Αρχική Blog Σελίδα 2508

Η διαχρονική ταυτότητα του τουρκικού επεκτατισμού!

Από
anixneuseis
-
0
Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου 

Στις μέρες μας, μετά την τουρκική επίθεση στα σύνορα του Έβρου, θυμάμαι ακόμα περισσότερο τον καθηγητή μου Νεοκλή Σαρρή! Νιώθω τυχερός που τον είχα καθηγητή στο Πάντειο. Αξέχαστος και σοφός! Νομίζω ο πιο εμπεριστατωμένος oσμανολόγος-τουρκολόγος που έβγαλε η χώρα μας! Ως Έλληνας της Πόλης, είχε τη βιωματική και βέβαια και την επιστημονική επάρκεια, να μας μυήσει στην ιδιαίτερη ταυτότητα της οσμανοτουρκικής πραγματικότητας και πολιτικής.
Συχνά, μας υπενθύμιζε το θεμελιώδες λάθος που κάνει η Ευρώπη, ή η Δύση ευρύτερα, όταν χρειάζεται να αναλύσει την πολιτική, γεωπολιτική ή οικονομική συμπεριφορά της Τουρκίας: «…προσπαθούν να κατανοήσουν και να αναλύσουν την Τουρκία με δυτικούς όρους και εργαλεία ανάλυσης και σκέψης». Ενώ, σαφώς για τον καθηγητή, κάθε ενέργεια της γείτονος, χρειάζεται να τοποθετηθεί και να κατανοηθεί εντός της ιδιαίτερης ανατολίτικης ιδιοσυστασίας της. Να παρατηρήσουμε τις ρίζες, τις δομές και τη συνακόλουθη νοοτροπία που αποτελεί συστατικό στοιχείο της κρατικής συγκρότησης. Για να δηλώσει χρόνια αργότερα με ένα πικρό, κυνικό υπονοούμενο ότι: «Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέφτονται σαν Τούρκοι και αυτή θα είναι η μεγαλύτερή μας ήττα». Ήττα, επειδή θα μάθουμε να «σκεφτόμαστε» οθωμανικά εντέλει,  αλλά αυτό θα γίνει με όρους και συντακτικό που θα θέτει η Τουρκία, έχοντας πείσει τις κυρίαρχες ελίτ – αλλά, αλίμονο, και μεγάλο ποσοστό του λαού – ότι οι δικές της προτάσεις και επιχειρήματα είναι η …κοινή γεωπολιτική λογική και η μοίρα μας.
Και πάλι ο Νεοκλής Σαρρής, μ’ ένα παράδειγμα μάς οδηγούσε στην κατανόηση: «Όταν ένας Τούρκος πολιτικός, έλεγε στον Ανδρέα Παπανδρέου, ότι εμείς είμαστε ανδρόγυνο και τα ανδρόγυνα έτσι μαλώνουν όπως εμείς, τι εικόνα σχημάτιζε το ελληνικό πολιτικό σύστημα; Την εικόνα ενός ισότιμου ζευγαριού ανθρώπων δυτικής κουλτούρας, που έχουν διαμάχες και η συνεννόηση ή τα δικαστήρια θα τους βοηθήσουν να βρουν δίκαιη λύση. Στο μυαλό όμως της οσμανικής οντολογίας και πολιτικής, η γυναίκα είναι κατώτερη από τον άνδρα, με ελάχιστα ή καθόλου δικαιώματα. Και στο ανδρόγυνο αυτό, η γυναίκα είναι η Ελλάδα».
Οι προτελευταίες εξελίξεις, με τις τροχιοδεικτικές βολές για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και την προοπτική της Χάγης, μοιάζει να δικαιώνουν τον καθηγητή μας και ο κίνδυνος η Ελλάδα να σκέφτεται για το ….γεωπολιτικό ανδρόγυνο με την τουρκική σημειολογία και γλώσσα, να είναι απτός!

Εποικισμός και δοσίματα

Οι δομές του οσμανικού δεσποτικού μορφώματος και αργότερα κράτους, από τότε που η τουρκμενική νομαδική/ποιμενική φυλή τους εισήλθε στη Μικρά Ασία, το 1231 – καταδιωκόμενη από μογγολικές επιδρομές – μοιάζει να εκσυγχρονίζονται αλλά εντέλει να διατηρούν βασικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής τους.
Η σκόπιμη μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών στη συνοριακή γραμμή του Έβρου, αλλά και στα νησιά μας, είναι φανερό ότι αποτελεί στρατηγικό πολυεργαλείο στα χέρια του Ερντογάν για να πιέσει Ε.Ε και Ελλάδα και να αποτελέσει ένα ενδιάμεσο στάδιο για τις επιδιώξεις του στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Είναι σημαντικό να νοηματοδοτήσουμε την ενέργεια αυτή, όχι απλά ως έναν ανήθικο, ανορθόδοξο πόλεμο, αλλά ως μια ισχυρή παράδοση που έρχεται από παλιά και διαποτίζει τη μακραίωνη επεκτατική «προσωπικότητα» της τουρκικής πολιτικής.
Η συγκεκριμένη άσκηση πίεσης και ο επεκτατισμός του Ερντογάν αποτελεί μέρος μιας τυπικής μεθοδολογίας του οθωμανικού-τουρκικού κράτους. Βασικά μέσα της μεθοδολογίας αυτής είναι: η άμεση ή έμμεση αλλοίωση της εθνικής πληθυσμιακής σύνθεσης του εδάφους που κατακτούσε ο σουλτάνος, μέσω του εποικισμού και παράλληλα η οικονομική εκμετάλλευση των πληθυσμών που κατακτούσε ή απειλούσε, μέσων των «δοσιμάτων».
Η αλλοίωση της εθνικής σύνθεσης του πληθυσμού αποτελεί ένα συστηματικό και μόνιμο μέσο της αυταρχικής οθωμανικής διοίκησης και κατάκτησης, ενώ οι εξισλαμισμοί ήταν έκτακτο και έμμεσο. Η επεκτατική-εποικιστική στρατηγική ξεκινά στα μέσα του 14ου αιώνα, επί Ορχάν. Ολόκληρα χωριά που είχαν επαναστατήσει ή αντιστέκονταν, ή μια νομαδική φυλή, στέλνονταν σε αναγκαστική μετανάστευση!!! Ο εποικισμός συνδέεται με την εγκατάσταση νομαδικών πληθυσμών σε ιδιαίτερα στρατηγικά σημεία της οθωμανικής περιφέρειας: «Οι νεύληδες εγκαθίσταντο σε εύφορα ως επί το πλείστον εδάφη. Πάντα όμως σε νευραλγικής σημασίας σημεία. Τα σημεία αυτά είχαν στρατηγική σημασία και δέσποζαν σε μια ευρύτερη περιοχή. Έτσι τα χωριά που δημιουργούνταν αποτελούσαν παρατηρητήρια από τα οποία ελέγχονταν οι κινήσεις των ντόπιων σε μια καθορισμένη ακτίνα».
Τα δοσίματα, το μπαχτσίσι δηλαδή, είναι η αφαίμαξη χρημάτων, αγαθών ή άλλου οφέλους και αποτελεί μια κυρίαρχη πλευρά της οθωμανικής παρασιτικής οικονομίας. Σε τέτοιο σημείο, που ο Νεοκλής Σαρρής συμπλήρωνε την περιγραφή του δεσποτικού οσμανοτουρκικού κράτους και της κοινωνικοοικονομικής του αντανάκλασης με τον όρο, η δοσιματική διοίκηση. Η αξίωση και η πίεση του Ερντογάν για επιπλέον χρηματοδότηση από την Ευρώπη, λόγω του προσφυγικού, αποτελεί τον …εκσυγχρονισμό του δοσίματος και την ανάγκη μιας τονωτικής ένεσης της προβληματικής τουρκικής οικονομίας. Και όπως πάλι μας έλεγε ο αξιομνημόνευτος καθηγητής μας: «Τούρκο είδες, άσπρα θέλει κι άλλον είδες κι άλλα θέλει».
Η ανάλυση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος δεν μπορεί να εξαντλείται στην υπαρκτή ανθρωπιστική πλευρά του. Η αφετηρία της ελληνικής σκέψης και κατανόησης για το υβριδικό θερμό επεισόδιο που επιχειρεί στα σύνορά μας το τουρκικό καθεστώς, πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα παραπάνω στοιχεία. Τα οποία, στην ουσία, αποτελούν διαχρονικά ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά ενός «συλλογικού ασυνείδητου» της οθωμανοτουρκικής δεσποτικής διοίκησης.

ardin-rixi.gr

Το θέατρο των συμβιβασμών

Από
anixneuseis
-
0
Μιλτιάδης Νεκτάριος
Καθηγητής στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Ο Friedman και άλλοι μεγάλοι οικονομολόγοι, πολλά χρόνια πριν, είχαν προβλέψει ότι η Ευρωζώνη θα αρχίσει να διαλύεται όταν προκύψει μια μεγάλη κρίση. Η κρίση του 2008 αντιμετωπίστηκε με τα Μνημόνια και την αύξηση του δημόσιου χρέους των αδύναμων χωρών, για να διασωθεί το Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Η κρίση του κορονοϊού βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, αλλά, πάλι, το ισχυρότερο οικονομικό κλαμπ του κόσμου βρίσκεται σε πλήρη αδράνεια.

Η αντιμετώπιση του ιού αφέθηκε στην κάθε χώρα, χωρίς κάποια έγκαιρη προειδοποίηση ή κάποιες προτάσεις συντονισμένων πολιτικών. Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα στην αντιμετώπιση των δριμύτατων υφεσιακών αποτελεσμάτων του ιού στις ευρωπαϊκές οικονομίες. Οι «Νότιοι» ζητούν οικονομική βοήθεια χωρίς μνημόνια, και οι «Βόρειοι» ισχυρίζονται ότι οι απαιτήσεις αυτές είναι έωλες διότι οι ενδιαφερόμενοι θα έπρεπε να είχαν δημιουργήσει πλεονάσματα τα προηγούμενα χρόνια για να τα χρησιμοποιήσουν τώρα.

Έφτασε, λοιπόν, η ώρα της κρίσης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη. Αν παραμείνει μέχρι τέλους η Γαλλία στον συνασπισμό των Νοτίων, η θέσπιση του Ευρωομολόγου θα προκύψει ως ώριμη εξέλιξη στην οικονομική ιστορία της Ευρωζώνης και θα έχει θεαματικά αποτελέσματα στην απογείωση της Ευρωπαϊκής συνείδησης σε όλους τους λαούς της Ευρώπης. Και κυρίως, μια τέτοια εξέλιξη θα σηματοδοτήσει  την πολιτική βούληση της ΕΕ να διεκδικήσει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο παγκόσμιο σκηνικό που θα διαμορφωθεί τις επόμενες δεκαετίες. Στην περίπτωση αυτή, οι μεγαλύτεροι ωφελημένοι θα είναι οι Βόρειοι, αλλά και όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες.

Αντίθετα, εάν επιδιωχθεί ένας πρόσκαιρος συμβιβασμός που θα οδηγήσει σε μια ad hoc λύση για την διάθεση κάποιων σημαντικών ποσών κεφαλαίων στους Νότιους για να ξεπεραστεί εκ των ενόντων η τρέχουσα κρίση, τότε θα έχει εκκινήσει και επίσημα η διαδικασία σταδιακής αποσύνθεσης της ΕΕ. Διότι η νομοτέλεια των  οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που δημιούργησαν την ΕΕ, δουλεύει και αντίστροφα. Επιπλέον, επειδή οι οικονομικές κρίσεις, μικρές ή μεγάλες, δεν πρόκειται να τελειώσουν,  θα πρέπει κάποτε να τελειώσει αυτό το θέατρο των ad hoc λύσεων και να θεσπιστούν οι αυτονόητοι δημοσιονομικοί μηχανισμοί που θα συμπληρώσουν την λειτουργία της νομισματικής πολιτικής, όπως συμβαίνει σε όλες τις πολιτικές ενότητες (ΗΠΑ, Καναδάς, Γερμανία, κλπ.).  Θα είναι εντελώς παράλογο αυτοί που θα έχουν τα μεγαλύτερα οφέλη μακροπρόθεσμα, να αντιμετωπίζουν τα πράγματα με βραχυπρόθεσμη οπτική.

Η Ελλάδα πρέπει να βρίσκεται  σταθερά στον πυρήνα των διαβουλεύσεων  και να παραμείνει πιστή στην παράταξη που, πολύ σωστά, έχει επιλέξει.  Η τρέχουσα κρίση θα προκαλέσει καταλυτικές επιπτώσεις τόσο στις οικονομίες όσο και στα πολιτικά συστήματα. Η χώρα μας πρέπει να βρεθεί για μια ακόμη φορά στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

liberal.gr

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ.

Από
anixneuseis
-
4

Σκέφτηκα πολύ αν θα πρέπει να γράψω ένα μικρό σχόλιο γιατί ανησυχώ ότι θα παρεξηγηθώ, απο έναν κόσμο που ψάχνει αφορμή για επιθέσεις.
Περίμενα να το δω απο συνταγματολόγους. Δειλά δειλά θα το κάνω. Αλλά προηγουμένως θα θέσω ορισμένες προϋποθέσεις.
1.-Είμαι πεπεισμένος, με τις ελάχιστες γνώσεις που διαθέτω, πως κινδυνεύουμε απο τον κορονοϊό.
2.-Τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση είναι σωστά επισημαίνουν οι ειδικοί. Την ελληνική κυβέρνηση ακολούθησαν και άλλες κυβερνήσεις. Μάλιστα, συγχαίρουν τον κ. Μητσοτάκη διότι πήρε εγκαίρως τα μέτρα και η κατάσταση στην Ελλάδα είναι, σχετικά, ελεγχόμενη.
3.- Όπως όλοι μας έχω μεγάλη ευαισθησία στο θέμα της δημοκρατικής λειτουργίας της πολιτείας μας.
4.-Παρόλο που, γενικώς, υπάρχουν κάποιες εγγυήσεις προστασίας απο την αυθαιρεσία του κράτους, είμαι πάντα επιφυλακτικός απέναντι στην ισχύ (του κράτους).
5.-Μπαίνω, τώρα, στο δια ταύτα .
Επι οικονομικής κρίσης συνηθίσαμε στις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Τις ξεκίνησε η κυβέρνηση Σαμαρά, τις συνέχισε η κυβέρνηση Τσίπρα. Έχουν γίνει συνήθεια. Είναι μια έκπτωση της δημοκρατίας. Βεβαίως, προβλέπονται αλλά με μέτρο. Το μέτρο έχει ξεπερασθεί προ πολλού.
6.-Σήμερα η κυβέρνηση πήρε ορισμένα μέτρα περιορισμού της δραστηριότητάς μας επικαλούμενη έναν υπαρκτό κίνδυνο τον οποίο αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει.
7.-Τα μέτρα αυτά είναι στα όρια, αν δεν ξεπέρασαν τις συνταγματικές προβλέψεις.
8.-Υπάρχει κίνδυνος να μας γίνουν συνήθεια, όπως οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Δηλαδή, θα έχει διαμορφωθεί ένα κοινωνικό υποσυνείδητο το οποίο θα αποδέχεται με ευκολία περιορισμούς ελευθεριών του.
9.-Θα πρέπει να επιτρέψουμε αυτήν τη συνήθεια;
10.- Η θέση μου είναι όχι. Αλλά τα μέτρα πρέπει να εφαρμοστούν.
11.-Πως μπορούμε να πετύχουμε εφαρμογή των μέτρων και παράλληλα να μη συνηθίσουμε σε καθεστώς που απολαμβάνουμε, πλήρως, τα συνταγματικά μας δικαιώματα να περιορίζεται η ελευθερία μας;
Υπάρχουν προβλέψεις του Συντάγματος.
12.-Είναι καλύτερα να έχει κηρυχθεί μια άλλη κατάσταση της πολιτείας σήμερα, όπως προβλέπεται απο το Σύνταγμα και στο πλαίσιο αυτής της άλλης κατάστασης να υπάρχει περιορισμός των δικαιωμάτων μας, παρά να περιορίζονται τα δικαιώματά μας σε καθεστώς πλήρους λειτουργίας του Συντάγματος. Φυσικά στην κήρυξη αυτής της άλλης κατάστασης τα μέτρα που θα εφαρμοστούν θα περιοριστούν στα σημερινά. Διότι προβλέπονται και άλλα.
13.-Ετσι, δεν θα ταυτίζεται ο περιορισμός των ελευθεριών μας με κανονική λειτουργία της πολιτείας. Διότι, τώρα, υποτίθεται ότι η πολιτεία λειτουργεί κανονικά.

Καλύτερα, δηλαδή, αυτό που ζούμε να το ονομάσουμε διαφορετικά παρά να το ταυτίσουμε με την κανονική λειτουργία του πολιτεύματος.
Έγιναν κατανοητά;
Δεν είναι δική μου σκέψη αλλά δημοκρατικών, νομικών, κύκλων.
Πριν αρχίσετε τους αφορισμούς σκεφτείτε τι γράφηκε.
Για να προασπίσουμε τη δημοκρατία και να προφυλαχθούμε απο τον κορονοϊό.

Ζολτ Ντάρβας-Bruegel: Τώρα είναι η ευκαιρία για συγχώρεση χρέους στην Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0

Ο κορυφαίος οικονομολόγος, senior fellow στο πιο επιδραστικό think tank των Bρυξελλών απαντά αποκλειστικά στο ΝΜ για τη διάρκεια και το βάθος της ύφεσης λόγω κορωνοϊού, θεωρεί το «κορωνο-ομόλογο» μονόδρομο για να μην υπάρξουν φυγόκεντρες δυνάμεις στην Ευρωζώνη κι επισημαίνει κινδύνους και ευκαιρίες για την Ελλάδα

Κύριε Ντάρβας, μπορούμε να εκτιμήσουμε σε γενικές γραμμές τις συνέπειες του COVID-19 στην οικονομία της Ε.Ε.; Πόσο βαθιά θα είναι η ύφεση και για πόσο; Θα είναι τα αποτελέσματα ομοιόμορφα ή κάποιες χώρες θα πληγούν πολύ περισσότερο;

Ζολτ Ντάρβας: Καμία πρόβλεψη δεν μπορεί να εκτιμήσει με αξιοπιστία το βάθος της ύφεσης, αλλά υπάρχουν αρκετοί δείκτες και επιχειρήματα που καταδεικνύουν ότι οι οικονομικές συνέπειες της πανδημίας θα είναι τεράστιες. Η γαλλική στατιστική υπηρεσία εκτιμά ότι η γαλλική οικονομία αυτή τη στιγμή λειτουργεί στο 65% των κανονικών της ρυθμών. Η Ιταλία, όπου έχει σταματήσει όλη η παραγωγή, πιθανότατα κινείται σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο, αρκετά κάτω από το 50%. Εάν αυτό κρατήσει μόνο δύο μήνες, τότε η Ιταλία θα έχει απώλειες ΑΕΠ ενός ολόκληρου μήνα σε ένα δίμηνο, ή το 1/12 = 8,3% της ετήσιας παραγωγής. Η οικονομική δυσπραγία όμως είναι απίθανο να λήξει σε δύο μήνες. Η οικονομική έρευνα διδάσκει ότι οι πανδημίες έχουν μακροχρόνιες δυσμενείς οικονομικές επιπτώσεις, κυρίως επειδή οι άνθρωποι αυξάνουν τις προληπτικές αποταμιεύσεις και δεν καταναλώνουν.  Ακόμη και αν η Ευρώπη καταφέρει να ξεμπερδέψει με την πανδημία σε μερικούς μήνες, ο αντίκτυπος σε ορισμένες βιομηχανίες, όπως ο τουρισμός, είναι πιθανόν να διαρκέσει για καιρό. Ποιος θα ήθελε να περάσει τις καλοκαιρινές του διακοπές στη Μαδρίτη, στο Μιλάνο ή το Παρίσι, λίγες εβδομάδες αφότου έχουν εκδηλωθεί μαζικές μολύνσεις; Επιπλέον, οι επιχειρήσεις μπορεί να συνειδητοποιήσουν ότι οι τηλεδιασκέψεις μπορούν να αντικαταστήσουν πολλές προσωπικές συναντήσεις, αφήνοντας μόνιμο αρνητικό αντίκτυπο σε βιομηχανίες που σχετίζονται άμεσα και έμμεσα με ταξίδια, ξενοδοχεία και εκδηλώσεις. Πολλές βιομηχανίες αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες με τους προμηθευτές τους τόσο από το εξωτερικό όσο και από την πατρίδα τους και κάποιοι από αυτούς ενδεχομένως να χρεοκοπήσουν. Η εύρεση νέων προμηθευτών δεν θα είναι εύκολη υπόθεση για πολλές εταιρείες. Τέλος, ένα δεύτερο κύμα της πανδημίας μπορεί να επιστρέψει αργότερα σε λίγους μήνες. Για τους λόγους αυτούς αναμένω σημαντικές υποχωρήσεις στο ΑΕΠ και ύφεση το 2020. Η βασική μου υπόθεση είναι συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 20% στις χώρες που πλήττονται σκληρά, όπως η Ιταλία, και 10% κατά μέσον όρο στην Ε.Ε.

Οι Αρχές σε όλο τον κόσμο ανταποκρίθηκαν με τολμηρές πρωτοβουλίες. Μπορούμε να συγκρίνουμε τις απαντήσεις της Ε.Ε. και των ΗΠΑ;

Οι ΗΠΑ έριξαν περισσότερα χρήματα από νωρίς, ενώ οι Ευρωπαίοι βγήκαν με μετροπαθή σχέδια μέχρι στιγμής, τα οποία πιστεύω ότι θα αυξηθούν σημαντικά καθώς το βάθος της ύφεσης θα καταστεί σαφέστερο. Μια αποκλειστικότητα της αμερικανικής δημοσιονομικής απάντησης είναι ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα εμβάσει απευθείας 1.200 δολάρια σε Αμερικανούς που κερδίζουν μέχρι και 75.000 δολάρια -το βοήθημα σταδιακά μειώνεται ώσπου καταργείται γι’ αυτούς που κερδίζουν 100.000 δολάρια και πάνω- ενώ επιπλέον θα πάρουν και 500 δολάρια ανά παιδί. Δηλαδή, οι κάτοικοι χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος λαμβάνουν μετρητά ανεξάρτητα από το εάν χάνουν τη δουλειά τους ή υποφέρουν από περικοπές μισθών ή όχι. Καμία χώρα της Ε.Ε. δεν έχει υιοθετήσει μια τέτοια άνευ όρων στήριξη με μετρητά. Ενα κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ τόσο των ΗΠΑ όσο και των χωρών της Ε.Ε. είναι η αύξηση της γενναιοδωρίας των επιδομάτων ανεργίας και η παροχή στήριξης στις επιχειρήσεις για τη διατήρηση των εργαζομένων – αντί να τους απολύουν. Αυτά είναι πολύ σημαντικά μέτρα, κατά την άποψή μου. Υπάρχει, ωστόσο, μια διαφορά μεταξύ των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στην υποστήριξη της απασχόλησης: ενώ οι ΗΠΑ παρέχουν πίστωση φόρου για τις επιχειρήσεις, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παρέχουν προκαταβολικές πληρωμές. Οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης παρείχαν περισσότερες αναβολές φόρων και εισφορών κοινωνικής ασφάλισης σε σχέση με τις ΗΠΑ, καθώς και μεγαλύτερη στήριξη ρευστότητας και περισσότερες κρατικές εγγυήσεις για δάνεια.

Η ευρωπαϊκή απάντηση έπεσε σε ένα σημαντικό εμπόδιο: τα «κορωνο-ομόλογα». Είναι ένα ρεαλιστικό εργαλείο; Εχουν οι αντιδράσεις λογική; Υπάρχουν, τέλος, άλλες λύσεις ως εναλλακτική (πέρα από τον ESM);

Ο σημαντικότερος δημοσιονομικός κίνδυνος που συνδέεται με την οικονομική συρρίκνωση που προκαλείται από την πανδημία είναι ότι χώρες με ήδη υψηλό δημόσιο χρέος, όπως η Ιταλία, θα το δουν να εκτοξεύεται και οι αγορές μπορεί να πανικοβληθούν, καθώς η ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ δεν θα επαρκεί για να κρατήσει τα επιτόκια χαμηλά. Αλλά μια μαζική κρίση δημόσιου χρέους μετά την πανδημική κρίση, η οποία θα έπληττε όλες τις χώρες της Ε.Ε., θα μπορούσε να ανατρέψει τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η σημερινή στρατηγική του Eurogroup είναι… η ελπίδα ότι αυτό δεν θα συμβεί. Φοβάμαι, όμως, ότι είναι πιθανό να συμβεί. Για να αποτραπεί αυτό, έχει νόημα να χρησιμοποιήσουμε ευρωομόλογα, με τα οποία ένα κομμάτι από τις δημοσιονομικές δαπάνες που σχετίζονται με την πανδημία αμοιβαιοποιούνται. Επί του παρόντος, υπάρχει ισχυρή αντίδραση από ορισμένες χώρες, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Αυστρία και η Φινλανδία. Οσο περισσότερο καθυστερούν, όμως, τόσο πιο πιθανό είναι να συμβεί μια νεα μαζική κρίση κρατικού χρέους και τότε τόσο πιο δύσκολη θα είναι η συγκράτησή της, καθώς η δημιουργία ενός νέου οργάνου θα απαιτήσει κάποιο χρονικό διάστημα, αφού θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας νέος θεσμός – και εδώ υπάρχει αναλογία με τη δημιουργία του ESM που χορήγησε δάνεια στην Ελλάδα κατά την πρώτη διάσωση του 2010.

Πόσο πιθανό είναι να εξελιχθεί ο καβγάς για τα ευρωομόλογα σε νέα υπαρξιακή κρίση για την Ευρωζώνη; Υπάρχει άραγε οδός διαφυγής;

Πολύ φοβάμαι ότι χωρίς μερική τουλάχιστον αμοιβαιοποίηση του κόστους αντιμετώπισης της πανδημίας με ένα «κορωνο-ομόλογο» είναι πολύ πιθανό να εξελιχθεί σε μια τεράστια κρίση που θα μπορούσε να οδηγήσει στην έξοδο της Ιταλίας από τη ζώνη του ευρώ. Ακόμη και στην περίπτωση αυτή, η Ευρωζώνη δεν θα εξαφανιστεί, καθώς χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Αυστρία και πολλές άλλες θα μοιράζονται το κοινό νόμισμα. Ωστόσο μερικές χώρες θα μπορούσαν να αποχωρήσουν, προκαλώντας τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό πόνο.

Είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε από ένα υποσύνολο των χωρών της Eυρωζώνης να συμφωνούν να εκδίδουν το «κορωνο-ομόλογο» ή θα είναι πρόκριμα για κατακερματισμό;

Φοβάμαι ότι ένα «κορωνο-ομόλογο» που περιλαμβάνει μόνο ένα υποσύνολο χωρών, χωρίς τις χώρες με ισχυρή δημοσιονομική θέση (Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία), θα έχει περιορισμένη χρησιμότητα: ένας τέτοιος δανεισμός θα είχε υψηλότερο επιτόκιο και θα παρουσίαζε σημαντικές πολιτικές προκλήσεις.

Σχετικά με την Ελλάδα, η κρίση του COVID-19 πρόκειται να αυξήσει το ήδη υψηλό δημόσιο χρέος. Υπάρχει κίνδυνος, σε λίγα χρόνια, να μπει και πάλι η χώρα στο μικροσκόπιο και σε νέες περιπέτειες;

Δυστυχώς ναι. Το ελληνικό δημόσιο χρέος πιθανότατα θα ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ και είναι αμφίβολο με τι επιτόκιο θα είναι σε θέση η κυβέρνηση να δανειστεί – ακόμα και αν η ΕΚΤ συμπεριλάβει ορθώς την Ελλάδα στο QE. Ισως η κρίση της πανδημίας να δώσει την αφορμή στους Ευρωπαίους δανειστές να εφαρμόσουν κάποιας μορφής συγχώρεση χρέους στην Ελλάδα.

Γενικότερα, αυτή η κρίση θα συμβάλει στη διαμόρφωση του επιπέδου των κρατικών και δημόσιων χρεών. Πώς θα μαζευτεί όλο αυτό και πώς μπορούν να υπάρξουν διασφαλίσεις σήμερα ώστε να αποφευχθούν μελλοντικά δράματα;

Το δημόσιο χρέος πιθανότατα θα αυξηθεί κατά αρκετές δεκάδες ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ σε ολόκληρη την Ευρώπη. Για τις χώρες που είχαν σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος το 2019, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Αυστρία, αυτό δεν θα προκαλέσει σημαντικά προβλήματα. Ωστόσο, χώρες με υψηλότερα αρχικά επίπεδα δημόσιου χρέους ενδέχεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα. Για να αποφευχθεί μια νέα κρίση δημόσιου χρέους στην Ευρώπη απαιτείται ένα συνολικό πρόγραμμα, το οποίο θα περιλαμβάνει περισσότερες αγορές από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έναν σημαντικά ενισχυμένο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και κάποιον βαθμό αμοιβαιότητας των οικονομικών δαπανών που συνδέονται με την πανδημία.

www.newmoney.gr

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Από
anixneuseis
-
2

Ο κ. Μητσοτάκης ακολουθεί στο θέμα της μετεγκατάστασης των μεταναστών μια πολύ επικίνδυνη πολιτική. Δημιουργεί επικίνδυνες συνθήκες δέκα, ίσως και λιγότερα, χιλιόμετρα απο τα σύνορα με τα Σκόπια.
Η καλύτερη επιλογή για τη μεταφορά και εγκατάσταση των μεταναστών είναι η Αθήνα.
Τα πλεονεκτήματα είναι τα εξής:
-Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν την είσοδο και παραμονή τους στην Ελλάδα. Άρα θα τύχουν καλύτερης υποστήριξης ως άνθρωποι.
-Έχουν την έδρα τους πολλές ΜΚΟ και θα ενδιαφερθούν γι αυτούς.
-Ο πληθυσμός είναι 5 εκ και θα αφομοιωθούν χωρίς κανέναν κίνδυνο.
-Είναι η μόνη πόλη της Ελλάδας στην οποία δημιουργούνται θέσεις εργασίας και θα μπορέσουν να βρούν δουλειά για να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

-Υπάρχει και μια διάσταση που αφορά στον τόπο που επελέγη να εγκατασταθούν. Η Νέα Καβάλα είναι ένα χωριό της Παιονίας με 150 περίπου κατοίκους. Στο campus που δημιουργήθηκε φιλοξενούνται, ήδη, περίπου 750 μετανάστες- πρόσφυγες. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Ο κορονοϊός να μην σταθεί εμπόδιο να αντιδράσουμε στην πολιτική αυτή του κ. Μητσοτάκη.

Κορονοϊός- Γιατί μας αφορά ο προβληματικός κύριος Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0
ΤΟ BLOG huffingtonpost.gr

01/04/2020 12:49 EEST | Updated 01/04/2020 12:49 EEST

Ο Αμερικανός πρόεδρος συνεχίζει να συμπεριφέρεται λες και βρίσκεται σε προεκλογική συγκέντρωση

  • Άννα Κουκκίδη ΠροκοπίουΔιεθνολόγος – Ανώτερη Επιστημονική Συνεργάτιδα, Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

ASSOCIATED PRESS
(AP Photo/Alex Brandon)

Αν κάποιος αναλυτής πολιτικού ρίσκου εστίαζε την προσοχή του στην πιθανότητα μιας παγκόσμιας πανδημίας το 2020, επεξεργαζόμενος τα σενάρια τρόμου που ξετυλίγονται μπροστά μας σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση θα προκαλούσε μειδιάματα στους συναδέλφους του, ίσως και γέλια στους επενδυτές στους οποίους θα παρουσίαζε μια τέτοια απαισιόδοξη ανάλυση. Η μοναδικότητα τέτοιου είδους παγκόσμιων κρίσεων είναι ακριβώς αυτό που μας στερεί το ιστορικό προηγούμενο πάνω στο οποίο οι περισσότεροι (βολικά) στηρίζουμε τα σενάρια ρίσκου που δημιουργούμε και εξετάζουμε. Ακόμη κι αν μια τάση διαφαίνεται ως πιθανή ή πολύ πιθανή στο εγγύς μέλλον, είναι σχεδόν αδύνατον να προβλέψουμε με ακρίβεια τη συγκεκριμένη στιγμή ή τη συγκυρία που θα προκαλέσει το πλήρωμα του χρόνου. Η πραγματικότητα έτσι κι αλλιώς είναι πάντα πιο γρήγορη, πιο ενδιαφέρουσα και πιο πολύπλοκη από την θεωρία.

Το ερώτημα όμως, βεβαίως, παραμένει. Έστω κι υπό τις περιστάσεις ‘μοναδικότητας’, η ανθρωπότητα δεν θα έπρεπε να περιμένει τέτοιου είδους κρίσεις, προετοιμαζόμενη για το χειρότερο και πιο απομακρυσμένο σενάριο, ακόμα κι αν αυτό δεν συμβεί ποτέ; Αυτό ακριβώς δεν πιστεύουν οι πολίτες ότι συμπεριλαμβάνεται στον ρόλο και τα καθήκοντα της ηγεσίας τους; Κι όμως, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα μπορεί να είναι πολύ πιο απλή από ότι ίσως αυθόρμητα φανταζόμαστε. Πέρα από τα διάφορα σενάρια συνωμοσίας, που έχουν γίνει πολύ της μόδας τελευταίως, ο καταξιωμένος Βρετανός ιστορικός Νίαλ Φέργκιουσον αντιπαραθέτει ένα πειστικό επιχείρημα το οποίο συνοψίζεται σε ένα μόνο οικονομικό όρο – το κόστος ευκαιρίας (opportunity cost). Αναλύοντας ιστορικά φαινόμενα, όπου η ανθρωπότητα απέτυχε να προβλέψει ή να προλάβει μια παγκόσμια κρίση, ο Φέργκιουσον καταλήγει στο εξής απλό:

το άμεσο κόστος σχεδιασμού επιχειρησιακού πλάνου αντιμετώπισης ενός εξαιρετικά σπάνιου φαινομένου, έστω κι αν ενδέχεται να εξελιχθεί σε παγκόσμια κρίση, ξεπερνά τα οικονομικό κόστος που θα το έκαναν επιθυμητό ως επιλογή τη δεδομένη χρονική στιγμή, ενώ υπάρχουν άλλες επείγουσες προτεραιότητες. Έτσι κι αλλιώς, όταν όλα πάνε καλά, κανείς δεν θέλει να ασχολείται με σενάρια καταστροφολογίας.

Κάτι τέτοιο μάλλον συνέβη με την άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Μέσα στα πλαίσια των περικοπών που εισήγαγε ήταν και η απαλλαγή της Μπεθ Κάμερον και της ομάδας της από τα καθήκοντα τους στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Κάμερον ήταν επικεφαλής της διεύθυνσης για θέματα ασφάλειας στον τομέα της παγκόσμιας υγείας και για θέματα άμυνας σε ζητήματα βιολογικού πολέμου. Παρότι ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος εξακολουθεί ν’ αρνείται ότι ήταν ενήμερος για κάτι τέτοιο (κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό!), προηγούμενες δηλώσεις του για το επίμαχο θέμα είναι ενδεικτικές: «Δεν μετανιώνω για τις περικοπές που κάναμε στον προϋπολογισμό για το Κέντρο Επιδημιολογικού Ελέγχου, το Εθνικό Ινστιτούτο για την Υγεία και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Για πολλά, πολλά χρόνια πληρώναμε τους μισθούς ανθρώπων που δεν χρειαστήκαμε να χρησιμοποιήσουμε ποτέ.» Και για να ανησυχήσουμε ακόμη περισσότερο, στο βιβλίο του «Το Πέμπτο Ρίσκο», ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας Μάικλ Λιούις, τεκμηριώνει μια παρόμοια, μπλαζέ προσέγγιση της κυβέρνηση Τραμπ, μεταξύ άλλων και σε θέματα πυρηνικής ασφάλειας.

Άρα, η βραδυφλεγής αντίδραση των ΗΠΑ στην παγκόσμια πανδημία που εξελίσσεται και η πρωταρχική ανάθεση της διαχείρισης της κρίσης σε εθνικό επίπεδο σε δύο εντελώς ακατάλληλα άτομα (τον αντιπρόεδρο Πενς, ο οποίος έτσι κι αλλιώς αρνείται πεισματικά να συμπλεύσει με την επιστήμη σε γενικό επίπεδο και τον γαμπρό του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, ο οποίος διαχειρίστηκε το ζήτημα κυρίως ως επικοινωνιακό πρόβλημα) δεν θα έπρεπε να μας ξενίζει. Ένας μάλλον ακατάλληλος πρόεδρος, που σκέφτεται πρωτίστως ως άτσαλος επιχειρηματίας αντί ως statesman, δεν θα μπορούσε παρά να επιλέξει ακατάλληλους συνεργάτες.

Ανησυχητικό, επίσης, ότι στην καθημερινή του ενημέρωση για την εξέλιξη και αναχαίτιση της πανδημίας του κορονοϊού, ο Αμερικανός πρόεδρος συνεχίζει να συμπεριφέρεται λες και βρίσκεται σε προεκλογική συγκέντρωση. Φάσκει και αντιφάσκει, μεταφέρει ψευδείς και συγκεχυμένες πληροφορίες προς τους πολίτες της χώρας, μεταδίδοντας ακόμα και επικίνδυνες παραινέσεις για μη-εγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή, αμφισβητώντας έμμεσα την αναγκαιότητα των ομοσπονδιακών και πολιτειακών μέτρων περιορισμού των μετακινήσεων των πολιτών. Η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ οδήγησε πλέον στην ανάγκη έκτακτης διακοπής και μη-αναμετάδοσης ολόκληρης της καθημερινής ενημέρωσης από τον πρόεδρο της χώρας, από όλα σχεδόν τα αμερικανικά κανάλια, με μόνη εξαίρεση το φιλικά προσκείμενο στον Τραμπ κανάλι Φοξ. Από ότι φαίνεται τα ρεσιτάλ ερμηνείας του προβληματικού κύριου Τραμπ έχουν κατηγοριοποιηθεί ως επιζήμια για την χώρα. Καθόλου παράξενο που οι φωνές επιφανών Αμερικανών ψυχιάτρων, οι οποίοι ζητούν την άμεση απομάκρυνση του Τραμπ από την προεδρία της χώρας, άρχισαν και πάλι να εντείνονται.

Ταυτόχρονα, ο διχαστικός λόγος του Αμερικανού προέδρου και η μανία αντιπαράθεσης του με την Κίνα, ενώ ο πλανήτης ουσιαστικά λυγίζει υπό το βάρος της πανδημίας, καταπόντισε και την πολύ πρόσφατη απόπειρα των G7, υπό την προεδρία των ΗΠΑ, να εκδώσουν (επιτέλους) ένα κοινό παγκόσμιο ανακοινωθέν για τον ιό. Η προσπάθεια ναυάγησε ακριβώς γιατί οι Αμερικανοί επέμεναν σε αναφορά στον ’ιο της Wuhan’, κάτι το οποίο έφερε την άρνηση αποδοχής της χρήσης του όρου από τις άλλες χώρες. Με τα σημερινά δεδομένα είναι το λιγότερο απογοητευτικό ότι τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη μας δεν μπόρεσαν να πράξουν το ελάχιστο, να στείλουν δηλαδή ένα μήνυμα ελπίδας και σύμπνοιας προς τη δοκιμαζόμενη ανθρωπότητα.

Δυστυχώς, ανάμεσα σε άλλους χαρακτηρισμούς που ο ίδιος ο Τραμπ και οι αξιωματούχοι του χρησιμοποιούν, συμπεριλαμβάνονται και επαναλαμβανόμενες αναφορές σε ‘κινέζικο ιό’ ή και ’kung fu virus’. Χαρακτηρισμοί οι οποίοι έχουν ενθαρρύνει σειρά ρατσιστικών επιθέσεων και ρητορική μίσους ενάντια στους ίδιους τους Αμερικανούς πολίτες ασιατικής καταγωγής, ενθαρρύνοντας την πόλωση σε μια ήδη διαιρεμένη κοινωνία. Χαρακτηρισμοί οι οποίοι κοστίζουν και στην ανθρωπότητα, αφού αντικατοπτρίζουν ξεκάθαρα και το γιατί μέχρι σήμερα έχει αποτραπεί η δημιουργία μιας κοινής τεχνοκρατικής και επιστημονικής ομάδας πρακτικής διαχείρισης της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, πέρα των γενικών συστάσεων του αφοπλισμένου Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

Παρά την αρχική κρυψίνοια και τον αυταρχισμό της κυβέρνησης της Κίνας, εάν η Ουάσινγκτον αναλάμβανε δράση, τείνοντας κλάδο ελαίας, το πιθανότερο ήταν ότι θα μπορούσαμε μέχρι τώρα να σώζαμε ανθρώπινες ζωές, αφού το Πεκίνο σε μια κίνηση μετριασμού των αρνητικών εντυπώσεων θα ήθελε μάλλον να επιδείξει πνεύμα συνεργασίας. Αυτό ακριβώς πράττει σήμερα η κυβέρνηση της Κίνας σε μεμονωμένο, όμως, τοπικό επίπεδο, στέλνοντας ιατρικό υλικό όπου υπάρχει άμεση ανάγκη. Πόσο πιο αποτελεσματική θα ήταν η ανθρωπότητα, εάν οργανωμένα υπήρχε άμεση και λεπτομερής ανταλλαγή πληροφοριών και δεδομένων, συντονισμός και χρηματοδότηση των προσπαθειών για εξεύρεση και κατανομή ενός εμβολίου ή κατάλληλης ιατρικής αγωγής, σε διεθνές επίπεδο.

Ανθρώπινες ζωές κόστισε, επίσης, η άρνηση των Αμερικανών να χαλαρώσουν τις κυρώσεις (έστω και σε σχέση με προμήθειες ιατρικής και ανθρωπιστικής βοήθειας), που στραγγαλίζουν όχι μόνο την κυβέρνηση του Ιράν αλλά και τον λαό της, ο οποίος σήμερα θρηνεί χιλιάδες θύματα από τον κορονοϊό. Ας σημειωθεί ότι στην αδιαφορία, στην μικροπρέπεια και στην εκδικητικότητα της Ουάσινγκτον, η Μόσχα και το Πεκίνο αντιπαραβάλλουν άμεση δράση και μεγαλοψυχία . Με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό για το διεθνές σύστημα την μετά-κρίση εποχή.

Αξιοσημείωτο ότι την άρνηση του Πρόεδρου των ΗΠΑ να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν από τη θέση του ως πλανητάρχη κριτικάρει με έντονο τρόπο, ο γνωστός σε όλους μας, Νίκολας Μπερνς, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα αλλά και διπλωμάτης καριέρας, ο οποίος έχει στο παρελθόν διατελέσει εκπρόσωπος τύπου του Στέιτ Ντηπάρτμεντ και Υφυπουργός Εξωτερικών της χώρας, έχοντας υπηρετήσει σε θέσεις κλειδιά με Ρεμπουπλικάνους αλλά και Δημοκρατικούς πρόεδρους. Σε πρόσφατο άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs, σχολιάζει αρνητικά την απροθυμία της Ουάσιγκτον και δη του ίδιου του προέδρου να αντιμετωπίσουν ένα παγκόσμιο πρόβλημα, χαράσσοντας, το δυνατό πιο γρήγορα και αποτελεσματικά, μια παγκόσμια στρατηγική.

Ενώ το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών παραμένει βουβό και ανενεργό, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χωρίς καμία εκτελεστική εξουσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως πάντα απούσα, οι ΗΠΑ, συνεχίζει ο Μπερνς, εξακολουθούν να είναι το ισχυρότερο κράτος στον πλανήτη και οφείλουν να δράσουν. Ως απέλπιδα προσπάθεια, ο έμπειρος Αμερικανός διπλωμάτης και νυν καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, παραθέτει σωρεία συγκεκριμένων προτάσεων, σε επίπεδο ηγετών, υπουργών οικονομικών και τεχνοκρατών σε θέματα υγείας, που ο ίδιος πιστεύει μπορούν να υλοποιηθούν με πρωτοβουλία του προέδρου Τραμπ κι οι οποίες θα μπορέσουν να σώσουν ανθρώπινες ζωές αλλά και την παγκόσμια οικονομία, κάτι εξίσου σημαντικό για την ευημερία του πλανήτη μας.

Συμπερασματικά, ας θυμηθούμε ότι όντως μέχρι σήμερα η ανικανότητα αντίδρασης της Ουάσινγκτον και η σπασμωδικότητα με την οποία αντιμετώπισε την κρίση του κορονοϊού, προσπαθώντας να την ξεπεράσει αγνοώντας την, όχι μόνο δεν βοήθησε την αμερικανική οικονομία αλλά αντιθέτως την καταπόντισε. Ολόκληρο το χρηματιστηριακό κέρδος που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα, από την μέρα ανάληψης της προεδρίας από τον Τραμπ, έχει πλέον εξαφανιστεί. Και ως γνωστό, όταν η αμερικανική οικονομία φταρνίζεται, οι υπόλοιπες οικονομίες ασθενούν μαζί της. Ακριβώς κάτι τέτοιο συνέβη με το χρηματιστηριακό κραχ του 1929, ακριβώς κάτι τέτοιο συνέβη με την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008.

Η Άννα Κουκκίδη-Προκοπίου είναι διεθνολόγος, Ανώτερη Επιστημονική Συνεργάτιδα στο Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

huffingtonpost.gr

 

Πανδημία και Επικοινωνιακή Αντεπίθεση της Κίνας στην Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0
kappanews.gr

 Γράφει ο Πλάμεν Τόντσεφ

Η επικοινωνιακή διαχείριση της πανδημίας από τις κινεζικές αρχές πέρασε από τρία ευδιάκριτα στάδια, στα οποία διατυπώθηκαν τρία ξεχωριστά – αν και αντιφατικά μεταξύ τους – αφηγήματα. Όπως είναι λογικό, η επικοινωνιακή πολιτική του Πεκίνου απορρέει από τις πάγιες προτεραιότητες της κομμουνιστικής κυβέρνησης που σχετίζονται με την νομιμοποίησή της στο εσωτερικό της χώρας και την προβολή της Κίνας στο εξωτερικό ως μοντέλου ανάπτυξης και ευημερίας.

Το πρώτο στάδιο: Κατενάτσιο

Η κινεζικές αρχές βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση στις αρχές του έτους, όταν μαθεύτηκαν τα νέα για την εμφάνιση του κορωνοϊού. Το πρόβλημα ήταν πρωτίστως πολιτικό για το Πεκίνο και δευτερευόντως υγειονομικό – αυτό εξηγεί την καθυστερημένη αντίδραση των τοπικών αρχών λόγω της απροθυμίας τους να “ενοχλήσουν” την κεντρική κυβέρνηση με τα άσχημα μαντάτα. Εξ ου και οι πιέσεις που ασκήθηκαν σε γιατρούς στην Wuhan, με προεξάρχοντα την εκλιπόντα πλέον Li Wenliang, προκειμένου να ανακοπεί η “διάδοση ψευδών ειδήσεων” για την επιδημία. Τα αντανακλαστικά αυτά χαρακτηρίζουν κατά κόρον την πρακτική να προβάλλονται μόνο θετικά νέα, ώστε να διατηρείται ακμαίο το φρόνημα των Κινέζων πολιτών και να μην κλονίζεται η πίστη τους στο λαμπρό μέλλον που περιμένει την χώρα υπό την ηγεσία του “αλάνθαστου” Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (ΚΚΚ).

Υπό την πίεση των εξελίξεων, η κυβέρνηση αναγκάστηκε στις 20 Ιανουαρίου να παραδεχθεί πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην Wuhan και να το αναδείξει σε απόλυτη προτεραιότητα. Ολόκληρη η επαρχία Hubei τέθηκε σε καθεστώς καραντίνας και ακολούθησε η επιβολή αυστηρών περιορισμών σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας. Η κρίση αυτή εξελήφθη ως σοβαρός κίνδυνος για το γόητρο του προέδρου Xi Jinping, ο οποίος εξαφανίστηκε από το προσκήνιο για δύο εβδομάδες. Αντ’αυτού, ο πρωθυπουργός Li Keqiang διατάχθηκε να μεταβεί στην Wuhan, ενώ δόθηκε υπέρμετρη σημασία στις εικόνες κατασκευής δύο νέων νοσοκομείων εντός ολίγων ημερών ως επίδειξη της αποτελεσματικότητας της κρατικής μηχανής, χάρη στο σοσιαλιστικό σύστημα της χώρας.

Στο πρώιμο στάδιο της κρίσης μια άλλη έγνοια του Πεκίνου ήταν να μην βρεθεί η χώρα σε διεθνή απομόνωση, εξ ου και οι εκκλήσεις να μην διακοπούν οι πτήσεις από και προς την Κίνα. Ωστόσο, εκ των υστέρων γνωρίζουμε ότι η μη απομόνωση της Κίνας συνέβαλε τα μάλα στην εξάπλωση του κορωνοϊού σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Σημειωτέον, τις εκκλήσεις αυτές υιοθέτησε και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), ο οποίος κατηγορείται βασίμως ότι λειτούργησε περισσότερο ως φερέφωνο του Πεκίνου παρά ως εξειδικευμένη υπηρεσία του ΟΗΕ επιφορτισμένη με την προστασία της δημόσιας υγείας στην διεθνή κοινότητα.

Επίσης, στο πρώτο στάδιο επικοινωνιακής διαχείρισης της κρίσης τα κινεζικά ΜΜΕ προέβαλλαν με κάθε ευκαιρία μηνύματα συμπαράστασης στην Κίνα, προκειμένου να τονωθεί το ηθικό των Κινέζων πολιτών. Επιστρατεύθηκαν πολιτικοί σε χώρες που έχουν στενές σχέσεις με το Πεκίνο, εκπρόσωποι διαφόρων συνδέσμων φιλίας και πολιτιστικών ιδρυμάτων, celebrities από το καλλιτεχνικό στερέωμα, σπουδαστές στα απανταχού παρόντα κέντρα κινεζικού πολιτισμού “Κομφούκιος”, κ.λ.π.

Το δεύτερο στάδιο: Η αποποίηση ευθυνών

Την αρχική αμηχανία της κινεζικής κυβέρνησης και το αμυντικό αρχικό της αφήγημα διαδέχθηκε μια πιο εξωστρεφής και επιθετική επικοινωνιακή στρατηγική. Οι αρχές της Κίνας επιδόθηκαν σε μια εκτεταμένη καμπάνια αποποίησης ευθυνών και επίρριψής τους σε άλλους “φταίχτες”. Σ’αυτό το στάδιο άρχισαν να διοχετεύονται τόσο στα κινεζικά οσο και στα διεθνή ΜΜΕ διάφορες έωλες θεωρίες συνωμοσίας. Η πιο δημοφιλής στην Κίνα είναι αυτή που υποστηρίζει ότι ο κορωνοϊός κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ και μεταφέρθηκε στην Wuhan από Αμερικανούς αθλητές που έλαβαν μέρος στους παγκόσμιους στρατιωτικούς αγώνες τον περασμένο Οκτώβριο.

Zhao Lijian

Η εν λόγω θεωρία διακινήθηκε στο Twitter από τον Zhao Lijian, εκπροσώπο Τύπου του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών και ανερχόμενο αστέρι του διπλωματικού σώματος. Στην συνέχεια πολλά κινεζικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν την είδηση και κλιμάκωσαν την σχετική συζήτηση, με αποτέλεσμα να αντιδράσουν έντονα οι ΗΠΑ. Παρότι ο πρέσβης της Κίνας στην Ουάσινγκτον Cui Tiankai διέψευσε αυτή την φήμη σε τηλεοπτική συνέντευξη, αναλυτές επισημαίνουν ότι ο εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών ανήκει σε μια νέα γενιά Κινέζων διπλωματών που ευνοούν την επιθετική εξωτερική πολιτική και αρέσκονται σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους αντιπαράθεσης.

Μια άλλη θεωρία συνωμοσίας, την οποία “αξιοποίησε” δεόντως το Πεκίνο, τοποθετεί την εμφάνιση του κορωνοϊού στην Ιταλία. Ενας γιατρός από το Μιλάνο δήλωσε σε συνέντευξη ότι ήδη από τον περασμένο Νοέμβριο είχε ανιχνευθεί μια περίεργη πνευμονία στην Λομβαρδία. Τα κινεζικά ΜΜΕ δεν άργησαν να ανακυκλώσουν αυτήν την θεωρία που βόλευε τέλεια το αφήγημα πως η Κίνα δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την πανδημία.

Το τρίτο στάδιο: Η αντεπίθεση

Ενα τρίμηνο μετά την απομόνωση της επαρχίας Hubei στις 23 Ιανουαρίου 2020 και την επιβολή αυστηρών περιορισμών σε πολλές άλλες περιοχές, η Κίνα κατόρθωσε να αναχαιτίσει την εξαπλωση του κορωνοϊού, αν και παραμένουν πολλές αμφιβολίες κατά πόσο είναι αξιόπιστα τα στατιστικά στοιχεία που ανακοινώνουν οι αρχές. Ταυτόχρονα, δεν έχουν εξαλειφθεί οι ανησυχίες για ένα δευτερογενές ξέσπασμα της επιδημίας στην χώρα.

Υπό κατασκευή γέφυρα στον ποταμό Τζιανγκχάν στη Ουχάν της Κίνας

Πάντως, σ’αυτό το τρίτο στάδιο το Πεκίνο ανέκτησε την αυτοπεποίθησή του και πέρασε πλέον στην αντεπίθεση. Εχει εξαπολύσει παγκόσμια επικοινωνιακή καμπάνια, με στόχο να προβληθεί η εικόνα της Κίνας ως “αναχώματος” στην πανδημία και, μάλιστα, της “υπεύθυνης δύναμης” και του “ευεργέτη” που συνδράμει άλλες χώρες. Η συνδρομή αυτή έχει την μορφή ιατρικού εξοπλισμού (π.χ. μάσκες, αναπνευστήρες, προστατευτικές στολές, υπέρυθρα θερμόμετρα κ.λπ.), τον οποίον η Κίνα παρέχει εν μέρει ως δωρεά και εν μέρει επί πληρωμή – οι όροι παράδοσης του υλικού δεν είναι πάντοτε σαφείς.

Κι ενώ οι κινεζικές επιχειρήσεις που ειδικεύονται στα συγκεκριμένα προϊόντα έχουν βρει ανέλπιστα μια τεράστια διεθνή αγορά, οι κινεζικές πρεσβείες ανά τον κόσμο τείνουν να εμφανίζουν αυτήν την βοήθεια ως “δωρεά” από την μεγαλόψυχη Κίνα στους αναξιοπαθούντες “αδελφούς” λαούς εν ώρα ανάγκης. Ιδιαίτερα στοχευμένη είναι η επικοινωνιακή επίθεση του Πεκίνου στην Ευρώπη που έχει βρεθεί στο επίκεντρο της πανδημίας.

Η “επίθεση φιλίας” της Κίνας στην Ευρώπη βασίζεται σε ψυχρό και ιδιοτελή υπολογισμό. Αφ’ενός, το Πεκίνο χρειάζεται συμμάχους στην αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, η οποία οξύνεται συνεχώς και πιθανότατα θα εκτραχυνθεί κι άλλο όσο πλησιάζουν οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές τον ερχόμενο Νοέμβριο. Αφ’ετέρου, η Κίνα υποστηρίζει απροκάλυπτα τους “εθνικούς πρωταθλητές” της στις τηλεπικοινωνίες, την Huawei και την ZTE, που διεδικούν μεγάλες συμβάσεις για δίκτυα 5G στην πλούσια ευρωπαϊκή αγορά.

Παραφωνία σε αυτήν την επίθεση φιλίας της Κίνας αποτελούν τα παράπονα που έχουν αναφερθεί σε αρκετές περιπτώσεις λόγω της χαμηλής ποιότητας του ιατρικού εξοπλισμού, π.χ. στην Ισπανία, την Τσεχία, την Ολλανδία, κ.λπ. Ωστόσο, όλες οι ειδήσεις για ελαττωματικά προϊόντα απορρίπτονται μετά βδελυγμίας από τα αυστηρά ελεγχόμενα ΜΜΕ της Κίνας ως “ανακριβείς”, με την στάνταρ διατύπωση ότι “δεν βασίζονται στα πραγματικά γεγονότα”.

Συγχρόνως, καταγράφονται πολλά κρούσματα απόκρυψης, έως και διαστρέβλωσης, της αλήθειας. Μια ιδιαίτερα ενοχλητική “λεπτομέρεια” σχετίζεται με το γεγονός ότι στο πρώτο στάδιο της κρίσης το Πεκίνο ζήτησε από την ΕΕ να μην δημοσιοποιήσει την βοήθεια που απέστειλε στην Κίνα. Ισως γι’αυτό η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Layen και η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel πρόσφατα τόνισαν με νόημα ότι η κινεζική βοήθεια είναι ανταπόδοση της ευρωπαϊκής προ τριμήνου.

Ακόμη πιο σοβαρή και επικίνδυνη παράμετρο της επικοινωνιακής εκστρατείας της Κίνας στην Ευρώπη αποτελούν οι προσπάθειες επηρεασμού των πολιτών με δόλιο τρόπο. Λόγου χάρη, υπάρχουν καταγγελίες για bots που στέλνουν μαζικά μηνύματα “Grazie Cina!” (Ευχαριστούμε Κίνα!) σε Ιταλούς παραλήπτες στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης. Εντείνεται, μάλιστα η αίσθηση ότι μέσω της παροχής ιατρικού εξοπλισμού και της επίδειξης αλτρουϊσμού η Κίνα διεξάγει σχεδιασμένη καμπάνια προσεταιρισμού της χώρας στο άρμα του Πεκίνου.

Εστω και με κάποια καθυστέρηση, η ΕΕ αντέδρασε στην αχαλίνωτη – ενίοτε και σκόπιμη – φημολογία που προκαλεί η πανδημία, δημοσιεύοντας ειδική έκθεση για τις καμπάνιες παραπληροφόρησης, στις οποίες επιδίδονται συστηματικά διάφοροι “καλοθελητές”. Ανάμεσά τους σαφέστατα συγκαταλέγεται και η Κίνα. Σε πρόσφατη δήλωσή του ο Ύπατος Εκπρόσωπος Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ κ. Josep Borrell τονίζει ότι διεξάγεται αυτόν τον καιρό μια “παγκόσμια μάχη αφηγημάτων” που σχετίζονται με το ξέσπασμα και την διαχείριση της πανδημίας κορωνοϊού. Σε μια ελάχιστα συγκεκαλυμμένη αναφορά στην Κίνα, ο Ευρωπαίος αξιωματούχος αναδεικνύει την “πολιτική της γενναιοδωρίας” ως προπαγανδιστικό όπλο σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παίγνιο.

Το ζητούμενο, λοιπόν, για την ΕΕ είναι όχι μόνο να αναχαιτίσει την εξάπλωση του κορωνοϊού και να αντιμετωπίσει το βαρύ οικονομικό τίμημα που θα κληθεί να καταβάλει, αλλά και να αρθρώσει το δικό της πειστικό αφήγημα σ’αυτήν την ιδιαίτερα ταραχώδη εποχή που ανατέλλει. Η μεγάλης κλίμακας επικοινωνιακή αντεπίθεση της Κίνας την αναγκάζει να το κάνει μια ώρα αρχύτερα.

kappanews.gr

Will We Flunk Pandemic Economics?

Από
anixneuseis
-
0
Opinion

Our government suffers from learned helplessness.

By Paul Krugman

Opinion Columnist

Credit…Susan Walsh/Associated Press

Just a month ago Donald Trump was still insisting that Covid-19 was a trivial issue, comparing it to the “common flu.” And he dismissed economic concerns; after all, during flu season, “nothing is shut down, life & the economy go on.”

But pandemics come at you fast. Since Trump’s blithe dismissal, something like 15 million Americans have lost their jobs — the economic implosion is happening so quickly that official statistics can’t keep up.

In our last economic crisis the economy shrank around 6 percent relative to its long-run trend, and the unemployment rate rose around five percentage points. At a guess, we’re now looking at a slump three to five times that deep.

And this plunge isn’t just quantitatively off the charts; it’s qualitatively different from anything we’ve seen before. Normal recessions happen when people choose to cut spending, with the unintended consequence of destroying jobs. So far this slump mainly reflects the deliberate, necessary shutdown of activities that increase the rate of infection.

As I’ve been saying, it’s the economic equivalent of a medically induced coma, in which some brain functions are temporarily shut down to give the patient a chance to heal.

While a deep slump is unavoidable, however, good policies could do a lot to minimize the amount of hardship Americans experience. The problem is that the U.S. political landscape has long been dominated by an anti-government ideology that left us unprepared, intellectually and institutionally, for this crisis.

What should we be doing? Serious economists have already reached a rough consensus over the appropriate policy response to a pandemic. The bottom line is that this isn’t a conventional recession, which calls for broad-based economic stimulus. The immediate mission, beyond an all-out effort to contain the pandemic itself, should instead be disaster relief: generous aid to those suffering a sudden loss of income as a result of the economy’s lockdown.

It’s true that we could suffer a second round of job losses if the victims of the lockdown slash spending on other goods and services. But adequate disaster relief would address this problem, too, helping to sustain demand.

So it’s all about helping the economic victims of the coronavirus lockdown. How are we doing?

The good news is that thanks to Democratic pressure, the CARES Act, the $2 trillion not-a-stimulus bill that became law less than three weeks after Trump dismissed the notion that Covid-19 might pose an economic problem, is mostly focused on the right things. The core provisions of the legislation are aid to hospitals, the unemployed and small businesses that maintain their payrolls; these are exactly the kinds of things we should be doing.

What’s especially remarkable is that we got mostly sensible legislation even though the president was talking nonsense, pushing for — what else? — tax cuts as the solution for the economy’s problems. Actually, I can’t think of any other recent example in which Republicans agreed to major fiscal legislation that mainly involved spending to benefit the needy, without any tax cuts for the rich.

The bad news comes in two parts.

First, the bill falls far short of what’s needed on one crucial dimension: aid to state governments, which are on the front line of dealing with the pandemic. Unlike the federal government, states have to balance their budgets each year. Now they’re facing a surge in costs and huge revenue losses; unless they get a lot more aid, they’ll be forced to cut spending sharply, which will directly undermine essential services and indirectly deepen the overall slump.

And it’s not clear when or whether that hole will be filled. Senate Republicans are hostile to the idea of another rescue package; White House officials are reportedly still talking about tax cuts.

Second, decades of hostility to government have left us poorly positioned to deliver even the aid Congress has voted. State unemployment offices have been underfunded for a long time, and red states have deliberately made it hard to apply for benefits. So the surge in unemployment is overwhelming the benefits system; Congress may have voted disaster relief, but the money isn’t flowing.

The loan program for small businesses is also, by all accounts, off to a shambolic start. And those $1,200 checks everyone is supposed to get? Many Americans won’t get them for weeks or months.

It doesn’t have to be like this. Canada has already set up a special web portal and phone system to provide emergency unemployment benefits. Germans have been pleasantly surprised by how quickly aid is flowing to the self-employed and small businesses.

But decades of conservative attacks on the idea that government can do anything good have left America with a unique case of learned helplessness. And this is combined with utter lack of leadership from the top.

We know what we should be doing in terms of economic policy, and Congress passed a relief bill that, while flawed, was better than I expected. But right now it looks as if our response to the economic emergency will fall far short.

The Times is committed to publishing a diversity of letters to the editor. We’d like to hear what you think about this or any of our articles. Here are some tips. And here’s our email: [email protected].

Follow The New York Times Opinion section on Facebook, Twitter (@NYTopinion) and Instagram.

Paul Krugman has been an Opinion columnist since 2000 and is also a Distinguished Professor at the City University of New York Graduate Center. He won the 2008 Nobel Memorial Prize in Economic Sciences for his work on international trade and economic geography. @PaulKrugman

A version of this article appears in print on , Section A, Page 26 of the New York edition with the headline: Will We Flunk Pandemic Economics?.

Mapping the COVID-19 Recession

Από
anixneuseis
-
0

 KENNETH ROGOFF

Until there is a better sense of when and how the COVID-19 public-health crisis will be resolved, economists cannot even begin to predict the end of the recession that is now underway. Still, there is every reason to anticipate that this downturn will be far deeper and longer than that of 2008.

CAMBRIDGE – With each passing day, the 2008 global financial crisis increasingly looks like a mere dry run for today’s economic catastrophe. The short-term collapse in global output now underway already seems likely to rival or exceed that of any recession in the last 150 years.

Even with all-out efforts by central banks and fiscal authorities to soften the blow, asset markets in advanced economies have cratered, and capital has been pouring out of emerging markets at a breathtaking pace. A deep economic slump and financial crisis are unavoidable. The key questions now are how bad the recession will be and how long it will last.

Until we know how quickly and thoroughly the public-health challenge will be met, it is virtually impossible for economists to predict the endgame of this crisis. At least as great as the scientific uncertainty about the coronavirus is the socioeconomic uncertainty about how people and policymakers will behave in the coming weeks and months.

After all, the world is experiencing something akin to an alien invasion. We know that human determination and creativity will prevail. But at what cost? As of this writing, markets seem to be cautiously hopeful that a recovery will be fast, perhaps starting in the fourth quarter of this year. Many commentators point to China’s experience as an encouraging harbinger of what awaits the rest of the world.

But is that perspective really justified? Employment in China has rebounded somewhat, but it is far from clear when it will return to anything close to pre-COVID-19 levels. And even if Chinese manufacturing does rebound fully, who is going to buy those goods when the rest of the global economy is sinking? As for the United States, returning to 70% or 80% of capacity seems like a distant dream.

Now that the US has failed miserably to contain the outbreak despite having the world’s most advanced health system, Americans will find it exceedingly difficult to return to economic normalcy until a vaccine becomes widely available, which could be a year or more away. There is even uncertainty about how the US will pull off its November 2020 presidential election.

For now, markets seem to be comforted by massive US stimulus programs, which have been absolutely necessary to protect ordinary workers and prevent a market meltdown. Yet it is already clear that much more will need to be done.

If this were just a garden-variety financial panic, a massive injection of government demand stimulus would absolve a lot of sins. But the world is experiencing the most serious pandemic since the 1918-20 influenza outbreak. If another 2% of the global population were to die this time, the death toll would come to roughly 150 million people.

Fortunately, the outcome probably will not be that extreme, given the radical lockdowns and social-distancing measures that are being adopted worldwide. But until the health crisis is resolved, the economic situation will look exceedingly grim. And even after an economic restart, the damage to businesses and debt markets will have lingering effects, especially considering that global debt was already at record-breaking levels before the crisis began.

To be sure, governments and central banks have moved to backstop broad swaths of the financial sector in a fashion that seems almost Chinese in its thoroughness; and they have the firepower to do a lot more if necessary. The problem, however, is that we are experiencing not just a demand shock but also a massive . Propping up demand may contribute to flattening the contagion curve by helping people stay locked down, but there is a limit to how much it can help the economy if, say, 20-30% of the workforce is in self-isolation for much of the next two years.

I have not even touched on the profound political uncertainty that a global depression can spark. Given that the 2008 financial crisis produced deep political paralysis and nurtured a crop of anti-technocratic populist leaders, we can expect the COVID-19 crisis to lead to even more extreme disruptions. The US public-health response has been catastrophic, owing to a combination of incompetence and neglect at many levels of governance, including the highest. If things continue the way they are, the death toll in the New York City area alone could rival that of Northern Italy.

Of course, one can imagine more optimistic scenarios. With extensive testing, we could determine who is sick, who is healthy, and who is already immune and thus able to return to work. Such knowledge would be invaluable. But, again, owing to several layers of mismanagement and misplaced priorities stretching back many years, the US is woefully short of adequate testing capacity.

Even without a vaccine, the economy could return to normal relatively quickly if effective treatments can be swiftly implemented. But, absent widespread testing and a clear sense of what will constitute “normal” in a couple of years, it will be difficult to persuade businesses to invest and hire, especially when they are anticipating higher tax bills when it’s all over. And it is possible that stock-market losses so far have been less than those of 2008 only because everyone remembers how values shot back up during the recovery. But if that crisis does turn out to have been a mere dry run for this one, investors shouldn’t expect a quick rebound.

Scientists will know a lot more about our microscopic invader in a few months. With the virus now racing across the US, American researchers will have direct access to data and patients, rather than having to rely only on Chinese data from Hubei province. Only after the invasion is beaten back will it be possible to put a price tag on the economic cataclysm it left in its wake.

The Belt and Road After COVID-19

Από
anixneuseis
-
0
By Plamen Tonchev
April 07, 2020
A masked man walks past a national flag outside a traditional medicine hospital in Beijing on March 3, 2020.

Credit: AP Photo/Ng Han Guan

The COVID-19 pandemic is increasingly looking like a watershed, one of those moments in history that mark the end of an era and usher in a new one. The world is poised to change dramatically as a result of the novel coronavirus and many of the assumptions that seem plausible today may have to be revisited a few months down the road. Everything will depend on the severity of the coming socioeconomic shock and the resilience of the world order.

While it is too early for authoritative forecasts, three scenarios are possible at this stage. The best case envisages a moderate economic disturbance, which can hopefully be dealt with by the existing world order and through the mobilization of existing financial tools. A much more likely scenario, which qualifies as bad, foresees severe economic damage necessitating a massive demand for reconstruction, even if it cannot be met through available resources and by the shaky global institutional architecture. The worst-case scenario will be really ugly: it includes a devastating economic collapse of potentially historic proportions, leading to social and political turmoil in a number of countries, a sea change as to configuration of the world order, and curtailed connectivity.

The oft-repeated assertion that we’ll be living in a different world once the pandemic has been contained certainly applies to China’s emblematic Belt and Road Initiative (BRI), too. Interestingly, the pandemic has exposed the risks and weaknesses of global interconnectedness, which cannot but affect China’s BRI.

It’ll take some time before the impact of the COVID-19 calamity can be gauged with a sufficient degree of precision. The first scenario seems to be a pie in the sky and the third one is simply impossible to grasp in its entirety, which is why the only somewhat credible conjectures for the time being could be made in relation to the bad scenario. In this case, several key questions about the future of BRI stand out.

Who Foots the Bill?

In the bad scenario, a snag that BRI is likely to hit is a funding shortfall. So far, President Xi Jinping’s signature project has been powered primarily by China, whose growth rates were decreasing even before the outbreak. The Chinese Communist Party (CCP) leadership is facing a daunting task revitalizing an economy that is up against serious structural challenges. Three months after disaster struck in Wuhan, the country appears to be coming round, but a V-shaped rebound is not a given  and analysts continue to slash their forecasts. With the United States and Europe reeling from the pandemic, Chinese exports will take a big hit. At home, Beijing is faced with limited room to stimulate the country’s highly leveraged economy, with persistently bad news coming in. Last February, China’s official urban unemployment jumped to an unprecedented 6.2 percent, though the real rate may be even higher. Some 5 million jobs in urban China have reportedly been lost to date because of the lockdown and that number may go up to 9 million by the end of 2020. Therefore, Beijing’s utmost priority will be preserving low levels of unemployment, while it will probably postpone the vaunted goal of doubling the country’s 2010 GDP by the end of this year.

The political imperative of ensuring social stability will require much-needed resources, at the expense of what many Chinese citizens view as a waste of money overseas. While Xi’s grip on power remains unchallenged, there is a perception that he may have jumped the gun with an overly ambitious and assertive foreign policy agenda, including the BRI. The COVID-19 outbreak has exposed the need for Beijing’s decision-makers to focus on domestic development and China will have to reconcile two competing priorities: avoiding the middle-income trap, while at the same time posturing as a superpower abroad. So, not only may BRI be short of cash, but it will also be hard to sell at home and mostly probably won’t be touted within China for a while.

Will China Get Its Money Back?

Worse still, all the economies along BRI routes will find themselves in tatters in the wake of the outbreak. There will be an ever-growing demand for infrastructure in Eurasia and Africa, but already-limited available resources in recipient countries may evaporate altogether. For instance, Pakistan, China’s all-weather partner and host to the biggest BRI megaproject in the world, is poised to sustain a $8.2 billion loss, according to a preliminary assessment by the Asian Development Bank. At present, the respective figure for Bangladesh is $3 billion. Thailand has given up hope of hitting a 2.8 percent growth target this year and is now bracing up for a recession. Africa is equally vulnerable, as China is the continent’s largest market for natural resources, and a primary source of industrial products and consumer goods. It’s only a matter of time before the epidemic spreads across African countries in full force and leads, in parallel to a public health crisis, to a severe economic slump.

In all developing countries remittances are bound to shrink due to job cuts overseas, thus putting further pressure on the economies vying for Chinese investment. Project failures, cases of insolvency, and bankruptcies are expected to grow exponentially along BRI routes in the months, if not years, to come. Reportedly, coronavirus-hit Chinese companies executing BRI contracts can rely on support from the China Development Bank in the form of low-cost financing and special foreign exchange liquidity loans. Yet, Chinese policy banks will be increasingly picky and inclined to stay away from new projects that may turn out to be loss-makers.

The Show Must Go On

According to a recently published theory, the terrestrial Silk Road Economic Belt and the Maritime Silk Road, the two distinct BRI strands, are priorities eight and nine on Xi’s Top Ten list — not even close to No. 1 (preserving the CCP’s power), No. 2 (maintaining national unity), and No. 3 (the expansion of the economy). This reading of Xi’s worldview suggests that, under extreme circumstances, Beijing will not deem the BRI as important as political and social stability at home. And the position of the Chinese leadership over the past two years has been anything but enviable – it’s been steadily exacerbated by the trade war with the United States, an inexorable economic slowdown, riots in Hong Kong, Tsai Ing-wen’s re-election in Taiwan, and now the coronavirus calamity.

But this is not to say that the BRI is over, far from it. As Mark Twain would have chuckled, rumors of the death of the BRI are greatly exaggerated. It is a symbol of China’s emergence as a leading global power and a big chunk of Xi’s personal legacy, hence its inclusion in the CCP’s constitution. As is to be expected, Beijing’s official rhetoric is that the COVID-19 outbreak will only have a temporary impact on the BRI. In fact, the initiative’s fuzzy content is being further enriched with the “Health Silk Road” add-on narrative and “mask diplomacy” in a major soft-power push, as Beijing seeks to fend off unpalatable questions about its fumbled initial response to the outbreak and turn the tables on its critics.

In the short run, the BRI will be in trouble. In particular, the summer of 2020 may be a period of hibernation for a number of BRI projects. The outbreak has brought Chinese labor supplies and equipment imports along BRI routes down to a trickle. Currently, major infrastructure projects in Sri Lanka, Bangladesh, Indonesia, Nepal, and other countries are progressing at a snail’s pace. Yet, while the Belt and Road has been put on hold due to the outbreak and proliferation of the virus, this shouldn’t be seen as anything other than a short-term upheaval.

A Different BRI

In the mid to long run, ongoing BRI projects will pick up again, though it is reasonable to assume that this will be a new BRI, an enterprise of a different complexion. And the BRI is bound to change, with inescapable questions about its China-centered nature: overdependence on Chinese companies and Chinese staff working on BRI projects financed through loans from Chinese banks. But, above all, it needs to change due to its inherent conceptual defects. Long before being hit by COVID-19, the BRI was infected with the virus of poor design, misconception, and chutzpah.

Notably, Chinese authorities have yet to come up with a clear-cut definition of the BRI, which remains a loose set of infrastructure projects and bilateral deals. Seven years after this ambitious initiative was announced it remains, at best, a blurred vision in need of a comprehensive conceptual framework, international standards, and a coherent implementation strategy. This is one of the reasons why the BRI has become controversial and has caused a backlash in many countries. And this is also why a process of recalibration, of sorts, has been under way for at least a year now, if one is to take Xi’s words at the second Belt and Road Forum in April 2019 at face value.

The Chinese president sketched out his grand vision in September 2013, at a time China had an annual growth rate close to 8 percent and some $4 trillion in its coffers. Back then, initial estimates of the resources to be allocated to the BRI went all the way up to a bombastic $8 trillion, only to come down to $4 trillion later on. In March 2018, Morgan Stanley predicted that China’s overall expenses along BRI routes could reach $1.2 to 1.3 trillion by 2027, but even this is now looking increasingly unlikely.

The World Bank estimates that cumulative BRI expenditure up to 2019 stood at $545 billion. So far, about two-thirds of Chinese spending on completed BRI projects has gone into the energy sector and transport, roughly accounting for $50 billion and $15 billion, respectively. However, developing countries in need of infrastructure will be terribly cash-strapped, so unless money is offered by multilateral financial institutions or debt relief is considered, there may be a shift away from roads, bridges, and coal-fired power plants funded through Chinese loans.

Due to domestic political and financial constraints, China will no longer be in a position to shower BRI partners with loans. Arguably, it will think twice before getting embroiled in ill-conceived investments, such as the standard gauge railway in Kenya or the highway to nowhere currently being built in Montenegro. From now on Chinese policy banks will be much more wary of a potential “creditor trap” and will identify projects on the basis of robust due diligence.

Instead of the hitherto scattershot Chinese approach to building anything that’s buildable, new BRI projects will probably be more strategically chosen. Beijing has been investing in the creation of a globe-spanning network of economic corridors, logistics zones, and financial centers, with stress laid on sea ports and adjacent areas. Egypt’s Suez Canal Economic Zone and Sri Lanka’s Colombo Port City clearly exemplify this trend, while the ambitious Sino-Oman Industrial City project has yet to take off the ground.

Investment in energy will remain sought-after, with Chinese solar-panel makers aggressively seeking overseas contracts now that state subsidies are being slashed at home. In addition, projects are likely to focus on more sophisticated forms of connectivity, such as 5G networks or, in the wake of the pandemic, disaster management, public health-related high-tech, and even remote surgery. China will surely use the BRI for the projection of its soft power, an increasingly important battlefield in international relations. Not least of all, the geopolitical dimension of the BRI will be further accentuated by the involvement of China’s military, ostensibly under a humanitarian and peace-building camouflage.

A different BRI will not necessarily be embraced by the rest of the world, marked by fragmentation and confrontation. It is true that recent developments have undermined confidence in the capacity and competence of U.S. governance and the EU is in disarray. However, it remains to be seen whether China’s attempts at burnishing its image as a global leader will pay off. The world has become aware of the risks of overwhelming reliance on China and the coronavirus may convince some in the international community to approach ties with Beijing with a greater degree of wariness. The outbreak has engendered profound skepticism about the prudence of leaning too closely on China and BRI may very well be a case in point.

Plamen Tonchev is Head of the Asia Unit at the Institute of International Economic Relations (IIER), Athens, Greece.

thediplomat.com

Υπό την προστασία του τουρκικού Π/Ν τα πλοία-φαντάσματα που μεταφέρουν αλλοδαπούς στο Αιγαίο και όπλα στη Λιβύη

Από
anixneuseis
-
0
Νίκος Μελέτης

Με απειλές ότι το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό και η Ακτοφυλακή θα αναλάβουν να  διασφαλίσουν την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας» στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο, απαντά η Άγκυρα  στην προσπάθεια της Ελλάδας να αποτρέψει την διακίνηση όπλων και μεταναστών μέσω παλιών τουρκικών εμπορικών πλοίων.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια ευθεία απειλή εναντίον της Ελλάδας ότι οποιοσδήποτε έλεγχος των ύποπτων πλοίων που ξεκινούν από τα τουρκικά λιμάνια , θα προκαλέσουν την παρέμβαση του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού ,ώστε να διασφαλισθεί ότι αυτά θα συνεχίσουν την αποστολή τους είτε πρόκειται για μεταφορά όπλων είτε διακίνηση μεταναστών…

Το επεισόδιο της 2ας Απριλίου(που αποκάλυψε η Καθημερινή) με το τουρκικό δεξαμενόπλοιο   που θεωρήθηκε ύποπτο και μετά από «κυνηγητό» άλλοτε σε διεθνή και άλλοτε στο όριο των ελληνικών χωρικών υδάτων  ,στην περιοχή της Σάμου και της Ικαρίας υποχρεώθηκε να επιστρέψει σε τουρκικό Λιμάνι έχει σημάνει συναγερμό στις  Έλληνικές Αρχές.

Σύμφωνα   με εκτιμήσεις της Αθήνας η Τουρκία χρησιμοποιεί και πάλι την τακτική των πλοίων -φαντάσματων, που είναι κυρίως παροπλισμένα μικρά φορτηγά  για την μεταφορά όπλων στην Λιβύη αλλά και για την διακίνηση μεταναστών προς την Ιταλία αλλά και τις ακτές της Ηπειρωτικής Ελλάδας. Τελευταίο επεισόδιο ήταν με το πλοίο το οποίο γεμάτο μετανάστες προσάραξε έξω από το λιμάνι της Τζιάς. Επίσης είχε προηγηθεί και το περιστατικό με το τουρκικό πλοίο το οποίο μετά από παρέμβαση γαλλικών σκαφών που συμμετείχαν στην νατοϊκή Δύναμη επέστρεψε σε τουρκικό λιμάνι ,καθώς σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπήρχαν ήταν φορτωμένο με όπλα και είχε προορισμό την Λιβύη.

Η Τουρκία στις 3 Απριλίου είχε εκδώσει NAVTEX (20051/20)  ισχυριζόμενη οτι το τουρκικό πλοίο στο περιστατικό της 2ας Απριλίου δέχθηκε πυρά από την Ελληνική Ακτοφυλακή  και καλούσε όλα τα πλοία να είναι σε επαφή με το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό και την Ακτοφυλακή.

Με νεα NAVTEX που εξέδωσε το πρωί της Τρίτης η Τουρκία κατηγορεί την Ελλάδα ότι είναι  αυτή που παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο ,θέτει σε κίνδυνο ζωές ναυτικών και εμποδίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα και απειλεί ότι το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό και η Ακτοφυλακή «είναι  έτοιμοι να προστατεύσουν την ελευθερία της Ναυσιπλοΐας και να αποτρέψουν τις παράνομες δραστηριότητες της Ελληνικής Ακτοφυλακής».

Η Τουρκία πιθανότατα θέλησε να τεστάρει τα αντανακλαστικά και τις αντιδράσεις της Αθήνας  και το ενδιαφέρον πλέον είναι εάν θα επιχειρήσει κλιμάκωση της αντιπαράθεσης και στην Θάλασσα στέλνοντας και άλλα τέτοια πλοία – φαντάσματα, τα οποία εάν ζητηθεί να ελεγχθούν από την Ελληνική Ακτοφυλακή ,θα κληθεί να τα «προστατεύσει» το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό.

Στις 3 Απριλίου  με την NAVTEX 20051/20  οι Τουρκικές Αρχές ανέφεραν:

«Στις 2 Απριλίου  ένα υπό τουρκική σημαία εμπορικό  πλοίο δέχθηκε πυρά από τα σκάφη της Ελληνικής Ακτοφυλακής. Το υπό τουρκική σημαία σκάφη που πλέουν στο Αιγαίο παρακαλούνται να είναι σε επαγρύπνηση για τέτοιου είδους περιστατικά αναφορικά με την ασφάλεια της ζωής και την ασφάλεια της Ναυσιπλοΐας  και υπάρχει ανάγκη να ενημερώνουν άμεσα την τουρκική Ακτοφυλακή και το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό. Οι τουρκικές Ναυτικές Δυνάμεις και η Ακτοφυλακή  είναι διαρκως συντονισμένες στην συχνότητα 16».

Το πρωΐ της Τρίτης 7 Μαρτίου ακολούθησε η έκδοση και νέας Αναγγελίας από τις τουρκικές Αρχές(Ν/W 0580/20):

« Αιγαίο-Μεσόγειος. Αναγγελία προς όλους τους  ναυτιλόμενους . Η Ελλάδα επανειλημμένα θέτει σε κίνδυνο τις ζωές των ναυτικών  στο Αιγαίο με πρακτικές που είναι αντίθετες στο Διεθνές Δίκαιο. Ως εκ τούτου η NAVTEX 20051/20 εξακολουθεί να είναι σε ισχύ  και έγκυρη. Το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό και η Ακτοφυλακή είναι έτοιμες να προστατεύσουν τις ζωές στην Θάλασσα ,να διασφαλίσουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας  και να αποτρέψει κάθε παράνομη δραστηριότητα της ελληνικής Ακτοφυλακής στην θάλασσα. Οι Σταθμοί της Σμύρνης και της Αττάλειας θα συνεχίσουν να εκδίδουν NAVTEX για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας».

Οι τουρκικές NAVTEX

IZMIR TURK RADIO
NAVTEX N/W NR:20051/20

AEGEAN SEA

NOTICE ALL MARINERS

ON 02 APR 2020, A TURKISH FLAGGED
MERCHANT VESSELS WAS FIRED UPON
BY GREEK COAST GUARD BOATS. TURKISH
FLAGGED VESSELS SAILING IN THE AEGEAN
SEA ARE REQUESTED TO BE VIGILANT AGAINST
SUCH INCIDENT WITH RESPECT TO SAFETY OF
LIFE AND SAFETY OF NAVIGATION AND SHOULD
THERE BE A NEED THEY ARE URGED TO SWIFTLY
INFORM THE TURKISH COAST GUARD AND TURKISH
NAVY.
TURKISH NAVY FORCES AND COAST GUARD COMMAND
LISTEN TO VHF CHANEL 16 CONTINUOUSLY.

TURNHOS N/W : 0580/20
AEGEAN SEA-MEDITERRANEAN SEA NOTICE TO ALL MARINERS. GREECE HAS REPEATEDLY ENDANGERED LIVES OF THE
MARINERS IN THE AEGEAN SEA WITH PRACTICES CONTRARY TO INTERNATIONAL
LAW. THEREFORE NAVTEX NR 20051/20 IS STILL EFFECTIVE AND VALID. TURKISH
NAVY AND COAST GUARD STAND READY TO PROTECT LIFE AT SEA, SAFEGUARD
THE FREEDOM OF NAVIGATION AND PREVENT ANY ILLEGAL ACTIVITY OF GREEK
COAST GUARD AT SEA. IZMIR AND ANTALYA NAVTEX STATIONS WILL CONTINUE TO
PROMULGATE NAVTEX MESSAGES FOR THE SAKE OF NAVIGATIONAL SAFETY. CAUTION ADVISED. 

Πηγή: Λίμπεραλ

Γερμανός εμπειρογνώμωνας προειδοποιεί την Ελλάδα: Άλλα τρία εκατομμύρια πρόσφυγες από το Ιντλίμπ, στο “οπλοστάσιο” της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0
Ακολουθεί η μετάφραση μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας συνέντευξης ενός Γερμανού εμπειρογνώμωνα, του Στάινμπεργκ, ο οποίος σκιαγραφεί ένα εφιαλτικό σενάριο για την Ελλάδα. Την φυγή στην Τουρκία περίπου τριών εκατομμυρίων αμάχων από το Ιντλίμπ, μαζί με 50-60 χιλιάδες σκληρούς ισλαμιστές τρομοκράτες.

Δεδομένου ότι ο Στάιμπεργκ διετέλεσε σύμβουλος της γεμρναικής Καγκελαρίας, για τέτοια θέματα, θεωρώ ότι πρέπει η συνέντευξη να μελετηθεί μετά παρρησίας, ειδικά στα σημεία που αφορούν την εκτίμησή του ότι η Τουρκία πρέπει να δεχτεί τα τρία εκατομμύρια πρόσφυγες από το Ιντλίμπ.

Αυτό, θα είναι μια καταστροφική εξέλιξη για την Ελλάδα, δεδομένων των σχεδίων που έχει η Τουρκία, για τη χρησιμοποίηση των προσφύγων και των μεταναστών σε επιχειρήσεις υβριδικού πολέμου, με σκοπό την άλωση της Ελλάδας και τον εκβιασμό της Ευρώπης.

Επί του θέματος θα επανέλθουμε. Μέχρι τότε, “καταναλώστε” το άφοβα:

Steinberg, Ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής: Η Τουρκία θα ηττηθεί και θα χάσει στο Ιντλίμπ

Ο Steinberg, από τους πιο διεκεκριμένους εμπειρογνώμωνες στα θέματα της Μέσης Ανατολής, δηλώνει ότι ο πόλεμος στη Συρία έχει τελείωσει και προειδοποιεί ότι η Τουρκία θα ηττηθεί και θα χάσει Ιντλίμπ.

Ο Στάινμερκ είπε: “Δεν είναι δυνατόν να προβλέψουμε πόσο θα διαρκέσει αυτή η εκεχειρία. Είναι όμως σαφές ότι οι Σύριοι, οι Ρώσοι και οι δυνάμεις του Λιβάνου και του Ιράν, θέλουν να ανακαταλάβουν την επαρχία Ιντλίμπ. Αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στο πεδίο, η υποχώρηση της Τουρκίας και των συμμάχων της, οφείλονται στο σχέδιο ανακατάληψης της επαρχίας από τις δυνάμεις του Άσαντ και τους συμμάχους τους.  Θεωρώ ότι θα υπάρξουν συγκρούσεις και πάλι τους καλοκαιρινούς μήνες και ότι ο Assad θα ολοκληρώσει με επιτυχία τη μεγάλη επιχείρηση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2019, για την ανακατάληψη του Ιντλίμπ”.

Ο Steinberg, ένας από τους κορυφαίους εμπειρογνώμονες της Γερμανίας για τη Μέση Ανατολή, απαντά στις ερωτήσεις.

Deutsche Welle: Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις πολέμησαν εναντίον των στρατευμάτων του Bashar Assad στη Συρία για μια εβδομάδα. Αργότερα, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατέληξε σε συμβιβασμό με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, έναν από τους σημαντικότερους συμμάχους του Ασαντ, στις 5 Μαρτίου. Αυτή η κατάπαυση του πυρός συνεχίζεται. Πόσο ακόμα πιστεύεις ότι θα σιωπούν τα όπλα;

Guido Steinberg: Δεν είναι δυνατόν να προβλέψουμε πόσο θα διαρκέσει αυτή η εκεχειρία. Είναι όμως σαφές ότι οι Σύριοι, οι Ρώσοι και οι δυνάμεις του Λιβάνου και του Ιράν, θέλουν να ανακαταλάβουν την επαρχία Ιντλίμπ. Αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στο πεδίο, η υποχώρηση της Τουρκίας και των συμμάχων της, οφείλονται στο σχέδιο ανακατάληψης της επαρχίας από τις δυνάμεις του Άσαντ και τους συμμάχους τους.  Θεωρώ ότι θα υπάρξουν συγκρούσεις και πάλι τους καλοκαιρινούς μήνες και ότι ο Assad θα ολοκληρώσει με επιτυχία τη μεγάλη επιχείρηση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2019, για την ανακατάληψη του Ιντλίμπ.

Ποιος ρόλο πιστεύετε ότι παίζει στις εξελίξεις η πιθανότητα εξάπλωσης της επιδημίας του κορωναϊού στην περιοχή Idlib;

Η εξάπλωση της επιδημίας του κοροναϊού στη Συρία μπορεί να οδηγήσει τους πολεμιστές να είναι πιο προσεκτικοί στην επαρχία Idlib. Συγκεκριμένα, το καθεστώς Assad πρέπει να εξετάσει πώς μπορεί να κρατήσει τα λίγα στρατεύματά του ετοιμοπόλεμα. Ωστόσο, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η επιδημία δεν θα οδηγήσει τελείως στο τέλος των συγκρούσεων. Οι δυνάμεις του καθεστώτος Assad δεν φαίνεται να έχουν υποστεί μεγάλες απώλειες μέχρι στιγμής. Αλλά αυτή η επιδημία θα επηρεάσει ιδιαίτερα τον άμαχο πληθυσμό που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και κατοικούν σε στρατόπεδα προσφύγων.

Από την άλλη πλευρά, ο Πρόεδρος Ερντογάν γνωρίζει ότι όσο δεν έχει μαζί του τον Πούτιν και την υποστήριξη της Δύσης, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να επιβραδύνει, αλλά δεν μπορεί να σταματήσει τελείως την επιχείρηση που διεξάγει ο Ασαντ.

Πρέπει το ΝΑΤΟ να υποστηρίξει τον Ερντογάν για την προστασία των αμάχων στην επαρχία Idlib; Και δεν είναι ανθρωπιστική υποχρέωση της Ευρώπης να βοηθήσει την Τουρκία;

Οι Ευρωπαίοι έχουν ανθρωπιστική υποχρέωση. Ωστόσο, θα πρέπει να εκπληρώνουν αυτή την υποχρέωση λαμβάνοντας μόνο μέτρα αρωγής. Ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε. Εάν το ΝΑΤΟ ή η Ευρωπαϊκή Ένωση ήθελαν να παρέμβουν, αυτό ήταν δυνατό να γίνει πριν από χρόνια. Τώρα με το ξέσπασμα του κορωναϊού, δεν είναι πια ρεαλιστικό. Τα τελευταία χρόνια βλέπουν ότι η Τουρκία στηρίζει τους ισλαμιστές στη Συρία, στην επαρχία Ιντλίμπ όπου κυριαρχούν σήμερα οι ισλαμιστές της Hayat Tahrir Şam (HTS), βλέπουμε ότι η Τουρκία υποστηρίζει αυτήν την οργάνωση. Πρόκειται για μια οργάνωση που είναι η συνέχεια του Μετώπου της Nusra που υποστηρίζεται από την Αλ Κάιντα.

Δεν θα ήταν σωστό για τη Δύση να παρεμβαίνει και να παίρνει το μέρος μιας τέτοιας οργάνωσης. Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί πρέπει να αποδεχτούν ότι αυτός ο εμφύλιος πόλεμος έχει τελειώσει. Η Τουρκία θα πρέπει να το αοδεχτεί κι αυτή και να πάψει να παρέχει υποστήριξη στους αντάρτες. Και πρέπει να ζητήσει από τους αντάρτες να αποσυρθούν από το Idlib. Επειδή είναι κι αυτοί υπεύθυνοι για τα δεινά τόσο του κόσμοου, όσο και ο Assad.

Από τον Απρίλιο του 2019, λέτε ότι οι αντάρτες είναι υπεύθυνοι για τα δεινά του λαού, όπως και ο Άσαντ, που βομβάρδιζε τους ανθρώπους και τα νοσοκομεία στο Idlib. Τι εννοείτε με αυτό;

Η Hayat Tahrir Şam είναι μια τρομοκρατική οργάνωση που βρίσκεται στον κατάλογο πολλών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, για πολλούς δικαιολογημένους λόγους. Το πιο σημαντικό σημείο στην εκτίμησή μου είναι ότι ο εμφύλιος πόλεμος χάθηκε. Οι αντάρτες που λαμβάνουν στήριξη από την Τουρκία στην Ιντλίμπ, με τις προσπάθειες διατήρησης της επαρχίας αυτής, δεν θα πετύχουν τίποτε άλλο, από την παράταση της δυστυχίας του λαού που υποφέρει. Φυσικά, το καθεστώς Assad είναι βασικά υπεύθυνο για την εμφάνιση του εμφυλίου πολέμου. Το καθεστώς είναι επίσης υπεύθυνο για τη μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων και τα τρομερά εγκλήματα πολέμου. Ωστόσο, πρέπει να ειπωθεί σ’ αυτό το σημείο ότι αυτή η σύγκρουση δεν είναι πλέον δυνατόν να οδηγήσει σε νίκη την αντιπολίτευση. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός είχε δείξει πώς να συμπεριφερθεί σε μια τέτοια κατάσταση στις πρώτες ημέρες του πολέμου. Όταν το καθεστώς Assad εισήλθε στις περιοχές γύρω από την πόλη Homs, όταν επρόκειτο να αρχίσει βαρύ βομβαρδισμό, οι αντάρτες αποσύρθηκαν και πήραν μαζί τους και τους αμάχους, για να μη μείνουν έκθετοι στα πυρά του καθεστώτος. Αυτή θα είναι η σωστή στάση και τώρα. Ωστόσο, δεν αναμένεται να ακολουθήσει μια τέτοια πολιτική η Τουρκία μαζί τους ισλαμιστές συμμάχους της στην περιοχή.

Εκτός από την τρομοκρατική οργάνωση HTS, στην περιοχή του Ιντλίμπ υπάρχουν και άλλοι αντάρτες και δημοκρατικοί αντικαθεστωτικοί. Ποια είναι η μελλοντική κατάσταση αυτών των ανθρώπων υπό τη διοίκηση του Assad;

Είναι προφανές ότι η Assad θα ανακαταλάβει πλήρως την περιοχή. Επομένως, τίθεται το ερώτημα πώς και ποιο θα είναι το μέλλον των εξεγερμένων. Θεωρώ ότι ο μόνος τρόπος να αποφύγουν τη σύλληψη και να επιβιώσουν, είναι να καταφύγουν στην Τουρκία. Και είναι η μόνη λύση, γιατί η Τουρκία τους υπσοτηρίζει τουλάχιστον από το 2012.

Επίσης, η Τουρκία από το 2013 έπαιξε σημαντικό ρόλο, για να ενταθούν οι σχέσεις μεταξύ των εξεγερμένων και των ισλαμιστών. Ως εκ τούτου, πρέπει να δεχθεί τους πρόσφυγες μαζί με τους αντάρτες. Ανεξάρτητα από το πιο σενάριο θα υλοποιηθεί τελικά, δεν είναι δυνατόν να αποτραπεί ένα κύμα μετανάστευσης. Οι άνθρωποι αυτοί θα φύγουν προς την Τουρκία. Το μόνο ερώτημα είναι, αν η Τουρκία θα ανοίξει τα σύνορά της ή όχι. Ωστόσο, ο Ερντογάν θέλει με κάθε τρόπο και κόστος να εμποδίσει το καθεστώς Assad να ανακαταλάβει το Ιντλίμπ.

Γιατί επιμένει τόσο πολύ σε αυτό ο Ερντογάν;

Από το 2015 υπάρχουν νέες προτεραιότητες στην πολιτική της Τουρκίας στο θέμα της Συρίας. Αυτή έχει ως στόχο να αποτρέψει τις Δυνάμεις Άμυνας του Λαού, που θεωρείται οργάνωση-προέκταση του PKK, να αποκτήσει δύναμη και μια κρατική δομή στο έδαφος της Συρίας. Κατά την άποψή μου είναι λογικό να επικεντρωθεί η Τουρκία σ’ αυτόν τον στόχο. Ωστόσο, η κυβέρνηση του Ερντογάν, για να μπορέσει να έχει λόγο σε όλες τις πολιτικές ρυθμίσεις που θα γίνουν την επόμενη μέρα στη Συρία, προσπαθεί να συνεχίσει να ελέγχει σημαντικές για την Τουρκία περιοχές της Συρίας και ταυτόχρονα να υποστηρίζει τους αντάρτες.

Στην επιμονή του Ερντογάν να συνεχίζει αυτήν την πολιτική, τη στιγμή που το αποτέλεσμα του πολέμου είναι σαφές, οφείλεται και η καταστροφή που βιώσαμε στο Ιντλίμπ. Αυτή η καταστροφή θα επεκταθεί τώρα με το ξέσπασμα του κορωναϊού. Η Τουρκία μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο των ανταρτών και του καθεστώτος Άσαντ. Αλλά δεν το κάνει. Προσπαθεί να περισώσει τα ερείπια της πολιτικής που ακολούθησε στη Συρία, αλλά αυτό είναι ένας υποχωρητικός αγώνας. Η Τουρκία θα χάσει αυτόν τον πόλεμο.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου, έδωσε το μήνυμα ότι η περιοχή που ελέγχεται νοτίως του αυτοκινητοδρόμου Μ4, που ελέγχεται από αντάρτες, πρόκειται να παραδοθεί στη Ρωσία. Σε αυτή την περίπτωση, αυτό που θα παραμείνει υπό τον έλεγχο των συμμάχων πολιτοφυλάκων της Τουρκίας, είναι μια μικρή περιοχή. Ωστόσο, αυτή η περιοχή δεν είναι αυτάρκης και θα εξαρτάται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τη διεθνή βοήθεια. Πόσο ρεαλιστική πιστεύετε ότι είναι αυτή η πρόταση;

Δεν πιστεύω στη λύση που προτείνει η Τουρκία και προβλέπει την παράδοση μιας περιοχής της επαρχίας Ιντλίμπ υπό τον έλεγχο των ανταρτών. Το καθεστώς Assad είναι εξαιρετικά αποφασισμένο να ανατκήσει τον έλεγχο όλων των περιοχών, σ’ ολόκληρη τη χώρα. Αυτό μπορεί να διαρκέσει αρκετό καιρό, αλλά πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι και οι υποστηρικτές της Συρίας, όπως η Ρωσία και το Ιράν, συμφωνούν να ανακτηθεί ο έλεγχος σε ολόκληρη την επικράτεια.

Δεν θα αποτελέσει λύση ο έλεγχος της περιοχής του βορείου Ιντλίμπ από την Τουρκία. Πρόκειται για έναν διαπραγματευτικό ελιγμό, που έγινε να να ισχυροποιήσει τη θέση της και να αποσυρθεί χωρίς να ταπεινωθεί. που χρησιμοποίησε η τουρκική κυβέρνηση για να δείξει ότι συνεχίζει να εξηγεί το βάρος της στις διαπραγματεύσεις. Η Τουρκία θα συνεχίσει να είναι μια σημαντική δύναμη στην περιοχή, όμως και η πίεση να αποσυρθεί θα συνεχιστεί.

*Ο Guido Steinberg, που έχει κάνει εργασίες για το Ίδρυμα Πολιτικής Επιστήμης του Βερολίνου, από το 2002 μέχρι το 2005 διετέλεσε σύμβουλος για θέματα διεθνούς τρομοκρατίας στην Καγκελαρία.

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: Deutsche Welle, krdnews.net/ infognomonpolitics.gr

1...2,5072,5082,509...3,034Σελίδα 2,508 από 3,034