Αρχική Blog Σελίδα 2527

Erdogan is vulnerable, but prefers destructive adventures

Από
anixneuseis
-
0

gulftoday.ae

Recep Tayyip Erdogan

Michael Jansen

The author, a well-respected observer of Middle East affairs, has three books on the Arab-Israeli conflict.

President Recep Tayyip Erdogan has backed down from a damaging confrontation with Europe by ordering thousands of migrants massed at the Greek border to return to their places of residence in Turkey. The buses which carried them to the border have been laid on to end his ill-judged attempt to blackmail Europe into providing further financial aid to Syrian refugees hosted by Turkey and supporting Turkey’s invasion of Syria’s north-western Idlib province. Erdogan secured neither of his demands.

He believed Greece would be unable to stem a mass flow of migrants across the border. Athens disappointed him by using tear gas, water cannon, and rubber bullets to repel those trying to enter Greece by land and returning to Turkey those who landed on nearby Greek islands on rubber rafts.

On February 28, Ankara declared it would no longer prevent migrants from crossing into the European Union. They were encouraged to go to the border by false reports that the Greek entry gates were open and, the New York Times reported, at least on one occasion forced to exit a bus near the border by armed Turkish police and frontier guards. Turkish police have also fired tear gas at Greek counterparts who were preventing mass crossings.

To create international sympathy for the migrants, the Turks have also directed media to report on Syrian refugee families whose stories have been widely covered by satellite television channels and newspapers. These Syrians have been long-term residents of Turkey and are not from Syria’s Idlib province where at least 900,000 have been displaced by fighting since December. Ankara does not permit Idlib inhabitants to enter Turkey.

The majority of migrants deliberately corralled for Turkey’s border operation have been Afghan, Iranian, Moroccan, Pakistani, and African men seeking “a better life” in Europe. Migrants from these countries and others who have submitted applications for asylum in Turkey have exceeded half a million since 2011 while Syrian refugees temporarily hosted by Turkey since the war began are estimated to number 3.6 million.

Erdogan initially welcomed Syrians escaping the war in their homeland.

He even offered to naturalise some who had set up successful enterprises in Turkey. But, over the years Syrians have become highly unpopular with Turks and a political liability for Erdogan and his Justice and Development Party (AKP).

Erdogan’s political and military intervention in Syria has also become unpopular, particularly because it has been unsuccessful. In mid-2011 he recruited defected Syrian soldiers into his “Free Syrian Army” (FSA) to oust the Syrian government by force and formed the expatriate, Muslim Brotherhood-dominated Syrian National Council to replace it. Erdogan has not given up on this pipe dream although Syria’s government remains in power, controls 70 per cent of the country, and rules 85 per cent of Syrians still in the country.

His “Plan B” was to try seizing control of Idlib by distorting and exploiting  the 2018 Russian-Turkish agreement to declare an Idlib ceasefire and promote de-confliction efforts. He did this by strengthening al-Qaeda-affiliated and other anti-government armed groups based there and planting a dozen well fortified and heavily manned Turkish military bases in and around the province.

Turkey was meant to rein in al-Qaeda’s Ha’yat Tahrir al-Sham, impose a buffer zone around Idlib to prevent clashes with the Syrian army, open two main highways crossing Idlib, and set up observation posts in Idlib to ensure that the terms of the deal were honoured. The object of the agreement had been to postpone a Syrian army offensive in Idlib which would send a flood of refugees to the Turkish border.

Moscow and its ally, Damascus, tolerated Turkey’s violations of the accord until last December when they mounted their delayed campaign to regain control of the Damascus-Hama-Aleppo highway (M5) and the Aleppo-Latakia route (M4).

Although Turkey reinforced its bases in Idlib and deployed shoulder-fired-anti-aircraft missiles and drones, Russia retained control of the skies over Idlib and the Syrian army advanced, achieving its initial objectives.

Having lost ground, Erdogan demanded that the Syrian army withdraw to the edge of the Idlib de-confliction zone but was rebuffed by Russian President Vladimir Putin.  He made Erdogan settle for a ceasefire with forces in place along front lines and the opening of both highways.  This amounted to a major climbdown for Erdogan who responded by launching the migrant crisis on the border with Greece.

It is significant that the migrants were directed by neo-Ottoman Erdogan to the Greek frontier rather than the Bulgarian border with Turkey.  Athens has been a Turkish antagonist since Greece launched its war of independence from the Ottoman Empire in 1821. The Greeks were backed in this campaign by Russia as well as France and Britain. Turkish enmity deepened when Greece invaded Anatolia in 1919 with the aim of establishing control of  Greek inhabited areas in the collapsing Ottoman Empire while France and Britain carved up its Arab possessions.

Erdogan’s migrant and Idlib reverses coincided with the proclamation by former colleague and Deputy Prime Minister Ali Babacan that he is forming a new party, dubbed “Deva,” the Turkish for “Remedy,” to promote freedom of expression, upgrade the education system, and return to the presidential model of governance.  Babacan is the second resigned member of the AKP to establish a political party.  Last year former Prime Minister Ahmet Davutoglu formed his Future Party.  Both seek to win over voters opposed to Erdogan’s autocratic rule in order to end Erdogan’s disastrous domestic policies and external adventurism in Syria and, lately, Libya and return Turkey to democracy. Erdogan is highly vulnerable, particularly to challenges from former AKP colleagues.  Erdogan received a major shock when the party lost the 2019 municipal elections in major cities, including Istanbul, Ankara, Adana, and Izmir. A desperate man, he is likely to launch fresh ill-considered destructive adventures which weaken rather than strengthen his grip on power.

Russia’s Shift from “Greater Europe” to “Greater Asia”

Από
anixneuseis
-
0

By March 15, 2020

Vladimir Putin and Xi Jinping, photo via Office of the President of Russia

BESA Center Perspectives Paper No. 1,483, March 15, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Though analysts tend to portray Russia’s foreign policy as truly global (that is, independent of Europe, the US, and China), the country is plainly tilting toward Asia. The Russian political elite does its best to hide this development, but the country is accumulating more interests and freedom to act in Asia than in Europe or anywhere else.

When the Ukraine crisis broke out in 2014, political analysts pointed out, quite rightly, that Russia without Ukraine would become more Asian. With the country’s borders now more in Asia than in Europe, Moscow would inescapably focus more on the Middle East and China. The latter would become Russia’s primary ally in global politics, but there would also be fears that Beijing would overshadow Moscow’s role in their bilateral relations. In other words, analysts believed Russia would turn into a Chinese appendage that provided energy resources to the Asian giant.

Years have passed, and there have been some interesting twists in this analysis. Russian analysts and many in the West have started to develop the idea that the Ukraine crisis and the ensuing deterioration of relations with the West freed Russia from its Euro-centrist views on foreign policy. For the first time since Peter the Great, Russia would initiate “de-Europeanization” of its geopolitical outlook and once again be truly Russian in terms of the way it conducted its foreign relations. In this analysis, Beijing is viewed as a facilitator for Moscow.

Because the two countries share a desire to limit US influence across Eurasia, there is indeed a sympathy among the Russian political elites for the idea of growing and formalizing Russia-China relations beyond the current level. Some even hesitantly approve of an alliance.

This juggling of ideas about Russia’s foreign policy since 2014 is intriguing, but it obscures a crucial development: Russia is slowly being turned into an Asian state.

Many call this assertion farfetched and claim that Moscow now has more avenues through which to project its power across the Eurasian landmass. This “new diversification” idea misses the simple fact that Russia has always had a diversified foreign policy. Moscow was heavily involved in the Middle East for centuries. This applies not only to the Ottoman Empire of the 18th-19th centuries, but also to Russian interests in Iran, Central Asia, Afghanistan (if we consider it as separate from Central Asia), northern China, the Korean Peninsula, and elsewhere. This was true during the time of the Romanovs as well as during Soviet times. The idea that Russian foreign policy since the Ukraine crisis has become more diversified does not correspond to the reality of the past two centuries.

What we are seeing today is declining Russian political clout in eastern Europe. There might be talk of Russia’s pipeline geopolitics (often successful), successful annexation of Crimea, and thwarting of Ukraine’s, Moldova’s, and Georgia’s NATO/EU aspirations, but the ultimate success of all those measures remains open to question. The West is much more powerful than Russia in terms of economy, soft power, and more.

Russia is becoming more Asia-focused (including the Middle East) not because of a Kremlin master plan but because playing the China card is inevitable.

About ten years ago, the Russian political elite was enthusiastic about the prospect of creating a greater Europe from Lisbon to Vladivostok. This would have been a more or less unified economic space extending all the way to the borders of China. Putin himself publicly advocated this idea.

But after a few years, Russia’s vision completely changed. In geo-economic terms, Putin’s greater Europe idea was gradually replaced by the concept of a greater Asia from St. Petersburg to Shanghai.

In 2014, China displaced Germany as Russia’s number one trade partner—but Russia is only tenth among China’s trade partners. China has also replaced Germany as Russia’s biggest supplier of machinery and equipment.

It is commonplace in Russia for grand geopolitical ideas to shift. A decade ago, Russians envisioned closer political and economic relations with Europe. Now many think about near-strategic cooperation with China, while still others think about being independent of China.

Moscow will maintain relations with Europe. Many military, security, and economic problems across Europe can only be solved with Russian participation. But there are economic and cultural shifts that limit Russia’s projection of power into Ukraine, the Baltic States, and even the South Caucasus. Russia has a freer hand in Central Asia, through military moves in the chaotic Middle East and Africa. This illustrates how Russia without Ukraine and the Baltic States now has more frontiers in Asia than in Europe.

It has become fashionable among Russia analysts to point out how in the past two decades under Putin the country regained much of its internal strength, which resulted in foreign policy successes. In fact, what has been more pivotal within the context of Russian history is that the Russian political elite in the past 20 years has been seeking the country’s new place in Eurasia.

This development was easily foreseen. After losing large swathes of formerly Soviet territory, Russia was forced to find its place in 21st century Eurasia.

Moscow would like to portray itself as independent, but it isn’t. Russia, unable to accommodate itself with Europe, has little choice but to turn to Asia.

View PDF

Emil Avdaliani teaches history and international relations at Tbilisi State University and Ilia State University. He has worked for various international consulting companies and currently publishes articles on military and political developments across the former Soviet space.

besacenter.org

Ποιος ο στόχος μετά τη Συρία;

Από
anixneuseis
-
0
infognomonpolitics.gr

του Τιερί Μεϊσάν

Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στη «διευρυμένη Μέση Ανατολή» από το 2001 ακολουθούν μια ακατάπαυστη λογική. Το τρέχον ερώτημα είναι εάν ήλθε η ώρα για έναν νέο πόλεμο στην Τουρκία ή στη Σαουδική Αραβία. Η απάντηση εξαρτάται μεταξύ άλλων από την επανάληψη των εχθροπραξιών στη Λιβύη. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αντιληφθεί κανείς το πρόσθετο πρωτόκολλο που διαπραγματεύτηκαν οι πρόεδροι Ερντογάν και Πούτιν για την επίλυση της κρίσης της Ιντλίμπ.

JPEG - 27.4 ko
Ο αρχικός χάρτης της “ανασχεδίασης της διευρυμένης Μέσης Ανατολής”, που δημοσιεύτηκε από τον συνταγματάρχη Ralph Peters.

19 χρόνια “ατελείωτου πολέμου”

Ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους αποφάσισε να μετασχηματίσει ριζικά τις αποστολές του Πενταγώνου, όπως εξηγήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2001, από τον συνταγματάρχη Ραλφ Πέτερς στην επιθεώρηση  Parameters του Στρατού Ξηράς. Ο υπουργός Άμυνας, Ντόναλντ Ράμσφελντ, διόρισε τον ναύαρχο Άρθουρ Τσεμπρόβσκι για να εκπαιδεύσει τους μελλοντικούς αξιωματικούς. Ο τελευταίος πέρασε τρία χρόνια περιοδεύοντας σε στρατιωτικά πανεπιστήμια, έτσι ώστε σήμερα όλοι οι αξιωματικοί έχουν παρακολουθήσει τα μαθήματα του. Η σκέψη του εκλαϊκεύτηκε για το ευρύ κοινό από τον βοηθό του, Thomas Barnett.

Οι περιοχές που πλήττονται από τον πόλεμο των ΗΠΑ θα παραδοθούν στο “χάος”. Η έννοια αυτή πρέπει να γίνει κατανοητή υπό τον ορισμό του Άγγλου φιλόσοφου Thomas Hobbes, δηλαδή ως απουσία πολιτικών δομών ικανών να προστατεύσουν τους πολίτες από τη δική τους βία («ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο»), και όχι με τη βιβλική έννοια της καθαρής σάρωσης πριν από τη δημιουργία μιας νέας τάξης.

Αυτός ο πόλεμος είναι μια προσαρμογή των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, στη μετάβαση από τον παραγωγικό καπιταλισμό στον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό.

«Ο πόλεμος είναι ένα οργανωμένο έγκλημα» (War is a racket), έλεγε πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο πιο παρασημοφορημένος στρατηγός στις Ηνωμένες Πολιτείες, Smedley Butler [1]. Από τώρα και στο εξής, οι φίλοι και οι εχθροί δεν θα υπολογίζονται πλέον, ο πόλεμος θα επιτρέψει μια απλή διαχείριση των φυσικών πόρων.

Αυτή η μορφή πολέμου περιλαμβάνει πολλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (συμπεριλαμβανομένων των εθνοκαθάρσεων) τα οποία οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ δεν μπορούν να διαπράξουν. Ως εκ τούτου, ο υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Rumsfeld προσέλαβε ιδιωτικούς στρατούς (μεταξύ άλλων την Blackwater) και ανέπτυξε τρομοκρατικές οργανώσεις ενώ προσποιούνταν ότι τις καταπολεμούσε.

Οι κυβερνήσεις Μπους και Ομπάμα ακολούθησαν αυτή τη στρατηγική: να καταστραφούν οι κρατικές δομές ολόκληρων περιοχών του κόσμου. Ο στόχος του αμερικανικού πολέμου δεν είναι πλέον να νικήσει, αλλά να διαρκέσει (ο «ατελείωτος πόλεμος»). Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο πρώτος Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του, στρατηγός Michael Flynn, αμφισβήτησαν την εξέλιξη αυτή χωρίς να καταφέρουν να την αλλάξουν.
Σήμερα, οι υποστηρικτές του δόγματος Rumsfeld / Cebrowski ακολουθούν τους στόχους του όχι τόσο πλέον μέσω του υπουργείου Άμυνας αλλά κυρίως μέσω του ΝΑΤΟ.

Αφού ο πρόεδρος Μπους ξεκίνησε τον “ατελείωτο πόλεμο” στο Αφγανιστάν (2001) και το Ιράκ (2003), εμφανίστηκε μια έντονη αμφισβήτηση μεταξύ των πολιτικών ελίτ της Ουάσιγκτον σχετικά με τα επιχειρήματα που δικαιολόγησαν την εισβολή στο Ιράκ και την αναταραχή που βασίλευε εκεί. Ήταν η Επιτροπή Baker-Hamilton (2006). Ο πόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ ούτε στο Αφγανιστάν ούτε στο Ιράκ, αλλά χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να ανοίξει ο πρόεδρος Ομπάμα νέα θέατρα επιχειρήσεων: στη Λιβύη (2011), τη Συρία (2012) και στην Υεμένη (2015).

Δύο εξωτερικοί παράγοντες παρενέβησαν στο σχέδιο αυτό.

- Το 2010-11, το Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησε την «Αραβική Άνοιξη», μια επιχείρηση στο μοντέλο της «Αραβικής εξέγερσης» του 1915, που επέτρεψε στον Λόρενς της Αραβίας να τοποθετήσει τους Ουαχαμπίτες στην εξουσία στην Αραβική Χερσόνησο. Αυτήν τη φορά το θέμα ήταν να τοποθετήσουν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην εξουσία με τη βοήθεια όχι του Πενταγώνου, αλλά του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
- Το 2014, η Ρωσία επενέβη στη Συρία, της οποίας το κράτος δεν είχε καταρρεύσει και το οποίο βοήθησε να αντισταθεί. Από τότε, οι Βρετανοί – που είχαν προσπαθήσει να αλλάξουν το καθεστώς εκεί κατά τη διάρκεια της «Αραβικής Άνοιξης» (2011-αρχές του 2012)-, έπειτα οι Ηνωμένες Πολιτείες – οι οποίες επιδίωξαν να ανατρέψουν όχι το καθεστώς, αλλά το κράτος (από τα μέσα του 2012 έως σήμερα) – αναγκάστηκαν να αποσυρθούν. Η Ρωσία, η οποία επιδιώκει το όνειρο της Τσαρίνας Κατερίνας, μάχεται σήμερα κατά του χάους, υπέρ της σταθερότητας – δηλαδή για την υπεράσπιση των κρατικών δομών και του σεβασμού των συνόρων -.

Ο συνταγματάρχης Ralph Peters, ο οποίος είχε αποκαλύψει το 2001 τη νέα στρατηγική του Πενταγώνου, δημοσίευσε το 2006 το χάρτη των στόχων του ναυάρχου Cebrowski. Έδειχνε ότι μόνο το Ισραήλ και η Ιορδανία δεν θα επηρεάζονταν. Όλες οι άλλες χώρες της «διευρυμένης Μέσης Ανατολής» (ήτοι από το Μαρόκο μέχρι το Πακιστάν) θα στερούνταν προοδευτικά του κράτους τους και όλες οι μεγάλες χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας) θα εξαφανίζονταν.

Σημειώνοντας ότι ο καλύτερος σύμμαχός του, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σχεδίαζε να διαιρέσει την επικράτειά της στα δύο προκειμένου να δημιουργήσει ένα «ελεύθερο Κουρδιστάν», η Τουρκία προσπάθησε μάταια να πλησιάσει την Κίνα, ακολούθως υιοθέτησε τη θεωρία του καθηγητή Ahmet Davutoğlu: «μηδέν πρόβλημα με τους γείτονές της». Αποστασιοποιήθηκε από το Ισραήλ και άρχισε να διαπραγματεύεται ειρήνη με την Κύπρο, την Ελλάδα, την Αρμενία, το Ιράκ κλπ. Παρά την εδαφική διαφορά για το Χατάι, δημιούργησε μια κοινή αγορά με τη Συρία. Ωστόσο, το 2011, ενώ η Λιβύη ήταν ήδη απομονωμένη, η Γαλλία έπεισε την Τουρκία ότι θα μπορούσε να ξεφύγει από την κατάτμηση της αν εντασσόταν στις φιλοδοξίες του ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος Recep Tayyip Ερντογάν, ένας πολιτικός ισλαμιστής του Millî Görüş, εντάχθηκε στην Αδελφότητα των Αδελφών Μουσουλμάνων, της οποίας δεν ήταν μέλος, ελπίζοντας να ανακτήσει τους καρπούς της “Αραβικής Άνοιξης” προς όφελός του.
Η Τουρκία στράφηκε κατά ενός από τους κύριους πελάτες της, της Λιβύης, και στη συνέχεια κατά ενός από τους βασικούς εταίρους της, της Συρίας.

Το 2013, το Πεντάγωνο προσάρμοσε τον “ατελείωτο πόλεμο” στις πραγματικότητες που υπήρχαν στο έδαφος. Η Robin Wright δημοσίευσε δύο διορθωτικούς χάρτες στους New York Times .
Ο πρώτος αφορούσε τη διαίρεση της Λιβύης, ο δεύτερος τη δημιουργία ενός «Κουρδιστάν» μόνο στη Συρία και το Ιράκ ενώ διάσωζε το ανατολικό μισό μέρος της Τουρκίας και του Ιράν. Ανακοίνωσε επίσης τη δημιουργία ενός «Σουνιστάν» στο Ιράκ και τη Συρία, τη διαίρεση της Σαουδικής Αραβίας σε πέντε μέρη και της Υεμένης σε δύο. Η τελευταία αυτή επιχείρηση ξεκίνησε το 2015.

Πολύ ευτυχισμένο με αυτό το διορθωτικό έγγραφο, το τουρκικό επιτελείο προετοιμάστηκε για τα γεγονότα. Σύναψε συμφωνίες με το Κατάρ (2017), το Κουβέιτ (2018) και το Σουδάν (2017) για να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις εκεί και να περικυκλώσει το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας.
Ταυτόχρονα, η Τουρκία υποστήριξε το νέο σχέδιο για το «Κουρδιστάν» που θα γινόταν εκτός της επικράτειας της και συμμετείχε στη δημιουργία του «Σουνιστάν» από το Ντάες με την επωνυμία «Χαλιφάτο». Ωστόσο, οι ρωσική και ιρανική επεμβάσεις στη Συρία και το Ιράκ καταδίκασαν αυτό το σχέδιο σε αποτυχία.

Το 2017, ο περιφερειακός πρόεδρος Massoud Barzani διοργάνωσε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στο ιρακινό Κουρδιστάν. Αμέσως, το Ιράκ, η Συρία, η Τουρκία και το Ιράν κατάλαβαν ότι το Πεντάγωνο, επιστρέφοντας στο αρχικό του σχέδιο, προετοιμαζόταν να δημιουργήσει ένα “ελεύθερο Κουρδιστάν” κόβοντας τα αντίστοιχα εδάφη τους. Συνενώθηκαν για να το αποτρέψουν. Το 2019, το PKK / PYG ανακοίνωσε ότι προετοίμαζε την ανεξαρτησία της συριακής “Ροζάβας”. Χωρίς αναμονή, το Ιράκ, η Συρία, η Τουρκία και το Ιράν συνεννοήθηκαν ξανά. Η Τουρκία εισέβαλλε στη “Ροζάβα”, κυνηγώντας το PKK / YPG, χωρίς πολύ αντίδραση από τους συριακό και ρωσικό στρατούς.

Το 2019, το τουρκικό επιτελείο έμεινε πεπεισμένο ότι το Πεντάγωνο, έχοντας προσωρινά παραιτηθεί από την καταστροφή της Συρίας λόγω της ρωσικής παρουσίας, προετοιμαζόταν τώρα να καταστρέψει το τουρκικό κράτος. Για να παρατείνει την προθεσμία, προσπάθησε να επανενεργοποιήσει τον «ατελείωτο πόλεμο» στη Λιβύη, και στη συνέχεια να απειλήσει τα μέλη του ΝΑΤΟ με τις χειρότερες συμφορές: την Ευρωπαϊκή Ένωση με μεταναστευτική πλημμυρίδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες με έναν πόλεμο με την Ρωσία. Για να το κάνει αυτό, άνοιξε τα σύνορα με την Ελλάδα στους μετανάστες και επιτέθηκε στους ρωσικό και συριακό στρατούς στην Ιντλίμπ όπου βομβάρδιζαν τους τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα και του Ντάες που είχαν καταφύγει εκεί. Είναι αυτό το επεισόδιο που βιώνουμε σήμερα.

JPEG - 49.3 ko
Ο διορθωτικός χάρτης για το σχέδιο ” αναδιαμόρφωση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής”, που δημοσιεύτηκε από την Robin Wright.

Το πρόσθετο Πρωτόκολλο της Μόσχας

Ο τουρκικός στρατός προκάλεσε ρωσικές και συριακές απώλειες τον Φεβρουάριο του 2020, ενώ ο πρόεδρος Ερντογάν έκανε πολλές τηλεφωνικές κλήσεις προς τον Ρώσο ομόλογό του, Πούτιν, για να μειώσει με το ένα χέρι την ένταση που προκαλούσε με το άλλο.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο υποσχέθηκε να περιορίσει τις ορέξεις του Πενταγώνου εάν η Τουρκία βοηθήσει το τελευταίο να ξαναρχίσει τον «ατελείωτο πόλεμο» στη Λιβύη. Αυτή η χώρα χωρίζεται σε χίλιες δυο φυλές που συγκρούονται γύρω από δύο κύριους ηγέτες, πιστωμένους πράκτορες της CIA, τον πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου, Fayez el-Sarraj, και τον διοικητή του Εθνικού Στρατού Khalifa Haftar.

JPEG - 49.6 koΜε ιδιαίτερη ευχαρίστηση, το Κρεμλίνο σκηνοθέτησε την παράδοση της Τουρκίας: η τουρκική αντιπροσωπεία στέκεται όρθια, σε αντίθεση με τη συνήθεια όπου προσφέρονται καρέκλες για τους επισκέπτες, με στη πλάτη της, ένα άγαλμα της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης που υπενθυμίζει ότι η Ρωσία ήταν ήδη παρούσα στη Συρία τον 18ο αιώνα. Τέλος, οι πρόεδροι Ερντογάν και Πούτιν κάθονται μπροστά σε ένα ρολόι εκκρεμές που μνημονεύει τη ρωσική νίκη επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Την περασμένη εβδομάδα, ο ειδικός απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στη Λιβύη, καθηγητής Ghassan Salamé, κλήθηκε να παραιτηθεί για «λόγους υγείας». Συμμορφώθηκε, όχι χωρίς να εκδηλώνει την κακή του διάθεση στη συνέντευξη Τύπου. Ένας άξονας διαμορφώθηκε για να υποστηρίξει τον al-Sarraj από την Αδελφότητα της Αδελφών Μουσουλμάνων γύρω από το Κατάρ και την Τουρκία. Ένας δεύτερος συνασπισμός γεννήθηκε γύρω από τον Haftar με την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά επίσης και με τη Σαουδική Αραβία και τη Συρία.

Είναι η μεγάλη επιστροφή της τελευταίας στη διεθνή σκηνή. Η Συρία στέφεται με τα εννέα χρόνια νικηφόρας της Αντίστασης κατά της Αδελφότητας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Δύο πρεσβείες της Λιβύης και της Συρίας άνοιξαν με μεγάλη προβολή στις 4 Μαρτίου στη Δαμασκό και τη Βεγγάζη.

Εξάλλου, η Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού καταδίκασε επίσημα τον “τουρκικό εκβιασμό στους πρόσφυγες”, έστειλε την πρόεδρο της Επιτροπής να παρακολουθήσει τη ροή των προσφύγων στα ελληνοτουρκικά σύνορα και τον πρόεδρο του Συμβουλίου να εξετάσει τον πρόεδρο Ερντογάν στην Άγκυρα. Ο τελευταίος επιβεβαίωσε ότι ήταν δυνατή μια ρύθμιση εάν η Ένωση αναλάμβανε την υποχρέωση να υπερασπιστεί την “εδαφική ακεραιότητα” της Τουρκίας.

Είναι ως εκ τούτου που ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δέχτηκε στο Κρεμλίνο τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στις 5 Μαρτίου. Μια πρώτη, περιορισμένη, τρίωρη συνάντηση αφιερώθηκε στις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ρωσία φέρεται ότι δεσμεύτηκε να προστατεύσει την Τουρκία από πιθανή διχοτόμηση, υπό την προϋπόθεση η τελευταία να υπογράψει και να εφαρμόσει ένα πρόσθετο Πρωτόκολλο για την σταθεροποίηση της κατάστασης στη ζώνη αποκλιμάκωσης της Ιντλίμπ [2].

Μια δεύτερη συνάντηση, επίσης τρίωρη, αλλά ανοιχτή στους υπουργούς και συμβούλους, ήταν αφιερωμένη στη σύνταξη αυτού του κειμένου. Προβλέπει τη δημιουργία διαδρόμου ασφαλείας πλάτους 12 χιλιομέτρων γύρω από τον αυτοκινητόδρομο Μ4, ο οποίος θα παρακολουθείται από κοινού από τα δύο μέρη. Καθαρά: Η Τουρκία οπισθοδρομεί βόρεια από τον αυτοκινητόδρομο που ξανανοίγει και χάνει την πόλη του Jisr-el-Chogour, οχυρό των τζιχαντιστών. Πάνω απ ’όλα, πρέπει επιτέλους να εφαρμόσει το μνημόνιο του Σότσι που προβλέπει να μη στηρίζει παρά μόνο την ένοπλη συριακή αντιπολίτευση, που υποτίθεται ότι είναι δημοκρατική και όχι ισλαμική, και να καταπολεμήσει τους τζιχαντιστές. Ωστόσο, αυτή η «δημοκρατική ένοπλη αντιπολίτευση» δεν είναι παρά μόνο μια χίμαιρα της βρετανικής προπαγάνδας. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία θα πρέπει είτε να σκοτώσει η ίδια τους τζιχαντιστές, είτε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη μεταφορά τους από την Ιντλίμπ (Συρία) προς τη Djerba (Τυνησία) και μετά προς τη Τρίπολη (Λιβύη) όπως είχε αρχίσει να κάνει τον Ιανουάριο.

Περαιτέρω, στις 7 Μαρτίου, ο πρόεδρος Πούτιν ήλθε σε επαφή με τον πρώην πρόεδρο Nazerbayev για να μελετήσει μαζί του τη δυνατότητα ανάπτυξης, υπό την αιγίδα του Οργανισμού του Σύμφωνου για την Συλλογική Ασφάλεια (CSTO), των “γαλάζιων chapkas” Καζάκων στη Συρία. Αυτή η επιλογή είχε ήδη εξεταστεί το 2012. Οι Καζάκοι στρατιώτες έχουν το πλεονέκτημα ότι είναι μουσουλμάνοι και όχι ορθόδοξοι.

Η επιλογή της στόχευσης της Σαουδικής Αραβίας και όχι πλέον της Τουρκίας ενεργοποιήθηκε από το Πεντάγωνο, πιστεύουν στο Ριάντ, αν και ο πρόεδρος Τράμπ της επιβάλλει παραληρητικές παραγγελίες όπλων σε αντάλλαγμα για τη προστασία του. Η ανατομή της Σαουδικής Αραβίας είχε σχεδιαστεί από το Πεντάγωνο από το 2002 [3].

Πύραυλοι εκτοξεύτηκαν αυτή την εβδομάδα ενάντια στο βασιλικό μέγαρο στο Ριάντ. Ο πρίγκιπας Mohamed ben Salmane (γνωστός ως “MBS”, 34 ετών) συνέλαβε τον θείο του, τον πρίγκιπα Αχμέτ (70 ετών) και τον παλιό ανταγωνιστή του και πρώην πρίγκιπα-διάδοχο, πρίγκιπα Μοχάμεντ Ben Nayef (60 ετών) καθώς και διάφορους άλλους πρίγκιπες και στρατηγούς. Η σιιτική επαρχία του Qatif, όπου μερικές πόλεις έχουν ήδη ισοπεδωθεί, απομονώθηκε. Οι επίσημες εξηγήσεις σχετικά με τις διαμάχες διαδοχής και τον κορωνοϊό δεν αρκούν.

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)

[2] “Additional Protocol to the Memorandum on Stabilization of the Situation in the Idlib De-Escalation Area”, Voltaire Network, 5 March 2020.

[3] “Taking Saudi out of Arabia“, Powerpoint de Laurent Murawiec pour une réunion du Défense Policy Board (July 10, 2002).

ΔΙΚΤΥΟ ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ | ΔΑΜΑΣΚΟΣ (ΣΥΡΙΑ) | 15 Μαρτίου 2020

infognomonpolitics.gr

 

Itai Bloch on Israel’s COVID-19 Vaccine

Από
pcuser
-
0

by Marilyn Stern

Itai Bloch, lead researcher in computational chemistry, drug discovery and cheminformatics at the MIGAL Galilee Research Institute in northern Israel’s Kiryat Shmona, spoke to Middle East forum radio host Gregg Roman on March 11 about the COVID-19 coronavirus and MIGAL’s progress in developing a human vaccine to stem the pandemic. Bloch’s interview with MEF Radio was the final one granted by the non-profit research institute to the public until further notice.

MIGAL’s development of a COVID-19 vaccine builds off four years of research, funded by Israel’s Ministry of Science & Technology and Ministry of Agriculture, developing a vaccine against an avian coronavirus, the Infectious Bronchitis Virus (IBV), for the poultry industry. Technology used by MIGAL to update this vaccine as different strains of IVB evolve is being applied in a “larger jump” to adapt it into a vaccine against the human coronavirus known as COVID-19, said Bloch.Under the leadership of Jacob Pitcovski, head of the Virology and Vaccine Development laboratory at MIGAL, this effort began shortly after Chinese scientists sequenced the COVID-19 genome and shared it with the rest of the world a few weeks into their outbreak. This will be an oral vaccine, which will put “less … [of] a burden on medical teams … to administer it.”

Bloch said MIGAL will have a vaccine ready within weeks and hopes to complete its own internal testing in about 90 days, after which the institute will work with an outside partner to conduct clinical trials. “We are in contact with several different governments and health authorities around the world, with companies who are willing to help” conduct clinical trials. The institute is currently exploring which prospective partners will “be of the greatest help to advance these programs as soon as possible.”

“We still don’t know how fast this virus can mutate.”

In the meantime, Bloch stressed the importance of the Israeli government’s far-reaching efforts to isolate the virus, such as requiring everyone entering the country to self-quarantine for 14 days. The MERS coronavirus (MERS-CoV) that emerged in 2012, he noted, was effectively combatted through isolation without a vaccine. Although COVID-19 appears to have a lower mortality rate – “approximately two point something” – it is highly contagious and “exact numbers” are not known. Moreover, he added, “we still don’t know how fast this virus can mutate and change into perhaps [an] even more dangerous or more infectious form. That’s the concern.”

Asked to explain why Israel’s biotech industry is so advanced for such a small country, Bloch drew attention to the solidarity that exists among Israeli scientists. “We share knowledge, we share ideas … [In] this process … of national brainstorming …. anyone you speak with can [put you in] contact with the person you are looking for [or] with the information you are missing.”

https://www.meforum.org/60571/itai-bloch-on-israel-covid-19-vaccine

Πώς τα τουρκικά drones του Ερντογάν «σαρώνουν» Έβρο, Αιγαίο, Συρία, Λιβύη και Ιράκ

Από
anixneuseis
-
0
ethnos.gr
Γιώργος Σκαφιδάς

Γιώργος Σκαφιδάς

Μη επανδρωμένο αλλά επικίνδυνο, το «μακρύ χέρι» της τουρκικής πολεμικής μηχανής πλέον βρίσκεται παντού. Η Τουρκία διατηρεί σήμερα έναν στόλο από συνολικά περίπου 1.000 drones και UAV, τα περίπου 100 από τα οποία είναι μεγάλα σε μέγεθος και πραγματοποιούν αποστολές στο εξωτερικό

Τουρκικά drones καθοδηγούν τη ρίψη δακρυγόνων στον Εβρο και αναζητούν περάσματα στην ελληνική συνοριογραμμή. Παραβιάζουν τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο και συνοδεύουν τα «πειρατικά» της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο. Πετούν πάνω από τα Κατεχόμενα στην Κύπρο και «παρενοχλούν» αεροσκάφη. Αναζητούν τις θέσεις των αντιαεροπορικών στα ελληνικά νησιά και πολεμούν σε Λιβύη, Συρία και Ιράκ, ενάντια στον Χάφταρ, στον Ασαντ και στους Κούρδους.

Μη επανδρωμένο αλλά επικίνδυνο, το «μακρύ χέρι» της τουρκικής πολεμικής μηχανής πλέον βρίσκεται παντού. Εάν πιστέψουμε τα στοιχεία, τότε η Τουρκία διατηρεί σήμερα έναν στόλο από συνολικά περίπου 1.000 drones και UAV (μη επανδρωμένα αεροσκάφη), τα περίπου 100 από τα οποία είναι μάλιστα μεγάλα σε μέγεθος (Bayraktar, Anka) και μπορούν να πραγματοποιούν αποστολές στο εξωτερικό, σε απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων από τα κέντρα ελέγχου. Το ιδιαίτερο με αυτόν τον στόλο είναι ότι είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου τουρκικής κατασκευής. Ελέγχεται, δε, σε σημαντικό βαθμό από έναν 41χρονο ιδιώτη ονόματι Σελτζούκ Μπαϊρακτάρ, ο οποίος τυγχάνει και… γαμπρός του Ερντογάν.

Ο «θρύλος» θέλει τον Μπαϊρακτάρ να παρουσιάζει σε Τούρκους αξιωματούχους τα σχέδιά του για την παραγωγή drones για πρώτη φορά το 2005, όντας φοιτητής τότε ακόμη ο ίδιος (διδακτορικός στο MIT). Δεκαπέντε χρόνια μετά, εκείνος βρίσκεται πλέον να προμηθεύει με φονικά UAV τις τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις μέσω της εταιρείας Baykar Makina, έχοντας εν τω μεταξύ παντρευτεί και τη μικρότερη από τις δύο κόρες του Ερντογάν. Τα φονικά drones του Μπαϊρακτάρ φέρουν μάλιστα και το όνομα… Bayraktar.

«Τα μη επανδρωμένα μέσα κινούνται με μικρή ταχύτητα σε χαμηλό ύψος και έχουν μικρό θερμικό αποτύπωμα, με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολος ο εντοπισμός τους από την αεράμυνα. Κατά συνέπεια, είναι εφικτή η πρόκληση σημαντικού πλήγματος στον αντίπαλο με χαμηλό κόστος και χωρίς να διακυβεύεται η απώλεια ανθρώπινης ζωής. Η Τουρκία έχει επενδύσει σε αυτήν την τεχνολογία και έχει αποκτήσει ένα τακτικό πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδας» σημειώνουν, μιλώντας στο «Εθνος της Κυριακής», πηγές προερχόμενες από τον ευρύτερο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Παραβιάσεις στο Αιγαίο

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι Τούρκοι πραγματοποιούν παραβιάσεις στο Αιγαίο όχι μόνο με μαχητικά αλλά και με drones (από τη βάση του Νταλαμάν, απέναντι από τη Ρόδο), τα οποία μάλιστα η ελληνική πλευρά αναχαιτίζει κατά τρόπο δυσανάλογα κοστοβόρο, απογειώνοντας F-16. Σε αναχαιτήσεις τουρκικών UAV θα μπορούσαν, ωστόσο, να αρχίσουν να προβαίνουν στο μέλλον και ελικόπτερα τύπου Kiowa Warrior, ειδικά εάν εκείνα εξοπλιστούν κατάλληλα και «διασπαρούν» σε νησιά του Αιγαίου, ενώ κάτι ανάλογο λέγεται ότι θα μπορούσαν να κάνουν και εκπαιδευτικά ελικοφόρα τύπου T-6A TEXAN II, εάν τροποποιηθούν.

…αναζητώντας τα αντιαεροπορικά της Ελλάδας

Από εκεί και πέρα ωστόσο, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της Τουρκίας δεν προβαίνουν μόνο σε παραβιάσεις. «Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί οι πτήσεις τουρκικών UCAV (μη επανδρωμένων μαχητικών αεροσκαφών) κατά μήκος της μικρασιατικής ακτής. Αδιαμφισβήτητα, μεταξύ άλλων, επιχειρούν να εντοπίσουν τις θέσεις των ελληνικών αντιαεροπορικών συστημάτων και κυρίως των SA-8b Gecko τα οποία σταθμεύουν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου» σημειώνει από την πλευρά του, μιλώντας στο «Εθνος της Κυριακής», ο Νικόλαος Παούνης, διεθνολόγος, ερευνητής στο Ελληνικό Κέντρο Ελέγχου Οπλων (ΕΚΕΟ) και διδάκτορας ΕΚΠΑ (e-learning). Ο κ. Παούνης διευκρινίζει όμως παράλληλα και κάτι άλλο: ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της Τουρκίας δεν είναι απαραίτητο να παραβιάσουν τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο για να μπορέσουν να «δουν» εντός των ελληνικών συνόρων. Με τις κάμερες και τα όργανα που φέρουν, είναι σε θέση να «φωτογραφίζουν» την ελληνική πλευρά ακόμη και από απόσταση κάποιων χιλιομέτρων, κινούμενα στα όρια του τουρκικού εναέριου χώρου, αν και είναι προφανές ότι η ευκρίνεια όσων καταγράφονται επηρεάζεται από την απόσταση.

Οι βάσεις των τουρκικών UAV

Τα UAV που στέλνει η Τουρκία στο Αιγαίο απογειώνονται από τη βάση του Νταλαμάν, ενώ όσα εμφανίζονται να πετούν βορειότερα, προς την περιοχή του Εβρου, έχουν ξεκινήσει τις πτήσεις τους από τα Δαρδανέλια και το αεροδρόμιο του Τσανάκαλε, όπου έχει την έδρα της και η 313th Naval UAV-S Unmanned Aerial Vehicle Fleet Command. Τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη που πετούν στη Συρία θα μπορούσαν να έχουν απογειωθεί από το Γκαζιαντέπ ή το Ιντσιρλίκ, ενώ όσα πετούν στο Βόρειο Ιράκ από τις «βάσεις» σε Σιρνάκ και Χακάρι. Κοντά στα μέτωπα της Συρίας και του Ιράκ βρίσκεται και η αεροπορική βάση του Μπατμάν, όπου έχει την έδρα της η 14th UAV Systems Base Command.

Οσον αφορά τώρα το συνολικό μέγεθος του στόλου των τουρκικών drones, η γείτονα χώρα εμφανιζόταν μέχρι πρότινος να διαθέτει περίπου 80 με 90 UAV τύπου Bayraktar TB2 (της εταιρείας Baykar Makina, ιδιοκτησίας του Σελτζούκ Μπαϊρακτάρ, γαμπρού του Ερντογάν) και άλλα περίπου 15 με 30 τύπου Anka (της κρατικής Turkish Aerospace Industries).Ο λόγος για μια σειρά από μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεσαίου υψομέτρου (medium altitude) και μεγάλης αυτονομίας (long endurance), με εμβέλεια περίπου 160 χιλιομέτρων, που φέρουν ή δύνανται να φέρουν όπλα (π.χ. πυραύλους της επίσης τουρκικής Roketsan), κάμερες ικανές να κάνουν αναμετάδοση σε πραγματικό χρόνο, αισθητήρες, ενδεχομένως ακόμη και συστήματα υποκλοπής επικοινωνιών (SIGINT). Τα συγκεκριμένα drones επιχειρούν πλέον σε πολεμικά μέτωπα εκτός των συνόρων, από τη Λιβύη έως και τη Συρία, όχι βέβαια χωρίς απώλειες για τις τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις.

Οι τουρκικές επιχειρήσεις στη Συρία και τα διδάγματα για την Ελλάδα

«Η Τουρκία απώλεσε 12 με 15 UAV σε Συρία και Λιβύη, γεγονός ενδεικτικό των επιχειρησιακών περιορισμών που προκύπτουν από τη μονοδιάστατη χρήση τέτοιων συστημάτων. Τα μέσα αυτά δεν αποτελούν πανάκεια, αν δεν είναι ενταγμένα σε ένα ευρύτερο επιχειρησιακό πλαίσιο το οποίο θα συνδυάζει πληθώρα συστημάτων» δηλώνει ο διεθνολόγος-ερευνητής στο Ελληνικό Κέντρο Ελέγχου Οπλων, Νικόλαος Παούνης. Για τον κ. Παούνη, ωστόσο, τα τουρκικά UAV έχουν σημειώσει -ειδικά στο μέτωπο της Βορειοδυτικής Συρίας και του Ιντλίμπ- και μια σειρά από επιτυχίες, οι «κρίσιμες λεπτομέρειες» των οποίων θα έπρεπε να αναλυθούν/αξιολογηθούν από την πλευρά της Ελλάδας, εάν η τελευταία θέλει να ενισχύσει τη θωράκισή της έναντι των τουρκικών απειλών που εξελίσσονται κλιμακούμενες.

«Το πλέον βασικό στοιχείο το οποίο “επαναχάραξε” τις τακτικές των Τούρκων επιτελών άνωθεν της επαρχίας Ιντλίμπ ήταν το γεγονός ότι η συριακή κυβέρνηση -η Ρωσία στην πραγματικότητα- “έκλεισε” τον εναέριο χώρο πάνω από την περιοχή, απαγορεύοντας τις αεροπορικές επιχειρήσεις εκ μέρους της Τουρκίας. Η Τουρκία υποχρεώθηκε, έτσι, να δώσει έμφαση στη χρήση των εγχώριας κατασκευής UCAV τύπου Bayraktar TB2 και ANKA-S, με στόχο την αναγνώριση και κατάδειξη στόχων αλλά και την απευθείας προσβολή αυτών» σημειώνει ο κ. Παούνης και συνεχίζει: «Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία απέφυγε να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή των ιπταμένων των μαχητικών F-16 και F-4E που θα κινδύνευαν να εκτεθούν στα ρωσικά μέσα τα οποία σταθμεύουν στη Συρία, ενώ παράλληλα εξάσκησε περαιτέρω και τις δεξιότητες των δικών της χειριστών στη χρήση ρομποτικών συστημάτων».

Η Αγκυρα κατάφερε, με άλλα λόγια, αξιοποιώντας τα drones να «παρακάμψει» και τη no-fly zone στη Συρία. Και αυτό διότι, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, ένα ή δύο drones δεν αρκούν για να προκαλέσουν την αυτόματη αντίδραση του όποιου αντιπάλου. Ενα ή δύο drones, ωστόσο, αρκούν για να προκαλέσουν απώλειες στα πεδία των μαχών… πλήττοντας στόχους, εντοπίζοντας και υποδεικνύοντας στόχους (για να τους πλήξουν ακολούθως εκ του μακρόθεν το Πυροβολικό και η Αεροπορία) και επιχειρώντας παρεμβολές στα δίκτυα του όποιου εχθρού, όπως έμελλε να αποδειχθεί άλλωστε και στην περίπτωση της Συρίας.

Οι συριακές δυνάμεις του Μπασάρ αλ Ασαντ κατά τη διάρκεια της πρόσφατης οκταήμερης μάχης τους εναντίον των Τούρκων «απώλεσαν περίπου 30 άρματα μάχης, ισάριθμα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ, περισσότερα από 15 ΠΕΠ και 200 στρατιώτες, ενώ καταρρίφθηκαν 3 αεροσκάφη και 8 ελικόπτερα», όπως σημειώνει ο κ. Παούνης. «Αξιοπρόσεκτη θεωρείται η καταστροφή υπερσύγχρονων αντιαεροπορικών συστημάτων SA-22/Pantsir S1 -τα οποία δέχτηκαν και ηλεκτρονική παρεμβολή- και Pechora 2M/ S-125. Ακόμη μια σημαντική επιχειρησιακή παράμετρος ήταν η κατάρριψη δύο συριακών βομβαρδιστικών Su-24 και ενός εκπαιδευτικού L-39 από τουρκικά F-16 της 192 Μοίρας, τα οποία πραγματοποίησαν βολές πυραύλων AIM-120 Amraam από τις περιοχές του Χατάι, ενώ δηλαδή υπερίπταντο εντός του τουρκικού εναέριου χώρου, εφαρμόζοντας τακτικές BVR (πέραν του οπτικού ορίζοντα) για καταρρίψεις από απόσταση 50 χλμ. (κατά μέσο όρο)».

Ο στόλος με τα μικρά και οι ελληνικές επιλογές 

Τα Bayraktar TB2 και τα Anka δεν είναι, ωστόσο, τα μόνα drones που έχει σήμερα στη διάθεσή της η Τουρκία. Υπάρχουν και τα μικρά σε μέγεθος Serce-1 (της Aselsan), Kargu (της STM), Bayraktar Mini (της Baykar Makina) κ.ά., που συνολικά όλα μαζί υπολογίζονται σε περίπου 900 (σύμφωνα με το «Drone Databook» του Bard College). Πώς θα μπορούσε να θωρακιστεί η Ελλάδα απέναντι σε αυτά τα σμήνη των μη επανδρωμένων τουρκικών απειλών; Σχετικές ιδέες πάντως υπάρχουν, όπως άλλωστε και ελληνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται πάνω σε drones (π.χ. η ALTUS LSA), αισθητήρες (όπως η THEON SENSORS) κ.ά. Oσο για τα απαιτούμενα κονδύλια, εκείνα, με δεδομένο ότι τα όποια ελληνικά ή ευρωπαϊκά drones δύνανται να συμβάλουν και στην επιτήρηση συνόρων, θα μπορούσαν να αντληθούν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο για την Αμυνα (EDF) και την PESCO (Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία με στόχο την ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας στην ΕΕ), από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Εσωτερικής Ασφάλειας, ακόμη και από το ΕΣΠΑ.

ethnos.gr

Στα πρόθυρα μιας νέας μεταναστευτικής κρίσης η Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0
  • των Adriano Bosoni και Emily Hawthorne

Οι ομοιότητες και οι διαφορές από τη μεταναστευτική κρίση του 2015. Οι εκβιασμοί της Τουρκίας και ο κίνδυνος επανενεργοποίησης της μεταναστευτικής οδού Λιβύης-Ιταλίας. Το πρόβλημα για την Ελλάδα.

euro2day.gr/stratfor.gr

Δημοσιεύθηκε: 15 Μαρτίου 2020 – 08:25

Τελ. Ενημ.: 11 Μαρτίου 2020 – 13:36

Την 1η Μαρτίου, η Τουρκία ανακοίνωσε πως σταματά να εφαρμόζει τη συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την αποτροπή της εισόδου των μεταναστών στην ΕΕ. Έκτοτε,  δεκάδες χιλιάδες μετανάστες προσπαθούν να εισέλθουν στην Ελλάδα από την Τουρκία, προκαλώντας φόβους για μια ακόμα επαπειλούμενη μεταναστευτική κρίση στην Ευρώπη. Ως απάντηση, η ελληνική κυβέρνηση έχει αυξήσει τα μέτρα ασφάλειας στα σύνορά της και ανακοίνωσε πως δεν θα γίνονται δεκτές αιτήσεις ασύλου για έναν μήνα –αν και είναι εξαιρετικά αβέβαιο αν η Ελλάδα θα μπορέσει να περιορίσει τη συνεχιζόμενη πλημμύρα μεταναστών στην πόρτα της.

Αν η Τουρκία δεν αλλάξει τη στάση της τις επόμενες εβδομάδες (σ.τ.μ. στις 10 Μαρτίου ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως η Τουρκία δεν εξετάζει κλείσιμο των συνόρων της προς την Ευρώπη για την ώρα, καλώντας την Ελλάδα να ανοίξει τα δικά της σύνορα), υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες τα θαλάσσια και χερσαία σύνορα της Ελλάδας να γίνουν και πάλι το πιο «καυτό» σημείο πρόσβασης των μεταναστών που θέλουν να πάνε στην Ευρώπη. Όμως, σε αντίθεση με την κρίση του 2015, η Αθήνα αυτή τη φορά θα βρει ακόμα λιγότερες χώρες της ΕΕ πρόθυμες να τη βοηθήσουν να επωμιστεί το βάρος.

Η Τουρκία ανάβει το φιτίλι

Στον πυρήνα της εκτυλισσόμενης νέας μεταναστευτικής κρίσης, βρίσκεται η προθυμία της Τουρκίας να «τζογάρει» την συμφωνία-ορόσημο με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η προβληματική οικονομία της Τουρκίας έχει άμεση πολιτική επίπτωση στη δημοφιλία της κυβέρνησης της χώρας, και η Άγκυρα γνωρίζει πως μπορεί τελικά να αποδειχθεί αδύνατον να αποτρέψει μια συριακή και ρωσική εισβολή στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας.

Η δημοφιλία του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας, του Κόμματος της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) κινδυνεύει επίσης να μειωθεί καθώς οι Τούρκοι εξοργίζονται και περιορίζονται οικονομικά ακόμα περισσότερο, θεωρώντας πως ο μεγάλος πληθυσμός προσφύγων στη χώρα ευθύνεται εν μέρει για τα προβλήματά τους. Αυτό κατέστη σαφές στις τοπικές εκλογές του 2019, στις οποίες το AKP υπέστη σημαντικές απώλειες ψηφοφόρων στις αστικές περιοχές που βρίσκονται πιο κοντά στους πρόσφυγες. Αυτό, σε συνδυασμό με τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία από το 2015, έχει δημιουργήσει ένα ακόμα πιο εχθρικό περιβάλλον στην Τουρκία για τους πρόσφυγες. Και το 2019, η Άγκυρα επέβαλε αυστηρότερους περιορισμούς διαμονής στους πρόσφυγες.

Εν μέσω αυτών των κλιμακούμενων οικονομικών και πολιτικών απειλών, μια αυξανόμενα απελπισμένη Άγκυρα έχει δείξει πως είναι πρόθυμη να παραβιάσει τη συμφωνία της με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τι μεταναστευτικό, προκειμένου να εξασφαλίσει περισσότερη στήριξη από το μπλοκ.

Συγκεκριμένα, η Τουρκία θέλει περισσότερα χρήματα για τις παροχές της προς τους πρόσφυγες και μετανάστες που ήδη φιλοξενεί, και περισσότερη διπλωματική στήριξη από την ΕΕ στην επίθεσή της κατά των δυνάμεων της Συρίας και της Ρωσίας, περιλαμβανομένης της υποστήριξης για μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων και μια μακροπρόθεσμη επανεγκατάσταση προσφύγων στη βόρεια Συρία (κάτι το οποίο ήδη στηρίζει η Γερμανία, αλλά δεν μπορεί να προσφέρει μόνη της).

Η Άγκυρα γνωρίζει πως το να απειλεί πως θα απορρίψει την υφιστάμενη συμφωνία για το μεταναστευτικό, μπορεί να βοηθήσει ώστε να αναγκαστούν οι Βρυξέλλες να συμμορφωθούν. Και, αν αποτύχει η συμφωνία εκεχειρίας της 5ης Μαρτίου μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας, τότε η Άγκυρα θα είναι ακόμα πιο απίθανο να χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως μοχλό πίεσης στις διαπραγματεύσεις της με την ΕΕ.

Ομοιότητες με την κρίση του 2015

Μια νέα μεταναστευτική κρίση πιθανότατα θα επαναλάμβανε ορισμένα από τα μοτίβα της προηγούμενης κρίσης, περιλαμβανομένων:

Έλλειψη χωρητικότητας στην Ελλάδα: Η Ελλάδα έχει πολύ περιορισμένο χώρο για να αντιμετωπίσει τους νέους μετανάστες και πιθανότατα ήδη αγγίζει τα όρια της χωρητικότητάς της. Γύρω στους 74.600 ζητούντες άσυλο έφθασαν στην Ελλάδα πέρυσι, ο υψηλότερος αριθμός στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Περίπου 42.000 εξ αυτών εγκλωβίστηκαν σε καμπ μεταναστών στα νησιά, καθώς η Αθήνα δεν τους επιτρέπει να μεταφερθούν στην ενδοχώρα μέχρις ότου ξεκαθαριστεί η νομική τους κατάσταση. Επιτόπιες αναφορές λένε πως οι περισσότεροι μετανάστες στριμώχνονται σε εγκαταστάσεις πολύ μικρότερης χωρητικότητας. Τους τελευταίους μήνες, οι μετανάστες έχουν διαμαρτυρηθεί σε ορισμένα νησιά, ιδιαίτερα στη Λέσβο, όπου φιλοξενούνται περίπου 25.000 αιτούντες άσυλο.

Κλειστά σύνορα στην Βαλκανική μεταναστευτική οδό: Το 2015, πολλοί μετανάστες βρήκαν πως χώρες κατά μήκος της επωνομαζόμενης Βαλκανικής μεταναστευτικής οδού προς τη Βόρεια Ευρώπη, περιλαμβανομένων της Σερβίας και της Ουγγαρίας, είχαν κλείσει τα σύνορά τους. Αν εκτυλιχθεί μια ακόμα κρίση τους επόμενους μήνες, χώρες όπως η Αλβανία, η Βόρεια Μακεδονία και η Σερβία (που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης) είναι πιθανό να κλείσουν και πάλι τα σύνορά τους σε μια προσπάθεια να μπλοκάρουν τη μεταναστευτική οδό. Η Ουγγαρία, η οποία είναι μέλος της ΕΕ, μπορεί επίσης να κάνει το ίδιο, εάν αυξηθεί σημαντικά η μεταναστευτική πίεση.

Περισσότερα χρήματα, λιγότερη δράση από τις Βρυξέλλες: Υπό τους υφιστάμενους μεταναστευτικούς κανόνες της ΕΕ, οι μετανάστες πρέπει να αιτηθούν άσυλο στη χώρα πρώτης εισόδου στην ΕΕ, κάτι που η Ελλάδα από καιρό λέει έτσι η χώρα επωμίζεται άδικο βάρος. Όμως, μια συστηματική, πανευρωπαϊκή προσπάθεια να κατανεμηθούν οι μετανάστες σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, παραμένει απίθανη, καθώς χώρες στη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη θα απορρίψουν την όποια κίνηση για τροποποίηση των κανόνων αυτών. Αν η κρίση επιδεινωθεί, και αν ο αριθμός των αφίξεων στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες των εξωτερικών συνόρων του μπλοκ αυξηθεί, είναι πιθανότερο να υπάρξουν διμερείς συμφωνίες, στο πλαίσιο των οποίων χώρες όπως η Γερμανία θα αποδέχονταν μικρές ομάδες μεταναστών σε μια προσπάθεια να αμβλυνθούν οι πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα.

Εν τω μεταξύ, οι Βρυξέλλες πιθανότατα θα συνεχίσουν να ρίχνουν χρήμα στο πρόβλημα, όπως έκαναν σε παρόμοιες περιπτώσεις κατά το παρελθόν. Και, πράγματι, αυτό έχει ήδη συμβεί, καθώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε πως στέλνει στην Ελλάδα 700 εκατ. ευρώ για να βοηθήσει στην τρέχουσα εισροή μεταναστών, καθώς και επιπλέον προσωπικό της Frontex για να βοηθήσουν στην προστασία των ελληνικών συνόρων.

Διαφορές από την κρίση του 2015

Εκτός από αυτές τις ομοιότητες, υπάρχουν και ορισμένες σημαντικές διαφορές που θα διαμορφώσουν το πώς θα εξελιχθεί μια δυνητική μεταναστευτική κρίση το 2020, σε σύγκριση με την κρίση του 2015:

Αυστηρότερες πολιτικές ασύλου στην ΕΕ: Ορισμένοι μετανάστες θα δυσκολευτούν τώρα περισσότερο απ’ ότι το 2015 για να αιτηθούν ασύλου, ιδιαίτερα αυτοί που ήταν για χρόνια στην Τουρκία και δεν μπορούν πραγματικά να ισχυριστούν πως προσπαθούσαν να διαφύγουν από τις ακραίες κακουχίες. Αν και αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει αρνητικά στους υπολογισμούς ορισμένων μεταναστών ως προς το κόστος και το όφελος της απόπειρας εισόδου σε ευρωπαϊκό έδαφος, ωστόσο η ροή των επιχειρούμενων εισόδων τις τελευταίες ημέρες δείχνει πως για χιλιάδες μετανάστες το ρίσκο αξίζει.

Αν υπάρξει μια εισροή «νέων» αναζητούντων άσυλο, δηλαδή ανθρώπων που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη Συρία και έχουν εκτοπιστεί λόγων των πρόσφατων γεγονότων στην Ιντλίμπ, ίσως έχουν καλύτερες πιθανότητες για επιτυχή απόκτηση του status του πρόσφυγα, αλλά και πάλι θα είναι δύσκολο. Τον Ιανουάριο, η Ελλάδα εισήγαγε νέους κανόνες ασύλου που επιταχύνουν τη διαδικασία αίτησης, κάτι που έχει στόχο επίσης να επιταχύνει και τις απελάσεις –αν και η Αθήνα πιθανότατα θα συνεχίσει να δυσκολεύεται να επιβάλει τις απελάσεις και πολλοί από τους μετανάστες οι αιτήσεις ασύλου των οποίων έχουν απορριφθεί, πιθανότατα θα παραμείνουν στην Ελλάδα και θα ζουν σε νομική αβεβαιότητα.

Ο σκεπτικισμός της Γερμανίας για τους αιτούντες άσυλο: Ενώ η Γερμανία μπορεί να αποδεχθεί μερικούς μετανάστες από την Ελλάδα, πιθανότατα δεν θα ανοίξει τα σύνορά της όπως έκανε προ πενταετίας. Η Γερμανία αντέδρασε στη μεταναστευτική κρίση του 2015 υποδεχόμενη περίπου ένα εκατομμύριο αναζητούντες άσυλο στη χώρα, που, μακροπρόθεσμα, αποδυνάμωσε τη δημοφιλία της καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ και συνέβαλε στην απόφασή της να μην επιδιώξει ανανέωση της θητείας της το 2021.

Η πολιτική ανοικτών συνόρων της Γερμανίας το 2015 συνέβαλε επίσης στην άνοδο της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία, που έχει γίνει το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης από τις γενικές εκλογές του 2018 στη χώρα. Η αντίδραση της Γερμανίας σε μια νέα μεταναστευτική κρίση, ως εκ τούτου, πιθανότατα θα διαφέρει αυτή τη φορά. Μάλιστα, η γερμανική κυβέρνηση αναρτά tweets σε αραβικά, φαρσί, αγγλικά και γερμανικά, λέγοντας πως το Βερολίνο στηρίζει τις πρόσφατες προσπάθειες της Αθήνας να προστατεύσει τα εξωτερικά σύνορα του μπλοκ, κίνηση που ουσιαστικά έχει στόχο να αποθαρρύνει τους μετανάστες από το να προσπαθήσουν να εισέλθουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αντί να πάρει μετανάστες, η Γερμανία πιθανότατα θα υποστηρίξει τη χορήγηση επιπλέον πόρων, χρημάτων και βοήθειας στην Ελλάδα προκειμένου να προστατευθούν τα σύνορα με την Τουρκία. Το Βερολίνο θα προσπαθήσει επίσης να προσεγγίσει την Άγκυρα, σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί η συμφωνία για το μεταναστευτικό, και μπορεί ακόμα και να προτείνει συνεργασία σε ζητήματα όπως η εδραίωση ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη βορειοδυτική Συρία. Τέλος, η Γερμανία θα εντείνει τις πιέσεις προς τη Ρωσία να αποκλιμακώσει τις συγκρούσεις στη Συρία. Το πρόβλημα για τη Γερμανία είναι πως έχει πολύ περιορισμένη επιρροή στη Μόσχα, έναν βασικό παράγοντα στον πόλεμο, και δεν έχει και πολλά να προσφέρει στην Τουρκία, πέραν των ευρωπαϊκών πόρων και της διπλωματικής στήριξης.

Η επίπτωση στην Ιταλία

Τουλάχιστον κατά τις πρώτες φάσεις μιας νέας μεταναστευτικής κρίσης, η Ιταλία είναι απίθανο να επηρεαστεί σημαντικά, καθώς η αδύναμη οικονομία της θα την καταστήσει λιγότερο ελκυστικό τελικό προορισμό για μετανάστες που μπαίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την Τουρκία, συγκριτικά με τις οικονομικά πιο ασφαλείς χώρες όπως είναι η Αυστρία, η Γερμανία, η Ολλανδία και η Σουηδία. Αντιθέτως, η βασική απειλή για την Ιταλία είναι οι εξελίξεις στην Τουρκία να ενθαρρύνουν τους μετανάστες από άλλα μέρη του κόσμου να προσπαθήσουν να φτάσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν συμβεί αυτό, τότε οι μεταναστευτικές οδοί που είχαν ηρεμήσει σχετικά τα τελευταία χρόνια θα μπορούσαν να επανενεργοποιηθούν, όπως για παράδειγμα η οδός Λιβύης-Ιταλίας.

Στα μέσα του 2017, η Ιταλία κατέληξε σε συμφωνία με την κυβέρνηση της Λιβύης ώστε η ακτοφυλακή της Λιβύης να αρχίσει την αναχαίτιση πλοίων που μεταφέρουν μετανάστες, με αντάλλαγμα χρήματα, πόρους και εκπαίδευση. Αλλά αυτή η συμφωνία είναι εύθραυστη για δυο βασικούς λόγους:

1. Οι οργανώσεις εμπορίας ανθρώπων που μεταφέρουν μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική προς τη Λιβύη και στη συνέχεια στην Ιταλία μπορεί να αποφασίσουν πως οι συνθήκες είναι ώριμες και πάλι για να ξεκινήσουν εκ νέου τις δραστηριότητές τους κάτι που θα μπορούσε να κατακλύσει την αδύναμη και εύθραυστη κυβέρνηση της Λιβύης.

2. Η νυν κυβέρνηση της Λιβύης μπορεί επίσης να αποφασίσει πως μια νέα μεταναστευτική κρίση στην Ευρώπη είναι μια καλή ευκαιρία για να ζητήσει περισσότερα χρήματα και πόρους από την Ιταλία, προκειμένου να διατηρήσει τη συμφωνία μεταξύ των δυο πλευρών.

Μια σημαντική αύξηση των ελεύσεων μεταναστών θα έρχονταν σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για την Ιταλία. Η χώρα αναμένεται πως θα εμφανίσει πολύ χαμηλή οικονομική ανάπτυξη το 2020, και η επίπτωση της συνεχιζόμενης επιδημίας του κορωνοϊού θα μπορούσε να οδηγήσει την οικονομία της χώρας σε ύφεση.

Οι αρχές στη Ρώμη πρόσφατα ανακοίνωσαν πακέτο τόνωσης προκειμένου να αντιμετωπιστεί η οικονομική επίπτωση της επιδημίας, αλλά μια μεταναστευτική κρίση θα δημιουργούσε επιπλέον προβλήματα στο ήδη ζορισμένο ταμείο της Ρώμης. Την ίδια ώρα ο ιταλικός κυβερνητικός συνασπισμός είναι εύθραυστος, και η Λέγκα, το κόμμα της αντιπολίτευσης που έχει μια ισχυρή αντιμεταναστευτική στάση, εμφανίζει καλές επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις. Η διενέργεια πρόωρων εκλογών στην Ιταλία, εν μέσω μιας ύφεσης και μιας μεταναστευτικής κρίσης, οπωσδήποτε θα αύξανε τις πιθανότητες η Λέγκα να κερδίσει και να έλθει στην εξουσία –ένα αποτέλεσμα που θα τρόμαζε ακόμα περισσότερο τις χρηματαγορές και την ήδη κλονισμένη εμπιστοσύνη των επενδυτών, δεδομένου ότι ορισμένα από τα μέλη της Λέγκας έχουν πιέσει για έξοδο της Ιταλίας από την ευρωζώνη.

euro2day.gr/stratfor.gr

ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Από
anixneuseis
-
2

Κοινότοπη παρέμβαση, θα μου πείτε, αλλά απλώς, ανοίγω μια συζήτηση.
Αυτοί που δεν ακούν τις επίσημες, επιστημονικές συστάσεις για διάφορα μέτρα αποφυγής του Κορονοϊού, γιατί το κάνουν;
Αν πρόκειται για κάποια εργασία από την οποία εξαρτάται η ζωή τους ή η ζωή άλλων ανθρώπων, ίσως, κατανοητό.
Αλλά οι άλλοι; Δεν μπορούν να διακόψουν τη διασκέδασή τους για ένα ποτό, ή οτιδήποτε άλλο;
Κινδυνεύουν οι ίδιοι αλλά δημιουργούν τις προϋποθέσεις να κινδυνεύσουν και άλλοι.
Τώρα, το τι θα γίνει αν το πρόβλημα παραταθεί και η οικονομία καταρρεύσει- που σημαίνει ότι οι παράγοντες επίτασης του κινδύνου πολλαπλασιάζονται- είναι ένα ζήτημα με το οποίο πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά η πολιτεία και, νομίζω, προσπαθεί να το κάνει.
Και επειδή το πρόβλημα είναι παγκόσμιο, παγκόσμια πρέπει να είναι και η αντιμετώπισή του.
Που σημαίνει ότι έπρεπε, ήδη, να υπάρξει ένας παγκόσμιος συντονισμός. Φαίνεται να μην υπάρχει.
Σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ανθρώπινης εξέλιξης ο κόσμος στερείται παγκόσμιας ηγεσίας.

Το Αιγαίο ως Ελληνικό Αρχιπέλαγος και ο Τουρκικός επεκτατισμός

Από
anixneuseis
-
4

του Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, Διεθνολόγου, Λέκτορα Νομικής Σχολής Α.Π.Θ, Προέδρου του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας Πηγή: Εφημερίδα “Μακεδονία”

Από τον Δεκέμβριο 2017, στην επίσκεψη του στην Αθήνα, ο Ερντογάν επιχειρεί να αναιρέσει τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923). Η κεντρική ιδέα της Λωζάννης είναι σαφής: η Τουρκία παίρνει τη Μ.Ασία, την Ανατ.Θράκη και τα 3 νησιά στην είσοδο των Δαρδανελλίων και η Ελλάδα  όλα τα νησιά του Αιγαίου, ενώ η Ιταλία, τότε, τα Δωδεκάνησα. Στη συνέχεια (1932) διευκρινίσθηκε και  οριστικοποιήθηκε η οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας ζώνης και το καθεστώς των Δωδεκανήσων και  του Καστελλόριζου, που  από το 1947 εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα

Αυτό πρέπει να το κατανοήσει και να το αποδεχθεί η Τουρκία με όλες τις συνέπειες του, καθώς ισχύει και εφαρμόζεται ήδη επί σχεδόν 100 χρόνια. Το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου έχει κατ’ εξοχήν ελληνικό χαρακτήρα για λόγους ιστορικούς, πολιτιστικούς, πληθυσμιακούς, γεωγραφικούς και νομικούς: ο συνδυασμός του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και της γεωγραφίας, οδηγεί στη δεσπόζουσα θέση των νησιών επί του θαλάσσιου χώρου (δηλαδή των θαλάσσιων ζωνών στην περιοχή), με δεδομένη την ισοτιμία δικαιωμάτων των νησιωτικών με τις ηπειρωτικές ακτές (α.121 παρ.2 της Σύμβασης  για το δίκαιο της θάλασσας του 1982). Το Αιγαίο λοιπόν, αποτελεί ελληνικό Αρχιπέλαγος ανέκαθεν και η τουρκική, η ενετική και φραγκική παρουσία ήταν προσωρινή και κατακτητική, χωρίς να αλλοιώσει ουσιαστικά την ελληνική πληθυσμιακή σύνθεση και χαρακτήρα των νησιών  που υφίσταται   για 3-4 χιλιετίες τουλάχιστον.

Συνεπώς, η πολύπλευρη συνοχή του Αρχιπελάγους με την ηπειρωτική Ελλάδα είναι προτεραιότητα, αδήριτη ανάγκη, και διεθνώς αποδεκτό δικαίωμα. Μάλιστα αποτελεί πάγια αρχή ή μη παρεμβολή ξένης κυριαρχίας ή οικονομικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μεταξύ του χερσαίου και νησιωτικού εδάφους μιας χώρας. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις «εγκλωβισμού» και επιβάλλονται από άκρως ιδιαίτερες γεωγραφικές συνθήκες (π.χ. νησιά της Μάγχης), ενώ αντίθετα π.χ. τα γαλλικά νησιά St. Pierre –Miquelon, που βρίσκονται 2.200 ν.μ. από το μητροπολιτικό γαλλικό έδαφος και μόλις 10 ν.μ από το έδαφος του Καναδά, πήραν με δικαστική απόφαση (1992) περιοχή ΑΟΖ μήκους 200 ν.μ. και εύρους 10,5 ν.μ νοτίως προς τον ωκεανό, ενώ  αιγιαλίτιδα ζώνη  και ΑΟΖ προς την ακτή του Καναδά 24 ν.μ.

Η Ελλάδα κατατάσσεται στα μικτά Αρχιπελαγικά κράτη και όχι στα αμιγή (όπως π.χ. οι Φιλιππίνες και η Ινδονησία), και συνεπώς δεν δικαιούται να περιβάλει με μια περιμετρική γραμμή όλο το Αρχιπέλαγος, ώστε όλα τα ύδατα εντός του δημιουργούμενου χώρου να ονομάζονται «αρχιπελαγικά», δηλαδή ουσιαστικά παρόμοια με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Παραταύτα η αρχιπελαγική δομή είναι θετική συναφής περίσταση (πλεονέκτημα), ώστε να επιτυγχάνεται η συνοχή του Αρχιπελάγους με την ηπειρωτική χώρα. Αυτό θα ληφθεί σοβαρότατα υπόψη σε κάθε οριοθέτηση με γειτονικά κράτη (κυρίως την Τουρκία), είτε γίνει μέσω διαπραγμάτευσης είτε μέσω δικαστικής απόφασης.

Βεβαίως, το Αιγαίο παραμένει μια θάλασσα (πέλαγος) και με διεθνή ύδατα απ’ όπου διέρχεται η διεθνής ναυσιπλοΐα, τα οποία φθάνουν μέχρι το 20% της περιοχής, ακόμη και αν η Ελλάδα και η Τουρκία επεκτείνουν την αιγιαλίτιδα ζώνη τους στα 12 ν.μ.!

Αυτό το αποκρύπτει με την προπαγάνδα της «περί ελληνικής λίμνης» η Τουρκία, και το «ξεχνούν» οι εντόπιοι υποστηρικτές (ηθελημένα ή αθέλητα) των τουρκικών θέσεων! Ακόμα και με 71% του Αιγαίου να ανήκει στην ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη και με 9 % στην αντίστοιχη τουρκική, το 20% είναι διεθνή ύδατα (ανοικτή θάλασσα)! Σήμερα, με 6 ν.μ και για τα 2 κράτη, η κατανομή είναι 43% Ελλάδα και 7,5% Τουρκία, 49% περίπου διεθνή ύδατα. Παραταύτα, ούτε η ναυσιπλοΐα της Τουρκίας παρακωλύεται, ούτε των άλλων χρηστών της θάλασσας του Αιγαίου, (κράτη του Εύξεινου Πόντου και λοιπά κράτη). Το ίδιο ισχύει για την υπέρπτηση των αεροσκαφών και την κατασκευή υποθαλάσσιων αγωγών ή την πόντιση υποβρύχιων καλωδίων, που επιτρέπεται στο βυθό των διεθνών υδάτων, ακόμη και όταν η περιοχή ανήκει στην υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ ενός παράκτιου κράτους. Άλλωστε, το εθιμικά και συμβατικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης διευκολύνει την διέλευση από την αιγιαλίτιδα ζώνη, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση ή οποιαδήποτε έγκριση από το παράκτιο κράτος. Επίσης, ανάμεσα στα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, στο βόρειο και κεντρικό τμήμα του (μέχρι τη Σάμο – Ικαρία), παραμένουν επαρκείς δίαυλοι διεθνών υδάτων ώστε τα τουρκικά πλοία (εμπορικά, επιβατηγά και πολεμικά) να φθάνουν και χωρίς χρήση της αβλαβούς διέλευσης στα παραμένοντα διεθνή ύδατα του Αιγαίου (δηλαδή το 20%).

Τέλος, το δίκαιο του transit passage (πλους διελεύσεως) δίνει ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στα τουρκικά ή άλλα ξένα πλοία, εκεί όπου υπάρχουν ή δημιουργούνται (με την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ.) στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας, που ενώνουν ανοικτή θάλασσα και ΑΟΖ και η Ελλάδα θα μπορούσε να προσδιορίσει έναν μικρό αριθμό τέτοιων διαύλων για σχεδόν ελεύθερη ναυσιπλοΐα.

Δυστυχώς,  η ουσία δεν είναι η ναυσιπλοΐα ή η υπέρπτηση στην περιοχή, αλλά η μόνιμη ορατή πρόθεση της Τουρκίας να συγκυριαρχήσει στο Αιγαίο (συχνά εμφανίζει ως όριο σε χάρτες, τον 25ο Μεσημβρινό που τέμνει στο μέσο την Κρήτη και ανέρχεται βόρεια μέχρι τη Θάσο) και να ελέγχει το ανατολικό μισό του Αιγαίου αφήνοντας τα ελληνικά νησιά χωρίς υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και μόνο με 6 ν.μ. αιγιαλίτιδα ζώνη!

Δι’ αυτού του τρόπου όμως, αποκαλύπτει τη θρασύτατη, παράνομη και διεθνώς απαράδεκτη άρνηση της να αποδεχθεί τη Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της θάλασσας που έχουν επικυρώσει 168 κράτη και που ως εθιμικό δίκαιο επίσης καλύπτει τις περισσότερες ρυθμίσεις της, άρα δεσμεύει και την ίδια την Τουρκία αναμφίβολα.

Με την απειλή χρήσης βίας (casus belli) δηλαδή ένα από τα σοβαρότερα ατοπήματα με βάση τον Χάρτη των Η.Ε. και τις μονομερείς αυθαιρεσίες της, προσπαθεί να επιβάλλει τις ανυπόστατες θέσεις της και να εξαναγκάσει σε ασύμφορους συμβιβασμούς την Ελλάδα.

Η Ελλάδα από το 1975 απέδειξε την ετοιμότητα της να επιλύσει το ζήτημα της οριοθέτησης μέσω του δικαστικού τρόπου (Χάγη). Η Τουρκία το απέρριψε ή το εξήρτησε από απαράδεκτους και μη σύννομους όρους, που παραβιάζουν κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Έκτοτε μάλιστα διεύρυνε τον κατάλογο των μονομερών διεκδικήσεων της, διεκδικώντας την κυριαρχία ελληνικών νησιών και βραχονησίδων, αναιρώντας τα δικαιώματα μεγάλων νησιών που έχουν πλήρη θαλάσσια δικαιώματα και συνάπτοντας πρόσφατα ένα ψευτοσύμφωνο με τη Λιβύη, μια χώρα σε εμφύλιο πόλεμο με καταρρέουσα την υποτιθέμενη «νόμιμη» κυβέρνηση της που ελέγχει μόνο το 10% της χώρας.

Κάποιοι στην Ελλάδα διερωτώνται αν η Χάγη πρέπει να  θεωρείται  ουτοπία  ή διέξοδος ( Καθηγητής  κ.Χρ.Ροζάκης, Καθημερινή 23/2/20). Η απάντηση είναι απλή: είναι ουτοπία, με δεδομένη την άρνηση της Τουρκίας να αποδεχθεί το συμβατικό αλλά και το εθιμικό διεθνές δίκαιο, ενώ επιχειρεί να εξαιρεθεί παρανόμως από αυτό και μάλιστα «α λα καρτ» (σε ό,τι την βολεύει)! Επίσης, αρνείται την καλόπιστη δικαστική λύση, από το 1976 μέχρι σήμερα! Δηλαδή τη δικαστική οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και στο μέλλον (όταν θα θεσπιστεί) και της ΑΟΖ με την Ελλάδα τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αφήνει ενίοτε να εννοηθεί ότι τη δέχεται ίσως, μόνο με τους δικούς της απαράδεκτους όρους, ως πακέτο επτά ζητημάτων, που σημαίνει ότι μετατρέπει τις παράνομες και αυθαίρετες μονομερείς διεκδικήσεις της απέναντι στην Ελλάδα, σε «διαφορές», ώστε να ενισχύσει νομικά τη θέση της!

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να παρασυρθεί σ’ αυτό το «πακέτο» παραχωρώντας έτσι ουσιαστικά σοβαρά κυριαρχικά της δικαιώματα.

Η Χάγη αντίθετα θα ήταν πράγματι μια «διέξοδος», αν η Τουρκία ήταν ένα διεθνώς  νομιμόφρον και καλοπροαίρετο κράτος.

Who Made Coronavirus? Was It the U.S., Israel or China Itself?

Από
pcuser
-
0

By Philip Giraldi

The most commonly reported mainstream media account of the creation of the Coronavirus suggests that it was derived from an animal borne microorganism found in a wild bat that was consumed by an ethnic Chinese resident of Wuhan. But there appears to be some evidence to dispute that in that adjacent provinces in China, where wild bats are more numerous, have not experienced major outbreaks of the disease. Because of that and other factors, there has also been considerable speculation that the Coronavirus did not occur naturally through mutation but rather was produced in a laboratory, possibly as a biological warfare agent.

Several reports suggest that there are components of the virus that are related to HIV that could not have occurred naturally. If it is correct that the virus had either been developed or even produced to be weaponized it would further suggest that its escape from the Wuhan Institute of Virology Lab and into the animal and human population could have been accidental. Technicians who work in such environments are aware that “leaks” from laboratories occur frequently.

There is, of course and inevitably, another theory. There has been some speculation that as the Trump Administration has been constantly raising the issue of growing Chinese global competitiveness as a direct threat to American national security and economic dominance, it must might be possible that Washington has created and unleashed the virus in a bid to bring Beijing’s growing economy and military might down a few notches. It is, to be sure, hard to believe that even the Trump White House would do something so reckless, but there are precedents for that type of behavior. In 2005-9 the American and Israeli governments secretly developed a computer virus called Stuxnet, which was intended to damage the control and operating systems of Iranian computers being used in that country’s nuclear research program. Admittedly Stuxnet was intended to damage computers, not to infect or kill human beings, but concerns that it would propagate and move to infect computers outside Iran proved to be accurate as it spread to thousands of PCs outside Iran, in countries as far flung as China, Germany, Kazakhstan and Indonesia.

Inevitably there is an Israeli story that just might shed some light on what has been going on in China. Scientists at Israel’s Galilee Research Institute are now claiming that they will have a vaccine against coronavirus in a few weeks which will be ready for distribution and use within 90 days. The institute is claiming that it has been engaged in four years of research on avian coronavirus funded by Israel’s Ministries of Science & Technology and Agriculture. They are claiming that the virus is similar to the version that has infected humans, which has led to breakthroughs in development through genetic manipulation, but some scientists are skeptical that a new vaccine could be produced so quickly to prevent a virus that existed only recently. They also have warned that even if a vaccine is developed it would normally have to be tested for side effects, a process that normally takes over a year and includes using it on infected humans.

If one even considers it possible that the United States had a hand in creating the coronavirus at what remains of its once extensive biological weapons research center in Ft Detrick Maryland, it is very likely that Israel was a partner in the project. Helping to develop the virus would also explain how Israeli scientists have been able to claim success at creating a vaccine so quickly, possibly because the virus and a treatment for it were developed simultaneously.

In any event, there are definite political ramifications to the appearance of the coronavirus, and not only in China. In the United States President Donald Trump is already being blamed for lying about the virus and there are various scenarios in mainstream publications speculating over the possible impact on the election in 2020. If the economy sinks together with the stock market, it will reflect badly on Trump whether or not he is actually at fault. If containment and treatment of the disease itself in the United States does not go well, there could also be a considerable backlash, particularly as the Democrats have been promoting improving health care. One pundit argues, however, that disease and a sinking economy will not matter as long as there is a turnaround before the election, but a lot can happen in the next eight months.

And then there is the national security/foreign policy issue as seen from both Jerusalem and Washington. It is difficult to explain why coronavirus has hit one country in particular other than China very severely. That country is Iran, the often-cited enemy of both the U.S. and Israel. The number of Iran’s coronavirus cases continues to increase, with more positive tests confirmed among government officials last Saturday. There were 205 new coronavirus cases, bringing the government claimed total to 593 with 43 fatalities, though unofficial hospital reports suggest that the deaths are actually well over 100. That’s the highest number of deaths from the virus outside of China.

No less than five Iranian Members of Parliament have also tested positive amid a growing number of officials that have contracted the disease. Iran’s vice president Masoumeh Ebtekar and deputy health minister Iraj Harirchi had also previously been confirmed with the virus.

The usual suspects in the United States are delighted to learn of the Iranian deaths. Mark Dubowitz, Executive Director of the Washington-based but Israeli government connected Foundation for Defense of Democracies (FDD) boasted on twitter Tuesday that “Coronavirus has done what American economic sanctions could not: shut down non-oil exports.” An Iranian government spokesman responded that “It’s shameful and downright inhuman to cheer for a deadly Virus to spread – and enjoy seeing people suffer for it…” Dubowitz followed up with an additional taunt, that Tehran has “spread terrorism” in the Middle East and “now it’s spreading the coronavirus.”

So, you have your choice. Coronavirus occurred naturally, or it came out of a lab in China itself or even from Israel or the United States. If one suspects Israel and/or the United States, the intent clearly would have been to create a biological weapon that would damage two nations that have been designated as enemies. But the coronavirus cannot be contained easily and it is clear that many thousands of people will die from it. Unfortunately, as with Stuxnet, once the genie is out of the bottled it is devilishly hard to induce it to go back in.

Who Made Coronavirus? Was It the U.S., Israel or China Itself?

The New York Times: “Είμαστε σαν τα ζώα”. Στην μυστική ελληνική τοποθεσία για τους μετανάστες.

Από
anixneuseis
-
3

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ: Οι “Ανιχνεύσεις” πιστεύουν πως δημοσιεύματα σαν και αυτό που ακολουθεί απο τους “Νιου Γιόρκ Τάιμς” πρέπει να βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Αν είναι αληθή η χώρα πρέπει να συμμορφωθεί με τα διεθνή ανθρωπιστικά πρότυπα. Αν όχι, αποτελούν μια εικόνα των υπολανθανουσών διαθέσεων διεθνών Μέσων Ενημέρωσης οι οποίες, διαθέσεις, θα γίνουν πιο έντονες όσο το μεταναστευτικό πρόβλημα παρατείνεται στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Είναι χαρακτηριστικό ότι το δημοσίευμα αναπαράγει το τουρκικό fake news για θανατηφόρο πυροβολισμό μετανάστη στα σύνορα απο ελληνικά πυρά. Το δημοσίευμα υιοθετεί όλες τις τουρκικές θέσεις και δείχνει την αξιοπιστία ενός ΜΜΕ, κάποτε ευυπόληπτου. 

Εκείνο που χρειάζεται είναι η ελληνική κυβέρνηση να περάσει σε μια επικοινωνιακή αντεπίθεση. Η αδράνεια στο πεδίο αυτό θα της κοστίσει. 

Των Matina Stevis-Gridneff, Patrick Kingsley, Haley Willis and Sarah Almukhtar

Η “μαύρη τοποθεσία” όπου κρατούνται οι μετανάστες. 

ΠΟΡΟΣ, Ελλάδα — H ελληνική κυβέρνηση θέτει υπό κράτηση τους μετανάστες σε μυστική τοποθεσία πριν από την απέλασή τους στην Τουρκία χωρίς να έχει κινήσει τη δέουσα διαδικασία, ένα από τα διάφορα σκληρά μέτρα που ελήφθησαν για τη  σφράγιση των συνόρων για την Ευρώπη, τα οποία, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.

Αρκετοί μετανάστες ανέφεραν ότι είχαν συλληφθεί, ότι τους αφαιρέθηκαν τα προσωπικά τους αντικείμενα, ότι ξυλοκοπήθηκαν και ότι απελάθηκαν από την Ελλάδα χωρίς να έχουν την ευκαιρία να ζητήσουν άσυλο ή να μιλήσουν σε δικηγόρο, σε μια παράνομη διαδικασία γνωστή ως επαναπροώθηση. Εν τω μεταξύ, τούρκοι αξιωματούχοι ανέφεραν ότι τουλάχιστον τρεις μετανάστες πυροβολήθηκαν θανάσιμα ενώ προσπαθούσαν να εισέλθουν στην Ελλάδα τις τελευταίες δύο εβδομάδες.

Η ελληνική προσέγγιση αποτελεί το σαφέστερο παράδειγμα των ευρωπαϊκών προσπαθειών για την πρόληψη της επανεμφάνισης της μεταναστευτικής κρίσης του  2015, κατά την οποία πάνω από 850.000 άτομα που δεν διαθέτουν επίσημα έγγραφα πέρασαν σχετικά εύκολα από την Ελλάδα σε άλλα μέρη της Ευρώπης, ταράζοντας την ευρωπαϊκή πολιτική και υποδαυλίζοντας την ακροδεξιά.

Αν φθάσουν χιλιάδες περισσότεροι πρόσφυγες στην Ελλάδα, οι Έλληνες αξιωματούχοι φοβούνται ότι θα χρειαστεί να τους φορτωθούν για χρόνια, με μικρή στήριξη από άλλα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιδεινώνοντας τις κοινωνικές εντάσεις και την ήδη καταπονημένη οικονομία. Δεκάδες χιλιάδες μετανάστες ήδη διαβιούν σε άθλιες συνθήκες σε διάφορα ελληνικά νησιά και  πολλοί Έλληνες αισθάνονται ότι έχουν αφεθεί να επωμιστούν ένα βάρος  που δημιουργείται από τη γενικότερη ευρωπαϊκή αδιαφορία.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει υπερασπιστεί τις ενέργειές της ως νόμιμη απάντηση στις πρόσφατες προκλήσεις των τουρκικών αρχών, οι οποίες έχουν  μεταφέρει χιλιάδες μετανάστες στα ελληνοτουρκικά σύνορα από τα τέλη Φεβρουαρίου  και έχουν ενθαρρύνει ορισμένους να επιτεθούν και να καταστρέψουν το συνοριακό φράκτη.

Οι ελληνικές αρχές απέρριψαν τις αναφορές για θανάτους κατά μήκος των συνόρων. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας, δεν σχολίασε την ύπαρξη της τοποθεσίας, αλλά δήλωσε ότι η Ελλάδα έθεσε υπό κράτηση και απέλασε μετανάστες σύμφωνα με την εθνική της νομοθεσία. Το προεδρικό διάταγμα της 3ης Μαρτίου ανέστειλε τις αιτήσεις ασύλου για έναν μήνα  και έδωσε τη δυνατότητα άμεσων απελάσεων.

Αλλά μέσω ενός συνδυασμού επιτόπιας έρευνας και εγκληματολογικής ανάλυσης των δορυφορικών εικόνων, οι Times επιβεβαίωσαν την ύπαρξη του μυστικού κέντρου στη βορειοανατολική Ελλάδα.

Ο François Crépeau, πρώην ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών, δήλωσε σχετικά με τα διαγράμματα της τοποθεσίας και την περιγραφή των σχετικών δραστηριοτήτων, ότι πρόκειται για το αντίστοιχο μιας εγχώριας «μυστικής φυλακής» δεδομένου ότι οι κρατούμενοι κρατούνται μυστικά και χωρίς δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη.

Χρησιμοποιώντας βίντεο που κυκλοφόρησαν σε διάφορα μέσα ενημέρωσης, οι Times διαπίστωσαν επίσης ότι το ελληνικό Λιμενικό Σώμα, το οποίο επίσημα είναι σώμα διάσωσης, πυροβόλησε προς την κατεύθυνση των μεταναστών που βρίσκονταν εντός λέμβου που προσπαθούσε να φτάσει στις ελληνικές ακτές στις αρχές του τρέχοντος μήνα, τους χτύπησε με μπαστούνια και προσπάθησε να τους απωθήσει περνώντας μπροστά τους με υψηλές ταχύτητες, διακινδυνεύοντας την ανατροπή της λέμβου.

Η εγκληματολογική ανάλυση των βίντεο που παρασχέθηκαν από μάρτυρες επιβεβαίωσε επίσης το θάνατο τουλάχιστον ενός ατόμου — ενός εργάτη σε συριακό εργοστάσιο — αφού πυροβολήθηκε στα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Μυστική τοποθεσία

Όταν οι Τούρκοι αξιωματούχοι άρχισαν να  μεταφέρουν τους μετανάστες στα ελληνικά σύνορα με λεωφορεία στις 28 Φεβρουαρίου ένας κούρδος της Συρίας, ο Somar al-Hussein, είχε επιβιβαστεί σε ένα από τα πρώτα λεωφορεία.

Η Τουρκία φιλοξενεί ήδη περισσότερους πρόσφυγες από οποιαδήποτε άλλη χώρα — πάνω από τέσσερα εκατομμύρια, κατά κύριο λόγο Σύριους — και φοβάται ότι μπορεί να αναγκαστεί να δεχθεί άλλο ένα εκατομμύριο λόγω της πρόσφατης αναζωπύρωσης των συγκρούσεων στη βόρεια Συρία. Για να αμβλυνθεί αυτή η πίεση, και για να αναγκαστεί η Ευρώπη να καταβάλει περισσότερες προσπάθειες για να βοηθήσει, η Τουρκία χρησιμοποιεί ως όπλα τους πρόσφυγες, όπως ο κ. al-Hussein, μέσω της διοχέτευσής τους προς την Ευρώπη.

Ο κ. al-Hussein, ασκούμενος μηχανικός λογισμικού, πέρασε εκείνη τη νύχτα υπό βροχή στην όχθη του Έβρου, που αποτελεί το σύνορο ανάμεσα στη δυτική Τουρκία και την ανατολική Ελλάδα. Νωρίς το επόμενο πρωί, πέρασε στην ελληνική πλευρά σε μια λαστιχένια λέμβο γεμάτη με άλλους μετανάστες.

Αλλά το ταξίδι του τελείωσε μία ώρα αργότερα, δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη. Αφού συνελήφθη από τους Έλληνες συνοριοφύλακες, ο ίδιος και τα υπόλοιπα άτομα της ομάδας οδηγήθηκαν σε χώρο κράτησης. Παρακολουθώντας τη διαδρομή από το κινητό του τηλέφωνο, διαπίστωσε ότι ο χώρος ήταν μερικές εκατοντάδες μέτρα ανατολικά του συνοριακού χωριού Πόρος.

Η τοποθεσία αποτελούνταν από τρεις στεγασμένες αποθήκες με κόκκινη σκεπή που βρίσκονταν κοντά σε μια αγροτική οδό και είχαν διάταξη Π. Εκατοντάδες άλλοι μετανάστες που είχαν συλληφθεί βρίσκονταν έξω. Ο κ. al-Hussein οδηγήθηκε στο εσωτερικό και στοιβάχθηκε σε ένα χώρο με δεκάδες άλλους.

Το τηλέφωνό του κατασχέθηκε ώστε να μην μπορεί να τηλεφωνήσει, δήλωσε ο ίδιος, και τα αιτήματά του για υποβολή αίτησης ασύλου και επαφή με υπαλλήλους των Ηνωμένων Εθνών αγνοήθηκαν .

«Για αυτούς είμαστε ζώα», δήλωσε ο κ. al-Hussein για τους έλληνες φρουρούς.

Μετά από μια νύχτα χωρίς να τους δοθεί φαγητό ή νερό, την 1η Μαρτίου ο κ. al-Hussein και δεκάδες άλλοι οδηγήθηκαν πίσω στον ποταμό Έβρο, όπου οι Έλληνες αστυνομικοί τους μετέφεραν στην τουρκική πλευρά με ένα μικρό ταχύπλοο.

Ο κ. al-Hussein ήταν ένας από τους διάφορους μετανάστες που μίλησαν για παράνομες κρατήσεις και απελάσεις, αλλά η μαρτυρία του ήταν η πιο λεπτομερής.

Με τη διασταύρωση των σχεδίων, των περιγραφών και των δορυφορικών συντεταγμένων που παρείχε, οι The Times μπόρεσαν να εντοπίσουν το κέντρο κράτησης — στη γεωργική έκταση μεταξύ του Πόρου και του ποταμού.

Ένας πρώην έλληνας αξιωματούχος που γνωρίζει τις ελληνικές αστυνομικές επιχειρήσεις επιβεβαίωσε την ύπαρξη του χώρου, ο οποίος δεν είναι επίσημη μονάδα κράτησης, αλλά χρησιμοποιείται ανεπίσημα σε περιόδους υψηλών μεταναστευτικών ροών.

Την Παρασκευή ένστολοι αστυνομικοί και μέλη των ειδικών δυνάμεων σταμάτησαν σε οδόφραγμα κοντά στην περιοχή τρεις δημοσιογράφους των Times.

Η ύπαρξη της τοποθεσίας επιβεβαιώθηκε επίσης αργότερα από την Respond, μια ομάδα έρευνας με έδρα τη Σουηδία.

Ο κ. Crépeau, καθηγητής διεθνούς δικαίου στο πανεπιστήμιο McGill, δήλωσε ότι το κέντρο συνιστά παραβίαση του δικαιώματος αίτησης ασύλου και «της απαγόρευσης σκληρής, απάνθρωπης και ταπεινωτικής μεταχείρισης, καθώς και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Βία στη θάλασσα

Εκατοντάδες μίλια νοτιότερα, στα στενά του Αιγαίου Πελάγους μεταξύ της ηπειρωτικής Τουρκίας και του αρχιπελάγους των ελληνικών νησιών, η Ελληνική Ακτοφυλακή επίσης προβαίνει σε χρήση βίας.

Στις 2 Μαρτίου, το Λιμενικό Σώμα απώθησε βίαια μια φουσκωτή λέμβο γεμάτη μετανάστες, σε ένα περιστατικό που αποτυπώθηκε σε βίντεο από Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι στη συνέχεια το διένειμαν στον Τύπο.

Το βίντεο εμφανίζει το σκάφος του Λιμενικού Σώματος και ένα ταχύπλοο χωρίς διακριτικά να κάνει κύκλους γύρω από τη φουσκωτή λέμβο. Ένοπλος που επιβαίνει σε σκάφος πυροβόλησε τουλάχιστον δύο φορές στο νερό προς τη φουσκωτή λέμβο, πιθανόν με τουφέκι, ενώ στη συνέχεια άνδρες και από τα δύο σκάφη σπρώχνουν και χτυπούν τη φουσκωτή λέμβο με μαύρα μακριά ραβδιά.

Δεν είναι σαφές από το βίντεο αν ο άνδρας χρησιμοποίησε πραγματικά πυρά.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πέτσας δεν αρνήθηκε το περιστατικό, αλλά δήλωσε ότι το Λιμενικό Σώμα δεν χρησιμοποίησε πραγματικά πυρά.

Το μεγαλύτερο ελληνικό σκάφος προσπάθησε επίσης να ρίξει τους μετανάστες στη θάλασσα καθώς πέρασε από κοντά τους με υψηλή ταχύτητα.

Η εγκληματολογική ανάλυση της εφημερίδας The Times δείχνει ότι το συμβάν έλαβε χώρα κοντά στο νησί της Κω, αφού οι μετανάστες είχαν σαφώς εισέλθει στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

«Η δράση των πλοίων του ελληνικού λιμενικού που προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν τις ευαίσθητες λέμβους των προσφύγων, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή και την ασφάλεια των επιβατών τους, συνιστά επίσης παράβαση», δήλωσε ο κ. Crépeau, ο πρώην υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών.

Δολοφονία

Το πιο αμφιλεγόμενο περιστατικό αφορά το θανάσιμο πυροβολισμό του Mohammed Yaarub, ενός 22χρονου Σύρου από το Χαλέπι, ο οποίος προσπάθησε να διασχίσει τα βόρεια χερσαία σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία την προηγούμενη εβδομάδα.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει απορρίψει τον θάνατό του ως «ψευδείς ειδήσεις» και αρνήθηκε ότι οποιοσδήποτε έχει πεθάνει στα σύνορα κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας.

Από την ανάλυση των βίντεο, σε συνδυασμό με τις συνεντεύξεις με τους μάρτυρες, επιβεβαιώθηκε ότι ο κ. Yaarub δολοφονήθηκε το πρωί της 2ας Μαρτίου στην δυτική όχθη του ποταμού Έβρου.

Ο κ. Yaarub έζησε στην Τουρκία επί πέντε έτη, εργαζόμενος σε εργοστάσιο υποδηματοποιίας, σύμφωνα με τον κ. Ali Kamal, φίλο που ταξίδευε μαζί του. Οι δύο φίλοι διέσχισαν τον Έβρο τη νύχτα της 1ης Μαρτίου και κατασκήνωσαν με μια μεγάλη ομάδα μεταναστών στη δυτική όχθη του ποταμού.

Λόγω μιας συνοριακής ιδιαιτερότητας, βρίσκονταν ακόμη στην Τουρκία: μολονότι ο ποταμός αποτελεί ως επί το πλείστον το σύνορο μεταξύ των δύο χωρών, αυτή η μικρή έκταση γης είναι ένα από τα λίγα τμήματα της δυτικής όχθης που ανήκουν στην Τουρκία και όχι στην Ελλάδα.

Ο κ. Kamal είδε ζωντανό το φίλο του περίπου στις 7: 30 το επόμενο πρωί, όταν η ομάδα άρχισε να βαδίζει προς τα σύνορα. Οι δύο άνδρες χωρίστηκαν και σύντομα οι δυνάμεις ασφαλείας της Ελλάδας τους εμπόδισαν, σύμφωνα με άλλο Σύρο που κινηματογραφούσε το συμβάν και αργότερα έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα The Times. Ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος επειδή φοβόταν αντίποινα.

Κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης, ο κ. Yaarub ξεκίνησε να μιλά στους άνδρες που παρεμπόδιζαν την πορεία τους και κρατούσε ένα λευκό πουκάμισο, λέγοντας ότι έρχεται με ειρηνικούς σκοπούς, είπε ο Σύρος άντρας.

Λίγο αργότερα, ο κ. Yaarub πυροβολήθηκε.

Δεν κυκλοφόρησε κάποιο βίντεο από τη χρονική στιγμή του πυροβολισμού, αλλά πολλά βίντεο δείχνουν το άψυχο σώμα του να μεταφέρεται μακριά από τα ελληνικά σύνορα και προς τον ποταμό.

Πολλοί μετανάστες που βρίσκονταν με τον κ. Yaarub κατά τη στιγμή του θανάτου του είπαν ότι τον πυροβόλησε έλληνας από σώμα ασφαλείας.

Χρησιμοποιώντας μεταδεδομένα και αναλύοντας τη θέση του ήλιου, οι The Times επιβεβαίωσαν ότι πυροβολήθηκε γύρω στις 8:30 π.μ., κάτι που ταιριάζει με το συμπέρασμα της Forensic Architecture, μιας δημοσιογραφικής ερευνητικής ομάδας.

Το βίντεο δείχνει ότι οι υπόλοιποι μετανάστες χρειάστηκαν περίπου πέντε λεπτά για να διασχίσουν τον ποταμό μεταφέροντας το σώμα του κ. Yaarub έως ότου τον βάλουν σε ένα αυτοκίνητο. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε σε ασθενοφόρο και αργότερα σε τουρκικό νοσοκομείο.

Η ανάλυση άλλων βίντεο που ελήφθησαν σε άλλα σημεία στα σύνορα έδειξε ότι οι ελληνικές δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποίησαν πραγματικά και μη πραγματικά πυρά σε άλλα περιστατικά εκείνη την ημέρα, χρησιμοποιώντας ημιαυτόματα τυφέκια και τυφέκια εφόδου.

Υποστήριξη της ΕΕ στην Ελλάδα

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πέτσας, υπερασπίστηκε τις σκληρές ενέργειες της Ελλάδας ως εύλογη απάντηση σε μια «ασύμμετρη και υβριδική επίθεση προερχόμενη από ξένη χώρα».

Εκτός από τη μεταφορά μεταναστών προς τα σύνορα, η τουρκική αστυνομία έριξε επίσης δακρυγόνα προς τις ελληνικές δυνάμεις ασφαλείας και δεν παρενέβη τη στιγμή που μετανάστες κατέστρεφαν ένα μέρος του φράκτη, όπως φαίνεται σε βίντεο δημοσιογράφου των Times.

Πριν δουν το φως αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με τη βία και τη μυστική τοποθεσία, η Ελλάδα είχε αποσπάσει συγχαρητήρια από τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι επισκέφθηκαν τα σύνορα στις 3 Μαρτίου.

«Θέλουμε να εκφράσουμε την υποστήριξή μας για όλα όσα κάνατε με τις δυνάμεις ασφαλείας σας τις τελευταίες ημέρες», δήλωσε ο κ. Charles Michel, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του κορυφαίου οργάνου λήψης αποφάσεων της ΕΕ.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο διοικητικός βραχίονας της ΕΕ, δήλωσε ότι «δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει» τα ευρήματα των Times και ζήτησε από το ελληνικό δικαστικό σύστημα να διερευνήσει το θέμα.

Μετάφραση: Αρμάνι Ιγκατεστόν. 

 

 

 

 

Από ήττα σε ήττα ο Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το δολάριο «τραβάει την ανηφόρα» στην Τουρκία. Η τιμή του είναι USD/TRY 6,3023 και η ημερήσια άυξηση είναι του ποσοστού 1,49% (12/03/2020 18:51:34). Η ανοδική πορεία του δολαρίου δυναμιτίζει την ήδη εύθραυστη τουρκική οικονομία σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία για τον Ερντογάν, και ενώ τα δισεκατομμύρια από τη Λιβύη δεν μπορούν πλέον να ρέουν προς την Τουρκία με τους ρυθμούς που ρέουν τα τελευταία χρόνια, αφενός γιατί ο Χαφτάρ ελέγχει τη ροή του πετρελαίου από τις πηγές και τις εγκαταστάσεις που βρίσκονται στις περιοχές που ελέγχουν τα στρατεύματά του, και αφετέρου γιατί οι τιμές του πετρελαίου έχουν πάρει την κατιούσα λόγω της διαμάχης Σαουδικής Αραβίας – Ρωσίας.

Η κατάσταση που καλείται να αντιμετωπίσει ο Ερντογάν είναι δύσκολη, γιατί ήδη μετρά πέντε ήττες το τελευταίο διάστημα.

Η πρώτη ήττα σημειώθηκε στο Ιντλίμπ: ενώ είχε δώσει τελεσίγραφο στον Άσαντ να αποσύρει τις δυνάμεις του συριακού στρατού από τις περιοχές που βρίσκονται εντός της ζώνης αποκλιμάκωσης, εκείνος όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά έκανε το αντίθετο. Δηλαδή, ενέτεινε τις επιθέσεις του εναντίον των τζιχαντιστών τρομοκρατών (συμμάχων της Τουρκίας), με αποκορύφωμα την αεροπορική επίθεση εναντίον τμημάτων της 65ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας που είχε μετακινηθεί εκεί από του Λουλέμπουργκάζ της Ανατολικής Θράκης. Αποτέλεσμα, περισσότερο από 100 νεκρούς και τραυματίες.

Η δεύτερη ήττα σημειώθηκε στη Μόσχα. Εκεί σύρθηκε ο Ερντογάν στις 5 Μαρτίου αφού προηγουμένως είχε προαναγγείλει σύνοδο για το Ιντλίμπ με τη συμμετοχή των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών και της Ρωσίας. Ο Πούτιν αρνήθηκε να συμμετέχει στη σύνοδο και έσυρε τον Ερντογάν στη ρωσική πρωτεύουσα για να βιώσει δύσκολες στιγμές στις κρύες αίθουσες και στους διαδρόμους του Κρεμλίνου.

Και ενώ ο ίδιος ο Ερντογάν –όπως και ο επί της Άμυνας υπουργός του– είχαν ήδη αναγγείλει την έναρξη της επιχείρησης «Εαρινή Ασπίδα» με διακηρυγμένο στόχο την ανάκτηση όλων των εδαφών που έχουν χάσει στην επαρχία Ιντλίμπ, αναγκάστηκαν να υπογράψουν το ταπεινωτικό «Πρωτόκολλο της Μόσχας», με το οποίο όχι μόνο δεν ανακτούν τις περιοχές που έχασαν, αλλά χάνουν και τις περιοχές νοτίως του αυτοκινητόδρομου Μ4.

Την τρίτη ήττα ο Ερντογάν την υπέστη στις Καστανιές του Έβρου. Ενώ υπολόγιζε να αιφνιδιάσει την Ελλάδα, την ημιλιπόθυμη από τον εθνομηδενισμό και τη μανία αυτοκαταστροφής που έχει επικρατήσει σε μεγάλο μέρος του πολιτικού μας συστήματος, των ΜΜΕ και της διανόησης, έπεσε πάνω στον τοίχο μιας αποφασισμένης γειτονικής χώρας.

Μιας Ελλάδας που το πολιτικό της κατεστημένο σύρθηκε από τις εξελίξεις και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το δόγμα του κατευνασμού, και να ακολουθήσει αυτό της αποτροπής.

Ένα κατεστημένο που, ενώ πέρσι ζητούσε εν χορώ την κεφαλήν επί πίνακι του Όρμπαν επειδή έκλεισε τα σύνορα, τώρα –όταν είδε να απειλείται το ίδιο από την υβριδική επίθεση που ενορχήστρωσε ο Ερντογάν– εφάρμοσε πολιτική σκληρότερη από αυτή του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό που έγινε στις Καστανιές είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φαντάζει και από αυτό που ήθελαν να πετύχουν οι κυβερνώντες. Όμως αυτό θα το δούμε σε άλλο άρθρο. Πάντως, στις Καστανιές ο Ερντογάν υπέστη την τρίτη ταπεινωτική ήττα, για να ακολουθήσει η τέταρτη.

Είναι ήττα των Βρυξελών. Εκεί ο Ερντογάν είδε μια άλλη Ευρώπη, μια Ευρώπη που έστειλε την ηγεσία της επιτόπου στον Έβρο για να διαπιστώσει η ίδια την τουρκική βαρβαρότητα. Δηλαδή, είδαν οι ηγέτες της ΕΕ να χρησιμοποιούνται οι άνθρωποι –μετανάστες κυρίως και ελάχιστοι πρόσφυγεςû ως σφαίρες.

Και αυτό έπαιξε τεράστιο ρόλο στην αλλαγή της στάσης της Ευρώπης, πολλές χώρες της οποίας έστειλαν ομάδες αστυνομικών στα σύνορα του Έβρου όπου πλέον κυματίζουν οι σημαίες τους. Τεράστιας σημασίας εξέλιξη, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για την ίδια την Ευρώπη.

Η πέμπτη ήττα του Ερντογάν είναι αυτή που είναι σε εξέλιξη στην οικονομία, και ειδικά στην ισοτιμία της λίρας με το δολάριο και το ευρώ, ενώ είναι στο δρόμο και η τελική ήττα, αφού (αν είναι καλά στην υγεία του ο άνθρωπος και μπορέσει να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2023) είναι αδύνατον να επανεκλεγεί με δημοσκοπικά ποσοστά του κόμματός του γύρω στο 30%. Και να σκεφτεί κανείς ότι μόλις προχθές ανακοίνωσε νέο κόμμα ο Μπαμπατζάν, ο μέχρι πρόσφατα βασικός συνεργάτης του Τούρκου προέδρου και αρχιτέκτονας του οικονομικού θαύματος ΑΚΡ-Ερντογάν.

Εδώ είμαστε, λοιπόν, και καλούμαστε να ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά αλλά και τις προθέσεις του το επόμενο διάστημα απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, και πώς πρέπει να αντιδράσουμε εμείς.

Μια εξίσωση για δυνατούς λύτες. Θα προσπαθήσουμε να τη λύσουμε. Κάντε υπομονή.

Pontos-News

Γιατί θα «γυρίσει μπούμερανγκ» ο πόλεμος τιμών στο πετρέλαιο

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Η απόφαση της Σ. Αραβίας να αυξήσει τις τιμές και να κάνει επιθετικές εκπτώσεις στους πελάτες θα βλάψει τα οικονομικά πετρελαιοεξαγωγικών χωρών. Ωστόσο, ούτε η Σαουδική Αραβία, ούτε η Ρωσία αναμένεται να κάνουν πίσω.

Δημοσιεύθηκε: 14 Μαρτίου 2020 – 08:15

Μετά την άρνηση της Ρωσίας, την περασμένη εβδομάδα, να αποδεχθεί την πρόταση του OPEC για μείωση της παραγωγής κατά 1,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως για να στηριχθούν οι πετρελαϊκές τιμές, η Saudi Aramco ανακοίνωσε στις 7 Μαρτίου πως θα μειώσει τις αποκλίσεις τιμών του Απριλίου κατά 4-6 δολάρια για την Ασία και κατά 7 δολάρια για τις ΗΠΑ.

Η κίνηση αυτή έφερε τις ασιατικές αποκλίσεις από premium σε βαθύτατα discounts και η Σαουδική Αραβία άφησε να εννοηθεί πως θα υπάρξει και σημαντική αύξηση παραγωγής, την οποία πηγές της Saudi Aramco επιβεβαίωσαν σε μέσα ενημέρωσης στις 8 Μαρτίου χωρίς όμως να δίνουν συγκεκριμένα στοιχεία. Η εξέλιξη αυτή, με τη σειρά της, προκάλεσε σοκ στις χρηματαγορές, με την τιμή του Brent να υποχωρεί στα 35 δολάρια το βαρέλι στις 9 Μαρτίου.

Η κίνηση της Σαουδικής Αραβίας αποτελεί κήρυξη ολοκληρωτικού πολέμου τιμών, κάτι που οι περισσότεροι παρατηρητές δεν προέβλεπαν στις 6 Μαρτίου όταν κατέρρευσαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του OPEC και την εταίρων-μη μελών του, δεδομένου ότι θα τίναζε στον αέρα το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και επειδή η Ρωσία, αν και δεν περιορίζεται από τις δεσμεύσεις της ομάδας OPEC+, έχει περιορισμένη προοπτική να αυξήσει γρήγορα την παραγωγή της το 2020.

Πήρε μια κατάσταση στην οποία η παγκόσμια πετρελαϊκή αγορά είχε πληγεί από ένα σοκ στη ζήτηση (το κλείσιμο μονάδων και οι άλλες διαταράξεις που έχει προκαλέσει η επιδημία του Covid-19 έχουν μειώσει σημαντικά τη ζήτηση για πετρέλαιο) εν μέσω μιας μέτριας επιβράδυνσης της οικονομικής ανάπτυξης, και πρόσθεσε σε αυτήν ένα σοκ στις προμήθειες, αγνώστου αλλά δυνητικά τεράστιας ποσότητας.

Ως αποτέλεσμα, τα αποθέματα θα αυξάνονται πολύ ταχύτερα, αν και οι πτώσεις στις τιμές μετριάζονται κάπως βραχυπρόθεσμα από την διαθεσιμότητα αποθηκευτικού χώρου. Αλλά μια παρατεταμένη κρίση με τον Covid-19 θα μπορούσε εύκολα να πιέσει τις τιμές σε επίπεδα χαμηλότερα από αυτά που βρίσκονταν το 2015-2016. Μια παρατεταμένη κατάρρευση τιμών στην περιοχή των 20-30 δολαρίων, που τώρα είναι πιθανή για τουλάχιστον τους επόμενους μήνες και ίσως και περισσότερο, θα έχει ευρύτερες επιπτώσεις σε άλλες αγορές.

Πέραν των ενεργειακών μετοχών, η χειρότερη επίπτωση θα είναι στα κρατικά οικονομικά πετρελαιοεξαγωγικών χωρών με λιγότερο διαφοροποιημένες οικονομίες και χαμηλά κρατικά αποθέματα. Το Ιράν και η Βενεζουέλα θα υποστούν το μεγαλύτερο πλήγμα, καθώς και οι δυο έχουν ήδη αναγκαστεί να κάνουν σημαντικές εκπτώσεις στις πωλήσεις τους προκειμένου να βρουν αγοραστές εν μέσω αμερικανικών κυρώσεων.

Η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να αυξήσει την παραγωγή αντανακλά πιθανότατα την ελπίδα του διαδόχου πρίγκηπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν πως αν πιέσει έντονα τη Ρωσία, θα υποκύψει και θα συμφωνήσει σε σημαντική μείωση παραγωγής. Όμως αυτός ο ολοκληρωτικός πόλεμος τιμών είναι αντιπαραγωγικός: όπως ανέφερε σε λεπτομερή ανακοίνωσή της στις 8 Μαρτίου η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία Rosneft, η Ρωσία είναι απρόθυμη να μειώσει την παραγωγή διότι κατά την άποψή της ο περιορισμός της παραγωγής έχει απλώς οδηγήσει σε αύξηση προμήθειας από ανταγωνιστές.

Στους ανταγωνιστές αυτούς δεν περιλαμβάνεται μόνο το σχιστολιθικό πετρέλαιο των ΗΠΑ, αλλά και οι επενδύσεις σε υπεράκτια βαθιά ύδατα σε περιοχές όπως η Γουιάνα και η Νορβηγία, το έναυσμα για τις οποίες δόθηκε από την περίοδο των υψηλότερων τιμών το 2017-2019. Αυτή η προμήθεια που διευκολύνθηκε από τον περιορισμό του OPEC+, τώρα μόλις αρχίζει να μπαίνει σε παραγωγική λειτουργία, και τα οικονομικά των εγχειρημάτων αυτών είναι τέτοια που δεν υπόκεινται σε καθυστερήσεις για λόγους που σχετίζονται με τις τιμές, άπαξ και ξεκινήσουν.

Οι εντάσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Σαουδαράβων κλιμακώνονταν και χωρίς το σοκ της ζήτησης που προκάλεσε ο Covid-19, λόγω της απροθυμίας της Ρωσίας να μοιραστεί δίκαια το βάρος του περιορισμού, η οποία προκάλεσε και την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων την περασμένη εβδομάδα.

Η κίνηση της Σαουδικής Αραβίας είναι επίσης αντιπαραγωγική από την άποψη πως θα υπήρχε μεγάλη επίπτωση στην παραγωγή αμερικανικού σχιστολιθικού πετρελαίου πριν το τέλος του 2020 απλά και μόνο από την έλλειψη περαιτέρω περιορισμού της παραγωγής, όμως θα «έπιανε πάτο» σε υψηλότερη τιμή, ίσως στα 40 δολάρια το βαρέλι.

Η διαφορά μεταξύ των 30 δολαρίων και των 45 δολαρίων ως μέσος όρος τιμής αργού πετρελαίου είναι τεράστια σε όρους δημοσιονομικής επίπτωσης στους παραγωγούς, αλλά δεν είναι τόσο σημαντική σε όρους απώλειας όγκου που θα σημειωθεί αργότερα φέτος από τους αμερικανούς παραγωγούς.

Η οικονομία της Ρωσίας θα υποστεί μεγάλο πλήγμα από την κατάρρευση των τιμών, όμως η Μόσχα βρίσκεται σε πολύ ισχυρότερη θέση απ’ ότι το Ριάντ. Η Μόσχα συσσωρεύει αποθέματα στο Εθνικό Ταμείο Πλούτου της από το 2017 με τιμές πάνω από 40 δολάρια το βαρέλι (με ετήσια πληθωριστική προσαρμογή 2%) και τα πιο πρόσφατα δημοσιοποιημένα στοιχεία έδειχναν το ταμείο στα 150 δις. δολάρια και τα αποθέματα ρευστού στα 570 δισ. δολάρια.

Ο προϋπολογισμός της Ρωσίας είναι καταρτισμένος υπολογίζοντας το brent σε εύρος περίπου 45 δολαρίων το βαρέλι, όμως αν αντλήσει χρήματα από το Εθνικό Ταμείο Πλούτου θα μπορέσει να αμβλύνει το πλήγμα αν οι τιμές μειωθούν κάτω από το εύρος αυτό.  Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είχε δεχθεί κάποια κριτική για την εφαρμογή μέτρων λιτότητας και για την αποταμίευση χρημάτων ενόσω οι τιμές του πετρελαίου βρίσκονταν σε «άνετο» επίπεδο, τώρα όμως φαίνεται πως ενήργησε με σύνεση. Αντανακλά το γεγονός πως ο Πούτιν δέχεται ότι μια τιμή που θα είναι χαμηλότερη για πιο μακρά χρονική περίοδο είναι πραγματικότητα και θέλησε να είναι προετοιμασμένος ακριβώς για αυτού του τύπου το σοκ.

Οι Σαουδάραβες, από την άλλη πλευρά, έρχονται αντιμέτωποι με ένα σενάριο όπου το μέρισμα που λαμβάνουν από την Saudi Aramco θα τους αναγκάσει να χρηματοδοτήσουν σχεδόν το ήμισυ των κρατικών δαπανών από αποθέματα και δανεισμό κατά το 2020, με αποθέματα  ύψους 502 δισ. δολαρίων. Το χαμηλό χρέος τους, που διαμορφώνεται στο 26% του ΑΠΕ, σημαίνει πως μπορούν να δανειστούν, όμως αυτός ο δανεισμός μπορεί να γίνει ακριβότερος λόγω των νέων αμφιβολιών αναφορικά τόσο με τις μελλοντικές τιμές του πετρελαίου όσο και με τη λογική και την παρορμητικότητα της διαδικασίας λήψης πολιτικών αποφάσεων της Σαουδικής Αραβίας.

Αυτό, σε συνδυασμό με τις απώλειες στην αξία των ξένων επενδύσεων που διακρατά Δημόσιο Επενδυτικό Ταμείο, θα καταστήσουν δυσκολότερη τη συντήρηση των δαπανών για το πρόγραμμα οικονομικής διαφοροποίησης «Vision 2030» του διαδόχου πρίγκηπα Μοχάμεντ, που μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να σημειώσει ιδιαίτερη πρόοδο στη δημιουργία αυξημένης απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα για τους νεαρούς ενήλικες, παρά τους φιλόδοξους δεδηλωμένους στόχους. Όπως και στην περίπτωση του Πούτιν, θα είναι πολιτικά δύσκολο να παραδεχθεί πως έκανε λάθος και να κάνει πίσω, αφού η μόνη άλλη επιλογή αυτή τη στιγμή πιθανότατα θα ήταν να συνεχιστούν οι σημερινές ποσοστώσεις και όχι να υπάρξουν παραχωρήσεις από τη Ρωσία.

Όλα αυτά αφήνουν τον κόσμο αντιμέτωπο με ένα ακραίο επίπεδο αβεβαιότητας ως προς το πού οδεύει η πετρελαϊκή αγορά, όμως δεν φαίνεται πιθανό να υπάρξει έντονη ανάκαμψη στις τιμές τους επόμενους μήνες.

euro2day.gr/stratfor

1...2,5262,5272,528...3,034Σελίδα 2,527 από 3,034