Αρχική Blog Σελίδα 2499

Αμεση ανάλυση: Ε.Ε. – Το κρίσιμο επόμενο βήμα

0
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

Μπορεί να προκύψει λευκός καπνός από την τηλεδιάσκεψη των 27 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Ε.Ε. την Πέμπτη σχετικά με την κοινή χρηματοδότηση της ανάκαμψης των κρατών-μελών μετά την πανδημία;

Η συμφωνία-πακέτο των 540 δισ. ευρώ στο Eurogroup της 9ης Απριλίου επετεύχθη μετά κόπων και βασάνων, επιστρατεύοντας τη μέγιστη δυνατή ασάφεια σχετικά με το πιο δύσκολο ζήτημα – το Ταμείο Ανάκαμψης για την επόμενη μέρα.

Συγκεκριμένα, συμφωνήθηκε να εξεταστούν «καινοτόμα χρηματοοικονομικά εργαλεία» υπό τον όρο της «καθοδήγησης των ηγετών» και της αναγνώρισης των χρηματοοικονομικών και πρακτικών ζητημάτων που προκύπτουν. Το Ταμείο, σύμφωνα με το κοινό ανακοινωθέν του Eurogroup, θα είναι «προσωρινό», «στοχευμένο» αλλά και «ανάλογο του ασυνήθιστου κόστους της τρέχουσας κρίσης» – κόστος το οποίο πρέπει «να διαχυθεί στον χρόνο μέσω της κατάλληλης χρηματοδότησης». Τα εργαλεία που θα επιστρατευθούν θα πρέπει να είναι «συμβατά με τις Συνθήκες της Ε.Ε.».

Η διατύπωση αφήνει ανοικτή την πόρτα στην κοινή έκδοση χρέους – οριακά. Εκκρεμεί μεταξύ άλλων η σχέση του νέου ταμείου με τον νέο κοινοτικό προϋπολογισμό (Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2021-7), που αναφέρεται στο ανακοινωθέν ότι θα παίξει «κεντρικό ρόλο» στην ανάκαμψη (οι διαπραγματεύσεις επί του ΠΔΠ πρέπει να ολοκληρωθούν πριν το τέλος του έτους, αλλά η έκτακτη σύνοδος που έλαβε χώρα στα τέλη Φεβρουαρίου για το σκοπό αυτό έληξε χωρίς συμφωνία). Η αναφορά στις ευρωπαϊκές Συνθήκες μειώνει περαιτέρω το περιθώριο ελιγμών για τους υποστηρικτές των ευρω-ομολόγων, αλλά τα περί «ασυνήθιστου» (extraordinary) κόστους της κρίσης παραπέμπουν στην ανάγκη το ταμείο να είναι ογκώδες.

Η αρχική πρόταση για το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν γαλλικής έμπνευσης και μιλούσε για «από κοινού και εις ολόκληρον» (joint and several) εγγυήσεις των κρατών-μελών της Ε.Ε. (η πεμπτουσία του ευρω-ομολόγου) για την κοινή έκδοση χρέους. Το Ταμείο, σύμφωνα με την αρχική γαλλική πρόταση, θα ήταν εκτός του πλαισίου του ΠΔΠ. Σε συνέντευξη σε ανταποκριτές ευρωπαϊκών εφημερίδων, μεταξύ των οποίων και η «Κ», την περασμένη εβδομάδα, ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της Γαλλίας Μπρινό Λεμέρ έθεσε ως ενδεικτικό μέγεθος το 1 τρισεκατομμύριο ευρώ, το οποίο θα κατανεμηθεί στα κράτη-μέλη ανάλογα με το βαθμό στον οποίο θα έχουν πληγεί από την πανδημία.

Στην ίδια συνέντευξη, ωστόσο, ο κ. Λεμέρ δήλωσε ότι η Γαλλία είναι ανοιχτή στη λιγότερο φιλόδοξη δυνατότητα εγγυήσεων τύπου ESM για την κοινή έκδοση χρέους (όπου η κάθε χώρα εγγυάται το δικό της μερίδιο ανάλογα με το μέγεθος του ΑΕΠ της). Επιπλέον, είπε ότι η χώρα του δεν αποκλείει το ενδεχόμενο το νέο Ταμείο να αποτελέσει μέρος του νέου κοινοτικού προϋπολογισμού.

Σήμερα είδε το φως της δημοσιότητας η ισπανική εκδοχή του Ταμείου Ανάκαμψης. Σύμφωνα με αυτήν, το νέο εργαλείο θα αντλήσει πόρους – 1 με 1,5 τρισ. ευρώ – μέσω «ομολόγων εις το διηνεκές» (perpetual bonds) – που θα εκδώσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με την εγγύηση του κοινοτικού προϋπολογισμού (μην αυξάνοντας τα επίπεδα χρέους των κρατών-μελών). Τα χρήματα αυτά θα διατεθούν στη συνέχεια σε βάθος 2-3 ετών στα κράτη-μέλη ως επιχορηγήσεις (όχι δάνεια), με κριτήρια που συνδέονται με το υγειονομικό και οικονομικό κόστος της πανδημίας και με «ειδική έμφαση» σε τομείς που θα έχουν πληγεί δυσανάλογα, όπως ο τουρισμός και οι μεταφορές. Οι τόκοι των ομολόγων, σύμφωνα με την ισπανική πρόταση, πρέπει να καταβάλλονται «στο μέγιστο δυνατό βαθμό» από τα έσοδα πανευρωπαϊκών φόρων (π.χ. φόρος άνθρακα), αλλά μπορεί η πληρωμή τους να βασιστεί και στο νομισματικό εισόδημα των κεντρικών τραπεζών της Ευρωζώνης.

Σχετικά με το ΠΔΠ, η Ισπανία ζητά να προσαρμοστεί (ανοδικά προφανώς) ώστε να μπορέσει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην υπέρβαση της κρίσης. Η Μαδρίτη ζητά η υφιστάμενη κατανομή πόρων για τη Συνοχή και την ΚΑΠ να διατηρηθούν και οι δαπάνες για την πανδημία να προστεθούν σε αυτές. Οι Ισπανοί είναι ανοιχτοί στην ιδέα το Ταμείο Ανάκαμψης να ενταχθεί στο ΠΔΠ.

Σε συνεντεύξεις τους τις προηγούμενες μέρες, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζιουζέπε Κόντε μίλησαν με δραματικούς όρους για το διακύβευμα της Πέμπτης και την ανάγκη να συμφωνηθεί «η έκδοση κοινού χρέους με κοινές εγγυήσεις», όπως το έθεσε ο κ. Μακρόν στους Financial Times. Οι σκληροί του Βορρά, εν τω μεταξύ, επιμένουν ότι το αποτέλεσμα του Eurogroup βύθισε το εγχείρημα αυτό, ενώ η Άγκελα Μέρκελ συνεχίζει να διακηρύττει την αντίθεσή της στα ευρω-ομόλογα.

Επιφανειακά, μοιάζει με συνταγή για αδιέξοδο. Ωστόσο οι Γάλλοι ξεκαθαρίζουν πλέον ότι δεν μιλούν για ευρω-ομόλογα με την ανόθευτη έννοια του όρου και ότι θα τους καλύψει οποιαδήποτε μορφή κοινής έκδοσης χρέους, αρκεί να είναι επαρκούς μεγέθους και να είναι εστιασμένη στις επενδύσεις που θα είναι αναγκαίες για την ανάκαμψη της Ευρώπης. Οι Ισπανοί έχουν παρουσιάσει μία ενδιαφέρουσα παραλλαγή, που δεν περιέχει στοιχεία που αποτελούν κόκκινο πανί για τους «φειδωλούς» του Βορρά. Η καγκελάριος σήμερα δήλωσε ότι το άρθρο 122 της Συνθήκης για τη Λειτουργιά της Ε.Ε. μπορεί να αξιοποιηθεί για την έκδοση ομολόγων, ότι το ΠΔΠ χρειάζεται «εντελώς διαφορετικές χρηματοοικονομικές δυνατότητες» για να αντιμετωπιστεί η πανδημία και ότι η Γερμανία «θα συμμετάσχει σε μέτρα αλληλεγγύης πέρα από το πακέτο των 500 δισ. ευρώ».

Το κλειδί θα είναι αν η κ. Μέρκελ είναι διατεθειμένη να συναντήσει τον κ. Μακρόν πιο κοντά από τα μισά του δρόμου και να δεσμευθεί σε ένα πόσο κοντά σε αυτά που συζητιούνται. Αυτό ενδεχομένως να μην συμβεί την Πέμπτη, ενώ αν συμβεί δεν θα είναι το τέλος της διαπραγμάτευσης (ελάχιστα έχουν ειπωθεί, για προφανείς λόγους, για το πώς θα κατανεμηθούν οι πόροι που θα αντληθούν και πώς θα γίνει η παρακολούθηση των δαπανών). Αλλά είναι το κρίσιμο επόμενο βήμα.

“Καθημερινή”

[ΒΙΝΤΕΟ]Τα μεγάλα διλήμματα της εξωτερικής πολιτικής. Προτάσεις αντιμετώπισης

0

[ΒΙΝΤΕΟ]

Διαδικτυακή τηλεόραση: “Ανιχνεύσεις web tv”

Εκπομπή: Διπλωματικό Περισκόπιο

Οι πρέσβεις ε.τ. Ελευθέριος Καραγιάννης και Νίκος Κανέλλος συζητούν για τα μεγάλα ερωτήματα της εξωτερικής πολιτικής της Έλλαδας και τις οργανωτικές αδυναμίες στην αντιμετώπισή τους.

Σε εγρήγορση η Αθήνα λόγω της αναταραχής στην Τουρκία

0
ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ

Η Αθήνα έχει επιλέξει τη στρατηγική της ισχυρής παρουσίας σε αέρα, θάλασσα και ξηρά, προκειμένου να αποτραπούν πιθανές απόπειρες να μεταφερθούν μετανάστες (στη φωτ. η πυραυλάκατος ΤΠΚ «Σταράκης», η οποία έχει τεθεί σε επιφυλακή στην Κάρπαθο).

Με επιφυλακτικότητα και σε πλήρη εγρήγορση, παρά τα μέτρα για την πανδημία και την προσμονή για ένα Πάσχα κατά το δυνατόν φυσιολογικό, βρίσκεται η Αθήνα, λόγω του κλίματος αναταραχής που υπάρχει στην Τουρκία και των πληροφοριών που εξακολουθούν να καταφθάνουν σχετικά με τον σχεδιασμό της Αγκυρας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Την εξίσωση της ούτως ή άλλως προβληματικής συμπεριφοράς της Τουρκίας στο Αιγαίο, στον Εβρο και στην Ανατολική Μεσόγειο, περιπλέκει η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση του προέδρου της χώρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που συγκαταλέγεται ανάμεσα σε εκείνες που άργησαν να λάβουν μέτρα κατά της πανδημίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα δημόσιας υγείας σε όλα τα σημαντικά αστικά κέντρα της χώρας.

Η πολιτική απρονοησία εκ μέρους του κ. Ερντογάν οδήγησε και στο θρίλερ με την παραίτηση (ή μη) του υπουργού Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού, ενός σκληρού εθνικιστή ο οποίος δεν προέρχεται από το ΑΚΡ, αλλά έχει ανελιχθεί ταχύτατα στα σκαλοπάτια της ενδοκομματικής ιεραρχίας, προκαλώντας εκνευρισμό στους «φυσικούς» δελφίνους, όπως ο γαμπρός του Τούρκου προέδρου Μπεράτ Αλμπαϊράκ. Η σπουδή του κ. Ερντογάν να κρατήσει τον κ. Σοϊλού, αλλά και η συνέντευξη του υπουργού Εθνικής Αμυνας Χουλουσί Ακάρ στην ιδιαίτερα επικριτική για την κυβέρνηση αλλά και επιθετική κατά της Ελλάδος «Σοζτσού», υποδηλώνουν ότι ο Τούρκος πρόεδρος δεν θέλει να χάσει αυτό το κομμάτι των υποστηρικτών του. Κατ’ ορισμένους υποδηλώνει και την αγωνία να μην αποξενωθεί και από τα μεσαία κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων που κρυφίως παραμένουν σκεπτικά για την κυβέρνηση του ΑΚΡ. Εάν σε αυτή την εξίσωση προστεθούν οι παράμετροι του μεταναστευτικού αλλά και της οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει η Τουρκία, καθίσταται σαφές ότι η γειτονική χώρα αποτελεί ένα καζάνι που βράζει.

Η επιφυλακή της Αθήνας στο Ανατολικό Αιγαίο έχει υπαγορευθεί από τις μεταφορές μεταναστών σε περιοχές απέναντι από τη Λέσβο, τη Χίο, την Κω αλλά και το Καστελλόριζο το τελευταίο δεκαήμερο, αλλά και τις πτήσεις τουρκικών αεροσκαφών πάνω από μεγάλα κατοικημένα νησιά όπως η Λέσβος, η Χίος και η Σάμος. Ο κορωνοϊός αυξάνει τον βαθμό ετοιμότητας, γι’ αυτό και έχει επιλεγεί η ισχυρή παρουσία σε αέρα, θάλασσα και ξηρά, προκειμένου να αποτραπούν πιθανές απόπειρες να μεταφερθούν μετανάστες. Το «Ακίντουρκ», ένα φορτηγό που ήταν ύποπτο για τέτοιες αποστολές, δεν έχει ακόμα κινηθεί προς το Αιγαίο, παρά το γεγονός ότι αρχικά είχε ανακοινώσει δρομολόγιο από το Τασουτσού (απέναντι από τα Κατεχόμενα) προς το λιμάνι του Αλίαγα της Σμύρνης.

Η επιφυλακή της Αθήνας αφορά αποκλειστικά το μεταναστευτικό ή την προσπάθεια πιθανής εξαγωγής της κρίσης που διανύει η κυβέρνηση του κ. Ερντογάν και όχι τη Λιβύη. Συγκλίνουσες πληροφορίες αναφέρουν ότι όλες τις προηγούμενες ημέρες κατεγράφησαν αρκετά δρομολόγια πλοίων από την Τουρκία προς ενίσχυση των δυνάμεων του Φαγέζ αλ Σαράζ στη Λιβύη, όπου οι συγκρούσεις μαίνονται παρά την πανδημία. Ωστόσο, η Αθήνα δεν έχει την πολυτέλεια να αποσπάσει δυνάμεις για περιπολίες στα νότια της Κρήτης, πέρα από την παρουσία που έχει προκειμένου να προλάβει εκπλήξεις στις περιοχές όπου έχουν οριοθετηθεί με βάση το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Αλλες λύσεις δεν φαίνονται ιδιαίτερα πιθανές. Συγκεκριμένα, η επιχείρηση «Ειρήνη» της Ε.Ε. είναι σχεδόν αδύνατο να ξεκινήσει πριν από το καλοκαίρι (αν όχι το φθινόπωρο), δεδομένης της απροθυμίας που δείχνουν τα κράτη-μέλη να διαθέσουν μέσα στην παρούσα κατάσταση.

Την ίδια στιγμή, η Αγκυρα συνεχίζει τις έρευνες αλλά και τις γεωτρήσεις εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας μέχρι και τον Ιούνιο, παρά το γεγονός ότι η ενεργειακή κρίση καθιστά αυτή τη στιγμή την οποιαδήποτε περαιτέρω επένδυση, ιδιαίτερα σε αυτό το στάδιο, εντελώς ασύμφορη. Είναι ενδεικτική η αναστολή των γεωτρήσεων της Exxon/Mobil για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή η τελευταία κίνηση ουσιαστικά μεταθέτει το ενδεχόμενο κερδών από φυσικό αέριο για τη Λευκωσία πολύ μετά το 2022 και επί του πρακτέου ακυρώνει και την πολιτική σπουδή της Αγκυρας να «προλάβει» με δικές της γεωτρήσεις. Ουδείς μπορεί να πει με βεβαιότητα αυτή τη στιγμή τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η συγκεκριμένη εξέλιξη και αν θα οδηγούσε την Αγκυρα σε κάποιου είδους ανασχεδιασμό της στρατηγικής της στην Κύπρο.

Προσπάθεια απομόνωσης

Οι εξελίξεις στο εσωτερικό δείχνουν, πάντως, ότι λόγω της πολυδιάστατης οικονομικής κρίσης αλλά και της πανδημίας, η Αγκυρα προσπαθεί να εξοικονομήσει πόρους, παρά την περί του αντιθέτου προπαγάνδα, περί δυνατότητας να ενισχύσει 83 χώρες με μέσα αντιμετώπισης του κορωνοϊού. Ηδη, δύο αεροδρόμια γύρω από την Κωνσταντινούπολη μετατρέπονται σε νοσοκομεία για τον κορωνοϊό, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του τουρκικού στόλου βρίσκεται εκτός βάσεων, σε μια προσπάθεια απομόνωσης. Επίσης, έχουν ακυρωθεί όλες οι στρατιωτικές ασκήσεις, πλην της «Μαβί Βατάν» (Γαλάζια Πατρίδα) που είναι προγραμματισμένη για τον Μάιο και συνήθως πραγματοποιείται με τη συμμετοχή όλου του στόλου. Ηδη, οι Τούρκοι επιτελείς προσπαθούν να προσαρμόσουν την άσκηση σε μικρότερα μεγέθη.

kathimerini.gr

Οι Δυνάμεις του Αλ Σάρατζ προσπαθουν να ελέγξουν την πολιτική της Τυνησίας. Ανεπιτυχώς, μέχρι στιγμής.

0

Επιμελεια: Γιώργος Κουτσούμης 20.4.2020

Η  “Μουσουλμανική Αδελφότητα” δείχνει τις προθέσεις της για τον έλεγχο της Λιβύης, στην εσωτερική και περιφερειακή σκηνή.

Σε ανάλυση για τις προθέσεις της “Μουσουλμανικής Αδελφότητας” για τον έλεγχο της Λιβύης στην εσωτερική και περιφερειακή σκηνή, που δημοσίευσε η εφημερίδα “AL ARAB” του Λονδίνου και η Λιβυκή ιστοσελίδα του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού  “218NEWS“, αναφέρει ότι μόλις ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε την άμεση παρέμβασή του στη Λιβύη,  η Τυνησία έγινε ο γείτονας μέσω του οποίου, ο Ερντογάν προσπάθησε να ανοίξει ένα δρόμο προς τη Λιβύη μέσω του Κινήματος Ennahda της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Παρ’ όλους εκείνους που αντιτίθενται στις πρωτοβουλίες του Ennahda και καλούν να λογοδοτήσει ο ηγέτης του Rashid Al-Ghannouchi και να απομακρυνθεί από την ηγεσία του νομοθετικού σώματος – μετά την επίσκεψή του στην Τουρκία και την συνάντηση με τον πρόεδρό της Τυνησίας χωρίς να αποκαλύψει τις προθέσεις του – συνεχίζεται  η προσέγγιση της Μουσουλμανική Αδελφότητας στην Τυνησία με Αδελφούς Μουσουλμάνους της Λιβύης.

Οι στρατιωτικές εξελίξεις κατά μήκος της δυτικής παράκτιας ζώνης της Λιβύης δημιούργησαν θέματα ασφαλείας στα σύνορα με την Τυνησία, τα οποία προκάλεσαν στρατιωτική και πολιτική κινητοποίηση,  με αντικρουόμενες δηλώσεις και ανακοινώσεις που οδήγησαν στην απαρχή μιας αλλαγής της εξωτερικής πολιτικής της Τυνησίας σε ορισμένα ακανθώδη ζητήματα, που ώθησαν τους Λιβύους  να κινητοποιήσουν τους συμμάχους τους.

Παρόλο που οι δυνάμεις που πρόσκεινται στην κυβέρνηση Fayez al-Sarraj, ελέγχουν τις περισσότερες πόλεις στη δυτική παράκτια λωρίδα δίπλα στην Τυνησία, η συχνότητα των αναφορών για αύξηση των στρατιωτικών δυνάμεων του στρατού της Λιβύης με επικεφαλής τον Khalifa Haftar, με στόχο την υπεράσπιση της στρατιωτικής βάσης Al-Wataya, αλλά και ως προετοιμασία για την έναρξη μιας αντεπίθεσης για την αποκατάσταση εκείνων των πόλεων και των κωμοπόλεων που χάθηκαν τις προηγούμενες μέρες, προκάλεσαν την ανησυχία της κυβέρνησης Al-Wefaq με επικεφαλής τον Fayez al-Sarraj και τους έκαναν να νιώσουν επικείμενο κίνδυνο.

Ο βαθμός ανησυχίας μεταξύ των δύο αντιμαχομένων πλευρών της Λιβύης έχει αυξηθεί περισσότερο και έχει μετατραπεί σε φόβο για την αλλαγή της θέσης της Τυνησίας απέναντι στη σύγκρουση στη Λιβύη, ειδικά μετά από δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας της Τυνησίας, Imad al-Hazqi, στις οποίες χαρακτήρισε τις δυνάμεις που είναι πιστές στην Κυβέρνηση Συμφιλίωσης της Λιβύης με επικεφαλής τον Fayez al-Sarraj ως “πολιτοφύλακες”. Τυνήσιος πολιτικός ερευνητής, ο οποίος ειδικεύεται σε θέματα της Λιβύης ανέφερε, ότι προκάλεσε αντιδράσεις, η περιγραφή του Υπουργού Άμυνας της Τυνησίας για τις ένοπλες φατρίες που υπάρχουν σε ορισμένες περιοχές της Δυτικής Λιβύης, δίπλα στα σύνορα, με την Τυνησία και η αναφορά του Υπουργού Άμυνας στις ενέργειες των πολιτοφυλακών που συνδέονται με ορισμένους από τους κυβερνητικούς κύκλους στην Τρίπολη και τα δίκτυα εγκληματικότητας, τρομοκρατίας και οι οποίες αποτελούν σοβαρές παραβιάσεις του ανθρωπιστικού δικαίου.

Ειδικά μετά τις θηριώδεις εκτελέσεις που πραγματοποιήθηκαν από ομάδες της Αλ Κάιντα και της ταξιαρχίας του Σουλτάνου Μουράτ και των Σύριων μισθοφόρων στη Sabratha, προκλήθηκε φόβος στη Λιβυκή Μουσουλμανική Αδελφότητα και την ώθησε να ζητήσει τη βοήθειά του συμμάχου της στην Τυνησία, του Rashid Al-Ghannouchi, του επικεφαλής του Ισλαμικού Κινήματος Αναγέννησης που συνδέεται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, και ο οποίος είναι επικεφαλής του Κοινοβουλίου της Τυνησίας. Ο Rashid Al-Ghannouchi έλαβε ένα τηλεφώνημα (15.4.2020)  από τον επικεφαλής του Supreme Consultative Council [Ανώτατου Συμβουλευτικού Συμβουλίου του Λιβυκού κράτους], αρχηγό της Αδελφότητας Khaled al-Mashri, ο οποίος αναφέρθηκε στις δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας της Τυνησίας και στον αντίκτυπό τους στη σχέση μεταξύ των δύο χωρών.

Ο Al-Mashri εξέφρασε την έκπληξή του στον R. Ghannouchi για τις δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας της Τυνησίας, στις οποίες εξισώνει αυτό που χαρακτήρισε ως «νόμιμη κυβέρνηση στη Λιβύη (Al-Wefaq) και τους πολιτοφύλακες που επιτίθενται στην πρωτεύουσα (οι στρατιωτικές δυνάμεις του Haftar), επισημαίνοντας τον αντίκτυπό των δηλώσεων στη σχέση μεταξύ των δύο γειτονικών αδελφών χωρών. Σύμφωνα με τη δήλωση, ο Ghannouchi τόνισε το βάθος της ιστορικής και αδελφικής σχέσης μεταξύ των δύο χωρών, εξηγώντας τη σημασία της αποσαφήνισης σχετικά με τις προαναφερθείσες δηλώσεις, και τονίζοντας τη σταθερή θέση του λαού της Τυνησίας, του Κοινοβουλίου, της Κυβέρνησης στην υποστήριξη των νόμιμων θεσμών της Λιβύης.

Ο Υπουργός Άμυνας της Τυνησίας, Emad Al-Hazqi σε συνέντευξη που παραχώρησε στο τ/σ της Τυνησίας “Hannibal Channel”,  είχε δηλώσει ότι η κατάσταση στη Λιβύη επιδεινώνεται και χαρακτηρίζεται από συνεχείς παραβιάσεις και από τις δύο πλευρές, της εκεχειρίας και της κατάπαυσης του πυρός, οι οποίες οδηγούν στη ροή μισθοφόρων και από τις δύο πλευρές και στη μεγάλη αύξηση όπλων και τρομοκρατικών στοιχείων.”Ο Al-Hazqi” συνέχισε: “Αναπτύσσουμε στρατιωτικές δυνάμεις στα σύνορα, εμποδίζοντας τη διείσδυση ατόμων και λαθρεμπόρων, παρακολουθούμε καθημερινά, αυτό που συμβαίνει στο έδαφος της Λιβύης και συντονίζουμε με τις πολιτοφυλακές που ελέγχουν τα περάσματα, την επιστροφή των εγκλωβισμένων Τυνήσιων.”

Ο Λίβυος πολιτικός ακτιβιστής Kamal Al-Meshash, δεν εξεπλάγη από την έκκληση του Khaled Al-Mashri προς τον Rashid Al-Ghannouchi

Προειδοποίησε ότι “είναι λάθος οι αρχές της Τυνησίας να βασιστούν  στους πολιτοφύλακες και στο μέλλον τους στη Λιβύη, επειδή η Λιβύη δεν θα τεθεί ποτέ υπό την εξουσία των πολιτοφυλακών και η Μουσουλμανική Αδελφότης δεν θα έχει μέλλον σε αυτήν”.

Ωστόσο, είναι σαφές ότι η έκκληση των Αδελφών της Λιβύης προς το Rashid Al-Ghannouchi είχε πολλές μορφές. Η προεδρία της Τυνησίας, αργά το απόγευμα της Τετάρτης (15.4.20200), ανακοίνωσε ότι ο Πρόεδρος Qais Saeed είχε τηλεφωνήσει στον επικεφαλής της Λιβυκής κυβέρνησης Al-Wefaq, Fayez al-Sarraj, τον οποίο διαβεβαίωσε ότι η θέση της Τυνησίας στην κατάσταση στη Λιβύη δεν έχει αλλάξει και “η Τυνησία τηρεί και θα συνεχίσει να τηρεί τη νομιμότητα, επειδή ο νόμος αποτελεί αναφορά και βάση”. Στην ανακοίνωση της, η Προεδρία της Τυνησίας ανέφερε ότι ο Πρόεδρος Qais Saeed τόνισε επίσης πως “οι δηλώσεις του που δημοσιεύθηκαν και είναι ασυμβίβαστες με αυτή τη θέση, ενδέχεται είτε να παρανοήθηκαν είτε να προωθήθηκαν σκοπίμως για να προτείνουν την αλλαγή της επίσημης θέσης της Τυνησίας”.

Και ενώ δεν υπήρχε στη δήλωση της Προεδρίας της Τυνησίας οποιαδήποτε ένδειξη ή περιγραφή στην κυβέρνηση του Al-Sarraj ως νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης, το Γραφείο των Μέσων Ενημέρωσης της Κυβέρνησης Συμφιλίωσης της Λιβύης, δήλωσε σε ανακοίνωσή του ότι “ο Πρόεδρος της Τυνησίας ανανέωσε, στο τηλεφώνημα του στον Al-Sarraj, την επιβεβαίωση της υποστήριξης της χώρας του στην κυβέρνηση εθνικής συμφιλίωσης, τη μόνη νόμιμη κυβέρνηση στη Λιβύη”.

Οι απόψεις διέφεραν σχετικά με αυτό που προέκυψε από την προεδρική ανακοίνωση της Τυνησίας, όπου ορισμένοι από τους παρατηρητές συνέχισαν να λένε ότι ο Qais Said απέρριψε τις δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας, ενώ άλλοι ισχυρίστηκαν το αντίθετο και το επιβεβαίωσαν  στην εφημερίδα “Al-Arab” ότι στο τηλεφώνημα που έκανε ο Qais Saeed στον Al-Sarraj, του εξήγησε ότι ζητήματα που σχετίζονται με την εθνική ασφάλεια και άμυνα συγκαταλέγονται στα αποκλειστικά προνόμια της Προεδρίας της Δημοκρατίας και ούτε το Κοινοβούλιο της Τυνησίας ούτε το Κρατικό Συμβούλιο της Λιβύης μπορούν να συζητούν γι ‘αυτά. Θεωρεί ότι «η άμεση τουρκική στρατιωτική επέμβαση στις μάχες που πραγματοποιούνται στην Τρίπολη και τη Δύση αποτελεί βασικό παράγοντα για την αναδιάταξη της ισορροπίας δυνάμεων στο πεδίο και ότι η κυβέρνηση Al-Sarraj και οι σύμμαχοί της έχουν επιδιώξει να αποκτήσουν την επίσημη θέση της Τυνησίας, για να διευκολύνουν την τουρκική παρέμβαση, αλλά η θέση του Προέδρου Qais Saeed ήταν κατηγορηματική για την απόρριψη μιας μορφής παραβίασης της κυριαρχίας ή εμπλοκής σε περιφερειακές συμμαχίες.

Μεταξύ της επιδίωξης να αποκτήσει την επίσημη θέση υποστήριξης της Τυνησίας και της απόρριψης από τον Qais Saeed μιας μορφής παραβίασης της κυριαρχίας της Λιβύης, είναι ξεκάθαρο το μέγεθος του διλήμματος που άρχισε να περιβάλλει τη Λιβυκή Αδελφότητα. Ξεκάθαρος είναι και ο ύποπτος ρόλος του Rashid Al-Ghannouchi, που ώθησε τον Al-Meshash να δηλώσει ότι ο Al-Ghannouchi «οδηγεί την Τυνησία σε ένα επικίνδυνο ολισθηρό δρόμο, ο οποίος οδηγεί στο τέλμα του λιβυκού χάους, που δημιουργεί η τρομοκρατία των πολιτοφυλάκων. Φοβάμαι, σημείωσε ότι αυτό το χάος θα φτάσει εντός της Τυνησίας, εάν δεν κινητοποιηθεί η πολιτική τάξη της Τυνησίας, για να εξουδετερώσει τον Al-Ghannouchi, το κίνημά του και τις ύποπτες συμμαχίες του με την Τουρκία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΗΣ

 

ΗΠΑ: «Παραφωνίες» για Ελληνικό Εναέριο Χώρο και Έρευνα – Διάσωση

0
Νίκος Μελέτης

Σε μια περίοδο κλιμάκωσης της τουρκικής προκλητικότητας και αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων, μόνο αρνητικές συνέπειες προκαλούν  προβληματικές αναφορές σε σχέση με τον ελληνικό εναέριο χώρο, τα χωρικά ύδατα αλλά και την Ζώνη ελληνικής ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση σε επίσημα αμερικανικά εγχειρίδια του Υπουργείου Άμυνας και της Αμερικανικής Ακτοφυλακής.

Αναφορές που δημιουργούν σύγχυση  για την άσκηση αρμοδιοτήτων στο Αιγαίο αλλά και σε σχέση με τις καθημερινές παραβιάσεις της ελληνικής κυριαρχίας  με τις πτήσεις των τουρκικών μαχητικών  αεροσκαφών. Και αυτά την ώρα που η Ουάσιγκτον παρακολουθεί απαθής και εξ αποστάσεως πρακτικές όπως οι υπερπτήσεις  μεγάλων και μικρών ελληνικών νησιών, που εκ των πραγμάτων δημιουργούν σοβαρή απειλή γι την ειρήνη και την σταθερότητα στην περιοχή και στην Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Στο εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ακτοφυλακής  που παρουσιάζονται οι Ζώνες ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση  σε όλο τον κόσμο, περιλαμβάνεται και ένας κατάλογος με χάρτες για  τις «επικαλύψεις» που υπάρχουν σε διάφορες περιοχές.  Όταν αυτές οι επικαλύψεις αφορούν ανοικτές θάλασσες πιθανόν είναι  μικρή η σημασία  τους. Όμως η Αμερικανική Ακτοφυλακή  προβάλει ως επικαλυπτόμενες τις Ζώνες SAR Ελλάδας και Τουρκίας  που στον σχετικό χάρτη εμφανίζουν όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα να εγκλωβίζονται σε αυτή την ζώνη  αρμοδιοτήτων που διεκδικεί για λογαριασμό της η Τουρκία.

Μια ζώνη την οποία η Τουρκία «χαράσσει» μέχρι το μέσο του Αιγαίου στο πλαίσιο της γνωστής διεκδίκησης της για επιχειρησιακή διχοτόμηση του Αιγαίου. Και φυσικά η Αμερικανική Ακτοφυλακή προβάλει αυτή την περιοχή ως επικαλυπτόμενη, αλλά αυτή η ουδέτερη αναφορά  ουσιαστικά  δικαιώνει τον επιτιθέμενο και στην συγκεκριμένη περίπτωση την Τουρκία. Έτσι επίσης δημιουργείται σύγχυση διεθνώς για το ποιος έχει το δικαίωμα και την αρμοδιότητα για Έρευνα και Διάσωση μέχρι το μέσο του Αιγαίου ακόμη και δυτικά των ελληνικών νησιών …

Προβληματικές είναι όμως και οι αναφορές στο επίσημο εγχειρίδιο του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού  στο κεφάλαιο για τις θαλάσσιες  διαφορές ( Us Navy Judge Advocate General’s Corps- Maritime Claims Reference Manual).

Στο εγχειρίδιο αυτό γίνεται καταγραφή των χωρικών υδάτων  όλων των χωρών, οι ζώνες που έχουν θεσπίσει, οι συμφωνίες που διέπουν αυτά τα θαλάσσια σύνορα και τέλος καταγράφεται και το ποιες χώρες τελικά είναι  συμβαλλόμενα μέρη στην Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Στο Εγχειρίδιο αυτό υπάρχουν ιδιαίτερα προβληματικές  αναφορές για την  Ελλάδα.

Αφού αναφέρεται ότι η Ελλάδα με το Προεδρικό Διάταγμα του 1931  έχει Εθνικό Εναέριο Χώρο 10 ν.μ. και με νόμο του 1936 χωρικά ύδατα 6 ν.μ.,  υπάρχει η εξής επεξηγηματική σημείωση :

«Οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν αξιώσεις για εθνικό εναέριο χώρο ο οποίος υπερβαίνει την αξίωση σε  θαλάσσια χωρικά ύδατα.  Οι ΗΠΑ διαμαρτυρήθηκαν το 1983, το 1984 και το 1985 και διεξήγαγαν επιχειρησιακούς ισχυρισμούς το 1983 και 1984 (υπερπτήσεις).

Η αμερικανική στάση φυσικά παραβλέπει το γεγονός ότι για δεκαετίες δεν αμφισβητήθηκε το εύρος του Ελληνικού εναέριου χώρου, και το δικαίωμα της χώρας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα έως στα 12 ν.μ που έτσι θα καλύπτει και με το παραπάνω αυτή την αναντιστοιχία που υπάρχει σήμερα.

Στο κεφάλαιο επίσης  για τα  Θαλάσσια  Σύνορα της Ελλάδας το  αμερικανικό εγχειρίδιο αναφέρει μόνον την συμφωνία του 1980 μεταξύ της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Στην καταχώρηση για την Τουρκία  υπάρχει η αναφορά στον καθορισμό των χωρικών υδάτων στην Μαύρη Θάλασσα και στην Μεσόγειο  ανατολικά του μεσημβρινού 29ο 05’ Ε. στα 12 ν.μ. και στο Αιγαίο σε 6 ν.μ.. Όμως εδώ η αμερικανική πλευρά φρόντισε να προσθέσει συμπληρωματική αναφορά  ότι η «Τουρκία επιφυλάσσεται του δικαιώματος της να καθορίσει το εύρος των χωρικών υδάτων της  μέχρι το όριο που υπερβαίνει τα 6ν.μ.».

Η απουσία αντίστοιχης αναφοράς για την  Ελλάδα δημιουργεί ερωτηματικά ,καθώς η Αθήνα επανειλημμένα από το 1994 όταν κυρώθηκε και η Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας έχει δηλώσει ότι επιφυλάσσεται των δικαιωμάτων της για επέκταση των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ν.μ.. Επίσης στο εγχειρίδιο δεν υπάρχει η οποιαδήποτε αναφορά για Συμφωνία που διέπει τα θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα (ως διάδοχης της Ιταλίας χώρας τουλάχιστον στην Δωδεκάνησο)η και με την Κύπρο (βάσει της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης), δίνοντας την εντύπωση ότι στην περιοχή δεν υπάρχουν σύνορα βάσει διεθνών συνθηκών, ενώ  υπάρχει εξαντλητική αναφορά στις συμφωνίες της Τουρκίας με την Σ. Ένωση και κατόπιν με την Ρωσία, Ουκρανία, Γεωργία για την οριοθέτηση συνόρων στην Μαύρη Θάλασσα.

Πηγή: liberal.gr

IZVESTIA: Η Τουρκία και η Αλβανία ενώθηκαν ενάντια στην Ελλάδα

0

Απρίλιος 19, 2020. 21:03

Μόσχα.

«Η Αλβανία και η Τουρκία υπέγραψαν σχέδιο στρατιωτικής συνεργασίας.

Αυτό το κείμενο έχει τραβήξει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης για το απόρρητο του.

Τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι οι ηγέτες των δύο χωρών συμφώνησαν να τοποθετήσουν 30 χιλιάδες Σύρους πρόσφυγες στη νότια Αλβανία. 

Αυτή η είδηση ​​κυκλοφόρησε έντονα στην Ελλάδα, καθώς σε αυτήν την περιοχή βρίσκονται

– στην περιοχή της Βόρειας Ηπείρου (γράφει το δημοσίευμα) – ζουν 120 χιλιάδες Έλληνες. Στην Αθήνα, φοβούνται ότι η Άγκυρα και τα Τίρανα το ξεκίνησαν για να «αραιώσουν την εθνική μειονότητα σε αυτήν την περιοχή της Αλβανίας», γράφει σε σημερινό της άρθρο η ρωσική εφημερίδα Izvestia.

Σε απόλυτη μυστικότητα

Στις 27 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, οι υπουργοί Άμυνας της Αλβανίας και της Τουρκίας υπέγραψαν σχέδιο στρατιωτικής συνεργασίας (σημ. το αποκαλυπτικό δημοσίευμα)

Οι λεπτομέρειες του εγγράφου δεν αποκαλύφθηκαν. 

Είναι γνωστό μόνο ότι μέρος της συμφωνίας «περιλαμβάνει δράσεις που αναλαμβάνουν να πραγματοποιήσουν τα υπουργεία άμυνας των δύο χωρών το 2020 προκειμένου να ενισχύσουν και να εντείνουν τη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας».

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι μιλούν για σχέδια στέγασης 30 χιλιάδων προσφύγων και παράνομων μεταναστών στην Αλβανία, οι οποίοι είναι τώρα στην Τουρκία.

Οι δημοσιεύσεις όπως αναφέρουν οι πηγές,  ισχυρίζονται ότι ο πρωθυπουργός της Αλβανίας  Έντι Ράμα και ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συμφώνησαν για αυτό νωρίτερα.

Συγχρόνως, προσδιορίζεται η περιοχή στην οποία πρόκειται να εγκατασταθούν οι μετανάστες –  στη Βόρεια Ήπειρο, δηλαδή στα σύνορα της Αλβανίας και της Ελλάδας, όπου ζουν 120 χιλιάδες Έλληνες.

Η Ελλάδα απελευθέρωσε αυτήν την περιοχή κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο το 1912-1913, αλλά οι μεγάλες δυνάμεις αποφάσισαν να την παραδώσουν στην Αλβανία, η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο. Η περιοχή παρέμεινε στην Αλβανία.

Οι ελληνικές εφημερίδες σημειώνουν ότι οι Ορθόδοξοι Έλληνες στην περιοχή «παρενοχλούνται συνεχώς από μουσουλμάνους».

 «Βαλκανική ρωγμή: Η Τουρκία και η Αλβανία ενώθηκαν ενάντια στην Ελλάδα», γράφει η ρωσική Ιζβέστια

Οι εντάσεις εντάθηκαν τη δεκαετία του 1990. Υπάρχουν όλο και λιγότερα ελληνικά σχολεία στην περιοχή, «δέχονται επίθεση τα καταστήματα των Ελλήνων, κατάσχεση περιουσίας μερικές φορές με παρανόηση και δεν επιτρέπεται να κάνουν θρησκευτικές τελετές».

Επιπλέον, υπάρχουν ορισμένες παραβάσεις σε εθνικό επίπεδο. Για παράδειγμα, οι Έλληνες δεν μπορούν να υπηρετήσουν στην  αλβανική αστυνομία και στον αλβανικό στρατό, ούτε να κατέχουν υψηλές θέσεις.

Στις αρχές Μαρτίου , το αλβανικό τηλεοπτικό κανάλι Top Channel ανέφερε ότι έξι κέντρα υποδοχής προσφύγων είχαν προγραμματιστεί να δημιουργηθούν στα σύνορα με την Ελλάδα, τα οποία θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν 30 χιλιάδες άτομα, καθώς και κέντρα πρώτων βοηθειών.

Σημειώθηκε ότι η κατασκευή είναι απαραίτητη σε περίπτωση που «η Αλβανία αντιμετωπίζει εισροή Σύρων προσφύγων από την Ελλάδα».

Απαγορεύτηκαν όλες οι πτήσεις στην Αλβανία εκτός από και προς την Τουρκία

Στη συνέχεια, διέρρευσαν άλλες πληροφορίες – ότι «βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες για τη διασφάλιση της εγκατάστασης προσφύγων είτε σε αγροτικές κατοικίες είτε σε νέους ειδικούς οικισμούς στην περιοχή».

Ταυτόχρονα, οι δημοσιεύσεις εφιστούν την προσοχή στο γεγονός ότι τα Τίρανα δεν έχουν χρήματα για την κατασκευή της αντίστοιχης υποδομής – η Αλβανία δεν μπορεί να ανακάμψει από τον σεισμό που συνέβη στις 26 Νοεμβρίου 2019.

Μια άλλη έμμεση επιβεβαίωση της συνεργασίας μεταξύ των Τιράνων και της Άγκυρας είναι το γεγονός ότι, με φόντο την πανδημία κορωνοϊού, η Αλβανία απαγόρευσε όλες τις διεθνείς πτήσεις προς την πρωτεύουσα, με εξαίρεση τις πτήσεις από και προς την Κωνσταντινούπολη.

Δεν υπάρχει επίσημη συμφωνία

Δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία ότι η Τουρκία και η Αλβανία έχουν συνάψει μυστική συμφωνία. Ωστόσο, η Αθήνα ανησυχεί πολύ για αυτήν την προοπτική.

Ορισμένοι Έλληνες στρατιωτικοί άρχισαν ακόμη και να εκφοβίζουν τον πληθυσμό, ισχυριζόμενοι ότι, σε συνεργασία με τους Τούρκους, «οι Αλβανοί θέλουν να διαλύσουν την ελληνική πλειοψηφία στην περιοχή».

Στα τέλη Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, οι τουρκικές αρχές ανακοίνωσαν ότι δεν πρόκειται να παρέμβουν στην ελεύθερη μετακίνηση των προσφύγων στην Ευρώπη. Αυτό προκάλεσε τους μεγαλύτερους φόβους στην Ελλάδα, η οποία, ήδη, υπέφερε τόσο πολύ από την κρίση της μετανάστευσης.

Στην Αθήνα, πιστεύουν ότι η Άγκυρα «προετοιμάζει ένα άλλο πλήγμα στην Ελλάδα»: τις επόμενες εβδομάδες, οι τουρκικές αρχές θα αρχίσουν να στέλνουν πρόσφυγες στο Αιγαίο Πέλαγος (οι περισσότεροι από αυτούς στη Σμύρνη) σε άλλες παράκτιες περιοχές.

«Αυτό γίνεται ειδικά για να διευκολύνει την είσοδο των μεταναστών στην Ευρώπη. Η Τουρκία σκοπεύει και πάλι να χρησιμοποιήσει την παράνομη μετανάστευση ως όπλο. Η Ελλάδα θα θέσει σε ετοιμότητα τις συνοριακές υπηρεσίες της », είπε Ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος.

Το ζήτημα των ναρκωτικών

Οι τρέχουσες αναφορές των αλβανικών και ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης σχετικά με τα σχέδια της Άγκυρας και των Τιράνων να φιλοξενήσουν 30 χιλιάδες πρόσφυγες από τη Συρία εγείρουν άλλο ένα ζήτημα.

Στο νότο της χώρας, όπου οι μετανάστες ενδέχεται να εγκατασταθούν, υπάρχουν τουλάχιστον 100 χιλιάδες φυτείες κάνναβης, επομένως η άφιξη μεγάλου αριθμού μεταναστών μπορεί να βρίσκεται στα χέρια της αλβανικής μαφίας – του μεγαλύτερου προμηθευτή μαριχουάνας στην Ευρώπη.

Πέρυσι, η παραγωγή κάνναβης στη χώρα σημείωσε άνοδο 1,2 χιλ. τοις εκατό. Συχνά, το ναρκωτικό  εισέρχεται στην ΕΕ μέσω της επικράτειας της Ελλάδας.

Η εγκατάσταση μεταναστών

Εάν τα Τίρανα και η Άγκυρα είναι πιθανό να συνεργαστούν για το ζήτημα της στέγασης των μεταναστών, ο Τούρκος πολιτικός επιστήμονας Σερκάν Ντεμιρτάς προτρέπει καταρχάς να διευκρινιστεί το καθεστώς των μεταναστών.

«Πρώτα πρέπει να καταλάβετε για τι είδους μετανάστες μιλάμε: ζητούν άσυλο ή εγκαθίστανται μόνιμα. Αυτό απαιτεί συνεργασία είτε με το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, είτε με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης. Δεν μπορείτε απλώς να μεταφέρετε και να εγκαταστήσετε άτομα, πρέπει να συμμορφώνεστε με τις αρχές του διεθνούς δικαίου. Το καθεστώς αυτών των ανθρώπων βοηθά στην κατανόηση του νόμου που υπάγονται, ώστε η Τουρκία να μπορεί να τους εγκαταστήσει στην Αλβανία. Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο ζήτημα », δήλωσε.

Ξένια Λογκίνοβα- Ксения Логинова

Izvestia

—

The Hellenic Information Team

               

 © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

 

Η ευρωζώνη δεν καταλαβαίνει τον κίνδυνο από την Ιταλία

0

euro2day.gr/Financial Times

  • Wolfgang Münchau

Η κοντόφθαλμη πολιτική των βορειοευρωπαϊων και οι τρεις επιλογές της Ρώμης για να αντιμετωπίσει το βουνό χρέους. Η πίστωση χρόνου που έδωσε η ΕΚΤ και τα «κούφια λόγια» του Εμμ. Μακρόν. Γιατί η ευρωζώνη χρειάζεται «ασφάλιση κινδύνου».

Το spread μεταξύ ιταλικών και γερμανικών ομολόγων αυξήθηκε την περασμένη εβδομάδα περίπου στις δυο ποσοστιαίες μονάδες. Γιατί να γίνεται αυτό; Σε αντίθεση με το 2012, δεν υποβόσκει απειλή κρίσης ρευστότητας. Το πρόγραμμα έκτακτης αγοράς τίτλων της ΕΚΤ πιθανότατα θα εξασφαλίσει ότι η ιταλική κυβέρνηση μπορεί με ασφάλεια να εκδώσει όσο χρέος χρειάζεται τη φετινή χρονιά. Αντίθετα, τα προβλήματα της Ιταλίας είναι διαφορετικής φύσεως.

Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς το χρέος του δημόσιου τομέα της Ιταλίας ήταν 136% του ΑΕΠ. Την περασμένη δεκαετία αυξήθηκε κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες. Ας υπολογίσουμε ότι αυτό που το ΔΝΤ αποκαλεί «μεγάλο lockdown» αφήσει το ιταλικό ΑΕΠ 10% χαμηλότερα έναντι του 2019, και το ανεξόφλητο χρέος αυξηθεί την ίδια στιγμή κατά 20%. Όταν το χρέος αυξάνεται και ταυτόχρονα η παραγωγή υποχωρεί, τότε αυτοί οι δείκτες εκτοξεύεται γρήγορα.

Τι πρέπει να κάνει η Ιταλία; Βλέπω τρεις τρόπους δράσης. Η προσδοκία μου για την τηλεδιάσκεψη των ηγετών της ΕΕ αυτή την εβδομάδα είναι ένας συμβιβασμός σε ένα ταμείο αναδιάρθρωσης. Όταν τελειώσουν τα χειροκροτήματα και οι άνθρωποι δουν τις λεπτομέρειες, θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν θα έχει καμία μακροοικονομική σημασία. Αυτό θα αφήσει για άλλη μια φορά την ΕΚΤ, ως τον μόνο ευρωπαϊκό θεσμό που έχει σημασία. Το πρόγραμμα της κατά της πανδημίας θα κάνει τα απαραίτητα τη φετινή χρονιά.

Τι γίνεται όμως μετά; Το μόνο διαθέσιμο εργαλείο που απομένει στην ΕΚΤ είναι αυτό του πρώην επικεφαλής της, του Μάριο Ντράγκι, οι «ανοικτές νομισματικές συναλλαγές» (Outright Monetary Transactions-OMT), ένα πρόγραμμα που ποτέ δεν ξεκίνησε και θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με την υπόσχεση του 2012 να «κάνει ότι χρειαστεί» για να σωθεί η ευρωζώνη. Αυτό θα επιτρέψει στην ΕΚΤ να κάνει απεριόριστες αγορές ιταλικού χρέους, αλλά μόνο αν η Ιταλία κάνει αίτηση στον ESM για μια διευρυμένων όρων πιστωτική γραμμή. Είναι σαν μια διευκόλυνση υπερανάληψης με κάποιους ήπιους όρους. Δεν είναι η ίδια η διευκόλυνση που έχει σημασία, αλλά η σύνδεσή της με πρόγραμμα της ΕΚΤ. Κι’ όμως δεν φαίνεται να υπάρχει πλειοψηφία στο ιταλικό κοινοβούλιο για στήριξη από τον ESM. Ούτε είναι ξεκάθαρο ότι η ΕΚΤ θα συμφωνούσε να ξεκινήσει το OMT. Το επιχείρημα είναι ότι δεν σχεδιάστηκε για να αντιμετωπίσει επικείμενη χρεοκοπία.

Μια άλλη πορεία για την Ιταλία είναι η πτώχευση ή η αναζήτηση αναδιάρθρωσης χρέους. Αυτό ίσως είναι συμβατό με την συμμετοχή στην ευρωζώνη, αλλά θα απαιτούσε την εμπλοκή της ΕΚΤ, καθώς σε διαφορετική περίπτωση το ιταλικό χρέος θα μπορούσε να χάσει το στάτους του. Οι εγχώριες τράπεζες είναι μια άλλη προτεραιότητα. Καθώς διακρατούν πολύ ιταλικό κρατικό χρέος, η πτώχευση θα οδηγούσε σε τραπεζικές καταρρεύσεις. Κι’ όμως, όπως σημειώνει ο Ιρλανδός οικονομολόγος Karl Whelan, η Ιταλία θα μπορούσε να «κουρέψει» τα ομόλογά της και να κερδίσει αρκετή εξοικονόμηση ώστε να τις εθνικοποιήσει και να τις σώσει. Οι επενδυτές θα εξαϋλώνονταν, αλλά οι καταθέτες θα διασώζονταν.

Τέλος υπάρχει πάντα η σκέψη της εξόδου από το ευρώ. Δεν είναι ένα πιθανό γεγονός. Αλλά, από την άλλη, ούτε το Brexit ήταν. Όπως συνέβη στη Μεγάλη Βρετανία, οι Ιταλοί αρχίζουν να κατηγορούν την Ευρωπαϊκή Ενωση για όλα όσα πήγαν στραβά. Ακουσα μια ιστορία για κάποιον που κατηγορούσε τους Ολλανδούς για μια καθυστέρηση στην πληρωμή επιδόματος ανεργίας. Είναι φυσικά μια παράλογη κατηγορία. Το κίνημα των Πέντε Αστέρων, ο μεγάλος εταίρος της κυβέρνησης συνασπισμού, μπορεί να δει μια ευκαιρία να αναζωογονήσει τη φθίνουσα ρευστότητά του και να «παίξει» με το αυξανόμενο αντιευρωπαϊκό αίσθημα. Είναι δύσκολο να είναι κανείς υπερβολικός με την δραματική στροφή της Ιταλίας προς τον ευρωσκεπτικισμό. Δεν θα φύγει όταν τελειώσουν τα lockdown.

Ο Εμμανουέλ Μακρόν σωστά προειδοποιεί για το ξήλωμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Φοβάμαι, όμως, ότι ο Γάλλος πρόεδρος θα αποφύγει μια αναμενόμενη εδώ και καιρό αντιπαράθεση με την Γερμανία, που παραμένει επιφυλακτική στην ιδέα των ομολόγων ευρωζώνης. Εκτός και εάν είναι πρόθυμος να ξεκινήσει τη διαδικασία για ένα τέτοιο ομόλογο με μικρότερο αριθμό κρατών, η απειλή του είναι «εύκολα λόγια». Αν ο Τζουζέπε Κόντε, ο Ιταλός πρωθυπουργός, λειτουργήσει στο πνεύμα των προκατόχων του, θα συμφωνήσει σε έναν ηλίθιο συμβιβασμό και θα ανακαλύψει αργότερα ότι το κόστος υπερβαίνει το όφελος. Όταν γίνει αυτό, δεν θα έχουν απομείνει πολλές καλές επιλογές.

Όταν οι βορειοευρωπαϊοι συζητούν τα ευρωομόλογα ή παρόμοια εργαλεία, βάζουν το πλαίσιο σε όρους αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας ή στην περίπτωση της Ολλανδίας ως δώρο. Δεν τα βλέπουν ως ασφάλεια κινδύνου. Υπάρχει μηδενική αναγνώριση στην Γερμανία και υποθέτω στην Ολλανδία, για τα δυνητικά καταστροφικά αποτελέσματα στους χρηματοοικονομικούς κλάδους και τις οικονομίες τους αν η Ιταλία πτώχευε.

Κι’ όμως η πτώχευση γίνεται αυξανόμενα πιθανή αν οι πολιτικοί αποκλείσουν εναλλακτικές. Αν ή όταν αυτό συμβεί, η ευρωζώνη δεν θα είναι έτοιμη.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Οι αριστεροί Περονιστές της Αργεντινής ζήτησαν από τους ιδιώτες πιστωτές της τριετή αναβολή αποπληρωμής και μείωση του χρέους της

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό προκύπτει από το ρεπορτάζ της 17ης Απριλίου 2020 της Aude Villiers–Moriamé, ανταποκρίτριας του ηλεκτρονικού Le Monde στο Μπουένος Άιρες, με τίτλο : «Η Αργεντινή απαιτεί τριετές μορατόριουμ για την αποπληρωμή του χρέους» (L’Argentine demande trois ans de moratoire sur le remboursement de sa dette). Πράγματι, η αργεντίνικη κυβέρνηση υπέβαλε, δια του υπουργού οικονομικών της, Martin Guzman, την περασμένη Παρασκευή «μια  πρόταση στους ιδιώτες πιστωτές της Αργεντινής για την αναδιάρθρωση του χρέους της». Σε σχετικό άρθρο μου από τις στήλες των Ανιχνεύσεων στις 26-2-2020, πριν εμφανιστεί η παγκόσμια πανδημία του Κορωναιού που φυσικά θα αλλάξει άρδην τα οικονομικά όλων των χωρών προς το πολύ χειρότερο,  έγραφα :

http://www.anixneuseis.gr/%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba/

«Ξέρετε πόσα οφείλει να ξεπληρώσει η Αργεντινή μέσα σε 5 χρόνια ; Μόνο για το 2020, οι αποπληρωμές κεφαλαίου και τόκων φτάνουν τα 34,3 δισεκατομμύρια δολάρια και θα χρειαστούν περίπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Την ώρα που τα διεθνή συναλλαγματικά  διαθέσιμα της Αργεντινής ανέρχονται μόνο στα 43,8 δισ. δολάρια», σύμφωνα με την ανταποκρίτρια της Libération στο Buenos Aires,  Mathilde Guillaume.

«Η Αργεντινή δεν μπορεί να πληρώσει τίποτα, ούτε σήμερα ούτε για πολλά ακόμη χρόνια». Ο Martin Guzman, μετά από μια συνάντηση εκπροσώπων του κυβερνώντος κεντροαριστερού συνασπισμού και της αντιπολίτευσης, την Πέμπτη 16 Απριλίου 2020, ήταν πολύ σαφής. Ο ετερόδοξος Υπουργός Οικονομίας της Αργεντινής ανακοίνωσε τις κύριες γραμμές της πρότασης αναδιάρθρωσης του χρέους προς τους ιδιώτες πιστωτές της χώρας που συνίστανται :

@ σε έκπτωση 62% στις πληρωμές τόκων,

@ σε μείωση του δανεισθέντος κεφαλαίου κατά 5,4%,

@ και στην αναβολή των αποπληρωμών των ληξιπρόθεσμων δόσεων του χρέους μέχρι το 2023.

Η προσφορά-πρόταση της Αργεντινής, η οποία θα της επιτρέψει, αν γίνει αποδεκτή, να αποφύγει την εκταμίευση σχεδόν 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων (ή 36,8 δισεκατομμυρίων ευρώ) για τα επόμενα τρία χρόνια, υποβλήθηκε επίσημα την Παρασκευή 17 Απριλίου 2020 και θα αναλυθεί από τους ιδιώτες πιστωτές. «Διακυβεύονται πολλά συμφέροντα εδώ. Θα υπάρξουν φωνές πιστωτών που θα απαιτήσουν από την Αργεντινή να πληρώσει περισσότερα από όσα μπορεί να πληρώσει», δήλωσε ο Guzman. «Όπως όλοι είμαστε ενωμένοι για να αντιμετωπίσουμε την πανδημία [του Covid-19], πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι και απέναντι στο πρόβλημα του χρέους», δήλωσε ο πρόεδρος της Αργεντινής Alberto Fernandez, ο οποίος εκφράστηκε εν συντομία μετά τον υπουργό του.

Εικονική στάση πληρωμών

Ο αρχηγός του κράτους είπε ότι η Αργεντινή, η οποία βρίσκεται σε μια σοβαρή οικονομική και κοινωνική κρίση εδώ και δύο χρόνια, βρισκόταν επί του παρόντος «σε ένα είδος εικονικής αθέτησης πληρωμών». Ευρισκόμενος στην εξουσία από τον Δεκέμβριο του 2019, ενέκρινε τον Μάρτιο 2020, την αναδιάρθρωση χρέους άνω των 68 δισεκατομμυρίων δολαρίων που κατέχουν ιδιώτες πιστωτές της Αργεντινής (από το συνολικό χρέος των 311 δισεκατομμυρίων δολαρίων της χώρας).

Η Αργεντινή ζήτησε επίσης από το Club των Παρισίων, το οποίο περιλαμβάνει τις κύριες χώρες-πιστώτριες, ένα επιπλέον έτος παράτασης για την αποπληρωμή χρέους 2,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που λήγει τον προσεχή Μάιο. «Η Αργεντινή βρίσκεται συνεχώς στα πρόθυρα της χρεοκοπίας», εκτιμά ο Martin Kalos, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες. Αυτή η τόσο καθημερινή αβεβαιότητα είναι το προοίμιο μιας στάσης πληρωμών η οποία δεν μπορεί παρά να αποφευχθεί μόνο με την επιτυχή διαπραγμάτευση με τους ιδιώτες πιστωτές». Ο εν λόγω οικονομολόγος πιστεύει ότι η προσφορά-πρόταση που τους προτάθηκε είναι «λογική», αλλά αναμένει έντονες διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης της Αργεντινής και των πιστωτών: «Το τριετές μορατόριουμ θα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των συζητήσεων τις προσεχείς εβδομάδες. Το να μην εισπράξουν όμως τίποτα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μάλλον θα είναι προβληματικό για τους πιστωτές». Οι πιστωτές θεωρητικά οφείλουν να απαντήσουν στην πρόταση του Μπουένος Άιρες εντός 20 ημερών.

Η κυβέρνηση πρέπει επίσης να επαναδιαπραγματευθεί το χρέος της με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), το οποίο ενέκρινε στην Αργεντινή δάνειο 57 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά εκ των οποίων μόνο 44 δισεκατομμύρια καταβλήθηκαν στη χώρα, με απόφαση του Alberto Fernandez . «Αυτό είναι ένα λιγότερο επείγον ζήτημα, πιστεύει ο Kalos, επειδή οι πρώτες αποπληρωμές προς το ΔΝΤ προβλέπονται από το 2021».  Την Πέμπτη 16 Απριλίου 2020, κατά την παρουσίαση της πρότασης που έκανε, ο Martin Guzman είπε ότι η κυβέρνηση ψάχνει να επιτύχει «ένα νέο πρόγραμμα που θα επιτρέψει στην Αργεντινή να μην αποπληρώσει δανεικά κεφάλαια στο ΔΝΤ για τα επόμενα 3 χρόνια».

Αναμενόμενη συρρίκνωση κατά 5,7% του ΑΕΠ το 2020

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, η Kristalina Georgieva, η οποία είχε ήδη καλέσει από το Μάρτιο 2020 τους ιδιώτες πιστωτές της Αργεντινής να αποδεχθούν την ελάφρυνση του χρέους της, επιβεβαίωσε την υποστήριξή της προς την κυβέρνηση και χαιρέτισε τον χειρισμό της για την πανδημία : «Η Αργεντινή έχει λάβει μια κατάλληλη σειρά μέτρων, στον τομέα της υγείας και στην υποστήριξη των πιο ευάλωτων ατόμων», δήλωσε την Τετάρτη 15 Απριλίου 2020 σε συνέντευξη Τύπου.

Στις 16 Απριλίου, η Αργεντινή είχε σχεδόν 2.700 επιβεβαιωμένα κρούσματα Covid-19, εκ των οποίων τα 122 ήταν θανατηφόρα. Η κρίση στην υγεία, η οποία οδήγησε τον Alberto Fernandez να διατάξει στις 20 Μαρτίου έναν υποχρεωτικό εγκλεισμό ολόκληρης της χώρας – που θα ισχύει τουλάχιστον έως τις 26 Απριλίου – θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και την Αργεντινή κοινωνία, της οποίας σχεδόν το 40 % του πληθυσμού  ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. «Μετά από σχεδόν ένα μήνα εγκλεισμού, πολλοί κλάδοι έχουν παραλύσει εντελώς. Η κατανάλωση και η παραγωγή έχουν καταρρεύσει», παρατηρεί ο Martin Kalos.

Προκειμένου να αντισταθμιστεί αυτή η πτώση της οικονομικής δραστηριότητας, η κυβέρνηση κατέβαλε έκτακτα επιδόματα στις πιο ευάλωτες οικογένειες και δημιούργησε ένα «οικογενειακό εισόδημα έκτακτης ανάγκης», που προορίζεται για τους εργαζόμενους στη μαύρη αγορά εργασίας, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ένα τρίτο του ενεργού πληθυσμού της χώρας. Παρά τα μέτρα αυτά ενίσχυσης της ζήτησης, και μετά από δύο συνεχόμενα χρόνια ύφεσης, το ΔΝΤ προβλέπει ότι το ΑΕΠ της Αργεντινής θα συρρικνωθεί κατά 5,7% το 2020.

Ας συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις της συμπαθούς Αργεντινής, με αριστερόστροφες ή δεξιόστροφες κυβερνήσεις της στην εξουσία, για να μην ξεχάσουμε από τι γλιτώσαμε εμείς το 2015, όταν βρέθηκαν στην εξουσία οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

 

 

 

 

Ο καπιταλισμός και το ‘Σύνδρομο της Στοκχόλμης»

0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Έννοια και  καταγωγή του όρου

‘Σύνδρομο της Στοκχόλμης’ αποκαλείται το ψυχοπαθολογικό φαινόμενο κατά το οποίο όμηροι εκφράζουν συμπάθεια, θετικά συναισθήματα αγάπης ακόμα και έρωτα προς τους απαγωγείς, τους ‘προστάτες’, τους δεσμώτες τους. Ο όρος προήλθε από την ληστεία που έγινε σε υποκατάστημα της τράπεζας KREDITBANKEN στο Νόρμαλμστοργκ, στην Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Αύγουστο του 1973, όπου δύο ένοπλοι άνδρες ο Γιαν-Έρικ Όλσσον και ο Κλαρκ Όλοφσον εισέβαλαν και έπιασαν και κράτησαν ομήρους, για έξι μέρες 4 υπαλλήλους της τράπεζας, την Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, την Κρίστιν Ένμαρκ, την Μπιργκίτα Λούντμπλαντ και τον Σβεν Σάφστρομ. Μετά τη σύλληψη των δραστών, οι όμηροι προσπάθησαν να συλλέξουν χρήματα, για να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα των απαγωγέων τους και αρνήθηκαν μάλιστα να καταθέσουν εναντίον τους. Η Kristin Ehnemark, μάλιστα  έγινε φίλη του Clark Olofsson. Τα κύρια συμπτώματα του ‘Συνδρόμου της Στοκχόλμης’ είναι:

  • Θετικά συναισθήματα από το θύμα προς το θύτη.
  • Αρνητικά συναισθήματα από το θύμα προς την οικογένειά του, τους φίλους ή τις αρχές που προσπαθούν να το απελευθερώσουν.
  • Θετικά συναισθήματα από το θύτη προς το θύμα.
  • Υποστηρικτική συμπεριφορά από το θύμα προς το θύτη.
  • Ανικανότητα του θύματος να καταστρέψει την ‘σχέση εξάρτησής’ του με το θύτη

Βέβαια το ‘Σύνδρομο της Στοκχόλμης’ το συναντάμε σε κάθε φάση της ζωής, σε διαφορετικές εντάσεις και σε διάφορες μορφές όπου τα θύματα θυσιάζονται για τους δεσμώτες τους, είτε ως σύζυγοι σε μια ετεροβαρή και τυραννική σχέση, είτε ως τρομοκρατημένοι και υστερόβουλοι πιστοί κάποιου δόγματος που αναφέρονται στους αγύρτες αυτοδιορισμένους εκπροσώπους κάποιων ανύπαρκτων ‘θεών’, φετίχ της εξουσίας, είτε ως ταυτισμένα μέλη κάποιας συμμορίας που αναφέρονται στον ‘αρχηγό’, είτε ως φανατισμένα μέλη κάποιου κόμματος, που αναφέρονται στο ‘ηγέτη’ τους, είτε ακόμα και ως θύματα του ίδιου του διχασμένου εαυτού τους, όπου το συνειδητό μισό τους ως θύμα, αναφέρεται στο ασυνείδητο μισό που λειτουργεί ως δεσμώτης και θύτης. Όλα αυτά τα ψυχοπαθολογικά φαινόμενα έχουν μια κοινή ρίζα και αυτή έχει να κάνει με το πλήθος των οικονομικοκοινωνικών ανισοτήτων που εκπορεύονται από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής η οποία δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης μεταξύ θύματος και θύτη, στα πλαίσια των οποίων τα θύματα ταυτίζονται με τους θύτες τους.

Η παγκοσμιοποίηση του ‘Συνδρόμου της Στοκχόλμης΄

Τα εκμεταλλευτικά και καταπιεστικά κοινωνικά συστήματα και ιδιαίτερα ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, ως αμερικανισμός[1] συμπεριφέρονται ως δεσμώτες που με το ψέμα, την υποκρισία και την ωμή βία κρατούν ομήρους τις επιμέρους κοινωνίες και την εργαζόμενη ανθρωπότητα συνολικά. Το αποτέλεσμα αυτής της ομηρίας καταλήγει στο γεγονός σύμφωνα με το οποίο άτομα, σύνολα, ‘συλλογικότητες’, ‘ποίμνια’ κοινωνικές κατηγορίες και τάξεις θύματα, να ταυτίζονται με τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία και τις κυβερνήσεις τους και να βλέπουν με καχυποψία ή και να εχθρεύονται όποιους προσπαθούν να τους δείξουν την πλάνη τους, με βάση την οποία ο θύτης, το κεφάλαιο λεηλατεί τις ζωές τους, καταστρέφει την βιόσφαιρα, καταστρέφει τον συνεκτικό ιστό των κοινωνιών και γκριζάρει το μέλλον ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Τα κλασικά μέσα και οι μέθοδοι χειραγώγησης και ομηρίας των ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας από το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο εκτείνονται σε ένα ευρύ φάσμα που ξεκινάει από τις θρησκείες[2] που μας ευνουχίζουν ‘εξ’ απαλών ονύχων’, περνάνε στην συστημική/ταξική παιδεία, την προπαγάνδα, και την παραπληροφόρηση που καταλήγουν στην κυρίαρχη εξουσιαστική ιδεολογία και στην πνευματική αλλοτρίωσή μας, ολοκληρώνονται με νόμους, συστήματα κάλπικων αξιών, θεσμούς που ενσωματώνουν βία και αδικία και καταλήγουν στους πολυποίκιλους και πολυεπίπεδους κατασταλτικούς μηχανισμούς που σκορπάνε καταστροφή και θάνατο.

Παρ’ όλα αυτά το κεφάλαιο δεν μπόρεσε ποτέ να καθηλώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα σε μια καθολική και τόσο παρατεταμένη ομηρία, μέχρι που εμφανίστηκε ο φονικός, μονοκλωνικός ιός Sars-CoV-2, ο λεγόμενος και Κορωνοϊός:

  • είτε τυχαία και εξαιτίας της κερδομανιακής και γι’ αυτό ρυπογόνας λειτουργίας της καπιταλιστικής οικονομίας που οδηγεί σε αφύσικες ιογενέσεις και τερατογενέσεις,
  • είτε ως συνέπεια της πολιτικής των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών που παράγουν σχεδιασμένες επιδημίες για την αύξηση του κύκλου εργασιών και της κερδοφορίας τους,
  • είτε εξαιτίας της εγκληματικής παραγωγής βιολογικών όπλων στην υπηρεσία του νέομαλθουσιανισμού, του ιμπεριαλιστικού επεκτατισμού και των ηγεμονικών συγκρούσεων με στόχο την Νέα Φασιστική Τάξη Πραγμάτων.

Η φονικότητα, μάλιστα, αυτού του ιού, που δεν περιορίζεται στις εκατοντάδες χιλιάδες απρόσμενους και άδικους θανάτους με ταξικό κυρίως πρόσημο, ξάφνιασε ακόμα και τους άμεσους ή έμμεσους δημιουργούς του, επειδή δεν καθήλωσε μόνο την ανθρωπότητα στα σπίτια, δημιουργώντας συνθήκες φυσικής αποστασιοποίησης για λόγους περιορισμού της μεταδοτικότητάς του, αλλά κατέβασε και τους διακόπτες της παγκόσμιας οικονομίας με αποτέλεσμα την αναστολή της παραγωγής κατά συνέπεια και της κερδοφορίας σε ποσοστά ίσως και μεγαλύτερα του 80%. Αυτό το γεγονός που, μετά την λήξη του συναγερμού, θα καταγραφεί ως ‘σύνδρομο κορωνοϊού’ και ως φαινόμενο ‘θανάτου της ατομικής ιδιοκτησίας[3] και της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας’, το οποίο, βέβαια ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου θα επιχειρήσει να το λύσει και πάλι σε βάρος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή σε βάρος της εργαζόμενης ανθρωπότητας με καινούργια μνημόνια, μεγαλύτερη ανεργία, προγράμματα λιτότητας και αυταρχικότερα συστήματα διακυβέρνησης.

‘Ουδέν κακόν αμιγές καλού’

Το ‘σύνδρομο κορωνοϊού’, έχει μια διπλή μορφή, είτε ως Ιανός, (ως θεός των ενάρξεων και των μεταβάσεων) είτε ως διπλός πέλεκης, (facio, εξ’ ού και φασισμός), που σημαίνει ότι μπορεί να λειτουργήσει προς δυό κατευθύνσεις:

Η μια κατεύθυνση δείχνει προς το επόμενο και εφιαλτικότερο κακό, προς το ‘σύνδρομο του παγκόσμιου φασισμού’. Εκεί που ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου είτε ως αμερικανισμός, είτε ως κινεζισμός, είτε ως παγκόσμια κεφαλαιοκρατική συμμορία θα προσπαθήσει να επιβάλει δια πυρός και σιδήρου ξανά τις ‘θεότητες των αγορών’ με στόχο την καθολική και μόνιμη ομηρία των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά. Στην λογική του ‘συνδρόμου της Στοκχόλμης’ ο καπιταλισμός θα προσπαθήσει, με αφορμή την προσωρινή ομηρία των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά  να κάνει τα θύματά του να τον ξαναγαπήσουν, γιατί τώρα ξέρει ότι χωρίς την κοινωνία, την ύπαρξη της οποίας μέχρι σήμερα σκόπιμα αγνοούσε, δεν μπορεί να υπάρξει. Αν και ετούτην την φορά οι κοινωνίες ολιγωρήσουν παρασυρμένες από ψευδαισθήσεις του τύπου της φιλελεύθερης τάχα, ή σοσιαλδημοκρατικής, ή κάποιας ‘αριστερής’ διαχείρισης του καπιταλισμού, είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα οδηγηθούμε σε ολοκληρωτισμό που δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία, με χαρακτηριστικά ενός καινούργιου μεσαίωνα. Όπου το κεφάλαιο, με την βοήθεια της σύγχρονης ηλεκτρονικής, ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης, θα επιδιώξει, ρομποτοποιώντας στα βιονικά εργαστήρια τον άνθρωπο, μηδενίζοντας την φυσική, κοινωνική και ιστορική υπόστασή του, να είναι ο καπιταλισμός αιώνιος και ‘μοίρα του ανθρώπου’, δια μέσου της καταστροφής κάθε φύτρου που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια καινούργια Αναγέννηση και σε έναν νέο και σύγχρονο Διαφωτισμό.

Η άλλη και μοναδική εναλλακτική δείχνει προς την κατεύθυνση του καλού, προς το ‘σύνδρομο του διαχρονικού αγώνα του Κοινού των Ανθρώπων, της εργαζόμενης κοινωνίας, για την θεμελίωση του Πολιτισμού της Κοινωνικής Ισότητας’. Η αποφασιστική στροφή προς αυτήν την κατεύθυνση προϋποθέτει ότι οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ως το σύγχρονο υποκείμενο της ιστορίας:

  • Θα κατανοήσουν ότι αυτό που τυχαία η εμφάνιση του Κορωνοϊού αποκάλυψε ότι δηλαδή με την απρογραμμάτιστη αποχή της εργαζόμενης ανθρωπότητας για ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα από την παραγωγική δραστηριότητα ο τάχα πανίσχυρος καπιταλισμός κατέρρευσε, αλλά με τεράστιες ανθρώπινες θυσίες, ασύλληπτους περιορισμούς ελευθεριών, μεγάλες στερήσεις και πολύ περισσότερες απώλειες στο άμεσο μέλλον.
  • Θα συνειδητοποιήσουν ότι μια σχεδιασμένη και προγραμματισμένη συνειδητή καθολική αποχή των εργαζόμενων ίδιων διαστάσεων, ο καπιταλισμός μπορεί να ηττηθεί καταρρέοντας σαν χάρτινος πύργος και στην θέση του να χτιστεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ένας καλύτερος κόσμος χωρίς αβεβαιότητες, θανάτους, απώλειες και με αισιόδοξες προοπτικές για το μέλλον της ανθρωπότητας.
  • Θα αποφασίσουν να παραμερίσουν τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό και να χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο, με μορφή την Άμεση Δημοκρατία και περιεχόμενο την Αταξική Κοινωνία[4], που θα αφήνει πίσω του την καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα χτίζει σταδιακά σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.
  • Και τέλος θα καταγράψουμε όλοι στο φαντασιακό μας ότι οι σύγχρονες επιστήμες και οι ασύλληπτες σε δυνατότητες σύγχρονες τεχνολογίες, μέρος των οποίων εφαρμόζετε σε ευρεία κοινωνική κλίμακα κατά την τρέχουσα κρίση, μπορούν αύριο υπό κοινωνικό έλεγχο να εγγυηθούν την εφικτότητα της οικονομικής αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, μπορούν δηλαδή να εγγυηθούν έναν καλύτερο κόσμο.

Βρισκόμαστε σήμερά ένα βήμα πέρα από την αναγκαία, κατά τον Αριστοτέλη, συνθήκη, για την κατάργηση κάθε είδους και μορφής δουλείας, σύμφωνα με την οποία: «Όταν τα εργαλεία θα λειτουργούν (αυτόματα) όπως τα αγάλματα του Δαιδάλου και οι τρίποδες του Ηφαίστου και οι σαΐτες θα υφαίνουν μόνες τους και μόνες τους θα παίζουν και οι χορδές της κιθάρας, για να μην υπάρχει η ανάγκη κάποιοι, οι λίγοι, οι εξουσιαστές να είναι αφεντικά και οι πολλοί, οι εξουσιαζόμενοι, να είναι δούλοι».

Η λογική των αιώνων, το διαχρονικό όραμα των λαών για κοινωνική ισότητα και η αλήθεια και η δύναμη των αγώνων έφτασαν τις εξελίξεις μέσα από πολλά εμπόδια και με τεράστιες θυσίες στον 21ο αιώνα, όπου οι απόγονοι των τρωγλοδυτών και τροφοσυλλεκτών ταξιδεύουν στο διάστημα και αγωνίζονται για τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας. Αυτός ο κόσμος, αποδείχτηκε και με την κρίση που προκάλεσε τυχαία ο Κορωνοϊός, ότι είναι νομοτελειακά αναγκαίος, επιθυμητός, εφικτός και υποκειμενικά και αντικειμενικά αναπόφευκτος. Αυτή η διεργασία βρίσκεται σε κίνηση και αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσει ως μια ειρηνική επανάσταση της Γνώσης, της Επίγνωσης και της Ουμανιστικής Συνείδησης, ως καθολική Οικουμενική Ουμανιστική Επανάσταση με φορέα και εκφραστή το Κοινό των Ανθρώπων, ως ενιαίο υποκείμενο της ιστορίας και ως Όλον.

[1] Βλέπε αναλυτικά στο: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[2] Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο, Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015 καί 2016

[3] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας, Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας ΚΟΥΚΚΙΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[4] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.π

ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΥ/WHO;

0

της Senta Depuydt

Vaccine Impact, 17 Απριλίου 2020

Επιλογή-επιμέλεια κειμένων: Κλεάνθης Γρίβας

Διεθνείς δεσμεύσεις και σχέσεις του Tedros Ghebreyesus

με το Ίδρυμα Bill Gates, το Ίδρυμα Clinton,

τον Dr. Fauci, την Κίνα και τις γενοκτονίες στην Αιθιοπία

Διαμεσολαβητής στη συνεργασία Bill Gates και Κίνας

στη σύγκρουση για την παγκόσμια ηγεμονία

Το ξεσκέπασμα ενός ανθρώπου με αιματοβαμμένα χέρια

https://vaccineimpact.com/2020/is-w-h-o-director-tedros-a-terrorist-global-ties-to-bill-gates-clinton-foundation-dr-fauci-china-and-genocide/

Εισαγωγικό Σημείωμα του Κλεάνθη Γρίβα

Για να σβήσεις τη φωτιά σε ένα διαμέρισμα

δεν κατεδαφίζεις ολόκληρη την πολυκατοικία

Κάποια στιγμή,

οι άνθρωποι της δικής μου ηλικιακής ομάδας,

θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι

η κάθοδός μας «από το λεωφορείο» (της ζωής)

δεν μπορεί να αναβάλλεται επ’ άπειρον…

Για πρώτη φορά στη διάρκεια της γνωστής Ιστορίας, η ύπαρξη ενός μεταδοτικού νοσήματος προβάλλεται ως λόγος για την απονέκρωση της ζωής ολόκληρων κοινωνιών και της οικονομίας όλων σχεδόν των χωρών, παρά το γεγονός ότι η θνησιμότητά του υπολείπεται κατά πολύ της θνησιμότητας της γρίπης που μας επισκέπτεται σταθερά κάθε χρόνο.

Κανένας λογικός άνθρωπος δεν επιχειρεί να σβήσει την φωτιά σε ένα διαμέρισμα, κατεδαφίζοντας ολόκληρη την πολυκατοικία. Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη με την διαχείριση της «πανδημίας του κοροναϊού», μέσω της νέκρωσης της κοινωνίας και της οικονομίας σε πλανητικό επίπεδο, από μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (υπό τη διεύθυνση του ενός πρώην τρομοκράτη, του Tedros Ghebreyesus), με το Ίδρυμα Bill Gates, το Ίδρυμα Clinton, τον Dr. Fauci, με την Κίνα και ένα πλήθος άλλων παραγόντων, που βιάζονται να καλύψουν το κενό της γεωπολιτικής ανατροπής που προκλήθηκε από την αδυναμία των ΗΠΑ να παίξουν τον ρόλο του «παγκόσμιου ισορροπιστή» (που έπαιζαν μέχρι σήμερα) και την εμφάνιση στο προσκήνιο της Κίνας ως διεκδικητή αυτού του ρόλου.

Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, αυτή η σαιξπηρική τραγωδία που παίζεται στην πλανητική σκηνή, μπορεί να οδηγήσει:

  • είτε στην αναθέρμανση του ενδιαφέροντος για την δημοκρατία (με το πολιτικό και κοινωνικό της περιεχόμενο), και σε ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο,

• είτε στην «κινεζοποίηση» της παγκόσμιας κοινωνίας με παραλλαγές που θα αποτελούν αποκρουστικά υβρίδια τα οποία θα συνδυάζουν σε διαφορετικές δόσεις από το Εμείς, τον Γενναίο Καινούριο Κόσμο, τη Φάρμα των Ζώων, το 1984, την Πανούκλα, το Φαρενάϊτ 451…

Με δεδομένη την αδρανοποίηση των ατόμων που, μπροστά σε μια σκόπιμα διογκωμένη απειλή, αποποιούνται την ιδιότητα του ενεργού πολίτη και αποδέχονται πειθήνια την κατάσταση του δούλου, πιθανότερη προβάλλει η δεύτερη εναλλακτική. Πράγμα για το οποίο θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι…

Το ανατριχιαστικό «κίτρινο αστέρι» στο στήθος που επέβαλε η, εν εξουσία, ναζιστική παραφροσύνη αντικαταστάθηκε από την απωθητική «μάσκα προστασίας». Και τα δυό προέρχονται από την ίδια μήτρα (τις «ευγονικές» σωτηριακές ιδεοληψίες των διαταραγμένων εμπνευστών τους) και εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό (τη διαίρεση σε «εμείς» και «αυτοί»).

Ο ναζιστικός εφιάλτης επέβαλε τον εγκλεισμό ενός μέρους του πληθυσμού στα γκέτο για να τον οδηγήσει, εν συνεχεία, στην πρώτη στην ιστορία, βιομηχανικά οργανωμένη εξολόθρευσή του. Ο σύγχρονος μετα-ναζιστικός εφιάλτης επιβάλλει τον εγκλεισμό ολόκληρου του πληθυσμού στα σπίτια (μετασχηματίζοντάς τα σε «ιδιωτικά» γκέτο) για να τον οδηγήσει στην πρώτη τεχνολογικά οργανωμένη μετατροπή του σε ευπειθές ζόμπι.

Τότε, μπορούσαμε να μπλοκάρουμε τη λειτουργία της φονικής μηχανής, καρφώνοντας όλοι στο στήθος το «κίτρινο αστέρι» (πράγμα που έκανε -μοναδική παγκόσμια εξαίρεση- η πλειοψηφία των Δανών που ακολούθησαν το παράδειγμα του βασιλιά Χριστιανού Ι’ που βγήκε περίπατο φορώντας στο στήθος το «κίτρινο αστέρι»). Δεν το κάναμε και το πληρώσαμε με 65 εκατομμύρια νεκρούς. Σήμερα, εάν δεν θέλουμε να ξανακάνουμε το ίδιο λάθος, θα πρέπει να ακολουθήσουμε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο: αρνούμενοι τη «μάσκα» (με εξαίρεση αυτούς που την έχουν ανάγκη, και πρώτα απ’ όλα το υγειονομικό προσωπικό που ανακαλύψαμε ξαφνικά ότι δεν αποτελείται από τους «παρίες» της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού της καταστροφής, αλλά από ήρωες).

Δεν ξέρω εάν υπάρχει ακόμη χρόνος και θέληση να αποτραπεί ο θάνατος της δημοκρατίας και να παρεμποδιστεί ο επερχόμενος φασισμός, που δεν θα ονομάζεται πια φασισμός, αλλά «ολοκληρωτικό θεραπευτικό κράτος». Και σύμβολό του δεν θα είναι η σβάστικα ή το σφυροδρέπανο. Θα είναι μια σύριγγα με δηλητήρια που τρυπάει το κορμάκι ενός αθώου νεογέννητου παιδιού, εισάγοντάς το βιαίως στο αποσυνθετικό σύμπαν της αρρώστιας. Αλλά, παρόλο που οι προοπτικές είναι δυσοίωνες, αξίζει και πρέπει να επιχειρηθεί η ανάσχεσή του.

Δυστυχώς, «η Ιστορία είναι κακός δάσκαλος: πρώτα επιβάλλει την τιμωρία και έπειτα αφήνει τον μαθητή να ανακαλύψει το γιατί». (Arthur Koestler) 

Ανεπανόρθωτη μόλυνση των βασικών πηγών ζωής (αέρας, νερό, τροφή). Υπερπληθυσμός. Κλιματική αλλαγή. Δραστική αύξηση των διαφόρων ασθενειών, των λοιμωδών νόσων, των καρκινογενέσεων και των τερατογενέσεων,  εξαιτίας της συνεχούς αποδυνάμωσης του ανοσοποιητικού συστήματος των πληθυσμών, λόγω της σκόπιμης και συστηματικής δηλητηρίασής τους.

Με την πείνα, τους λιμούς, τις αρρώστιες και τους θανάτους που προκαλούνται σκοπίμως, «λύνουν» το σύγχρονο πρόβλημα των «ζωών που δεν αξίζει να βιωθούν», με εργαλείο, μεταξύ άλλων και, την «καταναγκαστική ιατρική» και, συγχρόνως, προσπορίζονται απ’ αυτές τις αιματοβαμμένες δραστηριότητες ασύλληπτα κέρδη, αφενός από την πώληση των τοξικών προϊόντων τους που προκαλούν βλάβες και, αφετέρου, από την, εν συνεχεία, πώληση των, επίσης τοξικών, προϊόντων τους για τη δήθεν «επανόρθωση» της βλάβης. Σύμφωνα με το δόγμα του καπιταλισμού της καταστροφής: Κερδίζω γκρεμίζοντας και, εν συνεχεία, κερδίζω και πάλι αποκαθιστώντας τα ερείπια.

Κι όλα αυτά στο όνομα μιας άθλιας δήθεν «επιστήμης» και μιας  αθλιότερης δήθεν «φιλανθρωπίας», που είναι βουτηγμένες στο αίμα των εκατομμυρίων θυμάτων τους.

Έτσι, δικαιώνεται ο ποιητής που με φωνή βοώντος εν τη ερήμω, προέτρεπε, εδώ και πάνω από μισό αιώνα: «Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας θα έχει πολλή ξηρασία» (Μιχάλης Κατσαρός). 

Κλεάνθης Γρίβας

19/04/2020

Tedros Ghebreyesus: Διευθύνεται ο WHO από έναν τρομοκράτη;

της Senta Depuydt

Η Senta Depuydt είναι ανεξάρτητη Βελγίδα δημοσιογράφος με πτυχίο στις επικοινωνίες. Το 2016, οργάνωσε το Α’ Ευρωπαϊκό Συνέδριο για τις Βιοϊατρικές Θεραπείες στο Παρίσι. Παρουσίασε συζητήσεις για τη βιολογία του αυτισμού και της ασφάλειας των εμβολίων σε πολλές γαλλόφωνες χώρες. Διοργάνωσε την παρουσίαση του “Vaxxed” στις Βρυξέλλες, το Παρίσι και τις Κάννες και μια εκδήλωση στην UNESCO. Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Γαλλικής Ένωσης για την Ελεύθερη Επιλογή στον Εμβολιασμό και του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Επαγρύπνησης για τα Εμβόλια. Συνεργάζεται με οργανισμούς υπέρ της ελευθερίας της υγείας σε όλη την Ευρώπη.

Ο Tedros και ο «εργοδότης» του Bill Gates

WHO director Tedros with NIAID director Dr. Anthony Fauci in 2018 signing a memorandum of understanding between NIAID and WHO to enhance future collaborations on research activities conducted in response to emerging infectious disease outbreaks and public health emergencies.

Tedros: «Ένας πολύ διακεκριμένος» [σε τί;]

Κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές συνεντεύξεις τύπου για το Covid-19 στον Λευκό Οίκο, ο Dr. Fauci έδειξε όλη την εκτίμησή του για τον Tedros Ghebreyesus, τον νέο “ήρωα”:

«Ο Tedros είναι πραγματικά εξαιρετικό άτομο.  Τον γνωρίζω από τότε που ήταν υπουργός Υγείας στην Αιθιοπία.   Ο ΠΟΥ τα πήγε πολύ καλά υπό την ηγεσία του». [2]

Αλλά μετά από τα πολλά τα «λάθη» στις ανακοινώσεις και τις συστάσεις του ΠΟΥ από τότε που ξεκίνησε η πανδημία, πολλοί άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία.

Ο Tedros Adhanom Ghebreyesus γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1965 στην Ασμάρα (Αιθιοπία). Το 2017 «εκλέχθηκε» γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).

Είναι ο πρώτος Αφρικανός επικεφαλής του ΠΟΥ και ο πρώτος που δεν είναι γιατρός. Κατέχει πτυχίο B.Sc. στη Βιολογία από το Πανεπιστήμιο της Asmara στην Ερυθραία και διδακτορικό στην Κοινοτική Υγεία από το Πανεπιστήμιο του Nottingham στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2000 και υπήρξε υπουργός υγείας της Αιθιοπίας από το 2005 έως το 2012.

Από το 2009 έως το 2011, ο Tedros Ghebreyesus ήταν επίσης διευθυντής του Παγκόσμιου Ταμείου, ενός προγράμματος για την καταπολέμηση του AIDS, της φυματίωσης και της ελονοσίας, που ξεκίνησε από το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, καθώς και επικεφαλής του Συντονιστικού Συμβουλίου του προγράμματος UNAIDS .

Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της  GAVI [Global Alliance for Vaccines and Immunization, που ιδρύθηκε το 2000, με βασικό χρηματοδότη το Ίδρυμα Bill & Melinda Foundation), ο Tedros συνδέθηκε στενά με το Ίδρυμα Κλίντον και την Πρωτοβουλία Κλίντον για το AIDS (CHAI). Πάντα χαμογελαστός και χαρούμενος, απεικονίζεται ως ταπεινός άνθρωπος, ένας «ευεργέτης» της ανθρωπότητας που είναι αφοσιωμένος στο δύσκολο έργο του.

Το Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο Tigray (TPLF)

Με βάση αυτή τη διαδρομή, είναι μάλλον εκπληκτικό να ανακαλύπτουμε ότι η πολιτική σταδιοδρομία του Ghebreyesus ξεκίνησε στο πολιτικό γραφείο του Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο Trigay (Tigray People’s Liberation Front – TPFL), μιας τρομοκρατικής οργάνωσης της εθνοτικής μειονότητας Tigray (6% του πληθυσμού της Αιθιοπίας), που περιλαμβάνεται στην «Παγκόσμια βάση δεδομένων για την τρομοκρατία» (της Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ) για μια σειρά απαγωγών, βομβιστικών επιθέσων, δολοφονιών και ένοπλων ληστειών. [3]

Οι ΗΠΑ έχουν ταξινομήσει το TPFL ως τρομοκρατική οργάνωση Tier III. [4]

Παγκόσμια βάση δεδομένων για την τρομοκρατία – Μέρος της οθόνης για το TPFL

Στο μανιφέστο του 1975, η τρομοκρατική οργάνωση TPFL [της εθνοτικής μειονότητας Tigray που αποτελούσε το 6% του πληθυσμού της Αιθιοπίας], είχε κηρύξει «αιώνιο πόλεμο» εναντίον γειτονικών πληθυσμών και, κυρίως, εναντίον των εθνοτικών ομάδων Amhara και Oromo, που αντιπροσωπεύουν το 30% και το 34% του πληθυσμού, αντιστοίχως.

Μετά από αρκετά χρόνια αντάρτικου πολέμου, το TPFL ανέτρεψε το καθεστώς του Μενγκίστου με τη βοήθεια ενός άλλου απελευθερωτικού κινήματος της Ερυθραίας και ανέλαβε την εξουσία το 1991 ως κλάδος ενός ενιαίου «μαρξιστικού» κόμματος, του Λαϊκού Δημοκρατικού Επαναστατικού Μετώπου της Αιθιοπίας (EPDRF), το οποίο είναι «δημοκρατικό» μόνο κατ’ όνομα.

Καταγγελίες των οργανώσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Η Διεθνής Αμνηστία κατάγγελλε την πολιτική βία του TPFL επί δεκαετίες. [5]

Μια έκθεση που δημοσιεύθηκε σε ένα περιοδικό διεθνούς δικαίου [6] αναφέρει ότι, παρά τις προσπάθειές της να συγκαλύψει τη δικτατορία του, το TPFL στην πραγματικότητα «καταχράστηκε τις έννοιες της αυτοδιάθεσης και της δημοκρατίας για να λεηλατήσει την Αιθιοπία».

Εξαιτίας αυτής της Έκθεσης, το Ινστιτούτου Όκλαντ, υπολόγισε ότι τα κονδύλια βοήθειας ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων που έλαβε η Αιθιοπία (60% του εθνικού προϋπολογισμού), χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για πολιτική καταστολή. [7]

Αυτό επιβεβαιώθηκε και πάλι από την Human Rights Watch (HWR), η οποία το 2016 κατηγόρησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο  ότι παραβλέπει τις πολυάριθμες παραβιάσεις που διέπραξε το αιθιοπικό καθεστώς που χρηματοδότησε.[8]

Η Human Rights Watch (HWR), κατήγγειλε ότι υπό την ηγεσία του EPRDF, η κυβέρνηση είχε εκτρέψει κεφάλαια από προγράμματα διεθνούς βοήθειας, και τα χρησιμοποίησε ως πολιτικά όπλα για τον έλεγχο του πληθυσμού, την τιμωρία των αντιφρονούντων και την καταστολή των αντιπάλων της. Προγράμματα για επισιτιστική βοήθεια, γεωργία, μικροπιστώσεις ή υγειονομική περίθαλψη ωφέλησαν αποκλειστικά ορισμένες εθνοτικές ομάδες, ενώ δεν έφτασαν ποτέ σε άλλες.

Κατηγορίες για γενοκτονία

Ίσως θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει στον Tedros το ελαφρυντικό της αμφιβολίας, και να τον φανταστεί ως ευγενή μεταρρυθμιστή ο οποίος, μετά την απομάκρυνσή του από την εξουσία, θα είχε μετατραπεί σε ενεργό ανθρωπιστή, φέρνοντας στο φως τις σκοτεινές όψεις του δικτατορικού καθεστώτος που υπηρέτησε.

Αυτή η ψευδαίσθηση διαλύθηκε αμέσως με τη δημοσιοποίηση του φάκελου της Επαγγελματικής Ένωσης Amhara (APU), που αποκαλύπτει ότι ο Tedros Ghebreyesus ως υπουργός Υγείας της Αιθιοπίας, εφάρμοσε μια πραγματική πολιτική γενοκτονίας [9] με αποτέλεσμα η εθνοτική ομάδα Amhara να έχει χάσει πάνω από 2,5 εκατομμύρια άτομα μεταξύ των απογραφών 1997 και 2007, ενώ οι άλλες μεγάλες εθνοτικές ομάδες αυξήθηκαν κατά μέσο όρο 2,6% ετησίως.

Στην εθνοτική ομάδα Amhara δεν προσφέρθηκαν οι ίδιες υπηρεσίες υγείας και δεν χορηγήθηκαν οι πόροι που αφιερώθηκαν στον εθνοτική ομάδα Tigray, η οποία είχε 5 φορές μεγαλύτερη κάλυψη στο πεδίο της υγείας όσον αφορά την υποδομή και τον αριθμό των παρόχων υγειονομικής περίθαλψης.

Αντίθετα, ο πληθυσμός της Amhara παροτρύνονταν σε πολύ μεγαλύτερη χρήση ενέσιμων αντισυλληπτικών, όπως το Dep-Provera (Amhara 29%, Tigray 19%,), και έπαιρνε πολύ λιγότερες πληροφορίες για τον οικογενειακό προγραμματισμό και τις μεθόδους αντισύλληψης (η εθνοτική ομάδα Tigray έπαιρνε 2 έως 3 φορές περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό το θέμα από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τον τύπο).

Το Depo-Provera είναι ένα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο προϊόν που στις ΗΠΑ υποχρεώθηκε να αναγράφει στη συσκευασία του μια προειδοποίηση για αυξημένη συχνότητα εμφάνισης οστεοπόρωσης και υψηλό κίνδυνο πρόκλησης καρκίνου του μαστού. [10, 11]

Το ίδιο φάρμακο, έχει επίσης συσχετιστεί με αύξηση των περιπτώσεων AIDS και διαταραχές της γονιμότητας μετά από παρατεταμένη χρήση, δύο καταστάσεις που φαινόταν επίσης να επικρατούν μεταξύ του πληθυσμού της Amhara. Η APU κατηγόρησε την κυβέρνηση της Αιθιοπίας για φυλετικές διακρίσεις και άσκηση πίεσης για τη χρήση του Depo στις γυναίκες χωρίς τη συγκατάθεσή τους. [12]

Σύμφωνα με μια άλλη έκθεση με τίτλο «Depo-Provera: Θανατηφόρα Αναπαραγωγική Βία κατά των Γυναικών», [13], το πρόγραμμα οικογενειακού προγραμματισμού που προωθεί αυτό το φάρμακο στην Αφρική, εμπλέκεται σε de facto πολιτικές διακρίσεων, προβάλλοντας ψευδείς ισχυρισμούς για την ασφάλεια του προϊόντος και μη ενημερώνοντας τις γυναίκες για τις βλάβες και τις παρενέργειές που προκαλεί.

Τέτοια είδους φάρμακα έχουν απαγορευτεί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, αλλά εξακολουθούν να περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα «οικογενειακού προγραμματισμού» του ΠΟΥ και σε προγράμματα όπως το FP2020, που οργανώνονται και διευθύνονται από το Ίδρυμα Bill και Melinda Gates.

Αυτό προκάλεσε την κατ’ επανάληψη, έντονη κριτική από διάφορες ομάδες που δραστηριοποιούνται σε θέματα υγείας και υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. [14]

Ίσως η κυβέρνηση Τραμπ επίσης έλαβε υπόψη ορισμένα από αυτά τα επιχειρήματα όταν ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να χρηματοδοτεί το Ταμείο Πληθυσμού του ΟΗΕ και τις πολιτικές που εφαρμόζουν ή παρέχουν πληροφορίες σχετικά με τις αμβλώσεις.

Ο Μπιλ Γκέιτς είπε ότι «ανησυχούσε βαθιά» από τις ανακοινώσεις των ΗΠΑ, αλλά στη διεθνή διάσκεψη κορυφής για τον «οικογενειακό προγραμματισμό» πουέγινε στο Λονδίνο το 2017, το Ηνωμένο Βασίλειο, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και διεθνείς ΜΚΟ δεσμεύτηκαν για μια νέα χρηματοδότηση συνολικού ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο Tedros Ghebreyesus, ο οποίος παρευρέθηκε στη συνάντηση ως  νέος ηγέτης του ΠΟΥ, υποσχέθηκε να « υπερασπιστεί προσωπικά το ζήτημα των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων ως κορυφαία προτεραιότητα»,[15] επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο το προσωπικό του ενδιαφέρον και τη συμμετοχή του στη διαμόρφωση και άσκηση των πολιτικών ελέγχου των γεννήσεων με αμφίβολες συνέπειες.

«Οτιδήποτε άλλο, εκτός από χολέρα»

Ο Tedros Ghebreyesus ως υπουργός υγείας, κάλυψε την εμφάνιση πολλών κρουσμάτων χολέρας στην Αιθιοπία (2006, 2009, 2011), χαρακτηρίζοντάς τες ως «οξεία διάρροια» (AWD).[16]

Παρόλο που η εκδήλωση της χολέρας το 2006 πιστοποιήθηκε με έκθεση εμπειρογνώμονα του ΠΟΥ, [17] ο Τέντρος επέλεξε να μην αμαυρώσει την εικόνα του κόμματος και της χώρας του και αρνήθηκε να δηλώσει τα κρούσματα της χολέρας, στερώντας από τον πληθυσμό τη κυριότερη βοήθεια χρειαζόταν: έργα προσφοράς καθαρού πόσιμου νερού και αποχέτευσης.

Το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε το 2009 και το 2011, υπό την τότε ηγεσία του ΠΟΥ, όταν αγνόησε ένα μαζικό ξέσπασμα χολέρας στο Σουδάν, γείτονα και αντίπαλου της Αιθιοπίας, σύμφωνα με μια ανοιχτή επιστολή που υπογράφηκε από μια ομάδα γιατρών των ΗΠΑ και το Genocide Watch.[18]

Πρόεδρος του Παγκόσμιου Ταμείου: κερδίζοντας χρήματα

Το Παγκόσμιο Ταμείο είναι ένα εταιρικό μόρφωμα με επικεφαλής το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates για την καταπολέμηση του AIDS, της φυματίωσης και της ελονοσίας. Τον Ιούλιο του 2009, ο Tedros «εκλέχθηκε» Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου με διετή θητεία.

Σε ένα προφίλ του που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2010 στο The Lancet αναφέρεται ότι ήταν «ένας νοικοκύρης στη Γραμματεία του Παγκόσμιου Ταμείου» και ότι τα επιτεύγματά του οδήγησαν στο να χαρακτηριστεί η Αιθιοπία ως μια υποδειγματική χώρα με υψηλή απόδοση.

Πρόκειται για εκπληκτικό συμπέρασμα, όταν ανακαλύπτει κανείς ότι κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Tedros, η διαχείριση των Ταμείων Διεθνούς Βοήθειας τα οποία επόπτευε ήταν εξόχως αμφισβητήσιμη.

Το 2012, διεξήχθη έλεγχος των δαπανών του Παγκόσμιου Ταμείου  για τα προγράμματα βοήθειας, φυματίωσης και ελονοσίας σε αρκετές αφρικανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αιθιοπίας, οι οποίες είχαν λάβει επιχορηγήσεις ύψους 1,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων. [19] Ο Γενικός Επιθεωρητής John Parson, που ήταν υπεύθυνος για τον έλεγχο, αποκάλυψε μια κατάφωρη έλλειψη διαφάνειας και πολλά κενά στα λογιστικά βιβλία και στη διαχείριση των κεφαλαίων του οργανισμού.

Πάνω απ’ όλα, η έρευνα απέδειξε την ύπαρξη μιας τεράστιας απόκλισης μεταξύ των αποτελεσμάτων που παρουσιάστηκαν και της πραγματικότητας που διαπιστώθηκε στην Αιθιοπία κατά τη διάρκεια των επιτόπιων επισκέψεων.

Για παράδειγμα, από τα ιατρικά κέντρα που είχαν κτισθεί, το 77% δεν είχαν πόσιμο νερό και το 32% δεν είχαν εγκαταστάσεις υγιεινής. Μόνο το 14% διέθετε μικροσκόπιο ή εξεταστήριο και μόνο το 12% διέθετε φαρμακείο.

Κανονικά, η Έκθεση θα έπρεπε να οδηγήσει σε μια σειρά μέτρων που θα διασφάλιζαν μεγαλύτερη διαφάνεια και αποτελεσματικότητα στη διαχείριση του προγράμματος. Αλλά, αντί γι’ αυτό, η Έκθεση απλώς απορρίφθηκε. Προφανώς, οι καλές σχέσεις με τους ηγέτες των αφρικανικών κυβερνήσεων είχαν πολύ μεγαλύτερη σημασία από την υγεία των πληθυσμών.

Υπουργός Εξωτερικών με αιματοβαμμένα χέρια

Στη συνέχεια, το 2012, αμέσως μετά τη θητεία του ως υπουργός υγείας, ο Tedros διορίστηκε υπουργός εξωτερικών (από το 2012 έως το 2016), μια επιπλέον απόδειξη ότι εξακολουθούσε να παραμένει στο κέντρο των αποφάσεων του Κόμματος και να υπηρετεί τους στόχους του με αμφίβολες μεθόδους.

Για παράδειγμα, το 2013, η Σαουδική Αραβία επέλεξε να στείλει πίσω μετανάστες από διαφορετικά έθνη και η μόνη χώρα που δεν έλαβε μέτρα για τον επαναπατρισμό των υπηκόων της ήταν η Αιθιοπία. Αυτή η αδράνεια, για την οποία ήταν υπεύθυνος ο υπουργός εξωτερικών, πυροδότησε ένα κύμα βίας κατά των Αιθιοπών από τους Σαουδάραβες.[20]

Το 2014, ο Tedros, πρώην τρομοκράτης του TPLF, οργάνωσε την απαγωγή, την έκδοση και την καταδίκη αρκετών αντιφρονούντων ηγετών και εκατοντάδων ατόμων που είχαν ζητήσει άσυλο στην Υεμένη, με τη συνενοχή της κυβέρνησης της Υεμένης.[21]

Ο Tedros και ο έτερος «εργοδότης»  του

«Εκλογές» στον ΠΟΥ με την υποστήριξη του Gates και της Κίνας

Αναρωτιέται κανείς πώς ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπορούσε να γίνει Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ. Αναμφίβολα, σημαντικό ρόλο στην επιτυχία του έπαιξε η αμερικανική υπηρεσία επικοινωνίας Mercury Public Affairs (που ειδικεύεται στην οργάνωση πολιτικών εκστρατειών), η οποία μεθόδευσε την παρουσίαση της υποψηφιότητάς του με άξονα την αποδυνάμωση της σκληρής εικόνας του και την προβολή του ως «φωνή των αναπτυσσόμενων χωρών».

Ωστόσο, ορισμένοι εκπρόσωποι των κρατών-μελών του ΠΟΥ δεν εξαπατήθηκαν από το «πακέτο». Κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων των υποψηφίων πριν από τις ψηφοφορίες, ο Πρέσβης της Βραζιλίας ρώτησε τον Tedros: «πώς σκοπεύετε να εκπροσωπήσετε τη φωνή των αναπτυσσόμενων χωρών, προτείνοντας ένα πρόγραμμα που είναι ευθυγραμμισμένο με τις προτεραιότητες των χωρών του Βορρά», αναφέροντας την προσέγγιση του Tedros στα ζητήματα της υγείας μέσω της «ασφάλειας» (ετοιμότητα για αντιμετώπιση πανδημίας) και στη θεραπεία μέσω της «κάλυψης» (εμβόλια), παρά στην ανάπτυξη καθολικών συστημάτων υγείας (όπως για παράδειγμα, η ιατρική υποδομή και εκπαίδευση, η πρόσβαση σε πόσιμο νερό, κ.α.). Και παρατήρησε επίσης ότι ο Tedros δεν είχε προτείνει τίποτα συγκεκριμένο όσον αφορά την αειφόρο ανάπτυξη για ευάλωτες χώρες. [22]

Στην πραγματικότητα, αυτή η «βόρεια ατζέντα» ευθυγραμμίστηκε σε μεγάλο βαθμό με τις προτεραιότητες της  Παγκόσμιας Ατζέντας για την Ασφάλεια της Υγείας, που προωθήθηκε από τους τέσσερις κύριους χρηματοδότες του ΠΟΥ: τις Ηνωμένες Πολιτείες (24%), το  Ίδρυμα Bill and Melinda Gates  (14%), το Ηνωμένο Βασίλειο (11%) και το GAVI, την  Παγκόσμια Συμμαχία για τα Εμβόλια και την Ανοσοποίηση, η  οποία χρηματοδοτήθηκε και πάλι κυρίως από τον Gates (17%), τις ΗΠΑ (11%) και το Ηνωμένο Βασίλειο (31%).

BilL Gates: Ένας σύγχρονος «ευγονιστής».

Είναι σαφές ότι η επιρροή που ασκεί ο Bill Gates στον ΠΟΥ είναι σημαντικότατη, όπως υπενθυμίζεται από ένα άρθρο στο περιοδικό Politico που δημοσιεύθηκε λίγες εβδομάδες πριν από την ψηφοφορία, με τίτλο: «Γνωρίστε τον πιο ισχυρό γιατρό του κόσμου: Μπιλ Γκέιτς». Και διευκρινιστικό υπότιτλο: «Μερικοί δισεκατομμυριούχοι είναι ικανοποιημένοι με την αγορά ενός νησιού. Ο Μπιλ Γκέιτς πήρε μια υπηρεσία του ΟΗΕ στη Γενεύη».[23]

Αρκετά στελέχη μη-κυβερνητικών οργανώσεων δήλωσαν ότι ο Bill Gates αντιμετωπίζεται ως αρχηγός κράτους, όχι μόνο στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), αλλά και στη σύνοδο κορυφής των G20, και ότι διαθέτει «υπερβολική επιρροή στη διαμόρφωση της ατζέντα του οργανισμού».

Κατά τη διάρκεια της συνόδου της Παγκόσμιας Συνέλευσης Υγείας, η κυβέρνηση Τραμπ αποκάλυψε ότι στον προϋπολογισμό που επρόκειτο να προτείνει, ο ετήσιος προϋπολογισμός για την παγκόσμια υγεία θα μειωθεί κατά 26%, απορρίπτοντας προγράμματα υγείας που προτιμούσαν οι Gates και η κυβέρνηση Ομπάμα, όπως τα προγράμματα για «HIV – ελονοσία – φυματίωση» του Παγκόσμιου Ταμείου και για τον οικογενειακό προγραμματισμό.

Ο Tedros ήταν ο ευνοούμενος υποψήφιος του Bill gates, δεδομένης της στενής σχέσης που ανέπτυξαν με την διαχείριση και την εφαρμογή των προγραμμάτων του Παγκόσμιου Ταμείου και του «Οικογενειακού Προγραμματισμού».

Ωστόσο, στις εκλογές για τη θέση του Διευθυντή του ΠΟΥ τον Μάιο του 2017, ο Tedros υποστηρίχθηκε τόσο από τον Gates όσο και από την Κίνα. Πράγμα ευνόητο, δεδομένου ότι ως μέλος της Αιθιοπικής κυβέρνησης, είχε ήδη μια αναπτύξει μια μακροχρόνια συνεργασία με το Πεκίνο. Το κόμμα του Tedros, το TPLF είναι ένα μαρξιστικό κίνημα εμπνεόμενο από την ίδια αυταρχική ιδεολογία με το καθεστώς της Κίνας, η οποία έχει πραγματοποιήσει τεράστιες επενδύσεις στην Αιθιοπία: οι Κινέζοι έχουν αναπτύξει σχεδόν το 70% της υποδομής της Αιθιοπίας και χρηματοδοτούν την κατασκευή της έδρας του μελλοντικού Αφρικανικού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων .

Κι αυτό είναι σημαντικό, εάν παρθεί υπόψη ότι η Αιθιοπία κατέχει μια στρατηγική θέση, γιατί είναι η πύλη της Ανατολής προς την αφρικανική ήπειρο.

Ο κ. Tedros Ghebreyesus στο Φόρουμ Διεθνούς Πολιτικής

του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, Μάρτιος 2017

Τον Μάρτιο του 2017, δύο μήνες πριν από τις εκλογές του ΠΟΥ, ο Tedros Ghebreyesus κλήθηκε να μιλήσει στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Είναι ενδιαφέρον να επισημανθεί ότι στο ίδιο φόρουμ κλήθηκε να μιλήσει και ο Bill Gates. Στην ομιλία του με τίτλο «Κοιτάζοντας το Μέλλον: Καινοτομία, Φιλανθρωπία και Παγκόσμια Ηγεσία»[24] συνόψισε τις συνεργασίες του με την κινεζική κυβέρνηση σε τέσσερις βασικούς τομείς: υγεία, γεωργία, τεχνολογίες υπολογιστών και πυρηνική ενέργεια. Ακολουθούν μερικά αποσπάσματα που δείχνουν ότι ο Bill Gates επενδύει σαφώς στην Κίνα ως το νέο ηγέτη στον κόσμο:

«Η Κίνα είναι έτοιμη να αναδειχθεί σε παγκόσμιο ηγέτη. Είναι υπέροχο να βλέπουμε την Κίνα να προχωράει για να γεμίσει το κενό ηγεσίας. Είναι μια χώρα πολύ καλά εξοπλισμένη για να το κάνει. Καμία άλλη χώρα δεν έχει καταφέρει όσα έχει επιτύχει η Κίνα τις τελευταίες δεκαετίες (…) σε κλίμακα και ταχύτητα άνευ προηγουμένου στην ανθρώπινη ιστορία.

Και ενθαρρύνοντας τις επενδύσεις μέσω καινοτόμων χρηματοδοτικών μηχανισμών όπως το Ταμείο Ανάπτυξης Κίνας-Αφρικής, η Κίνα ενισχύει όχι μόνο την οικονομική ικανότητα της Αφρικής, αλλά επίσης, με την πάροδο του χρόνου, μεγαλύτερες αγορές για τα κινεζικά προϊόντα.

Η Κίνα έχει μια μεγάλη ευκαιρία να γίνει παγκόσμιος ηγέτης και στην καινοτομία στον τομέα της υγείας. Με την πλούσια ομάδα ταλαντούχων επιστημόνων και την ικανότητά της να αναπτύσσει νέα φάρμακα και εμβόλια, η Κίνα ήταν μια σαφής επιλογή για εμάς να οικοδομήσουμε ένα νέο Global Health Drug Discovery Institute. Αυτό το Ινστιτούτο (μια συνεργασία μεταξύ του Ιδρύματος μας, της Λαϊκής Κυβέρνησης του Πεκίνου και του Πανεπιστημίου Tsinghua) θα βοηθήσει στην επιτάχυνση της ανακάλυψης και της ανάπτυξης νέων φαρμάκων που σώζουν ζωές.

Πολλοί από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες, όπως ο Jack Ma, ο Pony Ma, ο Charles Chen Yidan και ο Niu Gensheng, βοήθησαν στη δημιουργία της δεύτερης μεγαλύτερης ομάδας ατομικού πλούτου στον κόσμο. Και τώρα κάνουν βήματα για να συμμετάσχουν και να επιστρέψουν στον κόσμο ένα μέρος αυτού του πλούτου…».

Αλλά ο Gates δεν είναι προφανώς ο μόνος σύμμαχος της Κίνας. Οι δεσμοί του με ένα μεγάλο μέρος της δυτικής παγκοσμιοποιημένης ελίτ αξίζουν μια πιο προσεκτική έρευνα.

Ρίχνοντας μια ματιά τον κατάλογο των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου  της Σχολής Οικονομικών και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Tsinghua,[25], βρίσκουμε άτομα όπως οι:

Henry Paulson, διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας Goldman Sachs. Jamie Dimon της τράπεζας JP Morgan Chase. Corbat της Citigroup. Mark Zuckerberg (facebook). Elon Musk, Tim Cook, Laurence Fink, και οι CEOs των εταιρειών  Dell, McKinsey, IBM, Walmart, General Motors, BlackRock, Tata και πολλοί άλλοι.

Τι κάνουν πραγματικά όλοι αυτοί στο Διοικητικό Συμβούλιο ενός κινεζικού πανεπιστημίου; Δεν μοιάζει περισσότερο με ένα Παγκόσμιο Στρατηγικό Συμβούλιο;

Ο ρόλος του Tedros στην πανδημία του Coronavirus

Αυτές οι σχέσεις εξηγούν γιατί η διαχείριση της κρίσης Covid-19 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το Πεκίνο και γιατί ο Tedros επαίνεσε ανοιχτά την κινεζική κυβέρνηση μετά τη συνάντησή του με τον Xi Jinping.

«Εκτιμούμε τη σοβαρότητα της αντίδρασης της Κίνας σε αυτήν την επιδημία, ιδίως τη δύναμη της ηγεσίας της [26] και τη διαφάνεια που επέδειξαν». [27] ή

«Η Κίνα αποτελεί παράδειγμα νέων προτύπων για την ετοιμότητα και την αντιμετώπιση της επιδημίας». [28]

Χαρακτήρισε επίσης τα δρακόντεια μέτρα καραντίνας που έλαβε η κυβέρνηση του Πεκίνου «ηρωικά» [29], ενώ παραδόξως, επέμενε να διατηρηθεί ανοιχτή η εναέρια επικοινωνία με την Κίνα.

Στις 3 Φεβρουαρίου 2020, ο Tedros επέπληξε τις ΗΠΑ και άλλες χώρες που είχαν κλείσει τα σύνορά τους, όταν έγινε σαφές ότι το κομμουνιστικό έθνος είχε περιορίσει την εξάπλωση του ιού, δηλώνοντας:

«Δεν υπάρχει λόγος για μέτρα που παρεμποδίζουν άσκοπα τα διεθνή ταξίδια και το εμπόριο. Καλούμε όλες τις χώρες να εφαρμόσουν αποφάσεις που βασίζονται σε αποδεικτικά στοιχεία, παίρνοντας υπόψη και τις συνέπειες».

Οι περισσότερες αεροπορικές εταιρείες ανέστειλαν γρήγορα τις πτήσεις τους, αλλά η Ethiopian Airlines είναι μία από τις λίγες που διατηρούσαν συνδέσεις με την Κίνα καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης. [30]

Το φόρουμ για τη συνεργασία Κίνας-Αφρικής ανέφερε ένα τηλεφώνημα μεταξύ του πρωθυπουργού της Αιθιοπίας Abiy Ahmed Ali και του Xi Jinping επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τους στενούς δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών.

«Αυτή η τηλεφωνική συνομιλία και οι δύο επιστολές συμπάθειας από τον πρωθυπουργό [προς τον Xi Jinping] μαρτυρούν τη βαθιά φιλία και την αμοιβαία υποστήριξη μεταξύ Κίνας και Αιθιοπίας ως ολοκληρωμένους στρατηγικούς συνεταιριστικούς εταίρους. Η Αιθιοπία ακολούθησε τις συστάσεις του ΠΟΥ και διατήρησε τους φυσιολογικούς δεσμούς και ανταλλαγές της με την Κίνα. Η Κίνα εκτιμά αυτή την έκφραση εμπιστοσύνης [της Αιθιοπίας]». [31]

Ο έλεγχος της υγείας και της οικονομίας της Αφρικής παίζουν, προφανώς, σημαντικό ρόλο στον τρόπο διαχείρισης της επιδημίας του κοροναϊού. Πριν από λίγες μέρες, η κυβέρνηση Τραμπ προειδοποίησε τους Κινέζους σε σχέση με τη διείσδυσή τους στο δίκτυο των πέντε Αφρικανικών Κέντρων Ελέγχου των Νόσων, (ΑΚΕΝ / CDC), δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ θα σταματήσουν τη χρηματοδότηση εάν το Πεκίνο συνεχίσει να οικοδομεί την έδρας του ΑΚΕΝ στην Αιθιοπία.

Σύμφωνα με τους Financial Times, αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης, αναφερόμενος σε πέντε περιφερειακούς σταθμούς των Αφρικανικών CDC, δήλωσε:

«Αποτελεί απειλή για την Αφρική. Η Αφρική έχει τεράστια αποθέματα γονιδιωματικών δεδομένων και οι Κινέζοι θέλουν να δημιουργήσουν το επιτελείο του δικτύου των Αφρικανικών CDC [στην Αιθιοπία] για να υποκλέψουν τελικά τα δεδομένα από όλα τα άλλα κέντρα, και να χειρίζονται ιούς υψηλού κινδύνου, κρίσεις υγείας, έρευνα και συλλογής δεδομένων». [32]

Η Ουάσιγκτον δήλωσε ότι οι ΗΠΑ είχαν επενδύσει 900 εκατομμύρια δολάρια για να στηρίξουν την υγεία στην Αφρική τα τελευταία 15 χρόνια, και είχαν δώσει στο Αφρικανικό CDC 14 εκατομμύρια δολάρια κατά το πρώτο έτος λειτουργίας του, το 2017.

Όμως οι Κινέζοι έχουν ήδη προχωρήσει και διέθεσαν 200 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή του Συνεδριακού Κέντρου της Αφρικανικής Ένωσης, που σήμερα στεγάζει τη γραμματεία των Αφρικανικών CDC. Φαίνεται ότι η Κίνα και οι ΗΠΑ είχαν καταλήξει σε μια συμφωνία συνεργασίας για το θέμα αυτό υπό την κυβέρνηση Ομπάμα, η οποία δεν θα μπορούσε να διαρκέσει για πολύ υπό την προεδρία του Τραμπ.

Ο ρόλος του ΠΟΥ και της Κίνας στην ιταλική κρίση

Θα μπορούσαμε επίσης να αναρωτηθούμε τι ρόλο παίζουν πραγματικά η ΠΟΥ και η Κίνα στην ιταλική κρίση.

Στην αρχή της επιδημίας, ο Ghebreyesus κάλεσε τους Ιταλούς «να μην στιγματίζουν τους Κινέζους», επιμένοντας ότι η ώρα δεν ήταν «για κριτική, αλλά για αλληλεγγύη».

Οι «πολύτιμες συστάσεις» του διευθυντή του ΠΟΥ εμπόδισαν έτσι την ιταλική κυβέρνηση να θέσει υπό έλεγχο τους ανθρώπους που επέστρεφαν από την Κίνα.

Ακόμη χειρότερα, ο δήμαρχος της Φλωρεντίας, η οποία έχει σημαντικό αριθμό Κινέζων μεταναστών, ενθαρρύνθηκε να ξεκινήσει μια εθνική εκστρατεία καλώντας τους συμπολίτες του να «αγκαλιάσουν έναν Κινέζο στο δρόμο»! [33]

Όμως μια τέτοια εφησυχασμός απέναντι στην Κίνα οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι πέρυσι η κυβέρνηση Salvini ήταν η πρώτη χώρα των G7 που υπέγραψε οικονομική συνεργασία με την Κίνα στο πρόγραμμα Belt and Road, το οποίο θα έδινε στην Κίνα άμεση πρόσβαση στη Μεσόγειο. [Το «μία ζώνη, ένας δρόμος» είναι ένα μεγαλόπνοο κινεζικό πρόγραμμα υποδομών που φιλοδοξεί να επεκτείνει την οικονομική ακτινοβολία της Κίνας στην Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη]

Όταν το κόμμα του Salvini έχασε την εξουσία το περασμένο φθινόπωρο, το ξέσπασμα της κρίσης του κοροναϊού ανάγκασε πιθανώς τον νέο κυβερνητικό συνασπισμό να επανεξετάσει τους δεσμούς της Ιταλίας με το Πεκίνο.

Στη συνέχεια, η Ιταλία έγινε ξαφνικά η πρώτη δυτική κυβέρνηση που σταμάτησε τις πτήσεις της από και προς την Κίνα. Αλλά, η χώρα μπορεί να πληρώσει το τίμημα της «απιστίας» της, γιατί σήμερα είναι πολύ απομονωμένη.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι αρνήθηκαν να βοηθήσουν στη διάσωση της Ιταλίας και η Κίνα προσπαθεί να διατηρήσει την επιρροή της στη χώρα στέλνοντας ιατρική βοήθεια και εμπειρογνώμονες για την αντιμετώπιση της κρίσης, και σχεδιάζοντας να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση της Ιταλίας μετά την κατάρρευση της.

Εν τω μεταξύ, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, που έχει την ευρωπαϊκή έδρα του στη Βενετία, μία από τις κύριες πληγείσες περιοχές, έχει αναθέσει σε έναν από τους κύριους εμπειρογνώμονες του την καθοδήγηση της αντιμετώπισης της πανδημίας.

Ωστόσο, ο αριθμός των θανάτων στην Ιταλία εξακολουθεί να αυξάνεται, υπερβαίνοντας κατά πολύ τις άλλες χώρες, πράγμα για το οποίο δεν έχει δοθεί καμμιά κάποια επιστημονική εξήγηση, ακόμη και αν παράγοντες, όπως το πολύ μεγάλο ποσοστό των ηλικιωμένων στον πληθυσμό και η έλλειψη μονάδων εντατικής θεραπείας, έχουν επιδεινώσει την κατάσταση.

Τον περασμένο μήνα, η Ρωσία έστειλε μια ολόκληρη ομάδα εμπειρογνωμόνων και στρατιωτικών γιατρών για να βοηθήσει τη βόρεια Ιταλία να αντιμετωπίσει την κρίση, αλλά η ομάδα θα καταβάλει σίγουρα και προσπάθειες για να ερευνήσει τι πραγματικά συμβαίνει.

Σε κάθε περίπτωση, είναι πλέον προφανές ότι ο ΠΟΥ και οι ηγέτες του έχουν μια ατζέντα αντιμετώπισης της πανδημίας που συνδέεται περισσότερο με την παγκόσμια κυβέρνηση και την παγκόσμια ηγεσία παρά με την υγεία.

Ο Bill Gates φαίνεται να ηγείται της πρωτοβουλίας με το ταμείο CEPI (Coalition for Epidemic Preparedness Innovations) για επιτάχυνση της παραγωγής εμβολίων. Μεταξύ των χορηγών της CEPI είναι το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates και η εταιρεία Welcome.

O Gates προωθεί την παγκόσμια ατζέντα διακυβέρνησής του μέσω μιας στρατιάς εμπειρογνωμόνων στον τομέα της υγείας, όπως, για παράδειγμα, οι Fauci και Birx, επιτελείς της Ειδικής Ομάδας Αντιμετώπισης του Κοροναϊού του Λευκού Οίκου, που είναι μακροχρόνιοι στενοί συνεργάτες του Ιδρύματος Bill & Melinda Gates και συνεργάζονται στο πρόγραμμα για το AIDS του Παγκόσμιου Ταμείου.

Αυτό ίσως εξηγεί το γιατί ο Fauci αρνήθηκε να απαντήσει σε δημοσιογράφους όταν του ζητήθηκε η γνώμη του για τον Tedros και αναφέρθηκε επαινετικά στην Κίνα.[34]

Ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας εξυπηρετεί την Αφρική, προσφέροντάς της σε ένα ασημένιο πιάτο, στους νέους ηγέτες μιας εταιρικής  παγκόσμιας κυβέρνησης κομμουνιστικής έμπνευσης.

Tedros, ΞΕΣΚΕΠΑΣΤΗΚΕΣ

Senta Depuydt

Παραπομπές

[1] https://www.foxnews.com/politics/who-director-faces-growing-calls-to-resign-over-handling-of-coronavirus-china?fbclid=IwAR3wchPIHXzJ6Xj-yl6zMbDUwvi6fgZS1AJK-sNUxgzdljb0Pu9IwTxIcRE

[2] https://www.youtube.com/watch?v=pMjyTioY8Rg

[3] https://www.start.umd.edu/gtd/search/Results.aspx?page=1&search=Tigray&charttype=line&chart=country&ob=GTDID&od=desc&expanded=yes#results-table

[4]https://www.uscis.gov/sites/default/files/USCIS/Laws/TRIG/2014_Implementation_of_New_Discretionary_Exemption_for_Activities_or_Associations_Relating_to_TPLF.pdf

[5] Ethiopia Human Rights, https://www.amnestyusa.org

[6] McCracken Matthew J., Abusing Self-Determination and Democracy: How the TPLF Is Abusing Self-Determination and Democracy: How the TPLF Is Looting Ethiopia Looting Ethiopia, Case Western Reserve Journal of Case Western Reserve Journal of International Law International, 2004.

[7] Flore Luis: Overlooking Violence, Marginalization and Political Repression. Development Aid to Ethiopia, 2013.

[8] Rawlence Ben: Development without Freedom How Aid Underwrites Repression in Ethiopia. Human Rights Watch, Oct 25, 2010.

[9] International Organizations Leadership Recruitment Policies: the Failed Experiment of Dr. Tedros A. Ghebreyesus Candidacy for WHO Director General Position, Amhara Professionals Union Research Department, April 2017.

[10] https://www.accessdata.fda.gov/drugsatfda_docs/label/2004/20246s025lbl.pdf

[11] https://www.nwhn.org/depo-provera-and-bone-mineral-density/

[12] Note: in India, an NGO for women’s rights also warned against malthusian malpractice with Depo campaigns, saying that in low income area’s “widespread illiteracy was making informed consent a farce“, while also fiercely questioning the use of money offered as an incentive to take the contraceptive.

[13] http://rebeccaprojectjustice.org/wp-content/uploads/2019/12/depo-provera-deadly-reproductive-violence-rebecca-project-for-human-rights-2013-3.pdf

[14] https://c-fam.org/friday_fax/gates-foundation-suspected-of-forcing-dangerous-contraceptive-on-africans/?fbclid=IwAR3oobNsAfLEO311f4e_HrJ28R31jQ2QM61wp_0N-97uP4X4DCScXzE80jA

[15] https://www.reuters.com/article/us-global-contraception-summit/contraceptives-are-one-of-the-greatest-anti-poverty-innovations-melinda-gates-idUSKBN19W0PC?fbclid=IwAR2eyw0zYXRpuOZ8wUbbsCN7Au_K1e3meaNWb8GTS-EVhaaMJD3iO7tKcYU

[16] Rice Xan, Fatal outbreak not a cholera epidemic, insists Ethiopia, The Guardian, Feb 22, 2007.

[17] Kouwonou Amey, WHO field investigator, Investigation of A Cholera Outbreak in Ethiopia’s Oromiya Region, Disaster Medicine and Public Health Preparedness, Dec 2010.

[18] https://www.genocidewatch.com/single-post/2017/07/24/An-Open-Letter-to-Dr-Tedros-Adhanom-Ghebreyesus-Director-General-of-the-UN%E2%80%99s-World-Health-Organization

[19] Jaramillo G.abriel, Parsons J.: Audit Reports and Diagnostic Review issued by the Global Fund’s Office of the Inspector General. The Global Fund, Apr 2012

[20] The Ethiopian Migrant Crisis in Saudi Arabia: Taking Accountability. Tadias Magazine, Nov 18, 2013.

[21] Gellaw Abebe: Tedros Adhanom played a key role in kidnapping of prominent dissident. ECADF, May 5, 2017.

[22] “The audacity of Tedros Adhanom to become WHO chief”, Nov 5,  2016. https://www.youtube.com/watch?v=fGme_WD4qk0

[23] https://www.politico.eu/article/bill-gates-who-most-powerful-doctor/

[24] http://www.jubbaland24.com/article/bill-gates–speech-at-peking-university-on-24-march-2017.aspx

[25] https://gmba.sem.tsinghua.edu.cn/content/page/semadvisory.html

[26] https://www.youtube.com/watch?v=6DiiY8a6xMg

[27] https://www.foxnews.com/world/coronavirus-china-who-chief-relationship-trouble

[28] Declaration à l’OMS du 30 janvier 2020, annonce de la pandémie.  https://www.youtube.com/watch?v=1sRxfbzI19k

[29] Engdahl F. William: Who Is WHO’s Tedros Adhanom? The Wuhan Lockdown is Unprecedented. Global Research, Feb 20, 2020. 

[30] Ethiopian Airlines Gambles With its Hardwon Brand Equity by Continuing to Fly to China. ECADF, Feb 6, 2020.

[31] https://www.focac.org/eng/gdtp/t1750414.htm

[32] K. Manson, D. Pilling: “US warns over chinese spying on African disease control centre’.  Financial Times, Feb. 6th 2020. https://www.ft.com/content/cef96328-475a-11ea-aeb3-955839e06441

[33] https://summit.news/2020/03/12/mayor-of-florence-encouraged-italians-to-hug-a-chinese-before-coronavirus-pandemic-hit/

[34] https://www.youtube.com/watch?v=pMjyTioY8Rg

 

ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ;

2


 

Παρακολουθείστε την εκπομπή με θέμα: Που πάει η Τουρκία

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ, Γεωπολιτικός Αναλυτής

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Οικονομολόγος

Τα ανοικτά μέτωπα και η οικονομία. Τι επιδιώκει με την Ελλάδα.

 

Κρούομεν για άλλη μια φορά τον κώδωνα του κινδύνου: Η απειλή από την Τουρκία γιγαντώνεται

1
Του Σάββα Καλεντερίδη

Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι καλή και δυστυχώς οι οιωνοί μας δείχνουν ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν, σε σχέση με την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής.

Πριν προχωρήσουμε το σκεπτικό μας, απλά να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι λίγες ημέρες πριν η Τουρκία εκδηλώσει την απρόκλητη επίθεση στον Έβρο, όπου είχε στόχο να καταλάβει τα σύνορα με τους αλλοδαπούς, για να περάσει από κει ένα εκατομμύριο ασιάτες και αφρικανοί μουσουλμάνοι και να αποσταθεροποιήσει την πατρίδα μας, ρίχνοντας μάλιστα και την κυβέρνηση, η Ελλάδα συζητούσε με τους Τούρκους Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης!!!

Επίσης, τις ίδιες ημέρες και ενώ η Τουρκία συνέχιζε ακάθεκτη τις πειρατικές ενέργειες στην ΑΟΖ της Κύπρου, να εφαρμόζει τη συμφωνία με τη Λιβύη, να παραβιάζει ανοικτά το εμπάργκο του ΟΗΕ και να διεξάγει ανοικτά πόλεμο στη Λιβύη, με τη συμμετοχή χιλιάδων τζιχαντιστών που έστειλε η ίδια εκεί από τα μέτωπα της Συρίας, η Ελλάδα έκανε τα εξής ανήκουστα, αποδεικνύοντας ότι ως χώρα και ως κράτος είμαστε εκτός τόπου και χρόνου:

-Ο αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας μιλούσε για συνεκμετάλλευση με την Τουρκία,

-Το ΕΛΙΑΜΕΠ διοργάνωνε στημένη εκδήλωση με τίτλο «Μας συμφέρει η Χάγη;», με τη συμμετοχή τεσσάρων πρώην υπουργών εξωτερικών. Για να μην παρεξηγηθούμε, την χαρακτηρίζω «στημένη», γιατί όλοι οι ομιλητές είπαν ότι «Μας συμφέρει η Χάγη», όπως ασφαλώς και οι διοργανωτές

-Το ΔΙΚΤΥΟ για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, της κυρίας Διαμαντοπούλου, διοργάνωσε εκδήλωση – συζήτηση με θέμα τις «Προϋποθέσεις για την ειρήνη και την σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο», με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, του εν Αθήναις πρέσβη της Τουρκίας και του Γενικού Γραμματέα του Ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβη κ. Λουκάκη.

Επίσης, σημειώνουμε και υπογραμμίζουμε ότι λίγες ημέρες πριν, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, δια του Τσαγατάι Ερτζιγές, αναπληρωτή γενικού διευθυντή Ναυτιλίας και Αεροπορίας του τουρκικού ΥΠΕΞ , έδωσε στη δημοσιότητα και προέβαλε επισήμως πέντε αξιώσεις από την Ελλάδα, αφού είπε τα εξής:

«Η βασική πηγή της έντασης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι η ελληνική αντίληψη να θεωρεί όλο το Αιγαίο ελληνική θάλασσα, αψηφώντας τα δικαιώματα και συμφέροντα της Τουρκίας, ως μίας παράκτιας χώρας», χαρακτηρίζοντας μάλιστα ως «απειλή» ενδεχόμενη επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας πέραν των 6 ναυτικών μιλίων.

Όσον αφορά τα πέντε ζητήματα που θέτει η Τουρκία στο Αιγαίο, είναι τα εξής:

  1. Η οριοθέτηση των ζωνών θαλάσσιων αρμοδιοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας. Ο Ερτζιγές τόνισε ότι αν γίνει επέκταση στα 12 μίλια, η Ελλάδα θα αποκτήσει το 71.5% του Αιγαίου (σήμερα 43.5%), ενώ η Τουρκία θα περιοριστεί στο 8.8% (σήμερα 7.5) και τα διεθνή ύδατα θα συρρικνωθούν στο 19.7% (σήμερα 49%).
  2. Το καθεστώς αποστρατικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου βάσει της συνθήκης της Λωζάνης το 1923 και των Παρισίων το 1947.
  3. Το νομικό καθεστώς κάποιων γεωγραφικών σχηματισμών στο Αιγαίο.
  4. Ο εθνικός εναέριος χώρος. Η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι εκτείνεται στα 10 ν.μ. κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και με αυτόν τον τρόπο εκμεταλλεύεται την Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων (FIR).
  5. Δραστηριότητες Έρευνας και Διάσωσης (SAR).

Και ενώ ήταν όλα τα παραπάνω σε εξέλιξη, ενώ η Τουρκία συνέχιζε να προωθεί με κάθε τρόπο τη συμφωνία που υπέγραψε με την κυβέρνηση της Λιβύης, μια συμφωνία που αν δεν ανατραπεί θα σημάνει το τέλος του Ελληνισμού στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα, η Ελλάδα έκανε με την Τουρκία συνομιλίες για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, ενώ έβαλε τον Τούρκο πρέσβη να μιλάει στην Αθήνα για τις «Προϋποθέσεις για την ειρήνη και την σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο», παρόντος υψηλόβαθμου Έλληνα διπλωμάτη, νομιμοποιώντας στην ουσία όλα όσα προαναφέραμε.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, λίγες ημέρες μετά, ήλθε και η… φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων.

Η Τουρκία, θεωρώντας ότι όλες οι προκλήσεις που κάνει εναντίον της Ελλάδας, όχι μόνο μένουν αναπάντητες, αλλά τυγχάνουν και αποδοχής, έκανε την επίθεση στον Έβρο, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης, την αποσταθεροποίηση της Ελλάδας και τον επικοισμό της στην αρχή με ένα εκατομμύριο φιλικούς προς αυτήν μουσουλμανικούς πληθυσμούς, για να ακολουθήσουν στη συνέχεια κύμματα δεκάδων εκατομμυρίων, με στόχο την ισλαμοποίηση και έλεγχο της Ευρώπης από την Τουρκία και το Ιράν.

Όταν τα γράφαμε όλα αυτά, όταν μιλούσαμε για την ανάγκη προστασίας των συνόρων, για να αποτραπεί η επιδρομή εναντίον της Ελλάδας, η κυβέρνηση κώφευε και συνέχιζε, κατά κάποιο τρόπο, την πολιτική των ανοικτών συνόρων, ενώ τα κόμματα μας λοιδωρούσαν.

Όταν όμως η κυβέρνηση -αλλά και το πολιτικό σύστημα- είδε ότι απειλείται από την επιχείρηση υβριδικού πολέμου, αντέδρασε, με αποτέλεσμα να γραφτεί το «Έπος του Έβρου», από το στρατό, την αστυνομία και όλους όσους συνέβαλαν στην επιτυχή έκβαση της επιχείρησης.

Όμως, θα πρέπει να τονίσουμε την έλλειψη στρατηγικής πρόνοιας και εκτίμησης από πλευράς της κυβέρνησης και κράτους για το μέγεθος της απειλής και την έλλειψη αισθήματος εθνικής ευθύνης για την αντιμετώπισή της.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να παίρνεις μέτρα για να μη σε ανατρέψουν και άλλο να προβλέπεις, να προνοείς, για να προστατέψεις τα συμφέροντα της πατρίδας σου.

Όλα τα παραπάνω δεν αναφέρθηκαν στην τύχη.

Η Τουρκία, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και παρά την πανδημία, συνεχίζει τον πόλεμο στη Λιβύη, όπου έχει εμπλακεί φανερά και το πολεμικό της ναυτικό και σημειώνει κάποιες επιτυχίες στα πεδία των μαχών. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν κάνουμε κάτι, η κυβέρνηση Σαράζ θα συνεχίσει να υπάρχει και μαζί της και η συμφωνία που αναγνωρίζει στα ελληνικά νησιά και την Κρήτη υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ 6 ναυτικών μιλίων.

Την ίδια περίοδο, χάρτες με τα όρια της τουρκικής ΑΟΖ, όπως αυθαίρετα την έχει ορίσει με τη συμφωνία που υπέγραψε με τη Λιβύη αλλά και με τις επιστολές, τις συντεταγμένες και τους χάρτες που απέστειλε στον ΟΗΕ, δημοσιεύονται ακόμα και σε συμμαχικές χώρες, όπως η Γαλλία.

Ανώτατος Έλληνας διπλωμάτης μου ανέφερε προχθές ότι ασχέτως και αν εμείς ισχυριζόμαστε ότι η συμφωνία αυτή είναι παράνομη και δεν παράγει αποτελέσματα, κάτι που το δέχεται και η Ε.Ε., όσο η συμφωνία δεν καταργείται και όσο η Τουρκία διεκδικεί την κυριότητά της με χάρτες, δηλώσεις αλλά και ναυτική παρουσία, τότε δημιουργείται εθιμικό δίκαιο, το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανατρέψει η Ελλάδα.

Κατόπιν αυτού, έχουμε τεράστιες ευθύνες ως χώρα απέναντι στις επόμενες γενιές να κάνουμε το παν για να ανατρέψουμε τη συμφωνία.

Και όταν λέμε το παν, το εννοούμε.

Ας αρχίσουμε με την αποστολή συντεταγμένων στον ΟΗΕ με τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και μετά βλέπουμε τι και πώς πρέπει να το πράξουμε, για να ανατραπεί ο αχυράνθρωπος της Άγκυρας, Σαράζ, που υπέγραψε αυτήν την ταπεινωτική και εξαιρετικά επικίνδυνη για τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας συμφωνία.

Το άρθρο γράφτηκε την Μεγάλη Τρίτη, για λογαριασμό της κυριακάτικης δημοκρατίας και του pontos-news