Αρχική Blog Σελίδα 2539

Ο Μπόρις Τζόνσον περιφρονεί την ελευθερία του Τύπου

0

του Roy Greenslade (*)

Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020, 10:33:34 

Ο Μπόρις Τζόνσον είναι ο πρώτος βρετανός πρωθυπουργός με πραγματική δημοσιογραφική εμπειρία, καθώς υπήρξε ρεπόρτερ, αρθρογράφος και διευθυντής. Ξέρει από μέσα τι μπορεί να πετύχει ο Τύπος. Κι έμαθε από πολύ νωρίς τις σκοτεινές τέχνες.

Το 1988 απέδωσε ψευδώς σε κάποιον μια δήλωση, με αποτέλεσμα να απολυθεί από τους Times. Στη συνέχεια εργάστηκε για πέντε χρόνια ως ανταποκριτής της Daily Telegraph στις Βρυξέλλες, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη δημιουργία ευρωμύθων όπως η ίσια μπανάνα.

Η βιογράφος του Σόνια Πέρνελ έγραψε ότι τα κείμενα του Τζόνσον από εκείνη την εποχή μετέτρεψαν τον ευρωσκεπτικισμό σε μια ελκυστική υπόθεση για τη Δεξιά. Την ίδια στιγμή, ο Τζόνσον έβρισκε έναν πολιτικό σκοπό και μια δημοσιογραφική φωλιά. Και έκρυβε τη σοβαρότητα της πολιτικής του ατζέντας κάτω από μια κωμική επιφάνεια.

Δεν είχε πρόβλημα να δίνει στο κοινό αυτά που ήθελε. Θέλετε ξενοφοβία; Θα σας τη δώσω με τους κουβάδες. Θέλετε ρατσισμό; Κανένα πρόβλημα. Θέλετε σεξισμό; Εύκολο.

Τα επόμενα χρόνια, ως βουλευτής και δήμαρχος του Λονδίνου, αυτό που του έλειπε περισσότερο ήταν η καθημερινή του στήλη σε εφημερίδα. Όταν επέστρεψε στην Telegraph, η δουλειά του απέκτησε πρωτοφανή προβολή. Είχε καταφέρει να αποκτήσει μια δημοσιογραφική δόξα παράλληλα με την πολιτική δόξα.

Ο Μαξ Χάστινγκς, άλλοτε διευθυντής του στην Telegraph, αναγνώρισε τον κίνδυνο της χορήγησης εξουσιών σε έναν «λαμπρό διασκεδαστή», προβλέποντας τον περασμένο Ιούνιο ότι, ως πρωθυπουργός, ο Τζόνσον θα έδειχνε απόλυτη περιφρόνηση για τους κανόνες, την τάξη και τη σταθερότητα.

Γνωρίζοντας τα κόλπα του παλιού του επαγγέλματος, ο Τζόνσον κάνει τα πάντα για να αντισταθεί στη δημοσιογραφική διερεύνηση. Αρνήθηκε, έτσι, να δώσει συνέντευξη στον Αντριου Νιλ του BBC στην πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία. Και απαγορεύει όχι μόνο στους υπουργούς του να εμφανίζονται σε συγκεκριμένες εκπομπές, αλλά και στους ειδικούς του συμβούλους να μιλούν στους δημοσιογράφους.

Οι υπουργοί απαγορεύεται να έχουν γεύμα με πολιτικούς συντάκτες. Και για να εξασφαλίσει την υπακοή τους, ο Τζόνσον άφησε να διαρρεύσει στους Sunday Times ότι ο ανώτατος σύμβουλός του, ο Ντόμινικ Κάμινγκς, έχει στήσει ένα «δίκτυο κατασκόπων» σε εστιατόρια γύρω από το Γουεστμίνστερ. Ο κεντρικός έλεγχος του «μηνύματος» είναι ουσιαστικός, όπως και ο έλεγχος των εικόνων.

Οι φωτογράφοι είναι αποκλεισμένοι από τις εκδηλώσεις της Ντάουνινγκ Στριτ. Ο Τζόνσον φροντίζει μεγάλα γεγονότα όπως η συμφωνία για την αποχώρηση από την ΕΕ να φωτογραφίζονται από τον προσωπικό του φωτογράφο, τον Αντριου Πάρσονς, που έχει αποκτήσει το παρατσούκλι «φωτογράφος της αυλής».

Ο βρετανός πρωθυπουργός ξέρει ακριβώς τι κάνει. Περιφρονεί την ελευθερία του Τύπου, καθώς τη χλεύαζε ο ίδιος για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα από τη διαστρέβλωση της αλήθειας. Φαντάζεται λοιπόν ότι και οι άλλοι δημοσιογράφοι είναι σαν αυτόν. Αν τους δώσεις μια ευκαιρία, θα του κάνουν ό,τι έκανε αυτός στους άλλους.

Δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Τζόνσον, μπορούμε να το πούμε καθαρά: είμαστε μάρτυρες της πιο ανησυχητικής επίθεσης στην ελευθερία του Τύπου που έχει γίνει ποτέ από πρωθυπουργό στη σύγχρονη ιστορία.

(*) Ο Ρόι Γκρίνσλεϊντ είναι αρθρογράφος της Guardian

(Πηγή: The Guardian)

Ελλάδα-Γαλλία: Τα “όρια” της συμμαχίας… ένα “σκαλί” πριν την “Αποτροπή” της Τουρκίας

0

Η υποδοχή της Γαλλίδας υπουργού Άμυνας, Φλοράνς Παρλί και της αντιπροσωπείας που τη συνόδευε στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ήταν πολύ θερμή. Οι σχέσεις Ελλάδας και Γαλλίας το τελευταίο διάστημα βαίνουν από το καλό στο καλύτερο, μια πραγματικότητα που μόνο ως θετική μπορεί να αξιολογηθεί για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Για να μακροημερεύσει όμως, το αναπόφευκτα ισχυρό λόγω γεωπολιτικής συγκυρίας “συναισθηματικό” στοιχείο θα πρέπει να υποχωρήσει. Πέραν της πολιτικής ηγεσίας και η ελληνική κοινωνία οφείλει να προσπαθήσει να αντιληφθεί με περισσότερη λεπτομέρεια, τους λόγους που φέρνουν τις δυο χώρες κοντά. Νηφάλια, ψυχρά και ρεαλιστικά.

Η αυτονόητη απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα που καλείται κάποιος να απαντήσει, το οποίο αφορά τη βασική αιτία προσέγγισης Ελλάδας και Γαλλίας, δεν είναι άλλο από τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η αναθεωρητική τουρκική συμπεριφορά ξέφυγε πλέον από το σταθερό ελληνοτουρκικό της πλαίσιο και πλήττει πλέον ευθέως τα συμφέροντα πλειάδας χωρών στη λεκάνη της Μεσογείου.

Η τουρκική “Γαλάζια Πατρίδα” (Mavi Vatan), μια έννοια που παραπέμπει στο οθωμανικό παρελθόν, απειλεί σχεδόν όλες τις χώρες τις χώρες της Μεσογείου, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο. Με την Ελλάδα να βρίσκεται, λόγω γειτνίασης, στο “μάτι του κυκλώνα”, είναι φυσικό να προσελκύει το ενδιαφέρον των υπολοίπων χωρών που επίσης επηρεάζονται αρνητικά.

Παρότι η δραστηριοποίηση των τελευταίων ετών από την πλευρά της Γαλλίας ερμηνεύεται με βάση την ανάγκη να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι αυτό μπορεί αν έχει στο επίκεντρο το πρόβλημα με την Τουρκία, αλλά με αυτό ως αφορμή επιχειρεί να εξυπηρετήσει περισσότερα.

Μπορεί το κλίμα να είναι εξόχως θετικό και η Φλοράνς Παρλί να έγινε δεκτή από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, η γαλλική πλευρά όμως παραδίδει στην ελληνική μαθήματα διεκδίκησης στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Αποτιμά -και δικαίως- πολύ ακριβά αυτό που προσφέρει και φροντίζει να αποσπάσει από τον ενδιαφερόμενο το υψηλότερο δυνατό αντάλλαγμα.

Τι (συ)ζήτησε η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας στο ελληνικό ΥΠΕΘΑ; Έθεσε θέμα συμμετοχής ελληνικών στρατευμάτων στη Ζώνη του Σάχελ, στο Μάλι, στο πλαίσιο ευρωπαϊκής δύναμης που θα αναπτυχθεί στην περιοχή. Ζήτησε την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για τη συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα πολύ φιλόδοξο μεν, αλλά ταυτόχρονα πολύ ακριβό για τα ελληνικά οικονομικά δεδομένα ναυπηγικό πρόγραμμα, αυτό των “ψηφιακών” φρεγατών Belh@rra.

Σε εξέλιξη βρίσκονται και οι συζητήσεις για “τακτικής φύσεως” ζητήματα που άπτονται της ελληνικής στρατιωτικής ισχύος, άρα και της αποτρεπτικής αξιοπιστίας της χώρας, όπως η συμφωνία με τη Γαλλία για την υποστήριξη του στόλου των μαχητικών αεροσκαφών Mirage 2000 και των ελικοπτέρων NH-90.

ΓΑΛΛΙΑ, ΗΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
Η λύση στα δυο αυτά προβλήματα φαίνεται να βρίσκεται κοντά, ίσως και διότι όσο ισχυρότερη είναι η ελληνική πολεμική μηχανή, τόσο καλύτερα θα είναι και τα δεδομένα για την αντίστοιχη γαλλική, εάν τελικά κληθεί να επιχειρήσει “προβάλλοντας ισχύ”, μακριά δηλαδή από τα γαλλικά σύνορα, υποστηρίζοντας ζωτικά γαλλικά συμφέροντα.

Ο γαλλικός ενεργειακός κολοσσός Total συμμετέχει μαζί με τον αμερικανικό ExxonMobil στην προσπάθεια εντοπισμού και αξιοποίησης κοιτασμάτων, σε ορισμένα εκ των πλέον πολλά υποσχόμενων “οικοπέδων” που έχει δημοπρατήσει η Ελλάδα.

Η στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στην ίδια περιοχή είναι εξίσου ενεργή, αν και λιγότερο εμφανής από αυτή των Γάλλων. Η γαλλική στάση εξυπηρετεί ασφαλώς και την αμερικανική πλευρά. Η διαφορά συνίσταται στο ότι Γαλλία και ΗΠΑ βρίσκονται σε “διαφορετική ταχύτητα” αναφορικά με την επιθυμία ολικής επαναφοράς της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο, αλλά και στις σχέσεις τους με τη Ρωσία.

Πρόκειται για ένα θέμα που σχετίζεται ευθέως και με τη σκανδαλώδη ανοχή που απολαμβάνει η Άγκυρα, σε ενέργειες που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα είχαν προκαλέσει τελείως διαφορετικές αντιδράσεις και θα είχαν ως αποτέλεσμα σκληρές συνέπειες. Σίγουρα όχι τη “διακριτική” αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Αυτή η παρατήρηση επαρκεί από μόνη της για να τεκμηριώσει τη σημασία της συνεργασίας Αθηνών και Παρισίων στην τρέχουσα συγκυρία. Επίσης, η Ελλάδα θα πρέπει να κατανοήσει ότι για να εξασφαλιστεί οριστικά και αμετάκλητα αμυντική στήριξη της Γαλλίας, αυτό θα έρθει με οικονομικό τίμημα, το οποίο θα είναι αναπόφευκτα υψηλό.

Η ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ ΤΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
Το συμπέρασμα που θα πρέπει να βγάλει η ελληνική πλευρά, όμως, δεν είναι μόνο πως θα πρέπει να αποδεχθεί ότι θα καταβάλει αυτό το τίμημα. Θα πρέπει να αντιληφθεί ότι έχει περιθώριο να διαπραγματευθεί σκληρά και να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες “επιστροφές”.

Για παράδειγμα, η ελληνική συμμετοχή σε ένα τόσο σημαντικό ναυπηγικό πρόγραμμα όσα αυτό των φρεγατών Belh@rra, έχει σημαντική “προστιθέμενη αξία” για τους Γάλλους, πέραν του ότι συνδέεται ενδεχομένως ακόμα και με τη βιωσιμότητά του.

Τα οικονομικά προβλήματα που περιορίζουν τους αμυντικούς – εξοπλιστικούς προϋπολογισμούς, δεν τα αντιμετωπίζει μόνο η Ελλάδα. Σε απόλυτες τιμές μάλιστα, τα προβλήματα της Γαλλίας που αγωνίζεται για την επιβίωση των αμυντικών της βιομηχανιών που είναι παγκόσμιου βεληνεκούς προμηθευτές, είναι κατά πολύ ακριβότερα από τα ελληνικά.

Η Ελλάδα επίσης γνωρίζει για τις “παιδικές ασθένειες” των καινούργιων οπλικών συστημάτων. Τα κορυφαία συμβατικής πρόωσης υποβρύχια στον κόσμο που διαθέτει το Πολεμικό Ναυτικό, τα τύπου “Παπανικολής” Type 214, κάποτε “έγερναν” και ο πλημμελής -ως συνήθως- χειρισμός από ελληνικής πλευράς, οδήγησε σε προβλήματα που ταλαιπωρούν τη χώρα ακόμα και σήμερα.

Κατά συνέπεια, συμμετέχοντας στο πρόγραμμα των Belh@rra αναλαμβάνει και ρίσκο. Και μάλιστα μια χώρα με τη ναυτική παράδοση και τη ναυτική ισχύ της Ελλάδας, κάτι το οποίο θα αποτελέσει “διαβατήριο” προώθησης του προϊόντος στις διεθνείς αγορές… Εκεί υπάρχει το σοβαρό περιθώριο διαπραγμάτευσης “επιστροφών”. Αυτά για τον ναυτικό τομέα.

Στον αεροπορικό τομέα, εάν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας συμμερίζεται την ανάγκη της σαφώς πιο δαπανηρής διατήρησης δύο προμηθευτών μαχητικών αεροσκαφών για την Πολεμική Αεροπορία, ώστε να εξασφαλίζεται ότι δεν θα εξαρτάται μονοδιάστατα η χώρα περί του αν θα μπορεί να διεξάγει αεροπορικό πόλεμο, θα πρέπει να το θέσει.

Υπό αυτό το πρίσμα, πόσο λογική έχει η στάση της Γαλλίας όλα αυτά τα χρόνια, ταλαιπωρώντας τον χρήστη, άρα υπονομεύοντας τον μοναδικό γαλλικής προέλευσης αεροπορικό στόλο ευρωπαϊκής δύναμης, πλην αυτού της “Armée de l’air” (γαλλική Αεροπορία);

Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και τον τομέα των χερσαίων δυνάμεων. Εάν ληφθεί απόφαση συμμετοχής ελληνικής δύναμης στη Ζώνη του Σάχελ, στο Μάλι της Αφρικής, πιθανότατα θα υπήρχε το περιθώριο διεκδίκησης για την παραχώρηση διαφόρων τύπων στρατιωτικών οχημάτων, έναν τομέα όπου η γαλλική βιομηχανία έχει μεγάλη παράδοση.

ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΣΗ… ΟΧΙ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟΤΡΟΠΗ
Πολλοί το άκουσαν αλλά λίγοι το κατάλαβαν, όταν η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας μιλώντας για τη στάση της χώρας της με την εμπλοκή στρατιωτικών δυνάμεων σε περίπτωση που η Τουρκία επιχειρήσει να πραγματοποιήσει έρευνες σε ελληνικό “οικόπεδο” όπου εμπλέκεται η γαλλική Total, απέφυγε να χρησιμοποιήσει τον όρο “αποτρέπω / deter” (σ.σ. την Τουρκία εν προκειμένω).

Αντ’ αυτού χρησιμοποίησε τον όρο “μεταπείθω / dissuade” (στη γαλλική γλώσσα ασφαλώς χρησιμοποιείται ως “αποτροπή“, κάτι που δεν ισχύει ακριβώς στον αγγλοσαξονικό κόσμο και στη συζήτηση για την έννοια εντός του ΝΑΤΟ), διά της στρατιωτικής παρουσίας. Πρόκειται για έναν όρο που μάλλον βρίσκεται “ένα σκαλί” πιο κάτω από την στρατιωτική αποτροπή (σε τέτοια ερώτηση απαντούσε η Γαλλίδα ΥΠΑΜ).

Είναι ένας όρος γενικότερος, με τη στρατιωτική διάσταση να περιλαμβάνεται, αν και ως υποενότητα. Εκτίμηση του υπογράφοντα είναι ότι η επιλογή της λέξεως ήταν πιθανώς και σκόπιμη, όπως επίσης και ότι η ελληνική πλευρά το σημείωσε. Ίσως για να το διευκρινίσει στην εξέλιξη των συζητήσεων.

*Ο Ζαχαρίας Β. Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ΙΑΑΑ / ISDA).

«Η διαχρονική αργεντίνικη οικονομική κρίση παράδειγμα προς αποφυγήν για τους αριστερούς και κεντροδεξιούς έλληνες ηγέτες»

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Πάλι η αργεντίνικη οικονομική κρίση ; Ναι ατυχώς για τους Αργεντινούς οι οποίοι από το 2001 μέχρι και σήμερα (αλλά και για μάλλον μεγάλο ακόμα χρονικό διάσημα) ζουν μέσα στην φτωχοποίησή τους και την διαρκή αβεβαιότητα, κι ας κυβερνήθηκαν και από τους «αριστερούς» περονιστές του «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» που τους πέταξαν έξω από της χρηματαγορές και τους «φιλελεύθερους του Mauricio Macri» της «βροχής ξένων επενδυτών» που όμως δεν ήρθαν.

Ξέρετε πόσα οφείλει να ξεπληρώσει η Αργεντινή μέσα σε 5 χρόνια ; Μόνο «για το 2020, οι αποπληρωμές κεφαλαίου και τόκων φτάνουν τα 34,3 δισεκατομμύρια δολάρια και θα χρειαστούν περίπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Την ώρα που τα διεθνή συναλλαγματικά  διαθέσιμα της Αργεντινής ανέρχονται μόνο στα 43,8 δισ. δολάρια», σύμφωνα με την ανταποκρίτρια της Libération στο Buenos Aires,  Mathilde Guillaume, στην ανταπόκρισή της, της 19ης Φεβρουαρίου 2020, με τίτλο « Στην Αργεντινή, ο πρόεδρος Fernández εγκαινιάζει ένα μπρα ντε φερ με το ΔΝΤ» (En Argentine, le président Fernández lance un bras de fer avec le FMI). Σήμερα, η ομάδα του νέου προέδρου, του περονιστή Alberto Fernández (εξ αριστερών στη Φώτο), που εκλέχθηκε κυρίως λόγω της παταγώδους αποτυχίας των οικονομικών πολιτικών του προκατόχου του φιλελεύθερου Mauricio Macri (εκ δεξιών κατά την τελετή παράδοσης της εξουσίας στον νικητή των τελευταίων εκλογών), βρίσκεται σε πάρα πολύ δύσκολη θέση. Στριμωγμένος από ένα κολοσσιαίο δημόσιο χρέος 315 δις. δολαρίων (ή 100% του ΑΕΠ της Αργεντινής), επιπλέον των 151 δισεκατομμυρίων που έχουν ήδη δανείσει ιδιώτες πιστωτές, φουσκωμένο από τον προκάτοχό του Mauricio Macri, ο Alberto Fernández πρέπει να επανα–διαπραγματευτεί την αποπληρωμή του, αλλά μέσα από την αναθέρμανση της ζήτησης. Δηλαδή «να ρίξει λεφτά στην αγορά» από αυτά που δεν έχει (!) για τους πλέον αδύναμους εισοδηματικά Αργεντινούς. Κάτι που αντίκειται στις εφαρμοζόμενες πρακτικές του ΔΝΤ ως δανειστή. Ο Fernandez ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Δεκέμβριο 2019 με : πτώση του ΑΕΠ της Αργεντινής, με καλπάζοντα πληθωρισμό περίπου 55%, με ποσοστό φτώχειας περίπου 40%, με ανεργία 10,4% και με υποτίμηση του νομίσματος peso κατά σχεδόν 40% η οποία φυσικά επιδείνωσε το ύψος του χρέους που συνάπτεται σε δολάρια. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών θητείας του, o Mauricio Macri κατάφερε να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα από 5% σε 0,5% του ΑΕΠ και σχεδόν να διπλασιάσει τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας, από 25, 5 δισεκατομμύρια στο τέλος του 2015 σε 43,8 δισ. δολάρια σήμερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ηλεκτρονικού Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) στις 10-12-2019, με τίτλο : «Η Αργεντινή {θέλει να πληρώσει, αλλά δεν έχει τα μέσα να το κάνει, λέει ο πρόεδρος στο ΔΝΤ» (L’Argentine « veut payer, mais n’a pas les moyens de le faire », lance le président au FMI). Δηλαδή οι περονιστές ξανά τώρα στην εξουσία της Αργεντινής φαίνεται να αλλάζουν ρότα : μάλλον εγκαταλείπουν το «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» και ζητούν από τη Βουλγάρα νέα διευθύντρια του ΔΝΤ, Kristalina Georgieva, την επανα-διαπραγμάτευση των δόσεων αποπληρωμής του χρέους.

Η πρώτη επίσκεψη του ΔΝΤ στο Μπουένος Άιρες, από τη στιγμή που ο κεντροαριστερός περονιστής, πρόεδρος Alberto Fernández, ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Δεκέμβριο του 2019, έγινε. Το κανάλι επικοινωνίας είναι ανοιχτό, η νέα επαναδιαπραγμάτευση του  χρέους της Αργεντινής μπορεί να ξεκινήσει επίσημα. Διακυβεύονται: 44 δισεκατομμύρια δολάρια (ή 40,7 δισεκατομμύρια ευρώ) που δάνεισε αυτός ο διεθνής πιστωτικός οργανισμός στη Αργεντινή το 2018, το μεγαλύτερο δάνειο που χορηγήθηκε ποτέ σε μια αναδυόμενη χώρα. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή διακυβεύεται η οικονομική υγεία της χώρας και του ταλαιπωρημένου λαού της.

«Το βάρος του αργεντίνικου χρέους είναι ασήκωτο. Αυτή είναι η συνέπεια μιας οικονομικής πολιτικής που απέχει παρασάγγες από την επιτυχία», δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ο Υπουργός Οικονομίας Martin Guzmán ενώπιον του Κογκρέσου, επικρίνοντας έτσι την προηγούμενη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Mauricio Macri, ως κύριου υπεύθυνου των Αργεντινικών δυσκολιών. Ο τελευταίος είχε κληρονομήσει το 2015 μια σχετικά λιγότερο χρεωμένη χώρα, με εξαίρεση μια διαμάχη με τα επενδυτικά κεφάλαια που ονομάζονται «γύπες». Με την αποζημίωσή τους σύμφωνα με τα αιτήματά τους (ένα από τα πρώτα του μέτρα), είχε επαναφέρει την Αργεντινή πίσω στις διεθνείς χρηματαγορές. Το σχέδιό του ήταν να προσελκύσει, μετά από χρόνια προστατευτισμού των προκατόχων του περονιστών, «μια βροχή ξένων επενδυτών», χάρη στο δέλεαρ των πολιτικών οικονομικού και χρηματοοικονομικού ανοίγματος της χώρας (ό,τι προβάλει δηλαδή σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ στους δυνητικούς επενδυτές) και ιδιαίτερα χάρη στα τεράστια επιτόκια. Αλλά τα κεφάλαια που έφτασαν έτσι στην Αργεντινή δεν παρέμειναν παρά μόνο για την περίοδο της κερδοσκοπίας τους και επομένως δεν συνέβαλαν σε παραγωγικές επενδύσεις και στην ανάπτυξη της χώρας. Η δε φυγή αυτών των κερδοσκοπικών κεφαλαίων συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη βύθιση της Αργεντινής στην σημερινή κρίση, ήτοι : στην υποτίμηση της ισοτιμίας του πέσο, στην εκθετική άνοδο του πληθωρισμού, στην πτώση της παραγωγής και στην έκρηξη της φτώχειας … Μέσα σε τρία χρόνια, η Αργεντινή εισήλθε σε μια βαθιά ύφεση. Με ένα ελάχιστα ελκυστικό πρόγραμμα για επενδυτές, οι οποίοι σταμάτησαν τις πιστώσεις και άρχισαν να ζητούν πίσω τα δανεικά τους. Η «λύση» του Mauricio Macri ήταν τότε να συνεχιστεί αυτή η απροκάλυπτη φυγή προς τα εμπρός, ζητώντας ένα νέο δάνειο από τον μοναδικό οργανισμό που ήταν ακόμη σε θέση να δανείσει : το ΔΝΤ. Και μάλιστα χωρίς να το επικυρώσει με σχετική ψηφοφορία του Κογκρέσου, όπως συνήθως συμβαίνει. Έτσι στα μέσα του 2018, το ΔΝΤ ενέκρινε και χορήγησε στην Αργεντινή 44 δις. δολάρια. Ο νέος πρόεδρος Alberto Fernández εκλέχθηκε υποσχόμενος την αναθέρμανση της ζήτησης των αδυνάμων. Κάτι που έχει εντείνει  περαιτέρω τη φυγή των κεφαλαίων και έτσι η ύφεση στην Αργεντινή έχει ριζώσει. Χωρίς φυσικά να υπολογίσουμε την παγκόσμια αρνητική επίπτωση (σίγουρα και στην Αργεντινή) του Κορωναιού.

Πώς να επιστρέψεις όμως τόσα δανεικά, χωρίς να αιμορραγήσει ακόμα πιο πολύ ο λαός σου ; Το οικονομικό σχέδιο του Alberto Fernández, του οποίου τα περιγράμματα παραμένουν εν μέρει ασαφή, δεν προβλέπει δραστική μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Εξαντλείται στην τόνωση της ζήτησης. Η ενδυνάμωση όμως της αγοραστικής δύναμης στην Αργεντινή είναι το αντίθετο από τα μέτρα λιτότητας που υποστηρίζουν το ΔΝΤ και οι αγορές.

Χρειάζεται χρόνος για να ανακάμψει η χώρα και να αρχίσει να αποπληρώνει τα χρέη της. Μάλιστα η αντιπρόεδρος Cristina Kirchner (και πρώην πρόεδρος της χώρας από το 2007 έως το 2015) μίλησε για την ανάγκη διενέργειας ενός ελέγχου αυτού του χρέους (κάτι που μας θυμίζει τη ρήση «επονείδιστο χρέος» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) προκειμένου να ελαφρυνθεί το κεφάλαιό του. Κάτι μη αποδεκτό καταρχήν από το καταστατικό του ΔΝΤ. Έχει ήδη απορρίφθηκε από την Kristalina Georgieva, διευθύντριας του Ταμείου.

Μια πολύ δύσκολη εξίσωση.

Συμπερασματικά

Εμείς, ως Ελλάδα, είμαστε στο αραξοβόλι του ευρώ. Δεν βγήκαμε τελικά ευτυχώς από αυτό. Δεν έχουμε προβλήματα ισοτιμίας του νομίσματός μας, όπως έχει η Αργεντινή και ρυθμίσαμε τις δόσεις αποπληρωμής του χρέους μας βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα. Γιατί τελικά ακολουθήσαμε τον δρόμο της σύνεσης που κάποιοι συνελληνες αποκαλούν της «χρεο-δουλοπαροικίας». Μας δάνεισαν οι εταίροι μας ως κράτη, το ΔΝΤ (του οποίου τις δόσεις προεξοφλούμε) και μας δανείζουν πλέον φτηνά  και οι διεθνείς χρηματαγορές. Δεν έχουμε προβλήματα εκθετικού πληθωρισμού, όπως έχει σήμερα η Αργεντινή, που κατατρώγει το διαθέσιμο εισόδημα των λαϊκών τάξεων. Έχουμε ακόμα υψηλή ανεργία, υψηλότερη της Αργεντινής, γιατί δεν έχουμε ακόμα πάνω από 4% οικονομική ανάπτυξη. Κι αυτό είναι το στοίχημα που οφείλει να κερδίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν αρκεί να λέει ότι είναι υπέρ των επενδύσεων και της επιχειρηματικότητας, σε αντίθεση με τον Αλέξη Τσίπρα και τους λοιπούς κρατιστές αντιπάλους του. Διαφορετικά κινδυνεύει να έχει, σε 3,5 χρόνια, την τύχη του φιλελεύθερου Mauricio Macri. Αν δεν κατορθώσει να βάλει την Ελλάδα στον χάρτη των ελκυστικών επενδυτικά χωρών, η αποτυχία θα είναι δεδομένη, κι ας έχει τη συνδρομή των εταίρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Βροχή ξένων επενδυτών» απεδείχθη στην Αργεντινή ότι δεν υπήρξε. Οι δυνητικοί επενδυτές παρακολουθούν και ζυγίζουν τις ασκούμενες πολιτικές, πριν επενδύσουν. Δεν αρκούνται στις «κεντροδεξιές διακηρύξεις».

Ας μην γίνουμε λοιπόν Αργεντινή.

 

 

 

 

Ο λαβύρινθος της μετανάστευσης και ο τουρκικός Μινώταυρος

0

simerini.sigmalive.com

Σχετικά με τις προθέσεις της Τουρκίας, ο εκπρόσωπος Τύπου του Υπ. Εσωτερικών ανέφερε ότι «φαίνεται πως υπάρχει ένα στοχευμένο σχέδιο εκ μέρους της Τουρκίας διοχέτευσης παράτυπων μεταναστών, ενδεχομένως με στόχο την αλλαγή της δημογραφίας του νησιού»

Στον δημόσιο διάλογο επανήλθε η συζήτηση για το τρίγωνο λαθρομετανάστευσης – Μη-Κυβερνητικών Οργανώσεων – Τουρκίας. Η κρίση που έχει ξεκινήσει από το 2011 με τον εμφύλιο στη Συρία αυξομειώθηκε σε ένταση και αναζωπυρώθηκε αρκετές φορές από τότε. Καθ’ όλη τη διάρκειά της, γεωγραφικές περιοχές και πληθυσμοί άλλαζαν χέρια, με διάφορες δυνάμεις να χρησιμοποιούν παραστρατιωτικούς σχηματισμούς για πόλεμο διά αντιπροσώπου («proxy warfare»). Η πόλωση που δημιουργείται ένθεν και ένθεν του πολιτικού φάσματος, από τη μια μέσα από τον πραγματικό ακραίο ρατσιστικό πολιτικό λόγο και από την άλλη μέσα από τον συλλήβδην στιγματισμό όλων των ανησυχούντων ως «ρατσιστών» και «φασιστών», έχει συμπιέσει τον ψύχραιμο διάλογο για αποτίμηση των σοβαρών προκλήσεων δημογραφίας και ασφάλειας που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Στην παρούσα ανάλυση θα επιχειρηθεί να ξεκαθαριστεί το θολό σκηνικό για το τρίγωνο Τουρκία – ΜΚΟ – λαθρομετανάστευση.

Το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το έχει η Τουρκία, αφού αυτή, από την αρχή της κρίσης, οργάνωσε, χρηματοδότησε, εκπαίδευσε και χρησιμοποίησε σωρεία τοπικών παραστρατιωτικών παικτών όπως τους Τουρκομάνους, τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» (FSA) και ισλαμιστικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης και της ISIS, για να πετύχει τους σκοπούς της.

Ως εκ τούτου, τα μεταναστευτικά ρεύματα από αυτές τις περιοχές όλον αυτόν τον καιρό, πέρα από μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση, αποτελούν και πρόκληση για τις αρχές ασφαλείας, αφού μέσα στα άτομα που εκμεταλλεύονται τις προσφυγικές ροές δυνατόν να υπάρχουν στοιχεία τα οποία είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου. Λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη διεθνή επιρροή της ISIS μέσα από το διαδίκτυο, όσο και το γεγονός ότι η Τουρκία ανοιχτά απειλεί τις ευρωπαϊκές χώρες εργαλειοποιώντας το μεταναστευτικό, οι ανησυχίες έχουν επηρεάσει και τις δυτικές κοινωνίες. Σε αυτό, μάλιστα, το πλαίσιο, στην ετήσια έκθεση ανάλυσης ρίσκου της Frontex για το 2019 σημειώνεται πως «η απειλή κινήσεων που συνδέονται με τρομοκρατία στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ παραμένει και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, δεδομένων των αφίξεων που δεν εντοπίζονται και εξακολουθούν να είναι πραγματικότητα. Καθώς αναβαθμίζονται οι συνοριακοί έλεγχοι και τα τακτικά δρομολόγια θα γίνουν λιγότερο ελκυστικά, οι ομάδες οργανωμένου εγκλήματος αντιμετωπίζουν μιαν αυξημένη ζήτηση για τις υπηρεσίες τους και θα καινοτομούν για να παρακάμψουν την ανίχνευση».

Μητρώο ΜΚΟ σε Ελλάδα

Στα κράτη της πρώτης γραμμής, Ιταλία, Ελλάδα και Κύπρο, που βιώνουν το μεγαλύτερο κύμα της μετανάστευσης από τις εμπόλεμες ζώνες, δραστηριοποιείται ένας μεγάλος αριθμός ΜΚΟ, των οποίων η δράση είναι σημαντική, ωστόσο γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις πηγές χρηματοδότησής τους. Στην Ελλάδα, όπου το μεταναστευτικό παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, με λαϊκές αντιδράσεις στα νησιά του Αιγαίου, με τροπολογία της ελληνικής Κυβέρνησης ψηφίστηκε τον προηγούμενο μήνα νομοσχέδιο για τη συγκρότηση ειδικού μητρώου καταγραφής των ΜΚΟ. Με την τροπολογία δημιουργείται επίσης χρηματοδοτικός μηχανισμός συνολικού ετήσιου προϋπολογισμού ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία κατανέμονται σε δύο χρηματοδοτικά εργαλεία.

Στην Κύπρο, η συζήτηση αναζωπυρώθηκε όταν η εφημερίδα «Αλήθεια» (27/01/2020) χαρακτήρισε τους επίσημους αριθμούς αιτητών ασύλου ως «Τρίτο Αττίλα», για να εισπράξει το εξής σχόλιο (31/01/2020) από τον Εκτελεστικό Διευθυντή της «Κίνησης Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμός» (ΚΙΣΑ), Δώρο Πολυκάρπου: «Απάντηση προς εφημερίδα ‘Αλήθεια’ για τα περί 3ου Αττίλα: Να θυμίσουμε στον φασίστα δημοσιογράφο της ‘Αλήθειας’ ότι ο 1ος Αττίλας αποκατάστησε την έννομη τάξη που ανέτρεψαν οι ομοϊδεάτες τους σε αυτόν τον τόπο! Ο 2ος Αττίλας πιθανόν να σας αναγκάσει σε λύση του Κυπριακού και ο 3ος ενδεχομένως να μας γλιτώσει από την Αρία σας φυλή!». Όπως ήταν αναμενόμενο, η δήλωση αυτή προκάλεσε οργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η τοποθέτηση Πολυκάρπου αναγκαστικά έφερε στο προσκήνιο και τις ΜΚΟ, καθώς οι οργανώσεις αυτές βρίσκονται στο ενδιάμεσο μεταξύ των μεταναστευτικών ροών και των τοπικών κοινωνιών.

ΜΚΟ και κονδύλια

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΕ, την 1ην Ιανουαρίου 2018, περίπου 71.797 υπήκοοι τρίτων χωρών κατοικούσαν νομίμως στην Κύπρο. Αντιπροσώπευαν το 7% του συνολικού πληθυσμού. Το 88% είχαν νόμιμες άδειες προσωρινής διαμονής και το 12% είχαν μακρόχρονη διαμονή. Oι τοπικές Αρχές στην Κύπρο μπορούν να υποβάλουν αίτηση χρηματοδότησης μέσω διαφόρων ταμείων της ΕΕ. Τα κεφάλαια της ΕΕ που προορίζονται για την ένταξη μεταναστών διατίθενται στην Κύπρο μέσω των παρακάτω συντονιστικών εθνικών αρχών:

α) Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ενσωμάτωσης (AMIF) στην Κύπρο. Το εθνικό κονδύλι για την Κύπρο στο πλαίσιο του AMIF για την περίοδο 2014-2020 ανερχόταν σε €39.105.838. Το 31% αυτού του ποσού διατίθεται στο άσυλο, 25% στην ένταξη και 36% στην επιστροφή.

Το κυπριακό πρόγραμμα AMIF παρουσιάζει τις ακόλουθες εθνικές προτεραιότητες ένταξης:

  • Υποστήριξη δράσεων ένταξης για τους υπηκόους τρίτων χωρών.
  • Βελτίωση της αποδοχής των υπηκόων τρίτων χωρών από την τοπική κοινωνία.
  • Υποστήριξη τοπικών κοινοτήτων / ΜΚΟ / δημόσιων Αρχών για την καλύτερη προώθηση της ενσωμάτωσης.
  • Βελτίωση της διοικητικής ικανότητας.

β) Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ΕΚΤ) στην Κύπρο

γ) Άλλα διαθέσιμα κονδύλια της ΕΕ για ένταξη, όπως το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ), το Ταμείο για την Ευρωπαϊκή Ενίσχυση προς τους πλέον άπορους (FEAD) κ.ά.

Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή ιστοσελίδα, στην Κύπρο δραστηριοποιούνται και διάφορες ΜΚΟ, όπως η ΚΙΣΑ, που λειτουργεί Κέντρο Μεταναστών και Προσφύγων, το οποίο παρέχει δωρεάν υπηρεσίες πληροφόρησης, υποστήριξης και διαμεσολάβησης. Μια άλλη είναι η CARITAS, που παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια σε μετανάστες και πρόσφυγες, συμπεριλαμβανομένων παραπομπών σε υπηρεσίες υγείας και καταφύγια έκτακτης ανάγκης. Μια από τις παλαιότερες είναι βέβαια ο Ερυθρός Σταυρός Κύπρου, ο οποίος προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, καθώς και ιατρικές και ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες σε ευάλωτους μετανάστες. Το Συμβούλιο Προσφύγων της Κύπρου προσφέρει νομικές και κοινωνικές υπηρεσίες, ενώ σημαντικό έργο επιτελεί το Ηope For Children, το οποίο παρέχει υποστήριξη και κοινωνικές υπηρεσίες σε ασυνόδευτους ανηλίκους, συμπεριλαμβανομένων των καταφυγίων και των οικογενειών των αναδόχων. Η MiHub διαθέτει τέσσερα κέντρα πληροφόρησης για την υποστήριξη της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών στις τοπικές κοινότητες.

Στη Μονάδα Ευρωπαϊκών Ταμείων του Υπουργείου Εσωτερικών (ΥΠΕΣ) εμφανίζονται οι ομάδες, υπηρεσίες και οργανισμοί, που λαμβάνουν κάποιου είδους κρατική χρηματοδότηση από κοινοτικά ταμεία. Το 2018 ολοκληρώθηκαν μεταξύ άλλων τα προγράμματα απασχόλησης των διαμενόντων στο Κέντρο Υποδοχής και Φιλοξενίας Αιτητών Διεθνούς Προστασίας, όπου δικαιούχος ήταν ο Κυπριακός Ερυθρός Σταυρός, που έλαβε €175.981,31, εκ των οποίων το 90% ήταν Κοινοτική Συνεισφορά. Για τη Δημιουργία και Λειτουργία Ανοικτού Κέντρου Υποδοχής για Ασυνόδευτους Ανήλικους Υπηκόους Τρίτων Χωρών, το Hope For Children έλαβε €1.136.703,07, εκ των οποίων το 90% ήταν Κοινοτική Συνεισφορά. Έργα που βρίσκονται σε τροχιά υλοποίησης είναι εκ μέρους του Hope For Children η Λειτουργία Ανοικτού Κέντρου Υποδοχής για Ασυνόδευτους Ανήλικους Υπηκόους Τρίτων Χωρών με προϋπολογισμό έργου 1 εκατομμύριο ευρώ.

Σχετικά με την ΚΙΣΑ, στην επίσημη ιστοσελίδα της σημειώνει πως οι πηγές χρηματοδότησής της είναι κυρίως ευρωπαϊκά προγράμματα και έργα. «Άλλες πηγές χρηματοδότησης είναι συνεισφορές και δωρεές από τα μέλη και τους φίλους της, καθώς και από ιδιώτες δωρητές. Η ΚΙΣΑ λαμβάνει επίσης πολύ μικρής κλίμακας χρηματοδότηση από κυβερνητικές υπηρεσίες, τοπικές Αρχές και ημικρατικούς οργανισμούς στην Κύπρο για συγκεκριμένες δραστηριότητες. Οι οικονομικοί λογαριασμοί της ΚΙΣΑ ελέγχονται και εγκρίνονται από τη γενική συνέλευση του οργανισμού και ελέγχονται από εξωτερικούς εγκεκριμένους ελεγκτές. Αν και ο νόμος δεν μας υποχρεώνει να μοιραζόμαστε τις οικονομικές μας καταστάσεις, το κάνουμε εθελοντικά. Η ΚΙΣΑ δεσμεύεται πλήρως για την πλήρη διαφάνεια και τα πρότυπα καλής πρακτικής στο έργο μας και στους χρηματοοικονομικούς μας λογαριασμούς και στοχεύει να παρέχει ειλικρινή, ανοικτή και διαφανή γνωστοποίηση», σημειώνεται. Επίσης, στην ιστοσελίδα της οργάνωσης είναι αναρτημένοι οι ισολογισμοί για τα έσοδα για τα έτη 2014-2015. Το 2014 αναφέρει έσοδα €115.198 και έξοδα €94.987, ενώ για το 2015 έσοδα €154.991 και έξοδα €77.569.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ΕΕ, το 2016 σε προγράμματα με σκοπό την προώθηση της ενεργού συμμετοχής στην κοινωνία και συγκεκριμένα στο «Encourager l’Intégration des mineurs étrangers à travers le Jeu» («Ενθάρρυνση της ενσωμάτωσης αλλοδαπών ανηλίκων μέσω του παιχνιδιού») δόθηκε σε διάφορες ΜΚΟ το συνολικό ποσό των €669.906. Βασικός δικαιούχος ήταν η ιταλική ΜΚΟ «Prociv Arci di Isola di Capo Rizzuto» με συνεργάτες άλλες οκτώ ΜΚΟ, μεταξύ των οποίων και η ΚΙΣΑ, η Asociación Cazalla Intercultural της Ισπανίας, η Αssociation sans but luratif Pluralis του Βελγίου, η Cooperativa Alfea Cinematografica srl της Ιταλίας και άλλες. To συγκεκριμένο πρόγραμμα διαρκούσε για την περίοδο 1 Δεκεμβρίου 2017 μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 2019.

Επιπλέον, την ίδια χρονιά το 2016, για το πρόγραμμα «Supporting the Integration of Migrant Women, Refugees and Asylum Seeker» (SIMRA) («Στήριξη για ένταξη γυναικών μεταναστών, των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο») δόθηκε σε ΜΚΟ το ποσό των €594.747,90. Κύριος δικαιούχος ήταν η Εταιρεία Κοινωνικής και Πολιτιστικής Στήριξης «Νόστος» από την Ελλάδα, με συνεργάτες άλλες οκτώ οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η ΚΙΣΑ και η Hypatia από Κύπρο. Όπως και το προηγούμενο, τo συγκεκριμένο πρόγραμμα είχε ισχύ για την περίοδο από 1 Δεκεμβρίου 2017 μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 2019.

Επίσης, στην ιστοσελίδα της Κομισιόν, στο τμήμα «Funding & Tender Opportunities», παρουσιάζεται η ΚΙΣΑ ως συμμετέχουσα στο πρόγραμμα «Εμπειρίες εκφοβισμού μεταξύ των παιδιών των Ρομά», μαζί με το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου, την ιρλανδική εταιρεία Musicantia και την επίσης ιρλανδική ΜΚΟ «Nasc, the Migrant & Refugee Rights Centre». Σύμφωνα πάντα με την ευρωπαϊκή ιστοσελίδα, η ΚΙΣΑ, μαζί με άλλες πέντε ΜΚΟ από Ιταλία, Σλοβενία, Αλβανία και Ηνωμένο Βασίλειο, είναι επίσης δικαιούχος χρηματοδότησης στο πρόγραμμα «Trial Waiver Systems in Europe», που σχετίζεται με την αποτελεσματική εφαρμογή των οδηγιών της ΕΕ σχετικά με τα δικονομικά δικαιώματα των υπόπτων και κατηγορουμένων, προκειμένου να διεξαχθεί μια δίκαιη δίκη. Επιπλέον, η κυπριακή ΜΚΟ ήταν δικαιούχος χρηματοδότησης με άλλες εννιά ευρωπαϊκές ΜΚΟ στο πρόγραμμα «Ενίσχυση της ένταξης των νέων μεταναστών μέσω νέων εργαλείων επικοινωνίας (I.COM)». Στόχος αυτού του προγράμματος είναι η «καταπολέμηση των στερεοτύπων σχετικά με τους μετανάστες, τους μουσουλμάνους πιο συγκεκριμένα», όπως αναφέρεται. Αναμενόμενο αποτέλεσμα, αναφέρει, είναι «νέα προσέγγιση στην ενσωμάτωση των νέων μεταναστών βάσει της μουσικής ραπ για την καταπολέμηση της προκατάληψης και για τη θετική εικόνα των μεταναστών».

Κληθείς από τη «Σημερινή» να τοποθετηθεί για τις πηγές χρηματοδότησης της ΜΚΟ τα τελευταία χρόνια, αφού δεν υπάρχουν αναρτημένα μετά το 2015, ο κ. Πολυκάρπου αρνήθηκε να αποστείλει στοιχεία, λέγοντας πως αυτά θα αναρτηθούν σύντομα στη νέα ιστοσελίδα της ΚΙΣΑ. Μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε ότι δεν λαμβάνει «ούτε γρόσι» από την κυπριακή Κυβέρνηση.

ENAR, Soros & Μουσουλμανική Αδελφότητα

Μια από τις ΜΚΟ με την οποία συνεργάζεται η ΚΙΣΑ είναι και το ENAR («Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού»), που αποτελεί ένα δίκτυο ευρωπαϊκών ΜΚΟ που στόχο έχουν «την καταπολέμηση του ρατσισμού σε όλα τα κράτη-μέλη». Μεταξύ 30 Ιουνίου και 30 Νοεμβρίου του 2016 διοργανώθηκε στην Κύπρο από το ΕΝΑR το πρόγραμμα «Αναχαιτίζοντας την Ισλαμοφοβία στην Κύπρο», το οποίο είχε τη στήριξη της ΚΙΣΑ και του ιδρύματος Open Society (Ανοικτή Κοινωνία), που συνδέεται με τον γνωστό πολυεκατομμυριούχο επενδυτή George Soros. Ανάμεσα στα συμπεράσματα της έκθεσης που εκπονήθηκε, αναφέρει συγκεκριμένα για τα σχολεία της Κύπρου: «Τα δημόσια σχολεία βασίζονται στην προϋπόθεση ότι είναι μια ελληνική ορθόδοξη κοινωνία. Οι μαθητές μπορούν επιλέξουν να μην παρακολουθούν τα μαθήματα θρησκευτικής εκπαίδευσης, αλλά αυτό μπορεί να οδηγήσει σε στιγματισμό. Αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί υπό το πρίσμα της εξέλιξης της δικής μας κοινωνίας σε μια πολυπολιτισμική και πολυ-θρησκευτική κοινωνία». Σε αυτό το πλαίσιο προτείνεται η υιοθέτηση ενός «κώδικα συμπεριφοράς» για πολιτικά κόμματα και για τα μέλη του εκτελεστικού και νομοθετικού σώματος για αποχή από «τη δημοσιοποίηση δηλώσεων ισλαμοφοβικής φύσης». Όσον αφορά τα ΜΜΕ, γίνεται λόγος για ανάγκη εκπαίδευσης των δημοσιογράφων και επαγγελματιών των μέσων ενημέρωσης σχετικά με την ισλαμοφοβία και ενίσχυση της ικανότητάς τους να παρουσιάσουν ειδήσεις «με τρόπο που δεν είναι ισλαμοφοβικός (π.χ. όταν παρουσιάζονται νέα τρομοκρατία / τρομοκρατία)». Και τον Μάρτιο του 2011 εκπονήθηκε από το ENAR, με την υποστήριξη του Κοινοτικού Προγράμματος για την Απασχόληση και την Κοινωνική Αλληλεγγύη, το Οpen Society και την ΚΙΣΑ, έκθεση με τίτλο «Ρατσιστική Βία στην Κύπρο».

Πρέπει να αναφερθεί πως το ίδρυμα Open Society του πολυεκατομμυριούχου Σόρος συνεισέφερε στη χρηματοδότηση της ΜΚΟ με το όνομα «Ιndependent Diplomat», που αντιπροσώπευε, μεταξύ άλλων, το Κοσσυφοπέδιο και το ψευδοκράτος παρέχοντάς τους διπλωματικές υπηρεσίες. Συνεργάστηκε με τον πρώην κατοχικό ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ για προώθηση της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

H ΕΝΑR εμφανίζεται ως ένα πανευρωπαϊκό δίκτυο κατά του ρατσισμού και υπέρ της ισότητας. Παρόλο που ένας μεγάλος αριθμός ΜΚΟ με διαφορετικό υπόβαθρο συνδέεται μέσω της ENAR, αφού η οργάνωση λειτουργεί ως ομπρέλα. Αυτό φαίνεται να έτυχε εκμετάλλευσης από κάποια στοιχεία. Το 2015 τέθηκε ερώτημα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από την ευρωβουλευτή Frédérique Ries της Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (ΑLDE), για τους δεσμούς του ΕΝΑR με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, με την Κομισιόν να εκφράζει τις ανησυχίες της για τα εν λόγω δημοσιεύματα. Ο διευθυντής του ENAR, Michaël Privot, πρώην αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Μουσουλμανικού Οργανισμού Νεολαίας και Φοιτητών (FEMYSO), σε συνέντευξή του στις 17 Απριλίου του 2017 στη «La Libre», παραδέχτηκε ότι ήταν μέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αλλά αποχώρησε. Είχε εκδώσει και βιβλίο με τίτλο «Όταν ήμουν Αδελφός Μουσουλμάνος».

Ο πρώην αντιπρόεδρος του ENAR είναι ο Tarafa Baghajati, ο οποίος συνδέεται με την αυστριακή Μουσουλμανική Αδελφότητα. Ο ανώτερος σύμβουλος υπεράσπισης της ENAR Julie Pascoët εργάστηκε στο παρελθόν για την ισλαμική ανακούφιση παγκοσμίως. Οι οργανώσεις μελών του ENAR περιλαμβάνουν το φόρουμ των ευρωπαϊκών μουσουλμανικών φορέων νεολαίας και φοιτητικών οργανώσεων (FEMYSO), το ευρωπαϊκό δίκτυο για τη θρησκεία και την πίστη (ENORB), το ευρωπαϊκό φόρουμ μουσουλμάνων γυναικών (EFOMW), τους μαθητές μουσουλμάνους της Γαλλίας, το Collectif Contre l’Islamophobie en France, και το Ίδρυμα Ισλαμικού Πολιτισμού της Ιρλανδίας, μεταξύ άλλων.

Αξίζει να σημειωθεί πως η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση (με εξαίρεση κάποιες χώρες), αλλά ούτε και οι οργανώσεις που συνδέονται με αυτήν ή έχουν κοινές ιδεολογικές καταβολές είναι τρομοκρατικές. Ωστόσο, αυτό που προκαλεί περισσότερη ανησυχία είναι πως ένα από τα ελάχιστα κράτη που στηρίζουν την Αδελφότητα είναι η Τουρκία και ιδιαίτερα το AKP. Αυτός είναι άλλωστε και ένας από τους λόγους πίσω από τη γεωπολιτική κόντρα Τουρκίας-Αιγύπτου. Η χειρονομία «Rabia» με τα τέσσερα δάκτυλα που κάνει τακτικά σε δημόσιες εμφανίσεις του ο Recep Tayyip Erdogan είναι επίσης ένα από τα σύμβολα της Αδελφότητας.

Επιστολή Μυλωνά στον Γενικό Ελεγκτή

Μιλώντας στη «Σημερινή», ο βουλευτής Παύλος Μυλωνάς, ο οποίος ασχολήθηκε με το ζήτημα μέσα από τις διαδικασίες του κοινοβουλευτικού ελέγχου, τόνισε πως υπάρχουν πολλά θετικά με τις ΜΚΟ και ασχολούνται με πραγματικά προβλήματα, όμως τόνισε πως «ήρθε η ώρα, στο πλαίσιο της διαφάνειας, οι λεγόμενες ΜΚΟ να περνούν από έλεγχο, τόσο για τις οικονομικές επιχορηγήσεις που λαμβάνουν, όσο και για τον τρόπο διαχείρισης των χρημάτων αυτών, αλλά και για τη δράση τους». Προς τούτο, ο βουλευτής του ΔΗΚΟ απέστειλε επιστολή στον Γενικό Ελεγκτή.

Αρχές Ασφαλείας

Στην Ευρώπη αναφέρθηκαν περιπτώσεις στον Τύπο όπου ταυτοποιήθηκαν τρομοκράτες που έφτασαν εκμεταλλευόμενοι το προσφυγικό κύμα. Ανησυχία προκαλεί, επίσης, το γεγονός ότι, σε εγχειρίδια της ISIS που βρέθηκαν στη Συρία, καλούνται οι μαχητές να μεταμφιεστούν ως πρόσφυγες και να συνεργαστούν με ευρωπαϊκές αριστερές οργανώσεις. Τον Απρίλιο του 2017 στην Ιταλία οι έρευνες των ιταλικών Αρχών και άλλων διαπίστωσαν ότι οι ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται, μεταξύ άλλων, από τον Soros χρηματοδοτούν ιδιωτικά πλοία για να εισάγουν δεκάδες χιλιάδες παράνομους Βορειοαφρικανούς πρόσφυγες στην ΕΕ μέσω της νότιας Ιταλίας. Υπήρχαν ανησυχίες ότι η εμπορία ανθρώπων συνδέεται με τα δίκτυα λαθρεμπορίου της ISIS. Συγκεκριμένα, ο Carmelo Zuccaro, γενικός εισαγγελέας της Κατάνια στη Σικελία, κατέθεσε σε μια επιτροπή του ιταλικού κοινοβουλίου ότι δικαιολογείται επίσημη έρευνα σχετικά με τη χρηματοδότηση στόλου σύγχρονων προσφυγικών σκαφών στη Μεσόγειο από ιδιωτικές ΜΚΟ. Αναφέρει ότι οι λαθρέμποροι της Λιβύης και άλλων παράκτιων κρατών της Βόρειας Αφρικής συχνά συνδέονται με την ISIS ή άλλες εγκληματικές ομάδες και συντονίζουν την κυκλοφορία στην Ιταλία δεκάδων χιλιάδων παράνομων προσφύγων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στην Κύπρο η είσοδος από τα κατεχόμενα γίνεται με διακινητές οι οποίοι καθοδηγούν τους μετανάστες σε συγκεκριμένα σημεία, πράγμα που δείχνει πως πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους συνεννόηση με άτομα που βρίσκονται στις ελεύθερες περιοχές. Φαίνεται, πάντως, πως υπάρχουν κυκλώματα, τόσο στα κατεχόμενα, όσο και στις ελεύθερες περιοχές, που εκμεταλλεύονται αυτούς τους ανθρώπους για οικονομικό κέρδος μέσα από τη διεκπεραίωση των διαδικασιών για αίτηση ασύλου, πράγμα που επιβεβαίωσε με δηλώσεις του στη «Σημερινή» και ο Δώρος Πολυκάρπου.

Από πλευράς κυπριακών Αρχών ασφαλείας, το ζήτημα της παράτυπης μετανάστευσης διαμέσου της Νεκρής Ζώνης κρίνεται ως πάρα πολύ σοβαρό και ελάχιστα μπορούν να λεχθούν. Οι Αρχές συνεργάζονται για το θέμα με την UNFICYP και υπάρχει ανταλλαγή πληροφοριών για ύποπτα πρόσωπα με αρμόδιες ευρωπαϊκές και διεθνείς υπηρεσίες. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και ακριβώς λόγω του ότι υπάρχει σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και για να αποφύγουν υπόθαλψη του ρατσισμού, οι Αρχές χειρίζονται μεθοδικά πολλά από τα ζητήματα που προκύπτουν. Ωστόσο, η πίεση των πραγματικών αριθμών δημιουργεί εξάντληση, αφού έχουν να αντιμετωπίσουν ροές από μια χώρα η οποία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Καθώς η Τουρκία δεν συνεργάζεται μαζί μας και δεν τηρεί τις συμφωνίες για το μεταναστευτικό που υπέγραψε με την ΕΕ, λαμβάνοντας και τα σχετικά κονδύλια, ωθεί τη διοχέτευση των ροών προς τις ελεύθερες περιοχές.

Από προσωπικό των Αρχών ασφαλείας που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή υπάρχει συχνά το παράπονο πως μέλη κάποιων ΜΚΟ μεγιστοποιούν ζητήματα και στοχοποιούν τα στελέχη τους όταν αυτά κάνουν τη δουλειά τους, όπως η άσκηση νόμιμου ελέγχου. Κάποιοι θεωρούν πως σε μερικές περιπτώσεις αυτό γίνεται «προβοκατόρικα», με σκοπό κάποιοι εκ των υπαλλήλων των ΜΚΟ να δικαιολογούν την παρουσία τους ως αμυντόρων των παράτυπων μεταναστών κατά του «θεσμικού ρατσισμού» και συνεπώς και τους μισθούς που λαμβάνουν. Πέραν την εσωτερικής αντιπολίτευσης, το χειρότερο αποτέλεσμα είναι η δυσφήμηση των θεσμών του Κυπριακού Κράτους μέσα από τις εκάστοτε εκθέσεις που συντάσσονται και κυκλοφορούν σε πανευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Δημογραφική Υπερχείλιση

Από την ανάληψη των καθηκόντων του, ο νέος ΥΠΕΣ, Νίκος Νουρής, ανέφερε ότι το μεταναστευτικό έχει γίνει πρόβλημα με πολλές διαστάσεις, που περιλαμβάνουν αδυναμία απορρόφησης και ενσωμάτωσης, δημιουργίας γκέτο και φατριών και άλλων ζητημάτων ασφαλείας. Ο κ. Νουρής έχει επιβεβαιώσει με τον πιο επίσημο τρόπο αυτό που για χρόνια υπήρχε ως υποψία και χαρακτηριζόταν από κάποιους ως «θεωρία συνωμοσίας», ότι οι πλειοψηφία των παράτυπων μεταναστών έρχεται από τα κατεχόμενα και προωθείται από την Τουρκία.

Η «Σημερινή» επικοινώνησε με τον Εκπρόσωπο Τύπου του ΥΠΕΣ, Λοΐζο Μιχαήλ, ο οποίος ανέφερε πως 80% με 90% των παράτυπων μεταναστών έρχονται από σημεία σε όλη τη Γραμμή Κατάπαυσης του Πυρός και οι υπόλοιποι έρχονται κυρίως διά θαλάσσης. Πληροφορίες που δημοσιεύσαμε στις 02/02/2020 μιλούν για 31.200 αιτητές ασύλου, που αποτελούν το 3,6% του πληθυσμού, με 6 στους 10 να εισέρχονται από τη Νεκρή Ζώνη.

Για τη «νέα μεταναστευτική πολιτική» που θέλει να εφαρμόσει το ΥΠΕΣ, ο κ. Μιχαήλ είπε πως «δεν έχει να κάνει με τους αποδεδειγμένα πρόσφυγες, στους οποίους ως Πολιτεία οφείλουμε και πρέπει να προσφέρουμε την προστασία που δικαιούνται και ό,τι άλλο οφείλουμε στα ανθρωπιστικά πλαίσια». «Αλλά», διευκρίνισε, «μιλάμε ξεκάθαρα για τους παράτυπους μετανάστες, οι οποίοι χωρίς λόγο καταχρώνται τη φιλοξενία μας και την ΚΔ».

Σχετικά με τις προθέσεις της Τουρκίας, ο κ. Λοΐζου ανέφερε ότι «φαίνεται πως υπάρχει ένα στοχευμένο σχέδιο εκ μέρους της Τουρκίας διοχέτευσης παράτυπων μεταναστών, ενδεχομένως με στόχο την αλλαγή της δημογραφίας του νησιού».

Ο λόγος που αυτό προκαλεί ανησυχία είναι η αναφορά στις γνωστές «εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ» του 1956, στις οποίες γίνεται λόγος για τελική δημογραφική αλλοίωση της ελληνικής πλειοψηφίας στο νησί, ως μέρος της ευρύτερης στρατηγικής ελέγχου της Κύπρου. Η εν λόγω λεπτομέρεια θα ήταν ιστορική συζήτηση ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος, αν δεν βλέπαμε πως οι εν λόγω εκθέσεις έχουν υλοποιήσει εκπληκτικά, σε μεγάλο βαθμό, τους σχεδιασμούς τους, που περιλαμβάνουν ως προστάδια της δημογραφικής αλλοίωσης την εισαγωγή επεμβατικών δικαιωμάτων, την παρουσία τουρκικού στρατού και τη διχοτόμηση. Συνεπώς, η δημογραφική υπερχείλιση των ελεύθερων περιοχών, σε σημείο που να υπερβαίνει την ικανότητα οικονομικο-κοινωνικής απορρόφησης και ενσωμάτωσης, ξεπερνά το ζήτημα της δημόσιας τάξης και αγγίζει τα όρια της εθνικής ασφάλειας.

Η άποψη της ΚΙΣΑ

Λόγω του ότι η ΚΙΣΑ βρέθηκε στο επίκεντρο με αφορμή τις δηλώσεις του Εκτελεστικού Διευθυντή της, η «Σημερινή» επικοινώνησε μαζί του για την άποψή του επί των πιο πάνω. Ο κ. Δώρος Πολυκάρπου θεωρεί πως η κυβέρνηση Αναστασιάδη ακολουθεί πλέον ακροδεξιά πολιτική. Αμφισβητεί τους αριθμούς του ΥΠΕΣ, πράγμα που έκανε και πρόσφατα σε δηλώσεις του στη «Χαραυγή». Ο κ. Πολυκάρπου επίσης αμφισβητεί την εκδοχή πως υπάρχει σχέδιο δημογραφικής υπέρβασης του ελληνικού στοιχείου στην Κύπρο, χαρακτηρίζοντας τις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ ως «ανέκδοτο».

Επίσης, διαχωρίζει ξεκάθαρα τη θέση της ΚΙΣΑ από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, υπογραμμίζοντας πως στην ENAR, ως ένα δίκτυο οργανώσεων, μπορεί να διέλαθε της προσοχής, και κάποιο μέλος μιας εκ των οργανώσεων να είχε ύποπτο παρελθόν, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ακολουθείται τέτοια πολιτική, θέτοντας τα πράγματα στο σωστό πλαίσιο.

Ένα σημείο στο οποίο συμφωνούν τόσο η Κυβέρνηση, όσο και ο Δώρος Πολυκάρπου είναι πως υπάρχουν κολέγια αμφιβόλου ποιότητας, τόσο στα κατεχόμενα, όσο και στις ελεύθερες περιοχές, τα οποία έχουν μετατραπεί σε εκκολαπτήρια αιτητών ασύλου, και το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος πηγάζει από εκεί, πράγμα το οποίο δεν αγγίζεται στον βαθμό που πρέπει.

Κοινές περιπολίες ΜΜΑΔ-ΕΦ

Για τα στρατιωτικο-αστυνομικά πεζά περίπολα κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής στη Λευκωσία και την αυξημένη αστυνομική παρουσία σε άλλες προβληματικές περιοχές, ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΥΠΕΣ είπε πως «μια πρώτη αποτίμηση είχε θετικό αντίκρισμα» και υπογράμμισε ότι «σκοπός δεν ήταν η στρατιωτικοποίηση των μεταναστών, αλλά το να εμπεδώσουμε το αίσθημα ασφάλειας, στα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών κρατών».

Μάλιστα, η οργάνωσή τους έγινε με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε να μη δίδεται η εικόνα «συνοριοφυλακής», τονίζοντας έτσι τη μη-αναγνώριση της υποτελούς αποσχιστικής οντότητας και επιβεβαιώνοντας πως αυτή αποτελεί μια «μαύρη τρύπα» για το ζήτημα της παράτυπης μετανάστευσης. Οι αποφάσεις αυτές έχουν τύχει θετικής αποδοχής και μάλιστα υπάρχει λαϊκή ζήτηση για περαιτέρω αύξηση, εκεί και όπου χρειάζεται.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Τακτικού Ευρωβαρόμετρου του Φθινοπώρου 2019, οι δύο πρώτοι θεσμοί που απολαύουν της εμπιστοσύνης των Κυπρίων είναι η Εθνική Φρουρά και η Αστυνομία Κύπρου, με ποσοστά 62% και 52% αντίστοιχα. Συνεπώς, η πρόσφατη ανάρτηση της ΚΙΣΑ στο Facebook (15/02/2020), που παρουσιάζει τη συνεργασία Αστυνομίας-Στρατού ως «αχόρταγων» βοθροκαθαριστών, κρίνεται ως προσβλητική, αφ’ ενός για το προσωπικό που θέτει τον εαυτό του καθημερινά σε κίνδυνο και για τους πολίτες που αγκαλιάζουν αυτούς τους θεσμούς, αφ’ ετέρου, για τους ίδιους τους μετανάστες. Δεν περιποιεί τιμήν σε αντιρατσιστική οργάνωση να ταυτίζει αυτούς που υποτίθεται στηρίζει με βαρέλια βοθρολυμάτων.

NATO must decide how to respond when Turkey turns on its S-400s

0

It is a question that has been ever-present in the minds of Western analysts and officials since Turkey received its first shipments of Russian S-400 air defence missiles last July, and which has become increasingly urgent as the day has drawn near: What will happen when Turkey activates the systems that NATO and U.S. officials view as a threat, and could the move further erode already mangled ties between Turkey and the West?

Two days after Turkey celebrated 68 years as a NATO member, Turkish Defence Minister Hulusi Akar vowed last week that Turkey would switch on the S-400s in the next few months, once training and installation had been completed.

Turkey and Russia agreed to the S-400 deal in September 2017, despite the protests of its U.S. and NATO allies, which see the Russian system as incompatible with NATO’s security architecture and a threat to the defences of U.S.-made F-35 stealth fighters. The United States countered by offering its Patriot missile systems, which Turkey rejected.

“We know the Turkish narrative about buying S-400s: they couldn’t buy Patriots because they wouldn’t get technology transfer,” Marc Pierini, visiting scholar at Carnegie Europe and former European Union ambassador to Turkey, told Ahval in a podcast. “They claim there is technology transfer with the S-400. We know very well that this is not true.”

When Turkey began accepting S-400 components in July, the Pentagon suspended Turkey from its F-35 production process and halted the sale of 100 F-35 jets to Ankara. Under the Countering American Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA), Turkey should also face economic sanctions for its purchase, but President Donald Trump has held off signing off on the measures. U.S. officials have vowed to levy the CAATSA sanctions if Trump fails to do so.

Turkey has NATO’s second largest military after that of the United States and anchors the alliance’s defences from the Black Sea to the eastern Mediterranean. Analysts have said the strength and unity of that front would be undermined by its S-400 deployment. Some current and former U.S. officials have gone so far as to question Turkey’s NATO membership, while Turkish pro-government news outlets have heaped scorn on the alliance.

Turkish officials have repeatedly said that Turkey sought to express its foreign policy independence by accepting the Russian offer. Now the presence of Russian systems on NATO-allied territory leaves the F-35 jets open to possible subterfuge. Pierini said that Turkey’s S-400 purchase had eroded NATO’s trust and would substantially alter the alliance’s military organisation.

“What you have is the most sophisticated anti-missile and radar system operated by Russia at the heart of the Turkish Air Force and the NATO alliance,” said Pierini. “Basically, the entire fleet of the Turkish armed forces – mostly the Turkish Air Force, but also the army and navy – is now under the gaze of the most sophisticated radar system of Russia, manned by Russians.”

He described this as a major win for Russia, which would now have technicians calibrating S-400 acquisition radars with U.S.-made F-16s and other fighter jets. This represented a major problem, not just for the United States, but also for NATO, which Pierini said faced several urgent questions.

Should NATO continue to deploy its Boeing-made Airborne Warning & Control System (AWACS) surveillance aircraft over Turkey? Should NATO keep its advanced early warning radar systems at Kürecik station in southeast Turkey, a key node of NATO’s European missile defences?

“Do we have full trust in the Turkish elements of NATO’s sensitive operations over the Black Sea or elsewhere?” Pierini said, adding that these questions remained unanswered. “NATO officials won’t talk publicly about it. There’s a very strong process of rethinking all this stuff to see how to manage it.”

Already, Turkish officials are being frozen out of crucial NATO military meetings and committees over increasing concerns about information security. Meanwhile, Turkey has begun reaching out to the United States and NATO as relations with Russia have deteriorated as a result of the tensions in Syria’s Idlib province.

Last week, Akar reiterated Turkey’s request that the United States support Turkey’s military positions in Idlib by deploying Patriot batteries on its border. “We still need additional air defence systems, our Patriot negotiations continue,” the defence minister said.

Pierini viewed Turkey’s S-400 purchase as part of a more independent foreign policy approach that dovetailed with Turkey’s shift toward autocracy. This had made Turkey more assertive toward Europe and the West, willing to, for instance, send ships to drill for natural gas in waters claimed by Cyprus and sign a much-criticised maritime borders deal with the Libyan Tripoli government.

“This is part of a strategy I call permanent disruption, where you see the Turkish leadership essentially for domestic purposes, kicking and screaming and inventing new moves on a regular basis,” said Pierini, adding that Turkey’s accession to the European Union is no longer even discussed as a possibility. “What is at issue is how much the EU and NATO can accept and remain idle in front of all this disruption.”

 

© Ahval English

The views expressed in this column are the author’s and do not necessarily reflect those of Ahval.

Η Συνεχιζόμενη Τραγωδία του Καστελόριζου. Είναι ό,τι πιο πολύτιμο διαθέτουμε

3

Hellas Journal.

Θεόδωρος Καρυώτης

Ο παρακάτω (και παραπάνω) χάρτης μου έδωσε την αφορμή να γράψω για ένατη φορά, τα τελευταία 38 χρόνια, για το σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Σε ένα πρόσφατο βίντεο, που ανήκει σε μια τηλεοπτική σειρά που ασχολείται με γεωπολιτικές εξελίξεις, εμφανίστηκε αυτός ο χάρτης που έχει εξαφανίσει για άλλη μια φορά το Καστελόριζο, την Ρω και την Στρογγύλη!

Ελληνικός Χαρτης που Εξαφάνισε το Καστελόριζο

Τα νησιά αυτά ήταν και ο κύριος λόγος που η Τουρκία πολέμησε την ΑΟΖ καθώς και το Άρθρο 121 της UNCLOS του 1982 που δίνει πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ σε νησιά.
Το άρθρο 121, παράγραφος 2, της UNCLOS δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ή παρερμηνείας, γιατί ξεκάθαρα αναφέρει ότι:

Με την εξαίρεση των προβλεπόμενων στην παράγραφο 3, η αιγιαλίτιδα ζώνη, η συνορεύουσα ζώνη, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα μιας νήσου καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας Σύμβασης που εφαρμόζονται σε άλλο χερσαίο έδαφος.

Η εξαίρεση της παραγράφου 3 αναφέρει ότι:

Βράχοι οι οποίοι δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινο μόνιμο πληθυσμό ή οικονομική ζωή δεν θα έχουν αποκλειστική οικονομική ζώνη ή υφαλοκρηπίδα. 

Αυτή όμως η εξαίρεση δεν επηρεάζει το καθεστώς του Αιγαίου γιατί αν και υπάρχουν τέτοιου είδους ελληνικοί βράχοι, δεν αλλάζουν την κατάσταση, αφού επικαλύπτονται από την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ των υπόλοιπων κατοικήσιμων νησιών του Αιγαίου.

Έγραψα για πρώτη φορά για την αξία του Καστελόριζου το 1985, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Τότε, ακόμα και οι ελληνικοί χάρτες δεν ανέφεραν το σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Μεγίστη, Ρω και Στρογγύλη). Τώρα όλοι ομνύουν στην αξία του, αλλά πολλοί δεν αντιλαμβάνονται γιατί είναι τόσο σημαντικό νησί για τα εθνικά μας συμφέροντα. Ο κύριος λόγος είναι ότι το σύμπλεγμα αυτών των νησιών δίνει την δυνατότητα, βάσει της UNCLOS του 1982, στην ΑΟΖ της Ελλάδας να εφάπτεται της ΑΟΖ της Κύπρου.

Ενθυμούμαι όταν ο καθηγητής Ευριπίδης Μπίλλης, διαβάζοντας ένα άρθρο μου για το Καστελόριζο το 2011, έστειλε το παρακάτω μήνυμα:

“Για τους σοβαρότατους λόγους που αναφέρει κατωτέρω ο συνάδελφος Θεόδωρος Καρυώτης παρακαλείστε να στείλετε ταχυδρομικώς μία οποιαδήποτε κάρτα στο Καστελόριζο, στη δ/νση:

 Megisti Municipality or Elementary School Megisti, 851 11, Kastelorizo, Dodekanisa, GREECE.

Παρακαλείστε να διαβάσετε το κατωτέρω κείμενο του Καθηγητή Καρυώτη για να αντιληφθείτε τη σημασία της αποστολής. Σε περίπτωση που το επιθυμείτε ενημερώστε κάθε ένα της λίστας σας.

Στόχος, να κατακλυσθεί το Ελληνικό Καστελόριζο με κάρτες αγάπης από όλον τον απανταχού Ελληνισμό.”

Έτσι παρακολουθώντας, σχεδόν για τέσσερις δεκαετίες, το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, αποφάσισα να γράψω άλλη μια φορά για το πιο κρίσιμο οικόπεδο της πατρίδας μας.

Ο κύριος λόγος, να ασχοληθώ πάλι με το θέμα , ήταν η παρέμβαση του καθηγητή Χρήστου Ροζάκη, σε μια εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ, όπου ανέφερε ότι :

«Η Ελλάδα έχει τηρήσει μια μαξιμαλιστική θέση σε όλα της τα ζητήματα. Έχει θεωρήσει ότι μπορεί να έχει ΑΟΖ μέχρι την Κύπρο, πράγμα αδύνατον. Έχει θεωρήσει ότι μπορεί να έχει 12νμ παντού. Έχει θεωρήσει ότι μπορεί να έχει εναέριο χώρο μεγαλύτερο από την αιγιαλίτιδα ζώνη της».

Μου προξένησε ιδιαίτερη έκπληξη η άποψη του ότι «Η Ελλάδα έχει θεωρήσει ότι μπορεί να έχει ΑΟΖ μέχρι την Κύπρο, πράγμα αδύνατον», γιατί στο βιβλίο μου «Η ΑΟΖ της Ελλάδας» από τις εκδόσεις Λιβάνη περιλαμβάνεται και η θέση του Χρήστου Ροζάκη για το Καστελόριζο, που απέχει μέρα με τη νύχτα από την πρόσφατη απαράδεκτη τοποθέτηση του. Συγκεκριμένα υποστηρίζει ότι το Καστελόριζο δημιουργεί ένα εδαφικό τόξο με τις ανατολικές ακτές της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και της Κρήτης προβάλλοντας τίτλο τόσο για ΑΟΖ όσο και για υφαλοκρηπίδα. Έτσι το Καστελόριζο δεν είναι απομονωμένο και αποτελεί τμήμα μιάς ευρύτερης εδαφικής ενότητας και καταλήγει:

«Σε κάθε περίπτωση, εάν υπάρξει μια συνολική οριοθέτηση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, όπως αυτό προσδιορίζεται από τις σχετικές διατάξεις της Σύμβασης, τότε το μήκος των ακτών των νησιών που βρίσκονται στην ανατολική πλευρά της ανατολικής Μεσογείου θα συνυπολογιστεί, ως τμήμα ενός συνολικότερου υπολογισμού, με το μήκος των άλλων ελληνικών ακτών. Κάτι που πιστεύω ότι ευνοεί την Ελλάδα.» 

Μη πέσετε από την καρέκλα σας. Αυτό έγραψε το 2014. Τι συνέβη από τότε και άλλαξε θέση μόνο ο Θεός το γνωρίζει.

Ο πρέσβης Çağatay Erciyes, Γενικός Διευθυντής Ναυτιλίας και Αεροπορίας του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας ανάρτησε χάρτη με ειδική επισήμανση στο Καστελόριζο, σημειώνοντας:

«Τι γελοίο να σκέφτεται κάποιος πως σε ένα νησί έκτασης 10 τετρ. χιλιομέτρων το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 2 χλμ από την Τουρκία και 570 χλμ από την Ελλάδα μπορεί να δοθεί έκταση θαλάσσιας ευθύνης 40.000 τετρ. Χιλιομέτρων.»

Όπως είδαμε παραπάνω ο καθηγητής Ροζάκης του έχει ήδη απαντήσει

Η ιστορία των 12 ναυτικών μιλίων

Εκτός από τους καβγάδες των ειδικών για την υφαλοκρηπίδα, για την ΑΟΖ και για την Χάγη, παρατηρούμε και ένα καβγά για την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης μας, που έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί μετά την υπογραφή του Συντάγματος των Θαλασσών και των Ωκεανών (UNCLOS) το 1982 στο Montego Bay της Τζαμάικας. Έχουν περάσει 38 χρόνια από τότε, αλλά το φοβικό σύνδρομο δεν μας έχει εγκαταλείψει.

Είμαστε το μοναδικό παράκτιο κράτος του πλανήτη Γη που δεν διαθέτει αιγιαλίτιδα ζών 12 ν.μ.,  αλλά ακόμα τσακωνόμαστε για το δέον γενέσθαι .

Πρέπει να κατανοήσουμε όμως μερικά βασικά θέματα:

  1. Πρέπει να αποφασίσουμε να επεκτείνουμε την αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα) από 6 ν.μ. σε 12 ν.μ. σε όλη την επικράτεια.
  2. Η τμηματική επέκταση είναι ένα ηλίθιο τέχνασμα και θα γελοιοποιηθούμε στην παγκόσμια κοινότητα, εάν διαθέτουμε σε κάποιες περιοχές 6 ν.μ. σε άλλες 8 ν.μ. σε άλλες 10 ν.μ. και σε άλλες 12 ν.μ. Εκτός εάν θέλουμε να μας γράψουν στο Guinness Book of World Records και να γελάει ο Ερντογάν εις βάρος μας.
  3. Το ίδιο τραγικό και ίσως πιο γελοίο θα είναι να κάνουμε, γιατί ακούστηκε και αυτό, τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ και, ακόμα γελοιότερο, τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ

Για να φανταστείτε την τραγωδία μας, ακόμη δεν γνωρίζουμε τι προβλέπει η UNCLOS για τις θαλάσσιες ζώνες.

Με την βοήθεια του παρακάτω χάρτη θα προσπαθήσω να εξηγήσω τις έννοιες των θαλασσίων ζωνών.

ΧΑΡΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΖΩΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ UNCLOS

Πηγή: Υπουργείο Εξωτερικών Νέας Ζηλανδίας

Πολλοί από τους αυτοαποκαλούμενους ειδικούς πιστεύουν ότι η ΑΟΖ ξεκινά μετά από τα χωρικά ύδατα. Μέγα και τραγικό λάθος!

Όπως βλέπετε από τον χάρτη, η ΑΟΖ ξεκινά από εκεί που αρχίζουν τα χωρικά ύδατα.

Αυτός ήταν ο λόγος που παρεξηγήθηκα όταν αναφέρθηκα στο γεγονός ότι η θάλασσά μας δεν αυξάνει εάν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα. Κοιτάξτε προσεκτικά για άλλη μια φορά τον διάσημο πλέον χάρτη της ελληνικής ΑΟΖ.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ

Το μέγεθος της ΑΟΖ μας είναι το ίδιο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ. και 12 ν.μ. μια και η αύξηση σε 12 ν.μ., όπως είδαμε παραπάνω, δεν επηρεάζει το μέγεθος της ΑΟΖ. Για να είμαστε και δίκαιοι, έχει υπολογιστεί ότι η ΑΟΖ μας, με εύρος αιγιαλίτιδας ζώνης 6 ν.μ. κατέχει το 94.5% του Αιγαίου, ενώ με 12 ν.μ. θα κατέχει το 95%!

Θα είναι χρήσιμο εδώ να επαναφέρουμε στην επικαιρότητα ένα άρθρο, του Άγγελου Συρίγου και του γράφοντα, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» όταν κυβερνούσε την Ελλάδα ο Αλέξης Τσίπρας, που καλό θα ήταν να το διαβάσει και ο σημερινός κυβερνήτης της πατρίδας μας Κυριάκος Μητσοτάκης.  Αναφέραμε τότε:

«-Η Ελλάδα είναι η μόνη από 149 παράκτιες χώρες σε όλο τον κόσμο που έχει τη δυνατότητα αλλά δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια

-Μαζί με Αλβανία, Κουβέιτ και Μαυροβούνιο είναι οι χώρες που δεν έχουν κηρύξει οποιαδήποτε θαλάσσια ζώνη από αυτές που προβλέπονται στο διεθνές δίκαιο της Θάλασσας.

-Εξακολουθεί να διατηρεί το μοναδικό παγκοσμίως διαφορετικό εύρος χωρικών υδάτων (6 μίλια) από εναέριο χώρο (10 μίλια), καθεστώς που αποκαλείται διεθνώς το «ελληνικό παράδοξο».

-Τα παραπάνω στοιχεία κατατάσσουν την Ελλάδα ως τη χώρα με τη μικρότερη δικαιοδοσία σε θαλάσσιες ζώνες σε όλο τον κόσμο».

Είναι δυστυχώς σαφές ότι η Ελλάδα, που επικαλείται με κάθε ευκαιρία το διεθνές δίκαιο, απέχει συστηματικά από την εφαρμογή του. Αυτή η στάση θα μπορούσε να είναι εν μέρει κατανοητή πριν το 1994, που δεν είχε τεθεί σε ισχύ η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Εικοσιπέντε χρόνια όμως αργότερα, η συστηματική αποφυγή ασκήσεως δικαιωμάτων που μας παρέχει το διεθνές δίκαιο οδηγεί σε αποδυνάμωσή τους.

Είναι προφανές ότι πίσω από την ελληνική αδράνεια βρίσκεται ο φόβος της Τουρκίας, που έχει απειλήσει με casus belli σε περίπτωση επεκτάσεως των ελληνικών χωρικών υδάτων. Η απειλή είναι εντελώς παράνομη, αλλά δεν μπορούμε να μη τη λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Εμείς, όμως, έχουμε φτάσει στην άλλη άκρη. Προκειμένου να μην «ενοχλήσουμε» την Τουρκία απέχουμε από οποιαδήποτε άσκηση δικαιωμάτων σε όλες μας τις θάλασσες. Ανάλογες αντιλήψεις είχαν εμποδίσει επί δεκαετίες την έρευνα και εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας στο Ιόνιο και το Λιβυκό Πέλαγος, περιοχές στις οποίες δεν υπάρχει τουρκική απειλή.»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ένα από τα άρθρα που είχα γράψει, σε αυτή την ιστοσελίδα, είχε τίτλο «Το Καστελόριζο και τα μάτια σας» και μου το θύμισε ο εξαιρετικός Κύπριος δημοσιογράφος Πανίκος Παναγιώτου, όταν έγραψε:

«Είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα έρθει το τέλος αυτού του παιχνιδιού. Και εκεί θα αποδειχθεί, για μια ακόμη φορά, αν ο Ελληνισμός φρόντισε εκ των προτέρων με μεθοδική προετοιμασία, συγκροτημένη στρατηγική, ενότητα δράσης και ξεκάθαρους στόχους να αξιοποιήσει αποτελεσματικά το νέο συγκρουσιακό περιβάλλον που θα προκύψει και θα επηρεάσει καταλυτικά την ασφάλεια και τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου. Όλες οι ενέργειες της Τουρκίας εκδηλώνονται στο πλαίσιο της πάγιας πολιτικής της, αλλά σήμερα παίρνουν άλλες διαστάσεις επειδή πλέον υπάρχουν τα νέα δεδομένα που δημιουργούν οι υδρογονάνθρακες. Γι’ αυτό, έχει μεγάλη σημασία να ακουστεί η άποψη ειδικών και διαπρεπών Ελλήνων διπλωματών και ακαδημαϊκών: το Καστελόριζο και τα μάτια σας! Αυτό το ακριτικό νησί συμβολίζει σήμερα την αντοχή και την αξιοπρέπεια του Ελληνισμού.»

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 46 χρόνια μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, που  τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις κατά παράβαση όλων των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Όπως. έγραψε ο αείμνηστος  Κωνσταντίνος Οικονομίδης, νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:

«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:

  • στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
  • στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και
  • στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.

Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»

Έχω κουραστεί να ακούω τους Αμερικανούς να διαπιστώνουν «you are always reactive and never proactive». Κύριε πρωθυπουργέ, δεν είστε σαν τους προηγούμενους. Μιλάτε άριστα την  αγγλική γλώσσα. Επιτέλους γίνετε proactive και η πατρίδα θα σας ευγνωμονεί.

Υστερόγραφο

Θέλω εδώ, για να μη παρεξηγηθώ, να διευκρινίσω ότι σέβομαι τον Χρήστο Ροζάκη που υπήρξε ο σπουδαιότερος αναλυτής, για δεκαετίες, στο θέμα της ελληνοτουρκικής διένεξης και ο κορυφαίος αναλυτής της έννοιας της υφαλοκρηπίδας. Ο ίδιος, δυστυχώς, με πολέμησε,  όταν άρχισα να αναφέρομαι στην ΑΟΖ, την δεκαετία του 1980, με το επιχείρημα ότι δεν είμαι νομικός αλλά οικονομολόγος και δεν γνωρίζω το Δίκαιο της Θάλασσας, αγνοώντας ότι τα αρχικά ΑΟΖ σημαίνουν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Βέβαια κάποια στιγμή συνεργάστηκε μαζί μου και έγραψε ένα πολύ καλό άρθρο στο βιβλίο που επιμελήθηκα με τίτλο «Greece and the Law of the Sea». Στο άρθρο του «The Greek Continental Shelf» κάνει μια αριστουργηματική παρουσίαση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Αργότερα οι δρόμοι μας χωρίσθηκαν, όταν το περιοδικό Economist μας προσκάλεσε  σε ένα debate για την ΑΟΖ που έλαβε χώρα στις 20 Ιουνίου 2013 στην Αθήνα. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας μετά την παρουσίαση των επιχειρημάτων μας.

Hellas Journal.

Και όμως ο Ερντογάν «διδάσκει» Στρατηγική…

0

Διαβάζω τον τελευταίο καιρό αναλύσεις που παρουσιάζουν την Τουρκία στο χείλος της γεωπολιτικής και οικονομικής κατάρρευσης, να έχει πατήσει παγίδες, να έχει αγγίξει τα όρια της υπερεξάπλωσης και πολλά ακόμη τέτοια. «Ευσεβείς Πόθοι», απαντώ! Είμαστε ακόμη πολύ μακριά από την κατάρρευση της Τουρκίας και για να είμαι πιο ακριβής, αν θα καταρρεύσει κάτι κάποια στιγμή, θα είναι το καθεστώς Ερντογάν και όχι η Τουρκία. Για όσους δε βλέπουν το τέλος του καθεστώτος Ερντογάν με πραξικόπημα, θα έλεγα να κάνουν υπομονή για νομότυπες εκλογές στη γειτονική μας χώρα!

Στη Συρία, το καθεστώς Ερντογάν δίνει δύσκολες εξετάσεις, αλλά το ίδιο δύσκολη είναι η θέση των υπερδυνάμεων Ρωσίας και ΗΠΑ. Φαίνεται πως υπάρχει σχέδιο από το 2017 να μετακινηθούν οι περισσότεροι αντικαθεστωτικοί Σουνίτες της Συρίας και να συγκεντρωθούν στην Ιντλίμπ και δυτικά της επαρχίας αυτής. Σχέδιο το οποίο είχε την σύμφωνη γνώμη του καθεστώτος Άσαντ και έτσι τους άνοιξε εκείνη την εποχή διάδρομο να μετακινηθούν μαζί με τον ατομικό τους οπλισμό και τις οικογένειές τους από τα περίχωρα της Δαμασκού προς την Ιντλίμπ.

Θα έλεγα μάλιστα πως η αρχική συμφωνία όλων περιλαμβάνει μέρος της επαρχίας της Ιντλίμπ μαζί με το σύνολο των αντικαθεστωτικών να περάσει συν το χρόνο και να ενσωματωθεί στην Τουρκική επικράτεια, κίνηση που θα δικαιολογηθεί στα πλαίσια της προστασίας του πληθυσμού που έχει συγκεντρωθεί εκεί από την δίωξη που υφίστανται από το καθεστώς Άσαντ και τους Ρώσους συμμάχους του.

Η ένταση που παρατηρούμε αυτές τις μέρες αφορά τις τελευταίες προσπάθειες των αντιμαχόμενων να αποκτήσουν ολοένα και περισσότερα εδαφικά ερείσματα, πριν όλες οι πλευρές κάτσουν στο τραπέζι να επικυρώσουν τα τετελεσμένα στο πεδίο.

Και εδώ φαίνεται πραγματικά η ικανότητα του Ερντογάν να κινεί τα πιόνια στη σκακιέρα, όντας και ο ίδιος πιόνι! Καταγγέλλει συνεχώς την Ρωσία ότι παραβιάζει τα συμφωνηθέντα στο Σότσι και έχει δίκιο, γιατί αυτά που συμφώνησαν εκεί, η Ρωσία βοηθώντας τον Άσαντ, αναγκάζουν τον Ερντογάν να πληρώσει μεγαλύτερο κόστος από αυτό που είχε υπολογίζει για να είναι δυνατός την ώρα των τελικών διαπραγματεύσεων. Επειδή όμως βλέπει ότι διπλωματικά θα πρέπει να πιέσει τη Ρωσία ενόψει των νέων συμφωνιών, και μετά την εξαφάνιση του Ιράν από το κάδρο των πρόσφατων εξελίξεων, βάζει στο παιχνίδι την Γαλλία και την Γερμανία ανακοινώνοντας ότι θα συγκροτηθεί μια νέα σύνθεση τεσσάρων κρατών για να συζητήσουν την διευθέτηση της κατάστασης. Και λέει πως η νέα ομάδα που θα αποφασίσει το μέλλον της Συρίας θα συναντηθεί στις 5 Μαρτίου, χωρίς κανείς να έχει επιβεβαιώσει ακόμη την συμμετοχή του, προσπαθώντας να προλάβει τυχόν αναβολές.

Βάζει δηλαδή στο παιχνίδι άλλους φιλόδοξους παίκτες, όπου επιμερίζοντας υποσχέσεις και δυνατότητες θα τους εντάξει στη διπλωματική του φαρέτρα εναντίον της Ρωσίας, αλλά και με τη σύμφωνη στάση αυτής, αφού και η Ρωσία με τη σειρά της θα ζητήσει ανταλλάγματα, όχι από την Τουρκία του Ερντογάν, αλλά από τα ευρωπαϊκά κράτη που θα εμπλακούν στη χαοτική Συριακή εξίσωση…

Κάποια στιγμή θα πρέπει στην Ευρώπη να πάρουμε απόφαση πως ο έφηβος που πουλούσε λεμονάδες στους κακόφημους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, ενδεχομένως να ξέρει το παζάρι της διεθνούς πολιτικής πολύ καλύτερα από τους συμβούλους πολλών Δυτικών κυβερνήσεων. Ο Ερντογάν κάποια στιγμή θα αποχωρήσει! Η Τουρκία, ωστόσο, θα μείνει ισχυρή να απειλεί…

AP PHOTO

liberal.gr

Η Ευρώπη δέσμια του… αναλογικού τρόπου σκέψης.

0

Την ώρα που ΗΠΑ και Κίνα κυριαρχούν στην τεχνητή νοημοσύνη, η Ευρώπη διακατέχεται από τον φόβο του ψηφιακού μέλλοντος και εφησυχάζει θεωρώντας πως η λύση για τα πάντα είναι η ρύθμιση.

Το κυρίαρχο αίσθημα στη σύγχρονη Ευρώπη είναι το άγχος. Η καθοριστική της ανάγκη είναι η προστασία. Και το καθοριστικό χαρακτηριστικό του συλλογικού τρόπου σκέψεις της είναι ο εφησυχασμός.

Στη λευκή βίβλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφορικά με την τεχνητή νοημοσύνη (Α.Ι), τα τρία αυτά στοιχεία συγκεντρώνονται με σχεδόν κωμικό τρόπο: ο φόβος για ένα υψηλής τεχνολογίας ψηφιακό μέλλον, η ανάγκη για προστασία από αυτό το μέλλον και ο εφησυχασμός που είναι εγγενής στην πεποίθηση πως η λύση είναι η ρύθμιση. Ο φόβος και ο εφησυχασμός διαπνέουν επίσης την εξωτερική πολιτική και τη στρατηγική ασφάλειας της ΕΕ, που φαίνεται πως εξαρτάται από τη μη επανεκλογή του Donald Trump στην προεδρία των ΗΠΑ.

Δεν με εξέπληξε που η λευκή βίβλος της ΕΕ για την ΑΙ επικεντρώνεται κυρίως στη ρύθμιση. Αυτό, όμως, που βρήκα σοκαριστικό, είναι το πώς η επιτροπή υποβαθμίζει τη έκταση στην οποία ΗΠΑ και Κίνα κυριαρχούν στην αγορά. Η ΕΕ χρησιμοποιεί δεδομένα από το 2016, όμως το χάσμα έχει αυξηθεί δραματικά από τότε. Ο δείκτης ΑΙ του Πανεπιστημίου Stanford δείχνει πως οι ΗΠΑ και η Κίνα αντιπροσωπεύουν σχεδόν όλες τις επενδύσεις παγκοσμίως στην τεχνητή νοημοσύνη. Οι μόνες άλλες δυο χώρες με ουσιαστικές επενδύσεις στην τεχνολογία είναι το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ.

Ο Guntram Wolff, διευθυντής του think tank Bruegel στις Βρυξέλλες, σημειώνει πως οι ΗΠΑ και η Κίνα μαζί αντιπροσωπεύουν το 85% των αιτήσεων για πατέντες ΑΙ. H ΕΕ απλά δεν είναι παίκτης στον τομέα αυτόν. Οποιαδήποτε έξυπνη στρατηγική θα έπρεπε να ξεκινήσει από την συνειδητοποίηση του γεγονότος αυτού, και όχι με αερολογίες περί «οικοσυστημάτων εμπιστοσύνης».

Η μόνη ευρωπαϊκή χώρα με κάποια ουσιαστική παρουσία στην τεχνητή νοημοσύνη είναι το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Ηνωμένο Βασίλειο ξεπερνά τις δαπάνες των ΗΠΑ σε κατά κεφαλήν βάση στη μαθηματική έρευνα.

Η απουσία της ΕΕ στην ΑΙ είναι κατ’ επιλογήν και όχι εξ ανάγκης. Η ΕΕ θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει δική της εξειδικευμένη αγορά. Η Γαλλία και η Γερμανία εξακολουθούν να έχουν μερικούς από τους καλύτερους μαθηματικούς και μηχανικούς στον κόσμο. Αλλά έχουν εισβάλει τα πολιτικά. Η ΕΕ έχει επιλέξει να βάλει σε προτεραιότητα την προστασία των δεδομένων, έναντι των επενδύσεων σε ΑΙ. Η λευκή βίβλος της Κομισιόν εξαιρεί επίσης την άμυνα από την αποστολή της, μια από τις σημαντικότερες εφαρμογές της ΑΙ.

Η ΕΕ δεν είναι παίκτης στη στρατιωτική τεχνητή νοημοσύνη. Η Κίνα κατάρτισε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική ΑΙ το 2017, την οποία παρακολουθούν στενά η Ρωσία και οι ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη χρησιμοποιήσει τεχνολογία ΑΙ στο Ιράκ και στη Συρία. Έτσι, η διάχυση από τον αμυντικό προς τον πολιτικό τομέα θα ωφελήσει εταιρείες στις ΗΠΑ και στην Κίνα, αλλά όχι στην ΕΕ.

Στην ευρωπαϊκή συζήτηση περί τεχνολογίας, ο αναλογικός τρόπος σκέψης εξακολουθεί να κυριαρχεί. Θυμάμαι όταν ένας Γερμανός κατασκευαστής τη δεκαετία του 1990 κατέληξε να κάνει την πιο προηγμένη αναβάθμιση στις αναλογικές τηλεπικοινωνίες, σε μια εποχή που ήδη εξελίσσονταν η ψηφιοποίηση.

Την ίδια δεκαετία, η Γερμανία και η Γαλλία στήριξαν έναν κοινό αναλογικό πρότυπο για μια υψηλής ευκρίνειας τηλεόραση, μια τεχνολογία που ευτυχώς ποτέ δεν είδε το φως της μέρας. Οι ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες άργησαν να εισέλθουν στην αγορά των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, και διαθέτουν ελάχιστη τεχνογνωσία επί των συστημάτων που βασίζονται στην ΑΙ. Η απώλεια καινοτομίας της Ευρώπης σχετίζεται στενά με το τέλος της αναλογικής εποχής, και της αλλαγής των πολιτικών προτιμήσεων.

Η ψηφιακή επανάσταση ξεκίνησε τον περασμένο αιώνα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής της επίπτωσης δεν το έχουμε δει ακόμα. Μια αυξανόμενη αναλογία του εμπορίου από τώρα μέχρι το τέλος του αιώνα, θα γίνεται με data. Η έγκαιρη παγκόσμια αλυσίδα προμήθειας αγαθών είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης των αρχών του 21ου αιώνα. Όμως οι εξελίξεις στην εκτύπωση 3D θα καταστήσουν εφικτή την παραγωγή σε πιο τοπικό επίπεδο, μειώνοντας έτσι την ανάγκη για μεταφορά εξαρτημάτων και αγαθών διασυνοριακά.

Όταν εμπορεύεσαι data, τότε η γεωγραφική εγγύτητα γίνεται άσχετη. Οι ρυθμίσεις μετατρέπονται σε έναν αλγόριθμο. Η ιδέα της ΕΕ ως της παγκόσμιας ρυθμιστικής αρχής θα εξαρτηθεί από την τεχνολογία και όχι από την πρόοδο.

Ο συνδυασμός του φόβου, του προστατευτισμού και του εφησυχασμού είναι και το χαρακτηριστικό της διαπραγματευτικής θέσης της ΕΕ για το Brexit. Λυπάται για το Brexit, φοβάται τον αθέμιτο ανταγωνισμό και εφησυχάζει αναφορικά με την προοπτική το Ηνωμένο Βασίλειο να δημιουργήσει εξειδικευμένες αγορές που έχει αφήσει κενές η ΕΕ, όπως η τεχνητή νοημοσύνη.

Η αύξηση στη μαθηματική έρευνα μπορεί να αποτελεί ένδειξη μιας νέας βιομηχανικής πολιτικής βασισμένης στην ΑΙ, το περίγραμμα της οποίας δεν έχει ακόμα φανεί. Εκτιμώ πως η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου θα απαγκιστρωθεί από τους νόμους της ΕΕ για την προστασία δεδομένων. Η Google είπε την περασμένη εβδομάδα πως θα μεταφέρει τα δεδομένα των βρετανών πελατών της από την Ιρλανδία στις ΗΠΑ.

Ίσως η εταιρεία σκοπεύει να εκμεταλλευτεί εμπορικές ευκαιρίες που θα μπορούσαν να προκύψουν από ένα πιο φιλελεύθερο καθεστώς για την προστασία των δεδομένων. Εκτιμώ πως η προστασία των δεδομένων θα γίνει ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της διμερούς σχέσης ΕΕ-Ηνωμένου Βασιλείου.

H ανεπίλυτη πρόκληση της ΕΕ είναι να κατανοήσει τις βαθιές συνέπειες της ψηφιακής εποχής, τι σημαίνουν για την οικονομική πολιτική, την άμυνα και την ασφάλεια, και για το πώς το ίδιο το μπλοκ θα πρέπει να λειτουργεί. Δεν υπάρχει χρόνος για αυτούς που ζουν στο παρελθόν.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Julian Assange was ‘handcuffed 11 times and stripped naked’

0

WikiLeaks founder’s lawyers complain of interference after first day of extradition hearing

A Julian Assange supporter attaches a sign to a fence outside Woolwich crown court in London.
 A Julian Assange supporter attaches a sign to a fence outside Woolwich crown court in London. Photograph: Henry Nicholls/Reuters

Julian Assange was handcuffed 11 times, stripped naked twice and had his case files confiscated after the first day of his extradition hearing, according to his lawyers, who complained of interference in his ability to take part.

Their appeal to the judge overseeing the trial at Woolwich crown court in south-east London was also supported by legal counsel for the US government, who said it was essential the WikiLeaks founder be given a fair trial.

Edward Fitzgerald QC, acting for Assange, said the case files, which the prisoner was reading in court on Monday, were confiscated by guards when he returned to prison later that night and that he was put in five cells.

The judge, Vanessa Baraitser, replied that she did not have the legal power to comment or rule on Assange’s conditions but encouraged the defence team to formally raise the matter with the prison.

The details emerged on the second day of Assange’s extradition hearing, during which his legal team denied that he had “knowingly placed lives at risk” by publishing unredacted US government files.

The court was told Wikileaks had entered into a collaboration with the Guardian, El País, the New York Times and other media outlets to make redactions to 250,000 leaked cables secret cables in 2010 and publish them.

Mark Summers, QC, claimed the unredacted files had been published because a password to this material had appeared in a Guardian book on the affair. “The gates got opened not by Assange or WikiLeaks but by another member of that partnership,” he said.

“The Guardian has made clear it is opposed to the extradition of Julian Assange. However, it is entirely wrong to say the Guardian’s 2011 Wikileaks book led to the publication of unredacted US government files,” a spokesman said.

“The book contained a password which the authors had been told by Julian Assange was temporary and would expire and be deleted in a matter of hours. The book also contained no details about the whereabouts of the files. No concerns were expressed by Assange or Wikileaks about security being compromised when the book was published in February 2011. Wikileaks published the unredacted files in September 2011.”

The Guardian’s former investigations editor David Leigh, who wrote the book with Luke Harding, said: “It’s a complete invention that I had anything to do with Julian Assange’s own publication decisions. His cause is not helped by people making things up.”

Assange, 48, is wanted in the US to face 18 charges of attempted hacking and breaches of the Espionage Act. They relate to the publication a decade ago of hundreds of thousands of diplomatic cables and files covering areas including US activities in Afghanistan and Iraq.

The Australian, who could face a 175-year prison sentence if found guilty, is accused of working with the former US army intelligence analyst Chelsea Manning to leak classified documents.

As well as rejecting allegations that Assange had put the lives of US sources in danger, much of the hearing was taken up with defence counter arguments to the US case that he helped the former intelligence analyst Chelsea Manning to “crack” a scrambled password stored on US Department of Defense computers in order to continue sending leaked material to Wikileaks.

“You can accurately describe this chapter of the case as lies, lies and more lies,” Summers told the court at the outset of the day.

Manning already had access to the information and did not need to decode the scrambled password, or “hash value”. Nor could she have done so, as is alleged, in order to gain someone else’s password, because access to the system was recorded on the basis of IP addresses, Summers says.

As for the US contention that Assange had “solicited” leaks from Manning, a whistleblower who served more than six years of a 35-year military prison sentence before it was commuted by Barack Obama, Summers drew on Manning’s insistence that she was moved by her conscience.

James Lewis QC responded for the US government by accusing the defence of consistently misrepresenting the US indictment of Assange, adding: “What he [Summers] is trying to do is consistently put up a straw man and then knock it down.”

For example, on the question of cracking the password hash, he emphasised that the US was making a “general allegation” that doing so would make it “more difficult” for the authorities to identify the source of the leaks.

Lewis rejected claims made on Monday by the defence that the US had deliberately “ratcheted up” the charges against Assange in response to the fact that Swedish authorities announced in May 2019 their intention to reopen the investigation of Assange for alleged sexual offences and issue a European arrest warrant.

“The inference that charging Mr Assange with publishing the names of sources was simply ratcheting up the charges is defeated by the objective facts that the [US] grand jury found and indicted him on,” he said.

“It just does not follow we will ratchet up the charges in case there might be a competition. We have a clear unequivocal and legal basis for charging him and that is the end of it.”

The hearing continues.

theguardian.com

Iran’s deputy health minister: I have coronavirus

0

 Middle East correspondent

Feverish Iraj Harirchi says disease ‘doesn’t distinguish between statesman and ordinary citizen’

 Iraj Harirchi at a press conference on Monday, a day before he revealed his diagnosis. Photograph: Iran Press/AFP via Getty Images

Iran’s deputy health minister said he has contracted the coronavirus and placed himself in isolation, a day after appearing feverish at a press conference in which he downplayed its spread in the shrine city of Qom and said mass quarantines were unnecessary.

Iraj Harirchi posted a video on social media on Tuesday acknowledging he had caught the virus, which appears to be taking rapid hold in parts of Iran. The news has underscored widespread fears that the outbreak may have passed a tipping point, before authorities had been able to gauge its full extent.

Images of one of the country’s most senior public health officials appearing sweaty and pale and acknowledging he had contracted the disease left many Iranians deeply troubled and are likely to further paralyse a county reeling from its rapid onset. In the short video, Hirachi acknowledged that “many may get infected” echoing concerns that have taken root in the rest of the Middle East, which is home to millions of people living in densely packed refugee camps.

“I wanted to tell you that I got corona,” said Harirchi. “I had a fever yesterday. The tests came back positive last night. I isolated myself. Just a few moments ago, I was told that the final test came. I’ll start taking medicine. Generally, I feel fine. I just felt a bit tired, I had a fever, and it will drop.

“Be sure with the effort of the medical staff and ministry of health headed by the [health minister] and with your support and the state and military within the coming weeks, we’ll be victorious against this virus.

“We’ll defeat corona. Be assured. I’m saying this deep from my heart. This virus is democratic, and it doesn’t distinguish between poor and rich or statesman and an ordinary citizen.

“Many might get infected, but we have enough effective medicine, take care of yourselves. Take care of the nurses and doctors who work heroically.”

Iran has become the regional focal point of fears surrounding coronavirus. Neighbouring states have largely shut their borders and suspended pilgrimage routes. Schools and universities in many parts of the country have been closed. Four new cases were suspected to have been diagnosed in the Iraqi city of Kirkuk on Tuesday. If confirmed, it would take the national tally to five cases, a number that is widely expected to rise, possibly substantially, in the coming days. Afghanistan, Bahrain, Kuwait and Oman also reported their first new coronavirus cases, all in people who had been to Iran.

Meanwhile, Turkey diverted a plane from Tehran, which had been destined for Istanbul, to its capital Ankara, after 17 passengers were reported to have higher than average temperatures.

Additional reporting: Mohammed Rasool

 . Support The Guardian from as little as £1 – and it only takes a minute. Thank you.

Honorable Mr. Mevlut Cavusoglu

0

Dear Mr. Tsavousoglou,

With all due respect to your office, you will allow me to submit to you some queries that not only every average Greek has but also every elementary educated Turkish, English, Russian or American.

In Greece we still keep in our daily lives, a phrase Alexander the Great said to his teacher, the philosopher Aristotle: ” Teacher you taught law, but you do not uphold the law “.

Since your actions in relation to your various statements seem to me to be strongly reminiscent of the above phrase, let me ask a few questions:

On February 18, 2020, you sent a message to Twitter against the President of the Hellenic Republic by writing: ” The President of a country that is said to be the cradle of democracy, he called the Muslim Turkish minority a Greek Muslim minority. Despite so many rulings by the European Court of Human Rights. Whatever you say, the Turkish minority in Western Thrace has been Turkish for centuries and will remain Turkish . ”

Almost simultaneously, your party’s spokesman, Omer Celik, accused Greece of “racism” because it called Thrace Muslims Greek.

On February 15, 2020, there was a deliberate and utterly unjustified preaching of hatred by a “man of your own”, Mayor Iasmou Rodopi Inter Mumin, who spoke in Bursa of “great victory”, of “eternity and death”. And many other, heavily propagandistic nonsense.

The questions that can reasonably arise in any educated person are:

  • Weren’t you insistent that in the negotiations for the signing of the Treaty of Lausanne, you should be described as “Muslims” and not “Turks” who remained in Greek Thrace?
  • Did you not demand religious and not ethnic designation out of fear for the millions of Kurds living in Turkey?
  • Are you ignorant of dozens of rulings by the European Court of Human Rights concerning Kurds (such as Selahettin Demirtas who remains a prisoner despite the ECHR’s decision to release him) or many Cypriot citizens from your activities in the occupied territories of the Republic of Cyprus?
  • Don’t you even ignore judgments of your own courts when you do not like them, as in the case of Osman Kavala, who you have held without cause for 842 days?

So how do you ask us to respect decisions that you neither respect nor enforce?

Wasn’t the President of the Turkish Republic, Jemal Gürsel (1899-1960) the one calling on the citizens to “spit in the face of anyone who calls them Kurds”? 

Wasn’t your government rushing to oust just a few dozen elected Mayors just last year just because they were Kurds? 

If a Kurdish mayor came to Greece and made an inflammatory speech analogous to that made by the mayor of Iasmus in Turkey, would he dare to go back?

If he came back, would you not immediately imprison him as a terrorist and dangerous to Turkey’s public security?

So why are you putting your “people” to systematically dynamize the excellent climate that has existed for decades among Greek citizens – Muslims and Christians?

Wouldn’t it be more correct to remember what treatment you reserved for the tens of thousands of Greeks in Constantinople, Imbros and Tenedos before accusing Greece?

  • Were you not aware that when the Germans entered Greece in 1941, you hastened to recruit non-Muslim youths to exterminate them physically?
  • Weren’t you imposing in 1942, from the security of your neutral position during World War II, selectively only on wealthy Christians and Jews the exterminating  estate tax  to take possession of immense wealth of Greek, Armenian and Jewish people?
  • Where you not, with the perfect coordination of your official government and the ruling party’s paratroopers, in 1955 organizing the  pogrom of murder  against the Greeks of Constantinople with devastating consequences for their survival in the land where their ancestors lived Do your ancestors appear in the same area?
  • Were you not expelled by summary proceedings, tens of thousands of Greeks in Istanbul with the inhumane  deportations of 1964 ?
  • Weren’t you sending all the Turkish bailiffs to Imbros in 1964 in an open prison in order to expel 92% of the total population of the Imbros and Tenedos Islands under the Greek Eritme  Program  ?
  • Did you wonder how much the Greek population of the islands of Imbros and Tenedos is today? Just 1%!
  • Aren’t you the one who has unnecessarily silenced, since 1971, the Halki Theological School that served a religious institution rooted for seventeen whole centuries in the city of Constantine to strangle him?

So, don’t you think that all you have done and are still doing is racism and even extreme and repulsive crime against humanity? 

So how do you accuse Greeks of being racist towards Greek citizens, Muslims or religion, when you display extreme, repugnant racism against millions of people inside and outside Turkey – even when they are Muslims?

But do not rush to rely on the usual excuses of “national security” and “terrorism” for what you are doing in Turkey, in Greece and many other countries!

So, do you find it reasonable to take care of your own ‘national security issues’ as you think, but intervene in other countries when they deal with exactly the same issues, as they think they are?

Aren’t you supposed to show elemental respect for the huge burden on the ten million European Greeks with the hundreds of thousands of Muslims that Turkey of eighty million has systematically sent to us? 

Do you consider yourself right to characterize, a century after the signing of the Treaty of Lausanne, a “Turk” of every Muslim living in Greece, whether Pomak, Roma or simply Muslim?

By the same token do you intend shortly to demand to be called “Turks” and the thousands of Afghans, Persians, Somalis, Egyptians, Algerians, Iraqis, Syrians and many other Muslims you send to us daily – lately and along with them?

Don’t you think that the pretext of the “brothers in need of protection” that you used to invade the Republic of Cyprus goes back to other times of Ottoman expansion and is outdated?

Why should you “protect your brothers” who do not even need any protection if we are judged by the typical example of Cypriot Muslims and others are obliged to watch the genuine extermination of their own “brothers” by you?

As a man who was born in Turkey, he was unjustly expelled from his birthplace at the age of 15 and has lived in Greece since then, I do not think there is any real reason to prevent the peoples of Greece and Turkey from living peacefully as good neighbors.

But I believe that unfortunately they are deliberately cause divisions by the outdated ideologies who dream the rebuilding the Ottoman Empire in the twenty-first century, consciously leading the two peoples to unwanted adventures. Those who deny the unrealistic dreams of rebuilding the Ottoman Empire are systematically imprisoned.

I wholeheartedly wish I was wrong and what I perceive is not in fact true.

I am sure, however, that all my questions will remain unanswered because they simply concern the core of the ideologies from which all Turkish politicians who take power are necessarily inspired.

But even unanswered, please be aware that these questions will remain historically unchanging and persistent!

Leonidas Koumakis

Β. Σόιμπλε: «Οι δυτικές δημοκρατίες είναι σε κρίση»

0

του Γιώργου Ευαγγελόπουλου.

Ο σχεδόν μισός αιώνας αδιάλειπτης παρουσίας στην Μπούντεσταγκ (τη γερμανική βουλή) και ο καθοριστικός ρόλος που έχει διαδραματίσει σε όλες τις μεγάλες στιγμές που έχει ζήσει η Γερμανία και η Ευρώπη σε αυτό το διάστημα, είναι στοιχεία που αναμφίβολα προσδίδουν στις διαπιστώσεις και τις εκτιμήσεις του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ιδιαίτερη βαρύτητα. Κι αυτό, ανεξαρτήτως από το εάν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί τους, όπως και από τη γνώμη την οποία μπορεί να έχει για τις θέσεις και τον ρόλο του.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σε αυτή τη φάση της κρίσης στην οποία έχει εισέλθει το κόμμα του, οι Χριστιανοδημοκράτες, ο Σόιμπλε εμφανίζεται από πολλούς ως ο εγγυητής της ενότητας και της συνέχειας. Ως ο πολιτικός δηλαδή ο οποίος, σε μια στιγμή που η Ανγκελα Μέρκελ έχει πάψει να θεωρείται «σιδηρά καγκελάριος», είναι σε θέση να διασφαλίσει ακόμη και την εκλογή της πιο ικανής και κατάλληλης ηγεσίας, που θα μπορέσει να βγάλει το CDU από το αδιέξοδο.

Μετά την Μέρκελ, τι;

Ειδικά από τη στιγμή που η επιλογή της Μέρκελ για την διαδοχή της, η Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ, αποδείχθηκε αποτυχημένη, οι πολιτικές «μετοχές» του νυν προέδρου της βουλής φέρονται να έχουν ανέβει κι άλλο. Τουλάχιστον δύο, μάλιστα, από τα στελέχη του κόμματος τα οποία έχουν ήδη εκφράσει την πρόθεση να διεκδικήσουν την ηγεσία και την καγκελαρία στις επόμενες εκλογές – όπως ο Φρίντριχ Μέρτς (τον οποίο είχε στηρίξει ο Σόιμπλε απέναντι στην Κάρενμπαουερ) και ο Γενς Σπαν ( ο φέρελπις νεαρός πολιτικός που κερδίζει πόντους διαρκώς) – στρέφουν προς αυτόν το βλέμμα τους.

Μερτς και Σπαν γνωρίζουν, άλλωστε, ότι παρά τη διαπιστωμένη ανάγκη για ανανέωση, σε ιδέες και πρόσωπα, ο Σόιμπλε είναι ίσως ο μοναδικός, σε αυτή τη συγκυρία, που μπορεί να εξασφαλίσει σε κάθε υποψήφιο για την ηγεσία την επαφή με την παραδοσιακή και άκρως συντηρητική βάση του κόμματος. Γι’ αυτό και είναι βέβαιο ότι θα διεκδικήσουν την… ευλογία του.

Ο ίδιος, πάντως, μοιάζει επιφυλακτικός όσον αφορά στις επιλογές του, με αποτέλεσμα να μην ανοίγει τα χαρτιά του. Ίσως επειδή όσες φορές αποφάσισε να εκτεθεί σε εσωκομματική αναμέτρηση βρέθηκε στην πλευρά των χαμένων. Ίσως επειδή ακόμη και τώρα, είδε να μην εισακούεται η πρότασή του να προηγηθεί η αποσαφήνιση του ιδεολογικού στίγματος και των πολιτικών θέσεων του CDU της διαδικασίας για την εκλογή της επόμενης ηγεσίας – και έτσι, αποφασίστηκε το συνέδριο να πραγματοποιηθεί στις 25 Απριλίου.

Το φαινόμενο Τραμπ δεν είναι τυχαίο

Ο Σόιμπλε, όμως, εμφανίζεται και ιδιαιτέρως ανήσυχος για όσα συμβαίνουν, όχι μόνο στην Γερμανία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη και τον δυτικό κόσμο. Είναι κάτι, άλλωστε, το οποίο αποτυπώθηκε ξεκάθαρα και στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη την οποία παραχώρησε στην εφημερίδα Handelsblatt.

«Εάν θέλουμε να αναλύσουμε την κατάσταση ορθά, οφείλουμε να κατανοήσουμε πως σχεδόν όλες οι δυτικές δημοκρατίες βρίσκονται σε κρίση», λέει χαρακτηριστικά. Για δικαιολογήσει την άποψή του, έφερε ως παράδειγμα τις εξελίξεις στη Βρετανία του Brexit, στις κυβερνήσεις μειοψηφίας που υπάρχουν σε Βέλγιο, Ολλανδία και σκανδιναβικές χώρες και φυσικά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

«Στις ΗΠΑ όλα ξεκίνησαν με τον ισχυρό ρόλο του Tea Party εντός των Ρεπουμπλικάνων. Αυτό οδήγησε στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος κατάλαβε καλύτερα τη νέα πραγματικότητα της επικοινωνίας δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης», σημείωσε και συνέχισε, αναφερόμενος στις επικείμενες προεδρικές εκλογές: «Ίσως η μοναδική ελπίδα για να σταθεί κανείς απέναντί του (του Τραμπ) είναι να διαθέτει τόσα πολλά χρήματα όπως ο Μάικλ Μπλούμπεργκ. Χρειαζόμαστε, όμως, μερικά δισεκατομμύρια δολάρια για να μπορούμε να σταθούμε στον πολιτικό ανταγωνισμό. Αυτή η κατάσταση της δημοκρατίας με ανησυχεί».

«Οι κρίσεις είναι και ευκαιρίες»

Όσον αφορά στην οικονομική πολιτική, εκεί ο Σόιμπλε παραμένει αυτός που είχαμε όλοι γνωρίσει. Υπεραμύνεται της πολιτικής των μηδενικών ελλειμμάτων, επαναλμβάνει ότι η αλληλλεγγύη στην ΕΕ πρέπει να έχει ως προϋπόθεση τα κράτη-μέλη να «κάνουν τα μαθήματά τους στο σπίτι», θεωρεί υψηλό το επίπεδο των κοινωνικών εισφορών στη Γερμανία και ανορθολογική την μη αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, εκτιμώντας ότι το μοντέλο αυτό είναι μη βιώσιμο μακροπρόθεσμα. «Μόνο μέσω της συνειδητοποίησης ότι διαθέτουμε περιορισμένους πόρους μπορεί όλα να αποκτήσουν αξία. Όχι αυτό που νομίζουν ορισμένοι, ότι έχουμε απεριόριστα χρήματα στον προϋπολογισμό μας», τονίζει.

Τέλος, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, βλέπει στην παρουσία του Εμανουέλ Μακρόν στο τιμόνι της Γαλλίας μια ευκαιρία να γίνουν βήματα στην Ευρώπη – ανάμεσα στα άλλα, με τη δημιουργία πανευρωπαϊκών ομίλων, για παράδειγμα με τη συγχώνευση των γερμανικών και των γαλλικών ταχυδρομείων. Εκτιμά δε ότι «οι κρίσεις αποτελούν ταυτόχρονα και ευκαιρίες», φέροντας μάλιστα το παράδειγμα του πολιτικού αντιπάλου, του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ και της περίφημης «Ατζέντας 2010».

Να σημαίνει, άραγε, κάτι αυτό για τους συμπολίτες του Σόιμπλε;

liberal.gr