carnegieeurope.eu

Friendship: The Evolution, Biology, and Extraordinary Power of Life’s Fundamental Bond 1st Edition

Από
anixneuseis
-
0

by Lydia Denworth  

(Author)

A Next Big Idea Club Must-Read Nonfiction Book of Winter 2020


A revelatory investigation of friendship, with profound implications for our understanding of what humans and animals alike need to thrive across a lifetime.

The phenomenon of friendship is universal and elemental. Friends, after all, are the family we choose. But what makes these bonds not just pleasant but essential, and how do they affect our bodies and our minds?

In Friendship, science journalist Lydia Denworth takes us in search of friendship’s biological, psychological, and evolutionary foundations. She finds friendship to be as old as early life on the African savannas―when tribes of people grew large enough for individuals to seek fulfillment of their social needs outside their immediate families. Denworth sees this urge to connect reflected in primates, too, taking us to a monkey sanctuary in Puerto Rico and a baboon colony in Kenya to examine social bonds that offer insight into our own. She meets scientists at the frontiers of brain and genetics research and discovers that friendship is reflected in our brain waves, our genomes, and our cardiovascular and immune systems; its opposite, loneliness, can kill. At long last, social connection is recognized as critical to wellness and longevity.

With insight and warmth, Denworth weaves past and present, field biology and neuroscience, to show how our bodies and minds are designed for friendship across life stages, the processes by which healthy social bonds are developed and maintained, and how friendship is changing in the age of social media. Blending compelling science, storytelling, and a grand evolutionary perspective, Denworth delineates the essential role that cooperation and companionship play in creating human (and nonhuman) societies.

Friendship illuminates the vital aspects of friendship, both visible and invisible, and offers a refreshingly optimistic vision of human nature. It is a clarion call for putting positive relationships at the center of our lives.

 

 

Τα σχέδια Ασαντ-Ερντογάν για εθνοκάθαρση απειλούν την Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0

H ΕΕ μπορεί να έρθει σύντομα αντιμέτωπη με κορυφαία προβλήματα. Οι απειλές Ερντογάν για άνοιγμα των συνόρων και ο εκτοπισμός των Κούρδων. Ο αποκλεισμός των σουνιτών από την «ανοικοδόμηση» της Συρίας.

Δημοσιεύθηκε: 13 Φεβρουαρίου 2020 – 08:00

Η κλιμακούμενη αντεπίθεση των υποστηριζόμενων από τη Ρωσία δυνάμενων του Άσαντ στην Ιντλίμπ στη βορειοδυτική Συρία, το τελευταίο προπύργιο της εξέγερσης κατά του καθεστώτος, μετατρέπεται τάχιστα στη χειρότερη ανθρωπιστική καταστροφή ενός πολέμου που μπαίνει πλέον στον ένατο χρόνο.

Περισσότεροι από 1 εκατ. άνθρωποι έχουν τραπεί σε φυγή εξαιτίας της νέας επέλασης του καθεστώτος, η οποία έχει τη στήριξη ιρανικών πολιτοφυλακών και της ρωσικής αεροπορίας. Από τα 22 εκατ. του προπολεμικού πληθυσμού της Συρίας, περίπου τα 11 εκατ. έχουν εκτοπιστεί, εκ των οποίων τα 6 εκατ. στο εξωτερικό. Αλλά αυτή η νέα εισροή προσφύγων, οι οποίοι κατέφτασαν στα δυτικά τουρκικά σύνορα και εγκαταστάθηκαν στα δύο συριακούς θύλακες που κατέλαβε η Τουρκία το 2016 και 2018, μπορεί πολύ γρήγορα να διπλασιαστεί και να γίνει η μεγαλύτερη από την έναρξη του πολέμου.

H εν εξελίξει προσφυγική κρίση απειλεί να αναβιώσει την υστερία που κατέλαβε την Ευρώπη για το μεταναστευτικό το 2015-16 και εκτόξευσε τον ξενοφοβικό λαϊκισμό – όπως πολύ καλά γνωρίζουν η Τουρκία και η Ρωσία, οι βασικοί πρωταγωνιστές στην Ιντλίμπ.

Πριν από το επεισόδιο αυτό είχε προηγηθεί η εμπλοκή της Ρωσίας στον πόλεμο για τη διάσωση του καθεστώτος του Άσαντ, και ακολούθησε η συμφωνία της Τουρκίας με την Ε.Ε. για να λειτουργήσει η πρώτη σαν μια μορφή κρατητηρίου για τους Σύρους πρόσφυγες. Σήμερα φιλοξενεί 3,6 εκατ. και έχει κατασκευάσει ένα μεθοριακό τείχος για να κρατήσει έξω τους υπόλοιπους.

H Ρωσία και η Τουρκία είχαν σχηματίσει μια ευκαιριακή συμμαχία με τη Συρία, μαζί με το Ιράν, αν και βρίσκονταν σε αντίπαλα στρατόπεδα: η Μόσχα με τους Άσαντ και η Άγκυρα με τις ομάδες ανταρτών που πάλευαν για την ανατροπή τους. To 2017 κατέληξαν σε συμφωνία για να δημιουργήσουν τέσσερις «ζώνες αποκλιμάκωσης», συμπεριλαμβανομένης και της Ιντλίμπ. Το καθεστώς του Άσαντ, το οποίο στηρίζεται από τη μειονότητα Αλαουϊτών και υστερούσε αριθμητικά έναντι της εξεγερμένης σουνιτικής πλειονότητας, χρειαζόταν χώρο για να αναπνεύσει.

H συμφωνία ανάμεσα στον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Ταγίπ Ερντογάν κατέρρευσε επειδή οι Τούρκοι και οι Σύροι που συνεργάζονταν μαζί τους δεν κατόρθωσαν να χαλιναγωγήσουν τα τζιχαντιστικά στοιχεία που συνδέονταν με την Αλ-Κάιντα, η οποία υπολογίζεται πως έχει περίπου 20.000 μαχητές στην Ιντλίμπ. Η Ρωσία έδωσε το «πράσινο φως» για αντεπίθεση του Άσαντ με στόχο την ανακατάληψη της επαρχίας. Οι βομβαρδισμοί του καθεστώτος σκότωσαν 13 Τούρκους στρατιώτες την περασμένη εβδομάδα. Η Άγκυρα βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με τη Μόσχα, ακόμα και αν στέλνει τελεσίγραφα στη Δαμασκό.

Στη μέση της διαμάχης βρίσκονται τα 3 εκατ. κατοίκων της Ιντλίμπ, οι οποίοι έχουν υποστεί αεροπορικές επιθέσεις και βομβαρδισμούς σχολίων και νοσοκομείων, υπαίθριων αγορών και φούρνων και δεν έχουν πλέον ζώνες αποκλιμάκωσης στις οποίες να μπορούν να διαφύγουν. Tώρα προσπαθούν να επιβιώσουν σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν.

Ενώ η Ρωσία και η Τουρκία είναι σε αντιπαράθεση για την Ιντλίμπ, είναι στην ίδια γραμμή στην προσπάθεια να εκμεταλλευτούν την ευαισθησία της Ε.Ε. για τις προσφυγικές ροές για να στηρίξουν τους στόχους τους στη Συρία. Ο κ. Ερντογάν απειλεί συχνά να ανοίξει και πάλι τις πύλες προς την Ευρώπη για τους Σύρους. Η Ρωσία έχει διαμηνύσει στη Γερμανία και τη Γαλλία ότι μπορεί να διευκολύνει την επιστροφή προσφύγων αν η Ε.Ε. συνθηκολογήσει με το καθεστώς Άσαντ και προσφέρει κεφάλαια για την ανοικοδόμηση της Συρίας. Δεν υπάρχουν καλές επιλογές για την Ε.Ε.

Tόσο η Τουρκία, όσο και οι συριακές πολιτοφυλακές της, καθώς και η Ρωσία και το καθεστώς του Άσαντ, προσπαθούν να αναμορφώσουν δημογραφικά τη Συρία, κοινώς, να προχωρήσουν σε εθνοκαθάρσεις.

Η Ρωσία δεν μπορεί να τηρήσει την υπόσχεσή της για επαναπατρισμό Σύρων προσφύγων. Οι Άσαντ δεν θα επιτρέψουν να επανέλθει η δημογραφική ισορροπία – το ποσοστό των σουνιτών πριν τον πόλεμο έφτανε στο 70% – η οποία παραλίγο να οδηγήσει στην ανατροπή τους. Εμποδίζουν την επιστροφή σουνιτών αράβων μάχιμης ηλικίας και «ανοικοδομούν» απαλλοτριώνοντας τα σπίτια και τις περιουσίες των προσφύγων.

Από την πλευρά της, η Τουρκία θέλει η Ε.Ε. να στηρίξει τη δημιουργία ουδέτερης ζώνης στις κουρδικές περιοχές στη βόρεια Συρία, για να τους εμποδίσει τη συνένωσή τους με τους Κούρδους που μάχονται εντός των συνόρων της. Εκτός από τους δύο θύλακες στα βορειοδυτικά, η Άγκυρα εισέβαλε στα βορειοανατολικά μετά την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων τον Οκτώβριο. Στόχος είναι να απομακρύνουν τις πολιτοφυλακές των Κούρδων της Συρίας που πρωτοστάτησαν στη μάχη κατά του ISIS μέχρι να τους παρατήσει απροειδοποίητα ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Ο κ. Ερντογάν προτείνει να επανεγκατασταθούν εκεί εκατομμύρια σουνίτες άραβες πρόσφυγες – και θέλει χρηματοδότηση από την Ε.Ε. για να το κάνει. Αν και δεν μοιάζει ρεαλιστικό, θα μπορούσε να εκτοπίσει τους Κούρδους και να δημιουργήσει νέες μεταναστευτικές ροές.

Σε έρευνα του για το Washington Institute, ο Φαμπρίς Μπαλάνς, γάλλος ακαδημαϊκός, γράφει: «ο στόχος του Ερντογάν είναι να αντικαταστήσει αυτούς τους Κούρδους (στη βόρεια Συρία) με σουνίτες άραβες ώστε να εγκαθιδρύσει μια μη κουρδική ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων». Οι Κούρδοι της Συρίας δύσκολα θα μετακινηθούν σε άλλα τμήματα της Συρίας, επισημαίνει. «Οι περισσότεροι θα καταφύγουν στο Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ και στη συνέχεια στην Ευρώπη, όπου υπάρχουν έτοιμα δίκτυα μετανάστευσης».

Η στραμμένη στον εαυτό της Ε.Ε. θα πρέπει σύντομα να δώσει μεγαλύτερη προσοχή.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

« La collapsologie n’est pas une science, mais… »

Από
pcuser
-
0

 Par 

L’Institut Aristoclès a mené une vaste étude pour définir la collapsologie, ce courant de pensée qui prédit l’effondrement de notre civilisation.

L’an dernier, la SNCF a commandé à l’Institut Momentum un rapport sur l’Île-de-France en 2050. Elle l’a fait par le biais de son think tank Forum Vies Mobiles, afin d’imaginer le visage de la région dans trente ans. Jusque-là, rien de très étonnant. En se penchant sur l’auteur de l’étude, en revanche, on s’interroge : Momentum a été créé par Yves Cochet, ancien ministre écolo et, depuis quelque temps, collapsologue convaincu. L’homme, titulaire d’une thèse scientifique décrochée dans ses jeunes années, prévoit une fin rapide de notre civilisation, engloutie par les effets du dérèglement climatique.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ: ΑΠΡΑΞΙΑ Ή ΧΑΓΗ;

Από
anixneuseis
-
1

του κ. Δημήτρη Μοσχόπουλου, Πρέσβη ε.τ.

Πηγή: “Τα Νέα”

Μέρος Α’

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο – με αποκορύφωση το μνημόνιο/συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών που παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και τον κοινό νου – έχουν αναδείξει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ως το κυριότερο θέμα του δημόσιου διαλόγου.

Είναι σαφές ότι οι σχέσεις μας με την Τουρκία, πάντοτε δύσκολες και προβληματικές, βρίσκονται σε μια φάση κρίσιμη, η διαχείριση της οποίας τώρα καθιστά αναγκαία την λήψη αποφάσεων ιστορικής σημασίας, οι οποίες θα σημαδέψουν το μέλλον μας σε βάθος χρόνου. Η γενικευμένη ανησυχία και σύγχυση, πολύ περισσότερο η οργή και η αγανάκτηση που διακατέχουν και φαίνονται να οδηγούν την σκέψη πολλών σχολιαστών, αποτελούν εμπόδιο στην διαχείριση των συμφερόντων μας. Οι περιστάσεις απαιτούν στρατηγική ψυχραιμία και ορθολογική αντιμετώπιση. Όπως σε κάθε διάλογο, οι διαφωνίες περί του πρακτέου είναι όχι μόνον αναπόφευκτες, αλλά συχνά και εποικοδομητικές, δεν πρέπει όμως να λησμονούμε ότι και οι θεσμικά αρμόδιοι διαχειριστές της κρίσης, δηλ. η κυβέρνηση, και οι εκτός κυβερνήσεως μετέχοντες στον διάλογο ανήκουμε όλοι στην ίδια «ομάδα» και έχουμε τα ίδια συμφέροντα.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Η μέχρι τώρα εξέλιξη του διαλόγου φέρνει πάλι στην επιφάνεια μια πάγια αντιπαλότητα μεταξύ δύο σχολών σκέψης σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης των θεμάτων της εξωτερικής μας πολιτικής, περιλαμβανομένων και των λεγόμενων εθνικών μας θεμάτων. Από την μια, είναι η σχολή σκέψης που, για διάφορους λόγους, αποφεύγει την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων μας με την Τουρκία, και επιλέγει να αναμένουμε ευνοϊκότερες για εμάς συνθήκες, με το σκεπτικό ότι ο χρόνος θα λειτουργήσει υπέρ των συμφερόντων μας. Κι από την άλλη, είναι η σχολή που πιστεύει ότι η παραμέληση των προβλημάτων με την Τουρκία έχει αποδειχθεί πάντοτε επιβλαβής, ο χρόνος επιδεινώνει τα προβλήματα, και άρα πρέπει να επιδιώξουμε την επίλυσή τους με διάλογο, διαπραγμάτευση και απώτερα με προσφυγή σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα, και δη στο Διεθνές Δικαστήριο (ΔΔ). Συντομογραφικά, η πρώτη θα μπορούσε να ονομαστεί σχολή της απραξίας, ενώ η δεύτερη ονομάζεται τελευταία, όλο και περισσότερο, απλώς Χάγη, όπου ευρίσκεται η έδρα του ΔΔ. Φαίνεται ότι η «Χάγη» κερδίζει έδαφος μεταξύ των ειδικών που εκφράζονται δημόσια, όμως και η σχολή της απραξίας έχει αφοσιωμένους υποστηρικτές. Εξ άλλου, μερικοί σχολιαστές που επιχειρηματολογούν υπέρ της προσφυγής στην Χάγη θέτουν τέτοιους όρους και προϋποθέσεις για τέτοια κίνηση που η εμμονή στην ικανοποίησή τους θα καθιστούσε στην πράξη αδύνατη την προσφυγή.

Αφού πρώτα καταγράψω την υποστήριξή μου στην σχολή που επιδιώκει την επίλυση των διαφορών μας με διάλογο και προσφυγή στο ΔΔ, θα ήθελα να υποβάλω μερικές παρατηρήσεις με σκοπό, αφ’ ενός, την προώθηση μιας ψύχραιμης και ορθολογικής αντιμετώπισης των προβλημάτων μας (στο Α’ μέρος), και αφ’ ετέρου (στο Β’ μέρος), μια προϊδέαση  για το τί μπορούμε να αναμένουμε ρεαλιστικά από το ΔΔ.

Η ψύχραιμη αντιμετώπιση μιας κατάστασης προϋποθέτει πιστή απεικόνιση της πραγματικότητας, απαλλαγμένη από συναισθηματισμούς, αυταπάτες και συνθηματολογίες. Στο προκείμενο, ορθά καταγγέλλουμε τις Τουρκικές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, αλλά μη ξεχνάμε ότι ο αποκλειστικά καταγγελτικός λόγος, και δη υπό το κράτος οργής και αγανάκτησης, και η δαιμονοποίηση της άλλης πλευράς οδηγούν συνήθως σε σπασμωδικές και αλυσιτελείς ενέργειες. Θα συνέβαλλε στην νηφαλιότητα που απαιτούν οι περιστάσεις και στην βελτίωση της επιχειρηματολογίας μας να αναλογιστούμε ότι ναι μεν όλες οι χώρες διακηρύσσουν την προσήλωσή τους στο διεθνές δίκαιο, αλλά στην πραγματικότητα καμιά δεν διστάζει να προβεί σε ενέργειες εκτός της διεθνούς νομιμότητας, όταν θεωρεί ότι λόγοι εθνικού συμφέροντος το επιβάλλουν.

Ακόμη και η χώρα μας δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα αυτόν: δεν αποτελεί αποκάλυψη εθνικού μυστικού η υπόμνηση ότι ο καθορισμός εθνικού εναέριου χώρου 10 ν.μ., ενώ τα χωρικά μας ύδατα εκτείνονται στα 6 ν.μ. αποτελεί μια τέτοια περίπτωση, δεδομένου ότι το διεθνές δίκαιο (Σύμβαση Πολιτικής Αεροπορίας, του 1944, άρθρα 1 και 2) καθορίζει ρητά ότι ο εναέριος χώρος κάθε κράτους καλύπτει την ξηρά και τα χωρικά του ύδατα. Επίσης, οι αιτιάσεις της Τουρκίας ότι η επαναστρατιωτικοποίηση ορισμένων νησιών μας στο Αιγαίο παραβιάζει διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας μας μπορούν και πρέπει να αντικρουστούν, αλλά δεν μπορούν να παρακαμφθούν ασυζητητί. Ως προς την ουσία του θέματος, η επαναστρατιωτικοποίηση των νησιών μας είναι ρεαλιστικά και ηθικά δικαιολογημένη και μάλιστα επιβεβλημένη, καθώς η άμυνα της χώρας μας ενώπιον μιας προφανούς απειλής υπαρξιακού χαρακτήρα δεν μπορεί παρά να έχει προτεραιότητα έναντι της σχολαστικής προσκόλλησης στο γράμμα του διεθνούς δικαίου (εδώ έχει εφαρμογή ή αρχή summum jus summa injuria)· πολλώ μάλλον που εξ ορισμού (δηλ. ως άμυνα) δεν έχει επιθετικό χαρακτήρα έναντι ουδενός.

Οι επισημάνσεις αυτές δεν στοχεύουν φυσικά να εξιλεώσουν την Τουρκία για τις παραβιάσεις της τού διεθνούς δικαίου, ούτε βέβαια να συγκρίνουν  τα αντίστοιχα μητρώα των δύο χωρών· αποσκοπούν απλώς να αναδείξουν την de facto σχετικότητα της αρχής της προσήλωσης στο διεθνές δίκαιο, μιας αρχής που προβάλλεται ως ακρογωνιαίος λίθος της εξωτερικής μας πολιτικής, και έτσι να συμβάλουν στην απελευθέρωση των εκ μέρους μας χειρισμών από αυταπάτες και να επιτρέψουν στον ορθό και ψύχραιμο λόγο να πρυτανεύσει στις προσπάθειες επίλυσης των προβλημάτων μας με τους γείτονες.

Ελληνοτουρκικές σχέσεις: απραξία ή Χάγη;

Μέρος Β’

Ακολουθούν μερικές επισημάνσεις για το τί σημαίνει και τί συνεπάγεται η επιλογή επίλυσης των προβλημάτων μας με την Τουρκία με διάλογο και προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο:

Σε ένα διάλογο, η ατζέντα συμφωνείται από όλα τα συμμετέχοντα μέρη. Είναι ανεδαφικό να πιστεύουμε ότι ο διάλογος με την Τουρκία εν όψει της προσφυγής στην διεθνή δικαιοσύνη θα περιορισθεί στα θέματα που θέλουμε εμείς και δεν θα συμπεριλάβει τα θέματα που θέτει η Τουρκία. Όπως κι εμείς, έτσι και η Τουρκία θα δεχθεί να πάει στην Χάγη, μόνον αν κρίνει ότι κάτι θετικό γι αυτήν θα προκύψει από την προσφυγή. Τα θέματα που εγείρει η Τουρκία θα πρέπει να αναμένουμε ότι θα «τα βρούμε μπροστά μας» τόσο στις διαπραγματεύσεις για την σύνταξη του συνυποσχετικού, δηλ. της απαιτούμενης εν προκειμένω ειδικής συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών με την οποία θα πάμε στο Δικαστήριο, όσο και, ρεαλιστικά, στο Δικαστήριο το ίδιο. Αν η μία πλευρά δεχθεί να αφαιρέσει ορισμένα από τα αιτήματά της στο συνυποσχετικό, είναι λογικό να αναμένεται ότι αυτό θα το κάνει μόνο υπό τον όρο ότι και ή άλλη πλευρά, κατ’ αμοιβαιότητα, θα αποσύρει δικά της desiderata. Υπενθυμίζεται ότι το συνυποσχετικό έχει χαρακτήρα διεθνούς συμφωνίας και θα πρέπει να κυρωθεί από τα εθνικά Κοινοβούλια των δύο χωρών πριν να κατατεθεί στο Δικαστήριο. Επομένως το περιεχόμενό του θα λάβει ευρεία δημοσιότητα.

Τα προβλήματα που συνιστούν μια διαφορά μεταξύ δύο πλευρών είναι όλα αυτά που εγείρει η κάθε πλευρά. Δηλώσεις όπως ότι εμείς αναγνωρίζουμε μόνο μια διαφορά με την Τουρκία, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, και όλα τα άλλα είναι μονομερείς και αβάσιμες διεκδικήσεις εκ μέρους της Τουρκίας βρίσκουν ευήκοον ους εντός των συνόρων μας. Όμως ένα διεθνές ακροατήριο – και φυσικά τέτοιο θα κληθεί να κρίνει την διαφορά μας – θα έχει δυσκολία να παρακολουθήσει τέτοιο συλλογισμό.

Η δικαστική διευθέτηση από την φύση της εμπεριέχει ένα βαθμό αβεβαιότητας ως προς την έκβασή της. Λογικά θα πρέπει να αναμένουμε μιαν απόφαση που θα στηρίζεται φυσικά στο γράμμα, αλλά και στο πνεύμα, του νόμου, δηλ. του διεθνούς δικαίου, και θα προσπαθεί να ικανοποιήσει κατά το δυνατό αιτήματα/διεκδικήσεις και των δύο αντιδίκων.

Ακόμη και μια λύση που θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές θα περιλαμβάνει αναπόφευκτα στοιχεία αρνητικά για την κάθε πλευρά. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι κάθε πλευρά θα κερδίσει μερικά σημεία και θα χάσει άλλα.

Με όρους της θεωρίας παιγνίων, η κατάσταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο χρονίζει η επίλυσή τους, μπορεί να χαρακτηρισθεί ως επιβλαβής και για τις δύο πλευρές (lose-lose).

Διαγράφονται τρεις επιλογές:

(α) διαιώνιση της παρούσας κατάστασης· (β) βίαιη προσπάθεια μετατροπής των σχέσεων σε κατάσταση μηδενικού αθροίσματος (zero-sum), όπου η μία πλευρά κερδίζει αυτό που θα χάσει η άλλη· (γ) προσπάθεια ειρηνικής μετατροπής των σχέσεων σε κατάσταση αμοιβαίως επωφελή και αποδεκτή (win-win).

Η πρώτη επιλογή είναι αυτή της απραξίας, η δεύτερη μπορεί να οδηγήσει σε πολεμική σύγκρουση, η τρίτη παραπέμπει στην επιδίωξη ειρηνικής επίλυσης με διάλογο και προσφυγή σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα. Το πρόβλημα με την καλλίτερη από τις τρεις επιλογές, την τρίτη, είναι ότι στο δικαστήριο κατά κανόνα ο ένας αντίδικος κερδίζει και ο άλλος χάνει. Ένας πρόσφορος τρόπος να ξεπεραστεί το πρόβλημα αυτό είναι να ανατεθούν στο δικαστήριο προς εκδίκαση περισσότερα επίδικα, ώστε να καταστεί δυνατό κάθε πλευρά να κερδίσει μερικά (ελπίζοντας ότι αυτά θα είναι τα πιο σημαντικά) και να χάσει (ή να «χάσει») τα λιγότερο σημαντικά γι αυτήν, π.χ., τις αρχικές μαξιμαλιστικές της θέσεις. Με άλλα λόγια, μια σειρά win-lose και lose-win θα μπορεί να δώσει, αθροιστικά, μια win-win κατάληξη. Ενώπιον μιας τέτοιας προοπτικής, τα συμπεράσματα ως προς το πρακτέο είναι προφανή.

Θα πρέπει λοιπόν να θεωρείται δεδομένο ότι στο δικαστήριο δεν θα ικανοποιηθούν όλες οι θέσεις μας. Πριν όμως αρχίσουμε να συζητούμε, και να διχαζόμαστε πάλι, για το τί είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε, θα πρέπει να μη ξεχνάμε ότι μερικά από τα δικαιώματα που θεωρούμε ότι έχουμε, στην πραγματικότητα – δηλ. στην νομική πραγματικότητα που ορίζει το διεθνές δίκαιο – δεν τα έχουμε. Και κάτι που δεν έχουμε δεν μπορούμε να πούμε ότι το χάνουμε. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για την Τουρκία. Μη ξεχνάμε ότι οι χάρτες που κυκλοφορούν από την πλευρά μας και απεικονίζουν την Ελληνική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως και αντίστοιχοι Τουρκικοί χάρτες, περιλαμβανομένου και του αλλόκοτου κατασκευάσματος που συνοδεύει το μνημόνιο με την Λιβύη, δεν απεικονίζουν παρά την μαξιμαλιστική θέση μας και την μαξιμαλιστική θέση της Τουρκίας (και της Λιβύης). Κυριαρχικά δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες της περιοχής μας ισχύουν πραγματικά, δηλ. νόμιμα, μόνον αφ’ ης στιγμής κατοχυρωθούν με οριοθέτηση στην οποία θα συμφωνήσουν όλα τα παράκτια κράτη. Από την άποψη αυτή, είναι αλήθεια αυτό που διακηρύσσει η Τουρκία, ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει στην περιοχή χωρίς την σύμφωνη γνώμη της. Να προσθέσουμε εδώ: και τίποτε, χωρίς την σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας.

Τώρα, πώς επηρεάζουν οι επισημάνσεις αυτές την επιλογή μεταξύ απραξίας και Χάγης; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και περίπλοκη. Εύκολη λύση δεν υπάρχει· ακόμη και η καλλίτερη λύση, που κατά τον γράφοντα παραμένει η Χάγη, θα έχει πολλές δυσκολίες. Οι περιστάσεις απαιτούν στρατηγική ψυχραιμία, γνώση, τόλμη, και σωφροσύνη. Αρκεί η τελευταία να μη γίνει πάλι η εύκολη φενάκη που καλύπτει δειλία και λιποψυχία μπροστά στο καθήκον που επιβάλλει η ιστορία και απαιτεί η πατρίδα.

Δημήτρης Μοσχόπουλος, Πρέσβυς ε.τ.

“Τα Νέα”

 

 

Ουγγαρία: Βλέπει ακόμη υπερβολικούς τους αριθμούς μεταναστών στη βαλκανική οδό.

Από
anixneuseis
-
0

Του Alberto Simoni [Δημοσιογράφος στην ιταλική εφημερίδα La Stampa]

Επιμέλεια- Μετάφραση: Γιάννης Χρυσάφης, δημοσιογράφος.

Την ώρα που η Ελλάδα αντιμετωπίζει με κλυδωνισμούς ένα ακόμη γύρο του μεταναστευτικού/προσφυγικού προβλήματος, οι χώρες του Βίζεγκραντ με προεξάρχουσα την Ουγγαρία στρατιωτικοποιούν τα μέτρα για την επίλυσή του.

Η Ουγγαρία διπλασίασε τον αριθμό στρατιωτών που περιπολούν στα σύνορα της χώρας με τη Σερβία, τη Ρουμανία και την Κροατία. Ο Ούγγρος υπουργός Εσωτερικών Sandor Pinter αιτιολόγησε την ενίσχυση των φυλακίων κατά μήκος των συνόρων λόγω της αύξησης του αριθμού των μεταναστών στη βαλκανική οδό. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση στρατιωτών καταγράφεται στα σύνορα με τη Σερβία, που αποτελούν τόσο σύνορα της Ουγγαρίας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα, στην περιοχή του Roszke ο αριθμός αυξήθηκε κατά περισσότερους από 500 στρατιωτικούς.

Η στρατιωτική επιλογή της Βουδαπέστης  στη διαχείριση του μεταναστευτικού θέματος προβλέπει συνεργασίες με την Κροατία, τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία. Στρατιώτες της 40ής Μονάδας διατέθηκαν επιχειρησιακά στη Σερβία κοντά στην πόλη Horgos [στην άλλη πλευρά της συνοριακής θέσης Roszke] με καθήκοντα «εκπαίδευσης» σε περιπολίες στα σύνορα. Περί τους 20 στρατιωτικοί έχουν σταλεί στην κυβέρνηση των Σκοπίων στο πλαίσιο της αμοιβαίας σχέσης με τη χώρα αυτή.

Ο συντηρικο-εθνικιστής πρωθυπουργός  Βίκτορ Όρμπαν μιλώντας με εκπροσώπους του διεθνούς Τύπου λίγο μετά τις διακοπές του Νέου Έτους υπογράμμισε πως η σημερινή κατάσταση των μεταναστευτικών ροών θυμίζει επιστροφή σε  εκείνη του 2015. Τότε ο μεγάλος αριθμός φυγάδων ατόμων από τη Συρία, από την πεδιάδα του Νινευί στο Ιράκ και από τις ζώνες των Κούρδων κατευθύνθηκε προς τα Βόρεια και προς την Ε.Ε. αφού πέρασε από το διάτρητο συροτουρκικό σύνορο και μετά από τα ελληνικά σύνορα, ακολουθώντας τη βαλκανική ραχοκοκαλιά. Οι εικόνες από τον κεντρικό σταθμό της Βουδαπέστης [τον Αύγουστο του 2015] που δέχτηκε την εισβολή χιλιάδων μεταναστών, γυναικών, παιδιών πατεράδων σε φυγή από το συριακό δράμα, συγκίνησαν όλη την Ευρώπη. Από εκείνη τη στιγμή και μέσα σε λίγες ημέρες από το διάσημο «Wir schaffen Das» της Άγκελα Μέρκελ, εκείνο που είπε ότι «θα τα καταφέρουμε» ανοίγοντας τις πόρτες της Γερμανίας στους πρόσφυγες, προέκυψε μια καθοριστική εξέλιξη και ένα ρήγμα στη μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε.

Ο Όρμπαν επιτάχυνε την κατασκευή ενός φράγματος συρματοπλέγματος στα νότια σύνορα της χώρας. Αποφασίστηκε μεν τον Ιούνιο του 2015 αλλά τον Ιούλιο επιταχύνθηκαν οι εργασίες κατασκευής. Τον Σεπτέμβριο η χώρα, ειδικότερα στα σύνορα με τη Σερβία, ήταν οχυρωμένη. Η πολεμική και το κατηγορώ ότι έστησε μια απάνθρωπη μηχανή αποτροπής είναι στην ημερήσια διάταξη εδώ και χρόνια. Αλλά η στάση του Όρμπαν και της κυβέρνησής του δεν μεταβλήθηκε. Αντίθετα μάλιστα, ο υπουργός Εξωτερικών Peter Szijjarto στις αρχές του χρόνου επιβεβαίωσε ότι «η απόκρουση της μετανάστευσης πρέπει να είναι το υπ’ αριθμόν ένα θέμα στην ευρωπαϊκή ατζέντα.

Οι σημερινοί αριθμοί είναι κατά πολύ μακριά από εκείνους πέντε χρόνια πριν. Αλλά τα πράγματα δείχνουν ότι ο βαλκανικός δρόμος καταγράφει κινητικότητα: Μέχρι την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου 2019 είχαν αποτραπεί 13.000 απόπειρες παράνομης διέλευσης των σερβο-ουγγρικών συνόρων, τον Δεκέμβριο του 2018 ήταν 6.500. Αυτό σημαίνει 37 προσπάθειες ημερησίως το 2019, έναντι 17 το 2018. Κατά τις πρώτες ημέρες του 2020 καταγράφηκαν 900 απόπειρες διέλευσης των νότιων συνόρων, αριθμός που αν τηρηθεί θα σημαίνει επανάληψη των αριθμών του καλοκαιριού του 2015. Από αυτό το στοιχείο ξεκινά ο Όρμπαν για να επαναφέρει την «έκτακτη κατάσταση του μεταναστευτικού».

Ανάμεσα στ’ άλλα, το Εθνικό Γραφείο για τη Μετανάστευση της Τουρκίας στην ετήσια έκθεσή του αναφέρει ότι το 2019 εισήλθαν στη χώρα 450.000 παράνομοι μετανάστες, καταγράφοντας αύξηση 70% σε σχέση με το 2018. Στην Ελλάδα οι αφίξεις ήταν αυξημένες κατά 180% ανάμεσα στο 2018 και 2019. Κατά τους τελευταίους έξη μήνες του 2019 45.000 εισήλθαν στην Ελλάδα, ενώ οι εκτιμήσεις της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες προβλέπουν ότι οι αφίξεις θα αγγίξουν τον αριθμό των 100.000, αριθμός που κατά την ελληνική κυβέρνηση θα καθορίσει την κρίση «δυνητικά ανώτερη από εκείνη του 2015».

Να λοιπόν για ποιο λόγο κατά τον Όρμπαν όλη αυτή η κατάσταση θα έχει αντίκτυπο στη βαλκανική οδό ασκώντας πίεση στα σύνορα της Ουγγαρίας. Ο Όρμπαν δεν είναι διατεθειμένος να χαλαρώσει την επιφυλακή. Γι’ αυτό το λόγο, άλλωστε, η Βουδαπέστη επανεργοποίησε τις συμφωνίες «για την προστασία των συνόρων» με τους συμμάχους της ομάδας χωρών του Βίζεγκραντ [Πολωνία, Τσεχία και Σλοβακία] από παλιά αντίθετοι σε οποιαδήποτε ανακατανομή των μεταναστών και αλληλέγγυοι στη φραγή των εξωτερικών συνόρων, ενώ ενήργησε προς την κατεύθυνση της Βόρειας Μακεδονίας και της Σερβίας για να ασφαλίσει τα σύνορα και να αρχίσει τον επαναπατρισμό των μη εχόντων δικαίωμα ασύλου.

Η προειδοποίηση του Όρμπαν δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Το να την χαρακτηρίσεις ως εκλογικό πυροτέχνημα ή ως αντιευρωπαϊκό εύρημα είναι αποπροσανατολιστικό, δεδομένου ότι η Ουγγαρία δεν θα έχει εκλογές [οποιουδήποτε επιπέδου] μέχρι το 2022. Η σκληρή γραμμή της κυβέρνησης στο μεταναστατευτικό γίνεται αποδεκτή από τον πληθυσμό: Μια σφυγμομέτρηση του φορέα «Nezopont Intezet» στα τέλη του 2018 αποκάλυψε ότι πάνω από το 80% των ερωτηθέντων ήταν υπέρ του φράκτη ασφαλείας. Το ποσοστό αυτό μειώθηκε τον περασμένο χρόνο στο 70%.

Με την προσοχή στραμμένη στη λιβυκή κρίση, η Ευρώπη πρέπει να ελαχιστοποιήσει τις βαλκανικές εξελίξεις. Αλλά το παλαιό «Wir schaffen Das» αυτή τη φορά δεν θα ήταν δυνατόν να λειτουργήσει.

https://www.affarinternazionali.it/2020/01/ungheria-troppi-migranti-sulla-rotta-balcanica/ Αναδημοσίευση από την ηλεκτρονική έκδοση του Think Tank «Affari Internazionali»

Απόδοση/Μετάφραση                                                                                                                                 Ιωάννης Ε. Γιάννης Χρυσάφης                                                                                                                     Δημοσιογράφος                                                                                                                       johngoldis@aol.com

Morocco Won’t Trade Palestine for US Support in Western Sahara

Από
anixneuseis
-
0

moroccoworldnews.com

Morocco may be seeking to avoid a confrontation with President Trump or incurring his wrath in a way that could harm the kingdom, especially on the Western Sahara issue.

King Mohammed VI of Morocco, US President Donald Trump and Israeli President Benyamin Netanyahu
King Mohammed VI of Morocco, US President Donald Trump and Israeli PM Benyamin Netanyahu
Samir Bennis
By

Samir Bennis

 –
Samir Bennis is a political analyst.

Washington, D.C. – Four days have passed since the American news website Axios published a report claiming that Israel is trying to pressure the Trump administration into recognizing Western Sahara as part of Morocco in exchange for the normalization of relations between Rabat and Tel Aviv. The Moroccan Ministry of Foreign Affairs, meanwhile, has not yet denied the rumors.

The Moroccan government’s silence could lead observers to believe there is a behind-the-scenes agreement between Morocco and Israel. The fact that Morocco’s foreign minister, Nasser Bourita, said Moroccans should not be more Palestinian than Palestinians themselves reinforces the impression.

Morocco’s statement following Trump’s “Deal of the Century” announcement only serves to add to the impression, since it did not mention the principles Morocco has always cited when defending the rights of Palestinians.

While the Ministry of Foreign Affairs’ statement expressed support for the rights of the Palestinian people to establish their independent state, it did not argue for the withdrawal of Israel from the territories it has occupied since June 1967. Nor did it include the explicit language Morocco usually employs when defending the legitimate rights of the Palestinian people.

What is remarkable about the Moroccan statement is the assertion that the “Deal of the Century” includes some principles in line with the Moroccan position, especially the two-state solution.

However, a careful reading of President Trump’s plan shows that the deal does not, in fact, respect any Security Council resolutions on the conflict and even violates the principle of a two-state solution by recognizing Israel’s annexation of the lands occupied in 1967.

The plan also recognizes Jerusalem as the undivided capital of Israel, depriving Palestinians of sovereignty over any part of the holy city. The project only gives Palestinians authority over lands adjacent to the city , saying they can call them “Al-Quds,” the Arabic name for Jerusalem, or any name they would like.

The unclear language of the Moroccan statement leaves Morocco’s position open to interpretation. One possible reading of the comments is that Morocco intends to support Trump’s plan as a basis for an eventual solution.

In light of the silence of both the Moroccan and American governments on Axios’ allegations, it remains unclear whether the vague rhetoric it is a tactic to buy time without angering President Trump or, is indeed, signals readiness to accept normalization with Israel in exchange for US support on the Western Sahara issue.

If Morocco were to make a deal with the Trump administration and Israel, it would give the Polisario Front and Algeria a golden opportunity to draw false a parallel between the Western Sahara issue and the Palestinian cause

In the past, Morocco’s opponents have tried to apply the Palestinian issue narrative to Western Sahara, using words such as “occupied land” and calling Morocco an “occupying power” in the Western Sahara. However, the efforts failed due to the historical, demographic, ethnic, and legal differences between the two conflicts.

If Morocco were to barter Palestine in exchange for gaining  ground on the Western Sahara file, it would put itself in the same category as Israel, becoming subject to campaigns from international civil society organizations. The campaigns would have dire effects on Morocco’s international reputation and lead many countries to support the Polisario Front.

The international community’s view of the Western Sahara conflict as a low intensity conflict, along its low profile presence in international media, have helped Morocco over the past four decades to maintain the status quo and forge important diplomatic inroads.

However, if Morocco makes any uncalculated moves, the situation could change and the kingdom could find itself under unprecedented media, political, and diplomatic pressure.

Normalization contradicts Morocco’s position on Palestine

If Morocco makes a deal with Israel, it could also create a frenzy on the Moroccan streets. The vast majority of Moroccans reject normalization with Israel without a solution guaranteeing the rights of the Palestinian people.

While the Western Sahara is the primary political issue in Morocco, the Palestinian issue also holds significant value in the shared conscience of the Moroccan people, for its historial and religious connotations.

In addition, the Moroccan government  has been steadfast on the issue and remained at the forefront of countries defending the rights of the Palestinian people in building their independent state with Jerusalem as its capital. King Mohammed VI and the Moroccan government have expressed this position on many occasions.

For example, Morocco was one of the first countries to express unequivocal rejection of President Trump’s decision to move the American embassy from Tel Aviv to Jerusalem.

In his message to Trump in December 2017, King Mohammed VI stressed that the legal status of Jerusalem is at the heart of the Israeli-Palestinian conflict. The King expressed the same position in a letter to the Secretary-General of the UN.

In November 2019, King Mohammed VI reiterated his stance in a message to the chairman of the UN Committee on the Exercise of the Inalienable Rights of the Palestinian People. In December 2019, he also sent a note of the same nature to the conference for the 50th anniversary of the Organization of Islamic Cooperation in Rabat.

In all the letters, the King affirmed Morocco’s steadfast position, calling for Jerusalem to be the capital of the Palestinian state and for the implementation of the Security Council resolutions, including Israel’s withdrawal from all the territories occupied since 1967.

In the wake of  Axios’s report, some observers have saidMorocco should not be ashamed to normalize relations with Israel as long as it achieves diplomatic gains on the Western Sahara issue.

The US alone cannot solve the Western Sahara dispute

The argument for a US-Morocco-Israel deal ignores the dynamics of the conflict at the Security Council and how the UN works.

Even if the US were to support Morocco, it would be impossible to impose its position on the other members of the council, or change the course of the political process launched in 2007. Whether the US chose to support Morocco or the Polisario, it would face fierce resistance from other UN members.

There is no doubt that a US’ recognition of Moroccan sovereignty over Western Sahara would be a significant diplomatic coup for Morocco, and a strong blow to its opponents in the short term. It would also serve as a boost for Moroccan diplomacy. However, the scenario would not serve Morocco’s image internationally, in either the medium or the  long term.

Moreover, the step would not lead to any solution to the Western Sahara issue. Even if President Trump did decide to recognize Morocco’s sovereignty over Western Sahara, the move would not have any legal repercussions unless the US were to pressure other members of the Security Council to recognize that the only way to solve the conflict is direct negotiation between Morocco and Algeria, a major party in the dispute.

However, achieving this is very unlikely due to the different political agendas of Security Council permanent members. Even if we assume that France would side with the US, it is highly unlikely Russia would give up its traditional ally, Algeria. China and the UK are also unlikely to support the American move.

The recent history of the Western Sahara conflict is perhaps strong evidence that such an approach would not work for Morocco. If there was real American intention to recognize the Moroccaness of the Western Sahara—which I rule out—it would not be the first time that an American administration has tried to use its international influence to support the Moroccan position.

After Morocco submitted its Autonomy Plan to the Security Council in April 2007, the Bush administration tried to persuade other members of the council to support Morocco.

During consultations before the adoption of resolutions 1754 and 1783, in April and October 2007, respectively, then US Secretary of State Condoleezza Rice tried to pressure Polisario and the Security Council into adopting a draft resolution making the Moroccan proposal the only basis for a political solution. However, her attempt failed due to opposition from Russia, Spain, and the UK.

Rice tried again in April 2008, when she worked on adopting a three-step plan to support the Moroccan position.

First, she called on the Secretary-General to indicate in his annual report that the Moroccan proposal is the only basis for a final political solution to the Sahara issue. Second, Rice invited member states of the council to issue statements supporting the Moroccan plan. Finally, she planned to invite delegations from Morocco and the Polisario to visit Washington and start negotiations.

However, the American diplomat’s attempt was unsuccessful due to opposition in the Security Council and the exclusion of the American proposal from the Secretary-General’s annual report.

Even France, a country Morocco expected to support the American approach, did not make any explicit statements to support the Moroccan proposal as the only basis for ending the political process.

Based on the history and differing agendas of the Security Council’s permanent members, it is unlikely the council would support Washington if it recognized Morocco’s sovereignty over Western Sahara. Consequently, the conflict would be in the same deadlock.

On the other hand, due to unprecedented political division in the US because of Trump’s way of handling power, his unilateral decision-making, and his keenness to challenge many Obama-administration policies, there is a very high possibility that American recognition of Morocco’s sovereignty over Western Sahara would no longer hold when a Democrat president comes to power, either in 2020 or 2024.

Fierce opposition and condemnation from the Democratic Party on many of Trump’s foreign policy decisions, including those related to the Israeli-Palestinian conflict, indicate that one of the first decisions a Democrat president would adopt would be to restore pragmatism, and the balance of the US foreign policy. In this scenario, it is highly likely  that the Western Sahara issue would be reviewed, and such a move would not be to Morocco’s advantage.

Israel’s influence on Trump is overrated

Those who would accept normalization with Israel, as long as it  can influence President Trump in favor of Morocco, have an exaggerated impression of how much influence Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu has within the Trump administration.

Perhaps the reason for this misunderstanding is the decisions serving Israel’s interests that President Trump has made since coming to power. However, the main motive behind the decisions was Trump’s agenda, not Netanyahu’s.

President Trump is aware that defending Israel is a central value of evangelical voters, representing 70 million people in the US and a strong electoral base for Trump. Supporting Israel is also a priority for American billionaire Sheldon Adelson, the top donor in President Trump’s 2016 election campaign.

Consequently, to maintain the support of this influential group in American politics, Trump must make decisions in line with their ideological and religious orientations.

Contrary to Israel’s security interests, Trump did not hesitate to withdraw American forces from northeastern Syria, leaving Israel in direct confrontation with Iran and Hezbollah.

Trump also did not respond to the attack on Saudi oil facilities by Iran in September 2019. He even refused Netanyahu’s request to lift US’s freeze of financial support to Palestinian security forces.

According to a December 2019 article in the Foreign Policy magazine by Andrew Miller, the former director of the Israeli portfolio in the National Security Council under Obama, Trump’s indifference to Israeli national security created a state of anxiety in Israel and an impression that Trump is an unreliable ally in deterring Iran and preserving Israel’s security.

Morocco adopts vague language to avoid a clash with Trump

Based on these objective considerations, it appears that Morocco does not need to make what would be a suspicious deal with the US and Israel. That being said,  two scenarios explain why Morocco has been silent in the face of media reports suggesting normalization with Israel.

The first scenario is that Morocco is seriously considering normalization with Israel, contradicting its consistent position on the Palestinian issue. In this case, Morocco’s u-turn would serve the agenda of the Israeli prime minister, who has been seeking diplomatic gains to cover up his corruption scandals.

Whether Morocco has a desire to normalize with Israel or not, the media momentum achieved in the wake of Axios’ report may benefit Netanyahu, who wants to appear as the only Israeli leader able to preserve Israel’s interests and achieve expansion in the Palestinian territories and end Israel’s regional isolation at the same time.

The second scenario, and perhaps the most compatible with reality, is that the kingdom is aware it is not dealing with a conventional American administration who builds its positions on balance, pragmatism, and respect of international law.

Rather Morocco is dealing with an administration led by an impulsive president who does not take into account the interests of America’s allies, but only his own interests and the interests of those close to him.

Given President Trump’s special care for the “Deal of the Century” and his close relationship with fierce Israel-defender Sheldon Adelson, Morocco may have chosen to employ more polysemic language that could lead both sides to believe in Morocco’s support for them.

Through its statement, Morocco may be seeking to avoid confrontation with President Trump or provoking any consequences that could harm the kingdom, especially on the Western Sahara issue.

The Moroccan statement welcomes Trump’s efforts  to end the Israeli-Palestinian conflict. The statement also vaguely affirms that Trump’s plan includes some points that intersect with the Moroccan position, especially regarding the two-state solution.

At the same time, the statement emphasized that any agreement should be based on international legitimacy and result in the creation of an independent, viable, and sovereign Palestinian state with East Jerusalem as its capital.

Regardless of whether the current media frenzy is based on facts or only seeks to serve Netanyahu’s agenda, Morocco must demonstrate wisdom and courage in managing its foreign policy.

It is imperative that Morocco avoid entering into underhand deals that could affect its hard-won reputation on the international stage or diminish the  efforts it has made over the past four decades to defend its territorial integrity.

moroccoworldnews.com

Στις φλογές το Ιντλίμπε! Οι πραγματικοί στόχοι της Άγκυρας – Τα πιθανά σενάρια και η στάση της Μόσχας

Από
anixneuseis
-
0

Μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες οι υποστηριζόμενες από τη Ρωσία δυνάμεις του Άσαντ σκότωσαν 13 Τούρκους στρατιώτες σε δύο επιθέσεις στη συριακή επαρχία της Ιντλίμπ.

Αναλυτές του Middle East Eye σημειώνουν πάντως ότι αυτές οι επιθέσεις δεν θα πραγματοποιούνταν χωρίς την έγκριση της Μόσχας, του υποστηρικτή του συριακού καθεστώτος. Όλα αυτά φυσικά σε βάρος της Άγκυρας, η οποία βλέπει με ολοένα και μεγαλύτερη ανησυχία τις εξελίξεις.

Αυτές οι δύο επιθέσεις ουσιαστικά ξεμπρόστιασαν τις αντιθέσεις, τα όρια και τη φύση των σχέσεων Τουρκίας- Ρωσίας, οι οποίες τα τελευταία χρόνια είδαν θεαματική βελτίωση. Παρά την απροσδόκητη χρήση της λέξης “στρατηγική” από ορισμένους Τούρκους αξιωματούχους και εμπειρογνώμονες για την απεικόνιση της φύσης των σχέσεων Μόσχας – Άγκυρας, οι διμερείς σχέσεις τους απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν ιδανικές.

Σύμφωνα με ανάλυση του Middle East Eye, οι ρωσοτουρκικές σχέσεις στην παρούσα τους μορφή είναι προϊόν πολιτικού ρεαλισμού, πραγματισμού και κοινής δυσαρέσκειας για τη Δύση. Τείνει μάλιστα να υπάρχει μεγαλύτερη σαφήνεια από τη ρωσική πλευρά όταν προσδιορίζει τη φύση και την ποιότητα αυτών των σχέσεων, τις οποίες χαρακτηρίζουν καθαρά «ωφελιμιστικές». Από την άλλη η Άγκυρα τείνει να υπερεκτιμά αυτές τις σχέσεις.

Προσδιορίζοντας τη φύση των σχέσεων

Οι διαδικασίες της Αστάνας και του Σότσι δεν έγιναν μόνο για τη Συρία αλλά και για την αναδιατύπωση της φύσης των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν. Στα συμφραζόμενα όμως της συριακής κρίσης αυτή η αναδιατύπωση αφορούσε κυρίως τη Μόσχα και την Άγκυρα.

Παρά όμως αυτές τις αναδιατυπώσεις, οι στρατηγικές αντιφάσεις και οι γεωπολιτικές αποκλίσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας στη Συρία έχουν παραμείνει εξίσου χαοτικές μετά την πορεία της Αστάνα.

Επιπλέον, εξετάζοντας τη στάσης της Ρωσίας ή τουλάχιστον την απουσία ουσιαστικής απάντησης στις ανησυχίες και τα αιτήματα της Τουρκίας όσον αφορά στην Ιντλίμπ, είναι σαφές ότι οι σχέσεις αυτές δεν βασίζονται στη συμμετρία, όπως συχνά τονίζουν οι Τούρκοι αξιωματούχοι.

Αντίθετα, οι σχέσεις αυτές βασίζονται στην ασυμμετρία προς όφελος της Μόσχας. Τώρα, και με τις δύο πλευρές να εμπλέκονται σε μια κλιμακούμενη ένταση, δοκιμάζονται τα όρια τους στην Ιντλίμπ.

Η Τουρκία έχει σίγουρα μία σειρά επιλογών για να απαντήσει στη Ρωσία και στο καθεστώς Άσαντ. Ωστόσο, καμία από αυτές τις επιλογές δεν είναι καλή. Παρά την εντεινόμενη αυτή κατάσταση όμως, είναι πολύ πιθανό οι τουρκορωσικές σχέσεις να επιβιώσουν από αυτό το επεισόδιο. Αυτές οι σχέσεις εξακολουθούν να είναι πολύ χρήσιμες και για τις δύο πλευρές να εγκαταλείψουν.

Οι πραγματικοί στόχοι

Με το να διατηρεί στρατιωτική παρουσία στην Ιντλίμπ η Τουρκία έχει ως στόχο να επιτύχει μια σειρά από πολιτικούς στόχους. Αρχικά, η πρωταρχική της ανάγκη είναι να ανακόψει τα προσφυγικά κύματα στα σύνορά της. Σύμφωνα με πληροφορίες από τον ΟΗΕ, από την 1η Δεκεμβρίου του 2019, περίπου 700.000 άνθρωποι έχουν φύγει από τα σπίτια τους για τα τουρκικά σύνορα.

Εάν το καθεστώς Άσαντ συνεχίσει την στρατιωτική επιχείρησή του ειδικοί υπολογίζουν ότι οι αριθμοί των προσφύγων θα αυξηθούν σε εκατομμύρια.

Ήδη η κυβέρνηση Ερντογάν αντιμετωπίζει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα εντός της Τουρκίας για το θέμα των προσφύγων και είναι αποφασισμένη να τους κρατήσει μακριά από τα σύνορά της. Εντούτοις, κρατώντας τους πρόσφυγες μακριά από τα σύνορά της είναι μεν η καλύτερη διαχείριση της κρίσης, αλλά δεν αποτελεί οριστική λύση στο πρόβλημα.

Κατά δεύτερο, η Τουρκία θέλει να συνδέσει τη μελλοντική στρατιωτική παρουσία της στη Συρία και στην Ιντλίμπ με την πολιτική διαδικασία στη Συρία, προκειμένου να εξασφαλίσει παραχωρήσεις από το καθεστώς. Από αυτή την άποψη, εάν το καθεστώς συνεχίσει να προχωρεί στρατιωτικά στην Ιντλίμπ, ο μοχλός πίεσης της Τουρκίας θα αποδυναμωθεί αρκετά.

Τρίτον, με παρόμοιο τρόπο, η Τουρκία θέλει να αξιοποιήσει το στρατιωτικό της βάρος στη Συρία κατά τη διάρκεια της πολιτικής διαδικασίας, προκειμένου να ελαχιστοποιήσει τα πολιτικά οφέλη για τους Κούρδους και ειδικότερα θα προσπαθήσει να αποτρέψει τη δημιουργία οποιασδήποτε πολιτικής ή συνταγματικής αναγνώρισης τους.

Τα πιθανά σενάρια

Προκειμένου να επιτύχει αυτούς τους στόχους, η Τουρκία αισθάνεται υποχρεωμένη να προχωρήσει μέχρι τέλους, ιδιαίτερα όταν οι συνομιλίες με τους Ρώσους δεν παράξουν απτά αποτελέσματα. Για το σκοπό αυτό, η Τουρκία έχει αρχίσει να αναπτύσσει μεγάλη στρατιωτική δύναμη στην Ιντλίμπ.

Ταυτόχρονα η Τουρκία διευκολύνει επίσης την ενίσχυση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης της Συρίας. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο εναέριος χώρος στη βορειοδυτική Συρία ελέγχεται από τη Ρωσία (και ως εκ τούτου δεν είναι ανοιχτός στην Τουρκία), η στρατιωτική δραστηριότητα της Τουρκίας θα έχει πολλά τρωτά σημεία.

Με δεδομένο αυτό το πλαίσιο, ποιες επιλογές έχει η Τουρκία;

Αρχικά, εάν το καθεστώς Άσαντ και η Ρωσία επιμείνουν στις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις, αυτό θα δημιουργήσει περεταίρω κλιμάκωση μεταξύ των δυνάμεων αυτών και της Τουρκίας. Σε αυτό το σενάριο, η Τουρκία θα ακολουθήσει πιθανώς την πολιτική της πρόκλησης κόστους για τη Μόσχα και τη Δαμασκό και τη διεύρυνση του γεωγραφικού χώρου αυτής της κλιμάκωσης.

Η θέση της Ρωσίας στα ανατολικά του Ευφράτη εξακολουθεί να είναι ευάλωτη. Επιπλέον, η αμερικανική παρουσία σε αυτή την περιοχή μπορεί να αποτελέσει πλεονέκτημα για την Τουρκία. Με την αύξηση του κόστους της κλιμάκωσης για τη Μόσχα και τη Δαμασκό, η Τουρκία ουσιαστικά έχει στόχο να αναγκάσει τη Ρωσία να συνάψει νέα συμφωνία.

Δεύτερον, με παρόμοιο τρόπο, επιδιώκοντας μια ισχυρή στρατιωτική παρουσία στην Ιντλίμπ, η Τουρκία θέλει να αποκαταστήσει την ισορροπία αποτροπής με το συριακό καθεστώς και τη Ρωσία. Πράγματι, η Τουρκία προσπαθεί να στείλει το μήνυμα ότι δεν θα δώσει μια εύκολη νίκη στη Ρωσία και στον Άσαντ. Αντίθετα, η Άγκυρα δείχνει ότι θα κάνει και για τους δύο τη στρατιωτική λύση καταστροφικά δαπανηρή.

Μπαχτσελί: Να είναι έτοιμη η Τουρκία να φτάσει έως τη Δαμασκό

Την ώρα που η ένταση ανάμεσα στην Συρία και την Τουρκία αυξάνεται συνεχώς ο κυβερνητικός εταίρος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ανέφερε ότι η Άγκυρα «θα πρέπει να είναι έτοιμη να φτάσει έως τη Δαμασκό, αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή». «Αν χρειαστεί θα πρέπει η Τουρκία να προετοιμαστεί για εισβολή στη Συρία», ανέφερε ο επικεφαλής του εθνικιστικού τουρκικού κόμματος, ο οποίος χαρακτήρισε τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ ως «εγκληματία και δολοφόνο», σύμφωνα με όσα αναφέρει το cyprustimes.com.

Υπενθυμίζουμε ότι νωρίτερα, Σύροι αντάρτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία κατέρριψαν ένα ελικόπτερο που πιστεύεται ότι ανήκει στις ένοπλες δυνάμεις της Συρίας στην πόλη Ναϊράμπ της επαρχίας Ιντλίμπ, όπως μετέδωσε το κρατικό τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο TRT Haber, καθώς συνεχίζονται οι συγκρούσεις μεταξύ των τουρκικών και των συριακών δυνάμεων στη συριακή επαρχία.

Το TRT Haber δεν έδωσε περισσότερες πληροφορίες για το συμβάν, το οποίο έγινε μία ημέρα αφού ο συριακός κυβερνητικός στρατός σκότωσε πέντε Τούρκους στρατιώτες στη βορειοδυτική Συρία, προκαλώντας τα αντίποινα των τουρκικών στρατευμάτων στην περιοχή.

Σύμφωνα με δύο διοικητές των Σύρων ανταρτών, το ελικόπτερο καταρρίφθηκε από πύραυλο εδάφους- αέρος τον οποίο εκτόξευσαν οι δυνάμεις τους.

Το ιστορικό της έντασης

Η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Συρίας οξύνθηκε ακόμη περισσότερο χθες με νέες αιματηρές συγκρούσεις να σημειώνονται μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεών τους στην Ιντλίμπ, μια επαρχία που συνορεύει με την Τουρκία και όπου ο συριακός στρατός προελαύνει προκειμένου να θέσει υπό τον έλεγχό του το τελευταίο προπύργιο των τζιχαντιστών.

Από τον Δεκέμβριο τα βίαια επεισόδια στην περιοχή αυτή της βορειοδυτικής Συρίας έχουν προκαλέσει τον εκτοπισμό περίπου 700.000 ανθρώπων, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Χθες, Δευτέρα, το βράδυ η Άγκυρα, που στηρίζει κάποιες ομάδες των Σύρων ανταρτών και διαθέτει στρατεύματα στην περιοχή, ανακοίνωσε ότι «εξουδετέρωσε» περισσότερους από 100 Σύρους στρατιώτες, απαντώντας στον θάνατο πέντε Τούρκων στρατιωτών που είχαν σκοτωθεί νωρίτερα την ίδια ημέρα.

Οι συγκρούσεις αυτές σημειώθηκαν σε ένα πλαίσιο άνευ προηγουμένου έντασης μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού μία εβδομάδα μετά τις μάχες στις οποίες σκοτώθηκαν περίπου 20 άνδρες και από τις δύο πλευρές στην Ιντλίμπ.

Την προηγούμενη εβδομάδα οκτώ Τούρκοι στρατιωτικοί σκοτώθηκαν σε βομβαρδισμό του συριακού στρατού εναντίον της επαρχίας Ιντλίμπ όπου η Δαμασκός έχει περικυκλώσει τρεις από τις 12 θέσεις παρατήρησης που ελέγχουν οι Τούρκοι στρατιώτες.

Ο Ερντογάν έδωσε διορία στη Δαμασκό να έχει απομακρύνει τα στρατεύματά της από τα τουρκικά σημεία παρατήρησης ως τα τέλη Φεβρουαρίου.

Εξάλλου η Άγκυρα έχει στείλει τις τελευταίες ημέρες ενισχύσεις και τεθωρακισμένα στην Ιντλίμπ.

Λίγο περισσότερη από τη μισή επαρχία Ιντλίμπ και γειτονικές περιοχές στις επαρχίες του Χαλεπιού, της Χάμα και της Λαττάκεια βρίσκονται υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών της Χάγιατ Ταχρίρ αλ Σαμ (πρώην παρακλάδι της αλ Κάιντα στη Συρία).

Στην περιοχή βρίσκονται επίσης και άλλες ομάδες τζιχαντιστών αλλά και Σύρων ανταρτών.

Επίσης, τις προηγούμενες ώρες ένα ελικόπτερο καταρρίφθηκε κοντά στο Nayrab του Idlib της Συρίας. Παραμένει άγνωστο σε ποιες δυνάμεις ανήκει, ωστόσο οι πρώτες πληροφορίες λένε πως ανήκει στο Συριακό στρατό. Το χτύπημα κατά του ελικοπτέρου φέρεται να έγινε με πύραυλο εδάφους – αέρα και συνδέεται με τη δράση εξτρεμιστών που σχετίζονται με την τρομοκρατική οργάνωση αλ-Νούσρα.

Παράλληλα, νέες φωτογραφίες διέρρευσαν χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το συριακό μέτωπο και τις επιχειρήσεις της Τουρκίας. Συγκεκριμένα είδαν το φως της δημοσιότητας εικόνες που φέρονται να είναι από κατεστραμμένο κομβόι του τουρκικού στρατού κοντά στην Ταφτανάζ της Ιντλίμπ μετά από επίθεση του συριακού στρατού.

Συνολικά 51 μονάδες που ανήκουν στον συριακό στρατό, συμπεριλαμβανομένων δύο τανκς, μιας αντιαεροπορικής εγκατάστασης και μιας αποθήκης πυρομαχικών, καταστράφηκαν, ανακοίνωσε την Τρίτη το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, σημειώνοντας πως έχει καταληφθεί ένα άρμα.

Νωρίτερα, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έστειλε αυστηρό μήνυμα προς τη Συρία, μετά τον θάνατο πέντε Τούρκων στρατιωτών στην επαρχία Ιντλίμπ.

Ακόμη 700.000 πρόσφυγες προσπαθούν να διαφύγουν προς την Τουρκία

Οι μεγαλύτερες πληθυσμιακές μετακινήσεις στα εννέα χρόνια του αιματηρού εμφυλίου πολέμου έχουν καταγραφεί τις τελευταίες 10 εβδομάδες στην συριακή επαρχία του Ιντλίμπ, όπου σχεδόν 700.000 άνθρωποι πασχίζουν να διαφύγουν των σφοδρών συγκρούσεων που διεξάγονται ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τους Ρώσους συμμάχους τους και τους ένοπλους τζιχαντιστές και οι οποίες κινδυνεύουν να μετατρέψουν την περιοχή σε νεκροταφείο εάν συνεχισθούν οι εχθροπραξίες, ανακοίνωσαν σήμερα δύο υπηρεσίες του ΟΗΕ.

«Από την 1η Δεκεμβρίου, περίπου 690.000 άνθρωποι μετακινήθηκαν από τα σπίτια τους στο Ιντλίμπ και τις περιβάλλουσες ζώνες», δήλωσε ο Ντέιβιντ Σουάνσον, εκπρόσωπος του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (OCHA), προσθέτοντας πως «πρόκειται για τον υψηλότερο αριθμό για μία τέτοια περίοδο, αφότου ξεκίνησε, προ εννέα ετών, η συριακή κρίση».

«Είναι η ταχύτερα διογκούμενη μετατόπιση που έχει κταγραφεί στην χώρα», τόνισε από την πλευρά του ο Γενς Λέρκε, από το ίδιο γραφείο, ενημερώνοντας πως στην περιοχή του Ιντλίμπ είναι «η παγκοσμίως μεγαλύτερη συγκέντρωση μετατοπισμένων κατοίκων και απαιτείται άμεσα ένας τερματισμός των εχθροπραξιών, προκειμένου να μην μετατραπεί σε νεκροταφείο».

Άλλοι 280.000 άνθρωποι ενδέχεται να αναζητήσουν διαφυγή από τα αστικά κέντρα σε περίπτωση που οι εχθροπραξίες συνεχισθούν, περιλαμβανομένης και της πόλης του Ιντλίμπ, η οποία έχει υπερκορεσθεί από ανθρώπους που κατέφυγαν εκεί από άλλες περιοχές και η οποία ακόμη δεν έχει βιώσει συγκρούσεις στο κέντρο της.

Οι περισσότεροι από τους μετακινούμενους πληθυσμούς κατευθύνονται προς τα βόρεια της επαρχίας Ιντλίμπ, κοντά στη μεθόριο με την Τουρκία, μία ζώνη που ακόμη δεν έχει πληγεί από σημαντικές συγκρούσεις. Από τα 17 εκατ. του πληθυσμού της Συρίας, τα 5,5 εκατ. ζουν ως πρόσφυγες στην ευρύτερη περιοχή—κατά κύριο λόγο στην Τουρκία—ενώ άλλα 6 εκατ. είναι πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Έτσι, οι μισοί από τους τρια εκατ. κατοίκους του Ιντλίμπ είναι Σύροι που έφθασαν εκεί για να διαφύγουν από τις μάχες σε άλλες περιοχές.

«Οι καταυλισμοί των μετατοπισμένων είναι υπερπλήρεις», τονίζει από την πλευρά της η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (HCR). «Πολυάριθμα σχολεία και τεμένη έχουν γεμίσει από μετατοπισμένες οικογένειες. Το να βρει κάποιος στέγη σε κάποιο, υπό κατασκευήν ακόμη, κτήριο, είναι αδύνατον σχεδόν», προσθέτει η ίδια υπηρεσία του ΟΗΕ.

Λίγο περισσότερο από το μισό έδαφος της Ιντλίμπ και οι γειτνιάζοντες τομείς του Χαλεπίου, εξακολουθούν να ελέγχονται από τζιχαντιστές της Χαγιάτ-Ταχρίρ αλ Σαμ.

infognomonpolitics.gr

ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΑΛΛΑΖΕΙ. ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ;

Από
anixneuseis
-
8

Έχω αναρτήσει δύο θέματα σε ένα προσωπικό (όχι επαγγελματικό) ιστολόγιο που διαχειρίζομαι. Είμαι ο μόνος που ασχολείται με αυτό. Έχω και έναν φίλο, παλαιό πρέσβη, που όταν έχει χρόνο και, προπαντός, διάθεση αναρτά και αυτός κάτι που του προκαλεί εντύπωση.
Για λόγους που θα καταλάβετε παρακάτω, για το ιστολόγιο αυτό πληρώνω το χρόνο 400 ευρώ. Προς το παρόν τα καταφέρνω. Όταν δυσκολευτώ, θα το σταματήσω.
Έχω αναρτήσει σήμερα δύο άρθρα. Το ένα είναι μετάφραση απο τη Liberation του περιεχομένου του βιβλίου του David Goodhart “The road to somewhere” το οποίο προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στον αγγλοσαξωνικό κόσμο και, νομίζω, δεν μεταφράστηκε στα ελληνικά. Στον ελληνικό δημόσιο διάλογο ο τίτλος μεταφράστηκε “οι απο κάπου και οι απο πουθενά”.
Έχω γράψει και εγώ ένα σχετικό κείμενο. Με δύο λόγια το βιβλίο λέει πως ο σύγχρονος διχασμός δεν γίνεται στη λογική της μαρξιστικής ταξικής ανάλυσης αλλά λόγω παγκοσμιοποίησης οι άνθρωποι έχουν χωριστεί σε δύο κατηγορίες. Στη νέα άρχουσα τάξη των ¨οπουδήποτε”, αυτών, δηλαδή, που λόγω πλούτου και εργασιών μετακινούνται, συνεχώς, ανά τον κόσμο και στους νέους απόκληρους που δεν έχουν στον κόσμο μοίρα, δεν έχουν τη δυνατότητα να μετακινηθούν και βρίσκονται σε μια παρηκμασμένη περιφέρεια.
Οι πρώτοι, η νέα άρχουσα τάξη, δηλαδή, ζει σε επιλεγμένες πόλεις, εντός τειχών, έξω απο τα οποία συρρέει για ένα κομμάτι ψωμί η τάξη των νέων αποκλήρων.
Αυτή η τάση αναδεικνύει το ρόλο των νέων διεθνών πόλεων, μια δομή που δεν εξυπηρετεί τις ασθενέστερες τάξεις.
Αυτήν την αποστασία των ελίτ, την οποία προέβλεψε απο το 1990 ο αμερικανός κοινωνιολόγος Κρίστοφερ Λάς, θα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε πολιτικά επαναφέροντας την αστική τάξη στο εθνικό πλαίσιο. Όσοι μου επιτίθενται για τις τελευταίες μου πολιτικές προτάσεις, ας έχουν υπόψη τους ότι έχω κατά νου αυτήν την επαναφορά. Αν έχουν οι ίδiοι προτάσεις ας τις κάνουν. Αν δεν έχουν ας γνωρίζουν πως η εμμονή στη σημερινή δομή και λειτουργία της ελληνικής πολιτείας είναι καταστροφική.
Το δεύτερο κείμενο που έχω αναρτήσει είναι ένα άρθρο του διαπρεπούς Γάλλου οικονομολόγου Thomas Piketty στη Le Monde. Ο Πικετί εμφανίστηκε στο διεθνές στερέωμα με το βιβλίο του “Κεφάλαιο” και χαρακτηρίστηκε,πρόωρα, ως ο νέος Μάρξ. Δεν φαίνεται να είναι. Δεν παύει, όμως, να είναι ένας οξυδερκής οικονομολόγος.
Στο άρθρο του κάνει την εύστοχη διαπίστωση πως οι δύο χώρες που αποτέλεσαν προδρόμους του νεοφιλελευθερισμού (Ρηγκανική ΗΠΑ και Θατσερική Μεγάλη Βρετανία) επιστρέφουν σε εθνικές πολιτικές. Οι ΗΠΑ με την πολιτική Τράμπ και η Μεγάλη Βρετανία με το Brexit. Θεωρεί πως αιτία ήταν η άναρχη παγκοσμιοποίηση και προτείνει η παγκοσμιοποίηση να συνοδευτεί απο έναν έλεγχο του πλούτου κι των ανθρώπινων ροών.
Προτείνει και άλλα τα οποία καλόν είναι να διαβάσουν, να αφομοιώσουν και να μετατρέψουν σε πολιτική πρόταση όσοι στην Ελλάδα προσπαθούν να καταλάβουν τις σύγχρονες αντιθέσεις και να διαμορφώσουν μια αριστερή πρόταση, πέραν του ανέκδοτου Συριζα.
Τώρα γιατί η αναφορά στο ιστολόγιό μου και, μάλιστα, με την επισήμανση ότι είναι μια προσωπική ερασιτεχνική προσπάθεια.
Διότι ασχολήθηκε, αρνητικά, μαζί του και μαζί μου το Council on Foreign Relations!!! Ένα αμερικανικό Think Tank που μέχρι να έρθει ο Τράμπ στην προεδρία διαμόρφωνε, ουσιαστικά, την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Ενοχλήθηκε που αναρτώ που και που κάποια απο τα κείμενά του στα αγγλικά.
Βεβαίως, δεν θα αναρτήσω, πλέον, και δεν με ενοχλεί και καθόλου. Το ίδιο προσπαθεί να διαδώσει τις απόψεις του. Εγώ το βοηθούσα. Αλλά μου κάνει εντύπωση πως ένας τέτοιος αμερικανικός θεσμός ασχολείται με ένα ιστολόγιο το οποίο έχει 1000 (χίλια) περίπου χτυπήματα την ημέρα!!!
Μεγαλύτερη εντύπωση, όμως, μου έκανε το γεγονός ότι το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση καταφερόμενο κατά της εφημερίδας ¨Καθημερινή” επειδή δημοσίευσε συνέντευξη ενός δημοσιογράφου, του Αλέξανδρου Μασσαβέτα, με αρνητικές αναφορές στη ρωσική πολιτική στην Ελλάδα.
Είναι δυνατόν υπουργείο εξωτερικών της μιας εκ των μεγαλυτέρων δυνάμεων να ασχολείται με το τι είπε ένας δημοσιογράφος και να εκδίδει ανακοινώσεις;
Ενοχλήσεις τέτοιου είδους υπήρχαν πάντοτε. Διευθετούνται με κάποιο τηλεφώνημα του υπευθύνου τύπου της πρεσβείας της χώρας που ενοχλείται. Άντε του πρέσβη.
Να εκδίδει ανακοίνωση το υπουργείο εξωτερικών της Ρωσίας είναι υπερβολή.Εν ολίγοις: κάτι πάρα πολύ σοβαρό αλλάζει στις διεθνείς σχέσεις.
Το κατάλαβαν στην Αθήνα;

Π.Σαβ.

Η αμερικανική Αριστερά ετοιμάζεται για την εκλογική μάχη με τον χειρότερο δυνατό τρόπο

Από
anixneuseis
-
0

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020, 11:47:02

Συνέντευξη του μυθιστοριογράφου Τζορτζ Πάκερ στη Λε Μόντ.
Είναι αδύνατον να προβλέψει κανείς αυτή τη στιγμή τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί θαυμάσια να επανεκλεγεί. Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι ότι η προεκλογική εκστρατεία θα είναι πολύ βίαιη. Η Αριστερά ετοιμάζεται για τη μάχη αυτή με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, αφού βρίσκεται αντιμέτωπη με βαθιές διαιρέσεις: οι ριζοσπάστες απέναντι στους πραγματιστές.

Οι πρώτοι θέλουν ριζικές αλλαγές, αρνούνται τα ημίμετρα, θεωρούν τον συμβιβασμό συνώνυμο με τη διαφθορά και θέλουν πάση θυσία να επιβληθούν. Από μια άποψη θυμίζουν τον Τραμπ. Οι δεύτεροι ακολουθούν τη γραμμή του Μπαράκ Ομπάμα και του Μπιλ Κλίντον: θέλουν να μεταρρυθμίσουν τη χώρα, αλλά με πιο ήπιο τρόπο, βήμα-βήμα. Κυριότερος εκπρόσωπος της πρώτης τάσης είναι ο Μπέρνι Σάντερς και της δεύτερης ο Τζο Μπάιντεν.

Η αδιαλλαξία των ριζοσπαστών ανησυχεί τους μετριοπαθείς, που φοβούνται ότι την ώρα της κάλπης οι ψηφοφόροι θα απομακρυνθούν από το κόμμα. Αυτό είναι και το βασικό ερώτημα αυτής της προεκλογικής διαδικασίας: ποιος μπορεί να νικήσει τον Τραμπ; Πρέπει να δοθούν υποσχέσεις για μείζονες αλλαγές ή να καθησυχαστούν οι ψηφοφόροι; Προς το παρόν, κανείς δεν γνωρίζει ποια προσέγγιση είναι η καλύτερη. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Μπέρνι Σάντερς δεν μπορεί να νικήσει τον Νοέμβριο.

Η γερουσιαστής της Μασαχουσέτης Ελίζαμπεθ Γουόρεν βρίσκεται κατά τη γνώμη μου σε καλύτερη θέση. Είναι η μόνη που μπορεί να ενώσει τα δύο ρεύματα, καθώς υπόσχεται βαθιές αλλαγές αλλά είναι έτοιμη να αναθεωρήσει τις απόψεις της όταν είναι αναγκαίο. Υπερασπίζεται, για παράδειγμα, την ιδέα ενός οικουμενικού συστήματος υγείας, ακούει όμως και τις επικρίσεις. Επιπλέον, δεν εκφράζεται με αυταρχικό τρόπο.

Πολλά λέγονται για τη λεγόμενη ταυτοτική Αριστερά, που υπερασπίζεται παθιασμένα τις μειονότητες. Αλλά η έμφαση που δίνουν σε ζητήματα όπως το φύλο ελάχιστους Αμερικανούς ενδιαφέρει. Οι μαύροι, για παράδειγμα, που δεν έχουν πανεπιστημιακό δίπλωμα και ζουν μακριά από τις πόλεις, αδιαφορούν. Οι νέοι, πάλι, έχουν ευρύτερες αναζητήσεις και στρέφουν το κόμμα προς τα αριστερά. Είναι λογικό. Από τότε που γεννήθηκαν, η χώρα τους πηγαίνει από τη μια αποτυχία στην άλλη: πόλεμος στο Ιράκ, χρηματοπιστωτική κρίση, επιστροφή του φυλετικού ζητήματος. Είναι θεμιτό λοιπόν να επιμένουν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει.

Οι νέοι αυτοί εμφανίζονται δύσπιστοι απέναντι στον Μπάιντεν, ο οποίος υποστηρίζεται κυρίως από τους πιο ηλικιωμένους ψηφοφόρους και τους μαύρους. Ο τελευταίος μεγάλος μετασχηματισμός που έζησε ο αντιπρόεδρος του Μπαράκ Ομπάμα χρονολογείται από τη δεκαετία του 1990. Ο κοινωνιολογικός χαρακτήρας των ψηφοφόρων του άρχισε τότε να αλλάζει, η ανώτερη μεσαία τάξη άρχισε να προσεγγίζει το κόμμα, ενώ τα λαϊκά στρώματα απομακρύνονταν. Έτσι, οι λευκοί εργάτες ψηφίζουν σήμερα Ρεπουμπλικανούς, ενώ οι κερδισμένοι της παγκοσμιοποίησης υποστηρίζουν τους Δημοκρατικούς.

Ας μην κρυβόμαστε: οι αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας δεν υπαγόρευαν ποτέ την εξωτερική μας πολιτική. Έπαιζαν όμως σημαντικό ρόλο: συνέβαλλαν στο κύρος μας, ακόμη και μεταξύ εκείνων που μισούσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα, η νομιμότητα της αμερικανικής ισχύος είναι βαθιά τραυματισμένη. Μετά τον πόλεμο στο Ιράκ και τη χρηματοπιστωτική κρίση, η αμερικανική δημοκρατία έχει καταληφθεί από μια δυσφορία που την εμποδίζει να παίζει τον ρόλο της εγγυήτριας της φιλελεύθερης τάξης. Ο Ομπάμα το κατάλαβε και αποτραβήχτηκε λίγο από τη διεθνή σκηνή, ιδιαίτερα από τη Μέση Ανατολή.

Άλλοτε μας κατηγορούσαν για τον παρεμβατισμό μας, σήμερα μας κατηγορούν για τον απομονωτισμό μας, καθώς το κενό που δημιουργήθηκε έχει καταληφθεί από τη Ρωσία, την Τουρκία, την Κίνα, το Ιράν. Ίσως τελικά υπάρχει κάτι χειρότερο από έναν κόσμο υπό την αιγίδα της αμερικανικής ισχύος: ένας κόσμος όπου η αμερικανική ισχύς λείπει.

Με τον σημερινό πρόεδρο, η αμερικανική εξωτερική πολιτική βασίζεται πλήρως στον συσχετισμό δυνάμεων και δεν έχει καμιά σχέση με οικουμενικές αξίες. Το μόνο ερώτημα που τίθεται είναι ποιος θα αποσπάσει το καλύτερο deal. Και αυτό με ανησυχεί.

Ο Ντόναλντ Τραμπ στηρίζεται σε ένα εκλογικό σώμα που οι πεποιθήσεις του δεν θα αλλάξουν. Οι Αμερικανοί αυτοί, στην πλειοψηφία τους λευκοί χριστιανοί μεγάλης ηλικίας που ζουν στην ύπαιθρο, ανησυχούν κυρίως για την εξαφάνιση της λευκής ταυτότητας. Πιστεύουν ότι οι μετανάστες, η Αριστερά, οι νέοι, είναι έτοιμοι να κλέψουν τη χώρα τους. Και ο Τραμπ είναι ο προστάτης τους. Ένας άνθρωπος που τους καθησυχάζει και καταρρίπτει ορισμένα ταμπού. Αυτό το εκλογικό σώμα αποτελεί το 35-40% του συνόλου. Και επιπλέον γερνάει. Αλλά είναι αρκετό για να δώσει τη νίκη στον Τραμπ το 2020.

(*) Ο Τζορτζ Πάκερ είναι μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος του περιοδικού Atlantic

(Πηγή: συνέντευξη στη Monde)

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη του ΑΠΕ- ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του πρακτορείου.

 ΑΠΕ-ΜΠΕ

1...2,5442,5452,546...3,034Σελίδα 2,545 από 3,034