Ο Γιώργος Κουτσούμης, πρώην στέλεχος της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, που γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και γνωρίζει καλά αραβικά, μας πληροφορεί γύρω απο το παρασκήνιο της άρνησης της Αιγύπτου να υπογράψει συμφωνία με την Ελλάδα.
Ποιό είναι το κλιμα;
Να προσέξουν (οι Αιγύπτιοι) να μην εξαγριώσουν περισσότερο την Τουρκία. Δεν είναι ώρα για τέτοιες συμφωνίες.
Σε σχετική ανάρτηση αιγύπτιου δημοσιογράφου, οι περισσότεροι πολίτες συμφώνησαν με το παραπάνω σχόλιο προσθέτοντας ότι κάποια στιγμή θα τα βρούν με την Τουρκία.
Οι σωστές εκτιμήσεις βασίζονται σε καλές πληροφορίες.
Με αυτά ως δεδομένα, ήταν εντελώς άστοχη η επιλογή επίσκεψης Δένδια στο Κάϊρο.
Επισκέπτεσαι μια πρωτεύουσα όταν γνωρίζεις ότι επικρατεί αυτό το κλίμα και, μάλιστα, τις προηγούμενες ημέρες διατυμπανίζεις ότι πας και μπορεί να υπογράψεις συμφωνία για ΑΟΖ;
Δεύτερον, οι Τούρκοι υποσχέθηκαν στους αμερικανούς να τους παραχωρήσουν δικαιώματα ανάλογα του Ιντσιρλίκ στην αεροπορική βάση που θα δημιουργήσουν στη Λιβύη. Και η υπερδύναμη έσπευσε να της παράσχει υποστήριξη
Το περιβάλλον είναι δύσκολο. Όλοι φοβούνται τον Ερντογάν. Αλλά για την Ελλάδα η αντιπαράθεση είναι μονόδρομος.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τη δήλωση Τσαβούσογλου πως είναι έτοιμοι στην Τουρκία να υπογράψουν συμφωνία με την Ελλάδα ανάλογη της Ιταλίας, χρειάζεται να δούμε την επόμενη ημέρα. Τι ακριβώς εννοεί ο ποιητής;
Αν εννοεί πως η Τουρκία θα αναγνωρίσει την ελληνική ΑΟΖ με πλήρη επήρεια των νησιών και το δικαίωμα της χώρας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια και στη συνέχεια να συμφωνήσουν Αθήνα και Άγκυρα κοινές δράσεις συνεργασίας, προσωπικά βλέπω θετική την εξέλιξη. Οτιδήποτε άλλο είναι απορριπτέο.
Αυτό το κλίμα το γνωρίζατε κ. Δένδια;
Ο στρατιωτικός ακτιβισμός της Τουρκίας δηλητηριάζει το ΝΑΤΟ, αναδεικνύει το «νέο-οθωμανικό σχέδιο και αντιπαραθέτει Παρίσι και Άγκυρα
Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu
Πέρα από την ελληνοτουρκική διαχρονική αντιπαλότητα, τίποτα πλέον δεν πάει καλά μεταξύ της Γαλλίας και της Τουρκίας. Οι σχέσεις τους δεν σταμάτησαν να επιδεινώνονται από το 2016. Μετά το τελευταίο στρατιωτικό συμβάν στην κεντρική Μεσόγειο, οι δύο χώρες μέλη της ίδιας ατλαντικής συμμαχίας, ανταλλάσσουν μυϊκές δηλώσεις κατηγορώντας η μία την άλλη.
«Αναμεμιγμένη στρατιωτικά στη Συρία, τη Λιβύη και το Ιράκ, η Τουρκία επιβεβαιώνεται ως ένας εταίρος ολοένα και πιο προβληματικός για τους Ευρωπαίους συμμάχους της», συνοψίζει η Marie Jégo, η πάντα έγκυρη και καλά ενημερωμένη ανταποκρίτρια της εφημερίδας Le Monde στην Κωνσταντινούπολη, στο άρθρο της στις 18-6-2020, με τίτλο : «Από τη Συρία στη Λιβύη, το [νεο-οθωμανικό] σχέδιο του Ερντογάν» (De la Syrie à la Libye, le projet « néo-ottoman » d’Erdogan).
Αυτός ο μιλιταριστικός ακτιβισμός της Τουρκίας (που δηλητηριάζει το ΝΑΤΟ) εντείνεται σε μια χρονική περίοδο που η καλοτυχία του Ερντογάν βρίσκεται σε οπισθοχώρηση. Αφού το κόμμα του έχασε τις 
δημοτικές εκλογές στις περισσότερες μεγάλες πόλεις το 2019, οι πρώην κολλητοί του δημιούργησαν νέα διασπαστικά πολιτικά κόμματα για να τον αμφισβητήσουν, ενώ η καταρρέουσα τουρκική οικονομία έγινε η αχίλλειος πτέρνα του.
Η Marie Jégo θεωρεί ότι ο Ερντογάν «χρειάζεται απεγνωσμένα μια νίκη μετά τις αποτυχίες που υπέστη ο στρατός του στη Συρία. Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός με τη Μόσχα στις 5 Μαρτίου 2020 
για να μοιραστεί η περιοχή του Idlib, το τελευταίο προπύργιο των αντι-Ασαντ ανταρτών, αφήνει τις θέσεις του τουρκικού στρατού στο έλεος των νέων επιθέσεων του καθεστώτος και του Ρώσου συμμάχου του. Η συμμαχία με τη Ρωσία παραμένει εύθραυστη, παρά την απόκτηση των ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S-400. Ένα άλλο παράδοξο, ο αγωγός φυσικού αερίου TurkStream, που εγκαινιάστηκε με μεγάλες παράτες στις 8 Ιανουαρίου 2020, είναι μισο-άδειος, γιατί η Τουρκία έχει μειώσει σημαντικά τις αγορές ρωσικού αερίου. Αποτέλεσαν μόνο το 9% των προμηθειών της το Μάρτιο, έναντι του 21% το Φεβρουάριο 2020».
«Υπεράσπιση των απογόνων μας»
Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει τον Ερντογάν να αντλεί έμπνευση από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ιμπεριαλιστικό συνεταιράκι του, όπως κατεπανάληψη αρθρογράφησε στις Ανιχνεύσεις η ταπεινότητά μου. «Συχνά μας 
ρωτάνε τι ακριβώς κάνουμε στη Λιβύη. Είμαστε εκεί για να υπερασπιστούμε τους απογόνους μας, τους αδελφούς μας από την Ανατολία», δήλωσε, στις 22 Δεκεμβρίου 2019, στο Gölcük (περιοχή Kocaeli) ο πασάς, ενώ παρέστη στην καθέλκυση ενός νέου υποβρυχίου. Όπως ο maître του Κρεμλίνου, που γρήγορα αιτιολόγησε τη ρωσική επέμβαση στην ανατολική Ουκρανία, υπερασπιζόμενος τους ρωσό-φωνους πληθυσμούς, ο Τούρκος πρόεδρος ντύνει 
την εξωτερική του πολιτική με ένα «νεο-οθωμανικό» στολίδι το οποίο, χωρίς να εδράζεται στην πραγματικότητα, κάνει το αφήγημά του πολιτικά συνεπές.
Οι στρατιωτικές ενέργειες της Άγκυρας σε μια περιοχή που βρίσκεται στο σταυροδρόμι της Ευρώπης, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής διευκολύνονται από την αποσύνθεση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που προκύπτει από τον ψυχρό πόλεμο, αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες (με τον φιλο-ερντογανικό Τραμπ) σκέφτονται μόνο το πώς θα περιορίσουν τη δέσμευσή τους στο εξωτερικό, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται χωρίς προοπτικές, «αποτυχημένη», όπως θα την χαρακτηρίσει ο Ερντογάν στο αποκορύφωμα της πανδημίας του Covid-19. Αυτό το παράθυρο ευκαιρίας, σκοπεύει να εκμεταλλευτεί για να αναζωογονήσει την επιρροή της χώρας του. «Κάθε πρόγραμμα, σχέδιο, πολιτικό ή οικονομικό, στην περιοχή και στον κόσμο, είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, εάν αποκλειστεί από αυτό η Τουρκία. Αυτό ισχύει από τα Βαλκάνια έως τη Μεσόγειο, από το Βορρά έως το Νότο της Αφρικής», δήλωσε με περισσή αλαζονεία ο μικρο-μέγαλος στις 18 Μαΐου 2020. Αυτές οι ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες αποκρύπτονται διαρκώς από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης που βρίσκονται στην υπηρεσία του. «Η ικανότητα της Άγκυρας να αναμορφώσει τη γεωπολιτική της Ανατολικής Μεσογείου 
και της Βόρειας Αφρικής, μέσω των δραστηριοτήτων της στη Συρία και τη Λιβύη, θα κάνει την Ευρώπη να δει την Τουρκία διαφορετικά. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα δυσκολευτούν να αντιμετωπίσουν αυτήν τη νέα κατάσταση», δήλωσε ο Burhanettin Duran, η δημοσιογραφική βεντέτα της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Sabah, στις 16 Ιουνίου.
Η στρατιωτική δύναμη και η υποστήριξη των ισλαμικών δικτύων είναι τα κλειδιά για την τουρκική επιτυχία. Χάρη στα τουρκικά οπλισμένα drones, τους Τούρκους στρατιωτικούς συμβούλους και τους χιλιάδες Σύριους μισθοφόρους που στάλθηκαν εκεί από την Άγκυρα, ο Λίβυος σύμμαχός της, δηλαδή η κυβέρνηση της Εθνικής Συμφωνίας (GAN), μπόρεσε να προκαλέσει τις σοβαρές αποτυχίες στις δυνάμεις του στρατάρχη Haftar, που υποστηρίζεται από τη Γαλλία, τη Ρωσία, την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Παγίωση των κεκτημένων της Τουρκίας
Γαλβανισμένη (μεθυσμένη) από τις στρατιωτικές της επιτυχίες, η Τουρκία θέλει να παγιώσει τα κεκτημένα της. Η Άγκυρα και η κυβέρνηση της Τρίπολης συζητούν τη χρήση της ναυτικής βάσης Misrata και της αεροπορικής βάσης Al–Watiya, προσφάτως ανακτηθείσες από τις δυνάμεις της GAN. Μια μόνιμη αεροπορική και ναυτική παρουσία στη Λιβύη θα σφραγίσει τις ενεργειακές φιλοδοξίες της «μικράς Ασίας», που είναι πρόθυμη να ελέγξει τους πόρους πετρελαίου και φυσικού αερίου της Μεσογείου. Για να αποκομίσουν τα οφέλη από την εμπλοκή της Τουρκίας το συντομότερο δυνατό, οι Υπουργοί Εξωτερικών και Οικονομίας Mevlüt Tsavusoglu, και Berat Albayrak και ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Hakan Fidan πήγαν στην Τρίπολη την Τετάρτη 17-6-2020.
Η συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης (AOZ), η οποία υπεγράφη τον Νοέμβριο του 2019, με τον Faïez Al–Sarraj, αρχηγό της κυβέρνησης στην Τρίπολη, είναι κυρίαρχη. Κι ας την αποκαλούμε εμείς στην Ελλάδα ψευδο-ΑΟΖ. Η ανακάλυψη τεράστιων πεδίων φυσικού αερίου στα βαθειά νερά αύξησε τη γεω-στρατηγική σημασία αυτής της περιοχής όπου διεξάγονται γεωτρήσεις για την ανακάλυψη υδρογονανθράκων. Από τώρα και στο εξής, θα πρέπει να ζητείται η γνώμη της Τουρκίας και της Λιβύης για «οποιαδήποτε γεώτρηση ή κατασκευή ενός αγωγού» στις θαλάσσιες περιοχές που ορίζονται μεταξύ των δύο χωρών, ανέφερε πρόσφατα ο Ερντογάν ! Ένα σχέδιο στο οποίο αντιτίθενται η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που χαρακτηρίζονται από την Άγκυρα ως «αντι-τουρκικό μπλοκ», αναφέρει η Marie Jégo.
Οι στρατιωτικοί και ενεργειακοί στόχοι της Τουρκίας βρίσκονται ακόμη στα σπάργανα. Ενώ η GAN και ο 
Τούρκος σύμμαχός της απορρίπτουν όλες τις διαπραγματεύσεις με τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης (ANL) του στρατάρχη Haftar, πραγματοποιούνται συγκρούσεις 
για την κατάληψη της παράκτιας πόλης Σύρτη, η οποία, υπό την αιγίδα του ANL, αποτελεί την πύλη εισόδου προς τους κύριους τερματικούς σταθμούς εξαγωγής ενέργειας. «Για να ξεκινήσουν οι πολιτικές διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός, η GAN πιστεύει ότι απαιτούνται περαιτέρω εδαφικά οφέλη. Η προτεραιότητά της είναι η Σύρτη και η Djoufra», δήλωσε ο Emrullah Isler, ο ειδικός απεσταλμένος της Τουρκίας στη Λιβύη. Η κατάκτηση της Σύρτης και του Djoufra, μιας στρατηγικής βάσης που φιλοξενεί ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο όπου η Ρωσία έχει αναπτύξει μαχητικά αεροσκάφη MiG-29, δεν αρέσει στη Μόσχα. Σε αυτό το σημείο, μεταξύ άλλων, οι ρωσο-τουρκικές διαπραγματεύσεις για τη Λιβύη, οι οποίες επρόκειτο να διεξαχθούν στην Κωνσταντινούπολη, στις 14 Ιουνίου 2020, κατέρρευσαν, αναγκάζοντας τη ρωσική αντιπροσωπεία, που αποτελείτο από τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας, Sergueï Lavrov και Sergueï Choïgou, να ακυρώσουν την επίσκεψή τους. Ένα ακόμη εμπόδιο στη ρωσο-τουρκική σχέση, θεωρεί η Marie Jégo. Αν και όπως έχω ήδη γράψει στις Ανιχνεύσεις, προσωπικά εκτιμώ, μπορεί και να κάνω λάθος, πως πρόκειται για μια ρωσο-τουρκική συμπαιγνία.
«Οι Ευρωπαίοι διαμαρτυρήθηκαν για τη στάση μιας χώρας-μέλους της Ατλαντικής Συμμαχίας (της Τουρκίας), μετά από το σοβαρό περιστατικό που έλαβε χώρα με ένα γαλλικό πλοίο στη Μεσόγειο», συνόψισαν οι δημοσιογράφοι Nathalie Guibert και ο Jean–Pierre Stroobants του Le Monde στις 18-6-2020, στο άρθρο τους με τίτλο : «Ο στρατιωτικός ακτιβισμός της Τουρκίας δηλητηριάζει το ΝΑΤΟ» (L’activisme militaire de la Turquie empoisonne l’OTAN).
Η συνάντηση των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2020, που πραγματοποιήθηκε μέσω 
τηλεδιάσκεψης λόγω του κορωναϊού, θα μπορούσε να ήταν λιγότερο έντονη από τη φυσική παρουσία των 29 συμμαχικών εκπροσώπων. Η ημέρα ήταν ωστόσο «πολύ νευρική», σύμφωνα με έναν συμμετέχοντα, καθώς η Τουρκία, για άλλη μια φορά 
δηλητηρίασε την ατμόσφαιρα. Η ημερήσια διάταξη ήταν από τις πιο κλασικές : η στάση άμυνας και αποτροπής της Ατλαντικής Συμμαχίας από τη μία πλευρά, οι συνέπειες της επιδημίας Covid-19 από την άλλη. Όμως, τη Δευτέρα, η Γαλλίδα υπουργός Florence Parly κάλεσε τον Γενικό Γραμματέα, Jens Stoltenberg, να συζητήσει ένα σοβαρό συμβάν μεταξύ των συμμάχων. Στις 10 Ιουνίου, η γαλλική φρεγάτα Courbet, υπό τη διοίκηση του ΝΑΤΟ στην επιχείρηση επιτήρησης «Sea Guardian» στην ανατολική Μεσόγειο, απειλήθηκε από το τουρκικό ναυτικό. Ένα επιπλέον γεγονός, μετά 
από μια σειρά «φυγόκεντρων συμπεριφορών ασύμβατων με το πνεύμα της Συμμαχίας», κατήγγειλε το Υπουργείο των Ενόπλων Δυνάμεων στο Παρίσι. Στις 10 Ιουνίου, ένα φορτηγό πλοίο με σημαία Τανζανίας, ύποπτο για μεταφορά όπλων, το Cirkin, εντοπίστηκε από τη Ναυτική Διοίκηση του ΝΑΤΟ (Marcom), προερχόμενο από το Αιγαίο Πέλαγος. Δήλωσε ότι κατευθύνεται προς το Gabès, στην Τυνησία. Αλλά στη διαδρομή του, όπως και άλλα πλοία πριν από αυτό, άλλαξε πορεία για τη Λιβύη, αποκρύβοντας 
την εγγραφή κυκλοφορίας του και διακόπτοντας τον αυτόματο πομπό αναγνώρισης AIS. Συνοδευόμενο από δύο τουρκικές φρεγάτες, το φορτηγό ήταν καλά προστατευμένο. Στους Έλληνες και Γάλλους στρατιωτικούς που του ρώτησαν για τη διαδρομή του, οι Τούρκοι εμφανίστηκαν ως «πλοία του ΝΑΤΟ», καταχρώμενοι το ραδιοφωνικό κωδικό αναγνώρισης του νατοϊκού οργανισμού.
Εξαιρετικά επιθετική ενέργεια
Όταν η Marcom ζήτησε από την Courbet να ελέγξει το φορτηγό, μία από τις τουρκικές φρεγάτες, για σχεδόν σαράντα δευτερόλεπτα και τρεις φορές ενεργοποίησε το ραντάρ ελέγχου πυρκαγιάς εναντίον του – αυτός ο «φωτισμός» είναι το τελευταίο βήμα πριν ανοίξει πυρ. Το τουρκικό ναυτικό είχε επίσης τοποθετήσει τους ελεύθερους σκοπευτές του πίσω από τα πολυβολεία τους. Αυτές οι ενέργειες είναι τόσο σπάνιες όσο και εξαιρετικά επιθετικές. «Δεν μπορούμε να δεχτούμε έναν σύμμαχο να το κάνει αυτό», δήλωσε την Τετάρτη το γαλλικό Υπουργείο των Ενόπλων Δυνάμεων. «Δεν μπορούμε πλέον να ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχει τουρκικό πρόβλημα. Πρέπει να το δούμε, να το πούμε, να το αντιμετωπίσουμε».
Η γαλλική ενόχληση είναι τόσο μεγάλη που οι κυβερνητικές πηγές αποκαλούν «το Misrata Express», αυτά τα πήγαινε-έλα όπλων από τη μία πλευρά της Μεσογείου στην άλλη, κατά παράβαση του εμπάργκο στη Λιβύη. Η Τουρκία ναυλώνει ένα πλοίο για να υποστηρίξει την κυβέρνηση του Faïez Sarraj καταγγέλλει το Παρίσι, το οποίο έχει ευθυγραμμιστεί με την αντίθετη πλευρά του Χαλίφα Χαφτάρ. «Η γαλλική υποστήριξη στον πραξικοπηματία και πειρατή Haftar έχει επιδεινώσει την κρίση στη Λιβύη και αύξησε τα δεινά του λαού της Λιβύης», δήλωσε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών την Τρίτη, κατηγορώντας το Παρίσι ότι είναι ο «υπεργολάβος ορισμένων χωρών της περιοχής», των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Αιγύπτου.
Πριν από το περιστατικό της 10ης Ιουνίου, η φρεγάτα Courbet περιπολούσε με ένα τουρκικό δεξαμενόπλοιο, το οποίο την είχε ανεφοδιάσει με καύσιμα την προηγούμενη μέρα. Αυτό το διπλό τουρκικό παιχνίδι στο ΝΑΤΟ φαίνεται να έχει φτάσει στα όριά του. «Η κρίση αλληλεγγύης με την Τουρκία», την οποία ανέφερε ο Εμμανουήλ Μακρόν στα τέλη του 2019, όταν μίλησε για τον «εγκεφαλικό θάνατο» του ΝΑΤΟ, «παραμένει σαφώς επίκαιρη», σχολιάζει μια γαλλική διπλωματική πηγή. Για αυτούς που θα μπορούσαν να θεωρήσουν την παρέμβαση της Άγκυρας στη Λιβύη ως ένα αντίβαρο στην παρέμβαση της Μόσχας, η γαλλική διπλωματία αντιτείνει : «Περισσότερη Τουρκία στη Λιβύη δεν σημαίνει λιγότερη Ρωσία».
Μαζί με τη Γαλλία, τα κράτη της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης έχουν επίσης επικρίνει εδώ και καιρό τον εκβιασμό που άσκησε η Άγκυρα, η οποία μπλοκάρει τα «διαβαθμισμένα αμυντικά σχέδια» που εκπονήθηκαν εναντίον της Ρωσίας, απαιτώντας από το ΝΑΤΟ να αναγνωρίσει τον τρομοκρατικό χαρακτήρα των Κουρδικών πολιτοφυλάκων του YPG. Από εκεί και πέρα, οι Ευρωπαίοι ανησυχούν για τον τουρκικό στρατιωτικό ακτιβισμό, που περιγράφεται ως «μαζικός» και «προς πάσα κατεύθυνση», από τη Συρία στη Λιβύη και τώρα στο Ιράκ. Το σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας Τουρκίας-Λιβύης, συνοδευόμενο από μια παράνομη συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης, δεν μπορεί να επικυρωθεί ως τετελεσμένο γεγονός. Το Παρίσι μιλά για «την επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα δυτικά της Μεσογείου».
Εξ ου και το σημερινό εύγλωττο άρθρο του Pierre Alonso στην ηλεκτρονική Libération με τίτλο : «Ναυτική και διπλωματική μάχη μεταξύ Παρισιού και Άγκυρας» (Bataille navale et diplomatique entre Paris et Ankara).
Με ενθάρρυνση από τον Τραμπ, ο Ερντογάν γίνεται επίκεντρο της αστάθειας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή
Ilhan Tanir
Ενώ ήταν γνωστή για την ήπια δύναμη και τους δεσμούς της, η Τουρκία συζητείται σχεδόν αποκλειστικά για τη σκληρή δύναμή της σε πολλά μέτωπα.
Μέχρι το 2016, η Τουρκία περιορίστηκε στην επικράτειά της και απέφυγε να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική της δύναμη. Το δόγμα «Στρατηγικό Βάθος», ένα εργαλείο καθοδήγησης της εξωτερικής πολιτικής στα πρώτα χρόνια του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), βασίστηκε στην ήπια δύναμη.
Πολλά έχουν αλλάξει στη χώρα μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, συμπεριλαμβανομένων των ελέγχων και των ισορροπιών για τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς και τον τουρκικό στρατό και το κράτος.
Μόνο λίγες εβδομάδες μετά την αποτυχημένη κρίση στην οποία διακυβεύθηκε η ζωή του Ερντογάν, η Τουρκία ξεκίνησε μια στρατιωτική επιχείρηση στα συριακά εδάφη, διεκδικώντας ένα κομμάτι εδάφους.
Η Τουρκία και οι δυνάμεις αντιπροσώπευσής της (proxy), συμπεριλαμβανομένων των Αράβων και τουρκμένων μαχητών της Συρίας από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA), πήραν τον έλεγχο της περιοχής κοντά στα τουρκικά σύνορα μετά την Επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη”, που ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου 2016. Στη συνέχεια, μετά από δύο μήνες επιθετικής υποστήριξης από μαχητές της FSA το 2018, η Τουρκία κατέλαβε το Afrin από τις Κουρδικές Λαϊκές Μονάδες Προστασίας (YPG) τον Μάρτιο.
Η Άγκυρα βλέπει την κουρδική πολιτοφυλακή ως επέκταση του παράνομου Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK) και, όπως φαίνεται στη δεύτερη επιχείρησή της, που ονομάστηκε «Κλάδος Ελαίας», η Τουρκία αύξησε σταθερά την παρουσία των στρατευμάτων της στη βόρεια επαρχία του Idlib, ενισχύοντας το ανθρώπινο δυναμικό της σε δεκάδες χιλιάδες, σε επαφή με τις δυνάμεις της Συρίας και της Ρωσίας.
Τον Οκτώβριο, η Τουρκία εισήλθε ξανά στη βόρεια Συρία για τρίτη φορά, παίρνοντας ένα άλλο κομμάτι εδάφους μεταξύ Σερακανίγιε και Τελ Αμπιάντ. Η επιχείρηση Peace Spring ξεκίνησε λίγο αφότου ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι απέσυρε τις δυνάμεις των ΗΠΑ από τη συνοριακή περιοχή, λίγες ημέρες πριν.
Από την Κυριακή, η Τουρκία δείχνει για άλλη μια φορά τους μυς της, αυτή τη φορά στο βόρειο Ιράκ, ξεκινώντας με αεροπορικές επιδρομές, και στη συνέχεια με κομάντο που ανέλαβαν το PKK. Ωστόσο, αυτές οι επιχειρήσεις αποτελούν μόνο κλάσμα της τουρκικής σκληρής δύναμης.
Τα επιθετικά βήματα της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο, που επεκτείνονται μέχρι τις ακτές της Λιβύης και στρέφονται κατά των δυνάμεων του εθνικού στρατού της Λιβύης, είναι ένα από τα τελευταία τουρκικά στρατιωτικά μέτωπα. Η Τουρκία βρίσκεται επίσης σε διαμάχη με την Ελλάδα, αναπτύσσει γεωτρήσεις με συνοδεία τουρκικών πολεμικών πλοίων κοντά στην Κύπρο. Η Άγκυρα κάλεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ να πολεμήσουν εναντίον της Ρωσίας στη Λιβύη, αλλά κατηγορεί ότι το ηγετικό μέλος του ΝΑΤΟ, Γαλλία, είναι μια «σκοτεινή» δύναμη στη χώρα που έχει υποστεί πόλεμο.
Η επιθετική στάση της Τουρκίας σε όλα αυτά τα μέτωπα, η οποία πυροδοτεί έναν γεωπολιτικό σεισμό στην περιοχή, ώθησε τη Γαλλίδα υπουργό Άμυνας να προτείνει την Τετάρτη ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να επιστήσει την προσοχή στη «απαράδεκτη» συμπεριφορά της Άγκυρας σε μια σειρά θεμάτων.
Η αξιωματούχος αναφέρθηκε στην αγορά του ρωσικού συστήματος αεροπορικής άμυνας S-400 από την Τουρκία και στο μπλοκάρισμα του αμυντικού σχεδιασμού του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη.
«Έχουμε γνωρίσει πολύπλοκες στιγμές στη συμμαχία, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε στρουθοκάμηλος και δεν μπορούμε να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Πρέπει να το δούμε, να το πούμε και να το χειριστούμε », δήλωσε αξιωματούχος στο Reuters την Τετάρτη.
Εν τω μεταξύ, οι στενές σχέσεις του Ερντογάν με τον Τραμπ είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που ενισχύουν την πολεμική στάση του ισχυρού άνδρα της Τουρκίας, εκτός από την αδυσώπητη επιθυμία του να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη.
Μετά από τηλεφωνική κλήση με τον Τραμπ την περασμένη εβδομάδα, ο Ερντογάν είπε ότι η Τουρκία μπορεί να ξεκινήσει μια νέα εποχή στις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω κοινών πολιτικών έναντι της Λιβύης.
Στην ίδια κλήση, το ντουέτο έκανε αστεία και αντάλλαξε ευχάριστες κουβέντες, όπως λέγοντας ο ένας στον άλλο πόσο μεγάλοι φαίνονται, σύμφωνα με έναν Τούρκο αρθρογράφο με στενές σχέσεις με το προεδρικό παλάτι στην Άγκυρα.
Ας θυμηθούμε ότι ο Τραμπ μπόρεσε να σταματήσει όλα τα έτοιμα πακέτα κυρώσεων του Κογκρέσου που έπρεπε να πλήξουν την κυβέρνηση Ερντογάν λόγω της αγοράς S-400. Ο Τραμπ επέβαλε κάποιες προσωρινές κυρώσεις στους Τούρκους υπουργούς μετά την τρίτη τουρκική επιχείρηση στη βόρεια Συρία τον Οκτώβριο, για να τις αποσύρει μόλις μεσολάβησε εκεχειρία με την Τουρκία, υπό τους όρους της Άγκυρας.
Ο απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία Πρέσβης Τζέιμς Τζέφρι και ο αναπληρωτής του, Ρίτσαρντ Ότζεν, είναι άλλοι δύο παράγοντες που θα θυμούνται σε αυτήν τη φάση τη στήριξη των τουρκικών στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον Ρώσων τόσο στη Συρία όσο και στη Λιβύη, και ενάντια στο συριακό καθεστώς στη Δαμασκό. Ο ενθουσιασμός που έχουν δείξει και οι δύο αξιωματούχοι των ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες στη στήριξη των τουρκικών επιχειρήσεων σε αυτές τις χώρες για την αντιμετώπιση της ρωσικής εξουσίας είναι αξιοσημείωτος.
Ο νόμος Caesar, που τέθηκε σε ισχύ την Τετάρτη, βοηθά επίσης πολύ την τουρκική κυβέρνηση εναντίον του καθεστώτος Άσαντ, το οποίο αντιμετωπίζει μία από τις σοβαρότερες απειλές στον εννιάχρονο εμφύλιο πόλεμο. Ακόμη και πριν ξεκινήσουν οι κυρώσεις, είχαν ήδη συμβάλει στην κατάρρευση της λίρας και της οικονομίας της Συρίας. Εφόσον το πακέτο κυρώσεων στοχεύει άμεσα τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ Άσαντ και τους συμμάχους του, μερικοί από τους οποίους είναι οι κύριοι εχθροί του Ερντογάν, αυτό θα βοηθήσει πολύ την Άγκυρα στον αγώνα της ενάντια στη Δαμασκό.
Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελλάδα και η Κύπρος αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν τις τουρκικές κινήσεις, ο Τραμπ υποστηρίζει κατηγορηματικά τον Ερντογάν με τους απεσταλμένους του, οι οποίοι χρησιμοποιούν την τουρκική γλώσσα για να ενθαρρύνουν τις ενέργειες του Ερντογάν χωρίς καμία καταδίκη για σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίες έχουν τεκμηριωθεί, πρόσφατα, την περασμένη εβδομάδα από τη Nadine Maenza, την Αντιπρόεδρο της Επιτροπής Διεθνούς Θρησκευτικής Ελευθερίας (USCIRF), η οποία δήλωσε ότι η τουρκική κυβέρνηση κατευθύνει επιχειρήσεις που οδηγούν σε εθνοκάθαρση. Έχουμε δει όταν η Τουρκία εισέβαλε στα συριακά εδάφη να «αφαιρεί τη θρησκευτική ελευθερία» και να «επιβάλλει σκληρούς όρους».
Δεν υπάρχει κριτική από την Ουάσιγκτον. Αντίθετα, ο Τραμπ με τις συχνές τηλεφωνικές του κλήσεις προς την Άγκυρα, έγινε ο μεγάλος ενισχυτής του Ερντογάν όχι μόνο εναντίον της Ρωσίας και της Συρίας, αλλά και εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων μελών του ΝΑΤΟ.
ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΩΝ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ3
Δείτε μια απο τις ενδιαφέρουσες εκπομπές ων “Ανιχνεύσεων” της ΕΡΤ3. Ένα οδοιπορικό στα μέρη που εκτυλίχθηκαν οι μάχες του “Μακεδονικού Μετώπου.
Γιατί εντείνεται η αντιπαράθεση Γαλλίας-Τουρκίας
-
- Του
Κώστα Ράπτη
Οι καταγγελίες της Γαλλίας προς το ΝΑΤΟ ότι φρεγάτα του γαλλικού πολεμικού ναυτικού που περιπολεί στη θαλάσσια περιοχή της ανατολικής Μεσογείου για την επιτήρηση του διεθνούς εμπάργκο όπλων προς τη Λιβύη παρενοχλήθηκε με επιθετικό ελιγμό από πλοία του τουρκικού στόλου, κατέστη, παρά την οργισμένη διάψευση της Άγκυρας, αντικείμενο εσωτερικής έρευνας της Συμμαχίας, όπως ανακοίνωσε ο γενικός γραμματέας της, Γενς Στόλτενμπεργκ.
Πρόκειται για την ενσωμάτωση στους κόλπους του ατλαντικού συνασπισμού μιας αντιπαράθεσης η οποία με κάθε δυνατή αφορμή εντείνεται το τελευταίο διάστημα, ιδίως αφότου η τουρκική εμπλοκή στη λιβυκή κρίση ανέτρεψε τις ισορροπίες.
Το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να στρουθοκαμηλίζει μπροστά στην συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στους συμμάχους της διαμηνύει το Παρίσι – με την Γαλλίδα υπουργό Άμυνας Φλοράνς Παρλί να εκθέτει στους ομολόγους της σειρά κατηγοριών για παραβίαση του διεθνούς εμπάργκο όπλων από τουρκικής πλευράς.
Την Τετάρτη το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξαπέλυσε φραστική επίθεση, υποστηρίζοντας ότι οι γαλλικές κατηγορίες έδειξαν τη “σκοτεινή και ανεξήγητη” πολιτική της Γαλλίας υπέρ του “πραξικοπηματία” Χάφταρ στη Λιβύη. Είχε προηγηθεί ανακοίνωση της γαλλικής κυβέρνησης για ολοένα και πιο “επιθετικό” ρόλο της Άγκυρας.
Οι εντάσεις αυτές αφορμώνται από την λιβυκή κρίση αλλά δεν εξηγούνται με αποκλειστική αναφορά σε αυτήν.
Για την Γαλλία, οι φιλοδοξίες της Τουρκίας ως ενός παίκτη “νεόφερτου” και αποφασισμένου να ξαναγράψει τους κανόνες, αποτελούν ευθεία αμφισβήτηση κρίσιμων πτυχών της γαλλικής ισχύος.
Ως πρώην αποικιακή κυρίαρχος στο Λεβάντε και το Μαγκρέμπ, αλλά και ως χώρα που είχε τρόπον τινά εγκολπωθεί τον Λίβυο ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι, προτού πρωτοστατήσει η ίδια στην ανατροπή του, η Γαλλία δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με τον ρόλο που έχει αναλάβει η Τουρκία τόσο στη συριακή όσο και στη λιβυκή κρίση, συνοδεύοντάς την με τα κατάλληλα διπλωματικά ανοίγματα προς την Τυνησία και την Αλγερία.
Επιπλέον, ως μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη μεταξύ των “27”, η χώρα του Εμμανουέλ Μακρόν δεν μπορεί αξιόπιστα να προβάλει την ανάγκη ενίσχυσης του γεωπολιτικού ρόλου της Ε.Ε. και της κοινής αμυντικής πολιτικής, ανεχόμενη την ίδια ώρα την ανάδυση ενός ανταγωνιστή όπως ο Ερντογάν και την απομείωση της δικής της επιρροής.
Πόσο, μάλλον, όταν αυτό συμβαίνει στην Μεσόγειο – διότι η μεσογειακή διάσταση της γαλλικής πολιτικής είναι κρίσιμη και για τις ενδοευρωπαϊκές ισορροπίες. Το γεγονός ότι η Άγκελα Μέρκελ ακύρωσε στο παρελθόν τα σχέδια του Νικολά Σαρκοζί για τη συγκρότηση Μεσογειακής Ένωσης ερήμην της Γερμανίας και σήμερα αναλαμβάνει διπλωματικές πρωτοβουλίες για τη λιβυκή κρίση, διατηρώντας πάντα ένα επίπεδο συνεννόησης με την Τουρκία, λέει πολλά.
Όμως ένας πρόσθετος παράγοντας ο οποίος εξηγεί τις γαλλο-τουρκικές τριβές έχει να κάνει με τον υψηλό βαθμό διαπλοκής των ισραηλινών και εμιρατιανών συμφερόντων με την γαλλική πολιτική τάξη και ανώτατη διοίκηση. Ιδίως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ως ναυτική δύναμη και χώρα με μεγαλύτερη πολιτική ευελιξία απ” ό,τι λ.χ. η Σαουδική Αραβία, έχουν αναδειχθεί σε άτυπο ηγέτη του μπλοκ των αραβικών μοναρχιών και της Αιγύπτου, το οποίο κονταροχτυπιέται με τον Ερντογάν με κάθε δυνατή αφορμή σε όλη την ευρύτερη περιοχή.
Χαρακτηριστικές είναι οι κατηγορίες του φιλοκυβερνητικού Τύπου της Τουρκίας ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρηματοδότησαν το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 κατά του Ερντογάν και από την άλλη η αναστάτωση του μπλοκ των αραβικών μοναρχιών μπροστά στην στήριξη που προσφέρουν η Τουρκία και το Κατάρ στην Μουσουλμανική Αδελφότητα οπουδήποτε στην περιοχή.
Το ότι γαλλικές δυνάμεις συμπολέμησαν με τις εμιρατιανές στον αποκλεισμό του λιμένα της Χοντέιντα στην Υεμένη δεν είναι τυχαίο. Ούτε το ότι οι σχέσεις των δύο κρατών επιστεγάζονται συμβολικά και στον πολιτιστικό τομέα, με την ίδρυση “νέου Λούβρου” στο Αμπου Ντάμπι.
Turkey’s Erdoğan ordered protest rallies against Egypt, tried to mobilize OIC
June 18, 2020
A protest against Egypt interim government in Istanbul on August 17, 2013, ordered by Erdogan and organized by the Foundation for Human Rights and Freedoms and Humanitarian Relief (İnsan Hak ve Hürriyetleri ve İnsani Yardım Vakfı, or IHH).
Anti-Egypt protests in Turkey and other countries were personally coordinated by then-Prime Minister and current Turkish President Recep Tayyip Erdoğan when embattled President Mohamed Morsi, his close ally, was ousted from power amid popular protests in Egypt, a secret wiretap has revealed.
The transcript of the phone conversation, wiretapped as part of a criminal investigation into an organized crime network in Turkey in 2013, revealed that Erdoğan mobilized rallies and brushed aside concerns that Turkey might be left alone in its campaign against the Egyptian leadership. The conversation also lays bare the ideological zealotry that motivates the Turkish president in his bid to promote his political ambitions, claim the leadership of the Islamic world and assume the position of benefactor of the Muslim Brotherhood at the expense of Turkish national interests.
The transcript of the tape, recorded on August 16, 2013 at 15:31 hours, shows Erdoğan, then prime minister, telling Saudi businessman Yasin al-Qadi, at one time listed as an al-Qaeda financier by the UN and the US, that all the good things in his life were overshadowed by the developments in Egypt. “Tomorrow, we will be in the northwestern province of] Bursa with our people to stand by our brothers in Egypt. A major funeral for martyrs in Egypt was held there today,” Erdoğan said, adding that Turkey’s Religious Affairs Directorate (Diyanet) had undertaken the leading role in organizing funeral prayers nationwide. The Diyanet, a government agency under Erdoğan’s presidency, controls some 90,000 mosques and employs close to 150,000 imams and other religious clergy in Turkey and abroad.
“There will be a major gathering in [the central province of] Konya tomorrow [as well], while we’re in Bursa,” Erdoğan continued, making the point that such rallies must be rapidly expanded. Al-Qadi lamented that the Arab world remained silent about the ouster of Morsi and that that made him more upset than what he described as the Christian Club’s reaction. Erdoğan agreed with al-Qadi’s assessment.
Transcript of the wiretap revealing how Erdoğan organized anti-Egypt rallies
A review of the public events before and after this recorded wiretap confirms what Erdoğan said privately. On August 15 a series of rallies were held in various provinces around Turkey. A group gathered outside of the Egyptian Consulate in İstanbul’s Beşiktaş district. On August 16, thousands gathered in the yard of İstanbul’s Eyüp Sultan Mosque after Friday prayer to perform a funeral prayer for those who were killed in Egypt. After the prayer, crowds led by nongovernmental organizations staged a protest, holding aloft Egyptian and Turkish flags along with posters of the ousted Morsi. Five hundred protesters held placards and chanted slogans outside İstanbul’s Fatih Mosque after Friday prayer.
In Bolu province the Humanitarian Aid Foundation (İHH) and Civil Servants’ Trade Union (Memur-Sen), both pro-Erdoğan groups, led a march of hundreds chanting slogans supporting Morsi after Friday prayer at the Yıldırım Bayezid Mosque. More protests were staged in many parts of Turkey, including Diyarbakır, Mardin, Erzurum, Bursa, Kayseri, Yalova, Bitlis, Adana, Samsun, Trabzon, Amasya, the Çaycuma district of Zonguldak and the Sandıklı district of Afyonkarahisar province. Protesters across Turkey shouted slogans against then-Egyptian army chief Abdel Fattah el-Sisi, the United States and Israel.
On August 17, Erdoğan went to Bursa as he had informed al-Qadi on the phone and delivered the harshest criticism of Egypt ever, likening then-army chief el-Sisi to Syrian President Bashar al-Assad and claiming that there was “state terrorism” in Egypt. Speaking at the opening ceremony of an urban transformation project in Bursa’s Yıldırım district, Erdoğan blamed the interim government in Egypt for the bloody incidents in the country. “Places of worship are sacred, but [the Syrian and Egyptian governments] ruined and burned our mosques in Egypt and Syria. There is no difference between el-Sisi and al-Assad. Those who support them are no different from them,” Erdoğan maintained.
“There are some [Islamic countries] that called the martyrs [in Egypt] terrorists,” in an indirect criticism of the Gulf countries. “Those who applaud this state terrorism are on the same path as them [the interim government]. There are two portraits of Egypt right now: One is of those who follow the pharaoh, and the other is of those who follow Moses,” Erdoğan added. He also lashed out at the Gulf countries for providing billions of dollars in support to the interim government in Egypt.
Erdoğan also repeated accusations against the international community over the incidents in the Middle East. “Those who kept their silence when people who want justice were fired on, and those who approve and promote these incidents by remaining silent have sunk into the blood [of the Egyptians] and can’t face their own conscience,” Erdoğan stated. Saying that actors who are playing games in Egypt will continue to play their games in other Muslim countries, Erdoğan said they may also want to intervene in Turkey as they don’t want a powerful Turkey in the region, adding, “We will break this trap.”
While speaking about Egypt, Erdoğan raised four fingers, flashing the “Rabia sign,” a symbol of support that came from Muslim Brotherhood members in Rabaa al-Adawiya Square in Cairo.
ERDOĞAN FRUSTRATED FOR FAILING TO ENLIST OIC AGAINST EGYPT
In the wiretap Erdoğan was recorded as recalling his earlier conversation with Ekmeleddin İhsanoğlu, the then-secretary-general of the Organization of the Islamic Cooperation (OIC), who warned Erdoğan that Turkey would be left alone if it continued with its anti-Egypt policies. Erdoğan told al-Qadi what he told the OIC secretary-general. “What do you mean by loneliness? I told him Allah is with us, is that not enough?” Erdoğan recounted as having said in his conversation, adding: “You have to look at it from the perspective of whether we are doing the right thing or not. … I told him Allah is with us, leave out all the others [who oppose Turkey’s policy with Egypt].” Al-Qadi agreed with Erdoğan and pointed out that he was correct in his policies.
Moreover, Erdoğan said his government would convene the OIC for an emergency meeting and use the platform to help the Muslim Brotherhood.
The wiretap authorization was granted by a Turkish court:
Yet, the OIC was not mobilized, defying Erdoğan’s wishes, which prompted him to instruct his team to go after İhsanoğlu. He was not happy that the OIC did not back him up in his campaign against the interim Egyptian government at the time and was quite angry at İhsanoğlu, a Turkish national whose nine-year term as head of the organization was set to expire at the end of 2013. As ordered by his boss, then-Deputy Prime Minister Bekir Bozdağ called on İhsanoğlu to resign from his post at such an “ineffective” organization in a television interview on August 18. “When such an organization has failed to raise its voice about Egypt, it is in denial of its raison d’être. If I was İhsanoğlu, I would have already resigned,” said Bozdağ.
In another criticism of İhsanoğlu, Hüseyin Çelik, then-deputy chairman of the ruling Justice and Development Party (AKP), tweeted on the same day: “Is there anyone who knows what İhsanoğlu is doing? This person denounced [ousted Egyptian President] Morsi after the coup.” Expressing his disapproval of the OIC remaining silent about the coup, Çelik also noted: “When will this organization speak out, if not now? Or are countries influential in this organization as a result of their financial contributions?” referring to the oil-rich Arab countries that were backing the interim government.
In the taped conversation al-Qadi was using the phone of Mustafa Latif Topbaş, a corrupt businessman and long time family friend of Erdoğan, who had called the prime minister and said “the uncle” — a code name to refer al-Qadi — wanted to talk to him. At the time, al-Qadi was conducting secret business deals with Topbaş, Erdoğan’s son Bilal and other associates in violation of Turkish laws.
Erdoğan’s ally Morsi was ousted from power amid popular protests on July 3, 2013, backed by the Egyptian military. In a major blow to Turkey’s important ties to Egypt, a major Arab nation, President Erdoğan has aligned himself with the Muslim Brotherhood and refuses to recognize Egyptian President el-Sisi and his government as legitimate. He offered sanctuary for the MB leadership and turned Turkey a regional hub for the Brotherhood’s international network.
In August 2013 Turkey and Egypt recalled their ambassadors after Erdoğan’s clear stand in favor of the Brotherhood and scaled back their diplomatic relations to the level of chargé d’affaires.
Al-Qadi and Erdoğan’s son Bilal were leading suspects in an investigation into corruption pursued by prosecutors in Istanbul and were the subjects of detention warrants issued on December 25, 2013 by the prosecutors. However, Erdoğan stepped in, illegally preventing the execution of the warrants by ordering the police to ignore the prosecutor’s orders. After the removal of the prosecutors and police chiefs who were involved in the investigation, Erdoğan managed to whitewash the crimes of his associates.
The wiretap was authorized by the Istanbul 2nd High Criminal Court, which was looking into terrorism-related cases. The authorization was granted on August 18, 2013 as part of investigation file No. 2013/7296.
About the author
ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΑΦΕΣ
Για λόγους ευεξήγητους ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ ταυτίζεται σε όλα με τον τούρκο ομόλογό του Ταγίπ Ερντογάν. Ακόμη και σε βάρος των συμφερόντων της Αμερικής, όπως φαίνεται απο την αντίθεση όλων των αμερικανικών θεσμών προς τον πρόεδρο.
Η στάση Τράμπ βλάπτει και τα ελληνικά συμφέροντα, όσο ο Ερντογάν ενθαρρύνεται στην θάλασσα της Κύπρου, στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Λιβύη.
Ο Ερντογάν αν επιχειρήσει αυτά που εξήγγειλε κατά των ελληνικών συμφερόντων θα το κάνει όσο διαρκεί η προεδρία Τράμπ για να έχει την προεδρική αμερικανική υποστήριξη.
Αν όλα αυτά ισχύουν και αποτύχουν οι διπλωματικές προσπάθειες να πειστεί ο Ερντογάν να σταματήσει τις προκλήσεις (ακόμη και κλιμάκωση πιέσεων μέσω της αναστολής τελωνειακής ένωσης Τουρκίας- Ε.Ε.που είναι το ύστατο διπλωματικό μέσο να πειστεί ο τούρκος πρόεδρος), τότε, δυστυχώς, η Ελλάδα θα κληθεί να αντιμετωπίσει μόνη την Τουρκία.
Αν εκεί οδηγηθούν τα πράγματα και αν εκτιμηθεί, βασίμως, πως η επίσημη Ουάσιγκτον, όπως εκφράζεται δια του προέδρου της υποστηρίξει την Τουρκία, τότε θα πρέπει να γίνει σαφές πως οτιδήποτε θα δυσχεράνει τις επιχειρήσεις της Ελλάδας (π.χ. βάσεις) θα τεθεί εκτός λειτουργίας, (όπως έκανε το ’87 ο Ανδρέας Παπανδρέου) και πως την επόμενη ημέρα τίποτε δεν θα είναι ίδιο με την προηγούμενη.
Καλοί οι συναισθηματισμοί, εκτιμητέες οι σχέσεις με ΗΠΑ αλλά προέχει η ακεραιότητα της χώρας και το συμφέρον του λαού
της.
Δεν θα επαναληφθούν λάθη του παρελθόντος (π.χ. ΝΑΤΟ) αλλά θα υπάρξει αποστασιοποίηση απο τις ΗΠΑ.
Οι συμμαχίες και συνεργασίες έχουν νόημα όταν αποδίδουν.
Όχι όταν καθιστούν τους ελληνικούς θεσμούς υποσύνολα στην εξυπηρέτηση άλλων.
Β. Ιράκ: Η Δύση σιωπά στην τουρκική επιθετικότητα
Ευρείες αεροπορικές επιδρομές στο βόρειο Ιράκ πραγματοποίησε αυτή την εβδομάδα η Τουρκία. Κόντρα στο επίσημο αφήγημα περί επιχειρήσεων κατά της τρομοκρατίας υπάρχουν πολλές αναφορές για νεκρούς αμάχους.
Ο τούρκος υπ. Άμυνας Ακάρ παρακολουθεί την επιχείρηση “Νύχια του Αετού”
Σπανίως τα κυβερνητικά tweet έχουν τόσο πολεμοχαρή χαρακτηριστικά όσο αυτό που ανήρτησε στις αρχές της εβδομάδας το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, ανακοινώντας ότι «ξεκίνησε η επιχείρηση Νύχια του Αετού. Τα αεροσκάφη μας χτυπούν σπηλιές και τις κάνουν να καταρρέουν πάνω στα κεφάλια των τρομοκρατών».
Με τα λόγια αυτά το υπουργείο περιέγραφε τις επιχειρήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων σε περιοχές στο βορειοανατολικό, αλλά και στο βορειοδυτικό Ιράκ. Στόχος των επιθέσεων ήταν πάνω από 80 θέσεις του PΚΚ και των συμμάχων του.
Ο τούρκος υπουργός Άμυνας παρακολούθησε μάλιστα ζωντανά τις επιθέσεις από το κέντρο ελέγχου στην Άγκυρα, εκφράζοντας στο τέλος τον θαυμασμό και τον έπαινό του για τις ένοπλες δυνάμεις: «Με τη συμμετοχή τους και τον ηρωισμό τους η επιχείρηση με την κωδική ονομασία Νύχια του Αετού ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία. Φωλιές τρομοκρατών εξοντώθηκαν».
«Παράνομες» επιχειρήσεις
Στόχος των αεροπορικών επιθέσεων πάνω από 80 θέσεις του PΚΚ και των συμμάχων του
Για «παράνομους» βομβαρδισμούς, αντίθετα, κάνει λόγο ο Κρίστιαν Μπράκελ, επικεφαλής του γραφείου του ιδρύματος Χάινριχ Μπελ στην Τουρκία. Ο ίδιος εκτιμά ότι οι αεροπορικές επιθέσεις αποτελούν μέρος μακροπρόθεσμης στρατηγικής της Άγκυρας στην ευρύτερη περιοχή. Όπως επισημαίνει, μετά το άδοξο τέλος της ειρηνευτικής διαδικασίας το καλοκαίρι του 2015 στόχος του τουρκικού στρατού είναι η μεγαλύτερη δυνατή αποδυνάμωση τoυ ΡΚΚ. Ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έχει διαμηνύσει επανειλημμένως ότι «θέλει να φτάσει με τις δυνάμεις του μέχρι το όρος Καντίλ του Ιράκ».
Και μολονότι πολλοί ειδικοί αποκλείουν αυτό το ενδεχόμενο εξαιτίας του δύσβατου και απροσπέλαστου του εδάφους, κεντρικός άξονας της τουρκικής στρατηγικής όπως λέει ο γερμανός ειδήμων «είναι να ασκούνται διαρκείς και ασφυκτικές πιέσεις στο ΡΚΚ, σε βαθμό που να μην τού επιτρέπουν να πραγματοποιεί πλέον επιθέσεις σε τουρκικό έδαφος».
Οι φόβοι της Άγκυρας έναντι του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν είναι δικαιολογημένοι. Καμία άλλη σύγκρουση δεν έχει συγκλονίσει την Τουρκία τα τελευταία χρόνια σε τέτοιο βαθμό όσο το κουρδικό. Στις επιθέσεις και αντεπιθέσεις μεταξύ κούρδων ανταρτών και τούρκων στρατιωτών έχουν χάσει τη ζωή τους από τη δεκαετία του 1980 πάνω από 40.000 άνθρωποι. Ανάμεσά τους και χιλιάδες άμαχοι.
Και πάλι άμαχοι στο στόχαστρο
H πόλη Τσίζρε μετά τους βομβαρδισμούς το 2015…
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, στις πρόσφατες επιθέσεις βρέθηκαν και πάλι άμαχοι στο στόχαστρο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Μεταξύ των στόχων που επλήγησαν ήταν και ένα θρησκευτικό μνημείο της φυλής των Γεζίντι.
Παρά ταύτα ο επικεφαλής του ιδρύματος Χάινριχ Μπελ στην Τουρκία Κρίστιαν Μπράκελ εκτιμά ότι απώτερος στόχος των Τούρκων δεν είναι η εξόντωση των Κούρδων ή των Γεζίντι. Η σημερινή κατάσταση τού θυμίζει περισσότερο τα όσα διαδραματίστηκαν στην κουρδική πόλη Τσίζρε της επαρχίας Σιρνάκ της ΝΑ Τουρκίας την εποχή του «εμφυλίου του 2015». «Τις μέρες εκείνες η παλιά πόλη επλήγη από το πυροβολικό. Και όταν το κάνεις αυτό, πεθαίνουν και αθώοι άνθρωποι», λέει ο ειδικός. Σύμφωνα με τον ίδιο, η επίσημη γραμμή είναι η εξόντωση όλων των ένοπλων ομάδων. Η μάχη αυτή έχει φυσικά και παράπλευρες απώλειες τις οποίες πολλοί ανώτεροι τούρκοι αξιωματούχοι θα ήθελαν να αποφύγουν. «Η εναλλακτική σε αυτούς τους βομβαρδισμούς όμως θα ήταν οι επώδυνες και αιματηρές μάχες σώμα με σώμα που αυξάνουν τον κίνδυνο απωλειών για τους Τούρκους. Και έτσι δεν το κάνουν».
Τις νέες τουρκικές επιθέσεις στο βόρειο Ιράκ καταδίκασε ο τουρκικής καταγωγής γερμανός βουλευτής Τζεμ Έζντεμιρ καλώντας τον υπουργό Εξωτερικών Χάικο Μάας να αντιδράσει και να στείλει ένα αυστηρό μήνυμα στην Άγκυρα.
Υπέρ πιο ενεργούς και αποφασιστικής παρέμβασης της διεθνούς κοινότητας εκφράζεται και ο Κρίστιαν Μπράκελ, τονίζει ωστόσο πως το πρόβλημα με την Τουρκία είναι ότι οι διπλωματικές εκκλήσεις δεν φέρνουν πλέον αποτελέσματα. Η τουρκική κυβέρνηση εκτιμά άλλωστε ότι η Τουρκία είναι τόσο σημαντική για τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Ευρώπης, που ουσιαστικά αποκλείει κάποια οργισμένη αντίδραση από πλευράς των Ευρωπαίων.
Γερμανία, ΕΕ και ΝΑΤΟ δεν φαίνεται να έχουν προς το παρόν απάντηση στην γενικότερη τουρκική επιθετικότητα. Ακόμη και αρκετά 24ωρα μετά τις νέες τουρκικές επιδρομές, δεν υπήρξε καμία επίσημη αντίδραση ούτε στο Βερολίνο ούτε στις Βρυξέλλες.
Χάινριχ Ντάνιελ
Επιμέλεια: Κώστας Συμεωνίδης
Deutsche Welle
Ο Ερντογάν σε ρότα σύγκρουσης με τους πάντες
Ο Τούρκος πρόεδρος υποστηρίζει μεν την ειρηνική επίτευξη λύσης στη Λιβύη, στην πράξη όμως συνεχίζει να παραβιάζει αποφάσεις του ΟΗΕ και να προκαλεί Ελλάδα και ΕΕ. Διαδηλώσεις στη Λιβύη κατά την τουρκικής παρουσίας.
Η επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου χθες στη Λιβύη και η συνάντησή του με τον αναγνωρισμένο από τα ΗΕ πρωθυπουργό Φαγιέζ αλ Σαρατζ ήταν αιφνιδιαστική. Τον Τσαβούσογλου συνόδευαν ο υπουργός Οικονομικών και ο επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Και όπως μεταδίδουν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία Τσαβούσογλου και Σάρατζ συζήτησαν γύρω από τις τελευταίες εξελίξεις στη λιβυκή κρίση, αλλά και τις διεθνείς προσπάθειες για την επίτευξη λύσης στην πολύπαθη χώρα.
Βολές Σάρατζ προς τη Ρωσία
Λίβυοι στρατιώτες κατευθύνονται προς το αεροδρόμιο, νότια της Τρίπολης
Αλλά πώς είναι δυνατόν να βρεθεί λύση, όταν ο πρόεδρος Ερντογάν κάνει ακριβώς το αντίθετο από τις συμφωνίες στέλνοντας μισθοφόρους στο πλευρό των δυνάμεων του Σάρατζ και ρίχνοντας λάδι στη φωτιά με ενέργειες και δηλώσεις που έχουν εξοργίσει τη διεθνή κοινότητα. Χάρη στην τουρκική στρατιωτική στήριξη ο αναγνωρισμένος διεθνώς Λίβυος πρωθυπουργός κατάφερε να απωθήσει τις δυνάμεις του στρατηγού Χάφταρ από περιοχές έξω από την Τρίπολη. Σε πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία ο Σάρατζ γιόρτασε αυτή τη νίκη. «Θέλω από εδώ να απευθυνθώ σε χώρες που στήριξαν τις επιθέσεις και συνέβαλαν στο να χάσουν τη ζωή τους Λίβυοι και να καταστραφεί η χώρα. Υποστήκατε ήττα έξω από την Τρίπολη, αν και με τα χρήματά σας στηρίξατε εγκλήματα πολέμου. Αφήστε τους Λίβυους να ζήσουν ειρηνικά, η ιστορία δεν συγχωρεί».
Οι βολές Σάρατζ απευθύνονται κυρίως προς τη Ρωσία, η οποία στηρίζει την πλευρά Χαφτάρ. Τουρκία και Ρωσία κατάφεραν στη συριακή κρίση να βρουν ένα modus vivendi, αν και έχουν διαφορετικές θέσεις, να αποτρέψουν μετωπική σύγκρουση και να παγώσουν κατά μια έννοια τη διένεξη. Ο Τούρκος πρόεδρος θέλει προφανώς να επιχειρήσει το ίδιο και στη Λιβύη. «Προτεραιότητα για την Τουρκία έγκειται στο να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στη χώρα όσο γίνει πιο γρήγορα», τόνισε πρόσφατα. «Από την αρχή της κρίσης είπαμε ότι πολιτική λύση μόνο υπό την αιγίδα των ΗΕ μπορεί να επιτευχθεί».
Επιμένει ο Ερντογάν με τις γεωτρήσεις
Αλλά πώς μπορεί να επιτευχθεί όταν η χώρα του παραβιάζει το εμπάργκο του διεθνούς οργανισμού; Όταν στέλνει μισθοφόρους; Τις προάλλες ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους της Βεγγάζης για να στηλιτεύσει την τουρκική ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας. «Οι Τούρκοι, τι ακριβώς ήρθαν να κάνουν εδώ; λέει ένας διαδηλωτής. «Τι έχουμε να μοιράσουμε, τι ζητούν; Προφανώς να μας καταλάβουν, εποφθαλμιούν το πετρέλαιο και τα λεφτά μας. Φυσικά και χρειάζεται να τους πολεμήσουμε. Δεν υπάρχει ούτε διάλογος, ούτε διαπραγματεύσεις. Γιατί θα πρέπει να συζητήσουμε μαζί τους;».
Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εποφθαλμιά η Τουρκία και στην ανατολική Μεσόγειο έχοντας προκαλέσει τη μήνη όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της ΕΕ. Ας θυμηθούμε τι επανέλαβε πριν λίγες ημέρες ο πρόεδρος Ερντογάν προκαλώντας ευθέως και πάλι την Ελλάδα. «Θέλουμε να βελτιώσουμε την συνεργασία για να εκμεταλλευτούμε τα κοιτάσματα στην ανατολική Μεσόγειο. Κι αυτό συμπεριλαμβάνει έρευνες και γεωτρήσεις. Συμφωνήσαμε να επεκτείνουμε τη συνεργασία μας στη λιβυκή επικράτεια και να την διευρύνουμε σε πολλούς τομείς».
Κάριν Σεντζ/ARD/AFP/AP
Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου
Deutsche Welle
Γυμνάσια για τον Τέταρτο Παγκόσμιο Πόλεμο
του Lluís Bassets (*)«Δεν γνωρίζω με τι είδους όπλα θα γίνει ο Τρίτος Παγκόσμιος, αλλά ο Τέταρτος Παγκόσμιος θα γίνει με πέτρες και ξύλα», έλεγε ο Αϊνστάιν. Και αυτή την πρόβλεψη θυμήθηκε ο πλανήτης βλέποντας τις πρόσφατες συγκρούσεις μεταξύ Κίνας και Ινδίας.
Δεν είναι η πρώτη στρατιωτική αντιπαράθεση που γίνεται στην κοιλάδα Γκαλουάν της επαρχίας Λαντάκ ανάμεσα στους στρατούς των δύο χωρών με τους μεγαλύτερους πληθυσμούς στον κόσμο (1,439 δισεκατομμύριο στην Κίνα και 1,38 στην Ινδία) που είναι αμφότερες πυρηνικές δυνάμεις (320 κινεζικές κεφαλές και 150 ινδικές). Είναι όμως εκείνη με τις μεγαλύτερες απώλειες (35 νεκρούς Κινέζους και 20 Ινδούς, σύμφωνα με διάφορες πηγές) από τον ανοιχτό πόλεμο του 1962, που ξεκίνησε στην ίδια περιοχή και για τον ίδιο λόγο: μια διαφωνία για τα σύνορα που αποτυπώνει την εθνικιστική αδιαλλαξία και των δύο πλευρών.
Εκείνη τη φορά, καμιά από τις δύο χώρες δεν είχε πυρηνικά όπλα. Στην Κίνα κυβερνούσε ο Μάο Τσετούνγκ και στην Ινδία ο Τζαουαχαρλάλ Νεχρού. Και ο πόλεμος τελείωσε με μια εξευτελιστική ήττα της Ινδίας: 1.383 στρατιώτες της σκοτώθηκαν και 1.696 εξαφανίστηκαν.
Οι εντολές είναι τώρα οι μάχες να γίνονται σώμα με σώμα, χωρίς όπλα. Εν μέσω μιας πανδημίας, που επιστρέφει στην Κίνα και πλήττει σοβαρά την Ινδία, τα επεκτατικά ένστικτα είναι πάντα ζωντανά και στις δύο πλευρές.
Ποτέ δεν υπήρξε συμφωνία ανάμεσα στο Πεκίνο και το Νέο Δελχί για την οριοθέτηση των συνόρων μήκους 3.488 χιλιομέτρων που χάνονται ανάμεσα σε κοιλάδες και τα πιο ψηλά βουνά του πλανήτη. Η Κίνα δρα στα Ιμαλάια με την ίδια τεχνική που χρησιμοποιεί στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, αρνούμενη τα σύνορα που προηγούνταν της ίδρυσης της Λαϊκής Δημοκρατίας και επιβλήθηκαν με συνθήκες.
Χωρίς διμερή συναίνεση και με τους αποικιοκρατικούς χάρτες στο χέρι, η Ινδία έχει διαταράξει επανειλημμένα το στάτους κβο και έχει την τάση να χάνει τις βάσεις της όταν είναι εκείνη που αμφισβητεί τα εδάφη. Αυτή η διαμάχη στα 4.000 μέτρα είναι νόμιμο τέκνο της άρσης της αυτονομίας του Κασμίρ στην οποία προχώρησε το περασμένο καλοκαίρι ο Ναρέντρα Μόντι. O τελευταίος ξερίζωσε το Λαντάκ από το Κασμίρ και το έθεσε στο στόχαστρο της Κίνας. Υπολόγιζε στην παθητικότητα ενός αποδυναμωμένου Πακιστάν, του ιστορικού του εχθρού, και υποτίμησε την αντίδραση της Κίνας.
Ο πόλεμος της Παλαιολιθικής Εποχής δεν είναι προάγγελος ενός νέου παγκοσμίου πολέμου, ούτε καν ενός ασιατικού πολέμου. Δείχνει όμως το έδαφος όπου υπάρχουν οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι, όπως δείχνει και την αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στη Βόρεια και τη Νότια Κορέα.
(*) Ο Λουίς Μπασέτς είναι αρθρογράφος της El País
(Πηγή: El País)/ΑΠΕ- ΜΠΕ
Six Nation Peace Initiative
The Six Nation Peace Initiative was a joint initiative in 1984 by six heads of government to help end the Cold War and the nuclear arms race between the United States and the Soviet Union. It continued until 1989, and was also sometimes referred to as the Five Continent Peace Initiative. The original six leaders were: President Raúl Alfonsin of Argentina, Prime Minister Indira Gandhi of India, President Miguel de la Madrid of Mexico, President Julius Nyerere of Tanzania, Prime Minister Olof Palme of Sweden and Prime Minister Andreas Papandreou of Greece. During the following five years, Indira Gandhi was replaced upon her death by Prime Minister Rajiv Gandhi of India, and Olof Palme by Prime Minister Ingvar Carlsson of Sweden. The Six Nation Peace Initiative was convened by the New York-based parliamentary network Parliamentarians for Global Action (PGA). The principal convenors were: US Congressman Tom Downey; Nicholas Dunlop, Secretary-General of PGA; Olafur Ragnar Grimsson MA, Member of the Icelandic Parliament who later became President of Iceland; and Senator Silvia Hernández of Mexico.
The Initiative began with a joint declaration issued simultaneously by the six national leaders in their capitals on 22 May, 1984. It began by saying, “Today, the survival of the human race is in great danger. The escalating arms race, growing international tensions and the absence of a constructive dialogue have increased the risk of a nuclear war: a war which would spread death and destruction over the entire world.” As a first step towards “full and general disarmament, accompanied by measures to reinforce the United Nations system,” the heads of government called for an immediate halt to the testing, production and deployment of all nuclear weapons. Having been visited earlier by a PGA delegation to brief him on the Initiative, Pope John Paul II issued a public statement of support on the day it was announced.
The Six Nation Peace Initiative held summit meetings in New Delhi, India (1985), Athens, Greece (1985), Ixtapa, Mexico (1986), and Stockholm, Sweden (1987). The New Delhi meeting was reported on the front page of the New York Times and the Initiative received extensive media coverage around the world. At each meeting, a joint statement was issued. Between these summit meetings, members of the group conducted discussions with the leaders of the United States (President Ronald Reagan) and the Soviet Union (President Mikhail Gorbachev) during bilateral visits, and addressed several joint letters to them. The letters were drafted and meetings organised by a Planning Group made up of senior foreign policy advisors to each leader and representatives of Parliamentarians for Global Action.
President Mikhail Gorbachev of the Soviet Union began a unilateral moratorium on nuclear testing on August 6, 1985, and called on the United States to match it. The Reagan White House declined to do so. On October 30, 1985, the “Six” wrote to the US and Soviet leaders urging a 12-month suspension of nuclear weapons tests by both sides, and offering their help with independent verification. On November 8, 1985, in a reply to the Six which was published in the Communist Party newspaper Pravda, President Gorbachev expressed his readiness to accept the 12-month extension proposed by the group if the United States did likewise. He also expressed interest in their offer of verification assistance. In what was seen as a key move in ending the nuclear arms race, Gorbachev subsequently extended his moratorium unilaterally.
On December 14, 1985, the Six Nation Peace Initiative received the Beyond War Award from the Silicon Valley-based citizen group Beyond War. The award ceremony was conducted in the world’s first satellite link-up of five continents, which was anchored in San Francisco. In 1986 Parliamentarians for Global Action was awarded the first Indira Gandhi Peace Prize (also known as the Indira Gandhi Prize for Peace, Disarmament and Development), which is awarded annually by an international jury and presented by the President of India. Mikhail Gorbachev received the second Indira Gandhi Prize in 1987.