Αρχική Blog Σελίδα 2522

“Όλοι μαζί ενωμένοι” αλλά μέχρι πότε;

Από
anixneuseis
-
7

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Η μόνιμη επωδός των κυβερνητικών αξιωματούχων κάθε φορά που αναφέρονται στην αντιμετώπιση της επιδημίας του κορωνοιού είναι η αναγκαιότητα της ενότητας όλων μας απέναντί της. Μέχρι πότε όμως θα μας καλούν να είμαστε ενωμένοι; Θα συνεχίσουν και μετά την αντιμετώπιση της επιδημίας;. Με άλλα λόγια θα ακυρωθεί η νεοφιλελεύθερη πολιτική στη χώρα μας; Θα σταματήσει η ισοπέδωση του ΕΣΥ; Θα σταματήσει η υπεξαίρεση των κοινωνικών κατακτήσεων ως μέσον συσσώρευσης του κεφαλαίου;

Διότι σύμφωνα με τα ευρήματα της πρόσφατης έκθεσης του ΟΟΣΑ «Health at Glance», στην Ελλάδα το 35% των δαπανών της υγείας πληρώνεται από την τσέπη των ασφαλισμένων. Απαξιώθηκε πλήρως το ΕΣΥ με πρόφαση τα μνημόνια, απογυμνώθηκαν στελεχιακά τα Νοσοκομεία, ευτελίστηκαν μισθολογικά οι γιατροί με αποτέλεσμα να μεταναστεύουν μαζικά στο εξωτερικό και σήμερα ένα ΕΣΥ αποδυναμωμένο ακόμη και για την αντιμετώπιση των τρεχουσών αναγκών, ξαφνικά “ηρωοποιείται” από την κυβέρνηση. Αντί να απολογούνται για την κατάσταση του ΕΣΥ μαζί με όσους συνήργησαν στην καταβαράθρωσή του, η επιδημία τους υποχρέωσε να αναγνωρίσουν ότι πρόκειται για το κατ’ εξοχήν κοινωνικό αγαθό. Διότι, η κυβέρνηση είναι αυτή που τον περασμένο Οκτώβρη με προπομπό τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο ζητούσε να μετατραπεί η νομική μορφή των Νοσοκομείων από Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ). Διότι προσβλέπει στην αναδιαμόρφωση των εργασιακών σχέσεων των γιατρών του ΕΣΥ και στην απασχόληση ιδιωτών γιατρών στα Νοσοκομεία ως κερκόπορτα για την είσοδο του κεφαλαίου σε αυτά.

Ο Ούλριχ Μπεκ διαπίστωνε στην “Επινόηση του Πολιτικού” ότι «το κοινωνικό κράτος είναι νόθο τέκνο του κομμουνισμού, γεννημένο από το φόβο απέναντί του». Γιαυτό ανακαλείται  Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, του αντίπαλου ιδεολογικού δέους, δεν υπήρχε πλέον λόγος το κεφάλαιο να προβαίνει σε παραχωρήσεις. Σε αυτό βέβαια συνήργησαν  και άλλοι παράγοντες που κατέστησαν το κεφάλαιο υπέρμετρα επιθετικό απέναντι στις κοινωνικές κατακτήσεις: Ο Ψυχρός πόλεμος ως αντισυμβατικός, αφού δεν προηγήθηκαν του τέλους του μάχες και καταστροφές, δεν συνοδεύτηκε από τη “δημιουργική καταστροφή” των συμβατικών πολέμων, τη σωρό των ερειπίων που κατέλειπαν οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι.

Με το τέλος του Ψυχρού πολέμου δεν αναβίωσαν οι “χρυσές δεκαετίες” από το 1945 – 1973 συνέπεια της “δημιουργικής καταστροφής” του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Με αποτέλεσμα την αδυναμία απορρόφησης του πλεονάζοντος κεφαλαίου.

Πρόκειται για μια από τις κύριες αιτίες της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε. Υπήρξε όμως και άλλη αιτία: Η διάλυση της ΕΣΣΔ δημιούργησε ξαφνικά ένα τεράστιο γεωοικονομικό κενό που έσπευσε το παγκόσμιο κεφάλαιο να το καλύψει και να αξιοποιήσει τις ιδιαιτερότητές του (φθηνές πρώτες ύλες και φθηνή εργασία), εγκαταλείποντας τις ευημερούσες δυτικές κοινωνίες. Εκεί ας αναζητηθεί η αποβιομηχάνιση των μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ που ψήφισαν τον Τραμπ, εκεί οφείλεται η ανεργία στην Ευρώπη και η ακροδεξιά στροφή.  Υπάρχει βέβαια και μια τρίτη αιτία: Όσο η ζήτηση μειώνεται στη Δύση, λόγω της αύξησης της ανεργίας και της συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας, το κεφάλαιο, με τις πολιτικές λιτότητας στο όνομα της δημοσιονομικής εξυγίανσης αναπληρώνει τις απώλειές του συσσωρεύοντας πλούτο μέσω της υπεξαίρεσης κοινωνικών κατακτήσεων που αποτελούσαν τις σταθερές της ευημερίας στη Δύση. Τα πάντα βαθμιαία ιδιωτικοποιούνται.

Για να φθάσουμε έτσι σε σημείο ώστε ο διάσημος οικονομολόγος Σαμίρ Αμιν, το 2015 σε συνέντευξη του, να μας υπενθυμίσει ότι «όπως είπε κάποτε με κάθε ειλικρίνεια, ο κεντροδεξιός πρόεδρος της Γαλλίας Ζισκάρ ντ’ Εστέν, η Ευρωπαϊκή ενοποίηση καθιστά τον σοσιαλισμό παράνομο. Σήμερα, πρόσθεσε ο Αμίν, παράνομος στο πλαίσιο της Ε.Ε., είναι όχι μόνο ο σοσιαλισμός αλλά και ο κευνσιανισμός». Πως μπορούμε λοιπόν να παραμείνουμε ενωμένοι την επομένη της επιδημίας;

Η επιδημία του κορωνοιού επέβαλε την τηλεργασία και το ηλεκτρονικό εμπόριο που προφανώς θα επικρατήσουν και μετά την αντιμετώπιση του ιού. “Διότι οι κρίσεις είναι περίοδοι μετασχηματισμού και στη διάρκειά τους το κεφάλαιο επινοεί εκ νέου τον εαυτό του και μετασχηματίζεται …ώστε να σταθεροποιεί την αναπαραγωγή του”. Θα αυξηθεί όμως η ανεργία και η μετανάστευση των νέων ενώ λόγω της τηλεργασίας που απομονώνει τους εργαζόμενους θα εκμηδενιστούν οι συλλογικές αντιδράσεις τους. Ο Martin Ford σημειώνει ότι ως αποτέλεσμα της εκθετικής ανάπτυξης της δύναμης των υπολογιστών, «υπάρχει κίνδυνος ολόκληρες παραδοσιακές κατηγορίες εργασιών να αυτοματοποιηθούν σε μεγάλο βαθμό στο όχι μακρινό μέλλον». Η άποψη, σημειώνει, ότι οι νέες τεχνολογίες δημιουργούν θέσεις με ρυθμό που θα αντισταθμίζει αυτές τις απώλειες θέσεων εργασίας «είναι καθαρή φαντασίωση» Η επιδημία του κορωνοιού μια μέρα θα αντιμετωπιστεί. Όμως η νέα πραγματικότητα που θα μας κληρονομήσει θα αποκαλύψει ένα εργασιακό τοπίο δυσμενέστερο του πρόσφατου παρελθόντος που διέλυσε η επιδημία. Διότι το κεφάλαιο ενσωμάτωσε ήδη σε λίγες μέρες την τεχνολογική εξέλιξη ενώ η κυβέρνηση θα παραμένει δέσμια των νεοφιλελεύθερων εμμονών της.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

20-3-2020

 

 

 

 

Three Palestinians arrested for torching refugee camp on Greek island

Από
anixneuseis
-
0
By BENJAMIN WEINTHAL

MARCH 21, 2020 17:43
Mytilene, Greece
(photo credit: PXFUEL)

The three Palestinians allegedly torched the Swiss-run One Happy Family community center on Lesbos.

BERLIN— The Greek authorities arrested three Palestinians for setting ablaze a refugee camp on the island of Lesbos earlier this month.

The Greek news outlet Sto Nisis (On the Island) reported on Saturday about the arrests in connection with the arson attack. According to the report, one of the Palestinians — a 59-year-old man – has a Greek passport and lives in Mytilene, the capital of Lesbos. The two other Palestinians live in Athens and travelled to Mytilene.

The news outlet said a fourth suspect was involved in the arson attack. According to the On the Island report, the local police arrested the Palestinians after viewing CCTV video footage from nearby businesses.

The three Palestinians allegedly torched the Swiss-run One Happy Family community center on Lesbos. The fire did not cause injuries to the 1,500 refugees and migrants who live at the camp.

Dr. Nikos Michailidis,  Professor of Anthropology University of Missouri, St.Louis, and a political and Turkey analyst, told The Jerusalem Post on Saturday: “Greece is a country that has always been protecting vulnerable people. This incident provoked criticism by some international media, but in light of the recent arrests of the three Palestinian arsonists, the criticism was unjustified and presumptive, to say the least.”

He added that “I would place this event in the broader context of what has recently been going on at the Greek-Turkish border, where the Erdogan regime has tried to send thousands of immigrants illegally to Greece in order to destabilize the country. It is also well-known that the Erdogan regime has developed close ties with Palestinian organizations around the world.”

Turkish border guards kill a person from Darkush try to take refuge in Turkey

Από
pcuser
-
0

The Syrian Observatory for Human Rights documented today the death of a young man from Darkush town by Turkish Jandarma’s bullets.

They shot him when he was trying to enter the Turkish territory from Iskenderun north of Idlib.

According to what the Syrian Observatory for Human Rights has ‎documented, the number of Syrian civilians killed by the ‎Jandarma forces since the start of the Syrian revolution has risen ‎to 447, including 78 children under the age of eighteen, and 44 ‎women over the age of eighteen.‎

http://www.syriahr.com

«Drang nach Osten» 2020

Από
anixneuseis
-
0

Μάρκος Τρούλης

Η ανατολική στρατηγική του Βερολίνου έρχεται από το βάθος της ιστορίας, όταν η Γερμανία αναζητούσε αγορές για να διοχετεύσει τη βιομηχανική παραγωγή της. Ήδη από τον 19ο αιώνα και έως το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το δίπολο αφορούσε την απόκτηση αποικιών στα πρότυπα των Αγγλογάλλων ή την επέκταση προς Ανατολάς, η οποία για τους Γερμανούς υπερεθνικιστές έπρεπε να είναι εδαφική και όχι απλώς οικονομική-εμπορική.

Οι γεωστρατηγικές προτάσεις υλοποίησης του μείζονος στόχου, δηλαδή της διοχέτευσης της βιομηχανικής παραγωγής, σταθεροποιήθηκαν εντέλει στην εδραίωση μιας σφαίρας επιρροής έως και σήμερα, παρά τις γεωπολιτικές αλλαγές και το δραματικό κόστος που επωμίστηκε η Γερμανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για το λεγόμενο «γερμανικό ζήτημα» έχουν γραφτεί αρκετά σπουδαία κείμενα, και αυτό που οφείλουμε να υπογραμμίσουμε είναι ότι το Βερολίνο ταυτίζει τις προοπτικές επιβίωσής του με την οικονομική ευμάρεια της βιομηχανικής-επιχειρηματικής ελίτ και, με τη σειρά της, αυτή ευνοεί μια δυναμική πολιτική προς Ανατολάς με άξονα αναφοράς το μέγεθος των αγορών.

Η συγκεκριμένη συλλογιστική προσφέρει πολλές απαντήσεις όσον αφορά το περιεχόμενο και την ευρύτητα των τουρκογερμανικών σχέσεων σήμερα. Η γερμανική πολιτική τάξη επιμένει να χαϊδεύει τα αυτιά της τουρκικής ηγεσίας, υπό την πίεση των εκατομμυρίων Τούρκων της Γερμανίας οι οποίοι λειτουργούν ως μια άλλη «εθνική μειονότητα», ενώ παράλληλα το εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών σημειώνει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε στον γερμανικό Τύπο η αγαστή συνεργασία τους στο πεδίο των εξοπλισμών, οι οποίοι αυξάνονται λόγω της «κατανάλωσης»(!) που κάνει η Άγκυρα στο συριακό μέτωπο. Ευρωπαϊκές ενισχύσεις, με γερμανική πίεση, δίνονται και με αφορμή το Μεταναστευτικό, με την Τουρκία να χρησιμοποιεί τα εν λόγω μέσα για να διαρρήξει το φράχτη στον Έβρο, ενώ τα αντίστοιχα ελληνικά μέσα αγορασμένα με ευρωπαϊκούς πόρους (π.χ. ταχύπλοο «Γαύδος» του Λιμενικού Σώματος, 2018) δέχονται επιθέσεις από τα τουρκικά σώματα ασφαλείας. Ωστόσο, στο τέλος της ημέρας η Τουρκία λαμβάνει και πάλι χρήματα, ενώ και η Ελλάδα είναι απολύτως ευχαριστημένη υποδεχόμενη 20 Γερμανούς αστυνομικούς στον Έβρο για να συνδράμουν στη φύλαξη των συνόρων από τις εξοπλισμένες από τους ίδιους τουρκικές δυνάμεις.

Δικαιολογούμαστε να «κακολογούμε» τη Γερμανία;

Σε καμία περίπτωση, μιας και θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι κάτω από το οικογενειακό τραπέζι της ΕΕ, κάθε μέλος κρύβει ένα μαχαίρι και είναι έτοιμο να το χρησιμοποιήσει εναντίον του διπλανού του… εταίρου και συμμάχου. Ούτε καν την Τουρκία δε θα έπρεπε να «κακολογούμε», καθώς έχει πάγια συμφέροντα και σταθερές επιδιώξεις, που προσπαθεί να υλοποιήσει με γνώμονα αυτό που αντιλαμβάνεται ως ωφέλιμο για την ίδια.

Το πρόβλημα σχετίζεται με την εν Ελλάδι πολιτική τάξη και τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται ο διάλογος. Όταν η Τουρκία προσέφερε ανταλλάγματα προς τη Γερμανία, η Ελλάδα τι έπραξε; Έθεσε διπλωματικά αντίβαρα, παρά το ότι είναι «δεμένη χειροπόδαρα» μετά τα μνημόνια; Ίσως αυτό να είναι και πλεονέκτημα, λόγω του μεγάλου κόστους που μπορεί ακόμη να προκαλέσει, αλλά ας μη διαταράξουμε την «κανονικότητα»… Μάλλον επικαλέστηκε τελικά την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» στρουθοκαμηλίζοντας και υποκρινόμενη ότι «η Τουρκία είναι απομονωμένη». Θα μπορούσε, και η συγκεκριμένη ιστορικών προεκτάσεων γεωστρατηγική ευκαιρία υπάρχει, αλλά εμείς κάνουμε τα πάντα για να μην είναι απομονωμένη.

Από την άλλη πλευρά, η Γερμανία αντιμετωπίζεται ως «αμόλυντος», πρότυπο ευρωπαϊκού κράτους στο οποίο, όταν αναφερόμαστε, θα πρέπει να είμαστε οπωσδήποτε προσεκτικοί. Γι’ αυτό «πέφτουμε από τα σύννεφα» ή αισθανόμαστε «προδομένοι», κάθε φορά που η Γερμανία αποδεικνύει ότι είναι εθνοκράτος με πάγια συμφέροντα και γεωστρατηγικές επιδιώξεις. Ίδια έκπληξη αισθανόμαστε και κάθε φορά που ο Ερντογάν χρησιμοποιεί λέξεις για τους Έλληνες όπως «Ναζί», ξεχνώντας τον Τούρκο πρέσβη στο Βερολίνο το 1941, Χουσρέβ Γκερεντέ, ο οποίος προσφερόταν να συνεισφέρει η χώρα του στη ναζιστική επίθεση στην ΕΣΣΔ με αντάλλαγμα εδάφη μεταξύ του Εύξεινου Πόντου και της Κασπίας. Πέραν του θράσους, αυτά είναι ρητορικά επικαλύμματα μιας αμιγώς ρεαλιστικής στρατηγικής συμπεριφοράς.

pontos-news.gr

Παραπέμψτε την Τουρκία στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο και εκδιώξτε τους από το Συμβούλιο της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
1

Σταύρος Καλεντερίδης

Το 1969 οι Σουηδία, Νορβηγία, Δανία και Ολλανδία προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο κατά του ελληνικού δικτατορικού καθεστώτος. Η χουντική «κυβέρνηση», έχοντας καταπνίξει τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα των Ελλήνων, ηττήθηκε κατά κράτος και καταδικάστηκε.

Συγκεκριμένα οι βόρειες χώρες, βασιζόμενες στα αυταρχικά μέτρα των συνταγματαρχών του 1967, υπέβαλλαν διαδοχικές μηνύσεις στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο (Denmark vs. Greece: No. 3321/67, Norway vs. Greece: No. 3322/67, Sweden vs. Greece: No. 3323/67, Netherlands vs. Greece: No. 3344/67).

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, οι επίορκοι χουντικοί διεξήγαγαν εκκαθαρίσεις των πολιτικών τους αντιπάλων, με συλλήψεις, απαγορεύσεις κομμάτων και διαμαρτυριών, ακύρωση ή νοθεία εκλογών και χειρότερα. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε πως οι ολοκληρωτικές αποφάσεις της Χούντας παραβίαζαν τα άρθρα 5, 6, 8, 9, 10, 11, 13 και 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Πρόκειται για άρθρα προστασίας της ελευθερίας, ασφάλειας, δικαιοσύνης, έκφρασης, του συνέρχεσθαι, κτλ.

Κατόπιν της ανωτέρω καταδίκης, η Επιτροπή των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης (διεθνής οργανισμός προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων), με την Απόφαση “DH (70) 1” του 1970, υιοθέτησε πλήρως την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, επιφέροντας το τελειωτικό χτύπημα στην όποια φαιδρή νομιμοποίηση προσπαθούσε να παρουσιάσει διεθνώς η Χούντα.

Οι θρασύδειλοι συνταγματάρχες, προκειμένου να αποφύγουν την αποπομπή τους από το Συμβούλιο της Ευρώπης, αναγκάσθηκαν να απομακρύνουν την Ελλάδα από μέλος του Συμβουλίου, το οποίο όμως στην ουσία τους είχε ήδη εκπαραθυρώσει.

Το 2016, μετά το πραξικόπημα της Τουρκίας, ο μεγαλύτερος εν ζωή φασίστας, πρόεδρος Ερντογάν επέβαλε στρατιωτικό νόμο και καθεστώς πολιορκίας στη χώρα του. Ταυτόχρονα, ανέστειλε τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στην Τουρκία.

Αν και η Τουρκία ήρε το καθεστώς πολιορκίας πριν από έναν χρόνο, το γεγονός αυτό όχι μόνο δεν διέκοψε, αλλά αντιθέτως ενθάρρυνε την παραβίαση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της Τουρκίας, με νέα νομοθεσία η οποία θεσμοθέτησε πλέον την κατάσταση πολιορκίας. Αυτή τη στιγμή, αρκεί η αυθαίρετη κατηγορία για τρομοκρατία εναντίον ομάδας ή μεμονωμένων πολιτών, για να ξεκινήσουν οι διώξεις.

Ενδεικτικά, από την ημέρα του πραξικοπήματος στην Τουρκία, 152.000 δημόσιοι υπάλληλοι τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, 65.000 πολίτες συνελήφθησαν, 3.000 πανεπιστήμια και σχολεία έκλεισαν, 4.500 δικαστικοί και εισαγγελείς απολύθηκαν, 200 μέσα ενημέρωσης έκλεισαν, και 320 δημοσιογράφοι συνελήφθησαν. Ταυτόχρονα, η ελεύθερη έκφραση καταπνίγεται συστηματικά με απαγορεύσεις λειτουργίας ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας όπως το YouTube, Twitter, Facebook, Skype, Instagram, WhatsApp, και Wikipedia. Εύλογα λοιπόν, η μη κερδοσκοπική οργάνωση «Freedom House» κατηγοριοποίησε την Τουρκία στις «μη ελεύθερες» χώρες, μαζί με την Σομαλία και τη Β. Κορέα, ενώ η Human Rights Watch μας υπενθύμισε πρόσφατα πως το φασιστικό καθεστώς Ερντογάν κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως στη φυλάκιση δημοσιογράφων.

Το κλίμα στη διεθνή κοινή γνώμη δεν είναι απλά έτοιμο, αλλά σχεδόν παρακαλεί για την υποδειγματική τιμωρία της Τουρκίας. Ενδεικτικά αναφέρω το πόρισμα της έκθεσης του πρώην Υπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας, Τζέρεμι Χαντ, σύμφωνα με το οποίο οι κρατικές διώξεις των Χριστιανών – τούρκων πολιτών εντός της Τουρκίας, «αγγίζουν τα όρια της γενοκτονίας». Ενισχυτικά σε αυτό, υπενθυμίζω την καταδίκη της Τουρκίας μέσω της απόφασης του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου για άμεση απελευθέρωση του Κούρδου πολιτικού Ντεμιρτάς. Το κερασάκι στην τούρτα αποτελεί βέβαια ο εκβιασμός και η ωμή βία της Τουρκίας κατά των μεταναστών, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και κάποιοι Τούρκοι υπήκοοι, με τρανταχτό παράδειγμα τα αίσχη του τουρκικού καθεστώτος στον Έβρο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω, η Τουρκία παραβίασε και παραβιάζει τη συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, έχοντας στο τιμόνι έναν αδίστακτο στρατοκράτη και απάνθρωπο αυταρχικό δυνάστη που ακούει στο όνομα Ερντογάν.

Συνεπώς, αποτελεί χρέος της Ελλάδας, ως ηγέτιδα δύναμη σε ζητήματα δικαιωμάτων, ως γενέτειρα της δημοκρατίας, αλλά και ως κυματοθραύστης του ιμπεριαλιστικού τουρκικού Ισλάμ, να οδηγήσει την Τουρκία ενώπιον του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου και να πράξει τα πάντα για να επιτύχει την οριστική της καταδίκη. Αντιστοίχως και σε συνέχεια τούτου, η κυβέρνηση οφείλει να πιέσει το Συμβούλιο της Ευρώπης, μέλος του οποίου είναι και η γειτονική μας χώρα, να καταδικάσει με τη σειρά του την Τουρκία, αποβάλλοντάς την πάραυτα από τις τάξεις του. Υποδειγματικά και απόλυτα, για να σταλούν έτσι και οικουμενικά μηνύματα στους απανταχού φασίστες και δυνάστες.

Αφήστε λοιπόν τους γραικυλισμούς και τα χαριεντίσματα με το θηρίο, και πράξτε άμεσα το πατριωτικό και πανανθρώπινο καθήκον σας. Παραπέμψτε την Τουρκία στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο και εκδιώξτε τους άμεσα από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Έτσι θα αρχίσει να θρυμματίζεται σιγά σιγά η πανοπλία του αδηφάγου καθεστώτος, για να επιτύχουμε, εν τέλει, την πολυπόθητη ειρήνη στην περιοχή.

infognomonpolitics.gr

Τελικά δεν ήταν “φασίστες και εθνικιστές” – Κάποιος παίζει παιχνίδια στην πλάτη της Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
1
του Σάββα Καλεντερίδη

Τρεις Παλαιστίνιοι, ο ένας με ελληνική υπηκοότητα, ταξίδεψαν από την Αθήνα στη Μυτιλήνη, σε μια περίοδο που οι πολίτες του νησιού εξεγέρθηκαν εναντίον του φαινομένου που οδηγεί στη μουσουλμανοποίηση του τόπους και εναντίον των παρακρατικών ΜΚΟ, που δρουν υποστηρικτικά στο σχέδιο αφανισμού της ελληνικής Λέσβου.

Ακριβώς σε εκείνη την περίοδο που οι πολίτες σήκωσαν κεφάλι και έναντι των επιλογών της κυβέρνησης και έναντι των παρακρατικών εγκληματιών των ΜΚΟ, οι τρεις Παλαιστίνιοι ταξίδεψαν από την Αθήνα στη Μυτιλήνη και πυρπόλησαν τη δομή ψυχαγωγίας προσφύγων στο Καρά Τεπέ.

Ακολούθησε ποταμός δημοσιευμάτων και αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία στο σύνολό τους έβαλαν εναντίον των “φασιστών και εθνικιστών” που αντιδρούσαν στο άθλιο και αντεθνικό σχέδιο ισλαμοποίησης και τελικά τουρκοποίησης της Λέσβου και όχι μόνον.

Ο στόχος ήταν προφανής.

Ήθελαν να ανακτήσουν το “ηθικό πλεονέκτημα” που είχαν χάσει γιατί ο κόσμος είχε επιτέλους ξυπνήσει και από τα όσα ήταν σε εξέλιξη στις Καστανιές του Έβρου.

Το ίδιο σχέδιο εξυπηρετούν ΜΚΟ, κύκλοι δικαιωματιστών ακόμα και στελέχη κομμάτων -άσχετα με το τι πραγματικά επιδιώκουν- με εκείνους που πολιορκούσαν την Ελλάδα στον Έβρο, με “όπλο” τους αλλοδαπούς εισβολείς.

Και τώρα, “μούγκα στη στρούγκα”.

Ένα μεγάλο εύγε στις αστυνομικές αρχές της Λέσβου που βρήκαν τους πραγματικούς δράστες. Να είναι σίγουροι ότι έκαναν κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φαίνεται και νομίζουν ορισμένοι.

Όμως, προσοχή, να τους προστατέψει ο ΕΛΑΣ, γιατί κινδυνεύουν. Εκείνοι που τους έβαλαν, έχουν τη δύναμη να τους φυγαδεύσουν και αν δεν μπορούν, να τους κάνουν να σωπάσουν για πάντα.

Όσο δε για την κυβέρνηση, τώρα κατάλαβε ότι ο στόχος όλων αυτών που συμβαίνουν στη Λέσβο και τα άλλα νησιά, αλλά και στον Έβρο, είναι η ίδια η  κυβέρνηση, η πολιτική σταθερότητα της πατρίδας μας, η ίδια η Ελλάδα.

Η υπόθεση αυτή να πάει μέχρι το τέλος, όποιος κι αν κρύβεται από πίσω.

Μην κωλώσετε, γιατί θα το πληρώσετε ακριβά.

Μέχρι τέλους, λοιπόν.

Ακολουθεί σχετικό δημοσίευμα του Λίμπεραλ

Μυτιλήνη: Τρεις αλλοδαποί οι δράστες εμπρησμού της δομής στο Καρά Τεπέ
Τρεις αλλοδαποί οι δράστες εμπρησμού της δομής στο Καρά Τεπέ
Τρεις αλλοδαποί εκ των οποίων ο ένας με ελληνικό διαβατήριο ταυτοποιήθηκαν ως δράστες εμπρησμού δομής ψυχαγωγίας προσφύγων στον Καρά Τεπέ της Μυτιλήνης το βράδυ της 7ης Μαρτίου. Πρόκειται για δύο Παλαιστίνιου που μετέβησαν στο νησί από την Αθήνα με αυτόν τον σκοπό και έναν Έλληνας υπήκοο παλαιστινιακής καταγωγής. Η έρευνα συνεχίζεται για ένα ακόμα άτομο άγνωστων λοιπών στοιχείων.

Η Αστυνομία οδηγήθηκε στην ταυτοποίηση των δραστών μέσω των καμερών ασφαλείας γειτονικών επιχειρήσεων. Σύμφωνα με αυτές ο δράστης με το ελληνικό διαβατήριο 59 ετών, κάτοικος κατά διαστήματα της πόλης της Μυτιλήνης, μετέφερε με το αυτοκίνητο του δυο άλλους ομοεθνείς του οι οποίοι έβαλαν τη φωτιά μαζί με ένα τρίτο άτομο. Στη συνέχεια όλοι μαζί κινήθηκαν με το ίδιο αυτοκίνητο προς την πόλη.

Ο 59χρονος ας σημειωθεί ότι έχει ομολογήσει την πράξη του ενώ όπως έγινε γνωστό οι δυο ταυτοποιημένοι ομοεθνείς του ήλθαν στη Μυτιλήνη αποκλειστικά και μόνο για τον εμπρησμό.

Η όλη υπόθεση εξιχνιάστηκε μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Μυτιλήνης, με τη συνδρομή του Τμήματος Συλλογής και Διαχείρισης Πληροφοριών της Γενικής Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Βορείου Αιγαίου. Ενώ η δικογραφία υποβλήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης.

infognomonpolitics.gr

European Union: The End?

Από
anixneuseis
-
0
gatestoneinstitute.org  (Photo by Miguel MEDINA / AFP) (Photo by MIGUEL MEDINA/AFP via Getty Images)

by Judith Bergman

  • When an entire continent is in the midst of a highly contagious virus epidemic, solidarity becomes a more complex issue. Every state inevitably considers whether it can afford to send facemasks and protective equipment that might be needed for its own citizens. In other words, every state considers its own national interest first. In the case of Italy’s appeal for help, EU member states made their own interests their highest priority. This is classic state behavior and would not have caused any outrage prior to the establishment of the European Union.
  • While such revelations may not spell the immediate end of the European Union, they certainly raise questions about the point of an organization that pledges solidarity as a founding principle, but abandons that principle the moment it is most called for.
  • The current crisis on the Greek-Turkish border has shown the EU not only as unhelpful, but an actual liability: The EU has left an already overwhelmed Greece to deal with the migrant crisis — manufactured by Turkish President Erdogan for political gain — on its own… On top of Europe’s attempts to deal with the coronavirus outbreak, the EU Commissioner for Home Affairs, Ylva Johansson, ordered that Greece must allow the migrants that Erdogan transported to the border to apply for asylum.
  • If the EU were to approve visa-free travel for Turks – or anyone who had the means to buy a Turkish passport – millions of Turks would be able to enter the EU legally and potentially “disappear” there. Already at breaking point, the EU would arguably become a very different kind of “European” Union with Turkey, a country of 80 million people, literally invited to enter Europe.
  • All Erdogan needs to do now it sit back and wait for the EU, with Merkel at the helm, to meet his demands.
When Italy appealed to the EU for supplies of medical equipment at the beginning of its coronavirus crisis, it received exactly nothing. In addition, Germany and France even imposed bans or limitations on the export of facemasks and protective equipment. Pictured: Cleaning personnel in protective gear work in a tent of a new field hospital in Cremona, Italy on March 20, 2020. The field hospital is financed by the American evangelical Christian NGO Samaritan’s Purse. (Photo by Miguel Medina/AFP via Getty Images)

Since the outbreak of coronavirus in Italy, Italians have learned that other European Union member states do not always practice the beautiful words that they like to preach — especially solidarity.

Solidarity is supposedly a fundamental principle of the European Union. It is enshrined in the EU treaties and the EU refers to it as one of its goals. According to article 222 of the Treaty on the Functioning of the European Union, one of the two principal treaties of the European Union:

“The Union and its Member States shall act jointly in a spirit of solidarity if a Member State is… the victim of a natural or man-made disaster. The Union shall mobilise all the instruments at its disposal… to assist a Member State in its territory, at the request of its political authorities, in the event of a natural or man-made disaster”.

The EU has invoked the solidarity principle when it comes to receiving migrants: During the 2015 migrant crisis, the EU assigned each EU country a fixed quota of migrants and refugees to accept. In 2017, the EU took Hungary, Poland and the Czech Republic to the Court of Justice of the European Union (CJEU) over their refusal to take migrants. In late October 2019, the Advocate General, legal advisor to the Court, said that EU law must be followed and that the EU’s principle of solidarity “necessarily sometimes implies accepting burden-sharing”. The Court has yet to issue a ruling on the issue, but it usually follows the advice of the Advocate General.

The EU even has a specific unit, the Emergency Response Coordination Centre (ERCC), which operates under the EU’s Civil Protection Mechanism, which helps both EU and certain non-EU states with crisis management, in accordance with the solidarity principle. This is where Italy appealed for help at the beginning of its coronavirus crisis — and received in return exactly nothing. “We asked for supplies of medical equipment, and the European Commission forwarded the appeal to the member states,” Italy’s permanent representative to the EU, Maurizio Massari, told Foreign Policy. “But it didn’t work.”

In addition, Germany and France, leading EU member states, even imposed bans or limitations on the export of facemasks and protective equipment. This drew mild criticism from European Union officials, such as Stella Kyriakides, the EU’s Commissioner for Health and Food Safety, who had to remind member states, fruitlessly, that, “Solidarity is key.”

In the past, EU member states have shown solidarity. According to its website, since its inception in 2001, the EU Civil Protection Mechanism has responded to more than 330 requests for assistance inside and outside the EU. In July 2018, for instance, when Sweden was facing widespread wildfires, primarily forest fires, EU member states sent firefighting assistance.

The coronavirus outbreak, however, is different from geographically isolated crises, such as forest fires in a member state that can be managed by pooling firefighting or other resources. When an entire continent is in the midst of a highly contagious virus epidemic, solidarity becomes a more complex issue. Every state inevitably considers whether it can afford to send facemasks and protective equipment that might be needed for its own citizens. In other words, every state considers its own national interest first. In the case of Italy’s appeal for help, EU member states made their own interests their highest priority. This is classic state behavior and would not have caused any outrage prior to the establishment of the European Union.

What the coronavirus crisis reveals is that the member states of the European Union will revert to national interests when extreme circumstances call for it. While such revelations may not spell the immediate end of the European Union, they certainly raise questions about the point of an organization that pledges solidarity as a founding principle, but abandons that principle the moment it is most called for.

Coronavirus, however, is not the only recent issue to put into question the viability of the European Union.

The current crisis on the Greek-Turkish border has shown the EU not only as unhelpful, but an actual liability: The EU left an already overwhelmed Greece to deal with the migrant crisis — manufactured by Turkish President Recep Tayyip Erdogan for political gain — on its own, despite the apparent rhetorical support by European Commission President Ursula von der Leyen, who called Greece Europe’s “shield”.

On top of Europe’s attempts to deal with the coronavirus outbreak, the EU Commissioner for Home Affairs, Ylva Johansson, ordered that Greece must allow the migrants that Erdogan transported to the border to apply for asylum. Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis had announced earlier that Greece was suspending all asylum applications based on article 78 (3) of the Treaty on the Functioning of the European Union, which states:

“In the event of one or more Member States being confronted by an emergency situation characterised by a sudden inflow of nationals of third countries, the Council, on a proposal from the Commission, may adopt provisional measures for the benefit of the Member State(s) concerned”.

Ylva Johansson, however, said that the commission would not propose suspending the right to asylum:

“Individuals in the European Union have the right to apply for asylum. This is in the treaty, this is in international law. This we can’t suspend.”

Suspending all common sense, however, is apparently something of which the EU is fully capable. As Johansson was making her irrational demands to Greece at a time when Europe was at a breaking point grappling with the coronavirus outbreak, German Chancellor Angela Merkel appeared to show signs that she might submit to Erdogan’s migrant blackmail. Less than two weeks after Erdogan had thousands of migrants transported to the border with Greece, Merkel said, according to a report by Die Welt, that she would work “with all her strength” to “take the EU-Turkey agreement to a new level”.

The agreement to which Merkel was referring is the 2016 deal between the EU and Turkey, to hold migrants in Turkey in exchange for six billion euros. Up until now, the EU had focused less on Turkey’s other demands, also written in the 2016 deal, but Merkel’s recent statement brought the issues back into focus: Visa-free travel for Turks in the EU, duty-free movement of Turkish goods within the EU, the setting up of a “safe zone” in northern Syria, and the resumption of regular meetings between Turkey and the EU.

If the EU were to approve visa-free travel for Turks — or whoever has the means to buy a Turkish passport — millions of Turks would be able to enter the EU legally and potentially “disappear” there. Already at breaking point, the EU would arguably become a very different kind of “European” Union with Turkey, a country of 80 million people, literally invited to enter Europe.

Germany also pledged more money for Turkey. According to Deutsche Welle, Merkel told Erdogan that she was willing to increase EU funds for “the care of refugees in Turkey in return for Ankara stopping thousands of refugees attempting to cross the Turkish-Greek border”.

Turkey’s migrant blackmail worked surprisingly well and surprisingly fast. “We must not allow refugees to be turned into pawns for geopolitical interests,” announced German Foreign Minister Heiko Maas at the beginning of the Greek border crisis. “No matter who tries, they must reckon with our resistance.” Germany, and the EU with it, has been exposed as a house of cards. As the house folded, the world was left in little doubt that Erdogan was running the show.

Consequently, on March 18, Erdogan announced that the migrant crisis that he had orchestrated was officially over: Turkey was closing its borders with Greece and Bulgaria, ostensibly due to the coronavirus. The Telegraph cited reports from Turkish news website Medyascope that around 150 buses had been readied to collect migrants from the border and ferry them back to Istanbul and refugee camps. Erdogan got what he wanted.

All Erdogan needs to do now it sit back and wait for the EU, with Merkel at the helm, to meet his demands.

Judith Bergman, a columnist, lawyer and political analyst, is a Distinguished Senior Fellow at Gatestone Institute.

Το Ιντλίμπ είναι πρόβλημα και της Ελλάδας, γι’ αυτό πρέπει να έχουμε στραμμένα τα βλέμματά μας συνεχώς εκεί

Από
anixneuseis
-
0
Παρέλαση στρατιωτικού τμήματος της οργάνωσης Heyet Tahrir eş Şam (HTŞ), που ελέγχει την επαρχία Ιντλίμπ, μαζί με τον τουρκικό στρατό, και έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση με απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ

Η πρόσφατη επίθεση της Τουρκίας στον Έβρο, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, που είχε ως στόχο την κατάλυση των συνόρων στις Καστανιές και την κατάληψη της διάβασης από μετανάστες, για να συνεχίζεται από κει η επιδρομή μεταναστών εναντίον της Ελλάδας και της Ευρώπης, έγινε λόγω των εξελίξεων στο Ιντλίμπ.

Ο Ερντογάν έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο, που προϋπήρχε, το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, γιατί είχε προηγηθεί η ήττα στο Ιντλίμπ, που κορυφώθηκε με το θάνατο 33 στρατιωτών και τον τραυματισμό άλλων 70 και επισφραγίστηκε με το Πρωτόκολλο της Μόσχας, που υπογράφηκε τις 5 Μαρτίου, με τα τη συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν.

Όμως το Πρωτόκολλο, παρότι αποτελεί επισφράγισμα μιας βαριάς ήττας, δεν έλυσε το πρόβλημα που ακούει στο όνομα Ιντλίμπ.

Και επειδή το πρόβλημα συνεχίζεται, γι’ αυτό πρέπει να έχουμε στραμμένα τα βλέμματά μας συνεχώς εκεί.

Ακολουθεί ένα άρθρο του Τούρκου αναλυτή, Σεντάτ Εργκίν, από τους βετεράνους στο διπλωματικό ρεπορτάζ, και θα ακολουθήσουν κι άλλα για το θέμα:

Η σκιά της Αλ-Κάιντα δεν εξαφανίζεται πάνω από το HTŞ, αλλά …

Sedat Ergin

20 Μαρτίου 2020

Το ζήτημα που αφορά το πως θα σταματήσει ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, στα δυτικά της χώρας, σχετίζεται άμεσα με την απάντηση στο ερώτημα πώς να βρεθεί λύση στο πρόβλημα της οργάνωσης Heyet Tahrir eş Şam (HTŞ) στο Ιντλίμπ, το τελευταίο προπύργιο της ένοπλης αντιπολίτευσης.

Όταν λέμε HTŞ, πρέπει να γνωρίζουμε ότι πρόκειται για μια οργάνωση που έχει χαρακτηριστεί ως «τρομοκρατική» από τα Ηνωμένα Έθνη και έχει ένοπλη δύναμη 12-15 χιλιάδων ανδρών σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Η οργάνωση αυτή έχει συγκροτήσει δική της «κυβέρνηση» στο Ιντλίμπ και κυβερνάει την περιοχή εδώ και καιρό μέσω των «υπουργείων» της κυβέρνησης. Μιλάμε για μια πολυεπίπεδη οργάνωση.

Η σύγκρουση απόψεων γι’ αυτήν την οργάνωση ξεκινά πρώτα από το χαρακτηρισμό της ταυτότητάς της. Μια ομάδα κρατών υπό την ηγεσία της Ρωσίας, υποστηρίζει ότι πρέπει να καταπολεμηθεί με βάση την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που την δέχεται ως «τρομοκρατική». Όμως, αν αντιμετωπιστεί μ’ αυτό τον τρόπο, που σημαίνει με στρατιωτικές επιχειρήσεις, αυτό σημαίνει θανάτους πολιτών, νέα κύματα προσφύγων, τα οποία θα συσσωρευθούν στα σύνορα με την Τουρκία.

Όμως αν δεν γίνουν στρατιωτικές επιχειρήσεις, πώς αλλιώς είναι δυνατόν να εξουδετερωθεί αυτή η οργάνωση; Πριν περάσουμε στην απάντηση στο ερώτημα αυτό, ας ρίξουμε μια ματιά στην «τρομοκρατική» ταυτότητα του HTŞ, που κινείται στη γραμμή των φονταμενταλιστών.

Δεν θα ήταν λάθος να πούμε ότι τουλάχιστον στην αρχική περίοδο, το HTŞ αλλά και το Ι.Κ.  (ISIS) ήταν «συμπαραγωγή» της Αλ Κάιντα.

Για  να δούμε πώς φθάσαμε στο σήμερα, καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία της ίδρυσής της και στην ταυτότητα του ηγέτη της Abu Muhammad el Culani.

Πρώτα Ι.Κ., μετά Αλ Κάιντα

Ο Culani είναι ένας τζιχαντιστής πολίτης της Συρίας. Μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, το 2003, πηγαίνει στη χώρα αυτή και συμμετέχει σε ένοπλη αντίσταση εναντίον των ΗΠΑ. Στην αρχή αγωνίζεται στις τάξεις της αλ-Κάιντα στο Ιράκ. Μετά το 2006, συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Αμερικανούς. Μετά την απελευθέρωσή του, το 2008 άλλαξε οργάνωση, προσχωρώντας στο “Ιρακινό Ισλαμικός Κράτος”, οργάνωση που μετά την ενδυνάμωσή της θα μετατραπεί σε Ισλαμικό Κράτος το 2013. Ο Culani μόλις μπήκε στην οργάνωση “Ιρακινό Ισλαμικός Κράτος”, διακρίθηκε για τις ηγετικές του ικανότητες και σύντομα, το 2009, διορίστηκε ως διοικητής της επαρχίας Νινευί, που έχει πρωτεύουσα τη Μοσούλη.

Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, το 2011, ο Culani αποφασίζει να επιστρέψει στη χώρα του και να πολεμήσει στο μέτωπο της αντιπολίτευσης εναντίον του Bashar al-Assad. Ο Culani εισέρχεται στη συριακή εξίσωση ως ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του εμφυλίου πολέμου, με τον τίτλο του αρχηγού-διοικητή του οργανισμού El Nusra, ο οποίος ιδρύθηκε το 2012.

Υπάρχει ένα σημαντικό σημείο που πρέπει να υπογραμμίσουμε εδώ. Όταν ιδρύθηκε η Al Nusra στη Συρία, το 2012, ήταν προέκταση του Ι.Κ., που είχε ηγέτη τον Abu Bekr al Baghdad και μετατράπηκε σε ISIS το 2013. Ως εκ τούτου, στην αρχή ο Culani είναι στην πραγματικότητα ο επίσημος εκπρόσωπος του Ι.Κ. στη Συρία.

Όμως τελικά, η οργάνωση El Nusra, με επικεφαλής τον Culani, διέκοψε τις σχέσεις της με το Ι.Κ.,  το 2013, και προσχώρησε στην υπό την ηγεσία του Eymen al-Zawahiri, Αλ Κάιντα. Ο Culani δήλωσε δημόσια πίστη στην Αλ Κάιντα και τον ηγέτη της. Ο Zawahiri, με τη σειρά του, ανακοίνωσε την ίδια χρονιά ότι η El Nusra ήταν μέρος της οργάνωσης της Αλ Κάιντα.

Από τις ηγετικές προσωπικότητες του εμφυλίου της Συρίας

Η El Nusra με το που ιδρύθηκε, το 2012, σε σύντομο χρονικό διάστημα έχει καταφέρει μια σειρά από στρατιωτικές επιτυχίες στη Δαμασκό, το Χαλέπι και το Ιντλίμπ. Μετά από αυτές,   η οργάνωση έχει καθιερωθεί ως ένας από τους σημαντικότερους ηγετικούς παράγοντες της ένοπλης αντιπολίτευσης στον εμφύλιο πόλεμο.

Σε αυτό το σημείο, βρίσκουμε επίσης μια μερική απάντηση στο ερώτημα γιατί η αντιπολίτευση στη Συρία δεν μπορούσε να κερδίσει τη διεθνή της υποστήριξη κατά του Άσαντ. Το γεγονός ότι οι οργανώσεις όπως το Ι.Κ. και η Αλ Κάιντα ξεκίνησαν από την αρχή ένοπλο αγώνα στη ζώνη της Συρίας, αποδυνάμωσε σε μεγάλο βαθμό τα ερείσματα του ένοπλου αντιπολιτευτικού κινήματος στη διεθνή κοινότητα, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος της να απομακρυνθεί από την αντιπολίτευση. Η κατάσταση αυτή ενίσχυσε μια τάση που τελικά λειτούργησε υπέρ του Μπασάρ Ασάντ.

Ανακηρύσσει την αυτονομία του

Ας επιστρέψουμε στον Culani. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια διαδικασία που αλλάζει διαρκώς πρόσωπα στην περιπέτεια της El Nusra στη Συρία. Η πρώτη αλλαγή στην πορεία της El Nusra στη Συρία εμφανίστηκε το 2016, με την ανακοίνωση ότι η οργάνωση ονομάστηκε «Cephe Fetih el Şam». Η αλλαγή του ονόματος άνοιξε επίσης τη συζήτηση για τις σχέσεις της Al Nusra με την Αλ Κάιντα.

Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιανουάριο του 2017, υπήρξε μια δεύτερη μεγαλύτερη αλλαγή.  Η οργάνωση Cephe Fetih el Şam, με επικεφαλής τον Culani, συγχωνεύθηκε με τις μικρότερες ένοπλες ομάδες Ensarüddin Cephesi, Ceyş el Sünne, Liva el Şam και Nurettin Zengi, συγκροτώντας το μέτωπο Heyet Tahrir eş Şam (HTŞ).

Ο Culani είπε στις δηλώσεις που έκανε μετά την ίδρυση του HTŞ, ότι δεν αναγνωρίζει πλέον την εξουσία της Αλ Κάιντα και ότι θα ακολουθούσαν τώρα μια ανεξάρτητη γραμμή. Στην αρχή, ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας είδε με καχυποψία αυτές τις αλλαγές. Θεωρήθηκαν ως κινήσεις τακτικής που έγιναν για παραπλανητικούς σκοπούς.

Στο πλαίσιο αυτό, παράγοντες όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία και το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών, συνέχισαν να βλέπουν το HTŞ ως τρομοκρατική οργάνωση, αποδεχόμενοι ότι αποτελεί την προεπέκταση και παράρτημα της Αλ Κάιντα και της El Nusra στη Συρία.

Από την άλλη πλευρά, η ανακοίνωση αποχώρησης από την Αλ Κάιντα, το 2017, προκάλεσε μια σοβαρή σύγκρουση στο εσωτερικό της οργάνωσης. Τότε μια ομάδα αποκόπηκε από το HTŞ και ίδρυσε την οργάνωση Huras el Din (HD), η οποίος συνέχισε τη γραμμή πίστης στην Αλ Κάιντα το 2018. Η HD είναι μια μικρότερη ομάδα, Η ΟΠΟΊΑ όμως έχει αξιόλογη δύναμη και επιρροή. Παρόλο που το HTŞ και το HD έχουν πλέον διαφορετικές ιδεολογικές γραμμές, συχνά πολέμησαν μαζί ενάντια στον στρατό του Άσαντ, τον οποίον αναγνωρίζουν ως κοινό εχθρό.

Κατά την επόμενη περίοδο, είναι δυνατό να συναντήσουμε πολλές εξελίξεις που δείχνουν ότι ο ηγέτης της Αλ Κάιντα, Ζαουάχρι, πήρε μια στάση εναντίον του Culani, καθώς και ότι ο Culani άρχισε να ενεργεί αυτόνομα. Επιπλέον, η HTŞ σε κάθε ευκαιρία δεν παραλείπει να δηλώνει ότι στο πρόγραμμά της δεν έχει την παγκόσμια τζιχάντ, αλλά επικεντρώνεται μόνο στη Συρία και τον στόχο της, που είναι η ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ

Ωστόσο, όλες αυτές οι εγγυήσεις δεν αρκούν για να αφαιρέσουν τη σκιά της Αλ Κάιντα από το HTŞ. Παρ’ όλα αυτά, βλέπουμε ότι μια πιο ευέλικτη άποψη απέναντι στην οργάνωση HTS έχει αρχίσει να εμφανίζεται πρόσφατα, ειδικά στο αμερικανικό μέτωπο.

Θα συνεχίσουμε τη συζήτηση για το θέμα σε επόμενο άρθρο μας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Χουρριέτ

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Ο σύνδεμος του άρθρου: https://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/sedat-ergin/hts-uzerinden-el-kaide-golgesi-kalkmiyor-ancak-41473190?utm_source=gazeteoku&utm_medium=referral

infognomonpolitics.gr

 

Information Cearing House: “Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός εκμεταλλεύεται τον κορονoϊό ως όπλο πολέμου”

Από
anixneuseis
-
0

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ” Το “Information Cearing House” είναι ένα ιστολόγιο αριστερών αποκλίσεων. Στην ενδιαφέρουσα ανάλυση που επιχειρεί καταλήγει με τη θέση της “Εθνικής Επιτροπής του Κόμματος Σοσιαλιστικής Ισότητας (ΗΠΑ)”.

Εκείνο που έχει ενδιαφέρον από την ανάλυση, και αποτέλεσε το κύριο στοιχείο για την αναδημοσίευση,  είναι η χρησιμοποίηση απο τις ΗΠΑ του προβλήματος που δημιουργεί ο κορονοϊός, για πολιτικούς στόχους.

Το Ιράν και η Βενεζουέλα ζήτησαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δανειακή διευκόλυνση για να αντιμετωπίσουν τον κορονοϊό αλλά οι ΗΠΑ, στην μεν περίπτωση της Βενεζουέλας απέρριψαν το αίτημα στην δε περίπτωση του Ιράν εκφράζονται φόβοι ότι θα κάνει το ίδιο. Διαβάστε το άρθρο.

Σε μια ομιλία του, την Πέμπτη, ανακοινώνοντας ότι ο αριθμός των επιβεβαιωμένων λοιμώξεων από κορωνοϊό, παγκοσμίως, έχει ανέλθει σε 200.000, ο διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, Δρ Tedros Adhanom Ghebreyesus, δήλωσε ότι “ο μόνος τρόπος να νικηθεί αυτή η πανδημία, όπως πάντα λέγαμε, είναι μέσα από την αλληλεγγύη. Αλληλεγγύη, αλληλεγγύη, αλληλεγγύη … Είμαστε μία ανθρώπινη φυλή και αυτό αρκεί πραγματικά. Αυτός είναι ένας αόρατος εχθρός κατά της ανθρωπότητας. “Η αλληλεγγύη της ανθρωπότητας σε ολόκληρο τον πλανήτη δεν είναι απλώς ένα ευγενές ιδεώδες, αλλά μια αναγκαιότητα ζωής και θανάτου στην καταπολέμηση ενός θανατηφόρου ιού που απειλεί να μολύνει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων καθώς εξαπλώνεται σε όλες τις γωνιές του πλανήτη.

Αυτό το ιδεώδες, όμως, βρίσκεται σε έντονη αντίθεση με την πραγματικότητα μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής κοινωνίας που έχει προκαλέσει άνευ προηγουμένου επίπεδα κοινωνικής ανισότητας και χαρακτηρίζεται από την επιδίωξη γεωστρατηγικών συμφερόντων με μέσα δολοφονικής βίας.

Μαζί με τον “αόρατο εχθρό ενάντια στην ανθρωπότητα”, τον κορονοϊό, υπάρχει ένας άλλος αρκετά ορατός, ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός.

Πουθενά αυτό δεν είναι πιο εμφανές από ό, τι στις ολοένα και πιο απελπιστικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν το Ιράν και ο πληθυσμός του, σχεδόν 83 εκατομμύρια. Η χώρα έχει τον τρίτο υψηλότερο αριθμό θανάτων μετά την Ιταλία και την Κίνα, και πουθενά δεν είναι το ποσοστό θνησιμότητας μεγαλύτερο, καθώς ο αριθμός των λοιμώξεων συνεχίζει να αυξάνεται έντονα κάθε μέρα.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας του Ιράν Kianush Jahanpur ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι 149 άτομα έχασαν τη ζωή τους τις προηγούμενες 24 ώρες, ανεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών από τον ιό σε 1.284. Κατά την ίδια περίοδο, αναφέρθηκαν ακόμη 1.046 περιπτώσεις λοίμωξης, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό σε 18.407. Και οι δύο αριθμοί πιστεύεται ότι είναι σοβαρές υποεκτιμήσεις των καταστροφών της νόσου.

“Βάσει των πληροφοριών μας, κάθε 10 λεπτά ένα άτομο πεθαίνει από τον κορονοϊό και περίπου 50 άνθρωποι μολύνονται με τον ιό κάθε ώρα στο Ιράν”, δήλωσε ο εκπρόσωπος.

Αντί της ανθρώπινης αλληλεγγύης, η απάντηση της Ουάσινγκτον σε αυτήν την κρίση ήταν μια σκόπιμη προσπάθεια εντατικοποίησής της με τίμημα τις αμέτρητες ζωές των ιρανών εργαζομένων. Η πανδημία, αντί να θεωρείται εχθρός που πρέπει να εξαλειφθεί σε κάθε χώρα, θεωρείται από τον Λευκό Οίκο, το Πεντάγωνο και τη CIA ως νέο όπλο πολέμου που πρέπει να ενσωματωθεί στον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό.

Αυτό είναι το αναπόφευκτο συμπέρασμα της επιβολής από την κυβέρνηση Trump, την Πέμπτη, ενός ακόμα γύρου οικονομικών κυρώσεων κατά του Ιράν, που απευθύνονται σε εταιρείες με έδρα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα οι οποίες κατηγορούνται ότι αγοράζουν πετρέλαιο από την Εθνική Ιρανική Εταιρεία Πετρελαίου (NIOC). Δύο, μόνο, μέρες αργότερα, μια άλλη σειρά κυρώσεων  ανακοινώθηκαν από τον υπουργό Εξωτερικών της Ουάσινγκτον Μάικ Πομπέο ενάντια σε εννέα ξεχωριστές οντότητες στην Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και τη Νότια Αφρική. Οι εταιρίες που βρίσκονται σε μαύρη λίστα χρεώθηκαν με “σημαντικές συναλλαγές” που αφορούσαν ιρανικά πετροχημικά.

Χτυπώντας την πανδημία με απίστευτα επιθετικούς και ξενοφοβικούς όρους, ο Πομπέο είπε σε συνέντευξη Τύπου στο Υπουργείο Εξωτερικών: «Ο ιός Γουάν είναι δολοφόνος και το ιρανικό καθεστώς είναι συνεργός». Με την ίδια ανάσα, ισχυρίστηκε ότι η Ουάσινγκτον ήταν έτοιμη να πραγματοποιήσει «ανθρωπιστικές προσπάθειες» για να «βοηθήσει τον ιρανικό λαό να παραμείνει υγιής».

Το επίπεδο των ψεμάτων και της υποκρισίας είναι εκπληκτικό, ακόμα και από τα πρότυπα της διοίκησης του Trump. Οι αμερικανικές κυρώσεις, οι οποίες έχουν βάλει στην μαύρη λίστα την κεντρική τράπεζα της χώρας, καθιστούν αδύνατη, για την Τεχεράνη, την αγορά βασικών φαρμάκων και ιατρικών προμηθειών που υποτίθεται ότι επιτρέπονται στο πλαίσιο του καθεστώτος “μέγιστης πίεσης”. Αυτό έχει καταδικάσει δεκάδες χιλιάδες σε πρώιμους και δυνάμενους να αποτραπούν θανάτους πολύ πριν από την εκδήλωση της πανδημίας του κορονοϊού. Τώρα, σύμφωνα με μια εκτίμηση ιατρού του Ιράν, ο αριθμός των θανάτων στη χώρα από το COVID-19 θα μπορούσε να ανέλθει σε 3,5 εκατομμύρια. Αυτός ο ανθρώπινος πόνος δεν είναι παράπλευρη ζημιά από το καθεστώς κυρώσεων “μέγιστης πίεσης” της Ουάσινγκτον, είναι ο άμεσος σκοπός του. Μέσα από τη βίαιη συλλογική τιμωρία, την πείνα και την εξάπλωση της ασθένειας, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός επιδιώκει να προκαλέσει αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη με στόχο την εξάλειψη ενός περιφερειακού εμποδίου στην ηγεμονία του στον πλούσιο σε πετρέλαιο Περσικό Κόλπο, ενώ με τη σειρά του προετοιμάζεται για πόλεμο με την Κίνα. Η πανδημία του κοροναϊού θεωρείται ακόμη ένα όπλο στο οπλοστάσιο των ΗΠΑ.

Όπως κατέστησε σαφές τον Ιανουάριο, η δολοφονία με τρείς πυραύλους απο drone του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί στο Διεθνές αεροδρόμιο της Βαγδάτης, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι διατεθειμένος να πραγματοποιήσει άμεσο επιθετικό πόλεμο για να επιτύχει τους στόχους του. Με την ίδια εντολή που εξουσιοδότησε την παράνομη δολοφονία του Suleimani, ο Trump εξουσιοδότησε το Πεντάγωνο να πραγματοποιήσει βομβιστικές επιδρομές εναντίον ιρανικών πλοίων, συστημάτων αεροπορικής άμυνας και άλλων στόχων, ανοίγοντας το δρόμο για μια καταστροφική στρατιωτική αντιπαράθεση.

Το επίπεδο της απελπισίας της αστικο-κληρικής κυβέρνησης του Ιράν, καθώς αντιμετωπίζει την εξάπλωση του κοροναϊού, εκφράζεται με την έκκλησή του προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), με το οποίο η Τεχεράνη δεν είχε σχέσεις για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες, για έκτακτη ενίσχυση ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τα επείγοντα ιατρικά εφόδια.

Με την Ουάσινγκτον να κατέχει την αποφασιστική ψήφο στο πλαίσιο του ΔΝΤ, το αίτημα δανείου θα απορριφθεί. Παρόμοιο αίτημα από τη Βενεζουέλα, μια άλλη πλούσια σε πετρέλαιο χώρα, η οποία αντιμετώπισε αυστηρότερες κυρώσεις “μέγιστης πίεσης”, για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, απορρίφθηκε. Το διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ δήλωσε κυνικά ότι δεν θα μπορούσε να απελευθερώσει χρήματα επειδή δεν είχε «σαφήνεια στην αναγνώριση» της κυβέρνησης του Προέδρου Nicolas Maduro.  Ως η αμερικανική μαριονέτα Χουάν Γκουάιντο και η μικρή ομάδα των υποστηριζόμενων από τη CIA, δεξιών συνομωτών που τον περιβάλλουν θα μπορούσαν να οργανώσουν προσπάθειες για να περιορίσουν και να μετριάσουν την ασθένεια! Εν τω μεταξύ, οι δεξιάς πτέρυγας σύμμαχοι της Ουάσιγκτον στη Λατινική Αμερική έχουν απορρίψει οποιαδήποτε συνεργασία με τη Βενεζουέλα για την καταπολέμηση της εξάπλωσης του κορωνοϊού, και πάλι με την ελπίδα να χρησιμοποιήσουν αμέτρητες χιλιάδες θανάτους για να ανατρέψουν την υπάρχουσα κυβέρνηση και να επιβάλουν ένα αμερικανικό καθεστώς μαριονέτας.

Οι συνέπειες αυτών των εγκληματικών πολιτικών δεν θα περιοριστούν στις στοχευμένες χώρες. Ο κορωνοϊός έχει ήδη εξαπλωθεί από το Ιράν σε μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής και της Νότιας Ασίας. Το Πεντάγωνο έχει αναγκαστεί ακόμη και να δεσμεύσει στρατεύματα κατοχής στο Αφγανιστάν, επειδή φοβάται ότι η επιστροφή τους στο σπίτι θα μπορούσε να διαδώσει τον ιό.

Στη δήλωσή της της 17ης Μαρτίου του 2020 «Πώς να καταπολεμηθεί η πανδημία COVID-19: Πρόγραμμα δράσης για την εργατική τάξη», η Εθνική Επιτροπή του Κόμματος Σοσιαλιστικής Ισότητας (ΗΠΑ) έθεσε το αίτημα για «Τερματισμό όλων των κυρώσεων και μέτρων εμπορικού πολέμου . ” “Η αντίδραση του Ιράν, της Βενεζουέλας και άλλων χωρών υπονομεύεται από οικονομικές κυρώσεις που τους εμποδίζουν να αποκτήσουν βασικό ιατρικό εξοπλισμό. Τα μέτρα εμπορικού πολέμου που εφαρμόζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να σταματήσουν.

Ο κορωνοϊός είναι μια παγκόσμια ασθένεια που απαιτεί μια συνολικά συντονισμένη απάντηση. “Η παγκόσμια πανδημία των κορονοϊών εκθέτει για άλλη μια φορά με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι τα βασικότερα συμφέροντα της εργατικής τάξης και η ίδια η επιβίωση της ανθρωπότητας είναι ασυμβίβαστα με τον ιμπεριαλισμό. Η αλληλεγγύη που απαιτείται για να νικήσουμε αυτήν την ασθένεια και να σώσουμε τις ζωές εκατομμυρίων γύρω από τον πλανήτη μπορεί να σφυρηλατηθεί μόνο μέσω της ενοποίησης της εργατικής τάξης πέρα από τα εθνικά σύνορα σε έναν κοινό αγώνα για σοσιαλιστικό διεθνισμό.

informationclearinghouse.info

ΑΝΕΤΟΙΜΟΙ ΣΕ ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Από
anixneuseis
-
1

Όλοι οι πόλεμοι και οι αντιπαραθέσεις, μέχρι σήμερα, γίνονται μεταξύ κρατών ή συνασπισμών κρατών.
Για πρώτη φορά, έχουμε έναν πόλεμο κατά της ανθρωπότητας ως συνόλου.
Κορονοϊός κατά ανθρωπότητας.
Με βάση τα έργα επιστημονικής φαντασίας που έχουν παραχθεί έπρεπε η παγκόσμια κοινότητα να ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει απειλές εναντίον της ως συνόλου.
Φαίνεται να είναι εντελώς ανέτοιμη.
Καμιά διεθνής συλλογικότητα και αλληλεγγύη.
Το μόνο που πέτυχε η παγκοσμιοποίηση ήταν η διεθνής και ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων.
Και εκεί, κατά τις εκτιμήσεις υψηλών ταγών της, δεν τα πήγε καλά.
Κάτι άλλο πρέπει να προκύψει μέσα απο την κρίση του κορονοϊού.
Όχι, μόνο, σε διεθνές αλλά και σε εθνικό επίπεδο.Ακόμη και σε τοπικό.

The Dos and Don’ts of ‘Social Distancing’

Από
anixneuseis
-
0
MILAN, ITALY – FEBRUARY 25, 2020: 

theatlantic.com

VALERIA FERRARO / ECHOES WIRE / BARCROFT MEDIA VIA GETTY 

Editor’s Note: Information about the novel coronavirus is rapidly changing. As a result, some of the information or advice in this article may be out-of-date. You can find The Atlantic’s most current COVID-19 coverage here.

Updated at 11:20 a.m. ET on March 19, 2020.

The Centers for Disease Control and Prevention has issued guidelines for “community mitigation strategies” to limit the spread of COVID-19, the disease caused by the coronavirus, which include recommendations for “social distancing”—a term that epidemiologists are using to refer to a conscious effort to reduce close contact between people and hopefully stymie community transmission of the virus.

But what exactly does “social distancing” look like for a woman trying to go about her life while staying healthy and helping keep the people around her healthy? Even detailed instructions are difficult to sift for actionable advice. If I have a fourth date tonight, do I go? If I’m invited to a wedding in two weeks in another state, is it too late to cancel? If we’re on lockdown, and I live alone, can I walk to my friend’s apartment when I feel sad? If I end up officially quarantined, can I walk around the park at night for some fresh air?

The CDC guidelines acknowledge factors like the size of a community, its population density, its access to health care, and caveats that social-distancing measures can “be scaled up or down depending on the evolving local situation.” There are conflicting messages coming from media and people’s peers: On Reddit, young people are signing a “self-quarantine manifesto” while, at a press conference, the mayor of New York City is telling people to continue visiting bars and restaurants as normal, to protect the local economy.

So I took my personal questions to a series of public-health experts. “I think it’s a hard time because many of the recommendations we’re making are about increasing the distance between people, but of course, being close to people is what makes life a pleasure,” Carolyn Cannuscio, the director of research at the Center for Public Health Initiatives at the University of Pennsylvania said in a phone call. “So this is going to be a very difficult time. No question.”

If you’re confused about what to do right now, you’re not alone—even these experts occasionally disagreed on the answers to my questions. Where there were discrepancies, I’ve included all the different answers as fully as possible, and as the situation has evolved, I’ve allowed the experts to update their answers to questions to reflect new information. This guide is aimed toward those who are symptom-free and not part of an at-risk group, with an addendum at the end for those in quarantine. If you are symptom-free but are over 60 years old; have asthma, heart disease, or diabetes; or are otherwise at risk, experts recommend defaulting to the most conservative response to each of these questions.

There is a general consensus that while young and healthy people who are at lower risk for personally suffering severe illness from the coronavirus don’t have to be locking themselves in their homes for the next month, they do need to dramatically alter their daily lives, starting now.

If I’m Symptom-Free:

Cannuscio: People should avoid gathering in public places. People should be at home as much as possible. The measures that have worked to get transmission under control or at least to bend the curve, in China and South Korea, have been extreme measures to increase social distancing.

Albert Ko, the chair of the epidemiology department at the Yale School of Public Health: The CDC recommendations are to keep six to 10 feet away from other people. Bottom line, there’s no absolute indication not to go to bars and restaurants, but in practicing good public health—which is kind of a responsibility for everybody in the country—really think about how we can decrease those close contacts.

CAN I HAVE A SMALL GROUP OF FRIENDS OVER TO MY HOUSE FOR A DINNER PARTY OR A BOARD-GAME NIGHT?

Crystal Watson, a senior scholar at the Johns Hopkins Center for Health Security: With few exceptions, now is the time to cancel get-togethers. Dating, family visits, house parties, should all be postponed or held virtually if possible. There are personal situations where you must go out for work, for supplies, or to help someone else in need. In those cases, take precautions to keep your distance from others, and wash your hands frequently. If you develop a fever or cough, don’t go out unless it is absolutely necessary or to seek medical care.

Ko: We’re in a gray zone now. The public-health imperative is to create social distance; that’s the only way we’re going to stop this. Think about having those get-togethers but practicing good public health: not sitting very close, trying to keep distance. Wash your hands; avoid touching your face. There are places on the board game that people are constantly touching—routinely disinfect [those, as well as] doorknobs, the bathroom faucets, those types of things. There’s no absolute rule about what works, but what we do know is that decreasing the size of those gatherings, increasing the distance, practicing good hygiene will go a long way.

Cannuscio: I would recommend that people minimize social contact, and that means limiting all social engagements. That includes intimate gatherings among friends. I think the exception is if two households are in strict agreement that they are also going to reduce all outside contact and then those two households socialize together, to support one another. I can see social and mental-health advantages to that kind of approach.

SHOULD I STOP DATING?

Ko: Dating is usually one person and another person. What we’re really worried about in terms of public health are these large gatherings where you have people crowded together, and you can have what we call super-spreading events. The risk of those goes up exponentially the larger the size of the gathering. Dating is at the other end. I think you can still date.

Cannuscio: It is a time to be very cautious about initiating contact with new people. This seems like a great time to get creative with your text messages. [Or] take it to FaceTime or a phone call.

CAN I GO TO THE GYM?

Watson: I would not advise people to go to the gym to work out now. I am trending more toward being conservative with social-distancing measures the more we see from Italy and with the changes in guidance from CDC and state and local health authorities. So, I would not advise people to go to the gym to work out now.

Cannuscio: No. In the coming days, as the crisis escalates, our freedom of movement may be restricted, so people will have to get creative about exercising at home. Can someone please host virtual dance parties? Create a playlist to get us through the pandemic? Our family has felt some relief after blasting music and dancing around the kitchen—not to deny the horror of what is happening now, but to deal with it. Our daughter actually thanked us when we threw a dance party. Highly recommend.

CAN I GO FOR A WALK OUTSIDE WITH A FRIEND, AS LONG AS WE STAY SIX FEET APART AND NEITHER OF US FEELS SICK?

Cannuscio: For now, walking, running, [and] biking outside, in uncrowded locations, seems like a healthy thing to do. Our family has driven to the woods in the past few days, in search of green and open space. For urban dwellers, finding an empty path is challenging. For people in more remote areas, being outside is a great way to cope. Walking outside with a friend, while keeping distance, is likely to be a relatively low-risk activity. With every additional social contact, the risk of encountering an infected person goes up, so strictly minimize the number of people you interact with. I wouldn’t pick a new friend every day! Stick with one friend, and preferably one who limits their other social contacts, too.

Watson: If you don’t have symptoms, going out in nature where you are not within six feet of other people is okay. We need to look after our mental and physical health, and fresh air, nature, and exercise are really important for that. However, meeting people is risky and could undermine our collective sacrifice to reduce viral transmission, especially if you don’t keep your distance. If you do go out with a friend, stay at least six feet away and avoid physical contact.

SHOULD I BE WORRIED ABOUT GOING TO THE GROCERY STORE?

Cannuscio: I would say try to shop at times when there are very few other shoppers there. That [could mean] going first thing in the morning when the store opens, or late at night. I think many people will rely on delivery, and that’s just the nature of our lives right now. For delivery workers, I would say, leave the food on the doorstep and ring the bell, rather than interacting face-to-face with the person who’s ordered the food.

SHOULD I TAKE PUBLIC TRANSPORTATION?

Cannuscio: First of all, people who have the opportunity or the option of working at home should absolutely use that option right now. For people who have essential functions and have to be at work, if they have any flexibility in their schedules they should try to ride at non-peak hours. On subways or buses, people should try to stand as far away from other people as possible. I think it’s important for planners to think about, for example, putting more buses on the most heavily traveled routes, to maybe thin out the crowds on those buses. In cities where it’s possible to walk, that would be a better option.

For people who can afford to use ride-sharing services, you’re limiting the number of people you’re in contact with as the rider, so to me that seems like a reasonable step to take. Of course, I worry about all those drivers who have people in and out of their cars all day long.

And of course, everyone should be using good hand hygiene and respiratory etiquette. If you have to cough, cough into your elbow. And I can’t believe I have to say this, but I’ve been in public places where people have been spitting, in parks or on the sidewalk. I would ask people not to spit!

Watson: It’s hard to say “Don’t take public transit,” because a lot of people rely on it to get to work. If you don’t have to and you can drive, it’s probably a good idea. It will help other people who have to take public transit for their livelihoods to do so and do so more safely.

SHOULD MY FAMILY BE CANCELING EVENTS LIKE BIRTHDAY PARTIES AND WEDDINGS?

As of March 15, the CDC recommends that all gatherings involving 50 people or more be canceled for at least the next eight weeks.

Cannuscio: One of the best ways we can show love to the people we care about is to step back and to stay away. In many cases that takes courage, and it takes speaking out over these social norms that dictate that we should be polite and we should be together and we should celebrate and gather.

SHOULD I STOP VISITING ELDERLY RELATIVES?

Watson: I think we should start limiting visitation to people who are in assisted-living facilities and nursing homes. I know that’s really tough, and maybe setting things up so you can visit them virtually is a good idea. [That way], they can see you and say hello, [without putting] them at extra risk.

Cannuscio: I think if we are fortunate enough to live near our elders and we get into the mode of seriously isolating our own families, then one person should be designated to go and visit. If we’re not in a situation where we can truly limit our own social contact, then we will be putting that elder at risk by going to visit.

SHOULD I BE CANCELING HAIRCUTS AND OTHER NONESSENTIAL APPOINTMENTS?

Watson: Those are more one-on-one interactions. I think there’s a lower likelihood that exposure is going to occur that way. I don’t think that’s a big concern.

Cannuscio: I would say hold off on your haircut and then when you go back, when it’s clear that we have vanquished this foe, everybody please give your hairdresser extra, extra tips. I hope that policies will be put into place to protect the paychecks of people who will suffer during this period.

SHOULD I AVOID COMMUNAL SPACES IN MY APARTMENT BUILDING?

Cannuscio: Try to schedule your use of those common spaces so you’re going at times when other people aren’t around. If you know there are not a lot of people in the laundry room or mailroom at 6 a.m., go at 6 a.m. People will be inconvenienced, but it’s important to try to spread ourselves out.

SHOULD I LIMIT PHYSICAL INTERACTION WITH MY PARTNER, OR OTHER PEOPLE I LIVE WITH?

Ko: That’s really hard to do. Again, what we’re really worried about is large gatherings. In the home, close contact is almost inevitable.

Cannuscio: I would say if you’re in a steady, monogamous relationship and you and that other person are limiting your social contacts, then be as intimate as you want to be.

Watson: If you get sick, try to maintain some distance. Otherwise, households should go about their normal business.

CAN I TAKE MY KIDS TO A PLAYGROUND?

Watson: This is a tough call. I will only be taking my son when it is not busy and I can keep him six feet away from other kids. If I walk to the park with him and see many other kids playing, I turn around and go home or just continue on with our walk.

The outdoors is not an ideal condition for survival of the coronavirus, and it will likely not survive long on playground equipment due to a combination of factors such as precipitation and UV light from the sun. However, to be extra cautious, it may be better to avoid the equipment and play catch, or some other outdoor game instead.

Cannuscio: Certainly, there is no chance I would recommend an indoor shared playroom, playground, or play space. For my own children, even the outdoor playground is off-limits, and I would suggest the same to others. One goal is to keep people (including children) away from one another—and children congregate at playgrounds. A second goal is to avoid contaminated surfaces, like play equipment. It’s impractical to suggest that people could use the playground while avoiding people and disinfecting the play surfaces. For now, find the widest open space available to you and your family, and go there.

If I Get Symptoms or Am Exposed to Someone Who’s Sick:

IF I AM WAITING OUT A 14-DAY QUARANTINE, CAN I HAVE VISITORS AS LONG AS THEY STAND FAR AWAY FROM ME?

Cannuscio: No, quarantine means “stay away from other people.” You shouldn’t have visitors.

Ko: Under quarantine, people really shouldn’t enter the home or be in the same physical space.

CAN I WALK AROUND OUTSIDE AT ALL WHEN I’M UNDER QUARANTINE?

Cannuscio: For people who live in areas that are not densely populated, walking around in their yard is probably safe. The idea is that they should not come into contact with any other people. They need to be strict about it. We are not going to defeat this and halt transmission if people loosely interpret what it means to self-quarantine or self-isolate.

We want to hear what you think about this article. Submit a letter to the editor or write to [email protected].

KAITLYN TIFFANY is a staff writer at The Atlantic, where she covers technology.

Ο Ερντογάν πρέπει να αποχωρήσει για να υπάρξει ειρήνη στην περιοχή.

Από
anixneuseis
-
8

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Οι τηλεσυνομιλίες του Ερντογάν με Μέρκελ, Μακρόν και Τζόνσον δεν πήγαν καλά αν κρίνει κανείς από τις ανακοινώσεις που ακολούθησαν αλλά, κυρίως, από την ενεργοποίηση, την επομένη μέρα, των μεταναστευτικών πιέσεων και την χρησιμοποίηση ανθρώπων ως εργαλείων για την εκπόρθηση του ευρωπαϊκού τείχους.

Ο, πλέον, απάνθρωπος από τους ηγέτες, ο Ερντογάν, χρησιμοποιεί δυστυχισμένους ανθρώπους για να αναπαράγει την εξουσία του αλλά αυτήν τη φορά δεν πρέπει να του περάσει. Οποιαδήποτε υποχώρηση της Ευρώπης στον Ερντογάν θα είναι η αρχή του τέλους της. Όχι, μόνο, των ηγεσιών της αλλά και της ίδιας της ηπείρου, όπως την γνωρίζαμε. Η μεταναστευτική απειλή αριθμεί εκατομμύρια.

Δυστυχώς, αυτές οι πασιφανείς αλήθειες, οι οποίες διατυπώνονται και στο εσωτερικό της Τουρκίας, παρά τα δικτατορικά μέτρα του Ερντογάν, δεν γίνονται αντιληπτές από ορισμένους στην Ελλάδα που εμφανίζονται ως ανθρωπιστές.

Οι πρόσφυγες-μετανάστες είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι αλλά με την πολιτική του Ερντογάν και την τακτική ορισμένων ομάδων διεθνώς, διακυβεύεται η όποια πολιτική και ανθρωπιστική βοήθεια θα μπορούσαν να έχουν.

Οι μετανάστες δεν μπορεί να γίνουν εργαλεία στα χέρια οποιουδήποτε ηγέτη, ούτε και μέσον για την ανάπτυξη πολιτικής καριέρας.

Το πρόβλημα στον Έβρο έχει ξεπεράσει, προ πολλού, την ανθρωπιστική του διάσταση. Είναι βαθύτατα πολιτικό και η μόνη λύση όχι, μόνο, εκεί αλλά και στη Συρία και τη Λιβύη είναι μια συνεργασία Ευρώπης- ΗΠΑ- Ρωσίας για την απομάκρυνση του Ερντογάν από την εξουσία. Ένα άτομο, ο Ερντογάν, υπονομεύει την ειρήνη στην περιοχή. Η Τουρκία είναι μια δύναμη η οποία έχει συμφέροντα αλλά το ζήτημα είναι πως τα διεκδικεί Η Ερντογανική Τουρκία είναι επικίνδυνη για όλους. Και, κυρίως, για τον τουρκικό λαό.

Θα μπορούσε να διαμορφωθεί το κλίμα απομάκρυνσης του τούρκου προέδρου με διαδηλώσεις στην Τουρκία και, ταυτόχρονη, υποστήριξή τους σε Ευρώπη και Αμερική.  Δεν μπορεί να διακυβεύεται η ειρηνική διαβίωση των λαών της περιοχής για να ικανοποιηθούν οι ονειρώξεις ενός ανθρώπου.

Ένα δεύτερο ζήτημα που ανέδειξε η «κρίση του Έβρου» είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση της τουρκικής υβριδικής απειλής από τις ελληνικές δυνάμεις ασφαλείας. Το αποτέλεσμα δεν ήταν θετικό, μόνο, σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της απειλής αλλά εξίσου σημαντικό ήταν και το μήνυμα που έλαβε ο τούρκος ηγέτης. Η εικόνα που θα είχε για τις δυνατότητες της Ελλάδας θα ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν που εισέπραξε και συνειδητοποιεί. Είναι μια δοκιμασία αποτροπής. Πετυχημένη μέχρι στιγμής. Υπάρχει μια συσσωρευμένη αγανάκτηση στην ελληνική κοινωνία η οποία, παρόλο που δεν προετοιμάστηκε από τις ηγεσίες της είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ακραίες καταστάσεις. Και αυτό το αντιλήφθηκαν από την άλλη μεριά.

Παρόλο που στον Έβρο υπάρχουν μικρές ομάδες ειδικών δυνάμεων της Αυστρίας και της Πολωνίας είναι ευνόητο πως η παράταση της εκκρεμότητας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από την Ελλάδα. Οι μεγάλες, και πιο ανεπτυγμένες, χώρες της Ένωσης δεν μπορεί να παραμένουν, απλώς, θεατές σε όσα συμβαίνουν ενισχύοντας οικονομικά, μόνο, την προσπάθεια. Θα πρέπει με κάποιον τρόπο να εμπλακούν. Να θεωρήσουν, όπως η αυστριακή περίπολος στα σύνορα, το ελληνικό έδαφος ευρωπαϊκό, άρα δική τους πατρίδα και να την υπερασπιστούν.

Το ζήτημα, όμως, με την Τουρκία και την Ευρώπη είναι πιο περίπλοκο και άπτεται της γερμανικής εκτίμησης να θεωρεί το Βερολίνο, δυνάμει, στρατηγικό σύμμαχο την Άγκυρα. Είναι ένα ζήτημα το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει την εξωτερική πολιτική της Ένωσης. Αλλά, ακόμη και αν επιμείνει η Γερμανία στην πολιτική προσέγγισης της Τουρκίας αυτή δεν μπορεί να γίνει με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Ερντογάν.

Η Τουρκία του Ερντογάν απειλεί την Ένωση. Δεν μπορεί να είναι στρατηγική σύμμαχος της ηγεμονεύουσας δύναμης της Ευρώπης εκτός και αν αλλάξει συμπεριφορά και πολιτικές επιδιώξεις.

Στο μέτωπο του Έβρου η Ελλάδα αντιμετώπισε και τα συκοφαντικά δημοσιεύματα μιας, υποτίθεται, έγκυρης αμερικανικής εφημερίδας, των New York Times, αλλά και άρθρα υποστηρικτικά της πολιτικής της.

Δεν ξέρω πόσους εκπλήσσει αλλά, οι πλέον έγκυροι αρθρογράφοι της Τουρκίας αφού αναλύουν την κατάσταση στη Συρία και στο Ιντλίμπ καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η πίεση στα σύνορα της χώρας τους με την Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα της αποτυχημένης πολιτικής του Ερντογάν στη Συρία. Μια καταστρεπτική πολιτική για την Τουρκία από την οποία ο εμμονικός τούρκος πρόεδρος δεν θέλει να αποστεί.

Παρά το καθεστώς ακραίου ελέγχου των Μέσων Ενημέρωσης από το ισλαμικό καθεστώς στην Τουρκία οι αναλύσεις των τούρκων δημοσιογράφων για όσα συμβαίνουν στην περιοχή και στο χώρα τους είναι πολύ βαθύτερες, αποκαλυπτικές και εύστοχες σε σύγκριση με τις αντίστοιχες ελληνικές. Μιλάμε για αναλύσεις κριτικές προς το σύστημα Ερντογάν και όχι την προπαγανδιστική αναπαραγωγή της πολιτικής του.

Είναι και αυτό ένα ενδιαφέρον συγκριτικό στοιχείο μεταξύ των δύο κοινωνιών.

Στην Τουρκία κάτι διαφορετικό κυοφορείται στην κοινωνία ως αντίδραση στην πολιτική Ερντογάν. Αλλά είναι άγνωστο πως θα εκφραστεί.

Είναι άγνωστο το περιεχόμενο της κυοφορίας, άγνωστος ο φορέας που θα την εκφράσει και άγνωστες οι εσωτερικές δυνάμεις που θα την υποστηρίξουν. Το «παιχνίδι» στο παρασκήνιο της γειτονικής χώρας δεν έχει να κάνει σε τίποτε με τις ευρωπαϊκές εμπειρίες. Είναι σκληρό και ανελέητο με όρους περισσότερο μαφίας παρά πολιτικής. Η χώρα, δυστυχώς, απέχει πολύ από στοιχειώδη πολιτικό εκσυγχρονισμό. Και αυτό δεν είναι καθόλου καλός οιωνός.

 

1...2,5212,5222,523...3,034Σελίδα 2,522 από 3,034