Αρχική Blog Σελίδα 2544

Σάββας Καλεντερίδης: Πώς στήθηκε η προδοσία της παράδοσης του Οτζαλάν στους Τούρκους

1

Πριν από 40 ημέρες, κρίθηκε η αξιοπιστία μας από τις δηλώσεις Μεσούτ Γιλμάζ για τις πυρκαγίες στα ελληνικά δάση. Τώρα, κρίνεται και πάλι από το βιβλίο του Μεχμέτ Αλί Μπιράντ.

Από τα αποσπάσματα που διάβασα, όσον αφορά στα διαδραματισθέντα στην Κένυα, ο Μπιράντ γράφει ανακρίβειες. Για τα της Άγκυρας, σχεδόν ταυτίζονται με όσα έγραψα στο βιβλίο.

Ποια είναι η διαφορά;

Ότι για το δικό μου βιβλίο έγιναν ελάχιστες αναφορές από τα ελληνικά ΜΜΕ και από τους Έλληνες δημοσιογράφους.

Ο καθένας λοιπόν μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του, για την κατάντια της Ελλάδος και των Ελλήνων!!!
Και εννοώ κι εκείνους που τον παρέδωσαν, κι εκείνους, ειδικά τους δημοσιογράφους, που έκαναν γαργάρα την αλήθεια και κάλυπταν τους συνεργάτες της CIA και των Τούρκων τόσα χρόνια!
Για τους “δημοσιογράφους”, που προσπαθούσαν να με δολοφονήσουν ηθικά, παίρνοντας στη συνέχεια μαύρο χρήμα για τα “περιοδικά” τους ή δωράκια εκπομπές από τη δημόσια τηλεόραση, έχω να πως ότι πράγματι, είναι “άξιος ο μισθός τους” και τους αφήνω στη χλεύη των συναδέλφων τους. Αυτοί ξέρουν!

Ακολουθεί αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο “Παράδοση Οτζαλάν: Η Ώρα της Αλήθειας”

  1. Πως στήθηκε η προδοσία

Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει ένας απολογισμός. Ο Άπο βρέθηκε στα χέρια των Τούρκων και κάποιοι από την ελληνική κυβέρνηση έπαιξαν τον πλέον καθοριστικό ρόλο σ’ αυτό. Πως όμως φθάσαμε ως εδώ;

Πρώτον, αν και του είχε διαμηνυθεί με κάθε τρόπο να μην το κάνει, ο Άπο επέλεξε και ήλθε στην Ελλάδα, κάτω από καθεστώς τεράστιας πίεσης που ασκήθηκε σ’ αυτόν από τη Ρωσία, η οποία με τη σειρά της πιέσθηκε από τις ΗΠΑ, αν η Μόσχα δεν συμμετείχε συνειδητά στην όλη επιχείρηση, ειδικά μετά την κορύφωση των πιέσεων της Ουάσιγκτον προς την ιταλική κυβέρνηση, τα μέσα Δεκεμβρίου 1998.

Δεύτερον, μπροστά στην ατυχή επιλογή απελπισίας ενός κατατρεγμένου ηγέτη εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, ενός αγωνιστή της ελευθερίας, η ελληνική κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να εκτιμήσει ψύχραιμα την κατάσταση και να κάνει ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση. Αντέδρασε τουλάχιστον σπασμωδικά και στην ουσία παραδόθηκε στις εξελίξεις.Ο Άπο, είναι ηγέτης, είναι αγωνιστής, αλλά είναι και άνθρωπος, ενώ η Ελλάδα είναι κράτος, με αρχές, παραδόσεις και ιστορία. Ένα κράτος, μάλιστα, που χτίστηκε εκτός των άλλων και πάνω στο αίμα εκατοντάδων Φιλελλήνων, που πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων αγωνιστών του 1821, τρομοκρατών, σύμφωνα με τη λογική της Άγκυρας, των ΗΠΑ και δυστυχώς ορισμένων Ελλήνων. Μπροστά στο λάθος ενός απελπισμένου και κυνηγημένου ανθρώπου, όμως, το ελληνικό κράτος συμπεριφέρθηκε και αυτό σαν άνθρωπος και δεν αντέδρασε απλά με ένα άλλο λάθος. Κάτι χειρότερο. Υπέκυψε στις εξωφρενικές πιέσεις των ΗΠΑ και της Άγκυρας και δεν πρόδωσε μόνο τον Άπο, πρόδωσε και την ίδια την ιστορία του.

Τρίτον, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και τα στοιχεία  που παρατέθηκαν σε αυτό το βιβλίο, κατά πάσα πιθανότητα οι ΗΠΑ ήσαν αυτές που υπέδειξαν στην ελληνική κυβέρνηση το Ναϊρόμπι, έδρα της CIA και των άλλων αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, για να πάρουν στη συνέχεια από εκεί τον Άπο και να τον παραδώσουν στους Τούρκους.

Τέταρτον, η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε τουλάχιστον την πρόνοια να χειριστεί την υπόθεση πολιτικά, σύμφωνα με την πρόταση του Αλέκου Παπαδόπουλου, που ζητούσε τη σύλληψη του Άπο και την αντιμετώπιση του θέματος μέσα από τους θεσμούς και τους νόμους. Έτσι, δέχτηκε να αναθέσει την υπόθεση στις μυστικές υπηρεσίες, να γίνει δηλαδή υποχείριο τηςCIA και της ΜΙΤ, εμπλέκοντας μάλιστα με τρόπο καταστροφικό δύο εν ενεργεία διπλωμάτες και εμένα.

Πέμπτον, ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης Οτζαλάν, σύμφωνα με την εκτίμησή μου, ήταν ο πρωθυπουργός. Η παράδοση Οτζαλάν δεν ήταν κάτι στιγμιαίο, για να το φορτωθεί ένας υπουργός ή ένας Καλεντερίδης. Ήταν μια υπόθεση που εξελίχτηκε επί 15 μέρες, υπό τον συντονισμό του πρωθυπουργού. Ο Σωκράτης Κοσμίδης ήταν αυτός που ενημέρωνε τον πρωθυπουργό για τις εξελίξεις.

Έκτον, στον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης του Οτζαλάν από τον πρωθυπουργό, σύμφωνα με την εκτίμησή μου, καθοριστικό ρόλο έπαιξε το σύνδρομο των Ιμίων, για το οποίο έχω κάνει πιο πάνω σύντομη ειδική αναφορά. Δηλαδή, ο Σημίτης, πίσω από το θέμα της έλευσης του Άπο, από την πρώτη στιγμή που το έμαθε, είδε μια κίνηση κάποιων εξ αντικειμένου προβοκατόρων να τον εκθέσουν στην πίεση των Αμερικανών. Έτσι εγωιστικάείδε το θέμα και δεν κατάφερε να το δει σαν πρωθυπουργός της Ελλάδας. Αυτό καθόρισε την παραπέρα στάση και αποφάσεις του.

Έβδομον, ο Πάγκαλος, δυστυχώς γι’ αυτόν, για την ιστορία του και την προσφορά του στο έθνος και την πατρίδα, που είναι μεγάλη, δεν είδε μακριά και δέχτηκε να παίξει τον άχαρο ρόλο που του ανέθεσε ο πρωθυπουργός. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Το ίδιο ισχύει και για τον Σταυρακάκη.

Όγδοον, όσοι έπαιξαν στην ουσία το ρόλο του καταδότη στους Αμερικανούς και στους Τούρκους, κατά την άποψή μου αιχμαλωτίστηκαν πολιτικά και φαλκίδευσαν το πολιτικό τους μέλλον, γιατί οι Τούρκοι και οι Αμερικανοί γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Τους έχουν ομήρους. Άσχετα με το αν τους προστάτεψε ο Ετζεβίτ δηλώνοντας δημόσια την επόμενη της σύλληψης του Άπο: «Δεν μπορώ να πω ποιοι είναι αυτοί που μας βοήθησαν. Πρέπει να τους προστατέψω, να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση».

Ένατον, από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στο Ναϊρόμπι ήταν αδύνατον να σωθεί ο Άπο. Αποτελεί περίπου απόδειξη το γεγονός ότι Τούρκοι και Αμερικανοί δεν έκαναν κανέναν διάβημα στην Ελλάδα από τη στιγμή της προσγείωσής μας στο Ναϊρόμπι μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου, μέρα που συνέλαβαν τον Άπο. Απλά περίμεναν να βγάλουμε τον Οτζαλάν από την πρεσβεία, για να τον παραλάβουν. Η λύση του ΟΗΕ ήταν, ίσως, η μόνη λύση. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν απασχολούσε την Αθήνα, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα την απασχολούσε και δεν μπορούσαμε να πάρουμε εμείς μια τέτοια πρωτοβουλία. Ίσως θα έπρεπε.

Δέκατον, ο Κωστούλας, ο Διακοφωτάκης κι’ εγώ προσπαθήσαμε να χειριστούμε μια κατάσταση, που ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος υπονομευμένη από το ίδιο το ελληνικό κράτος και την κυβέρνηση. Από την αρχή μέχρι το τραγικό τέλος βαδίζαμε πάνω στην κόψη του ξυραφιού. Αυτή η λαϊκή έκφραση στην κυριολεξία τα λέει όλα. Εύχομαι να μην τύχει τέτοια εμπειρία σε κανέναν υπάλληλο του ελληνικού κράτους και μάλιστα σε αξιωματικό.

Τέλος, επειδή δεν θέλω να αδικώ κανέναν (ξέρω πολύ καλά πώς είναι να σε αδικούν), αν κάποια στιγμή προκύψουν στοιχεία ότι υπήρχε ένα σχέδιο για να σωθεί ο Οτζαλάν από τη στιγμή που προσγειωθήκαμε στο Ναϊρόμπι, σχέδιο το οποίο για οποιονδήποτε λόγο ακυρώθηκε ή τορπιλίστηκε, τότε θα αποδειχτεί ότι τα στοιχεία και, κυρίως, οι εκτιμήσεις αυτού του κεφαλαίου χρειάζονται αναθεώρηση.

Ας δούμε όμως τι γινόταν στην άλλη πλευρά του λόφου, όσο διαρκούσε η επιχείρηση Αθήνα-Μινσκ-Κέρκυρα-Ναϊρόμπι.

  1. Η άλλη πλευρά του λόφου

Είναι 28 Ιανουαρίου και βρισκόμαστε στη Ρωσία. Οι Τούρκοι τα έχουν βρει με τους Ρώσους και το μόνο που απομένει είναι να βρεθεί η χώρα που θα υποδεχτεί τον Άπο. Την 29 Ιανουαρίου, μόλις ο Άπο πέταξε για Αθήνα, οι Ρώσοι ενημέρωσαν τους Τούρκους και τους Αμερικανούς. Το ίδιο βράδυ που ο Άπο έφθασε στην Ελλάδα, ο Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Τατζάν Ιλτέμ τηλεφώνησε στο διευθυντή της αρμόδιας διεύθυνσης του υπουργείου εξωτερικών, πρέσβη Κώστα Γεροκωστόπουλο, και τον ρώτησε για το θέμα, ενώ την άλλη μέρα το πρωί, 30 Ιανουαρίου, επέδωσε διάβημα στην ελληνική κυβέρνηση για την παρουσία του Άπο στην Αθήνα.

Στις 2 Φεβρουαρίου ο διοικητής της ΜΙΤ Σενκάλ Ατασαγκούν είχε ενημερωθεί από τους Αμερικανούς και ίσως και από κάποιους στην Αθήνα, ότι ο Άπο πετούσε για Ναϊρόμπι. Μετά την ενημέρωση αυτή και με τη βεβαιότητα που του έδινε η επιλογή της αφρικανικής χώρας, δήλωνε στους δημοσιογράφους που είχε καλέσει για γεύμα την ίδια μέρα που φθάσαμε στο Ναϊρόμπι, ότι «θα συλλάβουμε τον Άπο. Έχει κλειδωθεί στο έδαφος».

Στις 4 Φεβρουαρίου ο σταθμάρχης της CIA στην Άγκυρα έκανε πρόταση στο διοικητή τηςΜΙΤ Σενκάλ Ατασαγκούν για παράδοση του Άπο στις τουρκικές αρχές. Η πρόταση έγινε αποδεκτή από την τουρκική κυβέρνηση και υπογράφηκε σχετικό πρωτόκολλο, σύμφωνα με το οποίο η Αμερική θα παρέδιδε σώο τον Οτζαλάν στην Τουρκία και αυτή θα αναλάμβανε την υποχρέωση να μην τον σκοτώσει, να τον δικάσει σε μια δίκαια δίκη και να προχωρήσει σε παραχώρηση δικαιωμάτων στους Κούρδους.

Στις 6 Φεβρουαρίου οι Τούρκοι ήδη άρχισαν να ετοιμάζουν τη φυλακή του Ιμραλί, για να φυλακίσουν τον Άπο, που θεωρούσαν ότι τον είχαν ήδη στα χέρια τους. Σύμφωνα με τη λογική τους, δηλαδή, εμείς που τον είχαμε στα χέρια μας στο Ναϊρόμπι, ήμασταν Τούρκοι. Μάλιστα!!!

Στις 7 ή 8 Φεβρουαρίου, ομάδα Τούρκων που αποτελούνταν από στελέχη της ΜΙΤ και της Διεύθυνσης Ειδικών Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ πέταξε με ιδιωτικό αεροπλάνο για το αεροδρόμιο Έντεμπε της Ουγκάντα, κατόπιν άδειας που έδωσε προσωπικά ο πρόεδρος της Ουγκάντα Μουσεβένι, μετά από παρέμβαση του εκεί σταθμάρχη της CIA.

Πριν φθάσουν οι Τούρκοι στην Ουγκάντα, σύμφωνα με τον έγκυρο δημοσιογράφο Μουράτ Γετκίν της εφημερίδας Ραντικάλ, οι Αμερικανοί έδειξαν να υπαναχωρούν από την υλοποίηση του σχεδίου. Οι Τούρκοι όμως ήδη ήξεραν ότι ο Άπο βρίσκεται την κατοικία του Έλληνα πρέσβη. Δεν γνωρίζω τι ήταν αυτό που έκανε τους Αμερικανούς να υπαναχωρήσουν, έστω και προς στιγμήν. Θα είχε ενδιαφέρον όμως κάποια στιγμή να μάθουμε. Επίσης, θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πώς οι Τούρκοι ήξεραν συγκεκριμένα ότι ο Άπο κρύβεται στην κατοικία του πρέσβη.

Μετά την εμπλοκή στο Ναϊρόμπι και την άρνηση του Άπο να βγει από την πρεσβευτική κατοικία, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν σε ένα ξενοδοχείο, κοντά στο αεροδρόμιο του Έντεμπε, περιμένοντας εμάς (τον Κωστούλα, τον Διακοφωτάκη και μένα), να εκτελέσουμε τις εντολές που παίρναμε από την Αθήνα και στη συνέχεια να πετάξουν στο Ναϊρόμπι και να παραλάβουν τον Άπο. Είπαμε, να μην το ξαναζήσει κανένας αξιωματικός αυτό που έζησα.

Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του προέδρου Μουσεβένι στον Κωστούλα και στονΠάνο Παναγιωτόπουλο, λίγες μέρες μετά τους Τούρκους, η αγγλική ΜΙ6 ζήτησε άδεια να σταθμεύσει στο Έντεμπε ένα αεροπλάνο με Άγγλους ένοπλους πρώην κομάντο. Η ομάδα αυτή ήταν ο άλλος «θίασος», που είχαν νοικιάσει Άγγλοι, Αμερικανοί και Τούρκοι και τους προόριζαν για μας. Ήταν οι μέρες που δεχόμασταν τις αφόρητες πιέσεις από την Αθήνα. Ο Μουσεβένι το αρνήθηκε.

Μετά, οι Τούρκοι ετοιμάστηκαν να πετάξουν για Ναϊρόμπι. Τους είχαν πει από την Άγκυρα ότι θα παραλάμβαναν τον Οτζαλάν από ένα ξενοδοχείο. Ήταν τότε που είχε πει ο Παπαϊωάννου στον Διακοφωτάκη ότι θα έλθει ο «θίασος» από την Αθήνα, θα βάλει τον Άπο σε ένα σεντόνι και «θα τον αφήσει σε ένα ξενοδοχείο». Μάλιστα.

Όταν στράβωσε κι’ αυτό το σχέδιο και δεν υπήρχε άλλη λύση, τότε, τη Δευτέρα, 15ηΦεβρουαρίου, κλήθηκε επιτακτικά ο Κωστούλας στο κενυατικό υπουργείο εξωτερικών και εκεί έγινε η «συμφωνία», για να μας βοηθήσει το κενυατικό κράτος και να πάει ο Άπο όπου θέλει.

Οι Τούρκοι που περίμεναν τόσες μέρες στο Έντεμπε, πέταξαν την ίδια μέρα για το Ναϊρόμπι. Εκεί περίμεναν πάνω στο αεροπλάνο και απλά παρέλαβαν τον Οτζαλάν από Κενυάτες και Αμερικανούς.

Όλα τα παραπάνω που αφορούν την άλλη πλευρά του λόφου, έχουν γραφεί στον τουρκικό τύπο και έχουν διασταυρωθεί από τα πιο επίσημα στόματα. Η μαρτυρία Μουσεβένι έγινε το 2002 στον Κωστούλα και τον Πάνο Παναγιωτόπουλο, όταν ο πρόεδρος της Ουγκάντα επισκέφθηκε επίσημα τη χώρα μας.

Εκδόσεις-Βιβλιοπωλείο ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ: Φιλελλήνων 14, Τ.Κ. 10557, Σύνταγμα, Αθήνα, 210 3316036, [email protected]

infognomonpolitics.gr

Judy Asks: Can the West Regain Its Influence?

0

Carnegie Europe is on the ground at the 2020 Munich Security Conference, offering readers exclusive access to the debates as they unfold and providing insights on today’s threats to international peace and stability.

***

MICHAEL BARNETTPROFESSOR OF INTERNATIONAL AFFAIRS AND POLITICAL SCIENCE AT THE GEORGE WASHINGTON UNIVERSITY

No. Not if by the West we mean the select group of privileged states that ruled the world mainly for its own benefit, but with some sense that others should benefit, too.

The West’s influence was partially dependent on its material wealth and its moral purpose, both of which are in decline, and so the West has ceased to be the soft power that it once was. The West’s (United States’) form of economic organization no longer appeals, and it has demonstrated little of the moral backbone that once defined it.

Western influence was not only about power over but also about power to, and the West no longer knows what the to is and the rest no longer buy what the West is selling.

CARL BILDTCO-CHAIR OF THE EUROPEAN COUNCIL ON FOREIGN RELATIONS

Short answer: No and yes.

No, because we no longer live in the world shaped by the Atlantic powers that shaped the so-called postwar world. The rise of the revisionist powers, as well as the rise of the rest, is creating new dynamics of global power. In this respect, there is no way back to the “old world of the West.”

Yes, because the democracies of the Western world can do much better than they are at the moment. The Anglo-Saxon powers that in different ways created and upheld the old Western order are today in disarray or in retreat—with Britain retreating from Europe and the United States retreating from the world.

Perhaps a “new West” can further down the line be shaped by a Europe that is more confident in itself and has learnt the art of combining power and values in a world that will require common rules and common action to meet common challenges. Such a Europe must reach out to powers like India and Japan, to name just two, and engage in building global alliances beyond the immediate issues of security.

Such a “new West” must obviously include a United States that has found a new balance in its policies for a new era.

KRZYSZTOF BLEDOWSKICOUNCIL DIRECTOR AND SENIOR ECONOMIST AT THE MANUFACTURERS ALLIANCE FOR PRODUCTIVITY AND INNOVATION

The West still holds its preponderant influence in the world, albeit less convincingly so than just two decades ago.

The vast majority of the world’s migrants choose the West over alternative destinations. That is because the West—and not Russia or China—has authored blueprints for best practices in political stability, economic efficiency, and protection of rights. Leadership to manage global public goods, such as sound climate, maritime safety, financial stability, or peacekeeping comes almost exclusively from Western countries.

That said, some parts of the West no longer aspire to holding onto the tried and tested ways. The drift from proven success paths in countries such as Turkey, Hungary, or South Africa is notable. The reasons behind the deviations are myriad. However, what matters is whether these countries manage to return to normalcy or slip away from upholding the core values. By contrast, rejection of Western norms lies at the heart of polities subjected to political or military capture—in Iran, Russia, and China.

In the end, “Westlessness”—the theme of the 2020 Munich Security Conference—will also depend on the resilience of non-Western practices. So far, their track record is not encouraging for them. Overall, the death of the West’s influence is exaggerated.

KATE HANSEN BUNDTSECRETARY GENERAL OF THE NORWEGIAN ATLANTIC COMMITTEE

It depends on the historical reference point. If it’s the West’s influence as it was in 1913, the answer is no. If it’s 1991, I will say hardly. If it’s 2000, maybe.

But in order to stand up for Western influence, we need leadership, capabilities, and a common understanding of the core elements of the West in a globalized, digitalized twenty-first century.

First, we need to stop moralizing over internal political differences and the result of free elections—be it the Brexit referendum or the election of U.S. President Donald Trump—and just acknowledge that free elections are a fundamental Western value. If we also add rule of law and individual rights with freedom of speech at its core, we have a minimum definition of the “West” most Westerners can agree upon.

Second, to protect these core elements against authoritarian forces of all kinds, relevant military capabilities, trade policies, and civilian resilience are essential.

Finally, Europe needs leadership. As we are moving toward a qualitatively new bipolar system—a U.S.-China standoff—Europeans will have to deal with their internal divergences, a Middle East in turmoil, and an assertive Russia largely by themselves.

This will require resolve, money, and courage from all European democracies, small and big, EU members and non-members, preferably inside a reformed NATO.

HEATHER A. CONLEYSENIOR VICE PRESIDENT FOR EUROPE, EURASIA, AND THE ARCTIC AND DIRECTOR OF THE EUROPE PROGRAM AT THE CENTER FOR STRATEGIC AND INTERNATIONAL STUDIES

For me, the meaning of the “West” is an aspirational framework where rules, norms, laws, and values protect and respect the dignity of the individual. This is the source of the West’s influence, attractiveness, and power.

Western political elites lost sight of their responsibilities to address the needs of citizens and prioritized the preservation of their own political power. The elites’ lack of response gave space for all manner of demagogues to claim the mantle that only they truly represent the voice of “the people” and anyone who stands in their way are the people’s enemy.

These demagogues are only interested in their own power for their corrupt ends. But from this dark place, the West has already begun to restore itself. The global aspirations of a digital new generation demand a greater respect for and dignity of the individual that responds to their needs—be that on climate change, access to affordable housing, a society free from corruption, or improved health care. Politics are being upended across the Atlantic community as political experimentation unexpectedly introduces both the young and untested as well as radical and fascist voices.

The West’s influence continues to reverberate around the globe as political awakenings and demands for the dignity of the individual grow across Africa, the Middle East, as well as in Hong Kong and in Russia. It is the political elite that roams the halls of the Munich Security Conference that is losing its influence, not the true West.

PAUL HAENLEDIRECTOR OF THE CARNEGIE-TSINGHUA CENTER FOR GLOBAL POLICY

The erosion of Western influence is, to an extent, expected given shifting global power dynamics, which include the rise of China, rapid development of India, and resurgence of Russia.

As other powers grow in strength, it is natural for there to be a greater dispersion of power and influence, and the West is unlikely to regain, any time soon, the major influence it wielded in the post–World War II era.

However, Western countries can take steps to prevent the unnecessary loss of influence. This is especially true in Washington, where Trump, through his “America first” approach, has discarded foreign policy principles central to the success of the United States and Europe in establishing the post-1945 world order. Trump’s zero-sum view of the world and related isolationist policies are, by and large, short-sighted and self-defeating. His contempt of multilateralism diminishes America’s ability to work with like-minded powers in the West to strengthen the international order, precisely at the moment it needs a major update and revitalization.

Ironically, as the Trump administration laments the rise of “revisionist powers” like China and Russia that undermine Western values, it is implementing policies of its own that limit, not amplify, American soft power and influence. As I have previously argued, many in Beijing have now come to the conclusion that, given the damage Trump is doing to America’s position in the world, four more years of him would be a strategic opportunity for China.

To have a fighting chance of maintaining strong influence in an increasingly multipolar world, Washington must start by reversing those Trump administration policies that result in strengthening the position of America’s competitors while weakening its own.

BRIGID LAFFANDIRECTOR OF THE ROBERT SCHUMAN CENTRE FOR ADVANCED STUDIES AT THE EUROPEAN UNIVERSITY INSTITUTE

The strategy of “America First” has fractured the West and eroded U.S. global leadership at a time when Chinese power is growing throughout Asia and beyond. U.S.-China relations have become increasingly competitive as these two great powers vie for power and influence. There is a lot at stake for Europe and the like-minded states that once thrived in the postwar liberal order.

Europe has had a wake-up call and has responded by beginning to speak the language of power. There is an extensive discussion of technological sovereignty and strategic autonomy. The challenge now is to translate this into influence and action.

Unless Europe remains a global player, it will become a global playground. To avoid this, Europeans must be united and use their full policy toolkit to close the technological gap that has opened up with the United States and China. Europe has to take seriously the need to protect its strategic infrastructure, particularly connectivity. In addition, it has to assess how to best position itself with like-minded states in different spheres of the multilateral system.

This will require a Europe that moves from a defensive stance to one where it invests in its own strength.

NORA MÜLLEREXECUTIVE DIRECTOR OF INTERNATIONAL AFFAIRS AT KÖRBER-STIFTUNG

As we are entering the 2020s, uncontested Western predominance has arguably become a thing of the past. This is in part due to fundamental geopolitical trends such as the shifting of the world’s economic and political center of gravity toward the Asia-Pacific and the rise of China.

However, this is not the whole story. Internal divisions, centrifugal forces, and an eroding values base afflict the West. While only dyed-in-the-wool nostalgics consider a return to a Western-led global order possible (and desirable), resuscitating the West by curing its internal ills is not beyond reach.

From a Berlin point of view, strengthening the West should start on its doorstep, in Europe, first and foremost by bringing the Franco-German relationship back on track and by keeping the UK as close as possible. Beyond the old continent, Europe and the United States must find a way to return to cooperation at a strategic level.

These are tall orders. But if we are serious about preventing “Westlessness” from becoming a diagnosis rather than just a warning, it will be on all of “us Westerners” to ensure that the 2020s go down in history as the decade of Western resilience rather than as the “Westless Twenties.”

SHIMON STEINSENIOR RESEARCH FELLOW AT THE INSTITUTE FOR NATIONAL SECURITY STUDIES

The “West” that we came to know from the post–World War II years until the end of the Cold War and shortly thereafter no longer exists, and the question of whether it can regain its influence is therefore a mute one.

And not only because of the fact that the global power equation has tilted away from the “West” (or is in the process of tilting), but also because we no longer speak of a “West” that is united behind principles and policies—such as values, a rules-based order, multilateralism, and common threats. There is no one reason for these developments.

However, there is no doubt that the United States under Trump, for whom “America First” is what drives the U.S. national interest while all else is of secondary importance, has sped up the process of the fragmentation of the “West.” As to the future, at best, we can hope that on certain issues vital to “Western” states, we could see the formation of coalitions of the willing.

The rest is only a dream about the glorious past, like what the UK under Prime Minister Boris Johnson is now engaged in.

DMITRI TRENINDIRECTOR OF THE CARNEGIE MOSCOW CENTER

The West as a civilization is certainly not going away. It still has a lot to offer, particularly in the realm of science technology. It also remains very rich and continues to rule global economics and finance.

The West as a democratic political model, however, is losing attraction. The intense political, social, and ideological crisis—virtually a cold civil war—in the United States, the debilitating Brexit havoc in the UK, and the widespread disillusionment with political elites within the EU countries reduce the number of those in the world who would now want to emulate Western political systems.

The West as a geopolitical construct is a child of the Cold War. It has matured, survived its end, and continued for over two decades on the strength of inertia. However, the growth of nationalism, above all in the United States, transforms its former liberal pattern of governance.

The United States, facing serious competition from China, Russia, and others, is now boldly using its immense power to reassert its unilateral command position within the West. If America were a racing car leading the fleet of other Western vehicles, its bumper sticker would now read: “Ask no longer what the USA can do for you, ask what you can do for the USA.”

MILAN VAISHNAVDIRECTOR OF THE SOUTH ASIA PROGRAM AND SENIOR FELLOW AT THE CARNEGIE ENDOWMENT FOR INTERNATIONAL PEACE

In my view, the West can slow down the pace of its relative decline, but it will be hard-pressed to reverse it.

The economic center of gravity has long been shifting from the West toward the East, as the dramatic rise of China and the impressive, though less dramatic, rise of India amply demonstrate. In the case of India, in particular, we see a much more nationalist, assertive, and confident power, which seeks to work with the West, but on its own terms.

Whether it is about allowing Huawei to participate in the country’s 5G trials, purchasing S-400 missile systems from Russia over American objections, or combating U.S. trade protectionism by erecting domestic barriers of its own, India feels that the West needs it as much as the other way around. We can expect this assertiveness to grow as the balance of power continues to shift eastward.

MAHA YAHYADIRECTOR OF THE CARNEGIE MIDDLE EAST CENTER

In short, yes. But only by acknowledging that it can no longer dominate the rest. And by admitting to the growing economic and political power of a resurgent Asia as well as the disruptive capacities of technology.

That wealth and productivity are shifting East is in evidence everywhere we look. Emerging markets for example now produce more than half of the world’s GDP. With the digital age, the world is undergoing a dramatic transformation, making it more complex, more challenging, and also more insecure. Growing populism in Western societies and their seeming shift inward is in part the result of the profound and uneven impact of these changes.

As the world becomes more unpredictable, Western countries must work to strengthen global governance, and they can only do so in concert.

First, they need to narrow their differences in how to address global challenges such as growing instability in the Middle East and how to work with a rising China and a more militarized Russia.

Second, they need to accept the principles of equitable burden sharing when it comes to global issues like the growing number of refugees and displaced and economic migrants or the impacts of climate change. These can take place by upgrading multilateral institutions, including the UN General Assembly.

Innovation will also play a key role in sustaining the influence of the West. To attract the brightest minds, it must begin by reaffirming the fundamental principles within which invention and creativity thrive: freedom, equality, and the rule of law. It must also work to reduce widening economic inequalities, which are fueling greater discontent within Western societies and across the globe.

Photo credit: MSC/Kuhlmann  

Carnegie Europe

In Idlib, Washington is taken hostage by its own illusions

0

thearabweekly.com

By Yavuz Baydar

By constantly using the refugee flow argument, Erdogan keeps a frightened European Union dependent on his moves.

Sunday 16/02/2020
Geo-political chess game. Turkey’s National Defence Minister Hulusi Akar (2nd R) and Turkish Army’s top commanders arrive to inspect troops at the border with Syria, in Hatay, February 3. (AP)

Ankara’s deliberate military escalation, marked by an incursion into Idlib, which is legally recognised Syrian territory, set various elements in motion among the major actors involved in the growing conflict.

On one side, Moscow finds itself facing the bitter lesson that Turkish President Recep Tayyip Erdogan is not as tame as Russian President Vladimir Putin had expected. He finds that the inherent, historic mistrust between Turkey and Russia is once more confirmed. There is no surprise that Putin feels a formidable challenge from Erdogan in the geo-political chess game and this may be a tougher game from now on.

For Putin, Turkey, as ruled by Erdogan, is a significant component in the Russian strategy to weaken the Western bloc, especially NATO. However, the nature of this significance makes it difficult for Moscow to simply sweep Ankara aside as it stages the crucial steps to help Syria re-establish control of its territory.

Will the strongman of Russia have to choose between full-scale support for the Bashar Assad regime or will he be forced to make sacrifices to establish a terror balance, carving Idlib in two — north and south of the M5 highway — thereby allowing Erdogan to push through his will?

Much speaks for the former: If he has drawn clear enough conclusions from the latest escalation of words and deeds by Erdogan, Putin would have to deal with his counterpart’s trademark untrustworthiness. Here we are talking about empty promises made with smiles or Erdogan, even later, completely going against his own word. Putin would have to weigh all this against Erdogan’s strategy in Syria and Libya. The more he compromises, the more his own Damascus strategy would be damaged.

By constantly using the refugee flow argument, Erdogan keeps a frightened European Union dependent on his moves and keeps Ankara’s doors open to the West. In addition to this, by insisting on a permanent presence (this is certainly Ankara’s intention for northern Syria) in Idlib, he would hold the sword of Damocles over Assad.

The latter has, of course, nothing to do with demanding justice for the crimes against humanity committed in the Syrian civil war but rather to continue a political war based on an obstinate desire to continue flying the totalitarian flag of the Muslim Brotherhood tradition. Putin’s strategy, which is built on the annihilation of jihadists on Syrian soil, will clash with Erdogan’s — sooner or later.

The irony — and this cuts across the entire Syrian quagmire since 2011 — is that the Russian strategy is identical to the one staged by the United States. Washington should, by now, understand, that as long as Russia remains invited in Syria, there is no real way to challenge the legitimacy of the Assad regime.

Damascus is not a real threat to NATO or to the Arab League. The real threat remains, albeit weakened, from the armed Islamist “cause.” Yet, instead of coordinating a decisive, joint action to cleanse northern Syria of these armed Islamists, first Rojava and then Idlib have been seen as the arena for wrestling between Washington and Moscow. One can also add the European Union to this equation.

Statements by US Secretary of State Mike Pompeo, followed by a rapid visit to Ankara by US Envoy to Syria James Jeffrey, make it clear that international politics is sadly being overshadowed by folly.

The astonishing pro-Erdogan rhetoric was based on the premise that the Turkish military presence on Syrian soil was legitimate, a ridiculous position that has nothing to do with international law.

The challenge Putin is facing with regards to Erdogan has been noted here, yet the Trump administration’s shortsightedness is also clearly inconceivable — except, perhaps, that it is a consequence of the chaos reigning in Washington.

This is exactly the playground Erdogan would prefer remained unchanged. Turkey’s mighty president, whether one claims he is or is not weaker these days, thrives on making maximum use of major divisions and battles of will on the international stage, playing one against the other, successfully.

There is nothing surprising in his by now well-known pattern. The amazing part is that other global leaders, far more powerful and able than Erdogan, choose to fall into this trap, prey to their illusions.

Οι ΗΠΑ δίνουν ώθηση στους σκληροπυρηνικούς τους Ιράν

0

euro2day.gr/stratfor

Η χώρα οδεύει σε εκλογές με ορατό τον κίνδυνο να βγουν ενισχυμένες οι δυνάμεις όσων ασπάζονται την σκληρή γραμμή. Το ρήγμα μετριοπαθών – σκληροπυρηνικών και πώς κατέρρευσαν οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες του Ρουχανί.

Καθώς πορευόμαστε προς τις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές μετά την απόφαση των ΗΠΑ να αυξήσουν την πίεση, στις 21 Φεβρουαρίου, αναμένεται να φανεί μια εικόνα για τα αισθήματα του λαού του Ιράν αναφορικά με την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δυο πλευρών.

Από τη μια πλευρά, πολλοί Ιρανοί κριτικάρουν σκληροπυρηνικούς της Φρουράς της Επανάστασης (IRGC) για γεγονότα όπως η κατά λάθος κατάρριψη, στις 8 Ιανουαρίου, του ουκρανικού αεροσκάφους, εξέλιξη που δημιούργησε κίνδυνο περαιτέρω αποξένωσης της χώρας από τους συμμάχους της και κατά συνέπεια την παγκόσμια οικονομία. Από την άλλη, βλέποντας πόσο εχθρικές έχουν γίνει οι σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν μετά και την εκτέλεση του στρατηγού Χασέμ Σολεϊμανί, γίνεται ξεκάθαρο ότι η μετριοπαθής προσέγγιση του προέδρου Χασάν Ρουχανί απέναντι στις προκλήσεις των ΗΠΑ, επίσης δεν αποδίδει.

Σε ένα πλαίσιο νέων απειλών από την πλευρά των ΗΠΑ, οι υποσχέσεις συντηρητικών υποψηφίων για εκδίκηση πιθανότητα θα υπερισχύσουν αυτών των μεταρρυθμιστών για διαπραγματεύσεις. Αλλά ακόμα και αν οι εκλογές του Φεβρουαρίου οδηγήσουν σε ένα πιο «σκληροπυρηνικό» κοινοβούλιο, οι ηγέτες της Τεχεράνης θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη οργή και απόγνωση του εκλογικού σώματος που χωρίς αμφιβολία θα αποκρούσει πολιτικές που δημιουργούν τον κίνδυνο να γίνει χειρότερη η ήδη δυσχερής οικονομική του κατάσταση, ανεξάρτητα από το πολιτικό στρατόπεδο που ανήκει ο κάθε ένας.

Το ρήγμα μετριοπαθών – σκληροπυρηνικών

Το πολιτικό σύστημα του Ιράν περιλαμβάνει ένα μεγάλο εύρος πολιτικών φατριών που αντιπροσωπεύουν ένα επίσης ευρύ φάσμα απόψεων που μοιράζεται το εκλογικό σώμα και οι πολιτικοί. Μη εκλεγμένοι πολιτικοί επιβλέπουν την πλειονότητα των πολιτικών σε ασφάλεια και άμυνα, ενώ οι τομείς της οικονομίας και των κοινωνικών πολιτικών εξαρτώνται περισσότερο από εκλεγμένους, ειδικότερα τον πρόεδρο και τα μέλη του κοινοβουλίου.

Προκειμένου να βοηθήσει την ανάπτυξη της οικονομίας, ο Ρουχανί και οι περισσότερο μετριοπαθείς πολιτικά σύμμαχοί του στο κοινοβούλιο, έχουν πιέσει για μια προσέγγιση που ρέπει περισσότερο προς τη διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Εν τω μεταξύ οι περισσότερο σκληροπυρηνικοί πολιτικοί, που περιλαμβάνουν τα μη εκλεγμένα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και τους IRGC, τείνουν να πιέζουν για περισσότερο συγκρουσιακή στάση κατά της Δύσης και άλλων εξωτερικών απειλών.

Τα τελευταία χρόνια οι σκληροπυρηνικοί του Ιράν παλεύουν να «συνδεθούν» με τη νεολαία της χώρας, ενώ τους λείπουν ουσιαστικές απαντήσεις σε ότι αφορά τα μακροπρόθεσμα οικονομικά ερωτήματα. Εχοντας γνώση της μικρής πείρας τους και της περιορισμένης επιτυχίας σε ότι αφορά τους νέους ψηφοφόρους, δουλεύουν σκληρά για να «καλλωπίσουν» τη νέα γενιά δικών τους κοινοβουλευτικών υποψηφίων. Το εάν, όμως, θα καταφέρουν να προσφέρουν πολιτικούς οι οποίοι θα μπορούν να αντιμετωπίσουν επαρκώς τις ανησυχίες των νέων Ιρανών για το μέλλον τους παραμένει κάθε άλλο παρά σίγουρο.

Αντίθετα, οι μετριοπαθείς υποψήφιοι είχαν ευκολότερο έργο στο να συνδεθούν με τους νεότερους ψηφοφόρους εστιάζοντας στην συντήρηση της οικονομίας μέσω μιας ισορροπίας μεταξύ αντίστασης και απομόνωσης και παραμονής σε επαφή με το παγκόσμιο σύστημα.

Πριν τις εκλογές, ο Ρουχανί και οι πολιτικοί του σύμμαχοι τονίζουν τις οικονομικές τους επιτυχίες εν μέσω της πίεσης από τις αμερικανικές κυρώσεις, όπως η διαχείριση του πληθωρισμού και η διατήρηση σε υψηλά επίπεδα του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος που δεν σχετίζεται με το πετρέλαιο. Παράλληλα, αναγνωρίζει την αποτυχία του στο να αντιμετωπίσει σημαντικά οικονομικά προβλήματα της χώρας, όπως η υψηλή ανεργία.
Επιπρόσθετα των νέων ψηφοφόρων, αυτό το εστιασμένο στην οικονομία μήνυμα έχει κρατήσει τους Ιρανούς που ενδιαφέρονται για το θέμα κάτω από τα φτερά των μετριοπαθών.

Τον Οκτώβριο του 2019, η Financial Action Task Force (FATF) απείλησε ότι θα επιβάλει τον Φεβρουάριο οικονομικά αντίμετρα αν διαπιστώσει ότι το Ιράν παραβιάζει τους κανόνες της για τη χρηματοδότηση τρομοκρατών. Με μια τέτοια απόφαση που θα απομονώσει το Ιράν ακόμα περισσότερο από την παγκόσμια οικονομία, οι επιχειρήσεις της χώρας -οι οποίες ήδη παλεύουν υπό το βάρος των αμερικανικών κυρώσεων- θα πληρώσουν ακόμα μεγαλύτερο τίμημα.

Για να αποφύγουν τον κίνδυνο, οι φιλικοί προς τις επιχειρήσεις νομοθέτες συμμάχησαν με την πλευρά του Ρουχανί και πολέμησαν σκληρά για να περάσουν νομοσχέδια που θα κάνουν το νομικό σύστημα της χώρας περισσότερο υποστηρικτικό προς την FATF. Ξέροντας ότι ένα πιο σκληροπυρηνικό κοινοβούλιο θα είναι λιγότερο πιθανό να σηκώσει αυτό το φορτίο, οι Ιρανοί ψηφοφόροι που εστιάζουν περισσότερο στην οικονομία πιθανότατα θα στηρίξουν μετριοπαθείς ψηφοφόρους.

Ανοίγοντας το δρόμο για συγκρουσιακές πολιτικές

Η κλιμάκωση, όμως, της έντασης μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, νωρίτερα αυτό το μήνα έχει αποδυναμώσει σημαντικά τις εκλογικές προοπτικές των μετριοπαθών, καθώς δημιούργησε περαιτέρω αμφιβολίες για την πιο ισορροπημένη προσέγγισή τους στην αδιάκοπη πίεση της υπερδύναμης. Η σαρωτική νίκη του Ρουχανί στις προεδρικές εκλογές του 2017 του έδωσε ισχυρή εντολή για μια δεύτερη θητεία, γεγονός που υποδεικνύει ότι μεγαλύτερη συμμετοχή στις κάλπες μπορεί να ωφελήσει τον ίδιο και το μετριοπαθές στρατόπεδο που εκπροσωπεί. Αυτό όμως συνέβη πριν αποσυρθούν οι ΗΠΑ από την πυρηνική συμφωνία, τον Μάιο του 2018 και ξεκινήσουν να αυξάνουν σταθερά την πίεση μέσω των κυρώσεων, οι οποίες έκτοτε προκάλεσαν σημαντικό πλήγμα την ιρανική οικονομία.

Εν τω μεταξύ, η άνοδος του εθνικισμού που ακολούθησε τη δολοφονία Σουλεϊμανί τροφοδότησε τους σκληροπυρηνικούς υποψήφιους με την πιο επιθετική ρητορική για εκδίκηση και αντίποινα κατά των ΗΠΑ. Η περιγραφή του στρατηγού ως «μάρτυρα» έχει ενισχύσει ουσιαστικά την εκλογική θέση των σκληροπυρηνικών περιορίζοντας τα περιθώρια κριτικής για την ηγεσία τους, αλλά και τους Φρουρούς της Επανάστασης.

Ο Σουλεϊμανί ήταν μια διχαστική φιγούρα, αλλά η πολιτική ελίτ του Ιράν και μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού έκτοτε ενώθηκαν και διαδήλωσαν υπέρ τόσο της κυβέρνησης, όσο και του αποθανόντα στρατηγού. Πράγματι, λίγο μετά τον θάνατο Σουλεϊμανί στις αρχές Ιανουαρίου, το διχασμένο κοινοβούλιο της χώρας συμφώνησε ομόφωνα να χαρακτηρίσει όλες τις αμερικανικές δυνάμεις ως «τρομοκρατικές».

Οι προεκλογικές διαδικασίες έχουν επίσης βοηθήσει στο να ανοίξει ο δρόμος για κέρδη των σκληροπυρηνικών στις εκλογές. Στις 12 Ιανουαρίου οι αρχές απέρριψαν την υποψηφιότητα 92 εκ των 290 βουλευτών, επικαλούμενες κατά κύριο λόγο οικονομικούς λόγους, μεταξύ των κατάχρηση και διαφθορά. Χονδρικά οι μισοί συγκαταλέγονταν στους συντηρητικούς και οι υπόλοιποι στους μετριοπαθείς. Αυτή η εξέλιξη σημαίνει ότι το νέο κοινοβούλιο θα έχει πολλά νέα πρόσωπα, κάτι που θα ενισχύσει την πλευρά των σκληροπυρηνικών, δεδομένου ότι πολλοί από τους πιο επιφανείς πολιτικούς αυτής της πτέρυγας είχαν βρεθεί εκτός βουλής στις εκλογές του 2016, καθώς επικράτησαν περισσότεροι μετριοπαθείς.

Η χωρίς διακρίσεις οργή

Καθώς, όμως, η δολοφονία Σουλεϊμανί πυροδότησε μια ανανεωμένη αίσθηση ενότητας στους Ιρανούς, υπογράμμισε επίσης το ότι οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας συνεχίζουν να αποτυγχάνουν στο να κρατήσουν ασφαλή την οικονομία, και την προσωπική τους ασφάλεια. Η αύξηση του εθνικισμού δεν ακύρωσε τον πραγματικό και έμφυτο θυμό που έχουν οι πολίτες έναντι της κυβέρνησης. Αυτό το αντικυβερνητικό αίσθημα θα οδηγήσει πιθανότατα σε διαδηλώσεις κατά την περίοδο προ των εκλογών και αυτό θα μπορούσε να πλήξει την εκλογική άνοδο των σκληροπυρηνικών.

Αν οι διαδηλώσεις οδηγήσουν σε βίαιες καταστολές πριν από τις εκλογές, η ευθύνη θα πέσει κυρίως στους σκληροπυρηνικούς ηγέτες του Ιράν, εξαιτίας του πιο άμεσου ελέγχου που έχουν στην εγχώρια πολιτική ασφαλείας, η οποία εστιάζει στο να διατηρηθεί η ειρήνη και η σταθερότητα ακόμα και με μεγάλο κοινωνικό κόστος.

Πολλοί Ιρανοί ασκούν κριτική στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, για τη στελέχωση της οποίας δεν γίνονται εκλογές, για το ότι κλίνει προς πιο σκληροπυρηνική στάση, αλλά και για τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε στις αιματηρές συγκρούσεις αντικυβερνητικών διαδηλωτών με τις δυνάμεις ασφαλείας που ξέσπασαν το Νοέμβριο και οδήγησαν στον θάνατο τουλάχιστον 300 ανθρώπων. Τότε, το Ιράν αύξησε την ανάπτυξη ενόπλων δυνάμεων και αστυνομίας για να κρατήσει την ειρήνη και έκοψε την πρόσβαση στο διαδίκτυο, δείχνοντας πόσο μακριά είναι διατεθειμένο να φτάσει για να διατηρήσει την τάξη. Μια ανάλογη κίνηση πριν από τις εκλογές θα μπορούσε να υπονομεύσει τα εκλογικά οφέλη των σκληροπυρηνικών.

Κοιτώντας μπροστά

Όπως είναι τώρα τα πράγματα, η τόνωση της εθνικής ενότητας μπροστά στην απειλή των ΗΠΑ είναι πιο πιθανό να δώσει το πάνω χέρι στους σκληροπυρηνικούς υποψηφίους στις επερχόμενες εκλογές, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να αναμένονται πιο «σκληρές» πολιτικές από την Τεχεράνη για το υπόλοιπο της χρονιάς. Ενα πιο σκληροπυρηνικό κοινοβούλιο θα οδηγούσε σε αύξηση του ελέγχου επί των πολιτικών και της στάσης του Ρουχανί και των συμμάχων του, ενώ θα περιόριζε τον αντίστοιχο στη δράση των Φρουρών της Επανάστασης, εντός και εκτός συνόρων.

Ωστόσο,οι οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης είναι απίθανο να αλλάξουν δραστικά καθώς η Τεχεράνη περιμένει το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ αργότερα φέτος. Εν τω μεταξύ, μια εκλογική εντολή για πιο σκληρή προσέγγιση θα δώσει τους ηγέτες του Ιράν μεγαλύτερη ελευθερία να διαχειριστούν τον κοινωνικό αντίκτυπο από τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, καθώς η χώρα προσπαθεί να αντέξει τις συνέπειες των κυρώσεων που επέβαλαν οι ΗΠΑ μέχρι να ολοκληρωθεί η θητεία του Ντ. Τραμπ.

euro2day.gr/stratfor

O Ερντογάν βρίσκεται σε δύσκολη θέση στη Συρία και ανεβάζει τους τόνους απέναντι στη Μόσχα.

0

Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2020, 10:50:22   

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε έτοιμος να πλήξει τις συριακές δυνάμεις «οπουδήποτε» αν οι τουρκικές θέσεις στο Ιντλίμπ δεχθούν νέα επίθεση. Για να αποδείξει την αποφασιστικότητά του, και να απαντήσει στην κριτική των αντιπάλων του, έστειλε ενισχύσεις τις τελευταίες ημέρες στην περιοχή. Και τόνισε ότι τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα που βομβαρδίζουν αμάχους δεν θα μπορέσουν πλέον να συνεχίσουν τη δράση τους.

Είναι γεγονός όμως ότι τα μέσα που διαθέτει είναι περιορισμένα. Κι αυτό, επειδή ο συριακός ουρανός ελέγχεται από τους Ρώσους χάρις στα αντιαεροπορικά τους συστήματα S-400, τα ίδια που εντυπωσίασαν τόσο πολύ τον Ερντογάν ώστε έσπευσε να τα αγοράσει παρόλο που είναι ασύμβατα με τους εξοπλισμούς του ΝΑΤΟ. Στο Ιντλίμπ, ο στρατός της Άγκυρας βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Δεκατέσσερις στρατιώτες σκοτώθηκαν σε μια εβδομάδα και επτά τουρκικά φυλάκια – δηλαδή εκατοντάδες άνδρες και ένας σημαντικός στρατιωτικός εξοπλισμός – έχουν περικυκλωθεί από τις δυνάμεις του Ασαντ και έχουν αποκοπεί από το αρχηγείο τους.

Οι επιθέσεις αυτές δεν θα είχαν γίνει χωρίς την έγκριση της Μόσχας. Ο Ερντογάν το ξέρει. Εξ ου και η δυσαρέσκειά του για τον Ρώσο ομόλογό του, με τον οποίο πίστευε ότι είχε μια προνομιακή σχέση. Για πρώτη φορά λοιπόν επέκρινε την Τετάρτη τη Ρωσία, κατηγορώντας την για σφαγές και αιματοχυσία στο Ιντλίμπ, όπου ζουν 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Μέχρι τώρα, η Άγκυρα (που υποστηρίζει τους αντάρτες) και η Μόσχα (που υποστηρίζει το καθεστώς της Δαμασκού) είχαν κατορθώσει να συνεννοούνται στη Συρία. Το 2018, στο Σότσι, Πούτιν και Ερντογάν είχαν συμφωνήσει να απομακρυνθούν οι εξτρεμιστές από το Ιντλίμπ, να εποπτεύεται η περιοχή από κοινού και να εξασφαλιστεί η ελεύθερη κυκλοφορία των ανθρώπων στους μεγάλους οδικούς άξονες που διασχίζουν την επαρχία.

Η συμφωνία αυτή όμως κατέρρευσε. Πεισμένη ότι ο Ασαντ την παραβίασε περικυκλώνοντας τις τουρκικές θέσεις, η Άγκυρα απειλεί πλέον να επιτεθεί στις συριακές δυνάμεις. Η Μόσχα κάνει πως δεν ακούει. Εδώ και μήνες, άλλωστε, κατηγορεί τους Τούρκους ότι δεν έχουν αναγκάσει τους αντάρτες που σχετίζονται με την αλ-Κάιντα να σεβαστούν τις συμφωνίες. Ο Πούτιν απομακρύνθηκε έτσι από τον Ερντογάν και τάχθηκε υπέρ της ανάκτησης του ελέγχου της περιοχής από τις δυνάμεις του Ασαντ.

Με την υποστήριξη ιρανικών πολιτοφυλακών και της ρωσικής αεροπορίας, το καθεστώς κερδίζει έδαφος. Την Τρίτη ανακατέλαβε τον αυτοκινητόδρομο Μ5, που βρισκόταν στα χέρια των ανταρτών από το 2012. Οι επιθέσεις του ωθούν τους αμάχους προς τα σύνορα με την Τουρκία. Είναι σαν ο Ασαντ να θέλει να τιμωρήσει μέσω των προσφύγων τον Ερντογάν για την υποστήριξη που παρέχει στους αντάρτες. Η Τουρκία μπορεί τώρα να προσπαθήσει να κατευθύνει τους πρόσφυγες προς το Αφρίν ή βορείως του Χαλεπίου, στους θύλακες που ελέγχει ο στρατός της. Αυτό θα ήταν μια μεγάλη ήττα όμως για τον Ερντογάν, ο οποίος σκόπευε να εγκαταστήσει στα εδάφη αυτά ένα μεγάλο μέρος των προσφύγων που φιλοξενούνται στο τουρκικό έδαφος.

Το ερώτημα είναι τι θα κάνει το καθεστώς της Δαμασκού: θα συνεχίσει την επίθεσή του για να καταλάβει όλη την επαρχία του Ιντλίμπ ή θα κάνει μια παύση; Αν συμβεί το δεύτερο, η Ρωσία θα εκμεταλλευθεί την ευκαιρία για να προσπαθήσει να φτάσει σε μια συμφωνία με την Άγκυρα.«Δεν είναι εύκολο για τον Πούτιν να συνεργαστεί με τον Ερντογάν γιατί ο τελευταίος τον εκνευρίζει», έλεγε πρόσφατα στους Ρώσους δημοσιογράφους ο Γκλεμπ Παβλόφσκι, άλλοτε σύμβουλος του Κρεμλίνου. «Αλλά δεν έχει άλλη επιλογή».

(*) Η Μαρί Ζεγκό είναι ανταποκρίτρια της Monde στην Κωνσταντινούπολη

(Πηγή:Le Monde)/ ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν είναι γίγαντας, αλλά νάνος ο (ψευδο)σουλτάνος

0

του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η Τουρκία αποτελεί διαχρονική απειλή για την Ελλάδα. Αλλά με την «άδειά» μας κατευθύνει καθημερινά αγέλες ομοεθνών της ή, όπερ το αυτό, ομοθρήσκων της, τους οποίους υποδεχόμαστε εν χορδαίς και οργάνοις! Όλος αυτός ο συρφερτός αποτελεί βόμβα που θα εκραγεί κάποια κρίσιμη στιγμή, όταν ο εχθρός κρίνει, μετατρέποντας την Ελλάδα σε Γης Μαδιάμ.
Οι άνθρωποι της εξουσίας και εν γένει το πολιτικό μας προσωπικό «μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά, ενώ ενός εστί χρεία».
Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας αντί να υπερασπίζονται τα σύνορα μας έχουν διαταχθεί να λειτουργούν ως υπηρέτες υποδοχής και τακτοποίησης λαθροεποίκων. Ουδείς των «επισκεπτών» μας έρχεται με νόμιμο διαβατήριο για να ξέρουμε ποιος είναι ποιος, πόθεν έρχεται και  πού πηγαίνει. Ο (ψευδο)σουλτάνος της Άγκυρας μάς βρήκε χαλαρούς και παριστάνει απέναντι μας τον γίγαντα, ενώ στην πραγματικότητα είναι νάνος!
Αλλά η όποια αντίδρασή μας προϋποθέτει λαό με στιβαρή ηγεσία και ανυποχώρητη εθνική αποφασιστικότητα, ηγέτες με ικανότητα και όραμα. Αυτοί που είναι στο προσκήνιο σήμερα αποδεικνύονται μάλλον ανήμποροι να ανταποκριθούν σε τέτοιο αίτημα. Όμως πρέπει να χαιρετίσουμε το γεγονός ότι από πολλά σημεία της χώρας καταφτάνει το μήνυμα ότι η άλλοτε κυρίαρχη κομματική μισαλλοδοξία βρίσκεται σε ραγδαία υποχώρηση. Οι κομματάρχες ζουν ίσως ακόμη στον κόσμο τους, αλλά οι πολίτες έχουν προχωρήσει υπερβαίνοντας τους κομματικούς φράκτες.
Οι Βρεττανοί διάλεξαν με το Brexit την ελευθερία τους. Αντί να εξακολουθήσουν να υπηρετούν δουλικά μια καθ΄ολοκληρίαν Γερμανική Ευρώπη, επέλεξαν την ελευθερία τους και άνοιξαν τον δρόμο και για άλλες αποχωρήσεις. Εμείς έχουμε πολύ περισσότερους λόγους από τους Βρεττανούς να σπάσουμε αυτά τα δεσμά. Βιώνουμε έναν συστηματικό και διαρκώς εντεινόμενο Ισλαμικό εποικισμό. Η γερμανοκρατούμενη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία έχει βρει το πολιτικό μας προσωπικό του χεριού της. Το τελευταίο εξάμηνο υποδεχτήκαμε 55.609 καινούργιους «μουσαφιρέους» και κατευοδώσαμε μόλις 169! Αίσχος!
Η Τουρκία, κατά σύστημα δύναμη εισβολής, έχει εισβάλει και στη Συρία. Οι Σύριοι παλεύουν να διώξουν τον εισβολέα. Αμερικανοί και Γερμανοί αντί να καταδικάσουν τους Τούρκους εισβολείς, που στο μεταξύ ηττήθηκαν από τους αμυνόμενους Σύριους, κατεδίκασαν την Συρία! Η Άγκυρα είναι τελικά το χαϊδεμένο παιδί της Δύσεως.
Ενόψει των συμβαινόντων αυτών διερωτάται κανείς πού βρίσκουν οι «κατεστημένοι» μας πολιτικοί, δημοσιογράφοι κλπ. το κουράγιο και προτείνουν ως λύση την Χάγη;
Το σήμα για τα 200 χρόνια της Μεγάλης Επανάστασης, που διέλυσε την απαίσια οθωμανική αυτοκρατορία, προκαλεί θυμηδία. Κρίμα!
Ξένοι αναλυτές είναι τίμιοι στις αναλύσεις τους. Άμεσο δείγμα:
 «Προς μεγάλη ζημία της Ελλάδας, οι παραδοσιακοί σύμμαχοί της, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση, απέφυγαν να την υπερασπιστούν και τήρησαν μια ενοχλητική σιωπή.(…) Η Τουρκία, μέχρι και σήμερα, διέφυγε τις διεθνείς κυρώσεις για τις ενέργειές της στη Λιβύη. Είναι ένα ασφαλές στοίχημα ότι η θέση της Ελλάδας θα αποδυναμωθεί καθώς η Τουρκία και η Ρωσία εμβαθύνουν τους δεσμούς τους, παρά το γεγονός ότι η σύγκρουση στη Συρία τους φέρνει αντιμέτωπους(…) Όταν συναντήθηκε με τον Donald Trump τον περασμένο Ιανουάριο, ο Μητσοτάκης δεν πήρε καμία δέσμευση από την Ουάσινγκτον υπέρ της  Ελλάδας στη διαμάχη με την Τουρκία. Ακόμα χειρότερα, με πρωτοβουλία της Τουρκίας, η Ελλάδα δεν κλήθηκε καν να συμμετάσχει στη διάσκεψη για τη Λιβύη που διοργάνωσε η  Γερμανία.» (Ardavan Amir-Aslani, https://www.atlantico.fr/decryptage/3587218. Μεταφρ. Ε. Νιάνιος).
Μας πήραν χαμπάρι τελικά όλοι…

* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
                                   E-mail: [email protected]

ΣΕ ΤΙ ΝΑ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ;

1

Νομοταγής Πομάκος, μεροκαματιάρης, παντρεύει το γιο του και θέλει να κάνει μια καμαρούλα ακόμη στο σπίτι που έχει.
Στο χωριό, όπως και σε κάθε χωριό της Θράκης, υπάρχει ένας άνθρωπος γειτονικής χώρας (κάπως λέγονται αλλά δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τον όρο, κινούμενος στην politically correct λογική) που αμείβεται αδρά (περί τα 1000 ευρώ το μήνα) απο το κράτος που υπηρετεί. Δεν είναι το ελληνικό. Φροντίζει την τάξη.
Ο Πομάκος, πηγαίνει να πάρει άδεια για να φτιάξει την καμαρούλα και συναντάει αρνήσεις όπου απευθύνεται διότι “δεν δικαιούται” της καμαρούλας. Θα ήταν παράνομη.
Σκέφτεται τι να κάνει και απευθύνεται σε πρώην εργοδότη του, τοπικό παράγοντα, ο οποίος έχει διασυνδέσεις. Λέει το πρόβλημα του και ο παράγων προσπαθεί,, απευθυνόμενος στις αρχές να λύσει το πρόβλημα. Πλήρης αποτυχία. Παρά τις γνωριμίες του δεν καταφέρνει τίποτε.Στεναχωρημένος ενημερώνει τον πρώην υπάλληλό του.
Ο Πομάκος, στεναχωρημένος και αυτός σκέφτεται τι θα μπορούσε να κάνει για το παιδί του. Χρήματα δεν υπάρχουν και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι η καμαρούλα.
Δεν βρίσκει λύση και αναγκάζεται να υποταγεί στον άνθρωπο της γειτονικής χώρας. Με την προϋπόθεση ότι θα του λύσει το πρόβλημα.
Το πρόβλημα του Πομάκου λύθηκε σε δύο ημέρες. Παρά το γεγονός ότι δεν δικαιούτο άδειας και ο ισχυρός έλλην τοπικός παράγων ΔΕΝ μπόρεσε να το λύσει, το έλυσε ο άνθρωπος της γειτονικής χώρας. Φυσικά, παράνομα. 

Η “αμυντική γραμμή” της Τουρκίας. ‘Ένα ιδεολογικό μέτωπο.

0

Irina Tsukerman 14 Φεβρουαρίου 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,448

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Τα τελευταία βήματα της Τουρκίας στη Λιβύη και την ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να εξεταστούν στο πλαίσιο της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής της Κουάλα Λουμπούρ, η οποία ανακοίνωσε την εμφάνιση ενός νέου ιδεολογικού μπλοκ για την αντιμετώπιση της Σαουδικής Αραβίας που αποτελείται από το Ιράν, την Τουρκία, το Κατάρ και τη Μαλαισία. Η νέα γεωπολιτική στρατηγική της Τουρκίας είναι εξίσου ιδεολογική όσο και “αμυντική”.

Λίγο πριν εγκριθούν οι νόμοι που επιτρέπουν στην Τουρκία να στείλει στρατεύματα και πληρεξούσιους (σ.σ. εννοεί τους μισθοφόρους τζιχαντιστές)  στη Λιβύη και πριν από την αποστολή της πρώτης ομάδας στρατευμάτων στην κυβέρνηση της Τρίπολης, το κρατικό πρακτορείο Anadolu της Τουρκίας δημοσίευσε ένα έγγραφο, το οποίο συνέταξε ο αναλυτής εξωτερικής πολιτικής Mehmet A. Kanci.

Αποτελεί την δημοσιοποίηση μιας επίσημης νέας γεωπολιτικής στρατηγικής που δικαιολογεί την παρέμβασή της στην ανατολική Μεσόγειο και τη Λιβύη. Η στρατηγική αυτή, σύμφωνα με το έγγραφο του Anadolu που δημοσίευσε το Ahval News, επαναλαμβάνει τα λόγια του Kemal Atatürk, ο οποίος δήλωσε το 1921 στη μέση της μάχης του Σαγγάριου (μία από τις πιο θανατηφόρες μάχες στην ιστορία μεταξύ των ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων):  “Δεν υπάρχει αμυντική γραμμή, αλλά αμυντική περιοχή. Αυτή η περιοχή είναι ολόκληρη η πατρίδα. “Τα σχέδια της Τουρκίας για την περιοχή, όπως ορίζονται στο έγγραφο του Anadolu και παρατίθενται στη Ahval, έχουν ως εξής:

Το νέο αμυντικό έδαφος της Τουρκίας καλύπτει στο ένα άκρο τη δυτική και νότια πλευρά του ελληνικού νησιού της Κρήτης και τo στρατηγείο της Συνδυασμένης Μεικτής Δύναμης Τουρκίας-Κατάρ δεσπόζοντας στο Στενό του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο και την Διοίκηση της Σομαλο τουρκικής δύναμης στο Μογκαντίσου, την πρωτεύουσα της Σομαλίας, στην ακτή του Ινδικού Ωκεανού από την άλλη … Η Τουρκία θέλει τώρα να ενισχύσει την αμυντική της γραμμή με έναν νέο κρίκο στη Λιβύη.

Για όσους επιθυμούν να ερμηνεύσουν τις κινήσεις της Τουρκίας στην περιοχή αυτή, αυτό το σχόλιο θα πρέπει να είναι ο φάρος. Εκτός από την διεκδίκηση πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών συμφερόντων στη βάση των συνόρων της οθωμανικής εποχής και την απαίτηση για τεράστια θαλάσσια περιοχή από την Κύπρο στη Σομαλία, η Άγκυρα διεκδικεί μια ιδεολογική κυριαρχία που αντικατοπτρίζει τα βήματα που έχει κάνει.

Η Τουρκία οικοδομεί εδώ και καιρό μια ιδεολογική μεγάλη στρατηγική για τις προόδους που έχει κάνει. Για παράδειγμα, ασχολείται με τις φυλές Τουαρέγκ που πολλαπλασιάζονται στο Σαχέλ και τη Βόρεια Αφρική και κάποτε χρησιμοποιήθηκαν ως αγωνιστική πρωτοπορία του Καντάφι. Η Τουρκία δεν επιδιώκει μόνο να εμπλέξει τοπικές ιθαγενείς δυνάμεις, αλλά καταργεί, κατά τη διαδικασία, τα εθνικά σύνορα.

Άλλες ενδείξεις αυτού του υπερεθνικού σχεδίου είναι εμφανείς στην εμπλοκή της Τουρκίας με την Τυνησία, όπου οι τουρκικές αντιπροσωπείες (proxies) και τα ουκρανικά αεροπλάνα που μεταφέρουν εξοπλισμό προσγειώθηκαν λίγο μετά την ανακοίνωση του Ερντογάν σχετικά με την επερχόμενη ανάπτυξη στη Λιβύη. Η ισλαμική κυβέρνηση της Τυνησίας είναι ευθυγραμμισμένη με την Άγκυρα και τα τελευταία χρόνια έχει επαναλάβει τις  σοβινιστικές θέσεις της κατά των Εβραίων και αντανακλούν τις ξενοφοβικές ρητορείες που προέρχονται από την Τουρκία.

Σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί περιφερειακή ενότητα, ο Ερντογάν έφτασε επίσης στην Αλγερία για να πετύχει να την πείσει να στηρίξει την κυβέρνηση της Τρίπολης.

Μετά από αυτήν την προσπάθεια, ο Ερντογάν δέχτηκε πρόσκληση για πραγματοποίηση επίσημης επίσκεψης στην Αλγερία. Η γενική αιτιολόγηση αυτής της εμπλοκής από την πλευρά του Ερντογάν είναι το οικονομικό συμφέρον της Τουρκίας να βρει βιώσιμες πηγές πετρελαίου για μια χώρα σχεδόν εξ ολοκλήρου εξαρτώμενη από τις εισαγωγές. Αλλά το πιο ενδιαφέρον, ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι πάνω από ένα εκατομμύριο Λίβυοι είναι οθωμανικής προέλευσης και ότι η Τουρκία είναι εκεί για να τους υπερασπιστεί, επαναλαμβάνοντας μια παλιά ρωσική αλληγορία για την προσάρτηση της Κριμαίας (την οποία η Τουρκία θεωρεί παράνομη). Στην πραγματικότητα, μόνο περίπου 100.000 Λίβυοι προέρχονται από την Τουρκία και οι περισσότεροι συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Αυτές οι εξελίξεις έθεταν δεσμεύσεις στο φιλο-δυτικό Μαρόκο. Μέχρι στιγμής, το Μαρόκο υποστηρίζει προσεκτικά την Τρίπολη λόγω της εξάρτησής του από το λιβυκό πετρέλαιο, αλλά η τουρκική επιθετικότητα και η στενή συμμαχία της με την Αλγερία και την Τυνησία δεν κερδίζουν μεγάλη υποστήριξη στο Ραμπάτ. Το Μαρόκο και η Τουρκία έχουν έντονες εμπορικές σχέσεις, γεγονός που με δυσκολία κάνει την Τουρκία στενό σύμμαχο που αξίζει την διακινδύνευση των σχέσεων του Μαρόκκου με τις χώρες που υποστηρίζουν τον Χαλίφα Χαφτάρ: την Αίγυπτο, τις ΗΠΑ, τα ΗΑΕ και ακόμη και τη Ρωσία. Το Μαρόκο, το οποίο ενδιαφέρεται τα τελευταία χρόνια για την Αφρική και όχι τη Μέση Ανατολή, βλέπει τώρα να εισάγεται δίπλα του μια μεσανατολική σύγκρουση, αφού ολόκληρη η εξωτερική πολιτική του επαναπροσδιορίστηκε για να αποφευχθεί η εμπλοκή του στις συγκρούσεις του Κόλπου. Εάν η Τουρκία συνεχίσει να οπλίζει τους Τουαρέγκς, με κίνδυνο να αυξήσει τις μη κρατικές απειλές στα σύνορα του Μαρόκου, και εάν συνεχίσει να αναπτύσσεται κοντά στην Αλγερία, το Μαρόκο μπορεί να αναγκαστεί να επιλέξει τις πλευρές της συνεργασίας του πιο αποφασιστικά.

Σε αντίθεση με την Αλγερία και την Τυνησία, το Μαρόκο είναι μια μοναρχία που βλέπει τελικά το οθωμανικό σχέδιο και την άνοδο του ισλαμισμού ως πιθανή απειλή, παρά το γεγονός ότι έχει πάρει μέρος στην εξουσία το PJD (ισλαμιστικό) κόμμα.

Για την Τουρκία, τα εθνικά συμφέροντα του Μαρόκου είναι αδιάφορα. Σκέφτεται υπερεθνικά, ορίζοντας τον εαυτό της ως μια παγκόσμια δύναμη να ανταγωνιστική της Σαουδικής Αραβίας. Μια πρόσφατη έκθεση του MEMRI περιγράφει τις προσπάθειες της Τουρκίας και του Κατάρ να παρουσιάσουν μια αντίθετη συμμαχία στο αντιτρομοκρατικό κουαρτέτο υπό την ηγεσία του Βασιλείου. Η ομάδα των κρατών περιλάμβανε αρχικά το Πακιστάν, αλλά κατέληξε να αποτελείται από το Ιράν, την Τουρκία, το Κατάρ και τη Μαλαισία.

Η συμμαχία φαίνεται να μην έχει πραγματικό θετικό όραμα να παρουσιάσει στην πλειοψηφία των μουσουλμανικών κρατών σε αντίθεση με την οικονομική έγχυση της Σαουδικής Αραβίας και την πρόσφατη ηγεσία μέσω μεταρρυθμίσεων. Αντίθετα, κινητοποιεί τη βάση της, υποκινώντας εναντίον του Ισραήλ, των Εβραίων, των ΗΠΑ και την υποτιθέμενη σαουδαρική ηθική διαφθορά (με τη μορφή δυτικοποίησης στη χώρα των δύο ιερών τζαμιών). Η Τουρκία και το Κατάρ ευθυγραμμίζονται ανοιχτά με το Ιράν σε μια εποχή όπου οι εντάσεις μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο. Οι σχέσεις είναι χειρότερες από την επίθεση στην  Αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη το 1979,  με την πρόσφατη εκκαθάριση της Δύναμης Κάντ και του επικεφαλής ικανότατου στρατηγού Κασέμ Σουλειμανί.

Η Σύνοδος Κορυφής της Κουάλα Λουμπούρ που καθοδηγείται απο την αντι-Σαουδική συμμαχία δεν θα πρέπει να θεωρείται ξεχωριστή από άλλα γεγονότα, αλλά ως το άνοιγμα της τελικής πράξης σε αυτό που βλέπει η Τουρκία ως στιγμή της να λάμψει – μια στιγμή που οι ΗΠΑ αποστασιοποιούνται από την αναγκαιότητα ανάπτυξης μιας στρατηγικής για την αντιμετώπιση των πολιτοφυλακών που υποστηρίζονται από το Ιράν στο Ιράκ και για την πρόληψη μιας περαιτέρω κλιμάκωσης των εντάσεων. Οι αξιώσεις της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και τη Λιβύη στο μανιφέστο της ναυτικής και γεωπολιτικής στρατηγικής της απορρέουν από αυτή την «ιδεολογική αμυντική γραμμή» εναντίον της Σαουδικής παρουσίας και επιρροής στο Λίβανο και στην Αφρική, όπου η Άγκυρα επιδιώκει να εκτοπίσει το Ισλάμ που κατευθύνεται από το Ριάντ με τη δική της θρησκευτική και ανθρωπιστική ηγεσία.

Αυτό σημαίνει, ωστόσο, ότι η Τουρκία όχι μόνο θέτει κατά μέρος τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις της με το σιιτικό χομεϊνιστικό Ιράν, το οποίο είναι γνωστό για την υποστήριξη των σιιτικών πολιτοφυλακών στο Σαχέλ και ακόμη και για τις προσπάθειες εξάπλωσης του σιιτικού Ισλάμ στη Βόρεια Αφρική (προσπάθειες που αντιμετώπισαν ιδιαίτερα έντονη αντίσταση στο Μαρόκο), αλλά είναι στην πραγματικότητα πρόθυμη να συνεργαστεί με ιρανούς σιίτες ισλαμιστές για την οικοδόμηση θεολογικών γεφυρών που θα διευκολύνουν τις δύο χώρες να λειτουργήσουν ως ένα ιδεολογικό μέτωπο παρά τις πολύ διαφορετικές ιδεολογίες και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους. Πράγματι, στη σύνοδο κορυφής της Κουάλα Λουμπούρ, η Τουρκία και το Ιράν υπέγραψαν ένα πρωτόγνωρο μανιφέστο θρησκευτικής συνεργασίας 18 σημείων, το οποίο μόλις πριν από μερικά χρόνια θα ήταν αδιανόητο παρά την αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης σε άλλους τομείς. Αυτό σημαίνει ότι τα δύο κράτη θα στοχεύσουν από κοινού σε τεράστιες μάζες μουσουλμάνων, είτε πρόκειται για την Αφρική, το Λεβάντε είτε για την Ευρώπη.

Να μην ξεχαστεί, ότι ο χρηματοδότης αυτών των περιπετειών στο εσωτερικό και στο εξωτερικό είναι το Κατάρ. Ήταν στο προσκήνιο της Συνόδου Κορυφής της Κουάλα Λουμπούρ, κατά τη διάρκεια της οποίας το κρατικό κανάλι Al Jazeera και διάφορα άλλα κανάλια ανταγωνίζονταν τη Σαουδική Αραβία μέρα και νύχτα.

Οι στενοί παρατηρητές της Κρίσης του Κόλπου μπορεί να προβληματιστούν από την προφανή πρόσφατη προσέγγιση του Κατάρ στη Σαουδική Αραβία εις βάρος των ΗΑΕ, για την οποία το Κατάρ είχε κατηγορηθεί ότι βρίσκεται σε διαδικασία επαναπροσέγγισης των κρατών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC). Για μερικές εβδομάδες, τα μέσα ενημέρωσης της Δύσης και του Κόλπου είχαν κατακλυστεί από φήμες για άμεσες και ξεχωριστές διαπραγματεύσεις μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας, ακόμα και όταν και τα τέσσερα μέλη του Κουαρτέτου Αντιτρομοκρατίας ζήτησαν να ικανοποιηθούν οι 13 αρχικές απαιτήσεις. Το Κατάρ συνέχισε να επιτίθεται εναντίον του Σαουδάραβα πρίγκιπα Muhammad bin Salman στα αραβικά κακολογώντας το Βασίλειο πίσω απο την πλάτη του. Τι ήταν όλο αυτό; (Ο Εμίρης του Κατάρ, τελικά, διέκοψε τη διάσκεψη κορυφής του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου στην οποία υποτίθεται ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της συμφιλίωσης, καθιστώντας το ζήτημα εν πολλοίς αμφιλεγόμενο παρόλες τις θερμές εικασίες).

Υπάρχουν αρκετές εξηγήσεις για το ρόλο του Κατάρ σε αυτήν την περίεργη ιλαροτραγωδία. Πρώτον, φημολογείται ότι υπέστη οικονομικές ζημίες τα δύο χρόνια μετά την επιβολή του αποκλεισμού και ελπίζει να αποκαταστήσει μερικές από αυτές με περιορισμένη επιστροφή των σαουδαραβικών εταιρειών στην αγορά του.

Δεύτερον, το Κατάρ προσπαθούσε να υποκινήσει μια δυσαρέσκεια μεταξύ των ΗΑΕ και της Σαουδικής Αραβίας, παίζοντας τον ένα εναντίον του άλλου και εκμεταλλευόμενο τυχόν δυσκολίες στην επικοινωνία σε σχέση με τις προτεραιότητές τους υπό το πρίσμα του Ιράν. Τρίτο και σημαντικότερο, το Κατάρ ενεργούσε ως υποστηρικτική πτέρυγα της Τουρκίας, αποτρέποντας τη διεθνή προσοχή από τη διάσκεψη κορυφής της Κουάλα Λουμπούρ και την μεγάλη κίνηση της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο.

Οι εικασίες σχετικά με τη συμφιλίωση του Κατάρ με τη Σαουδική Αραβία οδήγησαν πολλούς να πιστέψουν ότι υπήρξε διάσπαση μεταξύ του Κατάρ και της Τουρκίας και ότι η Ντόχα αναζητούσε μια έξοδο από αυτή τη σχέση. Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια, καθώς οι πρόσφατες κινήσεις τους τσιμέντοσαν τη συμμαχία. Το Κατάρ και οι Ισλαμιστές σύμμαχοί του είναι πιο κοντά από ποτέ και εν κινήσει και τώρα δηλώνουν ένα ενωμένο ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό μέτωπο. Οι δυτικές υπηρεσίες ασφαλείας και οι αναλυτές θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό το νέο αναδυόμενο μπλοκ.

*Η Irina Tsukerman είναι δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εθνική ασφάλεια που εδρεύει στη Νέα Υόρκη. Έχει γράψει εκτενώς για τη γεωπολιτική και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ για μια ποικιλία αμερικανικών, ισραηλινών και άλλων διεθνών δημοσιεύσεων.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

besacenter.org

Turkey’s “Defense Line”: An Ideological Front

0

By February 14, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,448, February 14, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Turkey’s latest moves in Libya and the eastern Mediterranean should be viewed in the context of the recent Kuala Lumpur Summit, which announced the emergence of a new ideological bloc to counter Saudi Arabia consisting of Iran, Turkey, Qatar, and Malaysia. Turkey’s new geopolitical strategy is as much ideological as it is “defensive.”

Shortly before passing laws that allow Turkey to send troops and proxies to Libya, and before sending the first group of troops to back the Tripoli government, Turkey’s state-run Anadolu Agency published a document, written by foreign policy analyst Mehmet A. Kancı, that amounts to the announcement of an official new geopolitical strategy cum justification for its interference in the eastern Mediterranean and Libya.

That strategy, according to the Anadolu document as cited in Ahval News, hearkens back to the words of Kemal Atatürk, who said in 1921 in the midst of the Battle of Sakarya (one of the deadliest battles in history between Greek and Turkish forces), “There is no defense line, but defense area. This area is the whole of the motherland.”

Turkey’s plans for the region, as defined in the Andolu document and cited in Ahval, run as follows:

Turkey’s new defense territory covers on the one end the west and south of the Greek island of Crete and the headquarters of the Turkey-Qatar Combined Joint Force Command overlooking the Strait of Hormuz in the Persian Gulf and the Somali Turkish Task Force Command in Mogadishu, the capital of Somalia, on the Indian Ocean coast on the other….Turkey now wants to strengthen its defense line with a new link in Libya.

For anyone looking to interpret Turkey’s moves in that region, this commentariat should be the beacon. Aside from asserting political, military, and economic interests on the basis of Ottoman-era borders, and laying claim to vast maritime territory from Cyprus to Somalia, Ankara is asserting an ideological supremacy that reflects steps it has been taking elsewhere.

Turkey has been building up an ideological grand strategy for its advances for some time. For instance, it has been engaging the Touareg tribes proliferating in the Sahel and North Africa and once used as a militant vanguard by Qaddafi. Turkey is not only seeking to engage indigenous local forces but is making away with national borders in the process.

Further evidence of this supranational project is evident in Turkey’s engagement with Tunisia, where Turkish proxies and Ukrainian planes carrying equipment landed shortly after Erdoğan’s announcement about the upcoming deployment to Libya. Tunisia’s Islamist government is closely aligned with Ankara, and in recent years has repeated jingoistic Jew-hating lines that reflect xenophobic rhetoric emanating from Turkey.

In an effort to achieve regional post-national unity, Erdoğan has also reached out to Algeria in an effort to bring it into the war effort to back the Tripoli government. Following that effort, Erdoğan has accepted an invitation to make a state visit to Algeria. The overarching justification for this involvement on Erdoğan’s side is Turkey’s economic interest in finding viable sources of oil for a country almost completely dependent on imports. But more interestingly, Erdoğan has claimed that over a million Libyans are of Ottoman origin and that Turkey is there to defend them, echoing a long-rejected Russian trope for the annexation of Crimea (which Turkey considers illegal). In reality, only about 100,000 Libyans are of Turkish descent and most are affiliated with the Muslim Brotherhood.

These developments put pro-Western Morocco in a bind. Up to this point, Morocco has been cautiously backing Tripoli due to its dependency on Libyan oil—but Turkish aggression and its close alliance with Algeria and Tunisia are not winning much support in Rabat. Furthermore, Morocco and Turkey are undergoing trade tensions, which hardly makes Turkey a close ally worth risking Morocco’s relationships with the countries backing Khalifa Haftar: Egypt, the US, the UAE, and even Russia. Morocco, which has, in recent years, identified along African rather than Middle Eastern lines, is now seeing a Middle Eastern conflict being imported next door after its entire foreign policy was realigned to avoid entanglements in Gulf conflicts.

If Turkey continues weaponizing the Touaregs at the risk of increasing non-state threats on Morocco’s borders, and if it continues to grow close to Algeria, Morocco may be forced to choose sides more decisively. Unlike Algeria and Tunisia, Morocco is a monarchy that ultimately sees the Ottoman project and the rise of Islamism as a potential threat, despite having a PJD (Islamist-lite) party in power.

For Turkey, Morocco’s national interests are irrelevant. It is thinking in supranational terms, defining itself as a global power to rival Saudi Arabia. A recent MEMRI report details Turkey’s and Qatar’s efforts to present a contrasting alliance to the anti-terrorism quartet led by the Kingdom. The group of states initially included Pakistan, but ended up consisting of Iran, Turkey, Qatar, and Malaysia.

The alliance appears to have no real positive vision to present to the Muslim majority states to contrast with Saudi Arabia’s financial infusion and recent leadership through reform. Instead, it is mobilizing its base by instigating against Israel, Jews, the US, and supposed Saudi moral corruption (in the form of Westernization in the Land of the Two Holy Mosques).

Turkey and Qatar are openly aligning themselves with Iran at a time when tensions between Iran and the US are at an all-time high. Relations are at their worst since the takeover of the US embassy in Tehran in 1979, spiking with the recent liquidation of Quds Force mastermind and chief strategist Qassem Soleimani.

The Kuala Lumpur Summit conducted by the anti-Saudi alliance should be seen not as separate from other events but as the opening of the final act in what Turkey sees as its moment to shine—a moment when the US is distracted by the necessity to develop a strategy to counter Iran-backed militias in Iraq and prevent a further escalation of tensions.

Turkey’s claims to the eastern Mediterranean and to Libya in the manifesto of its naval and geopolitical strategy follow from this “ideological defense line” against the Saudi presence and influence in the Levant and in Africa, where Ankara seeks to displace Riyadh-led Islam with its own religious and humanitarian leadership.

That means, however, that Turkey is not only putting aside its ideological rivalries with Shiite Khomeinist Iran, which is known for its backing of Shiite militias in the Sahel and even for attempts to spread Shiite Islam in North Africa (attempts that met particularly fierce resistance in Morocco), but is in fact willing to work with Iranian Shiite Islamists to build theological bridges that will make it easier for the two countries to operate as one ideological front despite their vastly different ideologies and long-term interests. Indeed, at the Kuala Lumpur Summit, Turkey and Iran signed an unprecedented 18-point religious cooperation manifesto, which only a few years ago would have been unthinkable despite the growing cooperation between Ankara and Tehran in other areas. This means the two states will now jointly target huge swaths of Muslims, whether they be in Africa, the Levant, or Europe.

Not to be forgotten as the financier of these adventures at home and abroad is Qatar. It was at the forefront of the Kuala Lumpur Summit, during which its state mouthpiece Al Jazeera and assorted echo chamber channels antagonized Saudi Arabia day and night.

Close observers of the Gulf Crisis may be puzzled by Qatar’s apparent recent outreach to Saudi Arabia at the expense of the UAE, which Qatar had accused of standing in the way of rapprochement among the GCC states. For a few weeks, Western and Gulf media were abuzz with rumors of direct and separate negotiations between Qatar and Saudi Arabia, even as all four members of the Anti-Terrorism Quartet demanded that its 13 original demands be met. Qatar continued to attack Saudi Crown Prince Muhammad bin Salman in Arabic and otherwise badmouth the kingdom behind its back. What was all that about? (The Qatari emir ultimately skipped the GCC summit at which the question of reconciliation was supposed to be addressed, rendering the issue largely moot despite all the heated speculation.)

There are several explanations for Qatar’s role in this odd comedy drama. First, it is rumored to have suffered financial losses in the two years following the imposition of the blockade and was hoping to recoup some of them by a limited return of Saudi companies to its market. Second, Qatar was looking to instigate a rift between the UAE and Saudi Arabia by playing them against each other and exploiting any miscommunications with respect to their priorities in light of Iran. Third and most important, Qatar was acting as Turkey’s wingman, diverting international attention from the Kuala Lumpur Summit and Turkey’s big move in the eastern Mediterranean.

Speculation over Qatar’s reconciliation with Saudi Arabia led many to believe there was a split between Qatar and Turkey and that Doha was looking for an exit from that relationship. In reality, nothing could be further from the truth, as their recent moves have cemented the alliance. Qatar and its Islamist allies are closer than ever and on the move, and they are now declaring a united ideological, political, and economic front. Western security services and analysts should pay close attention to this newly emerged bloc.

View PDF

Irina Tsukerman is a human rights and national security attorney based in New York. She has written extensively on geopolitics and US foreign policy for a variety of American, Israeli, and other international publications.

Ρωσία – Τουρκία στο Ιντλίμπ: Χωρίζουν οι δρόμοι; Η Αθήνα το «βλέπει»;

0

 

Οι στρατιωτικές εξελίξεις γύρω από το Ιντλίμπ κάνουν σαφές, ότι οι αφετηρίες που ξεκίνησε η συνεργασία Ρωσίας-Τουρκίας στη Συρία, δεν είναι μόνο εκ διαμέτρου αντίθετες, αλλά και ευκαιριακές. Γίνεται κατανοητό: άλλο πράγμα συνεργασία και άλλο «στρατηγικοί εταίροι».

Το Κρεμλίνο συνεχίζει να εκφράζει την ανησυχία του για τη συνεχιζόμενη δραστηριότητα των τρομοκρατικών ομάδων στην περιοχή του Ιντλίμπ. Η Άγκυρα, αντίθετα, επιχειρεί να βρει τρόπο να αναγκάσει τη Μόσχα να μη «βρεθεί στον δρόμο της», στην προσπάθεια εισβολής και… τιμωρίας του συριακού στρατού!

Ποιο είναι το πρόβλημα;

Τις τελευταίες ημέρες, ο συριακός στρατός – με τη συνδρομή των ρωσικών αεροδιαστημικών δυνάμεων – έχει επανακτήσει τον έλεγχο πόλεων πάνω στην οδική αρτηρία που συνδέει το Χαλέπι με τη Δαμασκό, τριγύρω από το Ιντλίμπ. Σύντομα, παλεύει να πάρει και το Ιντλίμπ! Η προώθηση του συριακού στρατού έχει αναστατώσει το καθεστώς Ερντογάν, που έθετε άλλους (κρυφούς) στόχους, όταν συμφωνούσε με τη Μόσχα τη συνεργασία στη Συρία. Ευελπιστούσε στη δημιουργία μιας «γκρίζας» ζώνης στο Ιντλίμπ (και όχι μόνο), με παγίωση μιας κατάστασης για το μέλλον! Κάτι σαν τα κατεχόμενα στην Κύπρο!

Και, πάντα, με το πρόσχημα υπεράσπισης των δικαιωμάτων του τοπικού πληθυσμού (τουρκομάνων)!

Το γεγονός ότι στην πληθυσμιακή πανσπερμία στο Ιντλίμπ, το στοιχείο που κυριαρχεί, είναι οι ένοπλοι, σε μεγάλο βαθμό, μισθοφόροι που απαρτίζουν το μωσαϊκό των τρομοκρατικών ομάδων, η Άγκυρα επιμένει να το… αγνοεί. Το ίδιο και η Ουάσιγκτον, η οποία βλέπει να χάνει και άλλα ερείσματα μέσα στη Συρία και επιχειρεί να επαναφέρει στο προσκήνιο τη… φαρέτρα με τις προβοκάτσιες, που είχε χρησιμοποιηθεί τα προηγούμενα χρόνια, μέσω, κυρίως, της διαβόητης ΜΚΟ «Λευκά κράνη»! Η κατάσταση, ωστόσο, έχει αλλάξει δραστικά για τους οπαδούς τέτοιων… εργαλείων!

Ο συριακός στρατός, ελέγχοντας το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της χώρας, έχει δυνατότητες να συγκεντρώσει την προσοχή του στο σφίξιμο του κλοιού γύρω από το Ιντλίμπ, του τελευταίου μεγάλου και ισχυρού ακόμα θύλακα των τρομοκρατών.

Τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις, εκμεταλλευόμενες το σκοτάδι της νύκτας στις 2 προς 3 Φεβρουαρίου, χωρίς να ενημερώσουν τη ρωσική πλευρά, εισέβαλαν στη ζώνη αποκλιμάκωσης του Ιντλίμπ και έπεσαν πάνω σε ομοβροντία πυρών του στρατού της Συρίας που επιχειρούσε κατά των τρομοκρατών δυτικά της πόλης Σερακάμπ, αναφέρεται στην ανακοίνωση του ρωσικού κέντρου ειρήνευσης στη Συρία.

Οι Ρώσοι εξηγούν πως βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τους Τούρκους, «για την οργάνωση απομάκρυνσης των τραυματιών» τους!

Με άλλα λόγια, τα τουρκικά στρατεύματα πήραν ένα γερό μάθημα, αφού επιχείρησαν να αθετήσουν ειλημμένες υποχρεώσεις τους και μετράνε… απώλειες!

Το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας μιλάει, ήδη, για έξι νεκρούς, όπως αναφέρει το πρακτορείο Anadolu, και, τουλάχιστον, για 10 τραυματίες.

Ο πρόεδρος Ερντογάν έσπευσε άμεσα να ανακοινώσει, ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας του έπληξαν τουλάχιστον 40 στόχους και «εξουδετέρωσαν 30-35 Σύριους…».

Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, ωστόσο, που γνωρίζει και ελέγχει την κατάσταση καλύτερα από κάθε άλλον στην περιοχή, διαψεύδει ότι τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και πυροβολικά πέρασαν τα σύνορα!

Η Ρωσία εξαρχής έκανε γνωστό – προς πάσα κατεύθυνση – ότι εργάζεται για τη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας. Η Τουρκία, κάνοντας συμφωνία επ’ αυτού, στο πίσω μέρος της κεφαλής της, είχε την ελπίδα να βάλει χέρι σε ένα τουλάχιστον τμήμα του εδάφους της Συρίας. Φαίνεται, πως χάνει αυτή τη δυνατότητα. Ίσως, για τον λόγο αυτό επιχειρεί, σύμφωνα με τη ρωσική εφημερίδα, ΜΚ, να… εκδικηθεί, στέλνοντας όπλα, στρατιωτικό υλικό και εκατοντάδες μισθοφόρους από το Ιντλίμπ στη Λιβύη, ενάντια στις δυνάμεις του στρατάρχη Χαφτάρ!

Ο πρόεδρος Ερντογάν κατηγόρησε ευθέως τη Μόσχα για τις εξελίξεις που έφεραν τις απώλειες του στρατού του στο Ιντλίμπ, αλλά ο επίσημος εκπρόσωπος του Κρεμλίνου απέρριψε τις κατηγορίες. Η συμφωνία λέει, ότι στην περιοχή η Τουρκία συντονίζει τις κινήσεις της με τη Ρωσία, σε τακτικό επίπεδο! Η ανοικτή στήριξη προς ένοπλες ομάδες που η Μόσχα και η Δαμασκός θεωρούν «τρομοκρατικές» και η Άγκυρα «δημοκρατική αντιπολίτευση» στη Δαμασκό, έφερε τις απώλειες…

Πούτιν και Ερντογάν πολύ πιθανό να συναντηθούν για άλλη μια φορά, σύντομα. Η συνεργασία των δυο χωρών στο Συριακό περνάει στην πιο «λεπτή» φάση της και η Άγκυρα φαίνεται να προσφεύγει σε κινήσεις υψηλού ρίσκου έναντι της Μόσχας!

Ο Ρώσος πρόεδρος, έχοντας πετύχει την εξασφάλιση της λειτουργίας των μεγάλων επιχειρηματικών έργων στο διμερές επίπεδο (αγωγός, αντιπυραυλικό σύστημα S-400, πυρηνικός σταθμός κ.α.), θα επιχειρήσει να εξαντλήσει όλο το πολιτικό-διπλωματικό οπλοστάσιο για να κρατήσει τον Τούρκο εταίρο του στα πλαίσια συνέχισης της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας. Χωρίς να βάλει «νερό στο κρασί» τόσο σημαντικών, για τη Μόσχα, γεωπολιτικών θεμάτων, όπως, κυρίως, η Συρία και η Λιβύη!

Η Αθήνα, καλό θα ήταν, να βρίσκεται κοντά σε μια ανάλογη λογική εξέλιξης της κατάστασης, να παρακολουθεί και, στην καλύτερη περίπτωση, να «βλέπει» τη ρωσική προσέγγιση, αντί να κρατά αυστηρά μονομερή αμερικανική στάση. Οι τελευταίες εξελίξεις πιστοποιούν, ότι είναι εντελώς σαθρό το επιχείρημα που προβάλεται ότι η «Μόσχα και Άγκυρα τα έχουν βρει», άρα, το μόνο που μας μένει, είναι η στενή συνεργασία (μέχρι τα όρια υποταγής) στις εν γένει αντιρωσικές επιλογές των ΗΠΑ!

Πηγή: Σπούτνικ

Η ΔΗΛΩΣΗ ΚΟΥΡΟΥΠΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΑ ΑΠΟΝΕΡΑ

1
 
Ο πρώην βουλευτής, και στέλεχος του Συριζα, Παναγιώτης Κουρουπλής σε τηλεοπτική του συνομιλία, και αναφερόμενος στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος, είπε πως και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας ήρθαν το 1922 ως λαθρομετανάστες στην Ελλάδα.
Η αναφορά δεν στερείται, κάποιας, ιστορικής αλήθειας μέχρι που, στον όποιο βαθμό, οργανωμένα άρχισαν μαζικά οι ελεύσεις. Υπάρχουν εξηγήσεις της κυβερνητικής, τότε, βούλησης αλλά μικρή σημασία έχουν σήμερα.
Αλλά υπάρχουν δύο μέγιστα ζητήματα που καθιστούν κατακριτέα τη δήλωση του πρώην υπουργού.
Το πρώτο είναι πολιτικό. Βρισκόμαστε αρκετά μακριά από τα γεγονότα, η χώρα αντιμετωπίζει σήμερα, μια απειλή και προέχει να δούμε τι θα κάνουμε.
Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση δείχνουν να μην έχουν πολιτική και να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα. Αλλά οι πολιτικοί φορείς υπάρχουν για να διαμορφώνουν και να υλοποιούν πολιτικές αποτελεσματικές για τα συμφέροντα της κοινωνίας στην οποία λειτουργούν.
Σε μια τέτοια συγκυρία, ο κ. Κουρουπλής και-προφανώς- και το κόμμα του αποκαλύπτουν κενό πολιτικής. Γιατί η θέση «αφήστε τους να έρθουν για να λιαστούν στην Ομόνοια», δεν είναι πολιτική θέση. Είναι ιδεολογική αγκύλωση. Και οι ιδεολογικές αγκυλώσεις είναι καλές για κομματική προπαγάνδα. Όχι, όμως, για πολιτική εφαρμογή.
Η αυτοαποκαλούμενη, λοιπόν, αριστερά, όχι μόνο δεν έχει πολιτική αλλά, προκειμένου να δικαιολογήσει το κενό της καταφεύγει σε αγκυλώσεις της δεκαετίας του ’20.
Αναπαράγουμε, δηλαδή, το κλίμα και τους όρους του μεγαλύτερου διχασμού που γνώρισε η Ελλάδα από δημιουργίας σύγχρονου κράτους.
Θέλει η Αριστερά να αποδώσει στη Δεξιά μια πολιτική θέση αλλά σε ποια Δεξιά. Της εποχής του Γούναρη,. Τη Δεξιά του διχασμού και της αποτυχημένης διαχείρισης της μικρασιατικής εκστρατείας.
Βεβαίως και η σημερινή Δεξιά θα μπορούσε να πει για την τότε Αριστερά, υποστάσεις της οποίας υπάρχουν ως φράξιες στο σημερινό Συριζα, πως υπονόμευε τη στρατιωτική επιχείρηση έμπρακτα με όσα έκανε στο μέτωπο ο Παντελής Πουλιόπουλος, ύψιστο αριστερό στέλεχος, τότε.
Παρακολουθούμε, λοιπόν, ένα θέατρο όπου οι πολιτικοί πρωταγωνιστές, κυρίως εξ ευωνύμων, τη απουσία πολιτικής δεν διστάζουν να καταφύγουν στον διχασμό για μερικά αργύρια εξουσίας.
Η λογική αυτή του Συριζα πρέπει να απομονωθεί. Ο Συριζα, προς το παρόν κυριαρχεί, ως δεύτερο κόμμα στον πολιτικό βίο. Το ποσοστό που πήρε στις εκλογές είναι αναντίστοιχο με τη βούληση σε όλα αυτά τα ζητήματα και με τη διάθεση ενότητας της ελληνικής κοινωνίας. Οι θέσεις και ο λόγος του Συριζα είναι ανάγκη να επικαιροποιηθούν. Η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη σύγχρονων προτάσεων για τα μείζονα ζητήματα που αντιμετωπίζει, όχι διχαστικό λόγο. Ο Κουρουπλής ανήκει σε μια γενιά που αναπαραγόταν με το διχαστικό λόγο. Κάτι άλλο, πολύ διαφορετικό πρέπει να αναδυθεί στο πολιτικό στερέωμα.
Στον διαδικτυακό διάλογο αμφισβητήθηκε ότι υπήρχε, τότε, Αριστερά και Δεξιά.
Και, όμως, υπήρχε και Δεξιά και Αριστερά. Ο Δημήτρης Γούναρης είναι ο γενάρχης, ίσως, της Δεξιάς στην Ελλάδα με το “Λαϊκό Κόμμα”. Όσο για τον Πουλιόπουλο διαβάστε ένα σύντομο απόσπασμα απο τη Wikidedia : “Ήταν από τους κύριους οργανωτές της αντιπολεμικής δράσης στο μέτωπο. Συμμετείχε στη σύνταξη της εφημερίδας Ερυθρός Φρουρός και στην οργάνωση αντιπολεμικών κομμουνιστικών πυρήνων στις μονάδες της Στρατιάς Μικράς Ασίας. Οι προκηρύξεις του Κεντρικού Συμβουλίου των κομμουνιστών φαντάρων του μετώπου ήταν συνήθως γραμμένες από το χέρι του Πουλιόπουλου. Συνελήφθη τον Μάιο του 1922 για την αντιπολεμική του δράση και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο στη Σμύρνη με την προοπτική της εκτέλεσης. Με την κατάρρευση όμως του μετώπου τον Αύγουστο, δραπέτευσε από τις φυλακές του Μπαρτζόβα στα περίχωρα της Σμύρνης με τη βοήθεια του δεσμοφύλακά του και επέστρεψε στην Ελλάδα”.
Το δεύτερο ζήτημα: Οι Ελληνες της Μικράς Ασίας (Πόντος, Ιωνία) και της Θράκης, “ήρθαν στην Πατρίδα”, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες διότι ο Γενοκτόνος Κεμάλ και η εγκληματική παρέα του τους σκότωναν, τους εξόριζαν, τους βασάνιζαν, τους εξαφάνιζαν, δήμευαν τις περιουσίες τους, έκαιγαν τα σπίτια τους. Γιατί; Γι αυτό που ήταν. Δηλαδή, Έλληνες. Διέπραταν, δηλαδή οι κεμαλιστές με μια λέξη, Γενοκτονία εις βάρος τους. Κάτι που, δυστυχώς, στελέχη του Συριζα συνεχίζουν να αμφισβητούν. Ας μην τύχει να υποστούν οι ίδιοι και οι συγγενείς τους τα ίδια.
Ήρθαν σ αυτό που ένοιωθαν πατρίδα τους. Και έθνος τους. Το κακό ήταν πως, μόνο, αυτοί το ένοιωθαν.
Αντιμετωπίσθηκαν ως βάρος. Αυτά είναι πραγματικότητες. Ξεπεράσθηκαν, ως ένα βαθμό με το χρόνο. Εκατό χρόνια μετά, και διακόσια απο την Επανάσταση του 1821, αναζητούμε, ακόμη, και την εδαφική μας κυριαρχία και την εθνική μας ενότητα.
Υπάρχει κάτι κοινό που να μας συνδέει στην αναζήτηση αυτή; Αν ναι να συμπορευθούμε. Αν, όμως, μερικοί από εμάς είμαστε λαθρομετανάστες, όπως μας θέλουν κάποιοι;
Π.Σαβ.

Στενάχωρα σενάρια – κρίσιμα διλήμματα

0
Liberal.gr

Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Η μεγαλειώδης παρέλαση για την 200η επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας μόλις είχε ολοκληρωθεί. Το κλίμα πανηγυρικό αλλά συνάμα και τεταμένο μετά τη χθεσινή είσοδο του τουρκικού ερευνητικού σκάφους Oruc Reis στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και την έναρξη διενέργειας γεωλογικών ερευνών καθώς οι καιρικές συνθήκες ήταν δυστυχώς εξαιρετικές.

Σε δεκάδες σημεία του χώρου παρελάσεως πολίτες αποδοκίμασαν τις τουρκικές ενέργειες φωνάζοντας συνθήματα και απαιτώντας δυναμική απάντηση. Οι δεκάδες φωνές για βύθιση του τουρκικού πλοίου έδωσαν την αφορμή στον τούρκο Πρέσβη να αποχωρήσει επιδεικτικά από τον χώρο των επισήμων. Η ένταση φάνηκε κατά τη διάρκεια των καθιερωμένων δηλώσεων στις εκφράσεις των κυβερνητικών αξιωματούχων και στις καταιγιστικές αναπάντητες ερωτήσεις των αντιπροσώπων των μέσων ενημέρωσης. Οι κυβερνητικές λιμουζίνες γρήγορα απεχώρησαν αφήνοντας ένα ετερόκλητο αλλά γεμάτο εθνικό παλμό πλήθος να ανεμίζει ελληνικές σημαίες στην πλατεία Συντάγματος.

Λίγα λεπτά αργότερα στο μέγαρο Μαξίμου, παρουσία και του Υπουργού Αμύνης, ο Πρωθυπουργός απευθύνθηκε στον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ ρωτώντας για τα προτεινόμενα μέτρα αντίδρασης της χώρας. Ο Αρχηγός επανέλαβε σύντομα τους τέσσερις πιθανούς τρόπους ενέργειας που εδώ και εβδομάδες είχαν συζητηθεί και προκριθεί στις συνεδριάσεις του Συμβούλιου Εθνικής Ασφαλείας. Θέλοντας για άλλη μια φορά ο Πρωθυπουργός να επιβεβαιώσει τις συνέπειες της κάθε ενέργειας ρώτησε για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης και δημιουργίας θερμού επεισοδίου. Η απάντηση ξεκάθαρη: Δύο από τους τέσσερις τρόπους ενέργειας θα οδηγούσαν πιθανότητα σε δυναμικές τουρκικές αντιδράσεις που με τη σειρά τους θα έφερναν το δίλημμα της ανταπάντησης άρα και κλιμάκωσης πίσω στην Αθήνα. Οι άλλοι δύο τρόποι, μάλλον κανένα αποτέλεσμα δεν θα επέφεραν και πιθανόν να υποδαύλιζαν ακόμη περισσότερο τις επεκτατικές ορέξεις της Άγκυρας.

Η συζήτηση διακόπηκε καθώς από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπήρξε επείγουσα κλήση. Ο συνομιλητής φιλικός, σύντομος αλλά η θέση του δεν άφηνε αμφιβολίες. Το μήνυμα ξεκάθαρο: Υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορούμε να πείσουμε την Άγκυρα να υποχωρήσει, θα προσπαθήσουμε, αλλά μέχρι τότε συνιστούμε ψυχραιμία και να αποφύγετε κάθε κλιμάκωση. Δύο προσπάθειες του Πρωθυπουργού να συνομιλήσει με ισχυρές γυναικείες προσωπικότητες της Ευρώπης απέτυχαν λόγω απασχόλησής τους αλλά με τη διαβεβαίωση της επικοινωνίας μαζί του το συντομότερο δυνατόν. Λόγια κατανόησης και από έναν τρίτο ευρωπαίο ηγέτη αλλά και συμβουλές αυτοσυγκράτησης και υπόσχεση ανάληψης ενεργειών προς το Συμβούλιο Ασφαλείας.

Ο Πρωθυπουργός επιστρέφοντας από τις τηλεφωνικές κλήσεις ξαναστράφηκε στον Α/ΓΕΕΘΑ με το ερώτημα του να ακουμπάει τον πυρήνα της στρατηγικής της αποτροπής: «Σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης πόσες πιθανότητες επικράτησης έχουμε;». Καίτοι και αυτό το ερώτημα είχε ξαναπαντηθεί στο πρόσφατο παρελθόν, ο Αρχηγός επανέλαβε ότι είναι αδύνατη η μετά ακριβείας πρόβλεψη του αποτελέσματος μιας σύγκρουσης και πολύ δε περισσότερο της τελικής εξέλιξης μιας γενικευμένης σύρραξης. Δεν δίστασε όμως και να παρουσιάσει ένα αριθμητικό ποσοστό των πιθανοτήτων επικράτησης μας. Ο Πρωθυπουργός έμεινε σιωπηλός στοχαζόμενος τις συνέπειες όταν το προσωπικό του τηλέφωνο κτύπησε και μια οικεία γυναικεία φωνή τον συμβούλεψε να δείξει μετριοπάθεια και να αναλογιστεί τις συνέπειες μιας σύγκρουσης. Μια φωνή λογικής που έρχονταν όμως σε αντίθεση με τις προτάσεις του έμπιστου γηραιού συμβούλου που επέμενε ότι τα όρια υποχωρήσεων και κατευνασμών είχαν πλέον εξαντληθεί. Από δίπλα, ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας διαβεβαίωσε ότι σε κάθε περίπτωση οι ένοπλες δυνάμεις θα έπρατταν στο ακέραιο το καθήκον τους. Όρθιος μπροστά από το γραφείο του ο Πρωθυπουργός απευθύνθηκε ξανά προς τον Α/ΓΕΕΘΑ: «Πόσο χρόνο και πόσα χρήματα θα θέλαμε για να αυξήσουμε τις πιθανότητες επικράτησης μας κατά 30%;». Δόθηκαν και πάλι κάποια αριθμητικά στοιχεία για ορισμένες απαιτούμενες ενέργειες που μάλλον θα έπρεπε να είχαν ήδη πραγματοποιηθεί από χθες! Προβληματισμό όμως προκάλεσε η δήλωση του Αρχηγού ότι δεν είμαστε πλέον βέβαιοι αν ο χρόνος μετράει υπέρ ημών.

Ο Πρωθυπουργός ζήτησε ευγενικά από τους συνομιλητές του να αποχωρήσουν για λίγο από το γραφείο. Κατανοώντας όλοι την τραγικότητα των στιγμών αποσύρθηκαν σιωπηλοί και αμήχανοι στην αίθουσα υποδοχής. Ο Πρωθυπουργός περπατούσε νευρικά από την μια άκρη του γραφείου στην άλλη. Από την ανοικτή μπαλκονόπορτα ακούγονταν ακόμη τα εμβατήρια των εορτασμών. Μέσα στο δωμάτιο νοερά στροβιλίζονταν οι  φιγούρες προσωπικοτήτων που είχαν βιώσει ανάλογα διλήμματα, Δηλιγιάννης, Βενιζέλος, Μεταξάς, Παπανδρέου, Σημίτης (ενδεικτικά αναφέρουμε κάποια ονόματα). Κοινό σημείο σε όλους η μοναξιά της ευθύνης. Η αυστηρή φυσιογνωμία του πατέρα του πρωθυπουργού στην οικογενειακή φωτογραφία πίσω από το γραφείο ξυπνούσε μνήμες ανάλογων δύσκολων ιστορικών στιγμών. Το καθήκον, οι ευθύνες, η ιστορία, το μέλλον, οι νεκροί και οι αγέννητοι, οι εορτάζοντες σήμερα Έλληνες, όλοι διεκδικούσαν μια άποψη. Ο χρόνος φαίνονταν ότι είχε σταματήσει ενώ το ημερολόγιο στον τοίχο έγραφε 25 Μαρτίου 2021. Ο Πρωθυπουργός προχώρησε αποφασιστικά και άνοιξε την πόρτα…

Υστερόγραφο: Το παραπάνω παντελώς φανταστικό κείμενο με κανένα τρόπο δεν διαχωρίζει τους Έλληνες σε πατριώτες ή ενδοτικούς. Συμμερίζεται την άποψη της αποφασιστικής και συστηματικά προετοιμασμένης δυναμικής αντιμετώπισης των τουρκικών προκλήσεων αλλά σέβεται και τις φωνές επίδειξης ψυχραιμίας και αυτοσυγκράτησης ακόμη και αν θεωρεί ότι η πολιτική του κατευνασμού με μοναδικό επιζητούμενο το κέρδος χρόνου που δεν μετουσιώνεται σε αύξηση της ισχύος, είναι απορριπτέα. Επιπρόσθετα το κείμενο αφιερώνεται σε όλους εκείνους που δεν έθεσαν εγκαίρως τα αμείλικτα ερωτήματα που παρουσιάζονται στο κείμενο, σε αυτούς που ενδεχομένως δεν έδωσαν αντικειμενικές απαντήσεις και κυρίως σε εκείνους όλους που για διαφόρους λόγους δεν έλαβαν τα τελευταία 15 χρόνια τα επιβαλλόμενα μέτρα.

*Ο κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Αντιστράτηγος (εα) είναι υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).

Liberal.gr