Αρχική Blog Σελίδα 2526

Τώρα είναι η ώρα για την ελληνική «κόντρα ρελάνς»

3

Γρηγόρης Ζαρωτιάδης  Θεσσαλονίκη, 12 Μαρτίου 2020

Κοσμήτορας Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

Διευθυντής του ΔΕΠΑΜΕΜ – http://ilabsem.web.auth.gr/

Αν δεν είχε επισκιαστεί από την επαπειλούμενη έξαρση της πανδημίας του κορονοϊού στην Ευρώπη, η σταδιακή ποιοτική επέκταση της κρίσης στα χερσαία σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας, με αποκλειστική ευθύνη της γείτονας και ειδικότερα της κυβέρνησής της, θα αποτελούσε κυρίαρχο στοιχείο της διεθνούς ειδησεογραφίας.

Όσο κι αν οι πολεμοχαρείς κορώνες συνήθως των φασιστών και των ανοήτως στρατολάγνων στο εσωτερικό συνιστούν πρόβλημα, την ίδια στιγμή δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει τη στρατηγική του Ερντογάν να κλιμακώσει την ουσιαστική και επικοινωνιακή πίεση που ασκεί στην Ελλάδα. Δεδομένης της αρνητικής εξέλιξης των επιχειρήσεών του στη βορειοδυτική Συρία και της εμπλοκής ως προς τις επιλογές του στη Λιβύη, ο Τούρκος Πρωθυπουργός αναγκάζεται σε κινήσεις που σκοπεύουν αποκλειστικά στην εκτόνωση της διευρυνόμενης δυσαρέσκειας (αν όχι αμφισβήτησης) στο εσωτερικό, καθώς και στη δημιουργία τεχνητών ερεισμάτων προς αναζήτηση διπλωματικής και οικονομικής στήριξης από τη Δύση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.  Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο επικίνδυνος  – το αντίθετο μάλιστα, όπως συμβαίνει με κάθε πληγωμένο και στριμωγμένο θεριό.

Αν το να διαβάσουμε σωστά τους περιορισμούς και τις επιδιώξεις του απειλούντος είναι το πρώτο βήμα, σε κάθε στρατηγικό εγχειρίδιο ο απειλούμενος, σύντομα και ενόσω μπορεί και αντιμετωπίζει τις κλιμακούμενες «επιθέσεις», οφείλει να επιλέξει πού πρέπει να μεταφέρει το πεδίο της αντιπαράθεσης και να αναζητήσει τρόπους ανάκτησης της πρωτοβουλίας των κινήσεων.

Η διατήρηση της δεδηλωμένης και αυταπόδεικτης άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, η οποία συνεπάγεται την αποτελεσματική υπεράσπιση χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων, συνιστά μεν τη βάση της αντιμετώπισης της τουρκικής πίεσης, αλλά δεν αρκεί. Εκτός του να ακυρώσουμε την εμφανή επιδίωξη της τουρκικής κιβέρνησης να κλιμακώσει ποιοτικά και να γενικεύσει την κρίση στον Έβρο, πρέπει να στρέψουμε με δικές μας πρωτοβουλίες την προσοχή της διεθνούς κοινότητας σε άλλες πτυχές του ευρύτερου ζητήματος. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η φιλειρηνική, δημοκρατική, δυναμική κόντρα ρελάνς της εληνικής διπλωματίας μπορεί να συνίσταται στα ακόλουθα σημεία:

  1. Επίσημη ανακοίνωση της ελληνικής κυβέρνησης, διατυπωμένη σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και φόρα που συμμετέχει, καθώς και ευρέως δημοσιοποιημένη, στην οποία θα αναλαμβάνει την ευθύνη της σταθερότητας τόσο στον Έβρο, όσο και στο Αιγαίο, απέναντι στις αλόγιστες τουρκικές προκλήσεις, προς εξυπηρέτηση της διατήρησης της ειρήνης συνολικά στην περιοχή.
  2. Στην ίδια ανακοίνωση, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει την πρόσθετη υποχρέωση συνέχισης της αποφυγής ενεργειών που θα μπορούσαν να προκαλέσουν θύματα μεταξύ των αμάχων, μεταναστών και προσφύγων.
  3. Η επιλογή της «αποτρεπτικής μεταναστευτικής πολιτικής» συνιστά αυτοπαγίδευση της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν μας αναλογεί ο ρόλος του κέρβερου μιας Ευρώπης-φρούριο! Αντιθέτως, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δράσει στο ακόλουθο τρίπτυχο: (1) ακύρωση της επιλογής των κλειστών κέντρων στα ούτως ή άλλως επιβαρυμένα νησιά μας και ανάπτυξη ενός σχεδίου ισοκατανομής των προσφυγων και μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα μας στα αστικά και ημιαστικά κέντρα της χώρας, (2) απαίτηση της ευρωπαϊκής στήριξης αυτής της μεταναστευτικής πολιτικής με άμεση χρηματοδότηση των αρμοδίων δημοσίων υπηρεσιών, (3) πρωτοβουλία τροποποίησης των σχετικών κείμενων συνθηκών και κανονισμών και ανάπτυξης ενός νέου προγράμματος μετεγκατάστασης αιτουμένων ασύλου στις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  4. Ειδικότερα για τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου από την ελληνική πολιτεία, αντί της επιλογής του παγώματός τους, πρέπει να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα τους και να διευρυνθούν, σύμφωνα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες. Επιπρόσθετα, η κυβέρνηση μπορεί να προτείνει την ανάπτυξη και λειτουργία ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής πλατφόρμας εξ αποστάσεως κατάθεσης και αξιολόγησης αιτήσεων ασύλου, όπως και την ανάληψη της ευθύνης της διαχείρισής της. Η εν λόγω επιλογή θα διευκολύνει την πανευρωπαϊκή αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης και θα αποτελέσει έμπρακτη καταπολέμηση του κυκλώματος των διακινητών.
  5. Αφενός προς μετριασμό των «παραγόντων ώθησης» μεταναστευτικών ρευμάτων (push factors), αφετέρου ως μια προοδευτική, ελληνική διπλωματική παρέμβαση, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να ζητήσει την παύση των κοινοτικών, οικονομικών κυρώσεων προς τη Συρία και να ενεργοποιήσει τις διμερείς διπλωματικές αποστολές, ειδικότερα με σκοπό την ανασύσταση των εμπορικών και εν γένει οικονομικών συνεργασιών.
  6. Τέλος, καθώς η τουρκική Κυβέρνηση μπορεί να επιλέξει την επέκταση της αήθους εργαλειοποίησης των αμάχων μεταναστών και προσφύγων μεθοδεύοντας την αντίστοιχη, μαζική προώθησή τους μέσω της θάλασσας (παρά τις προς το παρόν αντίθετες δηλώσεις του Ερντογάν ή κι αν αυτό αποτρέπεται από τη σχετική συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση), η Ελλάδα οφείλει να προετοιμαστεί άμεσα, ενεργοποιώντας τον στόλο της και απευθύνοντας αντίστοιχη έκκληση στην παγκόσμια κοινότητα, ώστε να μπορούν να δράσουν στην περιοχή πλοία μιας διεθνούς ανθρωπιστικής συνεργασίας προς αποφυγή τραγωδιών στην ανοικτή θάλασσα.

Τα παραπάνω έχουν σημασία ως δέσμη ενεργειών μιας συνολικής στρατηγικής και δεν νοούνται ξεχωριστά. Επιπρόσθετα, εντάσσονται στο πλαίσιο της επιδίωξής μας να αναλάβουμε τον ρόλο που μας επιφυλάσσει τόσο η σύγχρονη συγκυρία όσο και το ιστορικό κεκτημένο του ελληνισμού: αυτόν της υπεράσπισης / προώθησης του σεβασμού στη διαφορετικότητα, της ειρήνης και της δικαιοσύνης, της προοδευτικής συνεργασίας για την ισόρροπη, βιώσιμη ανάπτυξη. Η δυναμή μας δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ στην ποσότητα, μα πάντα και μόνο στην ποιότητα!

Σχετικοί σύνδεσμοι: Ανακοίνωση του Διεπιστημονικού Εργαστηρίου Παρευξείνιων και Μεσογειακών Μελετών στο http://ilabsem.web.auth.gr/.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη “Μακεδονία” της Κυριακής 15 Μαρτίου 2020

POLITICO: Πανδημία ανικανότητας

0

  16. 03. 20

Το πρώτο θύμα του κορονοϊού;  Η ηγεσία.

(Photo by Jure Makovec / AFP) (Photo by JURE MAKOVEC/AFP via Getty Images)

politico.eu

Με τον κορονοϊό, οι πολιτικοί έχουν κοστίσει ζωές και καθυστερούν μια αποφασιστική απάντηση.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ- Καλώς ήλθατε στην πιο σκοτεινή ώρα της πολιτικής.

Εάν η έκρηξη του κορωνοϊού μας έχει διδάξει κάτι πέρα από την ανάγκη προσεκτικής υγιεινής, είναι ότι το πρώτο θύμα μιας πανδημίας είναι η ηγεσία.

Σε καμία στιγμή τα τελευταία 75 χρόνια ο κόσμος δεν βρέθηκε σε μεγαλύτερη ανάγκη να διαπιστώσει ότι  “το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο φόβος καθαυτός”. Και σε καμία στιγμή οι παγκόσμιοι ηγέτες δεν κατάφεραν να παραδοθούν τελείως.

Από το Πεκίνο ως τις Βρυξέλλες, από τη Ρώμη μέχρι την Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και πέρα από αυτό, οι πολιτικοί όχι μόνο δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, αλλά ενεπλάκησαν σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι ανάλυσης, συσκότισης και άρνησης της πραγματικότητας που κόστισε ζωές και καθυστέρησε μια  αποφασιστική απάντηση.

Παρόλο που οι ιολόγοι έχουν προειδοποιήσει εδώ και εβδομάδες ότι θα υπάρξει έκρηξη της μετάδοσης του ιού, οι πολιτικοί ηγέτες, ιδιαίτερα στη Δύση, έκαναν λίγα πράγματα για να σταματήσουν την ανάπτυξή του.

“Πολλές οικογένειες πρόκειται να χάσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα πριν την ώρα τους”

 – Μπόρις Τζόνσον, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου.

Όπως και ο ίδιος ο ιός, που οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει στην κινεζική πόλη Γουάν (και οι ηγέτες, εκεί, αρνήθηκαν και υποβάθμισαν για εβδομάδες), η επικρατούσα πολιτική στρατηγική για την αντιμετώπιση της κρίσης διαμορφώθηκε στην Κίνα.

Λίγοι, ενδέχεται, να ανέμεναν εμπνευσμένη ηγεσία από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ, ο οποίος απέρριψε τον κορονοϊό ως ψέμα των Δημοκρατικών και, μόλις λίγες ημέρες πριν, είχε προβλέψει ότι θα εξαφανιστεί «από θαύμα».

Ακόμα κι έτσι, ο αδέξιος χειρισμός εθνικής αναφοράς για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ακολουθούμενος από το σήμα κατατεθέν αποφυγής ανάληψης ευθύνης από την κυβέρνησή του  λόγω έλλειψης προετοιμασίας («δεν αναλαμβάνω καμία ευθύνη»), θα εκτιμηθεί ως χαμηλό επίπεδο της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας . Αλληλεγγύη με τους συμμάχους; Ξανασκέψου το.

Ο Τράμπ δίνοντας συνέχεια στην απαγόρευση των Ευρωπαίων να ταξιδεύουν στις ΗΠΑ (μια απόφαση που ανακοίνωσε χωρίς καν να τηλεφωνήσει προς τους ηγέτες της ΕΕ εκ των προτέρων), προσπάθησε να εξαγοράσει έναν παραγωγό εμβολίων, κάτω από τη μύτη των Γερμανών, με στόχο να εγγυηθεί στους Αμερικανούς ότι είναι στην πρώτη γραμμή για τον κορονοϊό, χτύπησε την εταιρεία που αναπτύσσεται.

Η ειρωνεία είναι ότι η διοίκηση Τράμπ επέλεξε προηγουμένως να μην χρησιμοποιήσει τη γερμανική δοκιμή κορωνοϊού που εγκρίθηκε από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, επιλέγοντας αντ ‘αυτού να αναπτύξει τη δική της εκδοχή, η οποία αποδείχθηκε αναξιόπιστη. Η απόφαση δημιούργησε τεράστιες καθυστερήσεις στις δοκιμές στις Η.Π.Α., επιτρέποντας στον “ξένο ιό”, όπως τον ονομάζει ο Trump, να εξαπλωθεί αμείωτα. Η Νότια Κορέα δοκιμάζει περισσότερους ανθρώπους ημερησίως από ό, τι οι Η.Π.Α. συνολικά τις εβδομάδες που άρχισε η έκρηξη. Το φιάσκο δεν σταμάτησε τον Τράμπ από ψευδείς ισχυρισμούς την περασμένη εβδομάδα ότι “οι δοκιμές έχουν πάει πολύ ομαλά.”

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τρόμπμ, χαιρετά τον Βραζιλιάνο ομόλογό του Τζέιρ Μπολσονάρο στο Μάρ-α-Λάγκο νωρίτερα τον Μάρτιο | Jim Watson / AFP μέσω της Getty Images

Ενώ ο Τράμπ προκαλεί τη  μεγαλύτερη προσοχή για την κακή διαχείριση της κορόνας, δεν είναι μόνος του. Ο ισχυρός άνδρας της Βραζιλίας Τζέιρ Μπολσονάρο, ο οποίος συναντήθηκε με τον Αμερικανό πρόεδρο την περασμένη εβδομάδα στη Φλώριδα, χαρακτήρισε τον πανικό του κορονοϊού ως μια «φαντασία» που τροφοδοτείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μια μέρα αργότερα, ο εκπρόσωπος τύπου του εξετάσθηκε ως θετικός στον ιό.

Αν υπάρχει ένας ηγέτης ο οποίος θα πρέπει να αναγνωρίσει την ιστορική βαρύτητα της στιγμής και να σταθεί στο ύψος της με ένα κράμα ρητορικής και δράσης, είναι ο άνθρωπος που μοντελοποίησε την πολιτική του καριέρα στο στυλ Ουίνστον Τζώρτσιλ, ο Μπόρις Τζόνσον.

Αντί να προσφέρει “αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα”, ο Τζόνσον ακούγεται περισσότερο σαν το Grim Reaper.

“Πολλές  οικογένειες πρόκειται να χάσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα πριν από την ώρα τους”, ανέφερε σε μια τηλεοπτική του εμφάνιση την Παρασκευή, επιμένοντας ότι η κυβέρνησή του έχει “σαφές σχέδιο”.

Το πρόβλημα είναι ότι η στρατηγική που στηρίζεται στο σχέδιο αυτό, αποκαλούμενη “ασυλία αγέλης”, φαίνεται να έχει ανησυχήσει περισσότερους ανθρώπους από ό, τι έχει καθησυχάσει, τροφοδοτώντας τους φόβους ότι ο Τζόνσον δεν έχει κανένα σχέδιο.

“Η συνειδητοποίηση αυτή έπληξε το Νο. 10, ότι η Βρετανία έχει χάσει τον έλεγχο της Covid-19, αλλά θα πρέπει, τουλάχιστον, να μοιάζει σαν να κάνει κάτι”, κατέληξαν οι Sunday Times.

Τι γίνεται με την  Άνγκελα Μέρκελ; Μετά από όλα, η κρίση είναι η ειδικότητα της Γερμανίδας ηγέτη. Από την οικονομική επιβράδυνση του 2008 έως την κρίση των προσφύγων του 2015, η Μέρκελ γνώρισε άνοδο σε περιόδους κινδύνου.

Μέχρι τώρα.

“Αποφασίζω πότε και πού αντιμετωπίζω ένα θέμα ανάλογα με τις περιστάσεις και τα γεγονότα” –  Άνγκελα Μέρκελ, Γερμανίδα Καγκελάριος

Η Γερμανίδα καγκελάριος, σεβαστή από κάποιους ως «ηγέτης του ελεύθερου κόσμου», άφησε τη διαχείριση της πανδημίας στον νεαρό υπουργό υγείας, τον Γένς Σπάν.

Αναδύθηκε από το κέλυφος της κορώνας, μόνο, μετά την κατάρρευση της περασμένης Δευτέρας και μετά την Ιταλία αναγκάστηκε να επιβάλει δρακόντεια μέτρα για να ελεγχθεί η εξάπλωση του ιού. Ερωτηθείσα γιατί της πήρε τόσο πολύ χρόνο για να ασχοληθεί δημοσίως, η Μέρκελ επέμεινε ότι παρακολουθεί την κρίση από το παρασκήνιο, από τον Ιανουάριο.

«Αποφασίζω πότε και πού θα αντιμετωπίσω ένα ζήτημα ανάλογα με τις περιστάσεις και τα γεγονότα», είπε.

Η Angela Merkel, δεξιά, ανέθεσε τη διαχείριση της πανδημίας στον υπουργό Υγείας Γιένς Σπάν, αριστερά | Tobias Schwarz / AFP μέσω της Getty Images

Ωστόσο, τα γεγονότα ήταν εκεί για να τα δουν όλοι. Η αλήθεια είναι ότι η Μέρκελ επικεντρώθηκε περισσότερο στην εισροή προσφύγων στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία και στην κρίση στη Λιβύη τις τελευταίες εβδομάδες.

Ακόμη και όταν η Μέρκελ προσπάθησε να διατηρήσει μια συνετή δημόσια συμπεριφορά, η αντίδραση της κυβέρνησης στην κρίση χαρακτηρίστηκε από μπέρδεμα και σύγχυση.

Ο υπουργός οικονομίας της Μέρκελ, Πέτερ Αλτμάιερ, επανειλημμένα υποβάθμισε τους οικονομικούς κινδύνους που προκάλεσε ο κορονοϊός, λέγοντας ότι δεν περίμενε να γίνει «ένα σημαντικό βάρος για την παγκόσμια οικονομία».

Στη συνέχεια, η πραγματικότητα εδραιώθηκε. Μετά από μια εβδομάδα δραματικών επιπτώσεων στις αγορές, ο ίδιος και ο υπουργός Οικονομικών Όλαφ Σόλτς την Παρασκευή αποκάλυψαν την «μπαζούκα» της Γερμανίας, ένα πρωτοφανές πρόγραμμα επέκτασης απεριόριστης ρευστότητας σε γερμανικές εταιρείες που επλήγησαν από την κρίση.

Για το λόγο αυτό, η προσπάθεια καταπολέμησης του ιού στη Γερμανία δεν ήταν πλέον συνεκτική. Ενώ ορισμένα κρατίδια έχουν κλείσει σχολεία, άλλα δεν το έχουν κάνει. Την περασμένη εβδομάδα, το Βερολίνο ακύρωσε όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις και επέτρεψε, μόνο, έναν επαγγελματικό ποδοσφαιρικό αγώνα. Μετά από μια κατακραυγή, το παιχνίδι διεξήχθη χωρίς την παρουσία φιλάθλων και στη συνέχεια ακυρώθηκε εντελώς.

Η πόλη, αρχικά, επέτρεψε στα μπαρ και τα κλαμπ της να παραμείνουν ανοιχτά και στη συνέχεια ανακοίνωσαν την Παρασκευή ότι θα πρέπει να κλείσουν την Τρίτη. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, οι ηγεσίες των πόλεων αποφάσισαν να επιβάλουν το κλείσιμο, αμέσως, αποστέλλοντας την αστυνομία σε όλη τη γερμανική πρωτεύουσα.  Εν τω μεταξύ, οι αίθουσες μπύρας του Μονάχου παραμένουν ανοικτές, τουλάχιστον ως τώρα.

Οι περισσότεροι κατηγορούν την ομοσπονδιακή δομή της χώρας για την μη συνεκτική μάχη της Γερμανίας κατά της κρίσης, η οποία αφήνει την εξουσία σε βασικούς τομείς πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης, στα 16 κρατίδια της Γερμανίας.

Εν μέσω της έλλειψης σαφούς πολιτικής κατεύθυνσης, πολλοί Γερμανοί ήταν πεπεισμένοι μέχρι αυτή την εβδομάδα ότι η επιδημία δεν θα ήταν χειρότερη από μια εποχική γρίπη.

Μια παρόμοια εικόνα έχει προκύψει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Μετά από εβδομάδες μεγάλης άγνοιας της εξέλιξη της κρίσης, οι ηγέτες από τη Γαλλία ως την Αυστρία αναγκάστηκαν από μια ξαφνική έκρηξη θυμάτων να επιβάλουν αυστηρά όρια στους πολίτες τους.

Ένα πρωτοποριακό φεστιβάλ smurf (στρουμφάκια) στη Γαλλία νωρίτερα τον Μάρτιο | Damien Meyer / AFP μέσω της Getty Images

Μόλις πριν από μία εβδομάδα, η Γαλλία φιλοξένησε το μεγαλύτερη συνέδριο Smurf, (Στρουμφάκια) που συγκέντρωσε περισσότερους από 3.500 επισκέπτες. Το Σάββατο, ο πρωθυπουργός της χώρας ανακοίνωσε το κλείσιμο όλων των μπαρ, των εστιατορίων και των μη βασικών καταστημάτων.

Αν και είναι λογικό για τα μέλη της ΕΕ να προσαρμόσουν τις στρατηγικές τους για τον κορονοϊό στις τοπικές απαιτήσεις, η ποικιλία των προσεγγίσεων σε ολόκληρη την περιοχή υποδηλώνει ελάχιστο, εάν υπάρχει πράγματι, συντονισμό.

Όποιος ελπίζει ότι η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λέιεν θα σχεδιάσει μια συνεπή πορεία προς τα εμπρός, είναι απογοητευμένος.

Τη Δευτέρα, καθώς η κυβέρνηση της Ιταλίας απαγόρευσε την δημόσια κίνηση στη χώρα και οι χρηματιστηριακές αγορές έλιωσαν , η φον νττερ Λέιεν εμφανίστηκε ενώπιον του Τύπου για να καυχηθεί για τις πρώτες 100 μέρες της θητείας της. Όπως μια ανυπόμονη μαθήτρια που ήθελε να δείξει στον κόσμο πόσο καλά προετοιμαζόταν για τη μεγάλη ομιλία της, η φον ντερ Λέιεν  φαινόταν σχεδόν προσβεβλημένη από το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι την ανάγκασαν να αντιμετωπίσει την καταιγίδα του κοροναϊού.

Ακόμη και τότε, δεν φαίνεται να κατανόησε τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Η “ομάδα απάντησης στον κορονοϊό” της Επιτροπής είχε την κατάσταση υπό έλεγχο, επέμεινε, προσθέτοντας ότι “συναντιόμαστε μία φορά την εβδομάδα”.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

politico.eu

Turkey’s President Erdogan lights the wick of immigrant wars

0

jpost.com

If the Erdogan regime, in pursuit of its own antidemocratic, expansionist, and destabilizing agenda, continues to weaponize immigrants and place their lives in serious danger, the world must act.

GREEK SOLDIERS patrol the border with Turkey. (photo credit: REUTERS)
GREEK SOLDIERS patrol the border with Turkey.
(photo credit: REUTERS)
The Erdogan regime is sending tens of thousands of immigrants to the Greek border with the false promise that they will be able to cross to Europe. There are reports of violent attacks from fascist groups in Turkey against immigrants who don’t want to follow Erdogan’s orders. His regime has organized mass population movements and actively encourages them to illegally cross state borders and enter Greece. By doing so, Ankara puts the lives of hundreds of thousands in danger. To move this mass of people quickly, the government is collaborating with para-state illegal networks of human traffickers. The financial profits from this inhumane, illegal activity are great both for smugglers and corrupt Turkish bureaucrats.

The EU will soon be faced with uncontrolled mass currents of illegal migrant flows, among them many jihadist terrorists and others who have been recently released from Turkish prisons and promptly sent to Greece’s border. This will continue to happen, unless the EU takes serious initiatives to prevent the Erdogan regime from this action.

Unfortunately, Germany took steps that exacerbated the problem: instead of containing the Erdogan regime, Berlin chose to provide money, legitimacy, and the sale of weapons to Ankara. Instead of supporting crisis-ridden Greece to deal with the migrant challenge, Germany implemented policies that turned Greece into a buffer zone to prevent refugees from reaching northern Europe.

We are very worried about the new immigrant crisis triggered by Turkey’s president Recep Tayyip Erdogan, who threatens peace and stability in the eastern Mediterranean. Erdogan has not been alone in this. His regime has been collaborating closely with Iran in deliberately pushing hundreds of thousands of immigrants across their borders, to reach Europe. By weaponizing thousands of immigrants, these two regimes blackmail Europe to consent to their authoritarian and expansionist agendas. If their blackmail succeeds, the whole region will explode.

Demographic Engineering

The Turkish government, by refusing to control its own borders and by encouraging masses of immigrants to illegally enter Greece, breaks international law and undermines its own legitimacy as a recognized state entity. It also plants the seeds for extensive demographic engineering in the northwestern European part of Turkey, in a historic region called eastern Thrace, at the land borders with Greece.

The inhabitants of eastern Thrace have not been supporting Erdogan’s governments, which is another reason for which the regime is trying to change the social and demographic balance in this area. Similar policies have been implemented in other parts of the country where Kurds and Alevites (a large religious community known as Alwaites in neighboring Syria) have been residing. Erdogan and his supporters intend to erase all ethnic, religious, and cultural diversity in the country and impose a rigid Turkish-Sunni identity to all its citizens. Let’s not forget that since 2016, the regime has been holding hostage Selahatin Demirtas, the leader of the HDP (People’s Democratic Party). HDP is the only political party that supports ethnic diversity, human rights, and democratization in Anatolia and Mesopotamia.

A New Policy and Vision

Due to historical background and geographical proximity, the inhabitants of eastern Thrace feel closer to Greece and to liberal European values than to the Islamic lifestyle that Erdogan is trying to impose. The people of eastern Thrace should resist his policies and remain firmly with the side that supports democracy, cultural pluralism, freedom, human rights, and international law.

Erdogan’s policies and hate rhetoric threaten peace and stability in the eastern Mediterranean and challenge the friendship between Greek and Turkish people. We believe that the massive movement of immigrant populations in eastern Thrace and in Greece must stop immediately, before it turns into a global problem.

If the Erdogan regime, in pursuit of its own antidemocratic, expansionist, and destabilizing agenda, continues to weaponize immigrants and place their lives in serious danger, the international community should act.

The Western democracies should immediately impose an arms embargo, limit financial interactions, and put serious pressures on Erdogan’s regime. In this context, we firmly believe that the US should impose CAATSA and Magnitsky Act sanctions in order to drain this corrupt regime’s economy.

The international community must invent new ways to collaborate with the real democratic forces in Turkey. Greece, as a neighboring country with long-term relations with the people of Anatolia, and an important symbolic capital and cultural impact in the broader region, can play a pivotal role in the democratization of Turkey. We must work together to bring democracy and stability to the eastern Mediterranean.

Tuna Bekleviç is a human rights activist and entrepreneur, based in Washington, DC; and a former member of the board of trustees of Istanbul Bilgi University. Dr. Nikos Michailidis is an assistant professor of Anthropology and Mediterranean Studies at the University of Missouri, St. Louis.

The incompetence pandemic  

0
 

politico.eu

By 

 Updated

The first victim of the coronavirus? Leadership.

 

On coronavirus, politicians have cost lives and delayed a resolute response | Jure Makovec/AFP via Getty Images

BERLIN — Welcome to politics’ darkest hour.

If the coronavirus outbreak has taught us anything beyond the necessity of careful hygiene, it’s that the first victim of a pandemic is leadership.

At no time in the past 75 years has the world been in more need of a “the only thing we have to fear is fear itself” moment; and at no time have global leaders so utterly failed to deliver.

From Beijing to Brussels, from Rome to Washington, London and beyond, politicians haven’t just failed to rise to the occasion, they’ve engaged in a dangerous game of parsing, obfuscation and reality-denial that has cost lives and delayed a resolute response.

Even though virologists have been warning for weeks that the outbreak could explode, political leaders, particularly in the West, did little to halt its advance.

“Many more families are going to lose loved ones before their time” — Boris Johnson, U.K. prime minister

Like the virus itself, which scientists have traced to the Chinese city of Wuhan (and leaders there denied and downplayed for weeks), the prevailing political strategy for confronting the crisis was Made in China.

Few may have expected inspired leadership from U.S. President Donald Trump, who dismissed the coronavirus as a Democratic “hoax” and just days ago predicted it would disappear “like a miracle.” Even so, his fumbling of a national address on the emergency, followed by his trademark blame-shifting for his government’s lack of preparedness (“I don’t take responsibility at all”), will be remembered as a low point in American political leadership.

Solidarity with allies? Think again. Trump followed up his ban on Europeans traveling to the U.S. (a decision he announced without even making a courtesy phone call to EU leaders beforehand) with an attempt to reportedly buy a vaccine-maker out from under the Germans’ noses, aiming to guarantee Americans are first in line for the corona shot the firm is developing.

The irony is that the Trump administration previously opted not to use the German-developed coronavirus test endorsed by the World Health Organization, choosing instead to develop its own version, which has proved unreliable. The decision has created massive delays in testing in the U.S., allowing the “foreign virus,” as Trump calls it, to spread unabated. South Korea tests more people per day than the U.S. has in total in the weeks since the outbreak began. The fiasco didn’t stop Trump from falsely claiming last week that “testing has been going very smooth.”

U.S. President Donald Trump shakes hands with his Brazilian counterpart Jair Bolsonaro at Mar-a-Lago earlier in March | Jim Watson/AFP via Getty Images

While Trump gets the most attention for his corona bungling, he’s hardly alone. Brazilian strongman Jair Bolsonaro, who met the American president last week in Florida, characterized the coronavirus panic as a media-fueled “fantasy.” A day later, his press secretary tested positive.

If there’s one leader who should recognize the historic gravitas of the moment and rise to it with stirring rhetoric matched by action, it’s the man who modeled his political career on Winston Churchill, Boris Johnson.

Instead of offering “blood, toil, tears and sweat,” however, Johnson has sounded more like the Grim Reaper.

“Many more families are going to lose loved ones before their time,” he said in a televised address on Friday, insisting that his government has “a clear plan.”

Trouble is, the strategy underlying that plan, dubbed “herd immunity,” appears to have unnerved more people than it has reassured, fueling fears that Johnson has no plan at all.

“The realization has struck No. 10 that Britain has lost control of Covid-19, but it should at least look as though it is doing something,” the Sunday Times concluded.

What about Angela Merkel? After all, crisis is the German leader’s speciality. From the financial implosion of 2008 to the refugee crisis of 2015, Merkel has thrived in times of peril.

Until now.

“I make a decision about when and where I address an issue according to the circumstances and the facts” — Angela Merkel, German chancellor

The German chancellor, revered by some as the “leader of the free world,” left management of the pandemic to her youthful health minister, Jens Spahn.

She only emerged from her corona shell following last Monday’s market meltdown and after Italy was forced to impose draconian measures to bring the spread of the virus under control. Asked why it took her so long to engage publicly, Merkel insisted she had been monitoring the crisis from behind the scenes since January.

“I make a decision about when and where I address an issue according to the circumstances and the facts,” she said.

Yet the facts were there for all to see. Truth is, Merkel has been more focused on the refugee influx on Greece’s border with Turkey and the crisis in Libya in recent weeks.

Even as Merkel has tried to maintain a sage public demeanor, the government’s response to the crisis has been marked by crossed wires and confusion.

Merkel’s economy minister, Peter Altmaier, repeatedly played down the economic risks posed by coronavirus, saying that he didn’t expect it to become “a major burden for the global economy.”

Angela Merkel, right, delegated management of the pandemic to her health minister Jens Spahn, left | Tobias Schwarz/AFP via Getty Images

Then reality set in. After a rollercoaster week in the markets, he and Finance Minister Olaf Scholz on Friday unveiled Germany’s “bazooka,” an unprecedented program to extend unlimited liquidity to German companies hit by the crisis.

On the ground, Germany’s virus-fighting effort has been no more coherent. While some states have closed schools, others have not. Last week, Berlin canceled all cultural events only to permit a professional football match. Following an outcry, the game was closed to the public and then canceled altogether.

The city initially allowed its bars and clubs to remain open, then announced on Friday they would have to close on Tuesday. Over the weekend, city leaders decided to impose the closure immediately, dispatching police across the German capital to eject patrons. Meanwhile, Munich’s beer halls remain open, at least for now.

Most blame Germany’s incoherent crisis-fighting on the country’s federal structure, which leaves authority over key policy areas, including public health and education, to Germany’s 16 states.

Amid the lack of clear political direction, many Germans were convinced until this week that the outbreak would be no worse than a seasonal flu.

A similar picture has emerged across much of Europe. After weeks of largely ignoring the unfolding crisis, leaders from France to Austria have been forced by a sudden explosion of cases to impose severe limits on their citizens.

A record-breaking smurf festival in France earlier in March | Damien Meyer/AFP via Getty Images

Just a week ago, France hosted the largest Smurf convention ever, drawing more than 3,500 visitors. On Saturday, the country’s prime minister announced the closure of all bars, restaurants and non-essential shops.

Though it makes sense for EU members to tailor their coronavirus strategies to local requirements, the variety of approaches across the region suggests little, if any, real coordination.

Anyone hoping European Commission President Ursula von der Leyen would plot a coherent path forward has been disappointed.

On Monday, as Italy’s government shut down public life in the country and stock markets melted, von der Leyen appeared before the press to boast about her first 100 days in office. Like an eager pupil who wanted to show the world how well she had prepared for her big speech, von der Leyen seemed almost offended that reporters were forcing her to address the gathering coronavirus storm.

Even then, she didn’t seem to understand the gravity of the situation.

The Commission’s “coronavirus response team” had the situation under control, she insisted, adding “we meet once a week.”

politico.eu

 

The IMF Criminals: Paul Thomsen

0

Poul Thomsen, Greece and the cynicism of the IMF

by Daniel Munevar
For the casual reader, Poul Thomsen’s recent piece |1| on the role of the IMF in the bailout review negotiations currently taking place between Greece and the Troika would seem balanced and reasonable. At the end of the day, as he has argued elsewhere, |2| the numbers simply need to add up. For that there is a tradeoff between the “ambition of the reforms” Greece needs to impose and the amount of debt relief that can be granted by its European partners. In blunt terms, more austerity implies less debt relief and vice versa. Thomsen argues that given the contentious character of the negotiations the IMF is simply there as a friendly companion that supports both its Greek and European partners to help them make the tough decisions required to develop a program that adds up. However, for someone who is more familiar with the role that the IMF in general, and Thomsen in particular, has played in placing Greece in the precarious situation that it finds itself today, his piece can only be defined as brazen and cynical.

Who is Poul Thomsen?
Poul Thomsen (Denmark) is currently the Director of the IMF’s European Department. He joined the IMF in 1982 and since he represented Fund´s missions in Slovenia, Macedonia, Romania, Russia, and Poland. More recently, he negotiated the current Stand-By agreements of the IMF with Greece and Iceland. After the¨stellar success¨ of the program in Greece that started in 2010 he was promoted to his current capacity of Director where he also oversees the work of the IMF in Iceland, Romania and Ukraine. As such, he embodies Peter´s Principle which states that “managers rise to the level of their incompetence.”


In order to unpack Thomsen argument, we need to go by parts:

“Ultimately a program must add up: the combination of reforms plus debt relief must give us and the international community reasonable assurances that by the end of Greece’s next program, after almost a decade of dependence on European and IMF assistance, Greece will finally be able to stand on its own”

Its interesting that Thomsen makes this argument now, when in 2010 he was directly responsible for the structure of the initial bailout agreement for Greece which did not include debt relief. Back then, even though several departments of the IMF had recommended a debt restructuring, Thomsen and the IMF European Department “believed a haircut should not even be considered at this juncture”. |3| When the IMF Board met in May of 2010 to approve the bailout package for Greece, Thomsen defended the program even though it was not possible to certify that it would ensure the sustainability of the debt. |4| As this was against the lending policies of the IMF, the board also approved a change in its rules so as to allow loans that do not ensure debt sustainability, as long as there is a “high risk of international systemic spillover effects”. |5| In simple terms, a loan beyond the economic capacity of a country to pay it back could be granted if it could help to avoid panic in international financial markets. Thus, from the beginning of this saga, both Thomsen and the IMF were aware that Greece was being granted a loan that couldn’t be expected to be paid back, and therefore had no hope of eventually being “able to stand on its own”.

“This said, no amount of pension reforms will make Greece’s debt sustainable without debt relief, and no amount of debt relief will make Greece’s pension system sustainable without pension reforms. Both need to come about.”

Once the original program had gone off track in 2012, debt restructuring became unavoidable. At this point, foreign creditors had been able to reduce their exposure on Greece by about €90 billion euros thanks to the funding provided by the first bailout. Furthermore, once debt restructuring was completed, Greek banks were fully protected from the losses derived from their holdings of government debt. However, domestic pension funds were not. As a result of the debt restructuring of 2012, it is estimated that pension funds lost €14.5 billion. |6| This sizable hit on the assets of the pension system constitutes one of the main factors that have undermined its sustainability. It is possible to say then that the delayed debt relief provided to Greece came precisely at the expense of the pension system of the country.

“There is no doubt that both Greece and its European partners will face politically difficult decisions in the coming months to arrive at a program that is viable—one that adds up.

Such difficult decisions cannot be “kicked down the road” through unrealistic assumptions.”

It is interesting that Thomsen highlights the role of unrealistic assumptions in kicking the can down the road, as this was exactly what the IMF has done over the last five years. For example, the first adjustment program, personally approved by Thomsen, was based on the assumption that Greece was going to be able to achieve and sustain a primary fiscal surplus of 6% of GDP in the medium term. |7| It was clearly absurd to expect that any country could achieve this type of fiscal adjustment but, in order for the numbers to add up, that was the other side of the coin of excluding debt relief. Furthermore, despite the problems associated with this approach, the IMF has continued to base its assessments on it: the second adjustment program assumed a medium term target of primary surplus 4.5%, whereas the third program assumes one of 3.5% for the next several decades. |8| On the face of historical evidence, where no country has been ever close to achieve such a large and sustained adjustment, it begs the question of why the IMF continues to endorse this futile exercise of can-kicking. |9|

“Thus, assuming that Greece can simply grow out of its debt problem without debt relief—by rapidly transitioning from the lowest to the highest productivity growth within the euro zone—is not credible.”

As it happens, this was exactly the basic assumption underlying the growth projections for Greece for the first two programs. In theory, the full implementation of the structural reforms would allow the country to “go from having the lowest average TFP growth in the euro area since it joined the EU in 1981 to having among the highest TFP growth, and that it would go to the highest labor force participation rates and to German employment rates” |10| Its important to highlight that research conducted by the IMF itself has shown that some of the structural reforms which the organization has emphasized over the last decades, and quarreled about with the Greek government such as labor market reform, have no or negative impact over TFP and growth. |11|

“Why the focus on pension reforms? Despite the pension reforms of 2010 and 2012, Greece’s pension system remains unaffordably generous.”

Let’s leave aside for a moment the fact that a system in which 45% of the pensioners in the country live below the poverty line can hardly be defined as generous. |12| Instead, let’s just focus on the macroeconomic impact of austerity on the sustainability of the pension system. First, expenditure on pensions by the Greek government was reduced from €21.7 billion to €17.1 billion between 2011 and 2014 – a reduction of 21%. |13| The reason why despite these massive cuts we fail to observe a reduction of expenditure in pensions as share of GDP is simply because the pace of contraction of the economy was even faster than that of the cuts. Second, the rapid growth of unemployment caused by the crisis has decimated the contributions that are the lifeline of the pension system. As a result of the reduction of nearly 1 million people in the labor force, said contributions have declined from €22 billion in 2009 to €16 billion in 2016. |14| Third, the reduction in contributions can also be attributed to the reduction of wages that is integral to the strategy of internal devaluation. For example, in the case of the biggest pension fund of the country, the average salary of its members dropped from €13300 in 2009 to €10300 in 2014. |15| Thus, even though an argument can be made regarding the need to address the institutional failures of the Greek pension system, it would also be important for the IMF to recognize the negative impact of its policies on the sustainability of the system.

“But can’t Greece protect pensioners by cutting somewhere else or increasing tax rates? There is some scope for those measures, but it is very limited. Most other spending has already been cut to the bone in an effort to protect pensions and social payments… Greece will need to take measures in the order of some 4-5 percent of GDP. We cannot see how Greece can do so without major savings on pensions.”

The reason why other spending has already been cut to the bone is that Greece has undertaken the largest fiscal adjustment in the developed world: between 2009 and 2014, the cyclically adjusted primary balance showed an improvement of 19% of GDP. |16| In the Eurozone, the closest country in terms of fiscal adjustment over the same period is Ireland with an adjustment of 10% of GDP. Furthermore, a result of this massive adjustment, GDP contracted by an almost equal amount making the fiscal effort effectively self-defeating. Thus, to ask of further adjustments when the country is already running one of the highest cyclically adjusted primary surplus in the developed world, is to effectively double down on what we already know is a failed strategy. |17| What it is hard to see then is how this can be taken as the basis of sound policy making.

“Could a primary surplus target well below 3½ percent of GDP make the necessary pension reform less demanding? Perhaps, but that would necessitate more debt relief. This is understandably controversial among Greece’s European partners, in part because several of them are required to run similarly high surpluses to preserve debt sustainability, and in part because some of the countries that would be in effect paying for debt relief to Greece are poorer than Greece, paying much less generous pensions to their own people.”

It is a shame that Thomsen didn’t have the same concerns regarding international fairness and solidarity back in 2010, as he seems to have in 2016. Then, he had no problem in supporting a program that pooled IMF and European resources to, as a former Executive Director of the IMF has pointed out, save French and German banks with significant exposure to Greece. |18|Did he worried then about those poor countries that were being ask to lend €110 to Greece in order to save banks from France and Germany? Was he concerned about the fact that it was unlikely that those poor countries would ever see their money back? Perhaps. What we do know is that less than a month ago, the IMF changed again its lending policies in order to eliminate the systemic risk clause that allowed the approval of the different adjustment programs for Greece. When doing so, the IMF recognized that the systemic exemption that allowed it to lend beyond what could be economically justified “delayed the restoration of debt sustainability, impaired the prospects of success for the country’s economic policy program, and eroded safeguards for IMF resources”. |19| Even though this is the right thing to do, the effects of the flip-floping by the IMF will linger on: the bailed out French and German bankers will get to enjoy their golden retirements, Greek pensioners will continue to see their pensions being cut and creditors from those poor countries will probably never see their money back.

“The IMF does not want Greece to implement draconian fiscal adjustment in an already severely depressed economy. In fact, we have time and again been the ones arguing for a fiscal adjustment path that is more supportive of recovery in the near term and more realistic in the medium term.”

It’s incredible, to say the least, for Thomsen to claim that the IMF has been in favor of a more supportive path to fiscal adjustment when that was never the case, at least until July of 2015. Since 2010, the official position of the IMF has been that debt sustainability in Greece could be ensured as long as the government achieved the fiscal targets of the program, regardless of how realistic these actually were. |20| The first time that the IMF publicly acknowledged the problems with the adjustment program came as a result of the leak, on July 3rd of 2015, of a debt sustainability analysis prepared by the organization. In it, the IMF conceded the over optimistic nature of the assumptions used in previous assessments and pointed out that debt sustainability in Greece could only be achieved through further debt relief. Given the sensitive political nature of the message, the European members actively tried to block the official publication of the document by the IMF but pressure by the US and other country members ensured it was released to the public. |21| One is left to wonder thus when and where exactly has the IMF argued in favor of a more realistic fiscal adjustment in the specific case of Greece.

“While there is much scope for increasing productivity through reforms, the past six years have shown that the scope and pace of reforms acceptable to the Greek society is not commensurate with an early improvement of productivity and sustained high growth.”

One last thought. No one is demanding, nor expecting, an official apology for the damage done by IMF policies in Greece. Yet, the least Thomsen could do, out of basic decency, is to stop blaming its victims, the Greek society, for the institutional failures of the IMF.

Footnotes

|1| Thomsen, P. (2016). Greece: Toward a Workable Program | iMFdirect – The IMF Blog. Retrieved February 12, 2016, from https://blog-imfdirect.imf.org/2016/02/11/greece-toward-a-workable-program/

|2| Bloomberg. (2015). Meet One of the Most Hated Men in Greece – Bloomberg Business. Retrieved February 12, 2016, from http://www.bloomberg.com/news/articles/2015-05-27/target-of-greek-scorn-shapes-nation-s-fate-as-imf-s-storm-chaser

|3| Blustein, P. (2015). LAID LOW THE IMF, THE EURO ZONE AND THE FIRST RESCUE OF GREECE, CIGI PAPERS NO. 61 — APRIL 2015. Retrieved June 12, 2015, from https://goo.gl/lvRKFE

|4| Ibid.

|5| Ibid.

|6| Debt Truth Committee Hellenic Parliament. (2015). Truth Committee on Public Debt. Retrieved from http://cadtm.org/IMG/pdf/Report.pdf
See also: Debt Truth Committee Hellenic Parliament, Eric Toussaint’s statement after his dialogue with Dimitris Stratoulis, Greek minister of pensions, 16 May 2015, http://cadtm.org/Eric-Toussaint-s-statement-after

|7| IMF. (2010). Greece: Staff Report on Request for Stand-By Arrangement, IMF Country Report No. 10/110. Retrieved February 12, 2016, from https://www.imf.org/external/pubs/ft/scr/2010/cr10110.pdf

|8| IMF. (2015). GREECE: AN UPDATE OF IMF STAFF’S PRELIMINARY PUBLIC DEBT SUSTAINABILITY ANALYSIS, IMF Country Report No. 15/186 . Retrieved February 12, 2016, from https://www.imf.org/external/pubs/ft/scr/2015/cr15186.pdf

|9| Eichengreen, B., & Panizza, U. (2015). A Surplus of Ambition: Can Europe Rely on Large Primary Surpluses to Solve its Debt Problem? Retrieved February 12, 2016, from http://www.nbp.pl/badania/seminaria/21i2015.pdf

|10| IMF. (2015). GREECE PRELIMINARY DRAFT DEBT SUSTAINABILITY ANALYSIS, IMF Country Report No. 15/165. Retrieved February 12, 2016, from https://www.imf.org/external/pubs/ft/scr/2015/cr15165.pdf.

|11| FT. (2015). Free Lunch: The good, the bad and the ugly in structural reform — FT.com. Retrieved February 12, 2016, from https://next.ft.com/content/e9c6e16e-e349-11e4-9a82-00144feab7de

|12| Macropolis. (2015). Greek pensions laid bare | MacroPolis. Retrieved February 13, 2016, from http://www.macropolis.gr/?i=portal.en.the-agora.2622

|13| Ibid.

|14| Macropolis. (2016). Greek pensions: The unsolvable equation | MacroPolis. Retrieved February 13, 2016, from http://www.macropolis.gr/?i=portal.en.the-agora.3629

|15| Ibid.

|16| The primary deficit is the balance of revenues minus expenditures, excluding interests. The cyclical adjustment to this measure allows to take into account the impact of changes in the macro environment on deficits. See, J.P. Morgan. (2015). Flows & Liquidity: Greek Pressures. Global Asset Allocation Report, 19th June of 2015.

|17| OECD. (2015). Government at a Glance 2015. Retrieved February 13, 2016, from http://www.oecd-ilibrary.org/docserver/download/4215081ec009.pdf?expires=1455399754&id=id&accname=guest&checksum=8526D4E958C852B46ED6644C942D61E6

|18| Zero Hedge. (2015). IMF Director Admits: Greek Bailout Was “To Save German & French Banks” | Zero Hedge. Retrieved February 13, 2016, from http://www.zerohedge.com/news/2015-03-04/imf-director-admits-greek-bailout-was-save-german-french-banks

|19| IMF. (2016). IMF Reforms Policy for Exceptional Access Lending. Retrieved February 13, 2016, from http://www.imf.org/external/pubs/ft/survey/so/2016/POL012916A.htm?hootPostID=504b9e60005ae162e7f390e049ce48e2

|20| FT Alphaville. (2015). IMF Debt Sustainability Assessments of Greece (and others) | FT Alphaville. Retrieved February 13, 2016, from http://ftalphaville.ft.com/2015/07/15/2134529/imf-debt-sustainability-assessments-of-greece-and-others/

|21| Reuters. (2015). Exclusive: Europeans tried to block IMF debt report on Greece: sources | Reuters. Retrieved February 13, 2016, from http://www.reuters.com/article/us-eurozone-greece-imf-idUSKCN0PD20120150703

* Daniel Munevar is a 30-year-old post-Keynesian economist from Bogotá, Colombia. MPAff. LBJ School of Public Affairs at the University of Texas at Austin. From March to July 2015 he worked as a close aide to former Greek finance minister Yanis Varoufakis, advising him on issues of fiscal policy and debt sustainability. He was previously fiscal advisor to the Ministry of Finance of Colombia and special advisor on Foreign Direct Investment for the Ministry of Foreign Affairs of Ecuador. He is considered to be one of the foremost figures in the study of Latin American public debt. He is member of CADTM AYNA.
http://www.defenddemocracy.press/the-imf-criminals-paul-thomsen/

The Secret History of Fort Detrick, the CIA’s Base for Mind Control Experiments

0

Suburban sprawl has engulfed Fort Detrick, an Army base 50 miles from Washington in the Maryland town of Frederick. Seventy-six years ago, however, when the Army selected Detrick as the place to develop its super-secret plans to wage germ warfare, the area around the base looked much different. In fact, it was chosen for its isolation. That’s because Detrick, still thriving today as the Army’s principal base for biological research and now encompassing nearly 600 buildings on 13,000 acres, was for years the nerve center of the CIA’s hidden chemical and mind control empire

Detrick is today one of the world’s cutting-edge laboratories for research into toxins and antitoxins, the place where defenses are developed against every plague, from crop fungus to Ebola. Its leading role in the field is widely recognized. For decades, though, much of what went on at the base was a closely held secret. Directors of the CIA mind control program MK-ULTRA, which used Detrick as a key base, destroyed most of their records in 1973. Some of its secrets have been revealed in declassified documents, through interviews and as a result of congressional investigations. Together, those sources reveal Detrick’s central role in MK-ULTRA and in the manufacture of poisons intended to kill foreign leaders.

In 1942, alarmed by reports that Japanese forces were waging germ warfare in China, the Army decided to launch a secret program to develop biological weapons. It hired a University of Wisconsin biochemist, Ira Baldwin, to run the program and asked him to find a site for a new bio-research complex. Baldwin chose a mostly abandoned National Guard base below Catoctin Mountain called Detrick Field. On March 9, 1943, the Army announced that it had renamed the field Camp Detrick, designated it as headquarters of the Army Biological Warfare Laboratories and purchased several adjacent farms to provide extra room and privacy.

After World War II, Detrick faded in importance. The reason was simple: The United States had nuclear weapons, so developing biological ones no longer seemed urgent. As the Cold War began, however, two seemingly unrelated developments on opposite sides of the world stunned the newly created Central Intelligence Agency and gave Detrick a new mission.

The first was the show trial of the Roman Catholic Primate of Hungary Joseph Cardinal Mindszenty for treason in 1949. At the trial, the cardinal appeared disoriented, spoke in a monotone and confessed to crimes he had evidently not committed. Then, after the Korean War ended, it was revealed many American prisoners had signed statements criticizing the United States and, in some cases, confessing to war crimes. The CIA came up with the same explanation for both: brainwashing. Communists, the CIA concluded, must have developed a drug or technique that enabled them to control human minds. No evidence of this ever emerged, but the CIA fell hard for the fantasy.

In the spring of 1949 the Army created a small, super-secret team of chemists at Camp Detrick called the Special Operations Division. Its assignment was to find military uses for toxic bacteria. The coercive use of toxins was a new field, and chemists at the Special Operations Division had to decide how to begin their research.

At the same time, CIA had just established its own corps of chemical magicians. CIA officers in Europe and Asia were regularly capturing suspected enemy agents and wanted to develop new ways to draw prisoners in interrogation away from their identities, induce them to reveal secrets and perhaps even program them to commit acts against their will. Allen Dulles, who ran the CIA’s covert-operations directorate and would soon be promoted to direct the agency, considered his mind control project—first named Bluebird, then Artichoke, then MK-ULTRA—to be of supreme importance, the difference between the survival and extinction of the United States.

In 1951, Dulles hired a chemist to design and oversee a systematic search for the key to mind control. The man he chose, Sidney Gottlieb, was not part of the silver-spoon aristocracy from which most officers of the early CIA were recruited, but a 33-year-old Jew from an immigrant family who limped and stuttered. He also meditated, lived in a remote cabin without running water and rose before dawn to milk his goats.

Gottlieb wanted to use Detrick’s assets to propel his mind control project to new heights. He asked Dulles to negotiate an accord that would formalize the connection between the military and the CIA in this pursuit. Under the arrangement’s provisions, according to a later report, “CIA acquired the knowledge, skill, and facilities of the Army to develop biological weapons suited for CIA use.”

Taking advantage of this arrangement, Gottlieb created a hidden CIA enclave inside Camp Detrick. His handful of CIA chemists worked so closely with their comrades in the Special Operations Division that they became a single unit.

Some scientists outside the tight-knit group suspected what was happening. “Do you know what a ‘self-contained, off-the-shelf operation’ means?” one of them asked years later. “The CIA was running one in my lab. They were testing psychochemicals and running experiments in my labs and weren’t telling me.”

Gottlieb searched relentlessly for a way to blast away human minds so new ones could be implanted in their place. He tested an astonishing variety of drug combinations, often in conjunction with other torments like electroshock or sensory deprivation. In the United States, his victims were unwitting subjects at jails and hospitals, including a federal prison in Atlanta and an addiction research center in Lexington, Kentucky.

In Europe and East Asia, Gottlieb’s victims were prisoners in secret detention centers. One of those centers, built in the basement of a former villa in the German town of Kronberg, might have been the first secret CIA prison. While CIA scientists and their former Nazi comrades sat before a stone fireplace discussing the techniques of mind control, prisoners in basement cells were being prepared as subjects in brutal and sometimes fatal experiments.

These were the most gruesome experiments the U.S. government ever conducted on human beings. In one of the them, seven prisoners in Lexington, Kentucky, were given multiple doses of LSD for 77 days straight. In another, captured North Koreans were given depressant drugs, then dosed with potent stimulants and exposed to intense heat and electroshock while they were in the weakened state of transition. These experiments destroyed many minds and caused an unknown number of deaths. Many of the potions, pills and aerosols administered to victims were created at Detrick.

One of the most well-known victims of the MK-ULTRA experiments was Frank Olson. Olson was a CIA officer who had spent his entire career at Detrick and knew its deepest secrets. When he began musing about quitting the CIA, his comrades saw a security threat. Gottlieb summoned the team to a retreat and arranged for Olson to be drugged with LSD. A week later, Olson died in a plunge from a hotel window in New York. The CIA called it suicide. Olson’s family believes he was thrown from the window to prevent him from revealing what was brewing inside Camp Detrick.

A decade of intense experiments taught Gottlieb that there are indeed ways to destroy a human mind. He never, however, found a way to implant a new mind in the resulting void. The grail he sought eluded him. MK-ULTRA ended in failure in the early 1960s. “The conclusion from all these activities,” he admitted afterward, “was that it was very difficult to manipulate human behavior in this way.”

Nonetheless Fort Detrick, as it was renamed in 1956, remained Gottlieb’s chemical base. After the end of MK-ULTRA, he used it to develop and store the CIA’s arsenal of poisons. In his freezers, he kept biological agents that could cause diseases including smallpox, tuberculosis and anthrax as well as a number of organic toxins, including snake venom and paralytic shellfish poison. He developed poisons intended to kill Cuban leader Fidel Castro and Congolese leader Patrice Lumumba.

During this period, Fort Detrick’s public profile rose uncomfortably. No one knew the CIA was making poisons there, but its role as the country’s principal center for research into biological and anti-crop warfare became clear. From mid-1959 to mid-1960, protesters convened once a week at the gate. “No rationalization of ‘defense’ can justify the evil of mass destruction and disease,” they wrote in a statement.

In 1970, President Richard Nixon ordered all government agencies to destroy their supplies of biological toxins. Army scientists complied. Gottlieb hesitated. He had spent years assembling this deadly pharmacopeia and did not want to destroy it. After meeting with CIA Director Richard Helms, he reluctantly agreed that he had no choice.

One batch, a supremely potent shellfish poison known as saxitoxin, escaped destruction, though. Two canisters containing nearly 11 grams of saxitoxin—enough to kill 55,000 people—were in Gottlieb’s depot at Fort Detrick. Before Army technicians could remove them, two officers from the Special Operations Division packed them into the trunk of a car and drove them to the Navy Bureau of Medicine and Surgery in Washington, where the CIA maintained a small chemical warehouse. One of Gottlieb’s aides later testified that he had ordered this operation without informing his boss. By the time the saxitoxin was discovered and destroyed in 1975, Gottlieb had retired.

Gottlieb was the most powerful unknown American of the 20th century—unless there was someone else who conducted brutal experiments across three continents and had a license to kill issued by the U.S. government. Detrick, his indispensable base, still contains untold stories of the cruelty that began there—just 50 miles from the center of the government that has kept them sealed for decades.

Published at https://www.politico.com/magazine/story/2019/09/15/cia-fort-detrick-stephen-kinzer-228109

The Secret History of Fort Detrick, the CIA’s Base for Mind Control Experiments

Ιγκορ Μάλτσεφ: Ο Ερντογάν ξεκίνησε το σχέδιο προσάρτησης της Ελλάδας

0
του Ίγκορ Μάλτσεφ
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν, ο οποίος είναι επίσης ο σουλτάνος του φαντάσματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι σίγουρα «ωραίος τύπος». Από τις τελευταίες του εμφανίσεις, χάσατε το πιο διασκεδαστικό κομμάτι. Στα καλά καθούμενα, απευθύνθηκε στην Ελλάδα λέγοντας ψυχρά: “Ανοίξτε τα σύνορα στους μετανάστες. Δεν θα παραμείνουν μαζί σας ούτως ή άλλως, αφού θα πάνε στην Ευρώπη”. Ακολουθεί ένα γρήγορο flashback των γεγονότων που προηγήθηκαν αυτών των εγκάρδιων λόγων.

Η εικόνα έχει ως εξής. Ο Ερντογάν άρχισε να πυρπολεί τη Συρία. Όμως, χάρη στους Ρώσους, δεν μπορούσε να κινηθεί όπως ήθελε στο Ιντλίμπ, προστατεύοντας τους ομόπιστους αδελφούς του, οι οποίοι εντελώς τυχαία είναι οι γενειοφόροι τζιχαντιστές, τους οποίους όμως ο ευρωπαϊκός Τύπος, για κάποιο άγνωστο λόγο, αποκαλεί «εξεγερμένους», επαναστάτες και κάτι σε Τσε Γκεβάρα. Ωστόσο, ο Ερντογάν έπρεπε να προστρέξει γρήγορα στον Πούτιν για να δώσει εξηγήσεις. .

Λίγες μέρες πριν τη συνάντηση με τον Πούτιν, ο σουλτάνος δήλωσε προς την Ευρώπη ότι, δεδομένου ότι η Τουρκία είναι χώρα του ΝΑΤΟ, η συμμαχία πρέπει να τη στηρίξει στον ιερό αγώνα που κάνει στο έδαφος της Συρίας. Με βάση τον κανονισμό του ΝΑΤΟ. Όμως, το ΝΑΤΟ θυμήθηκε ότι για κάποιο λόγο, όλος ο κώδικας της συμμαχίας δεν καλύπτει την περίπτωση που μια χώρα του ΝΑΤΟ διεξάγει στρατιωτικές επιθετικές επιχειρήσεις σε ξένο έδαφος. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Κανείς άλλος εκτός από τους γενειοφόρους αδελφούς των Τούρκων δεν προσκάλεσε τον Ερντογάν στη Συρία. Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τη Ρωσία.

Στη συνέχεια, ο σύντροφος Ερντογάν είπε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι δεν θα εμποδίζει πλέον όσους επιθυμούν να βρεθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι θα ανοίξει τα σύνορα στο βορρά – με τη Βουλγαρία και την Ελλάδα

Αυτό απευθυνόταν κυρίως στη «μητερούλα» Μέρκελ, επειδή αυτή ήταν εγγυητής και χορηγός της δόλιας συναλλαγής “οι μετανάστες παραμένουν στην Τουρκία, η Γερμανία πληρώνει για τα πάντα”. Ήταν περίπου τέσσερα έως έξι δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία διατέθηκαν για τα περίπου τρεισήμισι εκατομμύρια «πρόσφυγες» οι οποίοι, σύμφωνα με τον Ερντογάν, βρίσκονται στην Τουρκία.

Δεν είναι τυχαίο ότι τονίζω το “σύμφωνα με τον Ερντογάν”, επειδή όλα όσα συμβαίνουν περιγράφονται μόνο από τα λόγια των πρωταγωνιστών – και δεν επιβεβαιώνονται από κανένα επίσημο έγγραφο. Ξεκινώντας από το γεγονός ότι το οικονομικό μέρος της συναλλαγής “χρήματα σε αντάλλαγμα για το καθεστώς του πρόσφυγα” ήταν σαφές μόνο από τα λόγια της Μέρκελ. Και ο Ερντογάν δήλωσε ότι η κυβέρνησή του δεν έλαβε χρήματα, αλλά αυτά τα έλαβαν κάποιες διεθνείς οργανώσεις που ασχολούνται με τους πρόσφυγες στην ίδια την Τουρκία. Είπε ότι οι επόμενες δόσεις θα πρέπει να παραδοθούν επειγόντως και στοχευμένα στην τουρκική κυβέρνηση και όχι σε κάποια αριστερές οργανώσεις που ανήκουν στον Σόρος.

Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Μέρκελ έπεσε σε κατάπληξη και παρέμεινε σιωπηλή για τρεις ημέρες, η ευρωπαϊκή κοινωνία πήρε μπρος: φυσικά, οι Πράσινοι και οι Αριστεροί (ιδιαίτερα στην Γερμανία), είπαν αμέσως ότι ήταν απαραίτητο να αφήσουμε όλους να εισέλθουν στην Ε.Ε. και ότι πρέπει επειγόντως να κτίσουμε κέντρα υποδοχής στο Βερολίνο. Άλλοι πολιτικοί άρχισαν να λένε ότι σε αυτό το «ξενοδοχείο» [σσ. Γερμανία] δεν υπάρχουν πλέον ελεύθερες θέσεις. Επειδή η ίδια Γερμανία δεν μπορεί ακόμα να ανακάμψει από την κρίση του 2015, όταν η Μέρκελ άφησε 15.000 δυστυχισμένους πρόσφυγες, μετά από τους οποίους έχουν ήδη συσσωρευτεί στη Γερμανία δύο εκατομμύρια και η ροή δεν λέει να εξασθενήσει.

Επιπλέον, η διάθεση της κοινής γνώμης έχει αλλάξει και κανείς δεν αγοράζει πλέον αρκουδάκια για να συναντήσει παιδιά της Συρίας στις αποβάθρες των τρένων. Πολλές χώρες, που βρίσκονται στη διαδρομή μεταξύ του θλιβερού μισθού ενός μετανάστη ξυλοκόπου στην Τουρκία και του γερμανικού συστήματος κοινωνικής στήριξης, τις οποίες και πάλι σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν ως εφαλτήριο για να βρεθούν στην Γερμανία, δήλωσαν ότι θα φυλάξουν τα σύνορά τους – η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία και η Αυστρία.

Εδώ πρέπει να δώσουμε προσοχή σε μία λεπτομέρεια – όταν οι εφημερίδες και άλλοι συνάδελφοι μιλούν για εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες (ειδικά από το Ιντλίμπ- λόγω των φοβερών ρωσικών αεροπλάνων και του αιμοσταγούς Άσαντ), πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα νότια σύνορα της Τουρκίας είναι κλειστά για τους μετανάστες.

Πρώτον. Στο Ιντλίμπ δεν ζουν παραπάνω από 500.000 Σύριοι.

Δεύτερον. Τα περίπου τρεισήμισι εκατομμύρια προσφύγων, για τους οποίους ο Ερντογάν αξιώνει δισεκατομμύρια, είναι κατά τα δύο τρίτα όχι Σύριοι, αλλά Αφγανοί, Ιρακινοί, Αφρικανοί κλπ. Και αν κάποιος το πρχωρήσει θα δει ότι δεν είναι τόσο Σύριοι από τον Πούτιν και τον Άσαντ, αλλά Αφγανοί από τον Τραμπ και τα αεροσκάφη του.

Απλά μην διαστρεβλώνετε την αλήθεια. Και αφαιρέστε το βουλοκέρι από τα αυτιά σας.

Από νομικής απόψεως, σύμφωνα με τους νόμους της ΕΕ, κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν έχει δικαίωμα ασύλου στην ΕΕ, δεδομένου ότι βρίσκονται σε ασφαλή χώρα, όπου δεν απειλούνται και κανείς δεν διώκεται για πολιτικούς ή ιδεολογικούς λόγους. Και μόνο αυτή είναι η βάση για την υποβολή αίτησης ασύλου, για παράδειγμα στη Γερμανία. Επιπλέον, πολλοί από αυτούς έχουν ήδη εργασία και στέγαση.

Συνειδητοποιώντας ότι η Μέρκελ στριμώχτηκε, ο Ερντογάν ανακοίνωσε βροντερά ότι η Τουρκία είχε ανοίξει τα σύνορα με την ΕΕ. Για να είναι πειστικός, νυχτιάτικα έφερε με λεωφορεία στα σύνορα όσους το επιθυμούσαν – και έσπευσαν να βρεθούν κατά μήκος της συνοριακής διάβασης, την οποία ήδη η Ελλάδα είχε κλείσει. Επρόκειτο, κυρίως, για νέους, στρατεύσιμης ηλικίας, που διέθεταν smartphones. Η τουρκική προπαγάνδα ανακοίνωσε ότι αρχικά 13 χιλιάδες άνθρωποι εισήλθαν στην ΕΕ με αυτόν τον τρόπο, και στη συνέχεια ο αριθμός ανέβηκε στις 130 χιλιάδες. Αυτό στόχευε να κινητοποιήσει εκείνους που αμφέβαλλαν αν θα έπρεπε να ξαναδοκιμάσουν επαναλάβουν και να πάνε στο Βερολίνο.

Εν τω μεταξύ, έχοντας πλήρη νομική ευθύνη και σύμφωνα με τον χάρτη της συνοριακής φύλαξης, που ισχύει σε κάθε κανονική χώρα, η Ελλάδα έθεσε συνοριοφύλακες και αστυνομικούς που δεν επέτρεψαν σε κανέναν να εισέλθει. Μερικές δεκάδες νέοι, που διέσχισαν τα σύνορα, ως παραβάτες εισόδου των κρατικών συνόρων, συνελήφθησαν και γρήγορα καταδικάστηκαν από ελληνικό δικαστήριο. Όποιος στη Ρωσία θέλει να μάθει πώς λειτουργεί αυτό, μπορεί να μπουκάρει με τους φίλους στα σύνορα της ΕΕ με τη Λευκορωσία και θα δει τι θα του συμβεί.

Για να προκαλέσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, η Τουρκία άρχισε να παίζει το θέμα των «σκοτωμένων στα σύνορα», που όμως αποδείχθηκε fakenews. Ωστόσο, fake δεν ήταν ένα πνιγμένο παιδί στο νησί της Λέσβου, όπου περνούν οι βάρκες από τις τουρκικές ακτές (μόλις 10 χλμ. η απόσταση) Η αλήθεια είναι ότι εδώ υπάρχει μια βασική λεπτομέρεια: οι κάτοικοι του νησιού, που έχουν ήδη 30.000 πρόσφυγες, αρνούνται κατηγορηματικά να δεχθούν νέους. Έτσι, προκειμένου να διασωθούν και να βρεθούν στην ξηρά, οι μετανάστες στη θέα ενός σκάφους του λιμενικού απλά βουλιάζουν την βάρκα τους. Έτσι πέθανε και το δύστυχο μωρό που ήταν στο σκάφος. Αυτό ήταν αρκετό για τους Γερμανούς πολιτικούς να αρχίσουν να φωνάζουν: «Όσο παρακολουθούμε αδιάφορα, τόσο θα πεθαίνουν παιδιά στα ελληνικά νησιά!»

Εν τω μεταξύ, στους ατυχείς πρόσφυγες στα σύνορα με την Ελλάδα έδωσαν βεγγαλικά και καπνογόνα, έτσι ώστε υπό την κάλυψη του καπνού να μπορούν να κόψουν τον φράχτη. Όταν αυτό δεν στάθηκε αρκετό για την παραβίαση των συνόρων, χρησιμοποιήθηκαν και μηχανήματα της τουρκικής συνοριοφυλακής, αγορασμένα με χρήματα της ΕΕ ειδικά για την προστασία των συνόρων μαζί της. Τη νύχτα τα μηχανήματα καταστρέφουν τις ελληνικές οχυρώσεις και ανοίγουν το δρόμο για τους μετανάστες, και την μέρα οι Τούρκοι συνοριοφύλακες ρίχνουν στους Έλληνες δακρυγόνα, για να καλύπτεται η παραβίαση των συνόρων.

Έτσι, μια χώρα του ΝΑΤΟ κτυπά μια άλλη χώρα του ΝΑΤΟ, εκβιάζοντας ολόκληρη την ΕΕ. Οι Έλληνες βρέθηκαν μόνοι απέναντι στον σουλτάνο – καμία Ευρωπαϊκή Ένωση δεν σταμάτησε να του δίνει χρήματα, μόνον ευχαριστώ δεν του λένε, και του κάνουν «αυστηρή κριτική».

Και περισσότερο ύπουλα, φυσικά, συμπεριφέρεται η Γερμανία, η οποία, αγνοώντας την Ελλάδα, απέστειλε ήδη τις πρώτες πληρωμές στον εκβιαστή Ερντογάν. Και μέσα από τις χώρες και τους λαούς του ευρωπαϊκού νότου, που θυσιάζονται, στέλνει σήματα στους μετανάστες και κουνά το μαντήλι του καλωσορίσματος.

Στα νησιά του Αιγαίου λαμβάνει χώρα μια υφέρπουσα προσάρτηση: ο Ερντογάν προωθεί στο μέγιστο βαθμό στο έδαφος των νησιών αυτών μουσουλμάνους με την ετικέτα του «πρόσφυγα» και είναι απλά αδύνατο για τους ντόπιους να ζουν πλέον στον τόπο τους. Πλέον σε αυτήν την κατάσταση υπάρχουν δύο επιλογές – είτε η μαζική μετανάστευση των Ελλήνων από τα νησιά τους είτε η έκρηξη βίας. Και με τις δύο επιλογές χαμένη θα είναι η Ελλάδα και θα συμβεί η απόσπαση του εδάφους των νησιών υπέρ της Τουρκίας. Ίσως έχετε ξεχάσει πώς η Τουρκία πήρε το ήμισυ της Κύπρου και τη θάλασσά της.

Τώρα, βέβαια, ο σουλτάνος απευθύνεται ευγενικά και με αγάπη στους Έλληνες: “Λοιπόν, τι αντιστέκεστε, ανοίξτε τα σύνορα, δεν θα παραμείνουν ούτως ή άλλως, αλλά θα πάνε στην Αυστρία και τη Γερμανία”. Ταυτόχρονα, ο Αυστριακός καγκελάριος Kurtz δήλωσε με σαφήνεια ότι τα σύνορα έχουν κλειδωθεί και θα προστατεύονται, ανεξάρτητα από το αν θα λαμβάνουν όμορφες ή δυσάρεστες φωτογραφίες από bloggers.

Ήταν οι δυσάρεστες φωτογραφίες από τα σύνορα που φόβισαν την Μέρκελ το 2015. Από τότε, όμως, η διάθεση των Ευρωπαίων έχει αλλάξει δραματικά. Ωστόσο, αυτό δεν τους εμποδίζει να παρακολουθούν ήσυχα τον τρόπο που ο σουλτάνος οργανώνει πρακτικά μια επιθετική πράξη εναντίον μιας κυρίαρχης χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μετά απ’ αυτό, ποιος θα τολμήσει να μας ξαναμιλήσει για “ευρωπαϊκή αλληλεγγύη”; Την είδαμε αυτήν την αλληλεγγύη όταν διαίρεσαν τη Γιουγκοσλαβία με τους Αλβανούς.

Πηγή: https://vz.ru/opinions/2020/3/12/1028183.html

Ιστολόγιο Σωτήρη Δημόπουλου

Μιχ. Κωσταράκος: Ας προετοιμαστούμε για το «μη αναμενόμενο»

0

«Πρέπει να συνεχίσουμε να παρακολουθούμε και να εκτιμούμε τον αντίπαλο και να σχεδιάζουμε συνεχώς και λεπτομερώς την αντιμετώπιση των ενεργειών του, έστω όπως εμείς τις αναμένουμε», αναφέρει σε ανάρτησή ο επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και πρώην πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ε.Ε,. Μιχάλης Κωσταράκος, σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στα ελληνοτουρκικά σύνορα.

H ανάρτηση του κ. Κωσταράκου: 

«Το Σαββατοκύριακο στα ΜΜΕ και στον ηλεκτρονικό τύπο αναφέρθηκε εκτενώς ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία επεξεργάζεται δύο τουλάχιστον «σενάρια» κλιμάκωσης της κατάστασης από την πλευρά των Τούρκων. Αυτή – εφόσον ισχύει κάτι τέτοιο – είναι κατά τη γνώμη μου μια σωστή επιτελική διαδικασία που οδηγεί στην εκτίμηση του πιθανότερου και πιο επικίνδυνου τρόπου ενέργειας του αντιπάλου και παράλληλα στη σύνταξη δικών μας σχεδίων για την αποτελεσματική αντιμετώπιση τους.

Η αναφορά στα «σενάρια» όμως, έφερε στο μυαλό μου την περίφημη ρήση του Στρατάρχη Κόμη φον Μόλτκε «…Συχνά θα διαπιστώσεις ότι ο εχθρός έχει στη διάθεση του τρείς τρόπους δράσης, και από αυτούς τους τρείς τρόπους

θα επιλέξει τον τέταρτο…». Και αυτό δυστυχώς είναι αλήθεια. Έχουμε να διαχειριστούμε μια κατάσταση που δημιουργείται από μια προβλέψιμη στρατιωτική μηχανή με ένα απόλυτα απρόβλεπτο ηγέτη. Χρόνια τώρα ετοιμαζόμαστε για την αντιμετώπιση μιας σημειακής, περιφερειακής, ευρύτερης ή καθολικής κρίσης με τη γείτονα χώρα. Αντ´ αυτών στο τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας συνέβη κάτι απρόβλεπτο. Δεν ήταν αναμενόμενο, τουλάχιστον με τον κοινό νου, ότι ο κ. Ερντογάν θα εργαλειοποιούσε μαζικά και σε ελάχιστο χρόνο, το Μεταναστευτικό, όχι στο Αιγαίο αλλά σε μία Πύλη Εισόδου στον Έβρο, με σκοπό να αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα, να εκβιάσει την Ευρώπη και να αποσιωπήσει, εκμεταλλευτεί και κεφαλαιοποιήσει τη δυσαρέσκεια και τις δυσάρεστες στρατιωτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της εμπλοκής του στη Συρία. Το αν η ενέργεια αυτή αντιμετωπίστηκε επιτυχώς, αυτό τιμά την ηγεσία και τα στελέχη που επιφορτίστηκαν με την αντιμετώπιση της. Παρόλα αυτά ο αντίπαλος συνεχίζει να είναι απρόβλεπτος.

Για τα σχέδια που θα προετοιμάσουμε και πάλι η ρήση του Στρατάρχη φον Μόλτκε συνεχίζει να είναι απόλυτα «βασανιστική» για όλους μας: «Κανένα επιχειρησιακό σχέδιο δεν αντέχει μετά την πρώτη επαφή με τον εχθρό…» Σίγουρα όμως τα σχέδια αντιμετώπισης πρέπει να εκπονηθούν γιατί με βάση αυτά θα προσανατολίσουμε τις δυνατότητες μας και θα εστιάσουμε την διανοητική μας προσπάθεια προς την κατεύθυνση που αυτά θα μας υποδείξουν . Αρκεί όλα αυτά να μην απέχουν πολύ ή να μην είναι εκ διαμέτρου αντίθετα από την πραγματικότητα όταν αυτή θα μας αποκαλυφθεί, γιατί αν συμβεί αυτό, αν είμαστε «αλλού» δηλαδή, για την αντιμετώπιση της νέας καταστάσεώς θα χαθεί καθοριστικός και πολύτιμος χρόνος.

Συνεπώς, κατά τη γνώμη μου πρέπει να συνεχίσουμε να παρακολουθούμε και να εκτιμούμε τον αντίπαλο και να σχεδιάζουμε συνεχώς και λεπτομερώς την αντιμετώπιση των ενεργειών του, έστω όπως εμείς τις αναμένουμε, γιατί όπως εξήγησε ο Αϊζενχάουερ «…Το σχέδιο δεν είναι τίποτα, η σχεδίαση είναι τα πάντα…». Διανοητικά όμως, πέρα από την απτή σχεδίαση, πρέπει να προετοιμαστούμε για την αντιμετώπιση εκείνης της εχθρικής ενέργειας που δεν είχαμε προβλέψει ή φανταστεί. Και όχι μόνο διανοητικά. Η διάταξη, η οργάνωση, η ετοιμότητα και ο εξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και η οργανωτική και διανοητική προετοιμασία κυρίως των αρμόδιων ηγεσιών αλλά και Επιτελείων πρέπει επίσης να ανταποκρίνεται σε αυτή την αναμονή του «μη αναμενόμενου».

Ας μη γελιόμαστε όμως. Μια τέτοια τακτική και οργάνωση, στην πραγματικότητα αυστηρά προσαρμοσμένη στην εκτέλεση της δικής μας αποστολής και όχι στην αγωνία της πρόβλεψης των εχθρικών ενεργειών, απαιτεί και μία άλλη προσωπική συγκρότηση. Απαιτεί διευρυμένους ορίζοντες, πρωτοβουλία, αυτοπεποίθηση, δυνατότητα λήψεως αποφάσεων, υψηλή επαγγελματική συγκρότηση και στρατηγική σκέψη σε όλα τα επίπεδα. Κανένας δεν πρέπει να περιμένει να τον διατάξουν τι να κάνει (εξάλλου δεν υπάρχει χρόνος γι’ αυτό), γιατί πρέπει να ξέρει εκ των προτέρων ποιες είναι οι ενέργειες που πρέπει να υλοποιήσει για να εκτελέσει την αποστολή που εξ’ αρχής του έχει ανατεθεί.

Στην πραγματικότητα, αυτοί που είναι επιφορτισμένοι για την αντιμετώπιση των ενεργειών των αντιπάλων πρέπει να είναι έτοιμοι να ανασχέσουν άμεσα την πίεση και να τιθασεύσουν και να εκμεταλλευτούν το χάος, την αμηχανία, την αδράνεια και την έκπληξη που προκαλεί μία μη αναμενόμενη εχθρική ενέργεια. Αν η ηγεσία και τα στελέχη μας αισθάνονται ότι δεν έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση, συγκρότηση και νοοτροπία γι’ αυτό, λόγω διαφορετικής προσωπικής και επαγγελματικής προσέγγισης μέχρι τώρα, θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους και να γίνουν άμεσα ικανοί να αντιμετωπίζουν αυτό που δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό τους. Να περιμένουν και να αντιμετωπίσουν με επιτυχία το απόλυτα «μη αναμενόμενο». Οι περιστάσεις απαιτούν να διαβεβαιώσουν σιωπηλά, και εμάς αλλά και τον εαυτό τους, ότι είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάτι τέτοιο, και πάνω από όλα να το αντιμετωπίσουν με επιτυχία. Δυστυχώς, δεν έχουν και δεν έχουμε καμμία άλλη επιλογή».

Η ιστορία επαναλαμβάνεται στην άλλη πλευρά της θάλασσας 

2

του Γιώργου Κουτσούμη*

 

Οι Άραβες δεν πρέπει να ξεχνούν πως  καλοδεχόντουσαν οι νησιώτες στην Λέσβο τους πραγματικούς πρόσφυγες από την Συρία. Τον φουρνάρη στην Μυτιλήνη που τους πρόσφερε δωρεάν ψωμί και τις γιαγιάδες που τάιζαν τα μωρά για να ξεκουραστούν οι σύριες μανάδες. Τους ηλικιωμένους  μικρασιάτες στην Μόρια που άνοιξαν τα σπίτια τους και δέχθηκαν  οικογένειες προσφύγων με τα παιδιά τους, γιατί γνωρίζουν τι σημαίνει προσφυγιά. Η κατάσταση ,όμως, τώρα έχει αλλάξει, το τουρκικό καθεστώς έχει εργαλειοποιήσει το προσφυγικό, με μαζική και οργανωμένη μετακίνηση πληθυσμών, που δεν είναι πρόσφυγες, στα σύνορα, σε μια προσπάθεια να  αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα. Οι φίλοι Άραβες δεν πρέπει να πιστεύουν τα fake news της τουρκικής παραπληροφόρησης, όπως την δημοσίευση της  δήθεν «είδησης του θανάτου σύριου πρόσφυγα από “ελληνικά πυρά» και τις στημένες φωτογραφίες με ματωμένες πλάτες ξεγυμνωμένων προσφύγων.

 

Ο Ιορδανός συγγραφέας Ρασάντ Αμπου Νταούντ

Ένας  ιορδανός συγγραφέας ο Ρασάντ Αμπου Νταούντ περιγράφει στην  αραβόφωνη εφημερίδα “Αλ Μπαγιάν”, τις αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια και αφηγείται ότι  στην οδό Al-Khayatain, στη Zarqa γειτονιά του Αμμάν της Ιορδανίας υπήρχε ένας φούρνος που ήταν το μοναδικό αρτοποιείο που πουλούσε φράγκικο ψωμί, το οποίο τη δεκαετία του 1960 ονομαζόταν ψωμί “Fino”.  Ο ιδιοκτήτης του αρτοποιείου ήταν ο Αλ Χαουάγκα  Παναγιώτης, Αλ Χαούγκα αποκαλούσαν τους ευρωπαίους κάπως ειρωνικά οι Άραβες. Ο Παναγιώτης ήταν ένας μεσήλικας άνδρας με λευκό πρόσωπο, με ευγενικούς τρόπους.  Μιλούσε σχεδόν ψιθυριστά τα αραβικά ώστε να μην γίνεται αντιληπτό ότι δεν είναι ´Αραβας, αλλά το όνομά του Αλ Χαούγκα μας έκανε καχύποπτους όταν ήμασταν νέοι. Μια μέρα ρώτησα τον πατέρα μου για το μυστικό του Αλ Χαούγκα και το όνομα “Παναγιώτης”. Είναι Έλληνας μου απάντησε, δεν μου έδωσε όμως περισσότερες λεπτομέρειες και το περιστατικό με τα χρόνια ξεχάστηκε.

 

Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στη Δαμασκό, εξιστορεί ο Ρασάντ, την περίοδο που σπούδαζα αγγλική λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο, γνώρισα ένα Σύριο συμφοιτητή με το όνομα Χρήστου.  Όταν μια ημέρα τον ρώτησα ντροπαλά για το μυστικό του ονόματός του, μου απάντησε με ένα χαμόγελο: Είμαι Έλληνας ντόπιος. Η οικογένειά μου μετανάστευσε από την Ελλάδα για να ξεφύγει από τον Ναζισμό κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου.  Γεννήθηκα στη Δαμασκό, η οικογένειά μου ομιλούσε τη λεβαντινή διάλεκτο, έμαθα την γλώσσα στα σχολεία της Συρίας και έγινα Σύρος Άραβας.

 

Θυμήθηκα τον Αλ Χαούγκα Παναγιώτη και τον Ηλία Χρήστου καθώς παρακολούθησα τους Σύριους πρόσφυγες που έριξε η Τουρκία στη θάλασσα για να ασκήσει πίεση στις ευρωπαϊκές χώρες για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους. Καθώς και την σκληρή σκηνή με τους Έλληνες να αρνούνται στους μετανάστες να εισέλθουν στα εδάφη τους, ένα βίντεο κλιπ έδειχνε μια βάρκα προσφύγων που έφτασε στην Ελλάδα, αλλά οι κάτοικοι τους ζήτησαν να φύγουν, σύμφωνα με το πρακτορείο Agence France-Presse. Η ειρωνεία είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται στην άλλη πλευρά της θάλασσας. Κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γερμανοί και Ιταλοί στρατιώτες κατέλαβαν την Ελλάδα, χιλιάδες Έλληνες έφυγαν δια θαλάσσης και εγκαταστάθηκαν σε στρατόπεδα προσφύγων στην Παλαιστίνη, τη Συρία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη.  Μετά τον πόλεμο, οι περισσότεροι επέστρεψαν  με ασφάλεια στα σπίτια τους, αλλά για άλλους το ταξίδι ήταν μια τραγωδία.

 

“Μια αξέχαστη παρόμοια εμπειρία άφησε τραύματα που δεν θα θεραπευθούν και μια πικρία που θα μείνει για πάντα”, λέει η Ελένη Καραβέλτση, η οικογένεια της οποίας έφυγε το 1942, στην κατοχή από το Καστελόριζο. Στην αρχή του ταξιδιού, η οικογένεια μετέβη στην Κύπρο και από εκεί σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στη Λωρίδα της Γάζας που ονομάζεται Nusseirat και παρέμειναν εκεί, μέχρι το τέλος του πολέμου.  Τον Σεπτέμβριο του 1945, το βρετανικό πλοίο SS Empire Patrol αναχώρησε από την αιγυπτιακή πόλη Port Said, μεταφέροντας την οικογένεια της Ελένης και 500 άλλους Έλληνες πρόσφυγες. Λίγες ώρες μετά τον απόπλου το πλοίο έπιασε φωτιά και βρήκαν τον θάνατο 33 Έλληνες, συμπεριλαμβανομένων 14 παιδιών. Μέσα από τον κήπο της στο Καστελόριζο, η Ελένη  βλέπει τώρα τα πλοία της υπηρεσίας συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναζητούν τους νέους μετανάστες και θυμάται τι συνέβη το 1945.

 

 Η Ευρωπαϊκή Ένωση επισημαίνει ο Ιορδανός συγγραφέας, είναι αποφασισμένη να αποτρέψει  να επαναληφθεί το κύμα προσφύγων του 2015, καθώς οι αξιωματούχοι της ΕΕ επισκέφθηκαν επειγόντως, τα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης και της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κας Ursula von der Leyen, η οποία ανακοίνωσε ότι η Ένωση θα παράσχει στην Ελλάδα την απαραίτητη υποστήριξη για να την βοηθήσει να αντιμετωπίσει την εισροή προσφύγων.  Πρόσθεσε, επίσης, ότι όσοι προσπαθούν να δοκιμάσουν την ενότητα της Ευρώπης θα απογοητευθούν, σημειώνοντας ότι η ευρωπαϊκή υπηρεσία ελέγχου των συνόρων «Frontex» είναι έτοιμη να βοηθήσει την Αθηνά να αναπτύξει στρατεύματα στα σύνορα. Το πρακτορείο Reuters ανέφερε ότι σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, οι  πρεσβευτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέφρασαν την οργή τους για τον τουρκικό εκβιασμό που χρησιμοποιεί την τραγωδία των προσφύγων ως μέσο πίεσης. Όπως δήλωσε ένας από τους πρέσβεις σε μια πρόσφατη συνάντηση: «κοιμάστε με τον διάβολο και θα ξυπνήσετε στην κόλαση … αυτή είναι η κατάσταση τώρα”.

*Ο Γιώργος Κουτσούμης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ξεκίνησε την καριέρα του ως αρχισυντάκτης της ημερήσιας εφημερίδας «Ταχυδρόμος» Αλεξανδρείας της Αιγύπτου, διετέλεσε προϊστάμενος σε Γραφεία Τύπου Εξωτερικού μεταξύ των οποίων στην Δαμασκό, το Κάιρο, το Λίβανο και τα Σκοπιά. Έχει παρακολουθήσει επι σειρά ετών Ισλαμικές Διασκέψεις και έχει συμμετάσχει σε πρόγραμμα της UNESCO στην Ιερουσαλήμ για την προσέγγιση Ισραηλινών  και παλαιστίνιων  δημοσιογράφων.

«Πληγές» που δεν κλείνουν.

5

του Ανδρέα Νικολόπουλου*

Αλβανικό πογκρόμ κατά των Σέρβων.

  • Λίγα έθνη έχουν δικαιολογημένα ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Ένα από αυτά, είναι το έθνος των Σέρβων! Κοινοί αγώνες, κοινοί εχθροί, κοινοί θρίαμβοι, όμοιες τραγωδίες. Η τελευταία τραγωδία συνέβη τέτοιες ημέρες το 2004, στην αδικοχαμένη καρδιά του Σερβικού έθνους, το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Θύτες οι Αλβανοί Κοσοβάροι, θύματα αθώοι και -σε όλες τις περιπτώσεις- ανυπεράσπιστοι Σέρβοι.

Όλα ξεκίνησαν στις 15 Μαρτίου, όταν πυροβολήθηκε θανάσιμα ο 18χρονος Γιόβιτσα Ίβιτς σε ένα χωριό κοντά στην Πρίστινα, την Τζαγκλαβίτσα. Προφανώς από Αλβανούς που διαδήλωναν κατά των πρόσφατων συλλήψεων πρωτοκλασάτων στελεχών του UCK.

Την επόμενη ημέρα,  κατά διαβολική σύμπτωση,  πνίγηκαν 3 έφηβοι Αλβανοί στον ποταμό Ίμπαρ, κοντά στην Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα. Φρικτές φήμες εξαπλώθηκαν τάχιστα στον αλβανοκρατούμενο τομέα της πόλης. Οι Αλβανοί και εκεί ήταν  στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι. Δύο ήταν  οι επικρατέστερες θεωρίες. Ή οι Σέρβοι είχαν πνίξει τους εφήβους ή σκυλιά  τους, τους είχαν κατασπαράξει. Πολύ αργότερα, σύμφωνα με τον 4ο έφηβο που γλίτωσε από το ορμητικό ποτάμι,  οι Σέρβοι δεν είχαν καμία σχέση με το τραγικό γεγονός. Ότι ακολούθησε έμεινε στην ιστορία ως Το πογκρόμ του Μαρτίου.

Αμέσως οι Αλβανοί οπλίστηκαν και έβαλαν πυρ κατά ανυποψίαστων Σέρβων και μελών της KFOR. Οι νεκροί έφτασαν τους 8 και οι τραυματίες ξεπέρασαν τους 100. Να σημειωθεί ότι η ηρεμία στην πόλη επανήλθε, ύστερα από την Σερβική ένοπλη απάντηση που άφησε 2 νεκρούς Αλβανούς.

Παντού στο Κοσσυφοπέδιο ξεχύθηκαν χιλιάδες αφιονισμένοι Αλβανοί, ποτίζοντας την Αγία Σερβική γη με το αίμα των αθώων παιδιών της. Δολοφονίες,  βιασμοί,  λεηλασίες,  καταστροφές. Τρομοκρατία. Εθνοκάθαρση,  σύμφωνα με τον -τότε- Σέρβο Π/θ Β. Κοστούνιτσα. Ο όχλος οπλισμένος κινήθηκε κατά των επαναπατρισθέντων Σέρβων, κατά γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων. Κατά των απομακρυσμένων  θυλάκων και περιοχών με ισχνή Σερβική  παρουσία. Κατά των εύκολων στόχων δηλαδή.

Εκεί όμως που ο όχλος έδειξε τον πραγματικό βάρβαρο του εαυτό, ήταν στις ανελέητες επιθέσεις εναντίον των Εκκλησιών και των Μοναστηριών. Τους αδιάψευστους μάρτυρες της προαιώνιας Σερβικής παρουσίας και παραγωγής πολιτισμού. Μάλιστα του υψηλότερου επιπέδου, μιας και αναφερόμαστε σε Μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Χαρακτηριστικά στο Πρίζρεν, οι Γερμανοί της KFOR αρνήθηκαν να εκτελέσουν το καθήκον τους, με αποτέλεσμα πέραν όλων των άλλων, να καεί ολοσχερώς η Ιστορική Θεολογική Σχολή του Σερβικού Πατριαρχείου… Ο όχλος δεν δίστασε να επιτεθεί σφοδρά κατά Ελλήνων στρατιωτικών με τυφέκια, χειροβομβίδες και εμπρηστικές βόμβες. Αυτό συνέβη στην πόλη Ουρόσεβατς, όπου στελέχη του 525 ΜΤΠ υπερασπίστηκαν τον ιστορικό Ναό του Αγίου Βασιλέα Ούρου!

Θλιβερός ο απολογισμός. 30 νεκροί, 1000 τραυματίες. Περισσότερες από 1500 οικίες, 35 Εκκλησίες και Μοναστήρια και 10 Δημόσια κτίρια καταστράφηκαν. Ακολούθησε μαζική έξοδος των Σέρβων, αφού κανείς δεν εγγυόταν την ασφαλή παραμονή τους στην πατρώα γη. Το προφανές σχέδιο «κάποιων» είχε επιτύχει το στόχο του.

Δε χρειάζεται να γραφτεί τίποτα άλλο. Είμαστε Έλληνες και γνωρίζουμε τι σημαίνει πογκρόμ. Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω την χαρακτηριστική απάντηση του γραφείου Τύπου του Ισπανού πρωθυπουργού Μ. Ραχόϊ: «Ο κ. Π/θ δεν θα συμμετάσχει στη σύνοδο της Βάρνας, εάν τελικώς προσκληθεί το ψευδοκράτος του Κοσόβου, καθώς δεν το αναγνωρίζει. Επίσης δεν επιθυμεί να συνυπάρξει σε φωτογραφία με τον κ. Χ. Θάτσι, έχοντας γνώση του αμφιλεγόμενου βιογραφικού του..»

*Ο Ανδρέας Νικολόπουλος είναι Στρατηγικός Σύμβουλος Ασφαλείας MSc Στρατιωτικής επιστήμης και Στρατηγικής διοίκησης έργων ασφαλείας, Επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Πρόληψης Εγκληματικότητας της Σερβίας. Στο παρελθόν εργάστηκε σε Ελλάδα, Ελβετία, Σερβία και Ρουμανία ως Διευθυντής ή Σύμβουλος Ασφαλείας

 

 

 

«Ενεργοποίηση της ρήτρας γενικής κρίσης του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό δήλωσε ο αρμόδιος Επίτροπος Valdis Dombrovskis την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2020, σύμφωνα με το ρεπορτάζ στον ηλεκτρονικό Le Monde στις 14-3-2020 της Virginie Malingre με τίτλο : «Κορωναϊός : Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτρέπει τα κράτη να παρέμβουν χωρίς περιορισμούς» (Coronavirus : la Commission européenne pousse les Etats à intervenir sans limite). Συγκεκριμένα ανέφερε : «Δεν αναστέλλουμε το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αλλά χρησιμοποιούμε όλη την ευελιξία του», πριν προσθέσει: «Είμαστε έτοιμοι να ενεργοποιήσουμε τη ρήτρα γενικής κρίσης». Αυτή, που προβλέφθηκε το 2011 και που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, επιτρέπει την αναστολή της εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας, εάν η ύφεση είναι βαθιά και επηρεάζει ολόκληρη την ήπειρο. Το 2008, δεν υπήρχε αυτή η ρήτρα, αλλά παρά ταύτα «η Επιτροπή είχε ζητήσει από τα κράτη μέλη να προετοιμάσουν σχέδια ανάκαμψης που αντιπροσώπευαν το 1,5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τους, πράγμα που αποτελούσε από μόνο του αναστολή του συμφώνου σταθερότητας», είπε ανωνύμως ένας ανώτερος κοινοτικός υπάλληλος.

Οι εν λόγω δηλώσεις έγιναν παρουσία της προέδρου της Επιτροπής Ursula von der Leyen και της Επιτρόπου ανταγωνισμού Margrethe Vestager, όπως δείχνει και η σχετική φωτογραφία της JOHANNA GERON / REUTERS.

«Είναι πολύ πιθανό ότι η ανάπτυξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και στην ευρωζώνη, θα είναι μικρότερη από το μηδέν το 2020 και ακόμη πιο κάτω» : δήλωσε με έναν μονότονο τόνο, ο γενικός διευθυντής οικονομικών και χρηματοοικονομικών υποθέσεων Maarten Verwey στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Ευρώπη θα μπει σε ύφεση φέτος, υπό την επίδραση της κρίσης του Κορωναιού που βρίσκεται σε εξέλιξη.  Ο εν λόγω ανώτερος κοινοτικός υπάλληλος εξήγησε το γρανάζι της κρίσης, ήτοι : μόλυνση από την Κίνα,  διακοπή των βιομηχανικών αλυσίδων, αυξανόμενη απουσία υπαλλήλων από τη δουλεία τους,  πτώση της κατανάλωσης (πλην τροφίμων), άνοδος των προληπτικών αποταμιεύσεων, περιορισμός ρευστότητας, αύξηση της αβεβαιότητας. Η επεξήγηση του υπαλλήλου ήταν αμείλικτη, αν και θα πρέπει να περιμένουμε τον Μάιο για να έχουμε τις επόμενες ποσοτικο-ποιημένες προβλέψεις της ευρωπαϊκής επιτροπής.

Σύμφωνα με το έγγραφο που παρουσίασαν οι Βρυξέλλες, «ο αντίκτυπος της κρίσης του Covid-19 εκτιμάται σε μια μείωση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) κατά 2,5 μονάδες το 2020». Ενώ οι προβλέψεις πριν από την πανδημία της Επιτροπής έκαναν λόγο για αύξηση 1,4%.

«Πρόκειται για ένα μεγάλο σοκ. Αλλά είναι προσωρινό. Πρέπει να εργαστούμε από κοινού για να το κάνουμε πιο σύντομο και όσο το δυνατόν πιο περιορισμένο το πρόβλημα», προέτρεψε η Ursula von der Leyen, ενώ οι κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη ανακοίνωναν το κλείσιμο σχολείων, νηπιαγωγείων και καταστημάτων για να περιορίσουν την πανδημία. Η Πρόεδρος της Επιτροπής επανέλαβε ότι η ΕΕ «θα κάνει ό, τι είναι απαραίτητο» για να βοηθήσει τους 27 να μετριάσουν τις επιπτώσεις αυτής της κρίσης.

Οι Βρυξέλλες είναι έτοιμες να ελαφρύνουν τους δημοσιονομικούς περιορισμούς που πρέπει να τηρούν τα κράτη μέλη και να χαλαρώσουν τους κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων, οι οποίοι τα εμποδίζουν να επιδοτούν τομείς της οικονομίας ή των επιχειρήσεων. Τέλος, η Επιτροπή σχεδιάζει να διαθέσει 37 δισ. Ευρώ για την καταπολέμηση των επιπτώσεων της επιδημίας. Οι υπουργοί Οικονομικών των 27 συναντώνται  στις Βρυξέλλες αύριο Δευτέρα (16 Μαρτίου 2020) για να συζητήσουν τα θέματα.

Ρήτρα έκτακτων περιστάσεων

Στο άμεσο μέλλον, θα είναι η «ρήτρα εξαιρετικών περιστάσεων» που θα ενεργοποιείται, ως μια πιο κλασική διευκόλυνση, που ήδη χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των σεισμών στην Ούμπρια ή κατά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Βέλγιο το 2016. Επιτρέπει δηλαδή στα κράτη να δαπανήσουν ό,τι θέλουν για να καταπολεμήσουν την πανδημία, χωρίς οι Βρυξέλλες να τους ζητούν να τηρήσουν τον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους. Σαφώς, οι δαπάνες αυτές δεν θα υπολογίζονται στο έλλειμμα και στα άλλα δημοσιονομικά κριτήρια με τα οποία οι 27 θα πρέπει κανονικά να συμμορφώνονται. Με τον τρόπο της, η ευρωπαϊκή Επιτροπή καλεί τα κράτη μέλη να κάνουν τα πάντα για να στηρίξουν τις οικονομίες τους.

Η Επιτροπή είναι επίσης έτοιμη να χρησιμοποιήσει όλη την ευελιξία που προσφέρει το καθεστώς κρατικών ενισχύσεων, το οποίο θεωρητικά απαγορεύεται επειδή στρεβλώνει τον ανταγωνισμό και αποτελεί εμπόδιο στην ενιαία αγορά. Όλα τα γενικά μέτρα που μπορεί να αποφασίσει μια κυβέρνηση – όπως η μείωση των εισφορών ή οι φορολογικές αναβολές- επιτρέπονται.

Τα κράτη μέλη θα μπορούν επίσης να δημιουργήσουν συστήματα υποστήριξης των οικονομικών κλάδων που απειλούνται από την κρίση στον τομέα της υγείας, όπως ο τουρισμός, η εστίαση ή οι μεταφορές, η παροχή βοήθειας στις ΜΜΕ τους. Ένας μηχανισμός που οι Βρυξέλλες είχαν ήδη ενεργοποιήσει κατά τη διάρκεια της κρίσης των τρελών αγελάδων τη δεκαετία του 1990, μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, αλλά και τη στιγμή της χρεοκοπίας της Lehman Brothers στις 15 Σεπτεμβρίου 2008.

Απαντήσεις στα κράτη μέσα σε «24 ώρες»

«Είμαστε αποφασισμένοι να ανταποκριθούμε στα αιτήματα των κρατών εντός 24 ωρών», δήλωσε η Margrethe Vestager, Επίτροπος Ανταγωνισμού. Δημιουργήθηκε μια ειδική τηλεφωνική γραμμή (τηλέφωνο και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) για να βοηθήσει τις χώρες στην προσπάθειά τους. Την Πέμπτη 12 Μαρτίου, επετράπη π.χ. στη Δανία να βοηθήσει τους διοργανωτές εκδηλώσεων, αφού η Κοπεγχάγη απαγόρευσε τις συγκεντρώσεις.

Τέλος, η  Ursula von der Leyen πρότεινε επίσης «να διατεθούν 37 δισεκατομμύρια ευρώ» – αντί των 25 δις., όπως είχε ανακοινωθεί αρχικά – από κονδύλια της Ένωσης για την καταπολέμηση της επιδημίας, λέγοντας ότι είναι έτοιμη «να κάνει και περισσότερα, εάν αλλάξει η κατάσταση». Αυτά τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για την υποστήριξη των υπηρεσιών υγείας, των εργαζομένων που έχουν μερική ανεργία και των προβληματικών ΜΜΕ.

«Το σύνολο αυτού του μηχανισμού πριν από 15 μέρες ήταν αδιανόητο», όταν η επιδημία εξακολουθούσε να πλήττει μόνο μερικές χώρες, σχολίασε ένας ευρωπαίος αξιωματούχος, ο οποίος δεν έχει καμία αμφιβολία ότι οι υπουργοί Οικονομικών των 27 θα τον εγκρίνουν τη Δευτέρα.

Θεωρώ ότι βοήθησαν στην διαμόρφωση αυτού του ελπιδοφόρου πλαισίου, παρά την καταθλιπτική και αβέβαιη κατάσταση που δημιούργησε ο κορωναϊός, οι πολιτικές ρήσεις :

@ της καγκελαρίου Μέρκελ την Τετάρτη 11-3-2020 ότι δεν εξετάζει πλέον το «μηδενικό έλλειμμα» της Γερμανίας,

@ του Γάλλου προέδρου Μακρόν στο διάγγελμά του την Πέμπτη 12-3-2020 ότι «όσο κι αν κοστίσει» θα αντιμετωπιστεί η κρίση,

@ της προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Christine Lagarde ότι «έχει το περιθώριο να βοηθήσει τις τράπεζες να δανείσουν τις επιχειρήσεις ή τα άτομα».

 

 

 

 

 

 

 

Israel and the Great Powers: The Unsung Cold War Role

0