Αρχική Blog Σελίδα 2455

Ο πλάνος Σίμωνας της Τροίας

0

της Ευμορφία Δημητρακοπούλου

Μετά το 2002 οι ΗΠΑ είχαν πάντα την απορία αν η Τουρκία παρέμενε σύμμαχος τους. Αυτό απαντήθηκε το 2003. Το νέο ερώτημα ήταν αν η εχθρότητα της Τουρκίας αποτελούσε προσωρινή παρέκκλιση ή θα ήταν η νέα κανονικότητα. Όσοι πέριξ των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών μιλούν για ατυχή παρένθεση, οφείλουν να απαντήσουν στο εξής: γιατί η Τουρκία (όχι ο Ερντογάν) να αλλάξει μια πολιτική που απέδωσε τόσα οφέλη; Τι έχει αλλάξει στο διεθνές περιβάλλον που να την αναγκάσει σε υπαναχώρηση; Μετά το ΄74 εφαρμόζει ότι και οι Αθηναίοι, όπως είπαν οι Κορίνθιοι στους Σπαρτιάτες προ του Πελοποννησιακού πολέμου: «Και αν δεν επιτύχουν όσα σχεδίασαν, θεωρούν ότι έχασαν κάτι που είχαν ήδη. Εάν όμως η επιχείρηση τους στεφθεί από επιτυχία, θεωρούν το επιτευχθὲν μικρό, εν συγκρίσει με ότι απομένει στο μέλλον να πραχθεί. Αν πάλι αποτύχει κάποια επιχείρηση τους, την αναπληρώνουν σχεδιάζοντας μια νέα».

Εάν ο πρόεδρος Τράμπ συντόνισε τον βηματισμό του με του Ερντογάν σε σχέση με την Λιβύη, τότε είναι βέβαιο ότι τα σχέδια της Τουρκίας για έλεγχο της Μεσογείου και του Αιγαίου θα προχωρήσουν. Αν κερδίσει ο Μπάιντεν τις εκλογές θα μας εκπλήξει, αφού στο πρόγραμμά της εξωτερικής πολιτικής δεν αναφέρει την Τουρκία. (https://joebiden.com/americanleadership). Υπενθυμίζεται ότι ο Ομπάμα αποκάλεσε τον Ερντογάν έναν από τους πέντε αγαπημένους του ηγέτες. Αλλαγή στην τουρκική ηγεσία είναι άνευ σημασίας. Ο φημολογούμενος ως διάδοχος του Ερντογάν, Süleyman Soylu, ακολουθεί την ίδια πολιτική.

Μπορεί να συνετιστεί η Τουρκία όπως ζητά ο πρόεδρος Μακρόν; Η Συνθήκη του ΝΑΤΟ δεν προβλέπει αποβολή ενός μέλους, κάτι που εκμεταλλεύεται η Άγκυρα. Τα άρθρα 2 και 10 της Συμμαχίας μιλούν για κοινά αποδεκτές αξίες, τις οποίες η Τουρκία έχει γραμμένες στα παλαιότερα των υποδημάτων της.

Οι μνήμες από την περίοδο του ψυχρού πολέμου συντηρούν έως σήμερα μια σχέση που μεταλλάχθηκε. Είναι το λάθος της αμερικανικής πολιτικής που την εξαναγκάζει σε δουλεία έναντι της Αγκύρας. Ότι δεν δημιούργησε το ισοβαρές αντίπαλο δέος εντός της Νατοϊκής Συμμαχίας ή περιφερειακά. Εάν τότε φάνταζε δύσκολο, τώρα μοιάζει ακατόρθωτο. Η Τουρκία εξελίσσεται σε δεύτερο Ιράν, ισλαμικό, βίαιο επιθετικό και πιθανώς πιο ανθεκτικό. Ενδεχομένως η οίηση της να προχωρήσει σε συμφωνία με το “παλαιστινιακό κράτος”, να προκαλέσει την νέμεση. Η αντίδραση αναμένεται από πλευράς Ισραηλινών και όχι των Ελλήνων. Αφού ουδείς διέψευσε τον Τσαβούσογλου για συνομιλία με τον εξ Αθηνών ομόλογό του, που του είπε ότι η μοιρασιά του Αιγαίου προσκρούει στην ελληνική κοινή γνώμη, η δήλωσή του τούρκου ΥΠΕΞ εκλαμβάνεται ως ειλικρινής.

Οι Σκαιές Πύλες άνοιξαν, ο Δούρειος Ίππος μπήκε στην Τροία και η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες. Τίποτε δεν έμεινε να θυμίζει την δόξα του Πριάμου. Ο Αντήνωρ που άνοιξε τις Πύλες βουλιάζει υπό το βάρος της πράξεως του. Στην παγωμένη λίμνη, στον ένατο κύκλο της Κολάσεως, σε έναν από τους τέσσερις λάκκους της προδοσίας, την τρομερή Αντηνόρα, αιώνια τιμωρία επιφυλάσσεται για τους προδότες της πατρίδας.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

Iraq: Turkish Airstrikes Terrorize Christian and Yazidi Natives

0

Coronavirus: Pakistan completes UAE repatriation operation with 60,000 returned home

0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pakistan’s campaign to repatriate UAE residents has been completed, with more 60,000 citizens leaving the country since March.

Ahmed Amjad Ali, Pakistan’s consul general in Dubai, said any other residents wishing to leave could book tickets directly with airlines or travel agents.

Until now, residents required consular approval to book flights home.

About 30,000 residents were sent home on 141 special PIA and flydubai services from Dubai,” Mr Ali said on Saturday. “A further 10,000 travelled home on UAE-owned carriers and the remaining were on PIA flights out of Abu Dhabi.

“This was Pakistan’s largest ever repatriation.

We faced a lot of difficulties and seven of our staff were infected with the virus. They were working day and night for our citizens.”

Ahmed Amjad Ali, Pakistan Consulate in Dubai

“We have successfully completed it and I would say about 80 to 90 per cent of those who wanted to go back have been repatriated.

“A few of those who are still remaining had immigration fines on them, but majority of the people have been sent home.”

About 80,000 citizens had registered to go home, he said. The majority were job seekers on visit visas, residents who had lost their jobs or those with medical or family emergencies.

Mr Ali said PIA will now be carrying out “normal operations”, with other Pakistani airlines – Airblue and Serene Air – expected to resume their operations soon.

On June 24, Emirates Airline said it would continue repatriation flights to Pakistan, but reversed the decision after a surge in Covid-19 cases there. Etihad Airways and flydubai also halted flights to Pakistan on Friday.

In addition, 26 people on board a flight from Pakistan to Hong Kong via Dubai tested positive for the virus.

Passengers arriving in Pakistan undergo thermal screening, but are only tested if they have symptoms.

A 15-day self-quarantine is mandatory for all passengers, and those who test positive are quarantined at a government facility.

Among those repatriated were 460 homeless people. Mr Ali said the consulate provided accommodation and food before sending them home.

“We faced a lot of difficulties and, at times, we felt we might have to end it. But, we carried through and successfully completed the operation,” Mr Ali said.

“Seven of our staff were infected with the virus and have recovered. They were working day and night for our citizens.”

Normal consular services will resume on Wednesday, July 1.

Pakistan and India have run the largest repatriation campaigns in recent months, as expatriates who had lost jobs or decided to send family members home applied to leave.

India said about 90,000 citizens had been flown home, far fewer than the 450,000 who applied at one stage.

Separately, thousands of Indians with UAE residency who were in their home country when the borders closed are waiting to return to the Emirates. At present, only special Air India repatriation and private chartered flights are allowed to operate – and they cannot take passengers in the other direction.

On Thursday, UAE Ambassador to India Ahmed Al Banna told The National that scheduled flights for those with permission from the UAE’s immigration authorities should begin in several weeks’ time.

https://www.thenational.ae/

13:00 anixnefseis web tv. Μια σε βάθος προσέγγιση της Τουρκίας

0

Μια σε βάθος προσέγγιση της Τουρκίας επιχειρεί, σήμερα, Κυριακή η διαδικτυακή εκπομπή anixnefseis web tv.

ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΑΔΗΣ

ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΕΡΜΠΕΡΑΚΗΣ

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ: ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΣ, Πρέσβης ε.τ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ:

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

Λιβύη: Βαθαίνει η κρίση – Μισθοφόροι εχθρικοί προς την Τουρκία κατέλαβαν πετρελαιοπηγές και διυλιστήρια

0

Λιβύη: Βαθαίνει η κρίση – Μισθοφόροι εχθρικοί προς την Τουρκία κατέλαβαν πετρελαιοπηγές και διυλιστήρια

Η αιφνιδιαστική κατάληψη των διυλιστηρίων της Ελ Σαράρα είναι ένα πρώτο πλήγμα στις επιδιώξεις της Τουρκίας

Με τη λιβυκή κρίση να βαθαίνει, η ανησυχία είναι διάχυτη όχι μόνο στα εδάφη της αφρικανικής χώρας, αλλά και ανάμεσα στους ηγέτες των εμπλεκομένων χωρών. Την ανησυχία αυτή διέκρινε ο Πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν στον Γάλλο ομόλογό του Εμανουέλ Μακρόν, κατά την χθεσινή τηλεδιάσκεψη στην οποία το λιβυκό αδιέξοδο και οι ενέργειες της Τουρκίας στην περιοχή φαίνεται πως κυριάρχησαν.

«Θα μιλήσουμε, φυσικά, για την αύξηση του κινδύνου έκρηξης στις εμπόλεμες ζώνες, θα μιλήσουμε μάλλον και για τα προβλήματα της Ουκρανίας, των Βαλκανίων, για την κατάσταση στη Σύρια, τη Λιβύη, γνωρίζω ότι σε ανησυχεί και σε απασχολεί» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Πούτιν.

Τουρκικά μέσα αναφέρουν, πως μισθοφορικές δυνάμεις της Ρωσίας και του Σουδάν κατέλαβαν αιφνιδιαστικά την περασμένη Πέμπτη, τα διυλιστήρια της Ελ Σαράρα νοτιοδυτικά της Λιβύης. Την είδηση επιβεβαιώνει η πετρελαϊκή εταιρεία της χώρας η οποία ελέγχεται από την κυβέρνηση Σαράτζ. Η είδηση έφερε την έντονη αντίδραση του μόνιμου αντιπροσώπου της Λιβύης στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

«Από την στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απέτυχε στο να επιβάλει κυρώσεις σε πρόσωπα και μισθοφόρους όπως η Βάγκνερ και ο Χαφτάρ, που παραβιάζουν όλες τις συνθήκες, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλουν να λάβουν τέτοια μέτρα και να «παγώσουν» περιουσιακά στοιχεία κάθε τρομοκρατικής οργάνωσης αλλά και όποιου τους χρηματοδοτεί. Έχουμε υπάρξει στο παρελθόν μάρτυρες τέτοιων ενεργειών για μικρότερες απειλές», ανέφερε σε δηλώσεις του ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Λιβύης στον ΟΗΕ.

Η αιφνιδιαστική κατάληψη των διυλιστηρίων της Ελ Σαράρα είναι ένα πρώτο πλήγμα στις επιδιώξεις της Τουρκίας που σύμφωνα με αναλυτές έχει πολύ υψηλά στην ατζέντα της τα ενεργειακά αποθέματα της χώρας. «Η Τουρκία καταναλώνει πολλή ενέργεια και η εμπλοκή της στη Λιβύη αλλά και η παρουσία της στα Δυτικά της χώρας δείχνει πως έχει εγγυήσεις για τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου» υποστηρίζει αναλυτής του France 24.

Στην Τουρκία για ακόμη μία φορά τον Ερντογάν στήριξε ο εθνικιστικός βραχίονας και κυβερνητικός του εταίρος. Ο ηγέτης των Γκρίζων Λύκων Μπαχτσελί έστειλε αυστηρό μήνυμα τόσο στους εκτός όσο και στους εντός Τουρκίας εχθρούς. «Η προσπάθεια της κυβέρνησης του Παρισιού, η ιστορία της οποίας είναι γεμάτη από αποικιοκρατικούς και αιματηρούς αγώνες, να προκαλέσει στην ανατολική Μεσόγειο θα της γυρίσει μπούμερανγκ και όσοι στο εσωτερικό μας μοχθούν να συνασπιστούν με τους Γάλλους, θα γίνουν ρεζίλι» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Την επίσκεψη Ντι Μάιο την περασμένη Τετάρτη στη Λιβύη ανταπέδωσε σήμερα ο Φαγέζ Αρ Σαράτζ ο οποίος συναντήθηκε στο Παλάτζο Κίτζι με τον πρωθυπουργό Κόντε. Στην λιτή ανακοίνωση της Ιταλικής Προεδρίας αναφέρεται πως η Ιταλία επιμένει στην διπλωματική λύση της κρίσης στη Λιβύη. Τον περασμένο Ιανουάριο τις πύλες του Παλάτζο στο οποίο στεγάζεται το Υπουργικό συμβούλιο είχε περάσει ο στρατάρχης Χαφτάρ.

Σύμφωνα με τον ανταποκριτή του OPEN TV Θανάση Αυγερινό, ο Βλάντιμιρ Πούτιν έχει καλέσει στη Μόσχα τον πρόεδρο της Λιβυκής Βουλή. Η Μόσχα διαψεύδει ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με ενόπλους οι οποίοι καταγγέλλονται από την Τρίπολη ότι έχουν καταλάβει πετρελαιοπηγές και διυλιστήρια, εμποδίζοντας την χρήση τους από τον Σάρατζ.

Την ίδια ώρα συνεχίζεται σε πολλά επίπεδα ο διπλωματικός μαραθώνιος για την άμεση κατάπαυση του πυρός. Σε αυτή τη κατεύθυνση έχει δημιουργηθεί ένα ευρύ μέτωπο που αποτελείται από την Μόσχα το Παρίσι, αλλά και το Βερολίνο.

Πηγή: Έθνος

Η Τουρκία στη σφαίρα του «ανεξήγητου»

0

Με την Τουρκία να κλιμακώνει την επιθετικότητά της και να ανοίγει συνεχώς νέα μέτωπα, η κοινή διαπίστωση είναι ότι η στρατηγική Ερντογάν έχει εισέλθει σε νέα φάση. Κάτι σαν το ανώτερο στάδιο του τουρκικού αναθεωρητισμού, που θα έλεγε και ο αείμνηστος Βλαδίμηρος Ιλιτς Λένιν. Το ερώτημα ωστόσο παραμένει. Ποιος είναι ο απώτερος στόχος του Ερντογάν, πέραν της προφανούς επιθυμίας του να επωφεληθεί των κενών που έχουν δημιουργηθεί στον πολυπολικό πλέον κόσμο μας για να επιβάλει την ηγεμονία της Τουρκίας ως μεγάλης περιφερειακής δύναμης με μεγαλομανείς φιλοδοξίες και διεθνή ρόλο ως μία από τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη;

Η κρατούσα πλέον άποψη είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος σπεύδει να αποκομίσει από τη διεθνή σκακιέρα ό,τι προλαβαίνει πριν από τις αμερικανικές εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου, ώστε να μη διακινδυνεύσει αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε περίπτωση αλλαγής φρουράς στον Λευκό Οίκο. Ωστόσο, ο κοινός τόπος που πλέον διαμορφώνεται ως προς την ανάλυση της τακτικής Ερντογάν έχει δύο καίρια κενά: Το πρώτο είναι ότι αφήνει αναπάντητο το ερώτημα: «Και μετά τις αμερικανικές εκλογές, τι;». Το δεύτερο είναι ότι δεν εξηγεί τους λόγους για τους οποίους ο Ερντογάν βιάζεται να προλάβει τις αμερικανικές εκλογές. Είναι οικονομικοί; Διπλωματικοί; Στρατιωτικοί; Ή μήπως είναι κάποιοι άλλοι, λιγότερο ορθολογικοί, που δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί αρκούντως; Το ερώτημα είναι λιγότερο αφελές απ’ όσο ίσως να φαίνεται. Και σίγουρα δεν αρκεί η απάντηση: μπορεί να είναι και όλοι μαζί. Γιατί το ζήτημα είναι ποιος είναι ο κυρίαρχος.

Αυτός, δηλαδή, που να εξηγεί με ποια λογική ο Ερντογάν ανοίγει ταυτόχρονα τόσα μέτωπα δίνοντας την εντύπωση ότι δεν υπολογίζει ρίσκα και συνέπειες. Γιατί, για παράδειγμα, να υπάρχει αίφνης τέτοια κλιμάκωση μετωπικού χαρακτήρα της έντασης στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Γαλλία με προσωπικές επιθέσεις πρωτοφανούς προκλητικότητας εναντίον του προέδρου Μακρόν; Γιατί να διακινδυνεύει την οριστική ρήξη στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ενωση, όταν θα μπορούσε να κερδίσει πολύ περισσότερα από την Ευρωπαϊκή Ενωση διαπραγματευόμενος με το όπλο του μεταναστευτικού στο τραπέζι; Είναι απλώς εξαιτίας του ηγεμονισμού του; Ή ο ηγεμονισμός του έχει μια περισσότερο υπερβατική διάσταση, που ξεπερνά την προσωπική κρίση μεγαλείου του Τούρκου προέδρου;

Σύμφωνοι, για κάποιον ανεξήγητο προς το παρόν λόγο, ο Ερντογάν θεωρεί προφανώς ότι η Τουρκία είναι τόσο ισχυρή αυτή τη στιγμή που, παρά τα προβλήματα της οικονομίας της, δεν διστάζει να τα βάλει ευθέως με μια παγκόσμια δύναμη. Γιατί, βεβαίως, η Γαλλία δεν είναι μόνον η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι μακράν η στρατιωτικά ισχυρότερη και, το κυριότερο, είναι η μόνη πυρηνική. Υποκαθιστά σήμερα τις ΗΠΑ στο κενό που άφησε στην περιοχή η αναδίπλωσή τους.

Και ασφαλώς δεν προτίθεται να χάσει τον έλεγχο σε περιοχές, όπως η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική, με τις οποίες έχει δεσμούς πολύ μεγάλων οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων από την εποχή που ανταγωνιζόταν τη μεγάλη βρετανική και τις άλλες ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες. Γι’ αυτό, άλλωστε, η Γαλλία δεν είναι, ούτε υπήρξε ποτέ, μόνον Ευρώπη. Και προφανώς, παρά τις ευθύνες που έχει για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη Λιβύη, δεν πρόκειται να παρακολουθήσει απαθώς την Τουρκία να την ελέγξει δημιουργώντας στρατιωτικές βάσεις στο μαλακό υπογάστριό της.

Το ερώτημα είναι γιατί ο Ερντογάν θέλει να την ελέγξει. Για τη μεγάλη οικονομική σημασία της ως πετρελαιοπαραγωγού χώρας και τη γεωπολιτική σημασίας της για την επιβολή της τουρκικής περιφερειακής ηγεμονίας; Ή για τη συμβολική σημασία της ως δυτικής εσχατιάς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η διαφορά είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και μάλλον σε αυτήν βρίσκεται το κλειδί που ανοίγει τις «πύλες του ανεξήγητου», στη σφαίρα του οποίου κινείται πλέον η τουρκική προκλητικότητα.

Ο λόγος είναι απλός. Όλες οι άλλες ερμηνείες υπόκεινται στον έλεγχο των υπολογισμών κόστους – οφέλους. Κανένας από αυτούς δεν βγαίνει. Στην καλύτερη περίπτωση παράγουν σχεδόν μηδενικά αθροίσματα. Η σημασία, για παράδειγμα, του πετρελαίου σε λίγα χρόνια θα πλησιάζει τον μηδενισμό της. Το πετρέλαιο θα χάσει πλήρως την αξία του ως πηγή ενέργειας, όπως θα χάσει και τη σημασία του ο εφοδιασμός των ευρωπαϊκών αγορών από αυτήν.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για τη στρατιωτική ή διπλωματική σημασία του ελέγχου της Λιβύης. Ούτε τον γεωπολιτικό ούτε τον αμυντικό ανταγωνισμό με τη Γαλλία ή την Ευρώπη μπορεί να αντέξει η Τουρκία του Ερντογάν, τουλάχιστον για το διάστημα που ο τελευταίος προσδοκά να βρίσκεται εν ζωή. Η συμβολική, όμως, σημασία των πράξεών του είναι η μόνη που δεν υπόκειται σε ορθολογικό έλεγχο. Και μάλλον γι’ αυτό φαίνεται να βρίσκεται και πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Γιατί, απ’ ό,τι αρχίζει να διαφαίνεται, οι πραγματικές του φιλοδοξίες ταυτίζονται με την υστεροφημία του ως του ηγέτη που ανασύστησε συμβολικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία και θα μπορεί να απολογηθεί στον Θεό του ότι πέτυχε υπό την κυριαρχία του τη δογματική ένωση σιιτών και σουνιτών. Κάτι ίσως λιγότερο γνωστό είναι ότι ο Ερντογάν αλώνει εδώ και χρόνια τις μουσουλμανικές μειονότητες της Ευρώπης – και ειδικότερα της Γαλλίας και της Γερμανίας εκτοπίζοντας τη Σαουδική Αραβία από τη δεσπόζουσα θέση που κατείχε ως ο μεγαλύτερος σπόνσορας των ισλαμικών πνευματικών ιδρυμάτων. Τα περισσότερα υπήρξαν άλλωστε και μάλλον εξακολουθούν να αποτελούν φυτώρια τζιχαντιστών και ισλαμο-εξτρεμιστών.

Ας θυμηθούμε απλώς ότι ο υπέρτατος σκοπός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν η κατάκτηση του «Οίκου των απίστων» από τον «Οίκο του Αλλάχ». Αν σε αυτό τον ιερό σκοπό έχει αποφασίσει να αφιερώσει το υπόλοιπο της ζωής του ο Ερντογάν, έχει κι ένα εξαιρετικό όπλο για να το πετύχει: την «ατομική βόμβα» του μεταναστευτικού. Για τη ρίψη της, η Λιβύη είναι χώρα-κλειδί. Από εκεί θα περνά ο κύριος όγκος των μεταναστευτικών ροών. Από τις αφρικανικές και όχι από τις ασιατικές χώρες θα προέρχονται πλέον. Από αυτή την άποψη, η Ελλάδα μπορεί να κοιμάται λίγο πιο ήσυχη. Τουλάχιστον ως προς την αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου, ο ρόλος της θα είναι σχεδόν ελάχιστος.

Αναδημοσίευση από το Φιλελεύθερο που κυκλοφορεί το Σαββατοκύριακο 27-28 Ιουνίου.

liberal.gr

Bolton Reveals the Beautiful One-sided Friendship Between Trump and Erdogan

0

haaretz.com

Zvi Bar’el

Analysis 

In new book, former U.S. national security adviser describes the chaos behind closed doors of the White House, and how Erdogan can take advantage of it ■ This offers important lesson for Israel’s decision makers.

Last Saturday, U.S. President Donald Trump fired federal prosecutor Geoffrey Berman, who has been viewed as Trump’s nemesis for a long time. He is the prosecutor who arrested and prosecuted Trump’s fixer, Michael Cohen. He later started to investigate Rudy Giuliani, Trump’s personal lawyer.

In between, he also prosecuted Halkbank, a Turkish bank convicted of laundering some $20 million for Iranian companies and thereby helping Iran circumvent sanctions. Two days after Berman left office, the Turkish bank’s shares jumped eight percent.

This seems like further indisputable proof of the butterfly effect. A prosecutor was fired in Washington and a bank’s shares soared in Turkey. But the butterfly in this case has big, clumsy wings, and he sits in the White House.

The connection between Trump and the bank’s case was evident even without the book recently published by John Bolton, the former national security adviser who Trump fired. But Bolton’s revelations give this story extra force.

Trump, Bolton wrote, asked him to call Matthew Whitaker, the acting attorney general at that time, and request that he cancel the indictment against the bank, which served ‒ and still serves the interests of Turkish President Recep Tayyip Erdogan. Bolton said he didn’t carry out the president’s order, but he confirmed that Trump promised Erdogan that he would intervene directly in the case, and even promised to fire some of the people in Berman’s office.

The State Department was also mobilized for the operation to rescue the bank and Erdogan by trying to reach a deal with the Justice Department and the prosecutor. But this effort failed in October 2019, when Berman decided to file the indictment.

That put an end to Erdogan’s massive, years-long effort to lobby the White House and other U.S. government departments. But now, following Berman’s dismissal, the Turkish bank might get a special deal.

Trump’s intervention in the Halkbank case wasn’t just another chapter in the “great friendship” he developed with Erdogan following the nadir their relationship hit due to Turkey’s arrest of pastor Andrew Brunson and the sanctions Trump imposed on Turkey in the summer of 2018. This friendship grew quickly after the pastor’s release.

The case also gave Trump a possible lever with which to pry Turkey out of invading Syria, especially after he announced, in December 2018, that he planned to withdraw American forces from Syria. But this lever was evidently made of cardboard. Bolton revealed in his book that because Trump thought Turkey intended to invade Syria, he wanted to withdraw American forces so the Turks wouldn’t be attacking the Kurds while U.S. troops were still present.

Turkey’s top brass apparently also opposed the invasion. Bolton quoted Gen. Joseph Dunford, the chairman of the U.S. Joint Chiefs of Staff, as saying that senior officers were “a lot less interested in going into Syria than Erdogan and were looking for reasons they could use to avoid conducting military operations south of their border.”

Bolton, who was visiting Israel at the time, was given the job of informing Erdogan about Washington’s objections to his invasion plans and the necessity of protecting the Syrian Kurds. Erdogan was predictably furious and decided to cancel his meeting with Bolton.

When he arrived in Ankara, Bolton wrote, James Jeffrey, the Trump administration’s special envoy to Syria, “Circulated a color-coded map of northeast Syria, showing which parts of north-eastern Syria he proposed to allow Turkey to take over and which the Kurds could retain.” This was in defiance of a previously agreed upon statement of principles.

Jeffrey, who was the U.S. ambassador to Turkey from 2008 to 2010 and is considered a close friend of Erdogan’s, evidently wasn’t impressed by that statement of principles. Like U.S. Ambassador to Israel David Friedman, he has his own position.

Dunford, who was part of Bolton’s delegation, “Didn’t like what the map showed at all,” Bolton wrote. He told Bolton it was “certainly his position” to “keep the Turks entirely on their side of the border with Syria east of the Euphrates River,” as Bolton had proposed.

Bolton’s own view, he wrote, was that he “wanted to see northeastern Syria look much as it did now, but without U.S. troops being present.”

In response to this position, Erdogan canceled his meeting with Bolton. Instead, he gave an aggressive speech in which he rejected any concession or compromise. Bolton termed him a dictator in his book and compared his speech to ones given by Mussolini.

Erdogan continued this aggressive line in his telephone calls with Trump. In the end, Trump ordered Bolton to draft a statement saying the United States would withdraw from Syria because the Islamic State was “finished.”

The Islamic State wasn’t finished at that time, but Trump didn’t want to hear that. He even belittled French President Emmanuel Macron’s warnings that withdrawing would be a big mistake.

“Trump brushed him aside, saying we were finished with ISIS, and that Turkey and Syria would take care of any remnants,” Bolton wrote. “Macron replied that Turkey was focused on attacking the Kurds, and would compromise with ISIS.”

This, incidentally, was also U.S. Secretary of State Mike Pompeo’s view. According to Bolton, Pompeo said Erdogan didn’t care a whit about the Islamic State.

Erdogan tried to reassure Trump regarding the Kurds, Bolton wrote. “Erdogan took pains to say he loved the Kurds and vice versa, but added that the YPG-PYD-PKK (three Kurdish groups in Turkey and Syria, the nine initials of which Erdogan rattled off as if spelling his own name) were manipulating the Kurds, and did not represent them.”

“We had heard all this before, and it was standard Erdogan regime propaganda,” Bolton added.

Moments before Trump promised Erdogan that America would withdraw from Syria, the two had a lengthy conversation on the Halkbank case, about which Erdogan was very upset. “Trump started by saying we were getting very close to a resolution on Halkbank,” Bolton wrote. “He had just spoken to [Secretary of the Treasury Steven] Mnuchin and Pompeo, and said we would be dealing with Erdogan’s great son-in-law,” ‒ Berat Albayrak, who later became Turkey’s finance minister ‒ “to get it off his shoulders.”

Did Trump’s willingness to help out in the bank case influence Erdogan’s policy? Erdogan still invaded northern Syria, but he didn’t carry out his entire plan, which was to take over a belt of territory 30 kilometers long. Nor did he expel most of the Syrian Kurds from their homes.

Trump, for his part, didn’t withdraw the U.S. forces. He also didn’t prevent the Turkish invasion and still views Erdogan as a close friend whom he can count on. So close that to date, he hasn’t imposed sanctions on Turkey over Ankara’s purchase of Russian S-400 anti-aircraft missiles, even though the purchase was fiercely opposed by other NATO members.

Erdogan repaid Trump by deciding not to put these systems into operation, for now. But he has already signed a memorandum of understanding with Russia to purchase additional S-400 batteries, as well as Sukhoi Su-35 planes. Perhaps Trump accepted Turkey’s “concession” because he hoped it would help him in November’s election, in which he could depict the freeze in activating the systems as an achievement of his foreign policy.

Now, Washington is observing from a distance as Turkey also entrenches itself in Libya. It is also a mere bystander to an agreement the two countries signed that divvied up their exclusive economic zones in a way that could significantly hinder Egypt, and possibly Israel too, from selling natural gas to Europe. Meanwhile, the conflict between Turkey and Greece puts Trump to sleep, despite its potential for deteriorating into a military clash.

Thus, Erdogan will apparently be able to keep doing as a he pleases in the Mediterranean basin and beyond it as long as Trump is in power.

This offers an important lesson for Israel’s decision makers, who believe that Washington conducts policy regarding Israel on a logical, judicious, principled basis which stems from viewing Israel as an ally with a shared right-wing ideology. But they need to recognize that Trump’s lexicon doesn’t include the words “ideology” or “logic.”

For Trump, everything is personal, and his base is more important to him than American or international interests. It’s also important to remember that quite a few members of his base are antisemites.

Israel was ecstatic when Bolton was appointed national security adviser, seeing him as an ally in the struggle against Iran. It was also certain that Trump’s son-in-law, Jared Kushner, would be putty in its hands.

But Bolton is now gone, together with many other cabinet members and aides who annoyed Trump or criticized his policies. Kushner has lost his halo; U.S. special envoy to the Middle East Jason Greenblatt has left; and if annexation turns out to be a hindrance in Trump’s campaign, he is likely to ditch it.

The book’s detailed portrayal of Bolton as a voice of reason in the U.S. administration ‒ someone who was concerned about the fate of the Kurds, viewed Erdogan as a dictator and depicted decision-making processes in the Trump administration as utter chaos, with no consistency, no method and no plan ‒ is obviously one-sided. We’ll evidently have to wait for Pompeo, Kushner and Trump himself to publish their books to fully grasp Bolton’s role in shaping U.S. policy.

Veteran Turkish journalist Ilhan Tanir offered a fascinating view of this practice in an article published recently on the Ahval news website. He was impressed by America’s political culture, in which a senior administration official can reveal details from decision makers’ private discussions as part of the country’s culture of transparency. Such a culture, he said, requires an administration to explain its policies, plans and reasoning to the citizens.

In Turkey, in contrast, “We know that no serious matter is discussed in parliament. Decisions of life and death, including wars beyond our borders, are made by a small group of people in Erdogan’s circle … The public learns about them only after they have been made behind closed doors,” he wrote.

Granted, books have been written about Erdogan in recent years. But no former senior Turkish official, even among those who were his rivals, has yet dared to publish a political biography or memoir from his time in office.

This isn’t due solely to the culture of secrecy that characterizes Erdogan’s government. Fear of the law and harassment is also preventing any revelations.

haaretz.com

 

 

 

Είναι τα ελληνοτουρκικά σύνορα και ευρωτουρκικά;

2

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

φωτό: Ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική και άμυνα Ζοζέπ Μπορέλ στα σύνορα του Έβρου. 

Στα πλαίσια του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, ο Έλληνας πρωθυπουργός, κατά τη διάρκεια συνομιλίας του με τον καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ Νάιαλ Φέργκιουσον στις 11 Ιουνίου, αναφέρθηκε στο πρόβλημα της χώρας μας με την Τουρκία: “Το πρόβλημα της Ελλάδας με την Τουρκία, είπε, είναι πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία. Γιατί αφορά τα σύνορά μας. Αφορά ζητήματα ασφαλείας. Γιατί εμείς, συνέχισε, προστατεύουμε τα ελληνικά σύνορα που ταυτόχρονα είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης”. Μάλιστα πρόσθεσε πως αν η Τουρκία πιστεύει ότι μπορεί να καταστρατηγεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, η αντίδραση δεν θα είναι μόνον από τη χώρα μας, αλλά θα είναι η αντίδραση από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. “Και αυτό είναι που προσπαθώ και θέλω να γνωρίζουν όλοι, ότι θα υπάρχουν πολύ σημαντικές επιπτώσεις εάν κάτι τέτοιο συμβεί”.

Η λογική που υποστηρίζει ο Έλληνας πρωθυπουργός, όπως και ο προκάτοχός του, αρχής γενομένης από τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος είχε ταυτίσει την ελληνική ΑΟΖ με την ευρωπαϊκή, θα ίσχυε στην περίπτωση μετεξέλιξης της ΕΕ σε ομόσπονδο κράτος. Διότι αν τα ελληνοτουρκικά σύνορα είναι ευρωτουρκικά, η υπεράσπισή τους έναντι της Τουρκίας, όπως και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στην ΑΟΖ, είναι ευρωπαϊκή υπόθεση και όχι μόνον ελληνική.

Για παράδειγμα το κόστος των δύο φρεγατών γαλλικής κατασκευής τύπου Belh@rra, ύψους 2,4 δις ευρώ που θα προμηθευτεί η χώρα μας από τη Γαλλία, θα έπρεπε να επιβαρύνει το σύνολο των κρατών μελών της ΕΕ, όπως και η αναβάθμιση των μαχητικών F-16 ή η αγορά F-35. Όπως και η υπεράσπιση των συνόρων μας με έμψυχο δυναμικό θα έπρεπε να είναι και ευρωπαϊκή υπόθεση. Τότε μόνον οι ισχυρισμοί των Ελλήνων πρωθυπουργών και οι διακηρύξεις των θεσμικών οργάνων της ΕΕ υπέρ της χώρας μας και της Κυπριακής Δημοκρατίας θα είχαν νόημα. Γιαυτό όταν η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ή ο ύπατος εκπρόσωπος της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειας Ζοζέπ Μπορέλ επαναλαμβάνουν από τις Καστανιές τον ευφημισμό που θέλει τα σύνορα της χώρας μας με την Τουρκία να είναι και ευρωτουρκικά, με την πολιτική τους σημασία, προφανώς μας εμπαίζουν.

Την Παρασκευή 18 Ιουνίου συνήλθε η σύνοδος υπουργών Άμυνας των κρατών μελών της ΕΕ η οποία εξέτασε τη στήριξη που θα παρέχουν τα κράτη μέλη στην περίπτωση που κάποιο εξ αυτών δεχθεί επίθεση από τρίτη χώρα. Όμως το κείμενο συμπερασμάτων της συνόδου κατέληγε με την επισήμανση ότι βασικός πυλώνας της άμυνας της Ευρώπης παραμένει το ΝΑΤΟ, του οποίου μέλη αποτελούν τα περισσότερα κράτη της ΕΕ.

Προφανώς λοιπόν, η επισήμανση περί “τρίτης χώρας” παραπέμπει στη Ρωσία αφού η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Αλλά αν, παρά ταύτα, η ΕΕ αντιδρούσε στην περίπτωση που η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, επιτεθεί στη χώρα μας, ποιά θα μπορούσε να είναι η στρατιωτική αντίδρασή της; Ποιός θα ήταν ο φορέας της στρατιωτικής παρέμβασής της; Διότι ενώ υπήρχε στρατιωτικός βραχίονας από συστάσεως θα λέγαμε της ΕΟΚ, η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ), αντί να μετεξελιχθεί διαλύθηκε:

Η ΔΕΕ συγκροτήθηκε το 1954 και διαλύθηκε και τυπικά το 2011 με τη δικαιολογία ότι αντικαταστάθηκε από μια ρήτρα αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Ουσιαστικά διαλύθηκε με πρωτοβουλία του Βερολίνου προκειμένου να καθησυχάσει την Ουάσινγκτον για το ενδεχόμενο μετεξέλιξης της ΔΕΕ σε ευρωπαϊκό βραχίονα ασφαλείας αντιπαραθετικά με το ΝΑΤΟ.

Επί δεκαετίες η ΔΕΕ, λόγω του ΝΑΤΟ, ήταν ανενεργός φορέας ασφάλειας αλλά άρχισε να ενεργοποιείται μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, μάλιστα με φορέα τη ΔΕΕ συμμετείχαν ευρωπαϊκά κράτη στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Η ΔΕΕ αναζωογονήθηκε στο πλαίσιο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και της Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) με την ένταξη νέων κρατών μελών όπως η Ελλάδα (1994), η Ισπανία, η Πορτογαλία αλλά και με τον χαρακτηρισμό ως συνδεδεμένων μελών των μελών του ΝΑΤΟ που δεν ανήκαν στην ΕΕ, όπως η Τουρκία.  Την ένταξη της χώρας μας στην ΔΕΕ ακολούθησαν κατά την πάγια πρακτική των κυβερνήσεών μας διθύραμβοι και διαβεβαιώσεις ότι τα σύνορά μας θα ήταν και σύνορα της ΕΕ. Ποια όμως ήταν η πραγματικότητα;

Για να μην αναλωνόμαστε σε επιχειρήματα, αποκαλυπτική για τον χαρακτήρα των ελληνοτουρκικών συνόρων, είναι η αναδρομή στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν: Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (CDU) υιοθέτησε το 1994 τη λεγόμενη «εποικοδομητική ρήτρα εξαίρεσης» στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ. Δηλαδή, υιοθέτησε την κοινή πολιτική ασφάλειας της ΕΕ “αλά καρτ” στα πλαίσια της οποίας οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με πλειοψηφία χωρίς να είναι υποχρεωμένες οι χώρες που διαφωνούν να συμμετέχουν στις κοινές δράσεις της ΚΕΠΠΑ διότι θίγονται τα εθνικά τους συμφέροντα. Παράλληλα προτείνονταν να παρέχεται στα συνδεδεμένα μέλη της ΔΕΕ (όπως ήταν η Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ) η δυνατότητα να λαμβάνουν μέρος σε επιχειρήσεις που θα εντάσσονται στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ. Όμως έτσι θα μπορούσε να συμβεί να μη συμμετέχει η Ελλάδα βάσει του δικαιώματος που θα της παρείχε η «εποικοδομητική ρήτρα εξαίρεσης» και να συμμετέχει η Τουρκία. Στην περίπτωση αυτή ποιο κράτος θα ήταν εντός και ποιο εκτός της ΕΕ; Όμως αυτή η κραυγαλέα αντίφαση δεν  ήταν ό,τι χειρότερο για τη χώρα μας. Διότι όπως αποκάλυψε ο Χέλμουτ Κολ, μιλώντας στο Μόναχο στην 33η συνάντηση για την ασφάλεια στην Ευρώπη, η γερμανική κυβέρνηση προτίθετο να προωθήσει την υιοθέτηση ρήτρας για την υποχρέωση “εκδήλωσης αμυντικής συνδρομής” για όλα τα μέλη της ΕΕ αλλά σύμφωνα με όσα όριζε το άρθρο 5 της διακήρυξης του Πέτερσμπεργκ της ΔΕΕ. Το οποίο εξαιρούσε την περίπτωση κατά την οποία πλήρες μέλος της ΔΕΕ, όπως η Ελλάδα, θα δέχονταν επίθεση από συνδεδεμένο μέλος, όπως ήταν η Τουρκία. Γιαυτό η ταύτιση των ελληνοτουρκικών συνόρων με τα ευρωτουρκικά θα είχε νόημα μόνον με την ομοσπονδοποίηση της ΕΕ, και την απεξάρτησή της  από το ΝΑΤΟ.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

25-6-2020

 

Οι Τουρκικοί ελιγμοί στη διεθνή σκακιέρα

0

Του Μιχάλη Ψύλου*

«Η  Τουρκία είναι σήμερα ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον αραβικό κόσμο» γράφει στο Twitter ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Αραβικού Συνδέσμου ,Αμρ Μούσα. Ενα tweet που θα λέγαμε ότι συνοψίζει σήμερα  τα αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αράβων απέναντι στην Αγκυρα και την πολιτική του προέδρου Ερντογάν. Πρώην υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου, ο Αμρ Μούσα απηχεί και  τις απόψεις του Καίρου σήμερα που βλέπει την Τουρκία όχι μόνο να εδραιώνει την παρουσία της και την κατοχή στη Συρία αντικαθιστώντας το συριακό νόμισμα στο Ιντλίμπ με την τουρκική λίρα,αλλά και να επεκτείνει την στρατιωτική  της δράση στη Λιβύη-το μαλακό υπογάστριο της Αιγύπτου.

Ο Πρόεδρος της Αιγύπτου αλ-Σίσι μίλησε για «κόκκινη γραμμή» και προειδοποίησε με πόλεμο ,αν οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία δυνάμεις του λίβυου πρωθυπουργού αλ Σάρατζ  καταλάβουν την πόλη Σύρτη ή την αεροπορική βάση Τζούφρα.

“Η Αίγυπτος δεν θέλει ούτε έναν Τούρκο να περάσει τη γραμμή προς την Ανατολική Λιβύη” δήλωσε ο Ζιάντ Ακλ επικεφαλής  του Κέντρου Πολιτικών και Στρατηγικών Σπουδών Αχράμ (ACPSS) στο Κάιρο, μιλώντας στους Financial Times. Οι Αραβες βλέπουν  πλέον καθαρά ότι η Τουρκία υπό τον  Ερντογάν αναβιωνει τις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες στον αραβικό κόσμο καταλαμβάνοντας πλέον αραβικά εδάφη. «Εναν αιώνα μετά ,οι  Άραβες έρχονται αντιμέτωποι με αυτό που αποκαλούσαν ‘’οθωμανική αποικιοκρατία’’ γράφει η αυστριακή Die Presse.

Ηδη η Σαουδική Αραβία πρωτοστατεί στην προσπάθεια ενάντια στην αναβίωση της Οθωμανικής εποχής, η οποία τελείωσε με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο  όταν κατέρρευσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η κυβέρνηση του Ριάντ καταβάλει μάλιστα μια συστηματική προσπάθεια περιορισμού των τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και της πολιτιστικής επιρροής, για παράδειγμα αντικαθιστώντας τις δημοφιλείς τουρκικές σαπουνόπερες με αραβικές παραγωγές (όχι όπως στην Ελλάδα). Στα σαουδαραβικά  σχολικά βιβλία επίσης, η οθωμανική παρουσία σε  μεγάλα τμήματα της Αραβικής Χερσονήσου έχει ήδη χαρακτηριστεί ως «κατοχή»,καθώς οι  Σαουδάραβες αγωνίζονται να σβήσουν εντελώς την οθωμανική κληρονομιά.

Αλλωστε και ο ίδιος ο Ερντογάν πυροδοτεί συνεχώς  την «ισλαμική ευαισθησία» για να ενισχήσει την εκλογική  του βάση, επικαλούμενος συνεχώς τις  μνήμες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

«Η Τουρκία θέλει να επιβάλει την περιφερειακή της επιρροή» γράφει η γαλλική Le Figaro. «Σε αυτό το παιχνίδι επιρροής πολλών παικτών, η Άγκυρα έχει ένα χαρτί να παίξει: Εμπλεκόμενη ήδη στρατιωτικά στη Συρία, αλλά και στο Ιράκ, όπου πρόσφατα επανέλαβε τις επιθέσεις εναντίον βάσεων Κούρδων ανταρτών, η Τουρκία βλέπει στη Λιβύη την ιδανική αφετηρία για να προωθήσει τα πιόνια της σε μια περιοχή, όπου η αμερικανική αποδέσμευση, η αποδυνάμωση των ευρωπαϊκών χωρών και η αδυναμία του ΝΑΤΟ της αφήνουν σχετικά το πεδίο ελεύθερο.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η Αγκυρα εμφανίζει μια ολοένα και πιο επιθετική στάση στη Μεσόγειο, κάνοντας γεωτρήσεις σε αμφισβητούμενα νερά, προκαλώντας  μια γαλλική φρεγάτα που επιδιώκει να ελέγξει ένα από τα πλοία της, για τα οποία υπάρχει υποψία, ότι παρακάμπτει το εμπάργκο όπλων και γελάει με τις αιγυπτιακές απειλές, που θέλουν να την εμποδίσουν να κατευθυνθεί προς την Σύρτη» σημειώνει η γαλλική εφημερίδα.

 

Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια λοιπόν, η Λιβύη έγινε μια νέα Συρία, μια διχοτομημένη χώρα, στην οποία οι περιφερειακές δυνάμεις «ετοιμάζουν τα νύχια τους» για να διεκδικήσουν τα εθνικά τους συμφέροντα και να αλλάξουν τη διεθνή ισορροπία δυνάμεων.

Στο παιγνίδι αυτό ο Ερντογάν έχει την ανοχή αν όχι την πλήρη  κάλυψη του Αμερικανού ομολόγου του Ντόναλντ Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει πειστεί πλέον ότι η Τουρκία μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό περιφερειακό πιόνι στην Εγγύς Ανατολή και την Βόρεια Αφρική ενάντια στην αυξανόμενη  επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας. Ο στενός συνεργάτης του Τραμπ, Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ σε τηλεδιάσκεψη που είχε πριν λίγες ημέρες με Τούρκους πολιτικούς και επιχειρηματίες το είπε πολύ καθαρά: Στη Συρία οι Αμερικανοί δεν θέλουν το Ιράν και η Ρωσία να ελέγχει τη Δαμασκό και στη Βόρεια Αφρική η Ουάσιγκτον χρειάζεται μια «εναλλακτική λύση στα κινεζικά προϊόντα και την κινεζική επιρροή»,όπως έγραψε ο Τούρκος δημοσιογράφος Μουράτ Γετκίν στην ιστοσελίδα του Yetkinreport . O Γκράχαμ προχώρησε μάλιστα ακόμη παραπέρα στοχεύοντας έμμεσα και την Ελλάδα για τις σχέσεις της με την Κίνα: «Η Τουρκία είναι  άξια σύμμαχος του ΝΑΤΟ”, δήλωσε ο Γκράχαμ. Η Τουρκία και το ΝΑΤΟ μπορούν να κάνουν περισσότερα για να περιορίσουν την πόρτα της Κίνας στην Ευρώπη, θα μπορούσαν επίσης να αναγκάσουν τις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ να λάβουν σαφή στάση ενάντια στην Κίνα». Σαφές το μήνυμα προς την Αθήνα…

Φυσικά ο Ερντογάν ως ειδικός στα οθωμανικά παζάρια δεν θέλει να βάλει όλα τα αυγά στο ίδιο καλάθι και θα εξακολουθήσει να διαπραγματεύεται τόσο με τη Μόσχα όσο και το Πεκίνο για να  εξασφαλίζει περισσότερα πλεονεκτήματα. «Η  Μόσχα  θα ενθάρρυνε άλλωστε μια συμφωνία «συγκυριαρχίας» μεταξύ Τουρκίας, κυρίαρχης στη Δύση, και της Ρωσίας στο κέντρο, που θα προστατεύει την Ανατολική πλευρά, ζώνη επιρροής της Αιγύπτου, παραδοσιακού συμμάχου της» γράφει η Le  Figaro.

Παζάρια κάνει ο Ερντογάν και με την Ρώμη ,όπως φάνηκε κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ιταλού υπουργού Εξωτερικών, Λουίτζι ντι Μάγιο στην Αγκυρα, οποίος έκανε λόγο για  έναν «ειλικρινή διάλογο» χωρίς να κρύψει τις διαφωνίες του,αλλά  «σεβόμενος τα τουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα». Οπως είπε ο Ιταλός Υπ.Εξ “δεν είναι εύκολο να είμαστε η χώρα που μεσολαβεί μεταξύ Τουρκίας, Κύπρου και Ελλάδας για να αποκλιμακωθει η ένταση στην περιοχή”,τονίζοντας ταυτόχρονα ότι είναι “άχρηστο να μιλάμε για τη Λιβύη” χωρίς να διαμορφώνεται ολόκληρο το πλαίσιο της “διευρυμένης Μεσογείου”…

Βασικό διεθνές εμπόδιο στα σχέδια του Ερντογάν αποτελεί μέχρι στιγμής  η Γαλλία με τον πρόεδρο Μακρόν να προειδοποιεί τον Ερντογάν ότι παίζει στη Λιβύη «ένα επικίνδυνο παιχνίδι». Οπως δήλωσε Γάλλος ανώτατος διπλωμάτης στη Le Figaro «η ανάμειξη της Τουρκίας είναι πιο μαζική και πιο επικίνδυνη από εκείνη της Ρωσίας. Η Άγκυρα διεξάγει πόλεμο με τη μία πλευρά εναντίον της άλλης,  ενώ η Μόσχα εκμεταλλεύεται κυρίως μια ευκαιρία. Ο κίνδυνος, για εμάς, είναι άμεσος και διαρκής, είναι πολιτικός και στρατηγικός ».

Το Παρίσι βλέπει ότι η γαλλοβρετανική εισβολή το 2011 στη Λιβύη και η εξόντωση του Καντάφι δεν είχε τα αποτελέσματα που προσδοκούσε. Το πολιτικό κέρδος που θα μπορούσε να αντλήσει , ήδη έχει χαθεί στο χάος της Λιβύης που ακολούθησε. Και το χειρότερο για το Παρίσι:  Ο Ερντογάν επιχειρεί να θέσει υπό τον έλεγχό του στη  Σύρτη τα πλούσια πετρελαικά κοιτάσματα της Λιβύης.Ταυτόχρονα ,η Αγκυρα καθιστάμενη ως  κύριος στρατιωτικός παράγοντας στη Λιβύη, φιλοδοξεί σύντομα να ελέγξει-εκτός από τη ροή προσφύγων στο Αιγαίο- και τη δεύτερη μεταναστευτική ροή της περιοχής και να διπλασιάσει την ικανότητα εκβιασμού της ΕΕ. Μόνο τυχαία δεν είναι η πρόσφατη προειδοποίηση του Γάλλου υπουργού Εξωτερικών,Ζαν Ιβ Λε Ντριάν ότι η Γαλλία  «δεν μπορεί να δεχτεί, ότι οι πρόσφυγες χρησιμεύουν ως μέσο πίεσης ή οργάνωσης της Τουρκίας απέναντί ​​μας».

Το κακό για τη Γαλλία και για όσους ελπίζουν στον παράγοντα Μακρόν είναι ότι έχει μειωθεί το περιθώριο ελιγμών του Παρισιού στη Λιβύη και για άλλον έναν λόγο: Στη Λιβύη ,σύμμαχος της Τουρκίας είναι και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,που αποτελούν έναν από τους καλύτερους πελάτες της γαλλικής αμυντικής βιομηχανίας. Και όπως λέει ο Τζαλέλ Χαρκάουι ,ερευνητής στο Ινστιτούτο Clingendael στη Χάγη «σήμερα, η πολιτική της Γαλλίας στη Λιβύη εξαρτάται από τα πολύ πεισματάρικα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μιά χώρα που είναι αδιανόητο για το Παρίσι να έλθει σε αντιπαράθεση.Αποτέλεσμα; Η Γαλλία του Μακρόν σκέφτεται σήμερα ως μια μικρή δύναμη στη Μέση Ανατολή»…

*Ο Μιχάλης Ψύλος είναι δημοσιογράφος.

πηγή; εφημερίδα “Δημοκρατία”

Egypt, Ethiopia and Sudan to agree Nile dam deal in weeks

0

The decision to resume the negotiation is likely to defuse tensions built up after the collapse of talks earlier this month

Egypt, Ethiopia and Sudan have agreed to resume negotiations over the operation and filling of a massive Nile dam being built by Addis Ababa following a videoconference summit that brought together the leaders of the three nations under the auspices of the African Union.

Negotiators were given two weeks to reach a legally binding agreement that resolves all outstanding issues, like how to handle sustained drought and settle future disputes.

The decision to resume the negotiations is likely to defuse tensions that have steadily built up between the three nations since the collapse of the latest round of talks earlier this month, with media and officials in Addis Ababa and Cairo speaking of a fast deteriorating crisis that could lead to hostilities.

The latest round of negotiations ended with Ethiopia and Egypt blaming each other for their failure in a fast escalating war of words. Egypt said at the time that Ethiopia did not want a legally binding deal and that it also rejected a binding process to settle future disputes or agree to effective measures to deal with future spells of drought.

For its part, Ethiopia said Egypt was clinging to outdated, colonial-era deals that gave it the lion’s share of the Nile’s water without heed or care for the interests of the other 10 river basin countries.

The decision to resume the negotiations came late on Friday during a lengthy videoconference summit meeting of the leaders of Egypt, Ethiopia and Sudan. The meeting was sponsored by the president of South Africa and current chairman of the African union, Cyril Ramaphosa. The leaders of Kenya, Mali and the Democratic Republic of Congo were also in attendance.

The meeting decided to form a joint committee bringing together technical and legal experts from Egypt, Ethiopia and Sudan to produce a legally binding agreement within two weeks. Ethiopia has also agreed not to go ahead and start filling the dam next month, a significant concession that has defused heightened tension over the $4.5 billion dam.

Representatives of the United States, the European Union, the African Union and others would sit on the committee meetings, also to be held on videoconference.

A UN Security Council meeting to discuss the dispute would go ahead as scheduled on Monday, according to Egyptian Foreign Minister Sameh Shoukry. Egypt had written to the council this month complaining of Ethiopia’s handling of the negotiations, asking it to call for the resumption of the talks and warning of an impending threat to peace and security in the region.

Egypt, the most populous Arab nation with 100 million people, depends on the Nile for more than 90 per cent of its water needs. President Abdel Fatah El Sisi has said his country’s share of the Nile waters was an existential issue.

The dam, whose construction began in 2011 and is set to generate 6,000 megawatts on completion, is being built on the Blue Nile, which originates on the Ethiopian highlands and thunders down into eastern Sudan where it converges with the White Nile near the Sudanese capital Khartoum before flowing north through the deserts of northern Sudan, into Egypt and all the way to the Mediterranean.

https://www.thenational.ae

Ο Guardian για τη μάχη Τουρκίας – Αιγύπτου για τη Λιβύη και το ενδεχόμενο ένοπλης σύρραξης

0
in.gr

Στο ρεπορτάζ του Guardian εξηγείται η σημασία της Σύρτης, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια των δυνάμεων του Χαλίδα Χαφτάρ ωστόσο αποτελεί διακαή πόθο του Φαγιέζ Αλ Σάρατζ, και δίνεται έμφαση σε πιθανή απόφαση της Αιγύπτου να επέμβει στρατιωτικά στη βορειοαφρικανική χώρα

Μια διαφωνία στη βόρεια αφρικανική ακτή μεταξύ αντίπαλων φατριών στον εννέα ετών εμφύλιο πόλεμο απειλεί να κινητοποιήσει τον πανίσχυρο αιγυπτιακό στρατό και να κλιμακώσει την ένταση μεταξύ μερικών από τους πιο ορκισμένους εχθρούς της Μέσης Ανατολής.

Οι διπλωματικές προσπάθειες έχουν ενταθεί στην Ευρώπη αλλά και σε περιφερειακές πρωτεύουσες προκειμένου να αποτρέψουν την είσοδο του Καΐρου στη σύγκρουση, μια εξέλιξη που θα προκαλούσε αντιδράσεις από την Άγκυρα έως και το Άμπου Ντάμπι, επισημαίνει σε άρθρο του ο Guardian αναφορικά με τις ραγδαίες εξελίξεις στη Λιβύη.

Στο ρεπορτάζ εξηγείται η σημασία της Σύρτης, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια των δυνάμεων του Χαλίδα Χαφτάρ ωστόσο αποτελεί διακαή πόθο του Φαγιέζ Αλ Σάρατζ, και δίνεται έμφαση σε πιθανή απόφαση της Αιγύπτου να επέμβει στρατιωτικά στη βορειοαφρικανική χώρα. 

Η πολιορκία της Σύρτης

Οι δύο πλευρές τώρα βρίσκονται στα περίχωρα της Σύρτης, εκεί όπου ο Μουαμάρ Καντάφι αιχμαλωτίστηκε και σκοτώθηκε το 2011, σε μια εξέλιξη που άλλαξε τους συσχετισμούς του πολέμου και έθεσε εν αμφιβόλω την δυνατότητα του Χαφτάρ να ανατρέψει την κυβέρνηση της Τρίπολης.

Οι δυνάμεις του GNA έχουν φτάσει στα 30 χλμ από τη Σύρτη, καταλαμβάνοντας θέσεις κοντά στον σταθμό παραγωγής ενέργειας της πόλης, ενώ αυτές του LNA, που υποστηρίζεται από την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Ρωσία, βρίσκονται στις αστικές περιοχές όπου ο Λίβυος δικτάτορας και οι άνθρωποί του κρυβόταν το 2011, καθώς κατέρρεε η τεσσάρων δεκαετιών εξουσία του υπό την στρατιωτική επιχείρηση υπό τις ΗΠΑ και την Βρετανία.

Τα εννέα χρόνια που ακολούθησαν επικράτησε το χάος καθώς περιφερειακά κράτη, παγκόσμιες δυνάμεις, φυλές, μισθοφόροι και τζιχαντιστές, όλοι προσπάθησαν να πάρουν ένα κομμάτι από ένα κράτος που μπορεί να είναι και το πλουσιότερο της βόρειας Αφρικής.

Σύμφωνα με τον Guardian, η χώρα είναι τώρα διαιρεμένη σε ανατολή και δύση μεταξύ δυο φατριών και των υποστηρικτών τους. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του μετώπου της ανατολής, με δυνάμεις που διοικούνται από τον Χαφτάρ κάλεσε τον αιγύπτιο πρόεδρο, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, να κάνει πράξη την απειλή του και να εισβάλει εάν οι δυνάμεις του δυτικού μετώπου του GNA, που στηρίζεται επιπλέον από Κατάρ και Ιταλία, προχωρήσουν περαιτέρω προς την Σύρτη.

Μετά τις απειλές Σίσι πως θα υπερασπιστεί τα σύνορα της Αιγύπτου ο Αραβικός Σύνδεσμος απηύθυνε έκκληση για νέα προσπάθεια εκεχειρίας, ωστόσο ο GNA που βρίσκεται δυτικά της Σύρτης φαίνεται πως είναι σε ετοιμότητα να προχωρήσει προς τις υποχωρούσες δυνάμεις του Χαφτάρ. 

«Βρίσκονται στις πύλες της Τρίπολης εδώ και πολύ καιρό και σκοτώνουν ανθρώπους με οβίδες» δήλωσε ο Φαουζί Χαιραλάχ, μαχητής που μίλησε τηλεφωνικά στον Guardian. «Και όταν ήρθε η ώρα να φύγουν, αυτό που μπόρεσαν ήταν να υποχωρήσουν πίσω κατά 300 μίλια. Είναι παραπαίουσα δύναμη».

Η απόφαση της Αιγύπτου και ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων

Εάν η Αίγυπτος εισβάλλει στη Λιβύη είναι το πρώτο θέμα που συζητείται στη χώρα. Ο Ανάς ελ Γκομάτι διευθυντής του Ινστιτούτο Sadeq, ένα thinktank με βάση την Τρίπολη ανέφερε: «Η Αίγυπτος θα προχωρήσει εάν η Ρωσία αφήσει τον GNA και την Τουρκία να περάσουν στη Σύρτη και εάν έχει στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη από κάποιον άλλο σύμμαχο όπως είναι Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα/Σαουδική Αραβία».

«Κάτι τέτοιο θα συνιστά χερσαία επίθεση προς τα σύνορα και θα προσπαθήσει να εμποδίσει τον GNA και την Τουρκία να διεκδικήσουν την πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή (oil crescent) που εκτείνεται από τη Σύρτη έως τις πύλες της Βεγγάζης» πρόσθεσε.

Ο Σόνερ Καγκαπτάι, διευθυντής του Τουρκικού Ερευνητικού Προγράμματος του Ινστιτούτου της Ουάσιγκτον, περιέγραψε στον Guardian την παρούσα φάση της σύγκρουσης στη Λιβύη ως πόλεμο δι’ αντιπροσώπων (proxy war) σε δύο επίπεδα.

«Πρώτον μεταξύ του Ερντογάν και του Σίσι, καθώς ο ένας είναι η Νέμεσις του άλλου στη Μέση Ανατολή. Ο Σίσι είναι ένας κοσμικός στρατηγός που έχει φυλακίσει τους Ισλαμιστές πολιτικούς και ο Ερντογάν ένας Ισλαμιστής πολιτικός που έχει φυλακίσει κοσμικούς στρατηγούς. Δεν μπορούν να μείνουν μαζί στο ίδιο δωμάτιο ούτε για 20 λεπτά».

Δεύτερον, είπε, ο Ερντογάν το βλέπει και σαν proxy war με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, έναν πιο νέο περιφερειακό εχθρό.

Η Τουρκία έχει επίσης καταστήσει σαφές ότι σκοπεύει να αποζημιωθεί για τα δισεκατομμύρια δολαρίων χρέη από την εποχή του Καντάφι μέσω του κατασκευαστικού τομέα που κατέρρευσε με την ανατροπή του δικτάτορα. Ένας από τους λόγους που έχει επενδύσει τόσο στην Τρίπολη είναι γιατί επιθυμεί μια κυβέρνηση φιλική που θα την βοηθήσει σε αυτό και έτσι θα επωφεληθεί από μελλοντικά συμβόλαια.

Ο Μοχάμεντ αλί Αμπτάλα, ανώτερος σύμβουλος του GNA, είπε ότι η Αίγυπτος με τη στάση της θα μπορούσε να επιδεινώσει την κρίση. «Η Αίγυπτος πρέπει να είναι μέρος της λύσης στη Λιβύη και όχι μέρος του προβλήματος, όπως έχει υπάρξει τα τελευταία λίγα χρόνια. Η πρότασή της, ως έχει, μειώνει την πιθανότητα ειρήνευσης και συνιστά κίνδυνο για περαιτέρω διαίρεση στην Λιβύη». 

Ο συντονισμός της Αιγύπτου με άλλες δυνάμεις

Ο έλεγχος των πετρελαϊκών πηγών της Λιβύης από τον GNA θεωρείται μη αποδεκτός τόσο από την Αίγυπτο όσο και από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στη διαμάχη τους με την Τουρκία. «Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα ήταν ταπεινωτικό και για τους δύο και δεν μπορούν να το αντέξουν» σημειώνει περιφερειακός διπλωμάτης. «Η Αίγυπτος θα ενεργήσει επιθετικά, αλλά η Τουρκία μπορεί να μην τσιμπήσει. Βρίσκεται 800 μίλια από τα σύνορά τους στη Σύρτη. Τι θα κάνουν γι’ αυτό; Πιστεύω ότι θα ψηφίσουν ειρήνη τελικά».

Ο Χ.Α. Χέλιερ, ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Royal United Services και του Carnegie Endowment ισχυρίζεται πως «γενικά ο αιγυπτιακός στρατός είναι πολύ συντηρητικός και δεν εμπλέκεται πέρα από τα σύνορά του – αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχουν εμπλακεί σοβαρά κάπου αλλού την τελευταία δεκαετία, όπως στην Υεμένη ή την Συρία».

«Το Κάιρο δεν πρόκειται να αλλάξει αυτή τη στάση, αλλά την ίδια ώρα έχει μια εξαιρετικά σοβαρή αντιμετώπιση σε ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια κατά μήκος των συνόρων του με τη Λιβύη. Εάν το Κάιρο αποφασίσει να κάνει το βήμα, είναι πιθανό να προχωρήσει σε συντονισμό με άλλες δυνάμεις του περιφερειακού του άξονα, και ειδικότερα τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα».

«Είναι σημαντικό να μην αποσυνδέουμε όλα αυτά από τον ευρύτερο ψυχρό πόλεμο στον ευρύτερο αραβικό κόσμο, όπου τα τελευταία λίγα χρόνια, υπάρχουν δυο συνασπισμοί που έχουν ενωθεί. Η Τουρκία, το Κατάρ και ορισμένοι Ισλαμιστές από τη μια, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αίγυπτος από την άλλη. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει σωστά τον πόλεμο στη Λιβύη εάν δεν συνεκτιμήσει όλα αυτά».

in.gr

Ποιοι είναι οι κρίσιμοι ψηφοφόροι που στρέφονται κατά του Τραμπ;

0

του Ruy Teixeira (*)

Ο Τζο Μπάιντεν μπορεί να προπορεύεται σε πολλές δημοσκοπήσεις, αλλά οι Δημοκρατικοί ανησυχούν για το πώς – και αν – θα ψηφίσουν οι νεαροί μαύροι και ισπανόφωνοι ψηφοφόροι. Και έχουν δίκιο.

Τα ποσοστά του Μπάιντεν σε αυτές τις ομάδες ψηφοφόρων υπολείπονται εκείνων της Χίλαρι Κλίντον στις εκλογές του 2016 (μολονότι η διαφορά είναι μικρότερη αν η σύγκριση γίνει με τα ποσοστά της Χίλαρι στην αντίστοιχη χρονική στιγμή της προεκλογικής της εκστρατείας). Και οι νέοι ψηφοφόροι δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενθουσιασμό για τον πρώην αντιπρόεδρο κατά τη διάρκεια των προκριματικών εκλογών.

Οι Δημοκρατικοί έχουν όμως ένα μυστικό όπλο στο άλλο άκρο της ηλικιακής κλίμακας: τους ηλικιωμένους ψηφοφόρους. Σε αυτή την κατηγορία, τους άνω των 65 ετών, παρατηρείται μια μεγάλη μεταστροφή υπέρ των Δημοκρατικών. Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί η σημαντικότερη πολιτική εξέλιξη αυτής της αναμέτρησης.

Η Χίλαρι Κλίντον έχασε σε αυτή την κατηγορία με διαφορά 15 μονάδων. Ο Μπάιντεν προηγείται αυτή τη στιγμή με διαφορά έξι μονάδων. Βλέπουμε άρα μια μετατόπιση κατά 21 μονάδες υπέρ των Δημοκρατικών σε μια κατηγορία που θα αντιστοιχεί φέτος περίπου στο 25% των ψηφοφόρων.

Η μετατόπιση αυτή είναι φανερή στις κρίσιμες πολιτείες. Στη Φλόριντα, όπου οι άνω των 65 υπολογίζεται πως αντιστοιχούν στο 30% του συνόλου, η μετατόπιση είναι 17 μονάδες. Στην Πενσιλβάνια, 24 μονάδες. Στο Μίσιγκαν, 26 μονάδες. Σε μια αναμέτρηση όπου ο Τραμπ θα χρειάζεται κάθε ψήφο απέναντι σε έναν ισχυρό Δημοκρατικό αντίπαλο, η εξέλιξη αυτή μπορεί να αποβεί καθοριστική.

Ποιοι είναι αυτοί οι ηλικιωμένοι που στρέφονται κατά του Τραμπ; Η φυλετική τους σύνθεση είναι κατά βάση λευκή: τέσσερις στους πέντε. Και μεταξύ των λευκών ηλικιωμένων βλέπουμε την ίδια μετατόπιση με εκείνη μεταξύ των ηλικιωμένων εν γένει: πάνω από 20 μονάδες.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για αυτό το φαινόμενο. Πρώτον, αν και είναι μια σχετικά συντηρητική πληθυσμιακή ομάδα, οι “ seniors” δεν είναι τόσο συντηρητικοί όσο υποδεικνύει η φήμη τους. Υποστηρίζουν, για παράδειγμα, την αύξηση της φορολογίας σε όσους κερδίζουν πάνω από 600.000 δολάρια τον χρόνο. Υποστηρίζουν ακόμη την καταβολή ενός ελάχιστου μισθού 15 δολαρίων την ώρα. Από την άλλη πλευρά, αντιτίθενται στο πρόγραμμα «Medicare for All», υποστηρίζουν ένα μεταναστευτικό σύστημα που βασίζεται στην αξία και όχι στην οικογένεια και πιστεύουν ότι η κυβέρνηση πρέπει να προωθεί τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες.

Είναι λοιπόν φιλελεύθεροι, σε έναν βαθμό, στα οικονομικά θέματα, και συντηρητικοί, αλλά όχι σε δρακόντειο βαθμό, στα κοινωνικά θέματα. Είναι εύκολο να δει κανείς γιατί είναι απογοητευμένοι από τον Τραμπ. Αν λάβει κανείς υπόψη και την προτίμησή τους για σταθερότητα και κανονικότητα, καταλαβαίνει την απομάκρυνσή τους από τον σημερινό πρόεδρο. Νόμιζαν ότι θα τους έφερνε πιο κοντά στην Αμερική που θέλουν. Αλλά αυτό δεν συνέβη.

Γι’αυτούς, ο Μπάιντεν μοιάζει μια ικανοποιητική εναλλακτική λύση. Είναι μετριοπαθής και αντιτίθεται σε προτάσεις όπως Medicare για όλους και αποποινικοποίηση των συνόρων. Η απήχησή του ενισχύθηκε και από την καταστροφική πολιτική του αμερικανού προέδρου σε σχέση με τον κορονοϊό, που έπληξε ιδιαίτερα αυτή την κατηγορία του πληθυσμού. Η προτίμηση του Τραμπ στην οικονομία έναντι των ανθρωπίνων ζωών δεν εισπράχθηκε με ιδιαίτερη ικανοποίηση από τους ηλικιωμένους.

Παρ’όλα αυτά, ακόμη και οι ηλικιωμένοι ψηφοφόροι που έχουν μετακινηθεί προς τα αριστερά δεν είναι δεδομένοι για το Δημοκρατικό Κόμμα. Εξελίξεις όπως οι διαδηλώσεις μετά τον φόνο του Τζορτζ Φλόιντ μπορεί να τους κάνουν να το ξανασκεφτούν. Κι αυτό, επειδή αυτό που βασικά θέλουν είναι τάξη: πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 68% ήθελαν να βοηθήσει ο στρατός στην καταστολή των διαδηλώσεων. Αν λοιπόν οι Δημοκρατικοί δεν δείξουν αποφασιστικότητα στην πάταξη της βίας σε ορισμένες πόλεις, μπορεί να χάσουν μέρος αυτών των ψηφοφόρων.

(*) Ο Ράι Τεσέιρα είναι αναλυτής στο Center for American Progress

(Πηγή: New York Times)

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ- ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του πρακτορείου.