Ο σαλαφισμός στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και οι διφορούμενες σχέσεις με το ΝΑΤΟ

Από

June 18, 2020

infognomonpolitics.gr

Του Ali Ağcakulu

Όταν τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου 2020 σκοτώθηκε ο Κασίμ Σουλεϊμάνι, τα θεμέλια της συνεργασίας Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας κλονίστηκαν και η Τουρκία έκανε ένα βήμα για να ενταχθεί και πάλι στον άξονα του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ.

Ή προσποιείται ότι έκανε αυτό το βήμα.

Η δολοφονία του Σουλεϊμάνι ήταν πραγματικά ένα νέο ορόσημο για την εξουσία του Ερντογάν. Την τελευταία δεκαετία συχνά ο Ερντογάν υπερηφανευόταν ότι η Τουρκία δεν ακούει και δεν ρωτά κανέναν και ότι χαράσσει και υλοποιεί μόνη της την εξωτερική της πολιτική. Έλεγε επίσης ότι η Τουρκία έχει εναλλακτικές, εννοώντας ότι δεν έχει την ανάγκη των ΗΠΑ. Τώρα άρχισε και πάλι να μιλά για τη συνεργασία την ενότητα και την αλληλεγγύη με το ΝΑΤΟ.

Όσον αφορά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2020, ο υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου είπε: “Σε αυτή τη Σύνοδο υπογραμμίσαμε επίσης για άλλη μια φορά ότι αναμένουμε συγκεκριμένη υποστήριξη από το ΝΑΤΟ για την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας μας”.

Ωστόσο, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που είχε γίνει έξι μήνες νωρίτερα, ο Ερντογάν έλεγε ότι θα θέσει το θέμα της καταχώρισης του YPG στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων του ΝΑΤΟ, στη Σύνοδο του επομένου εξαμήνου. Η Σύνοδος έγινε και όπως φαίνεται από τη δήλωση Τσαβούσογλου, που παραθέσαμε, δεν τέθηκε κάποιο θέμα για το YPG .

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Χουλούσι Ακάρ, τον Φεβρουάριο του 2020, αναφερόμενος στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Τουρκία στο Ιντλίμπ, δήλωσε ότι «είμαστε μέλος του ΝΑΤΟ και δεν έχουμε αλλάξει άξονα». άξονας μετατοπίζει τα μέλη του ΝΑΤΟ και” δήλωσε δήλωση.

Με τη δήλωση, δε, που έκανε ο Ιμπραήμ Καλίν, τον Απρίλιο του 2020, ότι «πολύ πέρα από το Ιντλίμπ και τη Συρία, υπάρχει πάντα χώρος για μια βαθύτερη συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας», έγινε εμφανής η μετατόπιση της Τουρκίας και η στροφή προς ΗΠΑ.

Μπορούμε να πούμε ότι η απόφαση της κυβέρνησης να μην ενεργοποιήσει του S-400 και η αντιπαλότητα που αναπτύχθηκε μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας στα μέτωπα της Συρίας και της Λιβύης, καθώς και η κριτική που ασκεί τελευταία ο Ερντογάν προς τη Ρωσία, δείχνουν ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο.

Ναι, η Τουρκία είναι μια χώρα του ΝΑΤΟ. Το δε ΝΑΤΟ έχει δεσμευτεί ότι υπηρετεί τις δημοκρατικές αξίες, ότι δίνει προτεραιότητα σε ειρηνική λύση στα προβλήματα που προκύπτουν και ότι διασφαλίζει την ελευθερία και την ασφάλεια των κρατών μελών με πολιτικά και στρατιωτικά μέσα. Οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ πρέπει να υπηρετούν αυτές τις αρχές με ειλικρίνεια.

Ωστόσο, στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί στα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ, πρέπει επίσης να υιοθετήσουν θεμελιώδεις αξίες όπως η δημοκρατία, η ελευθερία και η ειρήνη και πρέπει να αφιερωθούν σε αυτές τις καθολικές αξίες στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια.

Η διαδικασία εγκαθίδρυσης ενός αυταρχικού καθεστώτος στην Τουρκία, που ξεκίνησε το 2011, ολοκληρώθηκε με την εφαρμογή του συστήματος Προεδρικής Δημοκρατίας, το 2018. Το καθεστώς άλλαξε. Οι ΤΕΔ επηρεάστηκαν επίσης από αυτόν τον μετασχηματισμό. Μετά τις 15 Ιουλίου, δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικοί, Κεμαλιστές, Γκιουλενιστές και ΝΑΤΟϊκοί, που δεν συμμερίζονταν την ιδεολογία του Ερντογάν, εκκαθαρίστηκαν από τις ΤΕΔ με στημένες και ανυπόστατες κατηγορίες, ενώ από την άλλη πλευρά, σχεδόν έγιναν 40 χιλιάδες προσλήψεις προσωπικού, που συνδέεται με την ιδεολογία του Ερντογάν. Επιπλέον, οι Νέες Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, σύμφωνα με την RAND Corporation, ετοιμάζονται να προσλάβουν άλλες 43 χιλιάδες στρατιωτικούς.

Ακριβώς όπως η πολιτική δύναμη του Ερντογάν βασίζεται στους πιστούς σαλαφιστές, στις ισλαμικές σέχτες και τους γκρίζους λύκους, έτσι και στις Νέες Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις οι προσλήψεις γίνονται με βάση τα ίδια κριτήρια. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς ότι στις νέες προσλήψεις στις ΤΕΔ η μερίδα του λέοντος δόθηκε στις σαλαφιστικές σέχτες του Ερντογάν. Οι κατώτεροι και ανώτεροι αξιωματικοί των ΤΕΔ, που ενοχλούνται από την αδυναμία ορισμένων στρατηγών να διαχειριστούν αυτήν την κατάσταση αλλά και από την επιλογή άλλων στρατηγών να προσχωρήσουν στον σαλαφισμό, είτε πετιούνται από το στράτευμα με μαζικές εκκαθαρίσεις είτε περιμένουν τη στιγμή που θα έλθει και η δική τους σειρά.

Ενώ από τη μια πλευρά επιχειρείται η ουδετεροποίηση των ΤΕΔ, από την άλλη σχεδιάζεται και επιχειρείται με αμείωτη ένταση η δημιουργία σαλαφιστικής ταυτότητας στις ΤΕΔ. Εάν οι ΤΕΔ είχαν διατηρήσει την παλιά εθνικιστική τους ταυτότητα, θα έβρισκαν να πουν δυο λόγια για τη γενοκτονία των Ουιγούρων της Κίνας. Όμως δεν είναι μυστικό ότι καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να προστατεύσουν τις σαλαφιστικές δομές στη Μέση Ανατολή.

Ο κεμαλισμός είναι νεκρός, ζήτω (!) ο Ερντογανισμός

Όμως οι αξιωματικοί των ΤΕΔ που έχουν αλλάξει ταυτότητα και έχουν αποξενωθεί από τη φύση τους, μπορεί να είναι αξιόπιστοι συνεργάτες του ΝΑΤΟ;

Ο Mevlüt Mert Altıntaş, αστυνομικός της Άμεσης Δράσης της Άγκυρας, πυροβόλησε πισώπλατα και σκότωσε τον Πρέσβη της Ρωσικής Ομοσπονδίας Andrey Karlov, ο οποίος παρευρέθηκε στα εγκαίνια μιας έκθεσης. Κατά τη διάρκεια της δολοφονίας, φώναζε τον ύμνο της οργάνωσης Al Nusra, ενός κλάδου της Αλ Κάιντα, ο οποίος υποστηρίζεται επίσης από την τουρκική κυβέρνηση.

Μια άλλη δολοφονία που σχετίζεται με την Αλ Κάιντα έλαβε χώρα στις ΗΠΑ. Ένας μαθητής της Ακαδημίας Πολεμικού Ναυτικού της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος εκπαιδευόταν στη ναυτική βάση της Pensacola, στη Φλόριντα των ΗΠΑ, τον Δεκέμβριο του 2019 σκότωσε τρεις στρατιωτικούς των ΗΠΑ. Στην έρευνα, η οποία έληξε τον περασμένο μήνα, αποκαλύφθηκαν οι σύνδεσμοι του Σαουδάραβα στρατιωτικού με την Αλ Κάιντα.

Αυτά τα δύο παραδείγματα δείχνουν ότι οι ΤΕΔ, οι οποίες έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί και το προσωπικό τους είναι πλέον σαλαφιστές, θα αντιμετωπίσουν βαθύτερα προβλήματα στις σχέσεις τους με τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ από τώρα και στο εξής. Φανταστείτε Τούρκους σαλαφιστές στρατιωτικούς να συμμετέχουν σε κοινές διαδικασίες με Ευρωπαίους και Αμερικανούς στρατιωτικούς στα Επιτελεία του ΝΑΤΟ, όταν το υποσυνείδητό τους, όσο ήταν νέοι, μολυνόταν επί δεκαετίες με την εχθρότητα εναντίον της Δύσης και των ΗΠΑ.

Μήπως δεν είναι γνωστό ότι η Τουρκία είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο σε αντιαμερικανισμό, ως αποτέλεσμα της απόφασης της Τουρκίας να κάνει συνεχή προπαγάνδα εναντίον των ΗΠΑ;

Φυσικά, οι κίνδυνοι για το ΝΑΤΟ δεν περιορίζονται στο προσωπικό χαμηλού επιπέδου, τους χαμηλόβαθμους αξιωματικούς. Η έκταση της πιθανής καταστροφής αυξάνεται όταν αυτοί που είναι εχθρικοί από τη φύση τους προς το ΝΑΤΟ, τα μέλη του και τις αξίες τους, γίνονται ανώτεροι διευθυντές του αξιωματούχοι των ΤΕΔ και του τουρκικού κράτους. Για παράδειγμα, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το σχέδιο που το μάθαμε επειδή αποκαλύφθηκε:

Το 2014, σε μια σύσκεψη που συμμετείχαν ο Διοικητής της ΜΙΤ, ο σημερινός Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και ο υπουργός Εξωτερικών της εποχής, ο Διοικητής της ΜΙΤ ακούγεται να λέει ότι «μπορώ να στείλω τέσσερα άτομα στη Συρία, να τους βάλω να ρίξουν τέσσερις ρουκέτες προς την Τουρκία και να δημιουργήσουν έτσι αιτία πολέμου. Μπορώ επίσης να βάλω να επιτεθούν στον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ».

Επίσης είναι γνωστό ότι έδαφος της Τουρκίας βρίσκεται υπό την προστασία του ΝΑΤΟ και θεωρείται έδαφος του ΝΑΤΟ. Ο Διοικητής της MIT μιλούσε επίσης για μια προβοκάτσια που θα διοργάνωνε ο ίδιος στην ουσία κατά του ΝΑΤΟ. Στην ίδια συνομιλία, που διέρρευσε, παραδέχτηκε επίσης ότι 2000 φορτηγά πυρομαχικών στάλθηκαν σε τρομοκράτες στη Συρία.

Ομοίως, με μια παρόμοια σκευωρία που στήθηκε εναντίον του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ στις 15 Ιουλίου, είχε ως αποτέλεσμα την εκκαθάριση αξιωματικών των ΤΕΔ που ήταν πιστοί στο ΝΑΤΟ.

Η κυβέρνηση φλερτάρει με τους σαλαφιστές και τις ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες, μέσω του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ. Γνωρίζουμε από ξένα μέσα ενημέρωσης ότι οι φρεγάτες του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού μεταφέρουν όπλα στη Λιβύη ή προστατεύουν πλοία που μεταφέρουν όπλα. Επίσης, όλος ο κόσμος γνωρίζει πολλοί από τους τρομοκράτες, που χρησιμοποιούν το όνομα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, εκπαιδεύτηκαν και μεταφέρθηκαν στη Λιβύη από τις ΤΕΔ.

Επίσης, θα πρέπει να μελετηθεί και να εξεταστεί σε βάθος η στενή συνεργασία μεταξύ των ΤΕΔ και των τρομοκρατικών ομάδων στο Ιντλίμπ, καθώς και η επιρροή που ασκεί στο προσωπικό των ΤΕΔ αυτή η συνεργασία. Εάν οι αξιωματικοί που συνεργάζονταν χθες με τρομοκράτες, αναλάβουν καθήκοντα στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ, δεν είναι αυτό ένα θέμα που πρέπει να επανεξεταστεί;

Άρα, τίθεται το εύλογο ερώτημα: Ο Ερντογάν έστρεψε πραγματικά το πρόσωπό του στο ΝΑΤΟ ή κοροϊδεύει το ΝΑΤΟ; Επίσης, διατηρεί τον Χουλούσι Ακάρ, που φέρεται να είναι υπέρμαχος ΝΑΤΟ, στη θέσου του ΥΠΑΜ όντως για να αποκαταστήσει ειλικρινείς σχέσεις με το ΝΑΤΟ ή είναι κι αυτό ένα παιχνίδι του Ερντογάν;

Ένας ανώτατος αξιωματικός που συμμετείχε σε μια συνωμοσία, για να ξηλωθούν και να εκδιωχθούν από τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ αξιωματικοί που ήταν πιστοί στις ΝΑΤΟϊκές αρχές και αξίες, μπορεί να είναι πράγματι υπέρμαχος του ΝΑΤΟ; Όχι δεν είναι δυνατόν. Ο Ακάρ δεν έχει άλλα προσόντα εκτός από αυτά του Ερντογανιστή.

Επίσης, δεν υπάρχουν μεσαίοι και ανώτεροι αξιωματικοί να πορευθούν μαζί του στις ΤΕΔ. Επομένως, γι’ αυτό ο Ερντογάν τον κρατά μαζί του. Επειδή και οι δύο έχουν προβλήματα με τους μεσαίους και ανώτερους αξιωματικούς των ΤΕΔ.

Ο λόγος για τον οποίο ο Ακάρ παρουσιάζεται ως υπέρμαχος του ΝΑΤΟ, είναι για να κερδίσει ο Ερντογάν χρόνο και να ολοκληρώσει τον μετασχηματισμό των ΤΕΔ. Ο Ερντογάν κοροϊδεύει και τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μέσω του Ακάρ και προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα. Το ΝΑΤΟ πρέπει να είναι έτοιμο για αυτά που μπορεί να συμβούν στην Ελλάδα, τη Συρία και τη Λιβύη.

Το πρόβλημα εμπιστοσύνης που έχει δημιουργηθεί απέναντι στις ΤΕΔ, με την προώθηση των σαλαφιστών στις τάξεις τους, αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν παραδίδουν στην Τουρκία τα F-35 και διέκοψαν την εκπαίδευση των Τούρκων πιλότων.

Στην ερώτηση δε «εάν ο Ερντογάν εγκαταλείψει τους S-400, οι ΗΠΑ θα δώσουν τα F-35;» η απάντηση είναι δεν νομίζω.

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: ahvalnews.com

infognomonpolitics.gr

Anarchy in the USA

Από

anixneuseis

June 18, 2020

The first philosopher to call himself an anarchist was Pierre-Joseph Proudhon. In his 1840 book, What is Property?, he declared: “I am an anarchist.” By this he meant not that he wanted to throw spherical black bombs under the carriages of noblemen, but that he distrusted the principle of authority. The literal meaning of the word, which is Greek, is “against authority” or “no authority”. This means that the adjective “anarchist” can be applied to institutions as wide-ranging as the village cricket match or the medieval city state or a punk gig in a squat. The cricket match and city state and the punk gig might be very well organised, but they have been organised by a voluntary group and not under compulsion.

Later in the 19th century the anarchist Prince Kropotkin, a Russian aristocrat turned geographer turned political radical, wrote a book called Mutual Aid: A Factor of Evolution, which attempted to prove that, far from being locked in a winner-takes-all competition, humans and animals are in fact naturally inclined to help one another out.

Anarchy is in the news because a group of Black Lives Matter activists has taken over a set of buildings in Seattle and declared themselves to be a self-governing city state, rather like Christiania in Copenhagen. It’s called CHAZ, or Capitol Hill Autonomous Zone. Accounts of the atmosphere of the occupation remind me a little of George Orwell’s description of the intoxicating period when Barcelona went briefly anarchist during the Spanish Civil War. A reporter from the Counterpunch website wrote:

“The businesses on the street were still open as was the park when I visited. There was no sign of smashed windows or burnt buildings. There had been no looting and there was no violence of any sort occurring.

“There was a ‘No Cop Co-Op’ covered stand offering free fruit, vegetables, snacks, umbrellas, hand sanitizer and water set up in the middle of their occupied territory. There was also a covered truck converted into a People’s Community Clinic with its own emergency medical team.”

As is customary with such innovations, the authoritarian enemies of the free thinkers spread slanders. President Trump has already attacked Seattle’s mayor, writing on the advertising sales business Twitter: “Take back your city NOW. If you don’t do it, I will.” He referred to the group as “ugly anarchists” and “terrorists that burn and pillage our cities”.

Anarchism in fact has a long and distinguished history as a peaceful political philosophy. You can find out more from my online course, A Brief Introduction to Anarchism. Half price this week!

Tonight we’re having a drink with poet and dramatist Murray Lachlan Young, who, to crown his many other creative achievements, has just recorded a Kraftwerk-influenced song with Paul Hartnoll of Orbital entitled “I’m Going Shopping”. We’ll be chatting to Murray about poetry, anarchy, consumerism in the age of coronavirus and much else. Plus he’ll be performing some new poems. Mark Vernon will also be there, dispensing his brilliant wisdom.

To join us, click here. It’s free.

The July/August edition of the Idler is now at the printer and will be hitting doormats around 30 June. It features Armando Iannucci, Sally Phillips and Stewart Lee’s new music column.

A DRINK WITH THE IDLER: MURRAY LACHLAN YOUNG

Thursday 18th June | Online event

Join the Idler for a chat with poet Murray Lachlan Young, Idler editor Tom Hodgkinson and philosopher Mark Vernon.

Your host will be Idler Academy director Victoria Hull.

The discussion will be followed by a live Q&A.

It’s free.

Murray Lachlan Young is a British poet, stand-up performer, broadcaster, playwright, screenwriter and children’s author. He came to prominence during the Brit Pop era of the mid 1990s, when he became the only poet to sign a contract worth £1m. His work echoes the great rhymers Edward Lear, Lewis Carroll and Gilbert and Sullivan, along with more alternative influences such as Grandmaster Flash, Tom Waits and Ian Drury. Murray’s satirical commentaries can read like RD Laing in their philosophical intensity, whilst their subjects range from the vanities of celebrity and middle-class angst, to the absurdities of modern life. Currently, Murray is the poet in residence on BBC 6 Music radio station. A collection of his work How Freakin’ Zeitgeist are you? is published by Unbound books.

Dr Mark Vernon is a psychotherapist, writer, broadcaster and teacher. His most recent books include – The Idler Guide To Ancient Philosophy (Idler Books), Love: All That Matters (Hodder). He broadcasts on the BBC and can often be heard on Moral Maze. He began his professional life as a priest in the Church of England.

Tom Hodgkinson is editor of the Idler and author of How to be Idle, How to be Free and The Idle Parent. Other books include his account of living on a smallholding, Brave Old World, The Ukulele Handbook and a manual for creative entrepreneurs, Business for Bohemians.

_________________________________________________________________________________________

Date: Thursday 18 June 2020

Time: 6pm-7pm

Location: Online via Zoom link

Cost: Free or donation if you wish

How to join: Register by clicking the ‘GET TICKETS’ button above

Russia’s Military Activity in the East Mediterranean Echoes Its Approach to Syria

Από

anixneuseis

June 18, 2020

washingtoninstitute.org

Anna Borshchevskaya

June 17, 2020

Although Moscow would face many challenges if it tries to establish permanent offensive and A2AD capabilities in Libya like it has in Syria, its covert actions thus far show a commitment to playing the long game against NATO in the East Mediterranean.

Despite domestic difficulties attributable to COVID-19, Russia has steadily increased its military profile in Syria, Libya, and the wider East Mediterranean over the past few months. This push has been driven in part by recent developments, especially Turkey’s military expansion. But it also builds on Moscow’s existing position in Syria and years of quietly expanding influence in Libya, where Russian private military contractors (PMCs) have been operating since perhaps 2018. The Kremlin’s chief long-term interest is to counter perceived Western encirclement by expanding and entrenching its political and military presence to check NATO’s southern flank.

ACTIVITIES IN SYRIA AND LIBYA

In the early days of the pandemic in late March, Moscow sent military ambulances to Syria in a show of support for Bashar al-Assad. In the weeks that followed, it also worked to increase its foothold in predominantly Kurdish-controlled northeast Syria. During this time, the Russian press published a brief flurry of articles critical of Assad, most of them issued by the federal news agency RIA FAN. This outlet is controlled by Yevgeny Prigozhin, the infamous oligarch who also runs the shadowy PMC Wagner Group. Whatever the tactical messaging of RIA FAN’s information campaign, however, state-run outlets did not reprint the articles, nor did Russian officials change their rhetoric on Assad or the West (notwithstanding their presumed frustration with Damascus in private). On the contrary, the state-run press has ramped up anti-American rhetoric, emphasizing that Moscow is not giving up on Syria despite attempts to divide the two.

Since its 2015 military intervention, Russia has gained control of Syrian airspace by establishing an antiaccess/area-denial (A2AD) laydown, which includes S-400 surface-to-air missiles (SAMs), tactical ballistic missiles, cruise missiles, advanced antiship cruise missiles, and electronic warfare equipment. The Russian Mediterranean fleet also provides support. Last month, it added several warships to this theater, including the missile cruiser Moskva, which NATO has termed a “carrier killer,” to support a force that already consisted of at least ten vessels armed with potent Kalibr missiles.

Building on its earlier entry into Raqqa following Trump’s late 2019 announcement of U.S. withdrawal from Syria, Moscow has reportedly been working in recent weeks to establish an air base in the province to be operated jointly with the Syrian army. The base could potentially help Russia push back against expansion by nearby Turkey, boost its own position in the country, and help Assad. In late May, Vladimir Putin asked his ministers of defense and foreign affairs to negotiate with Damascus on the transfer of additional naval access and real estate property to Russian military control, within the scope of the existing Tartus and Hmeimim agreements.

Moreover, Assad continues to see Idlib province as his last obstacle to retaking control of Syria, so Moscow has sent about a dozen advanced MiG-29 fighter jets to nearby Hmeimim in support of his army. It has also reportedly allowed Iranian forces to use Hmeimim’s military airfield after Israel targeted them elsewhere in Syria.

In addition, Syria has served as a Russian springboard for operations in Libya, including aircraft deployments in support of PMCs. The Wagner Group has been fighting for months in Libya’s western region to support Khalifa Haftar and counter Turkey, which backs the rival Government of National Accord (GNA). Their air cover has frequently used covert tactics—according to the U.S. military, fourteen MiG-29 and Su-24 planes have appeared there with all identifying marks painted over. And in January, Russia flew hundreds of PMCs, most likely on Cham Wings Airlines, from Damascus to Benghazi. Russian analyst Sergey Sukhankin has pointed out that Kremlin-backed PMCs in Libya may be fewer in number than those in Syria, but some of them may possess more advanced skills (e.g., pilots and trainers). According to a June 9 CNN report, these PMCs are still present in Libya, “with an extensive support operation, including surface-to-air missiles.” The report also noted that they “had begun practicing with barrel bombs,” in a chilling echo of the tactic used to kill countless Syrian civilians.

PERCEIVED WESTERN AGGRESSION

Russia’s steadfast belief in a Western encirclement strategy continues to shape its vision and activities, including the current build-up in the Mediterranean. At a June 1 briefing, Sergei Rudskoy, chief of the main operational department for Russia’s General Staff, highlighted a “significant increase” in the number of NATO combat training activities along its borders, from the Baltics to the Caucasus, Kamchatka, and the Arctic. He claimed that these activities—especially the DEFENDER-Europe 20 exercise—have “a clear anti-Russian direction.” He noted a “sharp” increase in American air and naval activity as well: “Hiding behind a contrived threat of ‘Russian aggression,’ the U.S. and its allies continue to destroy the existing security system in Europe,” he declared. Rudskoy’s list of grievances also included American P-8 Poseidon maritime patrol aircraft, which he said are “systematically approaching Russian military bases in Hmeimim and Tartus.”

The deeper problem underpinning Moscow’s distorted narrative is the fact that its perceptions of security are incompatible with Western ones. NATO is a collective security organization, but the Kremlin perceives it to be dominated by the United States. Indeed, in Putin’s view, few countries have true sovereignty; he famously told President George W. Bush that Ukraine is not a real country.

RUSSIAN A2AD IN LIBYA?

Given that Moscow’s deployment of PMCs to Libya echoes its pre-2015 tactics in Syria, it may eventually aim to repeat its A2AD strategy there too. As Gen. Jeffrey Harrigian, the U.S. Air Force commander for Europe and Africa, stated in late May, “If Russia seizes basing on Libya’s coast, the next logical step is they deploy permanent long-range…A2AD capabilities.”

The implications of such a scenario are many. For one, it could give Moscow a geostrategic advantage over NATO through coercive deterrence, increasing Russian power projection and complicating Western military operations over a wider area. This has already been seen in Syria, where NATO freedom to maneuver is now more limited and electronic jamming has become common. An increased Russian military presence could also keep Turkey’s air and naval advantage in check, block other countries from accessing Libya’s energy resources, and interrupt U.S. efforts to conduct counterterrorism operations there or otherwise coordinate with the GNA.

Still, setting up A2AD in Libya would be a major expeditionary step, and Moscow is at more of a relative disadvantage in Libya than it was in Syria. Unlike the Assad regime, the recognized government in Libya never invited Russia to enter the country, compelling Putin to resort to more covert activities. Moscow also faces more formidable opposition in Libya. Ankara’s assistance recently turned the battlefield in favor of the GNA, and effectively countering the Turkish navy would require Russia to deploy longer-range systems (e.g., the SSC series of ground-launched cruise missiles).

In the past, Moscow maintained leverage over Turkish president Recep Tayyip Erdogan and used the threat of more Syrian refugees from Idlib to pressure him. Ultimately, however, neither Putin nor Erdogan wants a direct clash; instead, they continue to cooperate when possible and make ad hoc deals. Moscow is not wedded to Haftar the way it is to Assad, so it could drop him if pressure from Turkey or other actors becomes too great.

CONCLUSION

Neither imperial nor Soviet Russia succeeded at gaining a strategically vital position in the East Mediterranean or altering the regional balance of power, but both repeatedly tried. And when the Soviet navy deployed its 5th Eskadra (squadron) to the area, it held a number of advantages over the United States until the mid-1980s. In this sense, Putin’s aspirations have deep roots. Counter-containment of the West is the deepest driver of his actions, in addition to immediate tensions with Turkey.

Thus, while Moscow is in a difficult position at the moment, the United States still has to think strategically about Russian activities in the area. Covert operations in Libya will not cease unless the United States makes a concerted effort to curtail the activities of PMCs—with force if necessary—and takes the leading role in ending the latest phase of the civil war. Although bringing SAM systems into Libya might be a major, logistically difficult step for Russia, such a move is not inconceivable given the Kremlin’s actions in Syria. Moscow could invent a defensive reason for doing so—for instance, to protect its aircraft maintenance personnel inside Libya. Indeed, it claimed defensive reasons for bringing the S-400 into Syria.

In other words, this is a long game, and Russia will seek to gain influence by leveraging all sides and maintaining low-level instability. Before it annexed Crimea from Ukraine, Moscow first spread disinformation and engaged in covert activity, then presented the world with a fait accompli. It followed a similar pattern in Syria for years before it openly intervened, going public with its pro-Assad campaign only when it felt confident it would be unopposed. The West cannot risk another fait accompli years down the line, especially in the strategically vital East Mediterranean.

Anna Borshchevskaya is a senior fellow at The Washington Institute.

washingtoninstitute.org

Washington needs a policy in Libya as Turkey’s presence grows – opinion

Από

anixneuseis

June 18, 2020

jpost.com

By EFRAIM INBAR

JUNE 17, 2020 20:43

A strong Turkish foothold in Libya threatens the free flow of energy resources from the Eastern Mediterranean basin to Europe as planned by Cyprus, Egypt, Greece, Italy and Israel.

LIBYAN POLICEMEN walk past a destroyed car in Tarhouna, Libya, last week.

(photo credit: ISMAIL ZITOUNY/ REUTERS)

Turkish President Recep Tayyip Erdogan last week claimed to have discussed the conflict in Libya in a phone call with US President Donald Trump, stating that the two leaders agreed on “some issues” related to recent developments. While the US is just an observer, Turkey has been very active.

In the Libya conflict, Turkey has supported Libya’s UN-recognized government, the Government of National Accord (GNA) in Tripoli – which has links to Islamist elements – against the strongman Khalifa Haftar (who represents the tribes in the eastern part of the country). Haftar is backed by Russia, Egypt and the UAE. Haftar’s offensive to capture Tripoli suffered significant military setbacks at the hands of GNA, and the tide of the civil war has since been reversed due to active Turkish military involvement in past weeks. The GNA Army has removed the siege on Tripoli and is now advancing eastward toward Sirte.

Erdogan does not hide his objectives. In the short run, he aims to help the Tripoli-based government take over Sirte and the surrounding oil-rich areas along the Mediterranean coast. In the long run, Turkey wants Haftar deposed and left out of the diplomatic process to end the civil war, and therefore turn Libya into a new Turkish ally.

Helping the GNA government consolidate control over Libya will strengthen the Islamist orientation of this country in accordance with Erdogan’s ideological preferences. It will further solidify the bilateral agreement between Turkey and Libya over their Exclusive Economic Zones (EEZ) that divides the Mediterranean Sea and affects the rights of other littoral states, such as Greece, Cyprus, Egypt and Israel.

Washington seems to have turned a blind eye to Turkish actions in Libya, primarily because Ankara took a stand against Moscow’s support for Haftar. Yet America’s passive stance reflects a myopic perspective on the situation, which harms many other American interests.

Transforming Libya into an Islamist bastion, as Erdogan desires, is adverse to core American interests in the east Mediterranean. Oil-rich Libya could become a financier of Islamist activities, similar to Qatar’s role in the region. Putting additional resources at the disposal of Turkey, a country of significant strategic weight that displays an ambitious revisionist agenda, is dangerous.

A strong Turkish foothold in Libya threatens the free flow of energy resources from the Eastern Mediterranean basin to Europe as planned by Cyprus, Egypt, Greece, Italy and Israel. The Turkish presence in Libya could also increase its influence in Gaza, another Islamist entity along the southern shores of the Mediterranean that also borders Egypt. Greater Turkish influence in Libya and Gaza is of course an anathema to Cairo, a long-time rival of Ankara in the Middle East.

INDEED, THE future of Egypt, the most important Arab state, is at stake in relation to Libya. Egypt (along with the UAE) supports Haftar precisely because it wants to prevent the establishment of an Islamist entity on its western border. Egypt bleeds already as it battles an Islamist insurgency in Sinai. Additional seeping Islamist influences from beyond the western border are most unwelcome, particularly since the Muslim Brotherhood is still the strongest force in the Egyptian political arena.

A destabilization of the current Egyptian regime could be very bad news for the moderate Arab states and Israel. Of course, such an outcome also does not serve vital American interests. American aloofness also drives Egypt further into Russia’s arms.

A change of American policy on Libya will limit transatlantic tensions with NATO members. France, Italy and Greece understand the geopolitical sensitivities involved in the struggle on the southern littoral of the Mediterranean. The EU even decided to send a maritime mission to the area, Operation Irini, with the intention of limiting arms smuggling.

Also of note is Libya’s importance as a transit route for illegal immigration into Europe. This fact has probably crossed Erdogan’s mind, particularly since he already controls such immigration from the East. Giving Turkey another lever to control immigration into Europe is not wise.

The power differential between Turkey and the Hellenic states could tempt Ankara into adopting even more aggressive actions. So far Turkey has forcibly prevented the exploration of gas in Cypriot waters, and it also recently conducted military drills to intimidate Greece. In the absence of American attempts to restrain Erdogan, Greece and Cyprus may look to Russia as a source of support. Religiously, there is great affinity among the three states, which has already been expressed in political terms.

Israel is also worried about Washington’s backbencher approach to Libya that gives great freedom of action to Turkey. Erdogan’s visceral hostility toward the Jewish state is well known. A burgeoning Turkish presence in Libya is therefore a threat to Israel’s use of the sea lines in the Mediterranean, where more than 90% of its international trade takes place. Moreover, the Islamist overtones of Erdogan’s regime put him in alliance with Israel’s worst enemies.

Finally, the worst-case scenario in Libya is a Russian-Turkish agreement to divide the country and its energy spoils by establishing its own spheres of influence. A Turkish-Russian alliance in Libya is a threat to the southern flank of NATO. Under Erdogan, Turkey t has distanced itself from the US and the European Union, thereby becoming less a reliable partner in the Western alliance.

The analysis above behooves Washington to change its benign attitude towards Turkish mischief in Libya. Without a more critical American attitude, Turkey could become even more aggressive toward US allies in the East Mediterranean. The like-minded East Mediterranean states need to be more active in the American arena to explain what is at stake in Libya.

The writer is president of the Jerusalem Institute for Strategy and Security (JISS).

jpost.com

UAE pushing for Arab-European alliance to curtail Turkish encroachment

Από

anixneuseis

June 18, 2020

Regional disputes plaguing the Middle East and North Africa have become European problems.

Wednesday 17/06/2020

thearabweekly.com

A file picture shows Turkish President Recep Tayyip Erdogan, left, walking with European Council President Charles Michel as he arrives at the European Council building in Brussels. (AP)

LONDON – European countries, including France, Greece and Cyprus, feel threatened by Turkey using Libya to extend its hold on gas-rich regional waters in violation of international law. As a result, the regional disputes plaguing the Middle East and North Africa have become European problems, despite the confusion that dominates the positions of the major countries on the continent such as France and Germany in curbing Turkish expansion.

Europe has become more inclined to ally with Arab countries, most of which are working hard to stop Turkish military intervention in Syria and Libya. Countries such as Italy and France viewed the moves by Egypt and the UAE as important and necessary to bestow an Arab legitimacy to the alliance against Turkey.

A statement issued last month by the foreign ministers of France, Greece, Cyprus, the United Arab Emirates and Egypt clarified their concerns about the illegal Turkish moves in the exclusive economic zone of the Republic of Cyprus and its territorial waters, which constitutes a clear violation of international law in accordance with the United Nations Convention on the Law of the Sea.

But the most important feature of the statement is the emphasis placed on the strategic importance of strengthening and intensifying political consultations among the five countries. The ministers praised the results of the Cairo meeting of January 8 to enhance security and stability in the Eastern Mediterranean, in a move that may pave the way for greater coordination that would take individual initiatives and automatic reactions to new developments to the level of continuous coordination through permanent structures, whether between the European Union and the Arab League, or through a joint structure that would be established by agreement between the partner countries.

The UAE and Saudi Arabia have important cards to encourage Europe to accelerate the process of establishing this alliance with them. They have worked hard to encircle and counter the influence of political Islam in various places, including Egypt and Sudan, and by interfering in Yemen, they have succeeded in protecting international navigation in the Red Sea, as well as establish better cooperation with the countries of the Horn of Africa to ensure greater safety.

Abu Dhabi and Riyadh contributed to making Turkey lose its foothold on the shores of the Red Sea on the Sudanese island of Suakin, by backing the transitional government in Sudan that came on the ruins of the Turkey-and-Qatar-backed regime of Omar al-Bashir.

The UAE and Saudi Arabia also participated in financing the African force that France formed from the armed forces of the Sahel states to counter the activities of militant groups in the Sahel region.

All of these elements confirm the existence of a strong base for a future alliance capable of securing the interests of the various parties involved.

This emerging alliance by necessity between Mediterranean Arab and European countries may eventually encourage other countries concerned about Turkish expansion to join it. This could include Israel, for example, which does not hide its frustration with developments in Libya, and with Turkey and Russia starting a race for influence in the Mediterranean and moving from mere threats to actual implementation of permanent bases. Ankara and Moscow were taking advantage of inefficient European monitoring activities embodied by the Sofia mission of 2015, and more recently by the IRINI process (2020).

The Institute for National Security Studies (INSS), an Israeli research centre, warned that “given that Israel’s ties with Turkey have been highly problematic and relations with Russia remain delicate, Jerusalem needs to prepare for the possibility of a continuing and even growing regional influence of both, especially in light of Washington’s continued reluctance to assume a more active diplomatic or military role (in the region).”

Libya scholar Wolfram Lacher said; “Now that the catastrophic consequences of European inaction are evident and Haftar no longer has a chance to seize power, a (European) policy shift is both possible and indispensable.”

“Two key goals should guide European policies: first, safeguard Libya’s unity; second, counter Russian influence in Libya as a matter of priority. The U.S. shares both goals,” he said.

For this to succeed, Lacher pointed out that the Europeans will not be able to act in unison unless “the French position shifts away from its relative tolerance for Russia and adversarial stance towards Turkey,” warning that “countering Russia would not only help thwart the threat posed by Moscow but also prevent Turkey and Russia from carving up Libya into spheres of influence, if not separate states.”

Latcher concluded that, “in parallel, Western states should finally push their interests in a stable Libya more strongly when engaging with Haftar’s other foreign supporters, particularly Egypt and the UAE, to dissuade them from further cooperation with Russia.”

Observers pointed out that the fact that Arab countries opted to develop relations with Russia was a natural reaction to the stances of the United States and Europe in recent years, whether in connection to their relationship with Iran, which did not take into account Arab national security concerns, or in connection to their support of the so-called Arab Spring revolutions, which in some countries ended up causing unstable conditions providing fertile ground for Islamist groups.

The UAE’s determination, backed by Saudi Arabia, to stymie Turkey is part of its assertive global campaign to confront Islamist groups and the countries that support them, such as Turkey and Qatar. What the Europeans do not yet realise is that the chaos in Libya is caused by the activities of these groups and their efforts to control the fate of countries that witnessed protests in 2011, at a time when Western countries such as the United States and Britain were giving the green light to these groups in a way that ended up turning the “spring” promises in affected Arab countries into a freezing winter.

The UAE is receiving political support from Egypt, whose president Abdel Fattah al-Sisi came to power in a popular uprising that overthrew the rule of the Muslim Brotherhood. With Egypt still suffering from the legacy of that era, both at the security and economic levels, the Egyptian president and government are more inclined to take more radical positions towards the chaos created by Islamists in Libya for fear that it would feed terrorist activities on Egyptian soil.

James Dorsey, an expert on Middle East issues, believes that Turkey’s participation in the wars in Libya and Syria has fuelled Emirati efforts to bring Europe and the United States to its side in its conflict with Turkey and beyond with political Islam-affiliated groups.

Dorsey pointed out in a recent article on his blog that the UAE is banking on Turkey’s strained relations with its allies in NATO, Europe and the United States, due to a host of issues, including Turkish military intervention in Libya, the fate of millions of Syrian refugees hosted by Turkey, and Ankara’s relationship with Moscow and its purchase of the Russian S-400 anti-missile defence system.

The UAE had pinned great hopes on the speedy launch of the planned East Med pipeline that would have transported natural gas from Israeli, Cypriot and Lebanese fields via Greece to Italy. This pipeline threatened to replace up to half of Qatari exports to Europe with gas from the Eastern Mediterranean.

The $7 billion, 2,200-kilometre-long pipeline project was put on hold because of the economic fallout of the COVID-19 pandemic and the collapse of energy prices.

Observers say that the Arab-backed UAE move to impede a permanent Turkish presence in Libya and the southern Mediterranean represents a golden opportunity for the Europeans to break with the “wait and see” strategy they have maintained since the Cold War and with the expectation that the United States would solve their problems.

The Libyan crisis would have provided an opportunity for the Europeans, at least the Mediterranean countries, to move more effectively and uniformly, because the Turkish-Russian presence in their southern borders directly threatens their national security, whether from terrorism, arms trafficking or human trafficking.

Major Karl Wiest, a US Africa Command spokesman, said that a Russian-Turkish detente in Libya, the richest nation in Africa and home to the world’s 10th-largest oil reserves, would have far-reaching consequences for the United States and Europe.

“It is possible that when the smoke clears in Libya, Russia has basing access on Europe’s southern flank, and potentially long-range systems as well,” Wiest said. He added that over the last seven years, Russia has sold almost $9 billion in arms to its African partners, making it the top arms supplier to the continent.

thearabweekly.com

Κωνσταντίνος Φίλης: Κεντρικός στόχος η -έστω και- μερική οριοθέτηση ΑΟΖ με Αίγυπτο

Από

anixneuseis

June 18, 2020

liberal.gr

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Φίλης

Ιδιαιτέρως σημαντική χαρακτηρίζει την έστω και τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο ο Κωνσταντίνος Φίλης, σημειώνοντας πάντως ότι δεν αναμένονται άμεσες εξελίξεις.

Ταυτόχρονα σημειώνει πως η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ εδραιώνει την εμπιστοσύνη και τη συνεργασία σε τομείς όπως η αμυντική βιομηχανία και η κυβερνοασφάλεια, ενώ εκφράζει τον έντονο προβληματισμό του για την επίσκεψη εκπροσώπων της τουρκικής κυβέρνησης και του επικεφαλής της ΜΙΤ στη Λιβύη.

Ο εκτελεστικός διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων επισημαίνει ότι η περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων με το Ισραήλ είναι σημαντική σε όλους τους τομείς. Και ενώ επισημαίνει ότι σε περίπτωση σύρραξης με την Τουρκία δεν πρέπει να θεωρούμε πως άλλη χώρα θα παρέμβει, ταυτόχρονα διευκρινίζει τη σημασία της συνεργασίας με το Ισραήλ ειδικά στην αμυντική βιομηχανία και την κυβερνοασφάλεια.

Σχετικά με την επίσκεψη Δένδια σήμερα στο Κάιρο αναφέρει ότι η παρουσία τεχνικού κλιμακίου δείχνει πως η συζήτηση για την έστω και μερική οριοθέτηση ΑΟΖ εξελίσσεται. Τονίζει βέβαια πως αν υπάρξει κάποια απόφαση αυτή θα ανακοινωθεί σε επίπεδο αρχηγών.

Τέλος αναφορικά με την Τουρκία δηλώνει πως αυτή θα επιχειρήσει στις έρευνες και γεωτρήσεις να έχει μια νομική επίφαση έστω και μέσω του παράνομου τουρκολιβυκού συμφώνου. Εκφράζει δε τον έντονο προβληματισμό του για την επίσκεψη των Τούρκων υπουργών Εξωτερικών και Οικονομικών στη Λιβύη, κυρίως δε για την παρουσία του επικεφαλής της ΜΙΤ στην αποστολή αυτή.

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει η πρόθεση της Τουρκίας να αποκτήσει αεροπορική και ναυτική παρουσία στην περιοχή δείχνει και τη διάθεσή της να διατηρήσει τον ισχυρό της ρόλο στις εξελίξεις στη Λιβύη.

Συνέντευξη στον Τάσο Ευαγγελίου:

– Πόσο σημαντική θεωρείται πως ήταν η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ;

Η επίσκεψη του Πρωθυπουργού έχει δύο θετικά αποτυπώματα. Το ένα είναι το κοινό ανακοινωθέν που εξεδόθη και ικανοποιεί τις ελληνικές θέσεις σε σχέση και με την Τουρκία. Βέβαια πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως αυτό δεν σημαίνει ότι σε περίπτωση σύρραξης με την Τουρκία, στο απευκταίο και μακρινό αυτή τη στιγμή ενδεχόμενο, θα πρέπει να περιμένουμε εμπλοκή του Ισραήλ. Απλά θα μπορούσε να διευκολύνει την ελληνική πλευρά επιχειρησιακά μέσω της κυβερνοασφάλειας, τομέας όπου είναι πρωτοπόρος, κ.ό.κ.

Το δεύτερο που είναι και το σημαντικότερο, αφορά την εμβάθυνση των σχέσεων σε διάφορους τομείς. Δεν πρέπει να ετεροπροσδιορίζουμε τις σχέσεις με το Ισραήλ με βάση τις όποιες εξελίξεις με την Τουρκία. Και η στενότερη συνεργασία με τη χώρα αυτή είναι σημαντική. Παράδειγμα αποτελεί η συνεργασία στην αμυντική βιομηχανία. Αυτός ο τομέας είναι πολύ σημαντικός δεδομένου ότι η ελληνική αμυντική βιομηχανία αποτελεί εδώ και χρόνια το μεγάλο ασθενή σε αντίθεση με την Τουρκία η οποία έχει ενισχύσει πολύ τη δική της. Η συνεργασία με το Ισραήλ θα προσδώσει άλλη αξία και ουσία.

Σημαντική είναι και η ενίσχυση των σχέσεων στον τομέα της τεχνολογίας και της καινοτομίας. Το Ισραήλ πρωτοπορεί σε αυτόν τον τομέα και είναι σημαντικό για την Ελλάδα, η οποία διαθέτει υψηλής ποιότητας επιστημονικό δυναμικό, να αποκτήσει τεχνογνωσία. Μια στενή συνεργασία σε αυτόν τον τομέα θα της δώσει σημαντική ώθηση.

Πρέπει φυσικά να προσθέσουμε και τον τομέα της αγροτικής παραγωγής όπου οι δύο χώρες μπορούν να συνεργαστούν στενά και πολυεπίπεδα. Το Ισραήλ έχει επιδείξει το ενδιαφέρον του για το συγκεκριμένο χώρο και κατά το παρελθόν.

Τέλος υπάρχει και το κομμάτι του τουρισμού, όπου το αποτύπωμα είναι θετικό λόγω της ενδυνάμωσης των σχέσεων των δύο πλευρών.

Κακά τα ψέματα, κάποια στιγμή Ισραήλ και Τουρκία θα τα βρουν. Όχι γρήγορα εξαιτίας της στάσης που τηρεί σήμερα η Τουρκία η οποία θέλει να παίξει ρόλο ως ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμους και έχει στοχοποιήσει το Ισραήλ λόγω και του Παλαιστιανιακού. Όμως κάποια στιγμή οι ισορροπίες αλλάζουν και άλλωστε η σχέση των δύο πλευρών δεν έχει επηρεαστεί αρνητικά στο εμπορικό πεδίο για παράδειγμα. Οπότε το θέμα για την Ελλάδα είναι να διαμορφώσει σχέσεις τέτοιες και να ενδυναμώσει τη συνεργασία κατά τέτοιο τρόπο, ώστε οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις να παραμείνουν ισχυρές προς όφελος και των δύο πλευρών. Η εδραίωση της εμπιστοσύνης είναι σημαντική.

Στο σημείο αυτό θέλω να τονίσω ότι η Ελλάδα, λόγω των παραδοσιακά καλών σχέσεων με τον αραβικό κόσμο, μπορεί να αποτελέσει γέφυρα για τις σχέσεις με το Ισραήλ. Κυρίως δε να έχει ρόλο γέφυρας στις σχέσεις με Ε.Ε. όπου πολλές χώρες βλέπουν αρνητικά το ρόλο του Ισραήλ στην περιοχή.

– Σήμερα ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας και τεχνικά κλιμάκια θα βρεθούν στο Κάιρο για επίσημες συναντήσεις. Να περιμένουμε εξελίξεις; Υπάρχει κάποια πρόοδος στο θέμα της οριοθέτησης ΑΟΖ;

Αναντίρρητα η επόμενη μεγάλη κίνηση χρονικά μετά την υπογραφή ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας με την Ιταλία για την Ελλάδα είναι η προσπάθεια μιας συμφωνίας με την Αίγυπτο. Μπορεί η συμφωνία με την Ιταλία να αποτελεί περισσότερο πρόκριμα για μια ανάλογη συμφωνία με την Αλβανία, αλλά χρονικά πρέπει να προηγηθεί η Αίγυπτος. Και αυτό διότι η Ελλάδα έχει απέναντι το τουρκολιβυκό σύμφωνο, το οποίο είναι μεν παράνομο και κόντρα στο Δίκαιο της θάλασσας, αλλά δεν παύει να είναι εδώ. Δεν παύει να υπάρχει.

Η Ελλάδα έχει δυο τρόπους να αναιρέσει αυτή την κατάσταση που λειτουργεί σε βάρος των συμφερόντων μας δεδομένου ότι η συμφωνία σφετερίζεται κυριαρχικά μας δικαιώματα. Ο ένας είναι μέσω των δύο πλευρών που υπέγραψαν τη συμφωνία. Με την Τουρκία δεν υπάρχει πεδίο συζήτησης. Με τη Λιβύη όμως ενδεχομένως να πρέπει να εξαντλήσουμε τα περιθώρια και να δούμε κατά πόσο μπορούμε να οδηγήσουμε στη Χάγη την μεταξύ μας οριοθέτηση. Αυτό βέβαια θα πάρει καιρό, ενώ προς το παρόν έχουμε απέναντί μας μια κυβέρνηση απόλυτα εξαρτημένη από την Τουρκία.

Στο πλαίσιο αυτό δύσκολα η Λιβύη θα αποδεχθεί διευθέτηση. Βέβαια θα είναι δύσκολο στον Σάρατζ να αρνηθεί αν η ελληνική πλευρά προβεί σε ανάλογες κινήσεις. Μη ξεχνάμε πως η Λιβύη έχει οριοθετήσει τις θαλάσσιες ζώνες με Τυνησία και Μάλτα με βάση τη Χάγη και τις αποφάσεις του Δικαστηρίου. Και μη ξεχνάμε επίσης ότι στη Λιβύη η κυβέρνηση εξαρτάται από τη διεθνή αναγνώριση και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Σε κάθε περίπτωση ανάλογες κινήσεις και ενέργειες θα τραβήξουν σε βάθος.

Αυτό που πρέπει να δούμε είναι μια συμφωνία με την Αίγυπτο η οποία με τη σειρά της έχει σημαντικές δυσκολίες. Στο πλαίσιο αυτό η επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών εκτιμώ πως θα δώσει στη χώρα μας, τη δυνατότητα να διαπιστώσει κατά πόσο κοντά βρισκόμαστε σε μια συμφωνία ή όχι. Είναι δεδομένο ότι άν θέλουμε να προχωρήσουμε γρήγορα σε μια συμφωνία, διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αναιρέσουμε το τουρκολιβυκό σύμφωνο, τότε αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια τμηματική οριοθέτηση.

– Μιλάμε δηλαδή για μερική οριοθέτηση;

Ακριβώς. Κοιτάξτε, αν είναι να προχωρήσει αυτή η διαδικασία εκτιμώ πως θα γίνει σε επίπεδο αρχηγών κρατών. Η αιγυπτιακή γραφειοκρατία είναι βραδυκίνητη, είναι σκληρή, σε κάποιο βαθμό είναι και ελεγχόμενη από τη μουσουλμανική αδελφότητα, άρα και από την Τουρκία. Είναι και φοβική θα έλεγα.

Βέβαια οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Η Τουρκία είναι στην αυλή της Αιγύπτου μέσω της παρουσίας της στη Λιβύη και μας δίνει επιχειρήματα για την επίσπευση υπογραφής μιας μεταξύ μας συμφωνίας.

– Η Τουρκία εξακολουθεί να παίζει το χαρτί της Λιβύης. Τούρκοι υπουργοί βρέθηκαν χθες στην Τρίπολη. Τι σημαίνει αυτό;

Θεωρώ ιδιαιτέρως σημαντική και ενδεικτική των διεργασιών που λαμβάνουν χώρα την επίσκεψη της κυβερνητικής αντιπροσωπείας στη Λιβύη. Σε επίπεδο μάλιστα υπουργού Εξωτερικών, υπουργού Οικονομικών αλλά και αρχηγού της ΜΙΤ.

Δεν είναι μια οποιαδήποτε επίσκεψη. Σηματοδοτεί και συμβολικά και ουσιαστικά την προσπάθεια της Τουρκίας να εδραιωθεί και να παγιωθεί στα λιβυκά δρώμενα. Να αποκτήσει στρατιωτικό έρεισμα με αεροπορική και ναυτική βάση και να ενισχύσει ένα καθεστώς το οποίο πριν από κάποιους μήνες παρέπαιε σε τέτοιο βαθμό ώστε να ανατραπούν τα δεδομένα ακόμη και πριν ξεκινήσουν οι όποιες ειρηνευτικές συνομιλίες, αν κάποια στιγμή αυτές ξεκινήσουν.

– Η Τουρκία πάντως δεν αναιρεί τις απειλές της ως προς την έναρξη γεωτρήσεων σε οικόπεδα αμφισβητώντας και εμπράκτως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα…

Η Τουρκία θέλει να έχει και μια επίφαση νομιμότητας στις ενέργειες της ακόμη και αν αυτή είναι εξαιρετικά αναιμική. Επιδιώκει ένα διεθνή διαγωνισμό που θα προκηρύξει η Λιβύη για τα θαλάσσια οικόπεδα τα οποία θα ορίσει στο πλαίσιο του τουρκολιβυκού συμφώνου. Στη συνέχεια η Τουρκία, μέσω της κρατικής TPAO θα σπεύσει να συμμετάσχει σε αυτόν και με δεδομένο ότι δύσκολα θα βρεθεί άλλος ενδιαφερόμενος θα λάβει άδειες για να ξεκινήσει σεισμικές έρευνες. Θέλει καιρό βέβαια και ίσως επιλέξει η Τουρκία να πιέσει για διαπραγματεύσεις με τις χώρες που θίγονται.

Σε κάθε περίπτωση με τις τιμές του πετρελαίου να βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα και τη ζήτηση να υπολείπεται της προσφοράς ακούγεται παράξενο και παράδοξο κάποιος να ξεκινά σεισμικές έρευνες και στη συνέχεια γεωτρήσεις για ένα προϊόν, το οποίο δύσκολα θα πουλήσει.

Αυτό επιβεβαιώνει πως η Τουρκία κινείται με γνώμονα την γεωπολιτική αξιοποίηση αυτών των ενεργειών. Και δεν παύουν να είναι εξαιρετικά σοβαρές σε περίπτωση που λάβουν τελικά χώρα.

liberal.gr

Το μεγάλο στοίχημα της Τουρκίας στη Λιβύη, στο επίκεντρο του παγκόσμιου παιγνίου ισχύος

Από

anixneuseis

June 18, 2020

Εάν οι τουρκικές δυνάμεις καταλάβουν το Σερτ και τη Βεγγάζη, αυτό θα άλλαζε φαινομενικά τους κανόνες του παιχνιδιού στη Λιβύη

Η σειρά των εξουθενωτικών στρατιωτικών οπισθοδρομήσεων που υπέστη ο αποστάτης στρατηγός της Λιβύης, Khalifa Haftar, τους τελευταίους μήνες, προκάλεσε έντονες συγκρούσεις στη χώρα.
Αλλά ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.
Το όνειρο του Haftar να καταλάβει την Τρίπολη από τη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (GNA) με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Fayez al-Sarraj έχει χαθεί.
Ο Εθνικός Στρατός της Λιβύης του Haftar (LNA) έχει υποχωρήσει από πολλές πόλεις βορειοδυτικά της Τρίπολης, κοντά στα σύνορα με την Τυνησία, καθώς και από την αεροπορική βάση al-Watiya, ένα στρατηγικό πλεονέκτημα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας.
Η επιστροφή του Haftar μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εάν οι Γαλλία, Αίγυπτος, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), Σαουδική Αραβία και Ρωσία εξακολουθούν να έχουν εμπιστοσύνη σε αυτόν.
Αλλά ο ίδιος έχει υπερβεί τις εντολές τους και η παρούσα αποτυχία έχει οδηγήσει στην απώλεια της αξιοπιστίας του.
Η Αίγυπτος αντέδρασε γρήγορα παίρνοντας τον Haftar και τον Aguila Saleh Issa, τον επικεφαλής της Βουλής των Αντιπροσώπων με έδρα το Τομπρούκ – τον τρίτο πρωταγωνιστή στη σύγκρουση της Λιβύης – στο Κάιρο για μια ενημέρωση, μετά την οποία, στις 6 Ιουνίου, ο Αιγύπτιος πρόεδρος Abdel- Fattah al-Sisi ανακοίνωσε έναν μεγαλοπρεπή χάρτη πορείας που ονομάζεται Διακήρυξη του Καΐρου για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Λιβύη.
Η Διακήρυξη του Καΐρου προβλέπει την κατάπαυση του πυρός από τις 8 Ιουνίου (που δεν συνέβη) ακολουθούμενη από «διάλυση των πολιτοφυλακών, παράδοση των όπλων τους, απομάκρυνση των ξένων δυνάμεων, εκλογή ενός κυβερνώντος προεδρικού συμβουλίου που εκπροσωπεί όλους τους Λιβύους και σύνταξη συνταγματικής δήλωσης για τη ρύθμιση των εκλογών σε μεταγενέστερα στάδια».
Η Διακήρυξη του Sisi στο Κάιρο επικροτήθηκε από τα κράτη του Κόλπου και τη Ρωσία, ενώ το GNA που υποστηρίζεται από την Τουρκία παραμένει αδιάφορο και ελπίζει να αποκομίσει περισσότερα εδαφικά οφέλη ώστε να μπορέσει να διαπραγματευτεί από μια θέση ισχύος.
Το GNA και η Τουρκία εκτιμούν ότι οποιαδήποτε ανάπαυλα σε αυτό το σημείο θα χρησιμοποιηθεί από τον Haftar και τους υποστηρικτές του για να ανακτήσει και να σχεδιάσει εκ νέου την επιστροφή του στο πεδίο της μάχης για να κάνει μια ακόμη προσπάθεια να κυριαρχήσει στη Λιβύη.
Σε άμεσο επίπεδο, το επίκεντρο της διαμάχης είναι η πόλη Sirte και η αεροπορική βάση al-Jufra στην κεντρική περιοχή.
Το Sirte βρίσκεται δίπλα στο λεγόμενο «μισοφέγγαρο» που αποτελείται από τους βασικούς τερματικούς σταθμούς πετρελαίου της Λιβύης, τους οποίους GNA και Τουρκία σκοπεύουν να αποκτήσουν τον έλεγχο τους.
Όσον αφορά την αεροπορική βάση της al-Jufra, το GNA και η Τουρκία φοβούνται ότι η Ρωσία, η οποία έχει παρουσία εκεί, θα φέρει ενισχύσεις μισθοφόρων.
Με τακτικούς όρους, το GNA και η Τουρκία υπολογίζουν ότι εάν συνεχιστεί η στρατιωτική πίεση στο Haftar, θα τον αποδυναμώσει περαιτέρω, καθιστώντας ευκολότερη την απομάκρυνσή του από τη σκακιέρα της Λιβύης για πάντα, στερώντας τους υποστηρικτές του από μια ηγετική φιγούρα.
Για πρώτη φορά μετά την εξέλιξη της τελευταίας φάσης της σύγκρουσης, ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin δεσμεύτηκε με τον Τούρκο ομόλογό του Πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan σε τηλεφωνική συνομιλία στις 10 Ιουνίου.
Η ανακοίνωση του Κρεμλίνου ανέφερε:
«Κατά τη διάρκεια της εις βάθος συζήτησης για τις εξελίξεις στη Λιβύη, οι δύο ηγέτες εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τις συνεχιζόμενες μεγάλης κλίμακας ένοπλες συγκρούσεις στη χώρα…
Ο Putin σημείωσε ότι είναι σημαντικό να ακολουθήσουμε την κατάπαυση του πυρός το συντομότερο δυνατό και να ξαναρχίσουμε – Ο διάλογος της Λιβύης βασίζεται στις αποφάσεις της Διεθνούς Διάσκεψης του Βερολίνου στις 19 Ιανουαρίου 2020, και εγκρίθηκε με την απόφαση 2510 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, καθώς και άλλες πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στην πολιτική και διπλωματική διευθέτηση της σύγκρουσης”.
Είναι ενδιαφέρον ότι η Άγκυρα απέφυγε να εκδώσει οποιοδήποτε συνηθισμένο δελτίο τύπου σχετικά με τη συνομιλία.
Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης απλώς ανέφεραν ότι οι δύο ηγέτες «συζήτησαν τις εντάσεις στη Λιβύη και την επαρχία Idlib της Συρίας».
Προφανώς, η Τουρκία δεν ήθελε ακόμη να δεσμευτεί για εκεχειρία.
Πριν από τη συνεργασία με τον Erdogan, ο Putin είχε επίσης συνομιλήσει με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Sisi και τη Γερμανίδα Καγκελάριο Angela Merkel (που τον είχε καλέσει) να λάβει συντονισμένη στάση για τη Διακήρυξη του Καΐρου ως βάση για τις ενδο-Λιβυκές συνομιλίες που χρηματοδοτούνται από τον ΟΗΕ.
Εάν η πρόθεση της Μόσχας ήταν να πιέσει τον Erdogan, δεν θα έχει αποτέλεσμα.
Ο Erdogan δείχνει να αντιστέκεται.
Απομένει επομένως να δούμε αν ο τούρκος πρόεδρος θα εγκαταλείψει τη στρατιωτική του εκστρατεία να αναλάβει τον έλεγχο του Sirte και της αεροπορικής βάσης al-Jufra όταν οι δυνάμεις του Haftar αποδυναμωθούν.
Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία είναι απίθανο να εγκαταλείψει τη βάση εύκολα και θα φέρει μισθοφόρους για να αντιμετωπίσει την επίθεση του GNA.
Σύμφωνα με αναφορές, η Ρωσία μετέφερε πρόσφατα πάνω από δώδεκα μαχητικά αεροσκάφη στο al-Jufra.
Η Τουρκία αναμένει ότι η Ρωσία σχεδιάζει να μετατρέψει την al-Jufra σε στρατιωτική βάση.
Το φάντασμα της Ρωσίας για τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στη Λιβύη στοιχειώνει επίσης τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Στις 10 Ιουνίου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu μίλησε με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Jens Stoltenberg σχετικά με τη Λιβύη καθώς και γενικά θέματα ασφάλειας.
Υπάρχει μια συμφωνία μεταξύ της Άγκυρας, των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον ότι πρέπει να προβλεφθούν τυχόν κινήσεις για τη δημιουργία ρωσικής στρατιωτικής βάσης στη Λιβύη, καθώς αυτό θα αποκλείσει την προγραμματισμένη επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη και μελλοντικά σχέδια επέκτασης στην Αφρική, εκτός από την αποδυνάμωση της κυριαρχίας της συμμαχίας στη Μεσόγειο.
Την ίδια ώρα, η Ρωσία ενισχύει την παρουσία της στην ανατολική Μεσόγειο και προκαλεί την ιστορική υπεροχή της Τουρκίας στην περιοχή.
Πράγματι, ένα μεγάλο σώμα των τουρκικών δυνάμεων και μεγάλες ποσότητες όπλων και αεροσκαφών μεταφέρθηκαν κατά μήκος της Μεσογείου, των θαλάσσιων λωρίδων και του εναέριου χώρου που παρακολουθούνται στενά από το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ωστόσο, δεν υπήρξε ούτε μία περίπτωση υποκλοπής – αν και υπάρχει εμπάργκο του ΟΗΕ για προμήθειες όπλων στη Λιβύη.
Μετά από μια τηλεφωνική συνομιλία με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump στις 8 Ιουνίου στην οποία η Λιβύη ήταν το κύριο θέμα συζήτησης, ο Erdogan ισχυρίστηκε ότι «μια νέα εποχή μπορεί να ξεκινήσει» στις τουρκοαμερικανικές σχέσεις.
Είναι σαφές ότι ο Erdogan υπολογίζει ότι η επιτυχία της Τουρκίας στη Λιβύη έχει τη δυνατότητα να διαμορφώσει τις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ως κορυφαίος σχολιαστής της Σαουδικής Αραβίας, ο Abdulrahman Al-Rashed, έγραψε στις 9 Ιουνίου, «σε μια κίνηση που δεν είχε ξανασυμβεί μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν από 100 χρόνια, η Τουρκία διέσχισε τη Μεσόγειο».
Αλλά ο Trump έκτοτε εξέπληξε εκφράζοντας την υποστήριξή του για κατάπαυση του πυρός.
Η Ουάσιγκτον ανησυχεί για τις αναφορές ότι η Αίγυπτος μπορεί να στείλει τις δυνάμεις της στη Λιβύη για να σταματήσει την παλίρροια της τουρκικής επέμβασης.
Εξάλλου, η μαχητικότητα της Τουρκίας ώθησε την Ελλάδα, τον πολυετή αντίπαλό της, να εισέλθει στη μάχη, η οποία θέτει σε αμφισβήτηση δύο χώρες του ΝΑΤΟ.
Χωρίς αμφιβολία, τα κράτη του Κόλπου και η Αίγυπτος συντηρούν το ενδιαφέρον τους στη Λιβύη.
Το GNA είναι παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και δεν υπάρχει σχεδόν καμία δυνατότητα συμβιβασμού.
Αν και ο εδαφικός έλεγχος του GNA διπλασιάστηκε, εξακολουθεί να ελέγχει μόνο λιγότερο από το ένα πέμπτο της Λιβύης, ενώ το LNA εξακολουθεί να κατέχει περίπου το 60% της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαιοπηγών.
Φυσικά, εάν οι τουρκικές δυνάμεις καταλάβουν το Σερτ και τη Βεγγάζη, αυτό θα άλλαζε φαινομενικά τους κανόνες του παιχνιδιού στη Λιβύη και σε ολόκληρη την περιοχή.
Αλλά είναι πολύ νωρίς γι’ αυτό.

www.bankingnews.gr

Η Γαλλία χάλασε τα σχέδια της Τουρκίας για κατάληψη της Σύρτης

Από

anixneuseis

June 18, 2020

Η Γαλλία χάλασε τα σχέδια της Τουρκίας για κατάληψη της Σύρτης

της Μόνα Ελ Μαχρούκι
Μια πολιτική πηγή της Λιβύης υποστηρίζει ότι στη Λιβύη, η Ρωσία και η Γαλλία συνήψαν συμμαχία, εμποδίζοντας το σχέδιο της Άγκυρας να συνάψει συμφωνία με τη Μόσχα για τον έλεγχο της Σύρτης.

Η πηγή ανέφερε στην εφημερίδα The Arab Weekly ότι «φαίνεται ότι η Γαλλία ήταν μαζί με τη Ρωσία και ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να σταματήσουν την προέλαση της Τουρκίας στη Λιβύη προς τη Σύρτη». Σύμφωνα με την πηγή «οι Ρώσοι και οι Γάλλοι αποδίδουν την ίδια σημασία στη Σύρτη. Και οι δύο θέλουν το λιμάνι και τη ναυτική βάση al Kardabiye».

Οι παρατηρητές ανέφεραν ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της ακύρωσης του ταξιδιού του Ρώσου υπουργού Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού και του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σην Τουρκία που ήταν προγραμματισμένο να γίνει την Κυριακή, με τη σκληρή δήλωση που έκανε ο Γάλλος Πρόεδρος την ίδια ημέρα, με την οποία επέκρινε την επέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη. Ο χρόνος που έγινε η δήλωση, μπορεί να υποδηλώνει συντονισμό της τελευταίας στιγμής μεταξύ Μόσχας και Παρισιού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η γαλλική δήλωση περιορίζεται στην κριτική της τουρκικής παρέμβασης, αγνοώντας την εκστρατεία του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ για να αποτρέψει την προσπάθεια της Ρωσίας να αυξήσει τον ρόλο της στη Λιβύη.

Η Γαλλία ασκεί κριτική τους τελευταίους μήνες στις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας και κινείται επιθετικά εναντίον της, καταγγέλοντας “τα επτά τουρκικά πολεμικά πλοία που αναπτύχθηκαν στις ακτές της Λιβύης και τις παραβιάσεις εμπάργκο όπλων που γίνονται από πλευράς της Τουρκίας”.

Ένας αξιωματούχος από τη Γαλλική Προεδρία δήλωσε τη Δευτέρα ότι η αυξανόμενη “επιθετική” πολιτική της Τουρκίας στην περιοχή είναι “απαράδεκτη” και ζήτησε σύγκλιση του ΝΑΤΟ, για να συζητηθεί ο ρόλος της Τουρκίας.

Τη Δευτέρα το Reuters, μετέδωσε την εξής δήλωση ενός Τούρκου αξιωματούχου: «Οι συνομιλίες που είχαν προγραμματιστεί να γίνουν μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, για να σταματήσουν οι εχθροπραξίες στη Λιβύη, αναβλήθηκαν, λόγω της διαφωνίας που προέκυψε στο θέμα της ανακατάληψης της Σύρτης από τις δυνάμεις του Σαράζ”.

Ο ίδιος αξιωματούχος είπε ότι οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν στο παρασκήνιο, σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων και από τις δύο χώρες και πρόσθεσε: «(Οι αναβληθείσα) συνάντηση και οι συνομιλίες έπρεπε να οδηγήσουν σε (συγκεκριμένα) αποτελέσματα, αλλά δεν ήταν δυνατό να επιτευχθεί σ’ αυτό το στάδιο. Και οι δύο χώρες δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν κάποια προβλήματα.”

Η Τουρκία, παρά τη σημασία που έχει για τη Ρωσία η πόλη της Σύρτης, ήλπιζε να συνάψει με τη Μόσχα μια παρόμοια συμφωνία με εκείνη της αποχώρησης των δυνάμεων που υποστηρίζει από τη δυτική Τρίπολη και ως εκ τούτου έμμεσα η πρωτοβουλία της Τουρκίας υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ.

Με βάση τους υπολογισμούς και τις εκτιμήσεις της Τουρκίας, δεν φαίνεται αδύνατο η Ρωσία να παραιτηθεί από τη Σύρτη. Ενώ η Άγκυρα προσφέρει στη Ρωσία την Cufra, η οποία είναι γνωστή ως η πιο σημαντική βάση της Λιβύης, θέλει να κρατήσει για τον εαυτό της τη ναυτική βάση του el Kardabiye. Ωστόσο, σε αυτούς τους υπολογισμούς, δεν φαίνεται να έλαβε υπ’ όψιν της η Άγκυρα τα σχέδια της Γαλλίας, η οποία θέλει το λιμάνι της Σύρτης, για να το κάνει την πιο κοντινή πύηι εισόδου στην Αφρική.

Η Ρωσία γνωρίζει ότι η Γαλλία, που πέταξε πάνω από την πόλη της Σύρτης τα μαχητικά Rafale, είναι σε θέση να χαλάσει οποιαδήποτε συμφωνία επιχειρήσει να κάνει με την Τουρκία για τη Σύρτη.

Η Γαλλία με τα αεροσκάφη Rafale πάνω από τη Σύρτη, δίνει ένα μήνυμα στη Μόσχα. Επειδή η Γαλλία ήταν αυτή που ανάγκασε τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης να αποσυρθεί από τις δυτικές περιοχές της χώρας σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Διάσκεψης του Βερολίνου. Ωστόσο, η Γαλλία δεν θέλει να ανεχθεί την παράδοση της Σύσρτης στην Τουρκία και δεν θα διστάσει να αντισταθεί σε οποιαδήποτε επίθεση εναντίον δυνάμεων LNA στην πόλη.

Η Σύρτη βρίσκεται στο κέντρο μεταξύ της Τρίπολης, που ελέγχεται από τον Σαράζ και της Βεγγάζης που ελέγχεται από τον LNA και είναι η πλησιέστερη πόλη στους κύριους τερματικούς σταθμούς πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Λιβύη.

Για το λόγο αυτό η Σύρτη έχει ιδιαίτερη σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες βοήθησαν τις πολιτοφυλακές της Misrata να σώσουν την πόλη από το ISIS το 2016.

Εκείνη την εποχή, οι ΗΠΑ δεν επέτρεψαν στο LNA υπό την ηγεσία του στρατάρχη Χαλίφ Χάφτερ να εισέλθει στην πόλη, παρόλο που ήταν ετοιμοπόλεμος και ικανός να το πράξει.

Οι κάτοικοι της πόλης της Σύρτης, άρχισαν να διαμαρτύρονται δηλώνοντας ότι οι πολιτοφυλακές της Μισράτα και ο UAH ακολουθούσαν μια συστηματική και σκόπιμη πολιτική περιθωριοποίησης των κατοίκων και της ίδιας της πόλης. Επειδή η πλειοψηφία του πληθυσμού στη Σύρτη αποτελείται από τις φυλές Καντάφι στις οποίες ανήκε ο συνταγματάρχης Muammar Gaddafi και οι φυλές Farjan στις οποίες είναι μέλος του Hafter.

Στις αρχές Ιανουαρίου, οι δυνάμεις του LNA κατέλαβαν την πόλη σε λίγες ώρες μετά την αποχώρηση των πολιτοφυλακών της Μισράτα από τη Σύρτη, που έσπευσαν να υπερασπιστούν την Τρίπολη. Από τότε, η πόλη είναι υπό τον έλεγχο του LNA.

Πηγή: ahvalnews/Infognomonpolitics.gr

Foreign Affairs: Το ξήλωμα της δημοκρατίας στην Αμερική, ένδειξη πως η χώρα είναι υπό κατάρρευση

Από

anixneuseis

June 18, 2020

Ακόμη κι αν ο J. Biden, κερδίσει τις επερχόμενες εκλογές, η νέα διοίκηση θα αντιμετωπίσει ζημιές που δεν θα μπορεί να διορθώσει αν δεν αντιμετωπίσει τα βαθιά διαρθρωτικά προβλήματα που έφεραν τον Trump στην εξουσία

Ακόμη και με τα ταραχώδη πρότυπα της προεδρίας του Donald Trump, το ταχύ ξήλωμα των αμερικανικών θεσμών κατά το πρώτο εξάμηνο του 2020 ήταν αξιοσημείωτο, επισημαίνει σε ανάλυσή του, το Foreign Affairs.
Όπως τονίζει ο συντάκτης της ανάλυσης, καθηγητής του ΜΙΤ D. Acemoglu, πρώτα ήρθε η πρόταση μομφής (impeachment), αποκαλύπτοντας το πώς ο Trump και οι σύμμαχοί του παρακράτησαν στρατιωτική βοήθεια 400 εκατομμυρίων δολαρίων προς την Ουκρανία, προκειμένου να πείσουν τους ηγέτες εκείνης της χώρας να προβούν σε έρευνα για την οικογένεια του πολιτικού αντιπάλου του Trump, του πρώην αντιπροέδρου Joe Biden.
Ακόμα πιο σοκαριστικό για εκείνους που εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι το Σύνταγμα των ΗΠΑ θα συγκρατούσε τον Trump ήταν η απροθυμία της κυριαρχούμενης από Ρεπουμπλικάνους Γερουσίας να ακούσει όλα τα εναντίον του προέδρου στοιχεία.
Στην συνέχεια ήρθε η θρασεία απόλυση του πρέσβυ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Gordon Sondland, και του αντισυνταγματάρχη Alexander Vindman, διευθυντή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (NSC), οι οποίοι αμφότεροι κατέθεσαν κατά την διάρκεια της έρευνας για την πρόταση μομφής.
Ακόμα και ο δίδυμος αδερφός του Vindman δεν διέφυγε από την απόλυση από την δουλειά του στο NSC.
Ο Γενικός Επιθεωρητής της κοινότητας πληροφοριών, Michael Atkinson, ήταν ο επόμενος που απολύθηκε, ένας από τους πέντε γενικούς επιθεωρητές που απολύθηκαν τους τελευταίους τρεις μήνες.
Η πρόταση μομφής και τα επακόλουθά της ήταν μόνο η αρχή.
Αναμφισβήτητα πιο σημαντική για εκατομμύρια Αμερικανούς ήταν η άρνηση της κυβέρνησης Trump να ακολουθήσει τις προειδοποιήσεις των ειδικών σχετικά με την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού.
Αντί να αναπληρώσει τα αποθέματα προστατευτικού εξοπλισμού ή να αναπτύξει μια εθνική στρατηγική για διαγνωστικά τεστ, ο πρόεδρος υποβάθμισε την σοβαρότητα της πανδημίας και ισχυρίστηκε ψευδώς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν προετοιμασμένες να την συγκρατήσουν.
Η παραπληροφόρηση που διαδόθηκε από τον Trump (και επαναλήφθηκε από τους συμμάχους του στο Fox News) στις πρώτες μέρες της επιδημίας φαίνεται ότι επιτάχυνε την εξάπλωση του ιού, ο οποίος έχει πλέον στοιχίσει περισσότερες από 100.000 αμερικανικές ζωές.
Ενώ η πανδημία εξακολουθούσε να μαίνεται, μια άλλη τραγωδία χτύπησε: λευκοί αστυνομικοί στη Μινεάπολη της Μινεσότα, σκότωσαν βάναυσα τον George Floyd, έναν Αφροαμερικανό άνδρα, πυροδοτώντας μαζικές διαμαρτυρίες που συνεχίζονται ακόμα.
Ένας ηγέτης που κάποτε αναφερόταν στους λευκούς ρατσιστές ως «πολύ καλοί άνθρωποι» δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσει μια προεδρική εποχή από αυτή την κρίση.
Ωστόσο, η απάντηση του Trump στην αναταραχή που πλήττει πολλές πόλεις των ΗΠΑ ήταν συγκλονιστική ακόμη και για τα δικά του μέτρα.
Δαιμονοποίησε τους διαδηλωτές, ενθάρρυνε την ρίψη δακρυγόνων εναντίον τους (προφανώς για μια ευκαιρία για φωτογραφίες) και απείλησε να επικαλεστεί την Πράξη Εξέγερσης του 1807 προκειμένου να αναπτύξει τον στρατό εναντίον τους.Σταδιακή παρακμή, Ξαφνική κατάρρευση

Η θεσμική κατάρρευση μοιάζει συχνά με χρεοκοπία, τουλάχιστον με τον τρόπο που την βίωσε ο Mike Campbell στο The Sun Also Rises, του Ernest Hemingway: «σταδιακά και μετά ξαφνικά».
Όπως υποστηρίζουμε ο James Robinson και εγώ στο πρόσφατο βιβλίο μας, The Narrow Corridor, οι δημοκρατικοί θεσμοί συγκρατούν τους εκλεγμένους ηγέτες με το να επιτρέπουν μια λεπτή ισορροπία εποπτείας από διάφορους κυβερνητικούς κλάδους (τον νομοθετικό και τον δικαστικό) και πολιτική δράση από τους απλούς ανθρώπους, είτε με τη μορφή ψηφοφορίας στις εκλογές είτε ασκώντας πίεση μέσω διαμαρτυριών.
Αλλά οι δημοκρατικοί θεσμοί στηρίζονται σε κανόνες -συμβιβασμό, συνεργασία, σεβασμό της αλήθειας- και ενισχύονται από έναν ενεργό, με αυτοπεποίθηση πολίτη, και έναν ελεύθερο Τύπο.
Όταν οι δημοκρατικές αξίες δέχονται επίθεση και ο Τύπος και η κοινωνία των πολιτών είναι εξουδετερωμένοι, οι θεσμικές διασφαλίσεις χάνουν την ισχύ τους.
Υπό τέτοιες συνθήκες, οι παραβάσεις εκείνων που έχουν την εξουσία μένουν ατιμώρητες ή κανονικοποιούνται.
Η σταδιακή διάβρωση των ελέγχων και των ισορροπιών (checks and balances) δίνει έτσι χώρο στην αιφνίδια θεσμική κατάρρευση.
Αυτή ήταν η ιστορία της Βενεζουέλας υπό τον Hugo Chaves.
Ακόμα και πριν εκλεγεί πρόεδρος το 1998, ο Chaves δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να παραβιάσει τους πολιτικούς κανόνες και να πολώσει την χώρα.
Σε τελική ανάλυση, κατέκτησε την εθνική διάκριση επιχειρώντας ένα στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας το 1992.
Όταν ανήλθε στην εξουσία, κινήθηκε για να παρακάμψει αυτό που αποκαλούσε «ετοιμοθάνατο σύνταγμα» της χώρας, υποτιμώντας την εξουσία του Ανώτατου Δικαστηρίου και της Εθνοσυνέλευσης, καταργώντας τα όρια στην προεδρική θητεία και τελικά ξεκινώντας την διαδικασία συνταγματικής μεταρρύθμισης για την διεύρυνση των εξουσιών του.
Στα πρώτα χρόνια αυτού του αιώνα, εκείνος και οι σύμμαχοί του είχαν αποκτήσει την εξουσία να παρακάμψουν θεσμούς και να απολύσουν δικαστές και γραφειοκράτες.
Αυτές οι δυνάμεις άνοιξαν τον δρόμο για την όλο και πιο δικτατορική μεταγενέστερη διακυβέρνηση του Τσάβες και το ακόμη πιο καταστροφικό καθεστώς του διαλεγμένου διαδόχου του, του Nicolás Maduro, ο οποίος προεδρεύει τώρα όσων έχουν απομείνει από τους θεσμούς και την οικονομία της Βενεζουέλας.
Η Ρωσία και η Τουρκία υπέστησαν παρόμοια σταδιακή και, στην συνέχεια, ξαφνική, θεσμική κατάρρευση.
Οι πρόεδροι Vladimir Putin και Recep Tayyip Erdogan ξεκίνησαν τις επιθέσεις τους στους δημοκρατικούς κανόνες και θεσμούς, δαιμονοποιώντας την αντιπολίτευση.
Στην συνέχεια, με έναν συνδυασμό απειλών, εκκαθαρίσεων και διορισμών δικών τους ανθρώπων, έκοψαν τα φτερά του δικαστικού συστήματος και των γραφειοκρατιών τους, επιτρέποντας τις δικές τους επακόλουθες, πιο πλήρεις αρπαγές εξουσίας.
Εκείνα από τα οποία θα μπορούσαν να ξεφύγουν ο Putin και ο Erdogan στην αρχή της θητείας τους δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτά από τα οποία μπορούν να ξεφύγουν τώρα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δουλεύουν επί του παρόντος πάνω στα τελευταία κεφάλαια αυτού του ίδιου αυταρχικού εγχειριδίου, το οποίο υιοθέτησε ο Trump στις αρχές της προεδρίας του. Με το να απορρίπτει τις ανησυχίες σχετικά με την ρωσική παρέμβαση στις εκλογές των ΗΠΑ, με το να αρνείται να αποκαλύψει τις φορολογικές του δηλώσεις, με το να ακολουθεί ανοιχτά πολιτικές που εξυπηρετούν τα οικονομικά συμφέροντα της οικογένειάς του, με το να κακολογεί τους Ισπανούς και τους Μουσουλμάνους Αμερικανούς, με το να διαδίδει θεωρίες συνωμοσίας, και να λέει ασταμάτητα ψέματα στον Τύπο, ο πρόεδρος ουσιαστικά δεν έχει αφήσει κανέναν κανόνα δημοκρατικής διακυβέρνησης που να μην έχει παραβιάσει.
Αυτές οι ενέργειες όχι μόνο εξασθένισαν τα θεσμικά όργανα που υποτίθεται ότι θα συγκρατούσαν τον πρόεδρο, αλλά επίσης πόλωσαν περαιτέρω το εκλογικό σώμα των ΗΠΑ, δημιουργώντας μια εκλογική ομάδα που υποστηρίζει άνευ όρων τον Trump από φόβο ότι οι Δημοκρατικοί θα πάρουν την εξουσία.
Έχοντας καταστρέψει την εμπιστοσύνη πολλών Αμερικανών στους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας τους, ο Trump έχει αρχίσει να καταστρέφει τους ίδιους τους θεσμούς, έναν μηχανισμό εποπτείας κάθε φορά.
Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται τώρα στο χείλος της φάσης της ξαφνικής θεσμικής κατάρρευσης μετά από τρεισήμισι χρόνια σταδιακής παρακμής, ο Trump δεν έχει ακόμη απαλλαγεί από όλους τους περιορισμούς.
Υπάρχουν ακόμη ομοσπονδιακοί δικαστές πρόθυμοι να μπλοκάρουν τις παράνομες εκτελεστικές εντολές του και τουλάχιστον ορισμένοι γραφειοκράτες που είναι πρόθυμοι να αντισταθούν στην πιο αποτρόπαια συμπεριφορά του.
Οι ένοπλες δυνάμεις ενδέχεται να είναι σε θέση να τον συγκρατήσουν επίσης, όπως αποδεικνύεται από την έντονη επίπληξη που εισέπραξε από τον πρώην υπουργό Άμυνας, James Mattis, αφότου [ο Trump] απείλησε να αναπτύξει τον αμερικανικό στρατό και την εθνική φρουρά εναντίον διαδηλωτών.
Αλλά θα ήταν μια θλιβερή μέρα αν οι Αμερικανοί αναγκαστούν να εξαρτηθούν από τον στρατό για να σώσουν την δημοκρατία τους.
Και η τάση είναι προς λιγότερους, όχι περισσότερους, ελέγχους στην εξουσία του προέδρου.
Εάν φύγουν και οι τελευταίοι περιορισμοί, η πτώση προς την απολυταρχία θα είναι γρήγορη.

Διορθώσεις στην πορεία

Δεν υπάρχει τίποτα αναπόφευκτο στην διαδικασία της θεσμικής παρακμής.
Η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα χωρών που ανοικοδομούν τους θεσμούς τους, όπως και γεμάτη παραδείγματα χωρών που τους καταστρέφουν.
Η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Χιλή και η Ουρουγουάη μετέβησαν στην δημοκρατία μετά από χρόνια σκληρής και συχνά κλεπτοκρατικής στρατιωτικής εξουσίας.
Αλλά για τις χώρες που κάνουν τέτοιες αντιστροφές, η διαδικασία της θεσμικής ανοικοδόμησης είναι συχνά αργή, επώδυνη και αβέβαιη.
Η Αργεντινή εξακολουθεί να φέρει τα σημάδια δεκαετιών της Περονιστικής διακυβέρνησης και θα μπορούσε να βρίσκεται στο χείλος κι άλλης δημοκρατικής οπισθοδρόμησης υπό τον πρόεδρο, Alberto Fernández, και την αναπληρωτή του, Cristina Fernández de Kirchner.
Ακόμη και χώρες που βίωσαν σχετικά επιτυχημένες δημοκρατικές μεταβάσεις, όπως η Βραζιλία και η Χιλή, έχουν αντιμετωπίσει υπολειμματικές κοινωνικές συγκρούσεις -που εκτόξευσαν τον λαϊκιστική αυταρχικό πρόεδρο, Jair Bolsonaro, στο αξίωμα στην πρώτη, και πυροδότησαν μαζικές διαμαρτυρίες πέρυσι στην δεύτερη.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ένα ιστορικό στήριξης των φθινόντων θεσμών προτού αποτύχουν εντελώς.
Οι θεμελιώδεις πολιτικές μεταρρυθμίσεις της Προοδευτικής Εποχής (Progressive Era) εισήγαγαν τις άμεσες εκλογές για τους γερουσιαστές και περιόρισαν τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις των μεγάλων εταιρειών.
Μετέπειτα μεταρρυθμίσεις κυνήγησαν την διαφθορά διαλύοντας τους πολιτικούς μηχανισμούς που ήλεγχαν πολλές αμερικανικές πόλεις μέχρι την δεκαετία του 1940.
Και στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν την οδυνηρή αλλά σε μεγάλο βαθμό ειρηνική διαδικασία αντιστροφής δύο αιώνων πολιτικών και οικονομικών διακρίσεων εναντίον των Αφροαμερικανών -μια διαδικασία που συνεχίζεται σπασμωδικά σήμερα.
Όλες αυτές οι προσπάθειες βοήθησαν να θεραπευτεί το πολιτικό σώμα με το να ενισχυθούν οι κανόνες που με την σειρά τους χτίζουν εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς.
Μια άλλη διόρθωση πορείας είναι δυνατή σήμερα, υπό την προϋπόθεση ότι ο Trump θα χάσει τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ τον Νοέμβριο.
Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής δεν είχαν την κάλπη για να τις σώσει στην δική τους εποχή της πολιτικής κρίσης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες την έχουν.
Αλλά ακόμη κι αν ο Δημοκρατικός υποψήφιος, Joe Biden, κερδίσει τις επερχόμενες εκλογές -και ακόμη κι αν ο Trump εγκαταλείψει το αξίωμα χωρίς μια μάχη- η νέα διοίκηση θα αντιμετωπίσει ζημιές που θα είναι ανίσχυρη να διορθώσει αν δεν αντιμετωπίσει τα βαθιά διαρθρωτικά προβλήματα που ώθησαν τον Trump στην εξουσία εξ’ αρχής.
Τα αμερικανικά θεσμικά όργανα ήταν ευάλωτα στην επίθεση του Trump επειδή η εμπιστοσύνη του κοινού είχε υποχωρήσει αθόρυβα από αυτά για κάποιο χρονικό διάστημα.
Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανάπτυξη δεν ήταν απλώς γρήγορη, αλλά ευρέως διαδεδομένη, τουλάχιστον μεταξύ των λευκών, επιτρέποντας στους περισσότερους Αμερικανούς, ακόμη και σε αυτούς που δεν είχαν πτυχίο κολλεγίου, να βρουν καλές δουλειές.
Αλλά αντί να διασπείρουν αυτά τα κέρδη ακόμη ευρύτερα, και να βάλουν τους Αφροαμερικανούς μέσα στο αμερικανικό όνειρο, οι οικονομικοί θεσμοί των ΗΠΑ έγιναν λιγότερο συμμετοχικοί κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες και η πολιτική έγινε πιο υποχρεωμένη στα συμφέροντα του μεγάλου πλούτου.
Ο ενδημικός ρατσισμός επέμενε, και η οικονομική ανισότητα βάθαινε, παράγοντας ριζικά ανόμοια αποτελέσματα για διαφορετικές ομάδες Αμερικανών.
Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, και η επακόλουθη διάσωση για τις τράπεζες, μόνο επιτάχυναν την τάση προς την ανισότητα και βάθυναν την δυσπιστία προς το Κογκρέσο, το δικαστικό σώμα, την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, και τις ρυθμιστικές υπηρεσίες.
Για να ανακτήσει αυτήν την εμπιστοσύνη, η επόμενη διοίκηση πρέπει να αντιμετωπίσει τον ενδημικό ρατσισμό καθώς και την οικονομική ανισότητα.
Οι καλές δουλειές πρέπει για άλλη μια φορά να προσφερθούν στους περισσότερους Αμερικανούς -ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν πανεπιστημιακά πτυχία.
Η αποκατάσταση αυτών των αδικιών θα συμβάλει πολύ στην αποκατάσταση της πίστης στους αμερικανικούς δημοκρατικούς θεσμούς.
Αλλά η επόμενη διοίκηση πρέπει επίσης να διπλασιάσει την δέσμευσή της στην εξειδίκευση, την ικανότητα και την αυτονομία της γραφειοκρατίας.
Οι θεσμοί δεν αξίζουν την εμπιστοσύνη του κοινού εάν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του προέδρου ή άλλων πολιτικών αντί των συμφερόντων του λαού.
Οι Αμερικανοί αξίζουν καλύτερα.
Ας ελπίζουμε ότι θα χρησιμοποιήσουν την κάλπη, και εάν είναι απαραίτητο τους δρόμους, για να γίνει βέβαιο ότι θα τα πάνε καλύτερα.
Daron Acemoglu, Καθηγητής στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (Massachusetts Institute of Technology, ΜΙΤ).

www.bankingnews.gr

Το τουρκικό σχέδιο επίθεσης στην Ελλάδα.

Από

anixneuseis

June 17, 2020

Το επιθετικό τουρκικό σχέδιο φέρει το όνομα ενός Σελτζούκου κατακτητή των νησιών του Αν. Αιγαίου.

Σύμφωνα με μια παρουσίαση Power Point που εκπονήθηκε από το τουρκικό γενικό επιτελείο ως άσκηση εσωτερικού σχεδιασμού, το σχέδιο να εισβάλει στην Ελλάδα υπάρχει τουλάχιστον από τις 13 Ιουνίου 2014 με το κωδικό όνομα “TSK Çakabey Harekât Planlama Direktifi”, προς τιμήν του Τσάκα Μπέη, ενός Σελτζούκου που εισέβαλε και κατέλαβε τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Χίο και τη Ρόδο, πριν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία τα επανακτήσει γρήγορα με τον στρατηγό Κωνσταντίνο Δαλασεινό και καταστρέψει εντελώς το ναυτικό των Σελτζούκων.

Το Nordic Monitor αναφέρει ότι τα έγγραφα ανακαλύφθηκαν σε δικαστική υπόθεση στην τουρκική πρωτεύουσα, όταν ο ανακριτής εισαγγελέας Σερντάρ Κοσκούν, υποστηρικτής του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φαίνεται να ξέχασε να αφαιρέσει τα διαβαθμισμένα έγγραφα πριν τα υποβάλει στο δικαστήριο. Ανακτήθηκαν από το γενικό επιτελείο κατά τη διάρκεια έρευνας σχετικά με το αποτυχημένο πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου 2016.

Μια διαφάνεια του μυστικού εγγράφου παραθέτει τα στρατιωτικά επιθετικά σχέδια της Τουρκίας κατά της Ελλάδας και της Αρμενίας με τις αντίστοιχες ημερομηνίες κατάρτισής τους.

Διαπιστώθηκε ότι τα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου του σχεδίου εισβολής στην Ελλάδα, είχαν ανταλλαγεί μεταξύ των κύριων διοικητών του επιτελείου, επειδή χρησιμοποιούν ένα ασφαλές σύστημα ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Ο Σερντάρ Κοσκούν διέταξε τον στρατό να στείλει αντίγραφα όλων των μηνυμάτων email από τους δύο προηγούμενους μήνες, συμπεριλαμβανομένων των κρυπτογραφημένων, την 1η Αυγούστου 2016.

Το έγγραφο δεν περιέχει στοιχεία για τις λεπτομέρειες του σχεδίου εκτός από το όνομα και την ημερομηνία ενημέρωσής του. Οι λεπτομέρειες της εισβολής πρέπει να έχουν επισημανθεί ως “άκρως απόρρητο” και ως εκ τούτου δεν κοινοποιούνταν μέσω του συστήματος intranet που λειτουργεί στους διακομιστές ανταλλαγής email του τουρκικού στρατού.

Η διαφάνεια με το όνομα της στρατιωτικής εισβολής στην Ελλάδα με ημερομηνία του σχεδιασμού της.

Τα έγγραφα επιβεβαιώνουν αυτό που είχε αναφέρει παλαιότερα ο ιστότοπος Nordic Monitor σχετικά με την Αρμενία. Μια επιχείρηση με την ονομασία “Altay”, το όνομα που δόθηκε στη στρατιωτική δράση εναντίον της Αρμενίας σε ένα άλλο έγγραφο, ενσωματώθηκε επίσης στον φάκελο του εισαγγελέα Σερντάρ Κοσκούν. Το ίδιο επιχειρησιακό όνομα αναφέρθηκε επίσης στην παρουσίαση Power Point.

Το Nordic Monitor είναι ένας ιστότοπος ειδήσεων της Nordic Research and Monitoring Network με έδρα τη Στοκχόλμη. Καλύπτει εξτρεμιστικά θρησκευτικά, ιδεολογικά και εθνικιστικά κινήματα και ριζοσπαστικές ομάδες, με ιδιαίτερη έμφαση την Τουρκία.

Πηγή : https://fr.news-front.info

ΠΡΕΣΠΕΣ: ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΙΑΣ ΚΑΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

Από

anixneuseis

June 17, 2020

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Στις 17 Ιουνίου συμπληρώνονται δύο χρόνια από την υπογραφή μιας κακής Συμφωνίας, με την οποία η Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα παραχώρησε σε ένα μικρό και πολυεθνικό κράτος των Βαλκανίων το όνομα, την ιστορία και την κληρονομιά της Μακεδονίας.

Η Συμφωνία των Πρεσπών υπεγράφη στο χωριό Ψαράδες του Νομού Φλωρίνης στις 17 Ιουνίου 2018 και κυρώθηκε από 153 βουλευτές στη Βουλή των Ελλήνων στις 25 Ιανουαρίου 2019.

Αναπάντητο παραμένει το ερώτημα: Η Ελλάς του 1903, όταν άρχιζε η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα, είχε τη βούληση και την αποτελεσματικότητα να διαφυλάξει την ελληνικότητα της Μακεδονίας απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (κατακτητή) και στο όραμα της Μεγάλης Βουλγαρίας (υποψήφιο κατακτητή). Ενώ είχαν περάσει ελάχιστα χρόνια από την πτώχευση του 1893, τη στρατιωτική ήττα του 1897 και την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου του 1898. Γιατί η Ελλάς του 2018 δεν ήθελε ή δεν μπόρεσε (;) να κρατήσει τις εθνικές κόκκινες γραμμές 150 ετών, αν και είναι κράτος μέλος της Ευρ. Ενώσεως και έχει στρατιωτική και οικονομική ισχύ μεγαλύτερη από τα Σκόπια;

Με τη Συμφωνία παραχωρήθηκε στο γειτονικό κράτος η «μακεδονική» γλώσσα και η (ιστορικώς ανύπαρκτη) «μακεδονική» εθνότητα. Δεν θα σας ταλαιπωρήσω με τις διαφωνίες περί του όρου nationality που αναφέρει η Συμφωνία. Θα θυμίσω μονον το άρθρο 7, παρ.3, στο οποίο δίδεται ο ορισμός της μακεδονικής ταυτότητας, την οποία μπορούν να αξιοποιούν τα Σκόπια δίνοντας τη δική τους ερμηνεία: Πολιτισμός, ιστορία και κληρονομιά.

Από την αρχή ο υπογράφων επέμενε ότι δεν προστατεύεται η ιστορία μας και η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Με τα άρθρα 7, παρ. 4, και 8, παρ. 1 υποτίθεται ότι φραστικά υποχρεώνονται τα Σκόπια να μην διεκδικούν την αρχαιοελληνική κληρονομιά της Μακεδονίας. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: Γιατί οι σχεδιαστές και υποστηρικτές της Συμφωνίας δεν προστάτευσαν τη Χριστιανική, Βυζαντινή και Νεώτερη κληρονομιά του Ελληνισμού της Μακεδονίας; Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των δύο Θεσσαλονικέων Αγίων και ιεραποστόλων του 9^ου μ.Χ. αιώνος: Του Κυρίλλου και του Μεθοδίου, των Φωτιστών των Σλάβων. Ενώ στα κείμενα της εποχής τους αναφέρονται ως Έλληνες, σήμερα τους διεκδικούν επισήμως η Βουλγαρία και τα Σκόπια. Η καταγωγή των δύο Αγίων αποτέλεσε ένα από τα θέματα των διαπραγματεύσεων στη Μεικτή Επιστημονικη Επιτροπή Βουλγαρίας και Σκοπίων.

Η αντίστοιχη Επιστημονική Επιτροπή Ελλήνων και Σκοπιανών ιστορικών, αν και λειτουργεί από τον Σεπτέμβριο του 2018, δεν μας έχει δώσει σαφή δείγματα προοόδου. Διορθώθηκαν τα βιβλία του γειτονικού κράτους; Μάλλον όχι. Υποτίθεται ότι με τη Συμφωνία θα εξαλείφαμε τις αλυτρωτικές αναφορές και τους χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας», αλλά μετά από δύο χρόνια δεν βλέπουμε θετικά αποτελέσματα!

Το όνομα Βόρεια Μακεδονία φαίνεται ότι θεωρείται προσωρινό από τους γείτονες. Όποτε βρίσκουν ευκαιρία οι ηγέτες των Σκοπίων φωτογραφίζονται μπροστά σε πινακίδες που παρουσιάζουν το όνομα Μακεδονία με τεράστια γράμματα, ενώ η λέξη «Βόρεια» απουσιάζει ή υπάρχει με μικρά γραμματάκια για να μην φαίνεται.

Στη διάρκεια των δύο ετών η Ακαδημία Επιστημών των Σκοπίων επιμένει με εκδόσεις και ανακοινώσεις της ότι η γλώσσα τους είναι μακεδονική. Η προσθήκη: «μέλος της οικογενείας των νοτίων σλαβικών γλωσσών» περιλαμβάνεται στη Συμφωνία, αλλά δεν χρησιμοποιείται!

Παραμένει το ερωτηματικό αν τα μακεδονικά προϊόντα της Βορείου Ελλάδος προστατεύονται ή κινδυνεύουν από τη Συμφωνία. Ανησυχούμε διότι η προσπάθεια της Ελλάδος να κατοχυρώσει διεθνώς το εμπορικό σήμα: Macedonia the GReat (λογοπαίγνιο με το GR= Greece) αντιμετωπίσθηκε με έντονες αντιδράσεις από την κυβέρνηση του γειτονικού κράτους.

Οι υποστηρικτές της Συμφωνίας στην Ελλάδα επιχείρησαν να μας πείσουν ότι έτσι θα απομακρυνόταν η τουρκική επιρροή στους βόρειους γείτονές μας. Ναι, μεν, η Ελλάς ανέλαβε τον έλεγχο του εναερίου χώρου των Σκοπίων, όμως η τουρκική επιρροή παραμένει έντονη στον αμυντικό και οικονομικό τομέα: Τον Ιούλιο 2019 αντιπροσωπεία από τη σκοπιανή κυβέρνηση μετέβη στα Κατεχόμενα της Κύπρου και μετέσχε στους «εορτασμούς» για την τουρκική εισβολή του 1974.

Άραγε η Συμφωνία σταθεροποίησε το εσωτερικό του σκοπιανού κράτους; Όχι, το αντίθετο συνέβη. Το VMRO–DPMNE κατηγορεί τον Ζόραν Ζάεφ και τους Σοσιαλδημοκράτες ως προδότες και δεσμεύεται να καταγγείλει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η διάσπαση της σλαβικής κοινότητας οδηγεί στην ισχυροποίηση της πολυάριθμης αλβανικής μειονότητας. Προσφάτως ο Αλί Αχμέτι – ηγέτης αλβανικού κόμματος των Σκοπίων- κάλεσε όλα τα αλβανικά κόμματα να συνεργασθούν για να εκλέξουν σε λίγες εβδομάδες Αλβανό Πρωθυπουργό στο κράτος των Σκοπίων. Με το φάσμα της Μεγάλης Αλβανίας να πλανάται, διερωτώμαι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα: Μήπως η αυτονόμηση των αλβανικών επαρχιών;

Βοήθησε η Συμφωνία τη σταθερότητα στα Βαλκάνια και την ευρωπαϊκή πορεία των Σκοπίων; Και εδώ το τοπίο είναι θολό. Η Συμφωνία πυροδότησε τις βουλγαρικές αντιδράσεις και ενστάσεις για θέματα ιστορίας, γλώσσας και εθνότητας. Οι Βούλγαροι πολιτικοί και ιστορικοί δεν αναγνωρίζουν «μακεδονική γλώσσα». Την θεωρούν παρακλάδι της βουλγαρικής. Το ερώτημα: «Μακεδόνας» ή Βούλγαρος; έχει προκαλέσει ψυχρότητα στις σχέσεις Σόφιας και Σκοπίων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ερίζουν για την εθνική ταυτότητα διαφόρων οπλαρχηγών της περιόδου 1893-1908, οι οποίοι έδρασαν κατά του Ελληνισμού. Ήδη ο Υπουργός Αμύνης της Βουλγαρίας Κονσταντίν Καρακατσάνοφ έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός βουλγαρικού ΒΕΤΟ στη μελλοντική ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θεωρώ πολύ επιτυχή τη διαπίστωση του Αντώνη Σαμαρά στο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο 2019, ότι η Συμφωνία των Πρεσπών «δεν περπατάει». Το ερώτημα είναι πώς θα αποδεσμευθούμε από αυτήν χωρίς να χρεωθεί μονομερώς η Ελλάς την ευθύνη. Είναι μία κακή Συμφωνία, αλλά δυστυχώς δεν είναι κουρελόχαρτο για να την σχίσουμε, όπως νομίζουν ορισμένοι.

Άρθρο στην ιστοσελίδα www.thepresident.gr / 17.6.2020

ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ

Από

anixneuseis

June 17, 2020

Στην υπόθεση Παπαδημούλη συμπυκνώνεται όλη η παθογένεια της αριστεράς αλλά και της ελληνικής κοινωνίας.
Απο ο,τι έχω διαβάσει, ο κ. Παπαδημούλης επένδυσε τα χρήματα που έχει κερδίσει απο την πολιτική του ενασχόληση στην αγορά ακινήτων. Δεν διάβασα να αμφισβητείται η νομιμότητα των χρημάτων και της διακίνησής τους.
Άρα, ποιό είναι το πρόβλημα;
Το πρόβλημα κατ αρχάς είναι η υποκρισία των συντρόφων του και, ιδίως, εκείνου του απερίγραπτου τιμητή των πάντων, του κλασικού καιροσκόπου Στέλιου Κούλογλου.
Εξεμάνη ο κ. Κούλογλου με τα ακίνητα Παπαδημούλη!!! Μάλλον αναζητά ηθικά ερείσματα, αυτός και οι κάποτε αριστεροί σύντροφοί του, για την κατρακύλα που οδηγήθηκαν.
Δεύτερον, στο ίδιο κλίμα αναπαράγουν μια υποκριτική λογική μέσα ενημέρωσης και “προσωπικότητες” της δεξιάς. Είναι ένα είδος μέσων και ατόμων που δεν διαφέρουν σε τίποτε απο τους συριζαίους. Μπορεί σήμερα να ανήκουν στην δεξιά, αύριο θα μπορούσαν να ανήκουν στην αριστερά ή σε οποιοδήποτε κόμμα εξουσίας. Επι παντοκρατορίας Σύριζα είδαμε αρκετά τέτοια φαινόμενα.
Τρίτον, ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας που αρέσκεται στην ανθρωποφαγία.
Θα μου πείτε, δεν υπάρχει πρόβλημα με τον Παπαδημούλη;
Βεβαίως και υπάρχει. Αλλά δεν είναι πρόβλημα παρανομίας. Είναι πρόβλημα υποκρισίας και καπήλευσης της διαχρονικής πορείας της αριστεράς για προσπορισμό κερδών και εξουσίας.
Αλλά αυτό το πρόβλημα αφορά σε όλη την ηγεσία της αριστεράς. Και στον Παπαδημουλη και στον Κούλογλου και στον Φίλη και στον ίδιο τον Τσίπρα. (Καλά ο Τσίπρας είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να το παίξει ακόμη και εξωγήινος. Δεν έχει κανένα έρμα και δεν πιστεύει σε τίποτε. Μόνο στην εξουσία).
Επειδή ακόμη διακατέχομαι απο την φοιτητική διαστροφή, όταν είχαμε ανακαλύψει τις αριστερές ιδέες και, λανθασμένα, τις ταυτίσαμε με το δίκαιο και την ηθική, παίρνω, ακόμη και διαβάζω βιβλία που αφορούν τον Μάρξ και το Μαρξισμό.
Τελευταία, διαβάζω το σχετικό βιβλίο του Gregory Claeys “Μαρξ και Μαρξισμός”
Απο τη σελίδα 245 αντιγράφω:
“Όπως και τον Μάρξ, ο εγωϊσμός, η ζήλια, η πονηριά και η βία που απαντούσαν στο εμπόριο και τη βιομηχανία εξόργιζαν και τον Ένγκελς, όπως και η “υποκρισία, η ασυνέπεια και η ανηθικότητα” και η “νομιμοποιημένη απάτη” και η “αισχρή φιλαργυρία που χαρακτήριζαν τα ιδανικά του ελεύθερου εμπορίου”.
Αυτοί, λοιπόν, ήταν μερικοί απο τους λόγους που Μάρξ και Έγκλες έγιναν αριστεροί και κομμουνιστές. Όπως και εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο
Οι σημερινοί Έλληνες διάδοχοί τους δεν έχουν κανένα τέτοιο χαρακτηριστικό. Διακρίνονται, ακριβώς, για τα αντίθετά τους.
Ο Παπαδημούλης είναι ένας απο αυτούς αλλά δεν είναι ο μόνος. Ο Κούλογλου, ο Τσίπρας και όλη η παρέα που κυβέρνησε τη χώρα είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι. Εξουσιομανείς, φιλάργυροι, χωρίς καμιά ιδεολογία, κάπηλοι των αγώνων της διεθνούς αριστεράς.
Αλλά και η Εκκλησία έχει τις ίδιες παθογένειες.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του ifemerida, ο Μητροπολίτης Αυστραλίας ζει σε πολυτελή κατοικία των 6,5 εκατομμυρίων δολ.
Μπορεί αυτός ο κύριος ή όσοι τον υποστηρίζουν να μιλούν για τους φτωχούς, όπως έκανε ο Χριστός, και να μας πείσουν για όσα διδάσκει ο χριστιανισμός;

Τέλος, να επισημάνω πως απο τα αποφάγια αυτής της κάπηλης αριστεράς, τράφηκαν και θρέφονται διάφοροι δήθεν αντιεξουσιαστές και αναρχικοί που κατέκλυσαν και συντηρούνται απο κρατικούς θεσμούς. Στην επαγγελματική μου πορεία γνώρισα αρκετούς απο αυτούς που και σήμερα, έχουν τον κύριο λόγο στο χώρο που υπηρετούν.
Αναρχικός για παράδειγμα και τρόφιμος του κράτους είναι ένα φαινόμενο που, μόνο, στην Ελλάδα συναντάς.

1...2,4612,4622,463...3,035 Σελίδα 2,462 από 3,035

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Ο σαλαφισμός στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και οι διφορούμενες σχέσεις με το ΝΑΤΟ

Anarchy in the USA

A DRINK WITH THE IDLER: MURRAY LACHLAN YOUNG

Russia’s Military Activity in the East Mediterranean Echoes Its Approach to Syria

ACTIVITIES IN SYRIA AND LIBYA

PERCEIVED WESTERN AGGRESSION

RUSSIAN A2AD IN LIBYA?

CONCLUSION

Washington needs a policy in Libya as Turkey’s presence grows – opinion

jpost.com

By EFRAIM INBAR

A strong Turkish foothold in Libya threatens the free flow of energy resources from the Eastern Mediterranean basin to Europe as planned by Cyprus, Egypt, Greece, Italy and Israel.

UAE pushing for Arab-European alliance to curtail Turkish encroachment

Regional disputes plaguing the Middle East and North Africa have become European problems.

Κωνσταντίνος Φίλης: Κεντρικός στόχος η -έστω και- μερική οριοθέτηση ΑΟΖ με Αίγυπτο

liberal.gr

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Φίλης

liberal.gr

Το μεγάλο στοίχημα της Τουρκίας στη Λιβύη, στο επίκεντρο του παγκόσμιου παιγνίου ισχύος

Η Γαλλία χάλασε τα σχέδια της Τουρκίας για κατάληψη της Σύρτης

Foreign Affairs: Το ξήλωμα της δημοκρατίας στην Αμερική, ένδειξη πως η χώρα είναι υπό κατάρρευση

Το τουρκικό σχέδιο επίθεσης στην Ελλάδα.

ΠΡΕΣΠΕΣ: ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΙΑΣ ΚΑΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ