Ο πρώην υπουργός ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ ήταν στις 26 Ιουνίου 2020 προσκεκλημένος της εκπομπής anixnefseis web tv.
ΕΡΩΤΟΥΝ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ:
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΛΙΑΤΚΑΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ
Η υποκρισία του γαλλικού πολιτικαντισμού και η κατάχρηση της δικαστικής εξουσίας : η περίπτωση συνακροάσεων σε υπόθεση του Nicolas Sarkozy
Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu
Όλα άρχισαν με ένα πολιτικο-οικονομικό σκάνδαλο του Jérôme Cahuzac, αναπληρωτή υπουργού αρμόδιου 
για τον γαλλικό Προϋπολογισμό, επί προεδρίας François Hollande.
Από τις 4 Δεκεμβρίου 2012 ο διαδικτυακός ιστότοπος Mediapart δημοσιεύει διάφορα άρθρα που ισχυρίζονται ότι ο Jérôme Cahuzac είχε έναν αδήλωτο τραπεζικό λογαριασμό στην Ελβετία, 
στην τράπεζα διαχείρισης πλούτου UBS, μέχρι τις αρχές του 2010. Ο λογαριασμός έκλεισε μετά και τα χρήματά του μεταφέρθηκαν στη Σιγκαπούρη πριν ο Jérôme Cahuzac γίνει πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της Εθνικής Συνέλευσης. Ο Jérôme Cahuzac διέψευσε αμέσως και ανοήτως αυτήν την πληροφορία, στο ιστολόγιό του αλλά και μέσω του Τύπου. Τον λογαριασμό αυτόν τον είχε εντοπίσει ένας εφοριακός, ο Rémy Garnier, από την γαλλική περιοχή Lot–et–Garonne και το ανέφερε το 2008 στους προϊσταμένους του, στους οποίους σημείωνε ότι ανοίχτηκε «ένας τραπεζικός λογαριασμός στην Ελβετία» από τον Jérôme Cahuzac, γιατρός στο επάγγελμα (δεξιά). Για αρκετούς μήνες ο 
Cahuzac συνέχισε να ψεύδεται, και ενώπιον της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, η κυβέρνηση του Hollande πλήρωνε το ανάλογο πολιτικό κόστος, ώσπου ο δράστης το παραδέχθηκε κάτω από τα ατράνταχτα στοιχεία που κατατέθηκαν αρμοδίως, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλακή και εξοστρακίστηκε δικαίως από την πολιτική ζωή.
Με αφορμή την υπόθεση Cahuzac, τις εύλογες αντιδράσεις των πολιτικών του αντιπάλων και για εξευμενίσει 
την σκανδαλισθείσα γαλλική κοινή γνώμη, ο François Hollande φέρνει τον Απρίλιο του 2013 και ψηφίζει στο Εθνικό Κοινοβούλιο τη δημιουργία μιας ειδικής υπηρεσίας, της «Εισαγγελίας Εθνικής Οικονομίας» (Parquet National Financier), με αρμοδιότητα την «καταπολέμηση της μεγάλης οικονομικής και χρηματοπιστωτικής παραβατικότητας και των φορολογικών παραδείσων». Η εν λόγω Εισαγγελία, από τότε που τέθηκε σε λειτουργία, έγινε ο «εφιάλτης» των πολιτικών, των μεγαλοδικηγόρων ποινικολόγων, ακόμα και ορισμένων δικαστικών, αφού φαίνεται να δρα με γρηγοράδα (ενώ μέχρι τότε η δικαιοσύνη κατηγορούνταν για αργοπορία) στις υποθέσεις που αναλαμβάνει, όπως π.χ. την υπόθεση του François Fillon. Και εσχάτως κατηγορήθηκε από το ίδιο το πολιτικο-δικηγορικό σύστημα για «χρήση συνακροάσεων» σε υπόθεση του πρώην προέδρου της Γαλλίας Nicolas Sarkozy, όπως δημοσίευσε στις 24-6-2020 το εβδομαδιαίο πολιτικό περιοδικό Le Point.
Η Εθνική Οικονομική Εισαγγελία (PNF) ερεύνησε κρυφίως, και άνευ αποτελέσματος, μεταξύ του 2014 και του 2019, μεγαλοδικηγόρους του Παρισιού, για να εντοπίσει τον πιθανό τυφλοπόντικα (πληροφοριοδότη) που θα μπορούσε να είχε ενημερώσει τον Nicolas Sarkozy και τον δικηγόρο του Thierry Herzog ότι τα τηλέφωνά τους παρακολουθούνταν με συνακροάσεις. Ο Νικολά Σαρκοζί προβλέπεται να δικαστεί από τις 23 Νοεμβρίου έως 10 Δεκεμβρίου 2020 ενώπιον του Ποινικού Δικαστηρίου του Παρισιού για «διαφθορά», για «άσκηση πολιτικής επιρροής» και για «παραβίαση του επαγγελματικού απορρήτου», όπως αναφέρει στις 25-6-2020 ο δημοσιογράφος Michaël Bloch της ηλεκτρονικής εφημερίδας Journal de dimenche με τίτλο : «Για να εντοπίσει τον πιθανό τυφλοπόντικα (πληροφοριοδότη) του Νικολά Σαρκοζί, η Εθνική Οικονομική Εισαγγελία (PNF) παρακολούθησε δικηγόρους» (Pour identifier la taupe éventuelle de Nicolas Sarkozy, le PNF a surveillé des avocats).
Για ποιο πράγμα μιλάμε ;
Η Εθνική Οικονομική Εισαγγελία διέταξε το 2014 μια έρευνα, παράλληλη με εκείνη που διενεργούσαν οι ανακριτές, για να προσπαθήσει να εντοπίσει έναν πιθανό 
τυφλοπόντικα (πληροφοριοδότη) που είχε ενημερώσει τον Νικολά Σαρκοζί και τον δικηγόρο του Thierry Herzog ότι η τηλεφωνική τους επικοινωνία παρακολουθείτο. Για να βρει τον πιθανό ένοχο, η εν λόγω Εισαγγελία εξέτασε εξονυχιστικά τις κασέτες (λεπτομερείς τηλεφωνικούς διαλόγους) μεγάλων παρισινών δικηγόρων ποινικολόγων, συμπεριλαμβανομένου και του Eric Dupont–Moretti.
Γιατί η Εθνική Οικονομική Εισαγγελία (PNF) δρομολόγησε μια έρευνα το 2014 ;
Ο Νικολά Σαρκοζί κατηγορείται ότι προσπάθησε να αποκτήσει, μέσω του δικηγόρου Thierry Herzog, μυστικές πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση της ζάπλουτης Bettencourt (της κληρονόμου της L’Oréal) από τον Gilbert Azibert, πρώην γενικό εισαγγελέα στο Ακυρωτικό Δικαστήριο. Σε αντάλλαγμα, ο πρώην Πρόεδρος της γαλλικής Δημοκρατίας είπε ότι ήταν έτοιμος να μεσολαβήσει στην κυβέρνηση του Μονακό για να του εξασφαλίσει μια προνομιακή θέση (μετάθεση). Το αίτημα πρέπει να είχε υποβληθεί στις 25 Φεβρουαρίου 2014. Αλλά ξαφνικά, ο Νικολά Σαρκοζί αλλάζει γνώμη και ανακοινώνει την επόμενη μέρα στον Thierry Herzog ότι δεν έφτασε τελικά μέχρι το τέλος της διαδικασίας. «Δεν του μίλησα για τον Gilbert. Με ενοχλεί να ζητήσω κάτι όταν δεν τον γνωρίζω πολύ καλά […]. Σου είπα ότι θα το έκανα και μετά το σκέφτηκα». Για την Εισαγγελία, αυτή η ξαφνική μεταβολή στάσης υποδηλώνει ότι οι δύο άνδρες προειδοποιήθηκαν ότι είχαν παρακολουθηθεί στην τηλεφωνική γραμμή «Paul Bismuth», την οποία είχε ανοίξει ο δικηγόρος Thierry Herzog για να αποφύγει την συνακρόαση από τους δικαστές.
Για να μάθει ποιος μπόρεσε να ενημερώσει τους δύο άνδρες, η Εισαγγελία ξεκίνησε μια προκαταρκτική έρευνα για παραβίαση του επαγγελματικού απορρήτου, ένα αδίκημα το οποίο θεωρητικά δεν εμπίπτει στο πεδίο αρμοδιοτήτων της, σύμφωνα με το περιοδικό Le Point. Η προκαταρκτική ξεκίνησε στις 4 Μαρτίου 2014, και τελικά έκλεισε χωρίς αποτέλεσμα τον Δεκέμβριο του 2019, σχεδόν έξι χρόνια αργότερα.
Γιατί αυτό θεωρείται σκανδαλώδες;
Αυτή η προκαταρκτική έρευνα, παράλληλη με τις δικαστικές πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση των «συνακροάσεων», ήταν γνωστή εδώ και πολύ καιρό από την υπεράσπιση του πρώην προέδρου και του συμβούλου του, δικηγόρου Thierry Herzog. Αλλά μέχρι τώρα ούτε το περιεχόμενο, ούτε η έκταση της παρακολούθησης όλων αυτών των δικηγόρων είχαν γνωστοποιηθεί πριν από τις αποκαλύψεις του περιοδικού Le Point. Οι πρόσφατες δηλώσεις της πρώην εθνικής εισαγγελέως Eliane Houlette, σχετικά με την υπόθεση Fillon, είχαν «το πλεονέκτημα ότι είχαν λύσει μερικές γλώσσες για το εσωτερικό μαγείρεμα της Εθνικής Οικονομικής Εισαγγελίας στις υποθέσεις του Sarkozy», αναφέρει το εν λόγω εβδομαδιαίο περιοδικό. Οι ανακριτές 
του Κεντρικού Γραφείου Καταπολέμησης της Διαφθοράς και των Οικονομικών και Φορολογικών Αδικημάτων (Oclciff), συνεπώς, εξέτασαν εξονυχιστικά τους διαλόγους πολλών δικηγόρων και των συνεργατών τους, συμπεριλαμβανομένων των Eric Dupond-Moretti, Jean Veil, Jacqueline Laffont ή Hervé Témime, αλλά και μιας δικαστίνας ή και τις σταθερές γραμμές της Εισαγγελίας. Μερικοί μάλιστα είχαν γεω-εντοπιστεί, σύμφωνα με το περιοδικό Le Point. Ωστόσο, ο πιθανός τυφλοπόντικας (πληροφοριοδότης) δεν εντοπίστηκε ποτέ. «Με βάση μία 
μόνο κλήση προς τον Thierry Herzog, έναν φίλο τον οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να έχω στο τηλέφωνο, με κατασκόπεψαν επί 15 ημέρες. Ήταν σε θέση να γνωρίζουν πότε και ποιον καλούσα στο τηλέφωνο, τα ονόματα των φίλων μου και των πελατών μου. Πρόκειται για μια απαράδεκτη παραβίαση της ιδιωτικής και επαγγελματικής μου ζωής», κατήγγειλε ο Eric Dupond–Moretti στο περιοδικό Le Point. Την Πέμπτη το πρωί, ο εν λόγω δικηγόρος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να υποβάλει μήνυση.
Η γερμανική Εξωτερική Πολιτική στον 21ο αιώνα: Υβρίδιο μετανεωτερικής ταυτότητας και νεωτερικού πραγματισμού
Η γερμανική εξωτερική πολιτική βρίσκεται σε φάση αναδιοργάνωσης, αναζητώντας να εξισορροπήσει μεταξύ ιδεαλισμού και πραγματισμού
Το κυρίαρχο μοτίβο της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία 60 έτη, υπήρξε η Συνέχεια (kontinuität), (όπως χαρακτηριστικά τόνιζε ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Klaus Kinkel), συνεπεία της στρατηγικής επιλογής η οποία προέκρινε την Πρόσδεση στη Δύση (Westbindung).
Η αρχή της συνέχειας προϋπέθετε την συναίνεση στο πολιτικό πεδίο αναφορικά με την ανωτέρω στρατηγική επιλογή και συνίστατο στην αξιοπιστία (Zuverlässigkeit), την προβλεψιμότητα (Vorhersarbagkeit) και την υπευθυνότητα (Verantwortlichkeit), στοιχεία που απετέλεσαν βασικές αξίες της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής τόσο μεταπολεμικά όσο και στις δύο πρώτες δεκαετίες της μεταψυχροπολεμικής εποχής.
Οι βασικοί άξονες της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής συνοψίζονται στα εξής:
- την προσήλωση στην θεσμοθετημένη πολυμερή διπλωματία από μια εξευρωπαϊσμένη γερμανική πολιτική ελίτ, πλήρως ενταγμένη στο πλαίσιο της Φιλελεύθερης Διεθνούς Τάξης και της συλλογικής ασφάλειας της Ευρω-ατλαντικής Συμμαχίας,
- την επίδειξη αυτοσυγκράτησης μέσω του λεγόμενου Συνταγματικού Πατριωτισμού (Verfassung-patriotismus) προωθώντας το γερμανικό εθνικό συμφέρον με την ευρεία έννοια, ως αναπόσπαστο κομμάτι του ευρωπαϊκού πλαισίου,
- την αποφυγή προβολής στρατιωτικής ισχύος και
- την «κοινωνικοποίηση» αντιπάλων δυνάμεων (Ρωσία-συνέχεια της Ostpolitik) μέσω της άσκησης της εξωτερικής πολιτικής επί τη βάσει αρχών και θέσεων που συνιστούν τον ρόλο της Γερμανίας ως Πολιτειακής Δυνάμεως (Zivile Macht).
Εντούτοις, οι τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, συνιστάμενες στην ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου ή ενός υβριδικού, α-πολικού διεθνούς συστήματος, στην όξυνση του νέου ανταγωνισμού των Μεγάλων Δυνάμεων ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας με παράλληλη εξασθένιση της συνοχής του Ευρωατλαντικού οικοδομήματος και στον αυξανόμενο γεωπολιτικό ρόλο Μεσαίων/Περιφερειακών Δυνάμεων, θέτουν την Γερμανία ενώπιον στρατηγικών διλημμάτων για τα οποία το γερμανικό πολιτικό σύστημα δεν ήταν προετοιμασμένο.
Ο κλυδωνισμός της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον» και κατ’ επέκταση της μεταπολεμικής Φιλελεύθερης Διεθνούς Τάξης, παράγει σύγχυση αναφορικά με το μοντέλο εξωτερικής πολιτικής που οφείλει η Γερμανία να ακολουθήσει στο προσεχές μέλλον, ενώ επιτείνει τις λεγόμενες πολυεπίπεδες αγκυλώσεις οι οποίες αφορούν τον τρόπο πρόσληψης του γερμανικού ιστορικού παρελθόντος σε συνάρτηση με τις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής. Η αλληλεπίδραση του τετράπτυχου: πασιφισμού-περιφερειοποίησης και ρεαλισμού-ηγεμονισμού, όντας το πλαίσιο αναφοράς των γερμανικών ελίτ, επιδρά καταλυτικά στη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής.
Ως εκ τούτου, ενώ αναζητείται επιτακτικά το πλαίσιο ανάληψης μεγαλύτερων ευθυνών και περισσότερης αυτονομίας στην Εξωτερική Πολιτική, συμβαδίζον με την ιδιότητα του «Κανονικού Κράτους», το οποίο συμπεριλαμβάνει όλους τους συντελεστές ισχύος στη «φαρέτρα» του (Normale Macht), παράλληλα ενεργοποιούνται συγκεκριμένα σύνδρομα ενοχής και ανασφάλειας που άπτονται του ιστορικού επεκτατικού παρελθόντος (το περίφημο Angst κατά τον Helmut Schmidt) με συνέπεια η γερμανική εξωτερική πολιτική να στερείται ενός συμπαγούς πλαισίου και να διέπεται από παλινωδίες, εξαρτώμενη σε μεγάλο βαθμό από τους εσωτερικούς συσχετισμούς ισχύος και την δυνατότητα επίτευξης πολιτικής συναίνεσης.
Παραταύτα, τόσο η μεταβατική φάση του διεθνούς συστήματος και οι απορρέουσες εξ αυτού απαιτήσεις, όσο και η αυξανόμενη πόλωση στο εσωτερικό πεδίο, ωθούν το γερμανικό πολιτικό σύστημα προς την υιοθέτηση ενός υβριδικού μοντέλου εξωτερικής πολιτικής στο πλαίσιο μιας νέας διακριτής πορείας, εν είδει ενός νέου Sonderweg με μείξη μετανεωτερικών και νεωτερικών προτύπων.
Το νέο μοντέλο αποπειράται να συγκεράσει τις αντιθέσεις που προκύπτουν από τον δισυπόστατο χαρακτήρα της γερμανικής στρατηγικής κουλτούρας, αφορώντας την σύμμειξη της εσωστρεφούς επιρροής του Angst και της νέας αυτοπεποίθησης (Selbstbehauptung) προϊούσης της οικονομικής πρωτοκαθεδρίας και της γεωοικονομικής προσέγγισης που υιοθετήθηκε τις τρεις δεκαετίες από την Επανένωση (Wiedervereinigung).
Επιπρόσθετα, στη γερμανική εξωτερική πολιτική, αποτυπώνεται μια πραγματιστική τάση που προστίθεται ως συστατικό στοιχείο της γερμανικής στρατηγικής κουλτούρας που αφορά την ρεαλιστική ανάγνωση του αναδυόμενου διεθνούς περιβάλλοντος και την ανάγνωση του εθνικού συμφέροντος με την στενή έννοια.
Κατά συνέπεια, η Γερμανία, στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα ,επιδιώκει ως «ατμομηχανή» και ηγέτιδα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, την ανάληψη ενός παγκόσμιου ρόλου ήπιας ηγεμονίας (soft hegemony), εξακολουθώντας να βασίζεται στην ήπια ισχύ, στην οικονομική αλληλεξάρτηση και στην πολυμερή διπλωματία.
Παράλληλα, όμως ακολουθεί μια στρατηγική «ηγείσθαι εκ του μακρόθεν» (leading from behind), προς εξυπηρέτηση του γερμανικού εθνικού συμφέροντος stricto sensu μέσω μετανεωτερικών εργαλείων, επενδύοντας στην απόκτηση παγκόσμιων ερεισμάτων μέσω της δημιουργίας δικτύων επιρροής στο πλαίσιο της έννοιας της Μετανεωτερικής (Postmodern) Κεντρικής Δυνάμεως , λειτουργώντας ως Νευραλγική Αρτηρία» σ ένα υπερσύστημα (system of systems) πολυδιάστατων συμμαχιών- κρατικών δρώντων και έτερων φορέων συμφερόντων (stakeholders), σ’ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
Η ισχύς τοιουτοτρόπως «φιλτράρεται» μέσω των δικτύων (network power) τόσο στο διακρατικό επίπεδο (interstate level) όσο και στο επίπεδο φορέων συμφερόντων (stakeholder level).
Το νέο μοντέλο, σταδιακά αναπτυσσόμενο από το 2014, αφορά την δημιουργία πλεγμάτων ανάπτυξης και σταθερών οικονομικών σχέσεων μέσω θεσμοθετημένων δομών τόσο επίσημων όσο και ατύπων, στις αναδυόμενες αγορές της Βόρειας και Κεντρικής Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Λατινικής Αμερικής μεταξύ άλλων.
Η εργαλειοθήκη του ανωτέρω μοντέλου περιλαμβάνει την χρήση των δυναμικών δικτύων αλληλεξάρτησης (dynamic networks of interdependence), αμβλύνοντας την ιεραρχική πτυχή που διέπει το πλαίσιο των πελατειακών σχέσεων (patron-client relations), διευκολύνοντας τα γερμανικά συμφέροντα να αποκτήσουν προνομιακή θέση και ασύμμετρο πλεονέκτημα έναντι του ανταγωνισμού.
Ταυτόχρονα το μοντέλο της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα με ρεαλιστικούς όρους μιας Κανονικής Νεωτερικής Δυνάμεως, αποπειρώμενο να ανταποκριθεί αποτελεσματικά βραχυπρόθεσμα στις προκύπτουσες κρίσεις, προκρίνοντας ad-hoc λύσεις βάσει εναλλακτικών σεναρίων και ακόλουθων δράσεων επί τούτου.
Αξίζει να σημειωθεί πως για πρώτη φορά, εκπονείται μια μελέτη για την γερμανική εξωτερική πολιτική το 2040 που εμπεριέχει εναλλακτικά σενάρια δράσης αναφορικά με τις δομικές αλλαγές που συντελούνται στο διεθνές σύστημα, περιλαμβάνοντας στην πιο ακραία εκδοχή της απόλυτης διάστασης με τις ΗΠΑ, και την πιθανότητα αυτόνομης πορείας στον στρατιωτικό τομέα εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, παρακάμπτοντας το ΝΑΤΟ.
Επί της ουσίας, η γερμανική εξωτερική πολιτική βρίσκεται σε φάση αναδιοργάνωσης, αναζητώντας να εξισορροπήσει μεταξύ ιδεαλισμού και πραγματισμού. Η καθιέρωση της Γερμανίας ως Ήπιας Ηγεμονικής Δύναμης προσκρούει στην δύσκολη πραγματικότητα ενός πολυπολικού κόσμου, στον οποίο αφενός οι αναθεωρητικές δυνάμεις επαναφέρουν την λογική των ζωνών επιρροής και την χρήση στρατιωτικής ισχύος, αφετέρου η Φιλελεύθερη Διεθνής Τάξη πνέει τα λοίσθια, ενώ η ήδη υπάρχουσα τάση σταδιακής απεξάρτησης και από-παγκοσμιοποίησης επιταχύνθηκε εξαιτίας της πανδημίας.
Η γερμανική εξωτερική πολιτική στο αναδυόμενο γεωστρατηγικό περιβάλλον, σταδιακά αποστασιοποιείται από κυρίαρχα μοτίβα των προηγούμενων δεκαετιών. Παραταύτα, παραμένει δέσμια των συσχετισμών ισχύος που άπτονται του εσωτερικού μετώπου, το οποίο παρουσιάζεται πολυδιασπασμένο με τα παραδοσιακά κόμματα του γερμανικού πολιτικού συστήματος σε αποδρομή και την ανάδυση της Εναλλακτικής για την Γερμανία (AFD), όπως και την σημαντική ενίσχυση του κόμματος των «Πρασίνων» ως σημαντικές μεταβλητές που θα καθορίσουν το επίπεδο της πολιτικής συναίνεσης σε κρίσιμα ζητήματα.
Οι γερμανικές πολιτικές ελίτ αναζητούν πλέον την ηγεσία που θα ανταποκριθεί στις πολυεπίπεδες προκλήσεις του παρόντος, προετοιμαζόμενες ταυτόχρονα για το εγγύς μέλλον, κινούμενες πλέον σε πραγματιστική βάση και ωθούμενες από την υπεράσπιση του γερμανικού εθνικού συμφέροντος σε ρεαλιστική βάση.
19:00 Anixnefseis web tv. Ο Γιώργος Φλωρίδης εφ όλης της ύλης.
Ο πρώην υπουργός ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ είναι σήμερα ο προσκεκλημένος της εκπομπής anixnefseis web tv.
ΕΡΩΤΟΥΝ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ:
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΛΙΑΤΚΑΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ
The corrupt Albanian Government driving country away from EU integration and destabilizing the Balkans!
Dr. Anna L. Scheer
Few years ago, before the Socialist majority came to power, Albania was so close in its efforts to join the EU. Presently, it is risking the entire EU integration process, due to a corrupt, irresponsible and incompetent government.
Recently the European Parliament convened in an unprecedented extraordinary plenary session to discuss the situation in Albania. The MEP-s were furious on a serious of violations from the Albanian government and the anti-democratic governance of PM Edi Rama.
The rapporteur for Albania in the EP, David Lega, expressed very harsh criticism on the government and Prime Minister Edi Rama stressing, among other things, that “Rama is very harsh with journalists, but very gentle with traffickers.” “Without changing this approach,” according to him, “there is no opening of negotiations.”
Meanwhile, MEP Michael Gahler, spokesman, and from the german CDU, stressed that there is no information on what is being done with the criminal files 184 and 339 for the buying of votes during 2015 and 2017 elections, in which are involved the Durrës gangs including former mayor Vangjush Dako, former minister and presently a MP of socialist party Damian Gjiknuri, even Premier Edi Rama himself caught in a wiretapping, exposed by the german media BILD.
In this EP session Lega and Gahler said that without investigating and fighting crime and corruption which are 2 of the 15 conditions for Albania’s opening of the negotiations, then Albania will not open them if it does not meet the conditions before the First Intergovernmental Conference.
On March 25, 2020, the European Council presented 15 conditions for the accession of negotiations of Albania with EU. These conditions demonstrate the poor state of democracy and rule of law in Albania. Ironically, the government that degraded the country in such a state of corruption and dictatorship is given the task to undertake huge democratic steps, including free and fair elections.
The government that left the country for about three years without a Constitutional Court and a High Court, that did everything in its power to capture the judicial system, has to do its outmost efforts to assure an independent judiciary. The government that held e mono-party elections on June 30, 2019, without a race, with only socialists candidates that ran unopposed, has to assure free and fair elections. The most corrupt government in Europe has to combat corruption. The mafia state is asked to bring to justice organized crime that helped it come to power.
With such a government and the clock that is ticking the chances for Albania to join the EU are not only distant, but they seem impossible.
Albania is also holding back North Macedonia’s integration process, risking decoupling of these two countries bringing negative effects on the Western Balkans. North Macedonia accepted a transitional government and will head for elections very soon. The outcome of those elections will mace North Macedonia even stronger, and the leadership and responsible approach of former prime minister Zoran Zaev, as well as the opposition parties, will benefit the country and the integration process, strengthening its ties with NATO and western allies.
But, instead of following North Macedonian example, Edi Rama is persevering in stopping the integration process, sabotaging any electoral reform, risking decoupling with North Macedonia, and destabilizing the western Balkans region.
The hunger for power of a single man holds hostage the european future of his people.
In a modern world of progress and innovation old dictatorships like the one in Albania are thriving. The poorest country in Europe is governed by the richest politicians in the the continent. While people aspire for freedom and democracy the mafia state in Albania is driving the country away from the European Union, with the sole purpose to last his priviledges and dwell longer in the obscurity of a dictatorship regime.
Iran faces further isolation if it keeps up aggression, says top British general
Tehran should be held to account for unacceptable behaviour and must de-escalate tensions
Iran’s unacceptable behaviour is disrupting the Middle East and Tehran will be held to account if it continues along the path of aggression, the region’s most senior British general has said.
The country’s military activities have led to a “destabilisation” of the Middle East and Iran faces further international isolation if it continues, said Lt Gen Sir John Lorimer.
“We have long said that that behaviour is unacceptable and must not be repeated,” he told The National in an extensive interview. “From our perspective Iran faces a choice – if you continue in this way or increase or ratchet up this approach you will face growing isolation from the international community.”
He added: “The Gulf is critical and our strategic aim remains to help de-escalate tensions. But we have to still hold Iran to account in terms of its destabilising regional activity.”
As the most senior British military commander for the region, Lt Gen Lorimer’s warning will carry weight in the ongoing struggle with Tehran.
As a major trading hub the Gulf’s security is critical to the global economy, he said, particularly in the post-pandemic recovery. But Iran’s actions of firing rockets at American bases and fomenting militias in Iraq as well as attacking Saudi Arabia last September risks economic hardship.
“We’ve been pretty clear for some time over Iran’s destabilising activity in the region, including its political, financial and military support to a number of militant and proscribed groups including militias in Iraq. We haven’t been quiet about it.”
Iran’s continuing nuclear weapons programme as well as its funding of militant groups such as Hezbollah has led to strict economic sanctions that have harmed its economy alongside the recent slide in oil prices and impact of Covid-19.
A general view of the Iranian nuclear power plant in Bushehr in 2010. EPA
If it continued along a warlike path “it would end up isolated from the rest of the world”, Lt Gen Lorimer said, and added: “Or it can come in and find a solution to the problem, it can work with us and others to find a solution to de-escalate the problem. Is it easy? No. But it’s a really important issue for the region and more widely.”
‘Diplomatic door is open
A worker of the Venezuelan state oil company PDVSA waves an Iranian flag as the Iranian-flagged oil tanker Fortune docks at the El Palito refinery in Puerto Cabello, in the northern state of Carabobo, Venezuela. AFP
Regional concerns about Iran’s military activity have grown as the country stockpiles precision-guided missiles that can hit targets such as oil installations and airbases with an accuracy of within 30 metres.
Lt Gen Lorimer said: “If Iran wants to be isolated, to continue on the trajectory it is on, or comes in and realises that if it wants to be part of international community, it needs to stop what it’s doing and negotiate with us for a peaceful way forward.”
The officer, a fluent Arabic speaker who commanded a British brigade in Iraq in 2005, said the “diplomatic door is open” for Iran to negotiate a peaceful solution.
“I know that is just words and it’s really tough and made tougher by the virus. But we hope we will get some kind of negotiation that will ensure the region is stabilised and leads to some kind of peaceful negotiation.”
https://www.thenational.ae
Συμμαχίες – διπλωματία – δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία!
Παναγιώτης Μπαλακτάρης
Στις 18 Ιουνίου η γαλλική φρεγάτα «Le Courbet» έγινε αποδέκτης μιας «εξαιρετικά επιθετικής ενέργειας» σύμφωνα με τη δήλωση της Γαλλίδας Υπουργού Αμύνης Φλωρένς Παρλύ. Η Υπουργός αποκάλυψε στην Γερουσία ότι η ανωτέρω φρεγάτα, η οποία εκτελούσε καθήκοντα στο πλαίσιο της νατοϊκής επιχείρησης «Θαλάσσιος Φύλακας», στοχοποιήθηκε από τουρκικά πολεμικά σκάφη τα οποία συνόδευαν ένα πλοίο με κατεύθυνση την Λιβύη. Ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ευθέως πως η Τουρκία παραβιάζει το από τον ΟΗΕ επιβληθέν εμπάργκο όπλων.
Η Γαλλία είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα η οποία βρέχεται από τρεις θάλασσες: Βόρεια θάλασσα, Ατλαντικό Ωκεανό και Μεσόγειο. Επίσης πρόκειται για χώρα με αποικιακό παρελθόν η οποία γνωρίζει και πώς να προβάλει την ισχύ της και πώς να την διαχειριστεί.
Όπως έχουμε και άλλοτε επιχειρηματολογήσει, η Ιστορία δεν είναι στατική και δεν συγχωρεί τα κενά τα οποία καλύπτουν πάντα οι τολμηρότεροι. Ενώ οι ΗΠΑ δείχνουν να αποχωρούν από την Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, η Γαλλία έρχεται. Η εξέλιξη αυτή θυμίζει ιδιότυπη γεωπολιτική διαδοχή.
Τουρκία
Το ίδιο κενό πασχίζει να καλύψει και η Τουρκία η οποία, αν το κατορθώσει, θα θέσει σε εφαρμογή τους μεγαλομανείς στόχους της. Σημειωτέον ότι θέλει να εγκαταστήσει στην Λιβύη δύο βάσεις, μία αεροπορική και μία ναυτική.
Η Τουρκία εμφανίζεται σαν εγγυήτρια της σταθερότητας της κεντρικής και ανατολικής Μεσογείου. Εκμεταλλεύεται την γεωπολιτική ακινησία των ΗΠΑ στην Λιβύη, αν και εκεί εξυπηρετεί τα συμφέροντα των τελευταίων[1] σαν να είναι το μακρύ τους χέρι.
Προσπαθεί συγχρόνως να ενσαρκώσει το αντιπαράδειγμα της Σαουδικής Αραβίας, ήτοι να προβληθεί ως η μουσουλμανική-μη αραβική χώρα πρότυπο. Επιδιώκει να απομακρυνθεί από την εθνικότητα (αυτό αφορά τους άλλους) και να εμμείνει στον συνεκτικό κρίκο της θρησκείας (που τους αφορά όλους).
Η ένταση μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας παρατηρήθηκε το πρώτον το 2018, όταν η Γαλλία μέσω της ΤΟΤΑL ενεπλάκη στα θαλάσσια τεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ. Αυτή η κίνηση εκνεύρισε την Τουρκία η οποία είχε την ψευδαίσθηση ότι θα μπορεί να προβαίνει σε πειρατικές ενέργειες σε θαλάσσιες ζώνες κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αζημίως.
Νεο-οθωμανικές βλέψεις
Σύμφωνα με τον έγκριτο αναλυτή Μίκαελ Τάνκουμ η εύρεση του κοιτάσματος ΖΟΡ στα ανοιχτά της Αιγύπτου τον Αύγουστο του 2015 και η αξιοποίηση των δύο αιγυπτιακών εγκαταστάσεων υγροποίησης άλλαξε τα δεδομένα στην ανατολική Μεσόγειο και ματαίωσε τα πρόωρα σχέδια της Τουρκίας. Αυτά θα υλοποιούντο μόνον εάν η Τουρκία αποτελούσε τον κόμβο του φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη. Από εκεί λοιπόν που η Τουρκία είχε το μεγαλεπήβολο σχέδιο να μεταβληθεί σε σταθμό του προερχόμενου από την Κασπία, την Μέση Ανατολή και την Μεσόγειο φυσικού αερίου, τώρα βρίσκεται απομονωμένη από τις ενεργειακές εξελίξεις τις οποίες καθορίζουν η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυπτος[2].
Μέχρι τον Αύγουστο του 2011 οι συνολικές εισαγωγές πετρελαίου της Τουρκίας από την Λιβύη ανέρχονταν σε ποσοστό 20% ενώ κατόπιν κατρακύλησαν αρχικώς κάτω του 3% και εν συνεχεία χαμηλότερα και από 1%. Η εξέλιξη αυτή ανάγκασε την Άγκυρα να στραφεί στο Καζακστάν και κυρίως στην Ρωσία, στροφή που την οδήγησε σε ανάληψη δύσκολων δεσμεύσεων[3].
Οι αμφιβολίες για το τι επιδιώκει η Τουρκία έχουν πια διασκεδασθεί. Τώρα πρέπει να ενταθεί η ανησυχία των πολιτισμένων χωρών του κόσμου για τις δράσεις και τις μελλοντικές ενέργειες του τουρκικού καθεστώτος. Άμεση επιδίωξή του είναι η στανική λήψη όσων διεκδικεί, δια της ωμής ισχύος, ακόμη και με πολεμικές συγκρούσεις. Αντί να αποκηρύσσει το αιματοβαμμένο παρελθόν της η Τουρκία το νοσταλγεί. Ο δημοσιογράφος της ναυαρχίδας του ΑΚΡ Yeni Şafak και στενός σύμβουλος του Ρ. Τ. Ερντογάν, Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όποιοι στάθηκαν εναντίον μας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο[4], παρέδωσαν την Μέκκα, την Μεδίνα και την Ιερουσαλήμ και την Παλαιστίνη στους Βρετανούς τότε, οι ίδιες δυνάμεις, οι ίδιες αραβικές φυλές στέκονται εναντίον της Τουρκίας και σήμερα…»[5]. Παραπέμποντας στα τραγικά δρώμενα του παγκοσμίου πολέμου οι κύκλοι του τουρκικού καθεστώτος δείχνουν ανενδοίαστα το πραγματικό του πρόσωπο και απειλούν τους πάντες. Ονειρεύονται την νεκρανάσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας την οποίαν οι Έλληνες πρώτοι τραυμάτισαν θανάσιμα.
«Όλοι εποφθαλμιούν την Τουρκία» ισχυρίζονται οι παρακεντέδες του τουρκικού καθεστώτος. Γαλλία, ΗΠΑ, Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αίγυπτος είναι συνεννοημένες για να πλήξουν τα τουρκικά συμφέροντα. Θεωρούν ότι το Αιγαίο και η Μεσόγειος –ολόκληρη και όχι μόνον η ανατολική– αποτελούν εφαλτήρια επιθέσεων κατά της Τουρκίας. Νομίζουν ότι όλοι την περικυκλώνουν με άσχημους σκοπούς. Και ασφαλώς ο ιθύνων νους πίσω από όλα είναι, κατά το καθεστώς, ο Φετουλάχ Γκιουλέν. Εξάλλου η μεγάλη καμπή της διακυβέρνησης Ερντογάν έλαβε χώρα αμέσως μετά την 15η Ιουλίου 2016 και το αποτυχημένο πραξικόπημα.
Ελληνική αντίδραση
Δικαιολογίες από τους αποδέκτες των απειλών δεν συγχωρούνται. Η επίκληση άγνοιας –ιδίως της Ελλάδος– για τους μεγαλομανείς σχεδιασμούς της Τουρκίας πλέον δεν είναι συγγνωστή.
Η καλλιέργεια στενών συμμαχιών με τις χώρες της περιοχής αλλά και γενικώς με όσες καλωσορίζουν την ειρήνη είναι η τακτική της Ελλάδος. Το τρίπτυχο συμμαχίες – διπλωματία – δύναμη πρέπει να εναλλάσσεται στην πραγματοποίηση των εθνικών σκοπών κατά τρόπο αριστοτεχνικό. Άλλωστε, οι ενδεδειγμένες ελληνικές απαντήσεις σε ενδεχόμενη τουρκική πρόκληση έχουν ενδελεχώς ιεραρχηθεί από τους επιφορτισμένους με την ασφάλεια πολιτών και κράτους.
Όπως καθίσταται αντιληπτό, το παιχνίδι στην ευρύτερη περιοχή είναι ευρύτερο και σε αυτό ανταγωνίζονται – με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους – ισχυρά κράτη καθώς και άλλα μικρομέγαλα που θέλουν να φανούν ισχυρότερα απ’ ό,τι είναι. Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα δεν διαθέτει την επιλογή της αδράνειας. Εάν δεν αγωνιστεί για την επιβολή των δικαίων της θα τα απολέσει. Η αντικείμενη στην διεθνή νομιμότητα συμπεριφορά του τουρκικού καθεστώτος αποκλείει τον διάλογο και μετατρέπει το συγκεκριμένο γεωπολιτικό παιχνίδι σε παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Εάν η Ελλάδα δώσει υπόσταση στα εθνικά της δικαιώματα, ο χαμένος θα είναι η Τουρκία κι εάν όχι, το αντίστροφο. Για αυτό οφείλουμε να προετοιμαζόμαστε.
* Ο Παναγιώτης Μπαλακτάρης είναι Δικηγόρος Αθηνών.
Παραπομπές:
[1] Ο Σάρατζ συναντήθηκε προσφάτως με τον διοικητή της αμερικανικής διοίκησης της Αφρικής Στήβεν Τάουνσεντ και χθες συνομίλησαν τηλεφωνικώς κ α ι για τη Λιβύη ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Ρόμπερτ ο’ Μπράιεν με τον σύμβουλο του Προέδρου Ερντογάν, Ιμπραχίμ Καλίν.
[2] https://www.turkeyanalyst.org/publications/turkey-analyst-articles/item/644-turkeys-libyan-intervention-heightens-franco-turkish-systemic-rivalry.html
[3] https://www.yenisafak.com/en/columns/leventyilmaz/stability-in-the-mediterranean-and-turkeys-economic-security-2047493
[4] Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία εισήλθε στον Μεγάλο Πόλεμο (στο πλευρό των εν τέλει χαμένων) ως αυτοκρατορία σε παρακμή και εξήλθε ως αυτοκρατορία υπό διάλυση.
[5] https://www.yenisafak.com/en/columns/ibrahimkaragul/is-egypts-sisi-capable-of-invading-libya-will-saudi-arabia-the-uae-win-the-war-we-will-take-both-sirte-jufra-keep-your-empty-threats-israel-is-going-to-annex-the-west-bank-theyre-trying-to-deflect-from-this-libya-n-iraq-are-the-same-front-saudi-the-uae-pkk-are-on-the-same-side-turkey-is-conducting-claw-tiger-operation-against-this-front-2047495.
Jerusalem Court Approves Disputed Sale of Greek Church Property to Jewish Settler Group
haaretz.com
Ruling caps Orthodox Church’s 16-year legal battle challenging the validity of the sale of Old City property to right-wing group that seeks to increase Jewish presence in East Jerusalem
The New Imperial Hotel, one of the two hotels disputed in the case, in the Old City of Jerusalem.Credit: Olivier Fitoussi
The Jerusalem District Court on Wednesday denied a final request by the Greek Orthodox Patriarchate to block the transfer of church property in Jerusalem to a Jewish settler group, after a disputed contract for the sale of the property was signed in 2004.
The court had ruled earlier that the Ateret Cohanim organization had a valid contract for the purchase of the property.
Wednesday’s ruling marks the end of the Greek Orthodox Church’s 16-year legal battle challenging the validity of the sale of the property in the Old City to the right-wing Jewish organization, which seeks to increase Jewish presence in East Jerusalem. The decision will also pave the way for Ateret Cohanim to renew its efforts to evict the Palestinians who are in possession of two of the properties, the Imperial Hotel and the Petra Hotel, the large buildings near Jaffa Gate.
In 2004, the Greek Orthodox Patriarchate in Jerusalem signed a contract with Ateret Cohanim for the sale of three buildings – including the two hotels, which exist on what is considered a strategic location at the entrance to the Old City. The sale sparked strong opposition within the church and led to the unprecedented removal of the church patriarch at the time, Irineos I.
The Petra Hotel in Jerusalem’s Old City, one of the disputed building in the case.Credit: Olivier Fitoussi
His successor, Theophilos III, attempted to challenge the validity of the sale and to have it rescinded, but the district court ruled that it was valid. On appeal to the Supreme Court, the court confirmed the district court’s decision and ruled that the church had not met its burden of proving that the contract was invalid. Supreme Court Justice Isaac Amit did note, however, that there were “shadows and black holes in the process that led to the signing of the agreements.”
The church had shown that the buildings were sold for vastly less than they were worth and that individuals associated with the church received funds from Ateret Cohanim outside of the formal sales transaction.
Palestinian fights settler NGO’s takeover of Jerusalem hotelCredit: Haaretz
Following the Supreme Court’s decision, the patriarchate filed a request for a retrial in the district court based on the affidavit of an individual by the name of Ted Bloomfield, who had been hired by Ateret Cohanim in the 1990s, and who stated that Ateret Cohanim had given bribes to senior officials from the church patriarchate on a regular basis. He also alleged that there had been offers of bribes of a sexual nature and that an appraiser’s opinion in the case had been concealed from the court.
- Fearing Structural Collapse, Israel Halts Archaeological Dig in East Jerusalem
- Israeli Court Freezes Sale of Jerusalem Church Buildings to Jewish Settlers
- As East Jerusalem Suffers Powers Cuts, Settlers Were Put on Israeli Grid – but Palestinians Not
In denying the request for the retrial on Wednesday, Jerusalem District Court Judge Moshe Bar-Am ruled in part that the church had produced Bloomfield’s affidavit too late in the proceedings. The judge stated that the church could have obtained his testimony prior to the trial and noted that Bloomfield’s allegations had appeared in Haaretz’s coverage of the case two and a half years ago.
The judge also said that Bloomfield’s allegations didn’t relate directly to the 2004 sale of the property in question but rather to prior business contacts that never came to fruition.
Wednesday’s ruling leaves the Greek Orthodox Patriarchate with no legal grounds on which to prevent the transfer of the property. Recently, Patriarch Theophilos III’s efforts to head off the eviction of its current occupants included diplomatic pressure on Israel. The issue was raised, for example, on a visit in January to Israel by President Vladimir Putin of Russia, where Orthodox Christianity is the dominant religion.
During the legal proceedings, associates of Ateret Cohanim refrained from taking over the buildings and made use of Palestinian companies to run the hotels. Ateret Cohanim is now seeking to take the possession of the buildings.
Nach Tönnies und Wiesenhof: Weiterer Fleischbetrieb meldet Corona-Ausbruch – und die Zahlen steigen
merkur.deSCHLACHTHOF-SKANDALE
-
vonAlicia Greil
Jennifer LanzingerNach dem Corona-Skandal bei Tönnies kam es nun auch in der Wiesenhof-Gruppe zu einem Infektionsausbruch. Und er könnte sich noch ausweiten.
- Nach dem Coronavirus-Ausbruch in der Fleischfabrik Tönnies (NRW), vermeldet der Fleischproduzent Wiesenhof (Niedersachsen) Corona-Infektionen.
- In den Schlachtbetrieben in verschiedenen Landkreisen in Niedersachsen werden zahlreiche Mitarbeiter getestet.
- Hier finden Sie die grundlegenden Fakten zum Coronavirus* und die Corona-News aus Deutschland. Außerdem bieten wir Ihnen in einer Karte die aktuellen Fallzahlen in Deutschland*. Derzeit gibt es die folgenden Empfehlungen zu Corona-Schutzmaßnahmen.
Corona-Ausbruch bei Wiesenhof: Kinder von Mitarbeitern erkrankt
Update vom 25. Juni, 17.41 Uhr: Der Corona-Ausbruch dem Geflügelschlachtbetrieb Geestland in Wildeshausen im Landkreis Oldenburg weitet sich auf Personen im Umkreis der Angestellten aus. In Cloppenburg erkrankten zwei Schüler, deren Vater in dem betroffenen Betrieb arbeitet, berichtet NDR.de. Auch deren Mutter soll mit dem Virus infiziert sein.
Die beiden Schüler gehen demnach im Landkreis Cloppenburg zur Schule, habe ein Sprecher des Landkreises bestätigt.
Nach Angaben von Wiesenhof liegen alle Testergebnisse der Mitarbeiter vor. Von 1.115 Wiesenhof-Beschäftigten des Betriebs Geestland seien 45 positiv auf das Coronavirus getestet worden. Darunter würden sich fünf Festangestellte und 40 Werkvertrags-Beschäftigte befinden.
Coronavirus-Hotspots Schlachthöfe – Zahl der infizierten Mitarbeiter steigt
Update vom 25. Juni, 9.45 Uhr: Nach dem Coronavirus-Ausbruch bei Wiesenhof in Oldenburg wurden bereits am Dienstag 23 von 50 Mitarbeitern positiv auf das Virus getestet. Wie nun die Kreiszeitung* berichtet, soll sich die Zahl der infizierten Mitarbeiter am Mittwoch auf 35 erhöht haben. 341 Mitarbeiter wurden bis Mittwoch bereits getestet, rund 1.100 Mitarbeiter des Fleischkonzerns werden insgesamt getestet. Das Testergebnis der über 750 noch ausstehenden Mitarbeiter ist noch nicht bekannt.
Das Coronavirus breitete sich zu Beginn der Pandemie in Ischgl aus, nun überrascht eine Antikörper-Studie aus Österreich.
Corona in Schlachthöfen: Nach Tönnies und Wiesenhof – weiterer Fleischbetrieb meldet Virus-Ausbruch
Update vom 24. Juni, 17.09 Uhr: Ein weiterer Schlachthof reiht sich in die Riege der Corona-Infektionsherde ein: Wie der NDR berichtet, haben sich in der Gemeinde Essen im Landkreis Cloppenburg in Niedersachsen vier Mitarbeiter angesteckt. Nun würden ihre 350 Kollegen ebenfalls auf Sars-Cov-2* getestet. Es ist nach Wiesenhof der zweite in Niedersachsen von Corona betroffene Schlachtbetrieb.
https://twitter.com/NDRnds/status/1275781776087146497?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1275781776087146497%7Ctwgr%5E&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.merkur.de%2Fwelt%2Fcorona-deutschland-schlachthof-wiesenhof-toennies-oldenburg-ausbruch-skandal-wildeshausen-zr-13808562.html
Corona-Ausbruch in Wiesenhof-Anlage: Ausmaß könnte noch viel schlimmer sein
Update vom 24. Juni, 12.48 Uhr: Wie ein Sprecher des vom Corona-Ausbruch bei Wiesenhof betroffenen Landkreises Oldenburg mitteilte, soll an diesem Mittwoch der Komplett-Test der gesamten Belegschaft an dem Schlachthof Geestland in Wildeshausen beginnen. Die Proben würden von einem privaten Labor entnommen, jedoch „unter enger Aufsicht des Gesundheitsamtes durchgeführt“. Mehr als 1100 Beschäftigte sollen auf Corona getestet werden.
„Es muss jetzt sehr schnell gehen“, sagte der Sprecher laut einem Bericht von kreiszeitung.de*. Im Laufe des Tages werden außerdem weitere die Ergebnisse weiterer Tests vom Dienstag erwartet. Hierbei gehe es um etwa 150 direkte Kontaktpersonen der zu Beginn der Woche ermittelten infizierten Mitarbeiter. Die unmittelbaren Kontaktpersonen und Arbeitskollegen der infizierten Mitarbeiter stellte der Landkreis Oldenburg bereits unter Quarantäne*.
Corona-Ausbruch bei Wiesenhof: Niedersachsen kontrolliert großflächig Fleischbetriebe
Update vom 23. Juni, 19.18 Uhr: Die Reihentestung am Montag bei Wiesenhof war laut Welt vermutlich die Folge eines positiven Tests einer Mitarbeiterin, die über entsprechende Symptome geklagt hatte. Durch diesen Fall habe die Kreisverwaltung Hinweise auf die Infektionen bekommen. Als infiziert gilt nach den Tests auch eine Person aus Wildeshausen, die zwar nicht im Schlachthof arbeitet, aber Kontakt zu der bereits genannten Mitarbeiterin habe. Kontaktpersonen erstes Grades und Arbeitskollegen der Betroffenen wurden in sofortige Quarantäne geschickt.
Derweil hat Niedersachsen nach dem massiven Corona-Ausbruch beim westfälischen Schlachtbetrieb Tönnies alle mit dem Unternehmen in Verbindung stehenden Fleischbetriebe in dem Bundesland kontrolliert. Hinweise auf Verstöße gegen das niedersächsische Verbot, Personal unter den Schlachtbetrieben auszutauschen, hätten sich nicht bestätigt, sagte die stellvertretende Leiterin des Krisenstabs der Landesregierung, Claudia Schröder, in Hannover. Alle Mitarbeiter seien bereits länger im jeweiligen Betrieb im Einsatz. Auch sei die Wohnsituation der Werkvertragsarbeiter nicht so beengt wie im Kreis Gütersloh. Dies hätten Kontrollen der Wohnungen ergeben.
Corona-Ausbruch bei Wiesenhof: Fast jeder zweite der getesteten Mitarbeiter mit positivem Ergebnis
Erstmeldung vom 23. Juni, 15.08 Uhr:
Wildeshausen – Nach dem Corona-Skandal beim Fleischfabrikanten Tönnies wurde am Dienstagnachmittag der nächste Infektions-Ausbruch in einem Schlachthof bekannt: Mehrere Mitarbeiter eines Schlachthofs der PHW-Gruppe („Wiesenhof“) im niedersächsischen Wildeshausen sind positiv auf Corona* getestet worden. Einem Landkreissprecher zufolge sei eine am Montag erfolgte Reihentestung bei 23 von 50 Mitarbeitern positiv verlaufen. Die PHW-Gruppe teilte mit, das nun alle mehr als 1100 Mitarbeiter des Schlachthofes auf eine Corona-Infektion getestet werden sollen. PHW hält eine Mehrheitsbeteiligung an dem Schlachthof Geestland Putenspezialitäten.
Corona-Ausbruch bei Wiesenhof: Landkreis Wildeshausen kündigt Maßnahmen an
Um die Ausbreitung des Virus einzudämmen und die Ursachen aufzuarbeiten, sollen nun zusammen mit dem Unternehmen Maßnahmen ergriffen werden, sagte Landrat Carsten Harings (parteilos). Bereits Anfang Juni waren Mitarbeiter großflächig getestet worden, dabei wurde ein Infektionsfall entdeckt, berichtete unter anderem auch kreiszeitung.de*. Von den aktuell 23 Infizierten waren dem Landkreis zufolge zuvor 22 negativ getestet worden. Ein neuer Mitarbeiter sei bei den Tests Anfang Juni noch nicht dabei gewesen. Zur Unterstützung bei der weiteren Kontaktermittlung forderte die Kreisverwaltung beim Niedersächsischen Landesgesundheitsamt zusätzliche Containment-Scouts an.
Welche Dimensionen ein lokaler Corona-Ausbruch annehmen kann, zeigt derzeit der Corona-Ausbruch in einer Tönnies-Fabrik im Landkreis Gütersloh. Wie Nordrhein-Westfalens Ministerpräsident Armin Laschet am Dienstag in einer Pressekonferenz verkündete, wird im betroffenen Landkreis und auch im Nachbarlandkreis Warendorf nun ein erneuter Lockdown angeordnet – mit Kontaktbeschränkungen wie zuletzt im März dieses Jahres.
Corona-Ausbruch bei Wiesenhof – RKI-Chef Wieler erläutert Probleme in Schlachthöfen
Auch der Leiter des Robert-Koch-Instituts, Lothar Wieler, gab am Dienstagvormittag ein Statement zur aktuellen Corona-Lage in Deutschland ab. Dabei betonte er mehrfach, dass das Infektionsgeschehen und insbesondere die zuletzt auffallend hohe Reproduktionszahl vor allem durch lokale Corona-Ausbrüche wie beispielsweise in Gütersloh aber auch in Magdeburg, Göttingen und Neukölln beeinflusst seien. Der R-Wert* schwankte zuletzt zwischen 2 und 3, das Ziel ist jedoch, ihn unter der kritischen Marke von 1 zu halten.
Explizit ging Wieler auch auf die Infektionsgeschehen in Schlachthöfen ein. „Wir wissen noch nicht genau, was eine Rolle spielt“, räumte RKI-Chef Wieler im Hinblick auf Faktoren für die Corona-Ausbrüche in Schlachthöfen. Das liege an dem jeweiligen Schlachtbetrieb und den Wohnsituationen der Mitarbeiter. „Wenn man beengt wohnt, ist das generell ein Faktor, der die Virusübertragung erleichtert“, erklärt der Experte. In Schlachthöfen könne auch die Temperatur eine Rolle spielen, da Fleisch in Schlachthöfen ja kühl gelagert werden müsse.
Coronavirus-Ausbruch bei Wiesenhof: Kurz zuvor warnte Wieler vor Ausweitung des lokalen Infektionsgeschehens
Außerdem seien Aerosole* ein Faktor, da es an Schlachthöfen zur Verbreitung von Aerosolen kommen könne. Weiter komme es auch darauf an, wie nah die Mitarbeiter in den Schlachthöfen beim Arbeiten beieinander stehen würden. „Die derzeitigen Ausbruchsgeschehen, beispielsweise in Fleischfabriken*, können über Kontakte auch leicht in die Bevölkerung übertragen* werden“, mahnte Wieler im Zuge der Pressekonferenz. Daher müssen nun auch die Einwohner des Landkreises Wildeshausen äußerst vorsichtig sein. (dpa,cia)
In seinem Podcast warnt Christian Drosten auch im Zuge solcher Ausbrüche wie in den Fleischbetrieben vor einer baldigen Verschärfung der Lage in Deutschland. Und auch US-Forscher haben besorgniserregende Nachrichten: Vorläufigen Studienergebnissen zufolge haben sie eine Coronavirus-Mutation entdeckt, die das Virus noch infektiöser machen könnte. Die mutierte Form des Virus ist bereits in Europa angekommen – doch die österreichische Regierung ist davon offenbar unbeeindruckt. Kanzler Sebastian Kurz verkündete nun weitere Lockerungen.
Ein polnischer Fleischzerleger beschreibt seinen Knochenjob bei dem Fleischfabrikanten Tönnies – die Details sind erschütternd.
*Merkur.de und Kreiszeitung.de sind Teil des bundesweiten Ippen-Digital-Redaktionsnetzwerks.
Rubriklistenbild: © dpa / Sina Schuldt
Why Istanbul’s historic Hagia Sophia could be in a fight against time
Opinion by Asli Aydintasbas Whasington Post
June 24, 2020 at 11:05 a.m. EDT
Ecumenical Patriarch Bartholomew I of Constantinople lowered his voice in exasperation. “What can I say as a Christian clergyman and the Greek patriarch in Istanbul? Instead of uniting, a 1,500-year-old heritage is dividing us. I am saddened and shaken.”
The 80-year-old spiritual leader of 300 million Orthodox Christians worldwide was referring to the Turkish government’s plans to convert Hagia Sophia, a 6th-century Byzantine cathedral and one of the most precious architectural wonders of the world, into a mosque. For centuries, the terra-cotta-colored building served as the largest church in the Christian world. When Ottomans conquered Istanbul in 1453, they carefully covered the mosaics and turned it into a mosque. In 1934, Mustafa Kemal Ataturk, the founder of the modern Turkish state, turned it into a museum — both as a testament to the country’s new secular principles, but also as a signal of its desire to be anchored to the Western world.
Not surprisingly, Turkish President Recep Tayyip Erdogan now wants to turn it back into a mosque and has instructed aides to find a legal formula. Hagia Sophia has long been a coveted symbol for Islamists who resented Ataturk’s desire for a West-leaning and secular society, but no Turkish government had so far touched his legacy. Erdogan’s move this time is partly driven by a populist desire to consolidate conservative Muslims at a time of declining votes for his party.
But what is particularly troubling about the Hagia Sophia debate is the toxic language, which echoes centuries of religious rivalry in this part of the world. In late May, Erdogan participated by video in a Koranic reading of the “Conquest” verse (“surah”) at Hagia Sophia, “We will leave behind a Turkey befitting of our ancestor Fatih [the Conqueror],” referring to the Ottoman sultan who captured Istanbul in 1453.
Under Erdogan’s resurgent Turkey, “conquest” is a useful theme to rally nationalist sentiments. Before each incursion into Syria by the Turkish military, Turkey’s Directorate of Religious Affairs instructs mosques to read the “conquest” verse from the Koran. The ministry of culture and Istanbul municipality have been celebrating the “conquest of Istanbul” each May 30, with greater and greater ferocity over the past decade. Erdogan’s nationalist ally, Devlet Bahceli, has called the opening of Hagia Sophia as a mosque “the gain of the sword.”
“But who is this conquest against?” asked a Greek Orthodox friend of mine from Istanbul. Turks have been running Istanbul for nearly six centuries, and the handful of Christians left in the country pose neither a cultural nor a political challenge to anyone. Out of a population of 82 million, there are less than 90,000 non-Muslims living in Turkey at the moment — including Armenians, Jews, Assyrians and a few thousand Greeks — and in the words of Hrant Dink, a journalist of Armenian descent assassinated by a nationalist in 2007, most live “with the trepidations of a dove.”
Christians in the Middle East, with the exception of Lebanon, have every reason to have trepidations. Their experience for the past century is marked by pogroms, property confiscations and discrimination. Secular Turkey has not been that different. While the Ottoman Empire practiced religious tolerance, the modern republic was founded after a war of liberation against an invasion from Greece and Western powers at the end of World War I — and the regime suspected Christians of disloyalty. There were population exchanges between Turkey and Greece and a deliberate effort to reduce the role of non-Muslims in bureaucracy and business. Thousands of churches across Anatolia were deserted and eventually destroyed. In 1955, a pogrom in Istanbul led to the exodus of the remaining Christians.
Ironically, it was Erdogan himself who pushed back against some of these oppressive policies early in his tenure. He brought non-Muslim leaders into the state protocol, showed flexibility to faith-based foundations, returned some of their confiscated properties and, during a honeymoon with Europe, even entertained the idea of opening the Greek Orthodox seminary in Istanbul closed by the Turkish state in 1974. But in reality, Erdogan and other Turkish politicians have little use for old churches and aging priests, other than as a tourist attraction and a token of diversity.
All of that makes the Hagia Sophia debate sad — a fight against time. With a handful of Greeks left in Turkey, how long can empty churches survive?
Patriarch Bartholomew believes forever. “We survived for 17 centuries and we will stay here forever, as God wants us to,” he said when I visited him last week.
I hope he is right, but fear that in the long run this is fighting a losing battle — at least on Hagia Sophia. Turkey’s Christian community is vanishing, and with it the diverse fabric of our country. Turkey will be immeasurably poorer if that heritage is lost. Converting Hagia Sophia into a mosque would also feed anti-Muslim sentiments among the far right in Europe and the United States. I hope Turkish leaders can acknowledge that — and pause the Hagia Sophia debate.
When Ottomans came to Istanbul, which they called Konstantiniyye after the name of its Byzantium founder, there was no mosque here. Today, there are almost 3,500. Let this remain a monument to our rich history.
Τι αλλάζει στις ΗΠΑ μετά τον βίαιο θάνατο του Φλόιντ
Ένα μήνα μετά τον θάνατο του Αφροαμερικανού Τζ. Φλόιντ από αστυνομική βία συντελείται σταδιακή αφύπνιση σε πολλούς τομείς στις ΗΠΑ. Στο επίκεντρο τα βαθιά προβλήματα στην πολιτική και την αμερικανική κοινωνία.
«Ο μπαμπάς άλλαξε τον κόσμο». Είναι η φράση της 6χρονης κόρης τους Τζωρτζ Φλόιντ λίγο μετά τον βίαιο θάνατό του απο αστυνομικούς. Ένα μήνα μετά έχει γίνει σαφές ότι ο θάνατος του Αφροαμερικανού στις ΗΠΑ δρομολόγησε αλλαγές. Σε ολόκληρη τη χώρα άνθρωποι κάθε καταγωγής και χρώματος συμμετείχαν σε μαζικές διαδηλώσεις, που έδωσαν το έναυσμα για προβληματισμό και συζητήσεις για τα φαινόμενα συστημικού ρατσισμού και αστυνομικής βίας στη χώρα. Στο χώρο του αθλητισμού, στην πολιτική, στην οικονομία και την αστυνομία πολλά άλλαξαν, όλα όσα δεν είχαν γίνει χρόνια νωρίτερα. Προκλήθηκαν όμως και αντιστάσεις.
Στο στόχαστρο ακόμη και ιστορικά αγάλματα
Αμφιλεγόμενα αγάλματα βρέθηκαν για άλλη μια φορά στο στόχαστρο των διαδηλωτών
Στις 25 Μαΐου, την ημέρα του θανάτου του Φλόιντ, σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν παρά τους περιοριστικούς κανόνες λόγω κορωνοϊού. Σύμφωνα με παρατηρητές, μεταξύ αυτών και ο τέως προέδρος Ομπάμα. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν συμμετείχαν λευκοί σε αυτές τις διαδηλώσεις. Εκατομμύρια άλλοι βρήκαν ως τόπο εκδήλωσης των συναισθημάτων τους και του θυμού τους τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έδειξαν την αλληλεγγύη τους προς ττο κίνημα «Black Lives Matter». Σε πολλές δημοσκοπήσεις αποτυπώθηκε καθαρά ότι στο μεταξύ μια πλειοψηφία Αμερικανών θεωρεί τον ρατσισμό ως το μεγαλύτερο πρόβλημα και στηρίζει τις διαδηλώσεις. Καταγράφηκε δηλαδή μια αλλαγή στο μυαλό των ανθρώπων. Ξαφνικά ιστορικές προσωπικότητες κατηγορήθηκαν για τη στάση τους υπέρ της δουλείας, της καταπίεσης των μαύρων ή αυτοχθόνων πληθυσμών και μπήκαν στο στόχαστρο.
Στην πολιτεία Βιρτζίνια, για παράδειγμα, το άγαλμα του στρατηγού Ρόμπερτ Ε. Λι, επικεφαλής των δυνάμεων του Νότου στον αμερικανικό εμφύλιο, καταστράφηκε. Στο Σαν Φραντζίσκο και τη Βοστώνη συνέβη το ίδιο με το άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου. Στο Καπιτώλιο στη Ουάσιγκτον ξεκρεμάστηκαν από τους τοίχους ιστορικά πορτραίτα επειδή δεν έχουν θέση «λόγω βίαιου φανατισμού και γκροτέσκου ρατσισμού» Σε πολλές πολιτείες θα καθιερωθεί ημέρα αργίας που θα γιορτάζεται το τέλος της δουλείας. Ταινίες, όπως το Όσα Παίρνει ο Άνεμος, κρίθηκαν ρατσιστικές και θα προβάλλονται εφεξής με επεξηγήσεις για ρατσιστικές προκαταλήψεις.
Πυροδοτήθηκαν αλλαγές σε εθνικό επίπεδο
Το σύνθημα «Black Lives Matter» εξελίχθηκε σε κίνημα στους δρόμους και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Αλλά και στην αστυνομία ο θάνατος του Φλόιντ οδήγησε σε αλλαγές. Τα κρίσιμα 8 λεπτά, μέσα στα οποία ένας λευκός αστυνομικός με το γόνατο στο λαιμό του Φλόιντ, του κόβει το νήμα ζωής προβλήθηκαν σε όλον τον κόσμο. Πιάσιμο από το λαιμό και ενέργειες υπερβολικής βίας που θα μπορούσαν να επιφέρουν πνιγμό απαγορεύτηκαν σε πολλές πολιτείες. Αλλά και σε εθνικό επίπεδο πυροδοτήθηκαν αλλαγές. Ο πρόεδρος Τραμπ υπέγραψε προεδρικό διάταγμα με πρώτες μεταρρυθμίσεις στην αστυνομία. Στο Κογκρέσο οι Δημοκρατικοί πρότειναν ευρύτερες μεταρρυθμίσεις, αλλά οι Ρεπουμπλικανοί δεν θέλουν να φτάσουν τόσο μακριά. Αλλαγές καταγράφονται και στον κόσμο της επιχειρηματικότητας.
Σύμφωνα με ανάλυση της διαδικτυακής πλατφόρμας Axios μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις μάζεψαν σχεδόν 2 δις δολάρια για τον αγώνα κατά του ρατσισμού. Μεταξύ αυτών τράπεζες, εταιρείες στον τομέα της τεχνολογίας και του λιανεμπορίου. Πολλές άλλες υποσχέθηκαν βοήθεια σε μέλη μειονοτήτων. Η γερμανική Adidas σκοπεύει με τις φίρμες Adidas και Reebok να προσφέρει το 30% των νέων θέσεων εργασίας σε Αφροαμερικανούς ή Λατινοαμερικάνους. Παρά το ότι οι Αφροαμερικανοί αποτελούν το 13% των αμερικανικού πληθυσμού, μόνο 4 από τις 500 εταιρείες με τα περισσότερα κέρδη έχουν Αφροαμερικανό διευθύνοντα σύμβουλο. Αλλά και επωνυμίες και λογότυπα τροφίμων και ποτών πέρασαν από το μικροσκόπιο για το ενδεχόμενο να αναπαράγουν ρατσιστικά κλισέ.
Πέρα βρέχει ο Τραμπ
Ο πρόεδρος Τραμπ δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης
Ο βίαιος θάνατος του Φλόιντ μερικούς μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές αλλάζει και την πολιτική. Ειδικοί εκφράζουν την υπόθεση ότι οι Αφροαμερικανοί και μέλη μειονοτήτων θα κινητοποιηθούν περισσότερο πολιτικά ως απότοκο των μαζικών διαδηλώσεων και τον Νοέμβριο θα πάνε πιο μαζικά να ψηφίσουν. Ίσως να αναδειχθούν σε ισχυρό χαρτί στα χέρια του υποψηφίου των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν. Ο πρώην αντιπρόεδρος του Μπάρακ Ομπάμα χαίρει μεγαλύτερης δημοτικότητας στις μειονότητες από ότι ο Ντόναλντ Τραμπ. Επίσης πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι μετά τον θάνατο του Φλόιντ, ίσως επιλέξει για το αξίωμα του αντιπροέδρου γυναίκα υποψήφιο που να μην είναι λευκή. Και ποιος πατά φρένο σε όλα αυτά; Κυρίως ένας, ο Ντόναλντ Τραμπ.
Καταδίκασε μεν τις βίαιες συνθήκες θανάτου του Φλόιντ, αλλά δεν αναγνωρίζει ούτε την αστυνομική βία κατά μαύρων, ούτε τον συστηματικό ρατσισμό ως μεγάλα προβλήματα. Εξέλαβε τις διαμαρτυρίες ως κήρυξη πολέμου και απείλησε τους διαδηλωτές με χρήση «κακών σκύλων» και στρατιωτικών δυνάμεων, αντί να δείξει κατανόηση και να ενώσει τη χώρα. Απαγόρευσε «διαδρομές στη συλλογική μνήμη», κάτι που προκάλεσε την επιδοκιμασία των συντηρητικών οπαδών του. «Οι ήρωές μας δεν είναι πηγή ντροπής» είπε ο Τραμπ τις προάλλες στην Αριζόνα. «Πρέπει να αποδώσουμε την αναλογούσα τιμή στο παρελθόν μας, να την αξιολογήσουμε θετικά και όχι αρνητικά».
Ο κόσμος του αθλητισμού στις ΗΠΑ ασκεί επίσης μεγάλη επιρροή. Η NFL, η αρχή που διοαργώνει το επαγγελματικό πρωτάθλημα του αμερικανικού ποδοσφαίρου, έκανε στροφή 180 μοιρών μετά τον θάνατο του Φλόιντ. Ο επικεφαλής της Ρότζερ Γκουντέλ παραδέχθηκε λάθη και τοποθετήθηκε με καθαρή γλώσσα, όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν, κατά του ρατσισμού και της «συστηματικής καταπίεσης των μαύρων». Ενθάρρυνε όλους να συμμετάσχουν στις ειρηνικές διαδηλώσεις. Ο Γκοντέλ είχε επικρίνει το 2016 τον Κόλιν Κέπερνικ, που κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του αμερικανικού εθνικού ύμνου, γονάτισε σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της αστυνομικής βίας. Η αμερικανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου ακύρωσε την απαγόρευση γονατίσματος και ζήτησε συγγνώμη για την άγνοιά της απέναντι στους έγχρωμους παίκτες της.
Γύργκεν Μπετς/ dpa
Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου
Deutsche Welle
«Μεγάλη τύχη» για την Ελλάδα η γερμανική προεδρία
Ο Τύπος για τις ελληνικές προσδοκίες από τη γερμανική προεδρία της ΕΕ, το lockdown σε περιοχές της Ρηνανίας-Βεστφαλίας και την αντίσταση Ρεπουμπλικανών στα σχέδια Τραμπ να αποσύρει στρατιώτες από τη Γερμανία.
«Η Γερμανία αναλαμβάνει την 1η Ιουλίου την εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ και οι προσδοκίες από ελληνικής πλευράς είναι μεγάλες, γράφει ο ανταποκριτής της ARD στην Κων/πολη Τόμας Μπόρμαν στην ιστοσελίδα του ραδιοσταθμού DLF με τίτλο “«Μεγάλη τύχη» για την Ελλάδα η γερμανική προεδρία”.
«H προσμονή στην Ελλάδα για το εξάμηνο της γερμανικής προεδρίας ξεκίνησε μέσα Μαΐου, όταν η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ και ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν πρότειναν από κοινού ένα Ταμείο Ανάκαμψης ύψους μισού τρισεκατομμυρίου ευρώ για τις χώρες αυτές που επλήγησαν περισσότερο από την πανδημία. Ας σημειωθεί ότι μιλάμε για 500 δις επιδοτήσεις και όχι δάνεια, τα οποία δεν πρέπει να επιστραφούν. Η γενναιοδωρία της καγκελαρίου εξέπληξε πολλούς στον νότο της Ευρώπης. Και σαν μην έφθανε αυτό, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν αύξησε το ποσόν κατά 250 δις ευρώ σε μορφή δανείων.
Όλα αυτά γίνονται δεκτά στην Ελλάδα με ικανοποίηση. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας εκτιμά ότι η καγκελάριος είναι σε θέση να αντεπεξέλθει στο δύσκολο έργο που αναλαμβάνει από την ερχόμενη Τετάρτη. Παρόμοια είναι η θέση υπουργών της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο υπουργός Οικονομίας Άδωνις Γεωργιάδης μιλώντας σε ψηφιακή εκδήλωση στο Ελληνογερμανικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο είπε πως είναι “μεγάλη τύχη” ότι η Γερμανία παίρνει τώρα τη σκυτάλη της προεδρίας διότι σε αυτή τη συγκυρία είναι απαραίτητη μια αποτελεσματική ηγεσία στην Ευρώπη. Η καγκελάριος και η γερμανική κυβέρνηση θα οδηγήσουν την Ευρώπη σε ένα καλό αποτέλεσμα, υπογράμμισε τη Τρίτη το βράδυ ο έλληνας υπουργός».
Κορωνοϊός: Ευκαιρία η επιβολή μέτρων μόνο σε τοπικό επίπεδο
Σε καραντίνα το Γκίτερσλο
Με αφορμή την επιστροφή των περιοριστικών μέτρων για την καταπολέμηση του κορωνοϊού σε δύο περιοχές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας με συνολικά 650.000 κατοίκους, αλλά και τα φαινόμενα “στιγματισμού” τουριστών από τις εν λόγω περιοχές η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου σχολιάζει με τίτλο «Δίκαιη ανισότητα»: «Η ελπίδα επιστροφής στην κανονικότητα και ξέγνοιαστων καλοκαιρινών διακοπών δέχθηκε πλήγμα με την επιβολή lockdown στις περιοχές του Γκίτερσλο και του Βάρεντορφ. Το κλίμα της δυσαρέσκειας ωστόσο ενδέχεται να μετατραπεί γρήγορα σε πικρία και οργή. Και αυτό επειδή, όπως όλα δείχνουν, τα τωρινά και πιθανότατα και μελλοντικά μέτρα καταπολέμησης της πανδημίας δεν θα επιβάλλονται πλέον σε εθνικό, αλλά σε τοπικό επίπεδο. Η παρηγοριά ότι ένα περιοριστικό μέτρο αφορά τους πάντες φθίνει με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η αποδοχή, αλλά και η αποτελεσματικότητα μιας στρατηγικής κατά της εξάπλωσης της πανδημίας.
Προκύπτει ωστόσο και μια ευκαιρία στην επιβολή μέτρων μόνο σε τοπικό επίπεδο. Δεν πρέπει να επιβληθούν επώδυνα μέτρα με απρόβλεπτες επιπτώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Αρκεί να τεθούν σε καραντίνα συγκεκριμένες περιοχές. Με αυτή τη στρατηγική μπορούν να αντιμετωπιστούν οι νέες προκλήσεις το επόμενο διάστημα. Υπό τη προϋπόθεση όμως οι πολίτες στις εν λόγω περιοχές θα πεισθούν ότι αντιμετωπίζονται μεν διαφορετικά από τον υπόλοιπο πληθυσμό, αλλά δεν στιγματίζονται».
Εσωκομματική αντίσταση στα σχέδια Τραμπ
Πινακίδα στην αμερικανική αεροπορική βάση στο Ράμσταϊν
Η Frankfurter Allgemeine Zeitung γράφει με αφορμή την κριτική που δέχεται ο πρόεδρος Τραμπ από Ρεπουμπλικανούς για την απόφασή του να αποσύρει από τη Γερμανία περίπου 10.000 αμερικανούς στρατιώτες: «Σε επιστολή τους προς τον Ντόναλντ Τραμπ ορισμένα μέλη του κόμματός του τονίζουν ότι μια απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων θα έθετε σε κίνδυνο τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, θα έπληττε τη συνοχή του ΝΑΤΟ και θα έδινε κίνητρα σε Ρωσία και Κίνα να εκμεταλλευθούν προς όφελός τους ρήγματα στις διατλαντικές σχέσεις. Στο Αμερικανικό Κογκρέσο υπάρχουν ακόμα πολιτικές δυνάμεις και στα δύο κόμματα, οι οποίες δεν αδιαφορούν για τους διατλαντικούς δεσμούς παρά τις όποιες, μεταξύ τους, διαφωνίες. Η τακτική του προέδρου Τραμπ να επιδιώκει εντάσεις στις σχέσεις των ΗΠΑ με σύμμαχες χώρες, όποτε δεν γίνεται το δικό του, προσκρούει σε αντίσταση. Και αυτό είναι θετικό».
Στέφανος Γεωργακόπουλος
Duetsche Welle