Αρχική Blog Σελίδα 2451

Που οδηγούν οι συγκρούσεις στη Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
2

✒ Γράφει ο δρ Eυάγγελος Μπασάρ Μούσσα

Διδάκτωρ Οικονομικών ΑΠΘ, Αραβολόγος & Συντονιστής του Ακαδημαϊκού Δικτυού χωρών Μαύρης Θάλασσας και Ανατολικής Μεσογείου (BSEMAN) του ΑΠΘ.

Η σύγκρουση για τον πλούτο πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Μεσόγειο έχει μετατραπεί σε καύσιμο υλικό, πυροδοτώντας τις αιτίες των συγκρούσεων και των διαφορών για τα συμφέροντα. Από την άλλη η μακροχρόνια σύγκρουση νερού και πετρελαίου μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ έως τη νέα εξερχόμενη σύγκρουση μεταξύ της Τουρκίας από τη μία πλευρά, και Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας από την άλλη πλευρά, η Τουρκία, στο δρόμο της προς την πολιτική επέκταση για να φτάσει στις ακτές της Λιβύης, αγνόησε ότι οι παραλίες της Κρήτης είναι ελληνικό έδαφος. Φτάνοντας στην τρίτη, πρόσφατη σύγκρουση, μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου κατά την οποία οι δύο μεγαλύτερες χώρες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, βρίσκονται σε συνεχή ανταγωνισμό λόγω του υψηλού πληθυσμού καθεμιάς εξ αυτών αλλά και της βιομηχανικής προόδου τους τα οποία απαιτούν υψηλή κατανάλωση ενέργειας για την τροφοδότηση τους.

Η Τουρκία είναι ένα σημαντικό σημείο διέλευσης για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο για τη Ρωσία και τις χώρες της Κασπίας προς την Ευρώπη. Ωστόσο, δεν διαθέτει αποθέματα πετρελαίου και χρειάζεται να αυξήσει τις ετήσιες εισαγωγές πετρελαίου, λαμβάνοντας υπόψη τις μεγάλες και εξελιγμένες βιομηχανίες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να εξερευνήσει το πετρέλαιο στην Ανατολική Μεσόγειο για να καρπωθεί τον πλούτο της περιοχής μεταξύ των άλλων.

Έτσι, η είσοδος της τουρκικής πλευράς στην πρώτη γραμμή της περιοχής από τη Λιβυκή  πύλη είναι μια άμεση αιτία για την τροφοδότηση της σύγκρουσης και την εισαγωγή της  σε ένα νέο στάδιο πολιτικό και στρατιωτικό ταυτοχρόνως. Το νέο αυτό στάδιο ώθησε τις χώρες της περιοχής να ιδρύσουν ένα «Μεσογειακό Φόρουμ Αερίου» (με έδρα το Κάιρο), το οποίο περιλαμβάνει την Αίγυπτο, την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ιταλία, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη και το Ισραήλ, ενώ η Τουρκία αποκλείστηκε από αυτό για πολιτικούς και στρατηγικούς υπολογισμούς.

Οικονομικοί και γεωπολιτικοί παράγοντες συμμετείχαν στην ανακάλυψη πετρελαίου (πετρελαίου και φυσικού αερίου) στις περισσότερες χώρες παραγωγής. Ο γεωπολιτικός αγώνας έχει ενίοτε αυξηθεί για να συμπεριλάβει τον έντονο ανταγωνισμό μεταξύ διεθνών εταιρειών και οι συγκρούσεις έχουν ενταθεί κατά καιρούς για να επιτευχθούν ευνοϊκές συνθήκες ανάπτυξης και να συμπεριληφθεί μια σύγκρουση μεταξύ των ανταγωνιστικών εταιρειών (μεγάλες βιομηχανικές χώρες).

Αυτές οι συγκρούσεις εκτείνονταν καθ ‘όλη τη διάρκεια του 20ου    αιώνα, και πρόσφατα εμφανίστηκαν στη νέα βιομηχανία αερίου στην ανατολική Μεσόγειο. Η ανακάλυψη φυσικού αερίου στα αιγυπτιακά ύδατα, βόρεια της Αλεξάνδρειας και των λιμανιών Port Said ενθάρρυνε χώρες και περιοχές που συνορεύουν με την ανατολική Μεσόγειο (Παλαιστίνη, Ισραήλ, Κύπρος, Λίβανος, Συρία και Τουρκία) και διαμαρτύρονται για την έλλειψη πόρων πετρελαίου στην περιοχή τους, να προσπαθήσουν να επωφεληθούν από τις αιγυπτιακές ανακαλύψεις για να ξεκινήσουν σεισμικές έρευνες, στις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες της στη Μεσόγειο, προκειμένου να γνωρίσουν τη γεωλογία των θαλάσσιων περιοχών της και τη δυνατότητα ανακάλυψης πετρελαιοπηγών.

Η Αραβο-ισραηλινή σύγκρουση ήταν η πρώτη γεωπολιτική διαμάχη για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, όταν το 1999 η Παλαιστινιακή Αρχή ανέθεσε συμβόλαιο εξερεύνησης και παραγωγής στη Θάλασσα της Γάζας στην British Gas και τους συνεργάτες της, την Ένωση εργολαβικών Εταιρειών με έδρα την Αθήνα η οποία ανήκει στην Παλαιστινιακή Αρχή και το Παλαιστινιακό Ταμείο Επενδύσεων της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής. Η British Gas ανακάλυψε το 2000 το θαλάσσιο πεδίο της Γάζας, με περιορισμένο απόθεμα φυσικού αερίου περίπου 1,4 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια. Παρά την πάροδο δύο δεκαετιών, αυτό το παλαιστινιακό θαλάσσιο πεδίο δεν έχει αναπτυχθεί ακόμη, λόγω της συνεχιζόμενης άρνησης του Ισραήλ να το αναπτύξει. Η Royal Dutch Shell απέκτησε πρόσφατα περιουσιακά στοιχεία της British Gas, συμπεριλαμβανομένου του πεδίου της Γάζας Marine. Αλλά η Shell αποφάσισε να μην ερευνήσει το οικόπεδο και να εξορύξει από αυτό, και ανέλαβε την πρωτοβουλία να προσφέρει το μερίδιό της στη Γάζα Marine για πώληση. Οι δύο Άραβες εταίροι, η Εταιρεία Εργαζομένων της Ένωσης και το Ταμείο Επενδύσεων της Παλαιστίνης, εργάζονται για να βρουν μια εταιρεία πετρελαίου για να συνεργαστούν μαζί και να βρουν κατάλληλους τρόπους για να εκμεταλλευτούν τον πλούτο της σε φυσικό αέριο.

Το Ισραήλ έχει το μονοπώλιο στην προμήθεια καυσίμων στη Δυτική Όχθη, σε τιμές και ποσότητες που ορίζει. Το Ισραήλ κυριάρχησε επίσης στην προμήθεια καυσίμων στη Γάζα, αφήνοντας  παράλληλα ένα μικρό παράθυρο για να συνεισφέρει η Αίγυπτος. Διακοπή της ανάπτυξης του οικοπέδου και μείωση των προμηθειών προς τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα  αποτέλεσε την πρώτη πετρελαϊκή σύγκρουση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μάλιστα, Όσον αφορά τη δεύτερη σύγκρουση, περιλαμβάνει το πρόβλημα της μη σύναψης των θαλάσσιων συνόρων των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών μεταξύ γειτονικών χωρών πριν από τη φροντίδα του πλούτου σε πετρέλαιο, λόγω της πιθανότητας αλληλοεπικάλυψης αυτών των περιοχών μεταξύ τους. Εκτός από την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση, το 2007, ο Λίβανος και η Κύπρος έφτασαν στο προσκήνιο της μεσαίας γραμμής μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο, το νότιο ή το βόρειο σημείο αυτής της γραμμής δεν έχει εντοπιστεί. Ο προσδιορισμός του νότιου σημείου απαιτούσε τριμερή συνάντηση μεταξύ Κύπρου, Λιβάνου και Ισραήλ. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο Λίβανος βρίσκεται σε πόλεμο με το Ισραήλ, καμία τέτοια συνάντηση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Όσον αφορά το βόρειο σημείο, η Συρία αρνείται να διαπραγματευτεί την κατάρτιση θαλάσσιων συνόρων με τον Λίβανο και στη συνέχεια ορίζει το βόρειο σημείο μεταξύ Λιβάνου, Συρίας και Κύπρου.

Ο Λίβανος αναγκάστηκε να τραβήξει αυτά τα δύο σημεία λίγα μέτρα μακριά για να προχωρήσει στη σχεδίαση της μεσαίας γραμμής με την Κύπρο. Έθεσε διπλωματικό σημείωμα και χάρτες των θαλάσσιων συνόρων του στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ανεξάρτητα από τα βόρεια και νότια σημεία.

Από την πλευρά της, η συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Κύπρου και Λιβάνου επιβεβαίωσε ότι κανένα από τα δύο μέρη δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει με τρίτο μέρος χωρίς να λάβει την προηγούμενη έγκριση του άλλου μέρους. Αυτή η λύση ήταν η μόνη διαθέσιμη επιλογή για τον Λίβανο να σχεδιάσει δηλαδή τη μεσαία γραμμή με την Κύπρο. Ωστόσο, η Λευκωσία στη συνέχεια ξεκίνησε συμφωνία με το Ισραήλ διμερώς, και ανακοίνωσε την οριοθέτηση των συνόρων της αποκλειστικής οικονομικής της ζώνης με το Ισραήλ χωρίς να ενημερώσει τη λιβανική πλευρά, η οποία οδήγησε στην τοποθέτηση του χεριού του Ισραήλ σε σημαντικές και υποσχόμενες με πετρέλαιο περιοχές στα ύδατα του νότιου Λιβάνου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να διαδραματίσουν τον διαμεσολαβητικό ρόλο για την επίλυση της διαφοράς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Καθώς ο Αμερικανός διαπραγματευτής ζήτησε πολιτικές προϋποθέσεις από το Λίβανο, γεγονός που οδήγησε σε καθυστέρηση των διαπραγματεύσεων και μη επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων λόγω της απόρριψης τους από αυτόν.

Όπως ήταν αναμενόμενο λόγω της μη επίτευξης της συμφωνίας Λιβάνου Ισραήλ, για το πολυσυζητημένο οικόπεδο 9, το Ισραήλ κήρυξε προ ήμερών την έναρξη της γεώτρησης σε αυτό.

Πολλές εξελίξεις πραγματοποιήθηκαν κατά τους πρώτους μήνες του έτους 2020 στο ζήτημα του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου. Η κρίση στη Λιβύη και οι γεωπολιτικές  συγκρούσεις στο έδαφός της αποτελεί το γόνιμο έδαφος που αντικατοπτρίζει τα  πολλαπλά συμφέροντα, τις συμμαχίες και τις συγκρούσεις σε αυτήν την περιοχή, μεταξύ της Τουρκίας,  και των μερών του «Φόρουμ για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου».

Η εξέταση της πορείας και μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει η στρατιωτική σύγκρουση στη Λιβύη, δεν θα μπορούσε να διαχωριστεί από την πολιτική και οικονομική πορεία που σχετίζεται με το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2018, όταν πραγματοποιήθηκε τριμερής σύνοδος κορυφής στο ελληνικό νησί της Κρήτης. Εκεί συγκεντρώθηκαν  οι πρόεδροι της Κύπρου, της Ελλάδας και της Αιγύπτου και συμφωνήθηκε η ίδρυση του «Φόρουμ για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου», το οποίο θα εδρεύει στο Κάιρο. Αυτό περιλαμβάνει τις χώρες παραγωγής και εισαγωγής φυσικού αερίου και διέλευσης στην Ανατολική Μεσόγειο, με στόχο «τον συντονισμό των πολιτικών για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και την επίτευξη των κοινών συμφερόντων των χωρών της περιοχής, και επιταχύνει τη διαδικασία αξιοποίησης των τρεχόντων και μελλοντικών αποθεμάτων».

Ακολούθησε τον Ιανουάριο του 2019, η συνάντηση 7 υπουργών ενέργειας από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου Κάιρο με εκπροσώπους των κάτωθι χωρών: Αίγυπτος, Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Ιταλία, Παλαιστίνη και Ιορδανία. Επιτεύχθηκε συμφωνία για την ίδρυση του «Φόρουμ για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου», ενώ το «Φόρουμ» απέκλεισε τις χώρες της Τουρκίας, του Λιβάνου, της Συρίας και της Βόρειας Τουρκικής Κύπρου από την ίδρυσή του, παρά το γεγονός ότι είναι χώρες που βλέπουν τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Τουρκία μπλοκάρει το δρόμο προς το “East Med” και αισθάνεται ότι, κατά τη γνώμη της, επιθυμούν να την  αποκλείσουν  από το «Φόρουμ» δίνοντας καθοριστικό ρόλο στο «Ισραήλ», την Αίγυπτο, την Ελλάδα και άλλα κόμματα που δεν αγνοούν τη Μεσόγειο, σε μια προσπάθεια «να την στερήσουν και να στερηθεί από τον σύμμαχό της Βόρεια Κύπρο ο τεράστιος πλούτος κοιτασμάτων φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκε σε αυτήν την περιοχή». Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έθεσε το ζήτημα στο πλαίσιο της “άμεσης αντιπαράθεσης” λέγοντας ότι η χώρα του “δεν θα επιτρέψει σχέδια εξόρυξης φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο εάν αποκλειστούν η Τουρκία και οι σύμμαχοί της στη Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου”, η οποία αναγνωρίζεται μόνο από την Άγκυρα.

Σε μια εποχή που η Κύπρος, η Ελλάδα και το “Ισραήλ” συμφώνησαν να δημιουργήσουν έναν αγωγό της Ανατολικής Μεσογείου, γνωστός ως “Ανατολικός Μεσογειακός” για να προμηθεύσει την Ευρώπη με φυσικό αέριο χωρίς διαβουλεύσεις με την Τουρκία, η τελευταία πήγε στη Λιβύη, όπου βρήκε ως σύμμαχό της την κυβέρνηση “Al-Wefaq” εθνικής συνεννόησης με επικεφαλής τον Sarraj. Στα τέλη Νοεμβρίου 2019, λίγες ημέρες πριν από την υπογραφή της συμφωνίας “EastMed”, η κυβέρνηση “Συμφωνία” με επικεφαλής τον Fayez al-Sarraj, η οποία είναι διεθνώς αναγνωρισμένη, υπέγραψε δύο συμφωνίες με την Τουρκία, μία για την ασφάλεια και τη στρατιωτική συνεργασία, και μια άλλη στον ναυτικό τομέα.

Η συμφωνία προέβλεπε την οριοθέτηση των θαλάσσιων σφαιρών επιρροής για τη Λιβύη και την Τουρκία, καθώς και στρατιωτική συνεργασία και ασφάλεια μεταξύ τους.

Εν κατακλείδι, η Τουρκία επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική βάση στη Μισράτα (Misrata Army Base) και την αεροπορική βάση Αλ Ουατία (Al-Watiya Air Base) προκειμένου να ενισχύσει τη θέση της στην ανατολική Μεσόγειο καθώς απέβησαν άκαρπες οι προσπάθειες για την εκμετάλλευση παρόμοιων βάσεων στην Τυνησία, στην Αλγερία και στο Μαρόκο. Επιπρόσθετα, έχει μεταφέρει περισσότερους από  16.000 μισθοφόρων από την πόλη Ίντλεμπ της Συρίας στη Λιβύη μέσω Κωνσταντινούπολης προκειμένου να εξέλθει νικήτρια σε αυτό τον ασύμμετρο πόλεμο. Τέλος η ανατολική Μεσόγειος επιπλέει σε μια λίμνη φυσικού αερίου η οποία βρίσκεται εντός θαλασσίων συνόρων των προαναφερθεισών χωρών, κάνοντας την Τουρκία να ασκεί απόλυτη προνομιακή πρόσδεση στις γύρω χώρες, καλλιεργώντας την πιθανότητα σύνδεσης με οπαδούς πανταχού λόγω της ιδεολογικής εγγύτητας, το βλέπουμε στην Ίντλεμπ, το βλέπουμε στην Αίγυπτο, το βλέπουμε στη Λιβύη κοκ.

“Μακεδονία”

 

Θα κρίνει η «γενιά Ζ» το πολιτικό μέλλον του Ερντογάν;

Από
anixneuseis
-
0

Το φιάσκο της τηλεδιάσκεψης με νέους που πραγματοποίησε πρόσφατα ο Ερντογάν επανέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη λεγόμενη «γενιά Ζ» η οποία φαίνεται να «απειλεί» την πρωτοκαθεδρία του τούρκου προέδρου.

    
default

Η λεγόμενη «γενιά Ζ» στην Τουρκία, οι νεαροί δηλαδή Τούρκοι που γεννήθηκαν στην πλειονότητά τους μετά την καμπή της νέας χιλιετίας, δεν μεγάλωσε απλώς με το ίντερνετ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και με ένα κινητό στο χέρι. Πρόκειται για τη γενιά που ουσιαστικά «μεγάλωσε» και με τον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν και το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Μια περίεργη υπόθεση έφερε πρόσφατα τη γενιά Ζ και πάλι στο προσκήνιο στην Τουρκία. Ενώ οι μαθητές προετοιμάζονταν για τις κεντρικές εξετάσεις εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας (ΥΚS) που θα γίνονταν κανονικά στα τέλη Ιουλίου, οι αρχές αποφάσισαν να τις επισπεύσουν κατά έναν ολόκληρο μήνα και συγκεκριμένα στις 27 και 28 Ιουνίου.

Η απόφαση προκάλεσε την οργή των επίδοξων φοιτητών που εκτιμούν ότι οι αρχές ενήργησαν με αμιγώς οικονομικά κίνητρα. Στόχος της επίσπευσης, όπως υποστηρίζουν, είναι η ενίσχυση των εσωτερικού τουρισμού. Διότι με έναν μήνα διαβάσματος λιγότερο, οι νέοι θα έχουν περισσότερο χρόνο στη διάθεσή τους για διακοπές. Και αυτό παρά τον αυξημένο κίνδυνο μόλυνσης με κορωνοϊό. Η τουρκική κυβέρνηση διέψευσε βέβαια τη σχετική φημολογία.

Οι νέοι αισθάνονται ανασφαλείς

Από την τηλεδιάσκεψη του προέδρου Ερντογάν με τη νεολαίαΑπό την τηλεδιάσκεψη του προέδρου Ερντογάν με τη νεολαία

«Είναι φοβερό να βάζουν τον τουρισμό και την οικονομία πάνω από την υγεία» λέει η 19χρονη Ασλί από την Άγκυρα που έδινε φέτος για δεύτερη χρονιά τις εισαγωγικές εξετάσεις.

«Πλέον δεν ξέρουμε ποιόν μπορούμε να εμπιστευόμαστε», λέει ο Φατίχ, μαθητής από την πρωτεύουσα. Ακόμη και λίγες μέρες πριν από τη νέα ημερομηνία των εξετάσεων δεν ήταν σαφές εάν θα υπάρξει κι άλλη μεταφορά τους. «Είμαστε στην Τουρκία, όλα είναι πιθανά» όπως λέει. Οι νέες και νέοι «εκδικήθηκαν» όμως πρόσφατα τον τούρκο πρόεδρο με τον δικό τους τρόπο. Κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης με νέους που διοργάνωσε το προεδρικό Μέγαρο μια μέρα πριν από την έναρξη των εξετάσεων και η οποία μεταδόθηκε ζωντανά μέσω Youtube, αναρτήθηκαν χιλιάδες μηνύματα εξαγριωμένων νέων που έβαλαν κατά του Ερντογάν υπό το hashtag «OyMoyYok» (δεν θα πάρεις την ψήφο μου) και με πάνω από 360.000 dislikes. Ο ψηφιακός πόλεμος μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο twitter.

Ποια είναι η γενιά Ζ;

Η 17χρονη μαθήτρια Σίμτζε ΚοραλτάνΗ 17χρονη μαθήτρια Σίμτζε Κοραλτάν

Μετά το «αντάρτικο» αυτό των νέων η γενιά Ζ έχει μπει πλέον στο στόχαστρο αναλυτών και κοινής γνώμης. Η γενιά αυτή περιλαμβάνει ουσιαστικά τους νέους που γεννήθηκαν μεταξύ 1995 και 2010 και που, σύμφωνα με εκτιμήσεις, αριθμεί περί τα 13 εκατομμύρια νέες και νέους. Σε μελλοντικές εκλογές αναμένεται να παίξουν καθοριστικό ρόλο. Πολλοί από αυτούς αναμένεται να ψηφίσουν προσεχώς για πρώτη φορά. Η διερεύνηση των προθέσεών τους εξελίσσεται σε γρίφο για πολύ δυνατούς λύτες.

Μεγάλη έρευνα του Ινστιτούτου Gezici Aristirma Merkezi έβαλε πρόσφατα στο μικροσκόπιο τη γενιά Ζ σε 12 τουρκικές επαρχίες. Συγκεκριμένα οι νέοι ρωτήθηκαν για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, τις αντιλήψεις και τις εκλογικές τους προτιμήσεις.

«Η γενιά αυτή θα είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές των επόμενων βουλευτικών εκλογών του 2023» εκτιμά ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Μουράτ Γκετσίσι. Οι νέοι αυτοί της γενιάς Ζ αντιστοιχούν στο 12% του συνολικού εκλογικού σώματος και αναμένεται να επιβάλουν τα δικά τους θέματα στον προεκλογικό αγώνα: τη δικαιοσύνη και τα εισοδήματα.

Ο ειδικός περιγράφει τους νέους της γενιάς αυτής ως άτομα «που ενδιαφέρονται περισσότερο για το περιβάλλον και νιώθουν καλύτερα τα προβλήματα του άλλου» από τις προηγούμενες γενιές. Επιπλέον η έρευνα κατέδειξε ότι το 55% τη γενιάς Ζ επηρεάζει την εκλογική συμπεριφορά των γονέων τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και οι γονείς επηρεάζουν τα παιδιά. Κάθε άλλο. «Το 87,5% των ερωτηθέντων νέων απάντησαν ότι οι γονείς δεν μπορούν να επηρεάσουν τις εκλογικές τους προτιμήσεις». Οι παραδοσιακές αξίες δεν φαίνεται να παίζουν μεγάλο ρόλο στους νέους, σύμφωνα με τον ειδικό.

Δυσαρεστημένη η γενιά Ζ

Ο Μπαρίς Ιλγκέν τελείωσε ηλεκτρολόγος-μηχανολόγοςΟ Μπαρίς Ιλγκέν τελείωσε ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος

Ένα από τα πολλά επιχειρήματα κατά του Ερντογάν και του κόμματός του είναι και η βαθιά  οικονομική κρίση που περνά η Τουρκία. Στις ηλικίες μεταξύ 15 έως 24 ετών η ανεργία κυμαίνεται στο 25% σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της χώρας. Γι’ αυτό και πολλοί νεαροί Τούρκοι εγκαταλείπουν την πατρίδα τους αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στην Ευρώπη.

Ο Μπαρίς Ιλγκέν που μόλις τελείωσε τη σχολή Ηλεκτρολόγων-Μηχανολόγων λέει ότι δεν τον εκφράζει κανένα κόμμα στην Τουρκία. Και εμφανίζεται ιδιαίτερα απαισιόδοξος για το μέλλον. «Αγαπώ τη χώρα μου, αλλά νομίζω ότι για λίγα χρόνια πρέπει να φύγω στο εξωτερικό».

Η 17χρονη μαθήτρια Σίμτζε Κοραλτάν προσθέτει: «Στη χώρα αυτή δεν μπορείς να ξέρεις τι θα συμβεί μέσα στα επόμενα δυο χρόνια».

Όπως εκτιμά ο δημοσιογράφος Τσαν Ερτούνα, η γενιά αυτή δεν προσεγγίζεται με τις «παραδοσιακές μεθόδους». Δεδομένου ότι το κύριο μέσο έκφρασης και επικοινωνίας τους είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απαιτείται μια εντελώς καινούρια γλώσσα. «Μιλάμε για νέους που χρησιμοποιούν το Youtube ως μηχανή αναζήτησης και που διαβάζουν ειδήσεις στο Instagram».

Ο πολιτικός επιστήμονας Νεζίχ Ονούρ Κουρού από την πλευρά του επικρίνει τα συγκυβερνώντα AKP και MHP, επειδή όπως λέει απευθύνονται κυρίως στους ηλικιωμένους, συντηρητικούς και τους ανθρώπους της επαρχίας. Όλοι αυτοί απέχουν παρασάγγας από τον τρόπο ζωής των σημερινών νέων, όπως λέει. «Το κύμα διαμαρτυρίας για τις εισαγωγικές εξετάσεις ήταν ένα σημείο καμπής. Ακριβώς όπως και οι επόμενες εκλογές του 2023, τις οποίες θα κρίνει η γενιά Ζ».

Σινέμ Έζντεμιρ / Ντάνιελ Μπελούτ

Επιμέλεια: Κώστας Συμεωνίδης

Deutsche Welle

Αυτοκτονίες, πτωχεύσεις, απολύσεις … Ο Λίβανος βυθίζεται στην άβυσσο

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου,  [email protected]    www.kalkis.eu

Για να θυμούνται οι παλαιοί τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΙΤΕΣ και να μαθαίνουν οι νεότεροι από την κακοτυχία του Λιβάνου

Μόνο οι λωτοφάγοι συνελληνες έχουν ξεχάσει ότι «το ευρώ δεν είναι φετίχ» που μας έλεγαν το 2014-2015 οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΙΤΕΣ για να πάρουν το γκουβέρνο. Όσοι απέμειναν από αυτούς τον Ιούλιο του 2015, μετά το «υπερήφανο ΟΧΙ» κατά 62% στο απατηλό τους δημοψήφισμα, ευτυχώς κώλωσαν μπροστά στο βάραθρο στο οποίο είχαν φέρει την Ελλάδα που θα πεταγόταν έξω από το ευρώ και συνακόλουθα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Αυτά για να θυμόμαστε τι αποφύγαμε.

Τώρα για να μαθαίνουν οι νεότεροι, η χθεσινή (4-7-2020) είδηση αναφέρει : «Αυτοκτονίες, πτωχεύσεις, απολύσεις … Ο Λίβανος βυθίζεται στην άβυσσο» (Suicides, faillites, licenciements… Le Liban précipité dans l’abîme). «Καθώς η οικονομική κρίση καταστρέφει, οι διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ, για μια βοήθεια έκτακτης ανάγκης, έχουν σταματήσει». (Alors que la crise économique fait des ravages, les pourparlers avec le FMI pour une aide d’urgence sont à l’arrêt).

Πηγή : Laure Stephan, ανταποκρίτρια στη Βηρυτό του ηλεκτρονικού Le Monde, 4-7-2020.

Λουλούδια για το τελευταίο αντίο. Κραυγές θυμού και πόνου. Οι Λιβανέζοι συγκεντρώθηκαν την Παρασκευή 3 Ιουλίου, στην περιοχή Χαμάρα της Βηρυτού, μετά την αυτοκτονία ενός άνδρα, με φόντο την οικονομική και χρηματοπιστωτική κατάρρευση. Σε αυτόν τον κάποτε ζωντανό εμπορικό χώρο, ο Ali Al–Haq, 61 ετών, έδωσε τέλος στη ζωή του, στο φως της ημέρας και στη μέση του δρόμου, πυροβολώντας τον εαυτό του. «Σκοτώθηκε λόγω πείνας!» Κατήγγειλε ο ξάδελφός του. Την ίδια ημέρα, μια άλλη αυτοκτονία αναφέρθηκε από τον Τύπο, που διαπράχθηκε σε μια περιοχή νότια της πρωτεύουσας από έναν οδηγό μικρού λεωφορείου με οικονομικές δυσκολίες. Αυτοί οι βίαιοι θάνατοι προκάλεσαν ένα κύμα σοκ στο γειτονικό Λίβανο, αναφέρει η ρεπόρτερ Laure Stephan.

Ο Λίβανος δεν διατρέχει πλέον μια κρίση. Είναι ένας ανεμοστρόβιλος, μια γρήγορη υποβάθμιση, η αρχή μιας αποκάλυψης. «Ξυπνάμε εξαντλημένοι το πρωί, χωρίς καμία βεβαιότητα», αναφέρει στην παραπάνω ρεπόρτερ η Μαρία, μια ψυχοθεραπεύτρια. Κατά τη διάρκεια των πολέμων και των πολιτικών κρίσεων που έζησε ο Λίβανος, το να ζεις μέρα με τη μέρα έχει γίνει φιλοσοφία. Αλλά η τωρινή κρίση, όπως ποτέ άλλοτε πριν, χαρακτηρίζεται από την εξαΰλωση της αγοραστικής δύναμης, τις μαζικές απολύσεις και την απώλεια των ορόσημων. Κανείς δεν ξέρει ως πού θα φτάσει η πτώση. «Είναι ένα τεράστιο σοκ, πολύ χειρότερο από την Ελλάδα, που βιώνει ο Λίβανος», διαγιγνώσκει ο οικονομολόγος Charbel Nahas, ένας από τους λίγους που προειδοποίησε, το φθινόπωρο του 2018, για τον σεισμό που απειλούσε τη χώρα.

Στη Βηρυτό, όλο και περισσότερα κεπέγκια καταστημάτων είναι κατεβασμένα, σημάδι πτωχεύσεων ή επιβράδυνσης της δραστηριότητας. «Μειώσαμε τις ώρες επειδή δεν υπάρχει αρκετή δουλειά: οι πελάτες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον καλπάζοντα πληθωρισμό. Φοβάμαι ότι οι ιδιοκτήτες θα κλείσουν το σούπερ μάρκετ τους. Κι εγώ θα χάσω τη δουλειά μου», είπε η Hania, μια ταμίας. Ο μισθός της δεν αξίζει πλέον σπουδαία πράγματα, αλλά αυτός της απέμεινε.

Σε ορισμένα καταστήματα, οι τιμές δεν αναγράφονται πλέον ! Κατέστη πολύ περίπλοκο να τις αλλάζουν καθημερινά. Η πλειοψηφία των όσων αγαθών καταναλώνονται, εισάγονται σε δολάρια, η τιμή των οποίων δεν σταματάει να ανεβαίνει στη μαύρη αγορά. Και τρεις τιμές κονταροχτυπιούνται : μια επίσημη (δηλαδή 1.500 λίρες λιβάνου προς 1 δολάριο), η άλλη που εφαρμόζεται από το τράπεζες (δηλαδή 3.850 λίρες για 1 δολάριο) και η τρίτη που ισχύει στη μαύρη αγορά (δηλαδή πάνω από 8.000 λίρες για 1 δολάριο). «Δεν ξέρουμε πλέον σε ποια τιμή να πουλήσουμε», δήλωσε στη ρεπόρτερ ο Χασάν, ο οποίος διευθύνει ένα μικρό μανάβικο. Το κρέας έχει γίνει φαγώσιμο πολυτελείας. Ο λιβανικός στρατός έχει ανακοινώσει ότι το έχει αφαιρέσει από τα γεύματα των στρατιωτών του. Εκτός από τους μικρούς ζητιάνους που είναι γνώριμοι εδώ και χρόνια, σε ορισμένες διασταυρώσεις βλέπουμε για πρώτη φορά σιλουέτες ηλικιωμένων που πουλάνε απομεινάρια με αντάλλαγμα ένα εισιτήριο. Και το χειρότερο : η Βηρυτός βυθίζεται στο σκοτάδι τη νύχτα, εδώ και πολλές ημέρες, λόγω έλλειψης ηλεκτρικής ενέργειας.

Στο φαρμακείο του, ο Ali Al–Hariri βλέπει τους πελάτες να του «ζητούν εκπτώσεις». Πάνω απ’όλα, αντιμετωπίζει υπερβολικές παραγγελίες : «Οι άνθρωποι φοβούνται ότι θα υπάρξουν ελλείψεις, ειδικά εκείνοι που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες. Έτσι αποθηκεύουν φάρμακα για αρκετούς μήνες. Δυσκολευόμαστε να ανταποκριθούμε». Στα τέλη Ιουνίου, οι φήμες για έλλειψη αλευριού οδήγησαν τους Λιβανέζους να σχηματίσουν ουρές μπροστά από αρτοποιεία για να αγοράσουν ψωμί, υπενθυμίζοντας σκηνές από τον εμφύλιο πόλεμο του 1975-1990. Η τιμή αυτού του επιδοτούμενου προϊόντος αυξήθηκε.

Οι μισητές τράπεζες

Οι τράπεζες προστατεύονται με μεταλλικά τοιχία που καλύπτουν τις εξωτερικές τους βιτρίνες. Άλλοτε  θεωρούνταν ένας πυλώνας της λιβανέζικης οικονομίας. Τώρα είναι μισητές. Οι αναλήψεις γίνονται με το σταγονόμετρο (μου θυμίζει την άθλια έκφραση φανφαρόνου Υπουργού μας το 2015 : «Αγάπη μου σήμερα έκλεισα τις Τράπεζες»). Δολάρια δεν υπάρχουν πουθενά, εκτός από εκείνους που τα λαμβάνουν από το εξωτερικό. Τα υψηλά επιτόκια, τα οποία είχαν προσελκύσει επί μακρόν τις καταθέσεις και τροφοδότησαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα του Λιβάνου, διαδέχθηκε από το περασμένο φθινόπωρο το μπλοκάρισμα των χρημάτων των μικρο-αποταμιευτών. Η μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό έγινε από τον Απρίλιο του 2019, από τους μυημένους ή προνομιούχους Λιβανέζους. «Είναι τα χρήματά μου! Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να με αποτρέψετε να τα αποσύρω»! Φωνάζει ένας συνταξιούχος, σε ένα υποκατάστημα τράπεζας στην περιοχή Achrafieh, αναφέρει το ρεπορτάζ.

O Nizar μεταδίδει μια αίσθηση ανησυχίας που μοιράζονται οι Λιβανέζοι, οι οποίοι φοβούνται το χάος σε μια χώρα που βαδίζει στην κόψη του ξυραφιού, όταν δεν κυκλοφορούν φήμες για μια ισραηλινή επίθεση αυτό το καλοκαίρι, αναφέρει το ίδιο ρεπορτάζ.

Η λιβανέζικη Διασπορά

«Βιώνουμε μια ξαφνική αλλαγή. Φοβάμαι ότι θα εξαρτηθούμε πλέον από τα εμβάσματα που θα μας στέλνουν οι συγγενείς μας της διασποράς», πολλοί από τους οποίους ζουν στην Αφρική, δήλωσε η εκπαιδευτικός Nour Ezzeddine.

Προς τη λιβανέζικη διασπορά προσβλέπει και ο πρωθυπουργός της χώρας Hassan Diab. Κάλεσε πρόσφατα τους πολλούς Λιβανέζους ομογενείς σε όλο τον κόσμο, να έρθουν στον Λίβανο με δολάρια για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους και τη χώρα τους. «Είναι ειλικρινά αστείο να ακούμε τέτοια λόγια», χλεύασε η Nour Ezzeddine. Αυτή η προτροπή έδωσε στους Λιβάνους την αίσθηση ότι δεν μπορούν παρά να βασίζονται μόνο στους εαυτούς τους ή στην αλληλεγγύη των οικογενειών τους.

Για τον οικονομολόγο και πρώην υπουργό Charbel Nahas, το παρών υπουργικό συμβούλιο, παρά το διακηρυγμένο ρεφορμιστικό πνεύμα του, «άφησε να ξεδιπλωθεί όλο το σενάριο που έχουμε δει εδώ και επτά μήνες». Πρόκειται, ειδικότερα, για διαπραγματεύσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) το οποίο ισχυρίζεται ότι αυτές ωθούνται σε αποτυχία. Το σχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση στον διεθνή οργανισμό προέβλεπε την κατανομή των ζημιών και την αναδιάρθρωση των τραπεζών και της κεντρικής τράπεζας, η οποία αρνήθηκε να παρουσιάσει τον ισολογισμό της στην κυβέρνηση ! Το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο συνδέεται στενά με την πολιτική ολιγαρχία, των οποίων τα μέλη εκπροσωπούνται στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών. Οι Τράπεζες είναι υπέρ της ιδιωτικοποίησης της κρατικής ιδιοκτησίας για να σβηστούν οι ζημίες μιας υπερχρεωμένης χώρας. Ο ίδιος οικονομολόγος προβλέπει μια ακραία φτώχεια, τον κίνδυνο βιαιοτήτων και μια μαζική μετανάστευση.

Οι Λιβανέζοι έχουν ήδη ετοιμάσει τις βαλίτσες τους.

Ο γράφων έχει ήδη μια Λιβανέζα γειτόνισσα η οποία βρίσκεται στην Ελλάδα εδώ και δυο χρόνια για να μεγαλώσει και να σπουδάσει την κόρη της.

Το σταθερό και σκληρό νόμισμα, σαν το ευρώ, είναι φετίχ.

Μη σας γελάει κανείς.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Turkish naval strength in Eastern Mediterranean shifts balance of power

Από
anixneuseis
-
0

Source: TRT World

Ankara’s long-term plans to strengthen its naval forces are paying off in the Eastern Mediterranean.

While Turkey has been part of NATO for more than six decades, under the leadership of President Recep Tayyip Erdogan, Ankara has managed to develop its military capacity indigenously.

Recent events in the Eastern Mediterranean show the improvement of Turkey’s naval fleet that have managed to deter regional powers from Greece to the Greek Cypriot Administration, Egypt and other powers.

The Turkish Navy has become one of the world’s ten sea powers, designing and building its own frigates among 20 other powers, according to prominent experts and former admirals.

“The Turkish Navy does not sail with tugboats like Russia does,” said Cem Gurdeniz, a retired Turkish rear admiral, in an interview last year.

Turkey has also been in stiff competition with powers like Russia, France, Egypt and Greece in Libya’s civil war. Ankara supports the war-torn country’s internationally-recognised UN-backed Government of National Accord (GNA) based in Tripoli against the warlord Khalifa Haftar, whose militias are based in Benghazi.

Ankara has changed the course of the civil war by deploying its naval forces across the Eastern Mediterranean and providing its newly-developed drone technology to the service of the Tripoli government.

The country has managed to match other naval forces including France, Russia, Egypt and Greece, all of whom support Haftar, outplaying them in the region as the GNA forces march towards Sirte, a strategic coastal city, where the country’s former dictator Muammar Gaddafi was born.

With its navy’s support, Ankara has also protected its maritime rights across the region, continuing to explore and drill gas reserves in the Eastern Mediterranean.

Turkish drilling vessel Yavuz is escorted by Turkish Navy frigate TCG Gemlik (F-492) in the eastern Mediterranean Sea off Cyprus, August 6, 2019
Turkish drilling vessel Yavuz is escorted by Turkish Navy frigate TCG Gemlik (F-492) in the eastern Mediterranean Sea off Cyprus, August 6, 2019 (Murad Sezer/File Photo / Reuters)

Can regional powers compete with the Turkish navy? 

“Turkish Navy frigate(s) continue to sail 4 months around Libya offshore non-stop. While Greek frigate’s system failed and returned their base. While Russians can’t sail without tugboat, Egyptians are missing, can’t use their new toys effectively,” writes Kevin Sky, an expert on the defence industry, on Twitter.

The Turkish Navy continued its naval drills in the region without any interruption, Sky noted.

While Egypt’s putschist general-turned-President, Abdul Fattah al Sisi, appeared to strengthen the country’s navy more than most of his predecessors, its naval budget under the continuing economic crisis is still very limited according to experts.

Despite running an aggressive modernisation program for its navy in recent years, the Egyptian fleet does not have enough training and exercises, and might be short on logistics, experts like Gurdeniz and Sky point out.

As a result, the Egyptian navy appeared to shy away from any possible engagement with its counterparts in the Eastern Mediterranean.

Greece and the Greek Cypriot Administration (GCA) have countered with strong rhetoric against a Turkish naval presence in the region, but have done little to stop Ankara. In January, Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis was in Paris to seek help from French President Emmanuel Macron against Turkey.

After the meeting, Macron dispatched war frigates to the region to show France’s strategic bond with Greece. Even the Greek defence minister claimed that the country is “examining all scenarios, even that of military engagement” against Turkey.

But Greek and French threats against Turkey have not impressed Ankara much.

Protectors of Turkey's Blue Homeland, the country's new naval doctrine.
Protectors of Turkey’s Blue Homeland, the country’s new naval doctrine. (Turkish Navy)

“I want to underline in a mathematical certainty that Greeks would not want to stage a war with Turkey,” said Turkish Defence Minister Hulusi Akar, during a TV interview on June 10, describing his Greek counterpart’s words as “a slip of tongue.”

For more than nine centuries, the Greeks have not won any significant battle against the Turks.

In May, France appeared to send more warships to the region to counter Turkey.

On June 10, according to French authorities, an incident happened between Turkish and French navy forces in the East Mediterranean. Paris claimed that Turkish warships flashed their radar lights three times at Courbet, one of the French warships deployed into the Eastern Mediterranean waters.

But Ankara denied French claims saying that the French military ship was making fast and unnecessary manoeuvres in the region, endangering NATO principles and navy security rules. Turkey, Greece and France are members of NATO.

More ships than fish

Besides regional powers, at least ten other countries including Russia, the US, Italy and the UK also have a naval presence in the Eastern Mediterranean.

According to reports, the US operates a large fleet consisting of more than ten warships in the region, in part to keep a check on increasing Russian ambitions across the Mediterranean.

Since the beginning of the Syrian civil war, Moscow started increasing its presence there, building a dream Mediterranean naval force. In exchange for the support Moscow has given to the Assad regime in the civil war, Damascus has allowed Moscow to have more access in the Mediterranean, using the country’s ports for its naval operations.

148 bow numbered Russian Navy's
148 bow numbered Russian Navy’s “Orsk” Battleship passes through Dardanelles Strait in Canakkale, Turkey on April 5, 2019. (Burak Akay / AA Archive)

It is a far-fetched political equation for a country that has long aimed to reach “the warm waters” of Europe. Having a grasp of the Mediterranean has been a driving political aspiration for landlocked Russia ever since its imperial days under Peter the Great in the early 18th century.

But while Russia has increased its naval forces in the region, it has not helped Libya’s Haftar claim Tripoli as Turkish-backed forces effectively routed them out from western part of the country.

Turkey’s new naval doctrine: Blue Homeland

In recent years, Turkey has developed a powerful military doctrine, aiming to protect all of its maritime rights and political interests in the country’s three seas, which is called the “Blue Homeland”.

In March, Ankara conducted the country’s biggest maritime exercises simultaneously with more than 100 military vessels in its three seas: the Mediterranean, Aegean and Black seas. The exercises are also named after “Blue Homeland”.

Turkish Frigates are seen during the the country’s largest military exercise Sea Wolf (Denizkurdu) 2019 at Degirmendere district in Kocaeli, Turkey on May 13, 2019. The exercise, supervised by the Turkish navy, will run through May 25 in the eastern Mediterranean, Aegean and Black Sea with 131 warships, 57 warplanes and 33 helicopters, the Turkish General Staff said in a statement.
Turkish Frigates are seen during the the country’s largest military exercise Sea Wolf (Denizkurdu) 2019 at Degirmendere district in Kocaeli, Turkey on May 13, 2019. The exercise, supervised by the Turkish navy, will run through May 25 in the eastern Mediterranean, Aegean and Black Sea with 131 warships, 57 warplanes and 33 helicopters, the Turkish General Staff said in a statement. (Tahir Turan Eroglu / AA Archive)

According to experts, the Turkish Navy’s success story lies in the recognition that Turkey could be a great power across the Mediterranean and even the globe as the country’s predecessor state, the Ottoman Empire, had once determined rules of the engagement in the region.

“…it is clear many within Turkey’s political establishment believe that the country is close to standing shoulder to shoulder with other greater powers. The Turkish navy’s reformation represents an acute example of this emerging worldview…,” says Ryan Gingeras, a professor in the Department of National Security Affairs at the Naval Postgraduate School, and an expert on Turkish, Balkan, and Middle East history.

“With more than 87 percent of the country’s trade conducted via maritime ports of entry, and a number of transnational pipelines passing through Turkish territorial waters, the country’s naval capabilities have come to figure more prominently in contemporary Turkish thinking,” Gingeras wrote.

Since 2007, Turkey’s spending on research and development has significantly increased, tripling its previous levels, according to a survey conducted by a leading defence industry group. Last year, it passed $1.2 billion, the survey showed.

Turkish Defence Minister Hulusi Akar (R) meets Chief of the Naval Staff (CNS) of Pakistan Navy Zafar Mahmood Abbasi (L) after inspecting TCG Kinaliada, the fourth ship of the MILGEM project, following the commissioning ceremony of corvette TCG Kinaliada and steel-cutting ceremony for first MILGEM-class ship, on September 29, 2019 in Istanbul, Turkey.
Turkish Defence Minister Hulusi Akar (R) meets Chief of the Naval Staff (CNS) of Pakistan Navy Zafar Mahmood Abbasi (L) after inspecting TCG Kinaliada, the fourth ship of the MILGEM project, following the commissioning ceremony of corvette TCG Kinaliada and steel-cutting ceremony for first MILGEM-class ship, on September 29, 2019 in Istanbul, Turkey. (Arif Akdoğan / AA Archive)

Turkey has also increased its technical military capacity to a level, where it could test all of its naval capabilities without needing any external support.

Turkey also has the biggest submarine fleet in the region. Israel, Greece and Egypt are following Turkey’s lead in that area too.

The Turkish Navy has had 112 military vessels until now, but Ankara plans to add a total of 24 new ships – which include four frigates – before the Republic reaches the 100th anniversary of its founding in 2023.

“In addition to a new line of frigates and corvettes, known as the MILGEM program, local contractors have come to supply the fleet with a new array of torpedoes, missiles, and sensory equipment,” Gingeras observed.

As a result, with its enlarged fleet, the Turkish Navy has become an imposing power in the Eastern Mediterranean, defending the status quo in the Aegean Sea and enhancing the security of its strategically crucial channels in the Dardanelles and Istanbul.

Source: TRT World

ΑΟΖ: Tο Καστελλόριζο και οι αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου

Από
anixneuseis
-
0

protothema.gr

kastelorizo534
Μιχάλης Στούκας

Πόσο απομονωμένο είναι το Καστελλόριζο – Αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου που ευνοούν την Ελλάδα

Με το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) έχουμε ασχοληθεί αρκετές φορές στο παρελθόν και τα άρθρα που έχουμε γράψει είχαν μεγάλη απήχηση στους αναγνώστες μας. Βέβαια δεν είμαστε ειδικοί, ωστόσο όλα τα άρθρα, όπως και το σημερινό βέβαια, έχουν γραφτεί μετά από μελέτη βιβλίων και άρθρων έγκριτων επιστημόνων.
Ο βασικός λόγος που μας ώθησε να γράψουμε ένα ακόμα άρθρο για την ΑΟΖ είναι οι ατυχείς δηλώσεις του ομότιμου καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών και τέως, σύμφωνα με την κυβέρνηση (συγκεκριμένα ως τις 7 Ιουνίου 2020), προέδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΕΞ κυρίου Χρήστου Ροζάκη στο Κρήτη TV ότι το Καστελλόριζο είναι απομακρυσμένο από τη Ρόδο και βρίσκεται πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές, ότι είναι απομονωμένο και ότι δεν ανήκει στα Δωδεκάνησα. Επίσης ότι το μήκος των (τουρκικών) ακτών που βρίσκονται αντικείμενα από τις ακτές του Καστελλόριζου είναι πολύ μεγαλύτερο, εννοώντας προφανώς ότι το Καστελλόριζο δεν δικαιούται να έχει ΑΟΖ…

Έκπληκτος ο δημοσιογράφος Γιώργος Σαχίνης, στην εκπομπή του οποίου ‘’Αντιθέσεις’’ ακούστηκαν όλα αυτά, επαναλάμβανε κάποια από αυτά που άκουσε πιστεύοντας ότι υπήρξε κάποια παρανόηση, ωστόσο ο κύριος Ροζάκης επέμεινε στις απόψεις του. Φυσικά προκλήθηκε θύελλα αντιδράσεων. Η κυβέρνηση αρκέστηκε σε μία ανακοίνωση ότι ο κύριος Ροζάκης εκφράζει προσωπικές απόψεις. Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις του κύριου Ροζάκη προκαλούν σφοδρές αντιδράσεις.
Και φυσικά ο κύριος Ροζάκης δεν είναι τυχαίος. Ας μην ξεχνάμε ότι το 1997 παραιτήθηκε από την κυβέρνηση Σημίτη όπου κατείχε την θέση του Υφυπουργού Εξωτερικών, μετά από έντονη κριτική που δέχτηκε τόσο από βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ όσο και από φιλοκυβερνητικές εφημερίδες.

rozakis-768x500

Δυστυχώς οι δηλώσεις Ροζάκη έρχονται ως συνέχεια σε μια σειρά από δηλώσεις τόσο του τέως πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα όσο και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που προκάλεσαν σωρεία αντιδράσεων. Ο Χ.Ροζάκης με την δήλωση του ότι το Καστελλόριζο δεν ανήκει στα Δωδεκάνησα ξεπερνά όλες τις προηγούμενες και έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Αναρωτιόμαστε αν ένας Τούρκος αξιωματούχος δήλωνε π.χ. ότι το Καστελλόριζο έχει τη δική του ΑΟΖ τι θα ακολουθούσε; Στη χώρα μας δυστυχώς διαχρονικά δηλώσεις και πράξεις δίνουν ανέλπιστα επιχειρήματα και όπλα στον εκάστοτε αντίπαλο μας ,που σχεδόν πάντα είναι η Τουρκία.

Θα δούμε λοιπόν σήμερα πόσο μακριά πηγαίνει η ιστορία με το Καστελλόριζο, γιατί φαίνεται ότι η ιστορία δεν ξεκινάει από τα τελευταία χρόνια αλλά τουλάχιστον μισό αιώνα πριν. Θα ασχοληθούμε ακόμα με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και με αποφάσεις του οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με όσα είπε ο κύριος Ροζάκης.

kastelorizo_final_cover

Ο κομβικός ρόλος του Καστελλόριζου

Ένας από τους πλέον ειδικούς στα θέματα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης είναι ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης που ήταν μάλιστα μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982.

Στο βιβλίο του ‘’ΑΟΖ Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη’’ ο Θ. Καρυώτης αναφέρει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας είναι η στάση των ΗΠΑ σχετικά με το θέμα συνεκμετάλλευσης-συνδιαχείρισης των υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο, καθώς όπως υποστηρίζει οι Αμερικανοί επιθυμούν να δοθεί ένα μέρος του ορυκτού πλούτου της χώρας μας στην Τουρκία.

Το σχέδιο Άτσεσον για το Κυπριακό οφείλει το όνομά του στον Αμερικανό διπλωμάτη Dean Acheson που ήταν ο αρχιτέκτονας του και το παρουσίασε το 1964. Στο σχέδιο Άτσεσον εμπλέκεται και το Καστελλόριζο. Οι Αμερικανοί ,κατά τον Θ.Καρυώτη γνωρίζουν πολλά χρόνια τώρα ότι το Καστελλόριζο αποτελεί το κομβικό σημείο για τη μοιρασιά της Ανατολικής Μεσογείου.
Δημιουργεί ένα εδαφικό τόξο με τις ανατολικές ακτές της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και της Κρήτης έχοντας έτσι ΑΟΖ Και υφαλοκρηπίδα. Και συνεχίζει ο Θ. Καρυώτης: ‘’ Έτσι το Καστελλόριζο δεν είναι ένα απομονωμένο νησί στην εσχατιά της Ελλάδος και της ΕΕ αλλά αποτελεί τμήμα μιας ευρύτερης εδαφικής ενότητας’’.

θ_ΚΑΡΥΩΤΗΣ

Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο Άτσεσον η Κύπρος θα παραχωρούνταν ολόκληρη στην Ελλάδα εκτός από την περιοχή της Καρπασίας η οποία θα δινόταν στην Τουρκία, η οποία θα έπαιρνε επίσης τη Ρόδο ή τρία άλλα μικρότερα νησιά, ένα από τα οποία θα ήταν το Καστελλόριζο. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε αμέσως αυτό το σχέδιο. Ο Άτσεσον πρότεινε μια αλλαγή σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα διατηρούσε την Καρπασία μόνο για 50 χρόνια. Το νέο σχέδιο απορρίφθηκε από την Τουρκία η οποία ήταν φανερό ότι δεν επιθυμούσεμια τέτοια ανταλλαγή. Και η χώρα όμως δεν ήταν διατεθειμένη να παραδώσει ελληνικό έδαφος όσο μικρό κι αν ήταν αυτό. Ο Άτσεσον όμως όπως γράφει ο Θ. Καρυώτης, ο οποίος υπήρξε μεταξύ άλλων οικονομικός σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον και καθηγητής αμερικανικών πανεπιστημίων είχε κάτι άλλο στο μυαλό του.

Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αμερικανοί γνώριζαν την αξία των υδρογονανθράκων και είχαν αρχίσει μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της περιοχής. Τότε βέβαια υπήρχε μόνο η έννοια της υφαλοκρηπίδας αλλά οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι και τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα. Έτσι σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο θα ανήκε στην Τουρκία αν είχε δεχθεί να πάρει το Καστελλόριζο μία κίνηση που δεν θα μπορούσε βέβαια να πραγματοποιηθεί διότι το σχέδιο Άτσεσον είχε ήδη απορριφθεί από την τότε κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Η άποψη του Θ.Καρυώτη, επιβεβαιώνεται από το γεγονός, ότι οι πρώτες εντάσεις στο Αιγαίο, άρχισαν το 1973, μετά την ανακοίνωση για την ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου στη Θάσο. Η Τουρκία εξέδωσε ήδη χάρτη με τις διεκδικήσεις της, ωστόσο η χούντα των συνταγματαρχών, αρκέστηκε στο να τον καταγγείλει ως παράνομο, χωρίς να κάνει τίποτα άλλο.

Περισσότερα για το σχέδιο (ή μάλλον καλύτερα τα σχέδια) Άτσεσον για το Κυπριακό μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό άρθρο μας στις 16/11/2019.

Ο Θ. Καρυώτης, κλείνει την αναφορά του στο Καστελλόριζο, γράφοντας τα εξής: «Έγραψα για πρώτη φορά για την αξία του Καστελλόριζου το 1985, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Τότε, ακόμα και οι ελληνικοί χάρτες δεν ανέφεραν το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου (Καστελλόριζο, Στρογγύλη, Ρω).

Τώρα όλοι ομνύουν στην αξία του αλλά πολλοί δεν αντιλαμβάνονται γιατί είναι τόσο σημαντικό νησί για τα εθνικά μας συμφέροντα. Ο κύριος λόγος είναι ότι το σύμπλεγμα αυτών των νησιών, δίνει τη δυνατότητα, βάσει της UNCLOS του 1982, στην ΑΟΖ της Ελλάδας να εφάπτεται με την ΑΟΖ της Κύπρου».

Θα πρέπει λοιπόν, οι διάφοροι πολιτικοί, πανεπιστημιακοί κλπ., να είναι πολύ προσεκτικοί στις δηλώσεις τους για τα εθνικά θέματα. Και ειδικά για το Καστελλόριζο.

Με την ευκαιρία, να προσθέσουμε ένα ακόμα στοιχείο που δείχνει ότι το Καστελλόριζο ανήκει στο Αιγαίο και το οποίο μάθαμε από τον πολύ καλό φίλο, Καστελλοριζιό, Πανταζή Χούλη. Στα βόρεια του νησιού, το βάθος είναι μερικές εκατοντάδες μέτρα, ενώ στα νότια (ακρωτήριο Πουνέντη), υπάρχει μια απότομη κλίση προς μεγάλα βάθη, που φτάνουν τα χιλιάδες μέτρα. Αν μελετήσουμε τη γεωλογική μορφή του Αιγαίου, αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένα «θαλάσσιο υψίπεδο», το οποίο όπως φαίνεται (δείτε τον σχετικό χάρτη από το Google Maps), εμπεριέχει και το Καστελλόριζο.

Και ας ελπίσουμε και οι ίδιοι οι Καστελλοριζιοί , να μην κάνουν το μεγάλο λάθος να δεχθούν να δημιουργηθεί στο νησί τους μία δομή (ή όπως αλλιώς θα λέγεται) φιλοξενίας (λαθρο) μεταναστών. Ήταν κάτι που, ευτυχώς, δεν «πέρασε» στο Δημοτικό Συμβούλιο του νησιού. Οποιαδήποτε τέτοια κίνηση, θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου και την κερκόπορτα για τους εξ Ανατολών γείτονες…

Τα νησιά Saint-Pierre και Miquelon: Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου που εκθέτει τον Χ. Ροζάκη.

Οι Τούρκοι και, δυστυχώς και πολλοί Έλληνες, ισχυρίζονται ότι το Καστελλόριζο δεν μπορεί να έχει δική του ΑΟΖ καθώς είναι πολύ μικρό, βρίσκεται πολύ μακριά από τις ηπειρωτικές ακτές της Ελλάδας και πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές κλπ.

Ας δούμε όμως, τι αποφάσισε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα νησιά Saint-Pierre και Miquelon, που ανήκουν στη Γαλλία, βρίσκονται όμως πολύ κοντά στον Καναδά. Στα νησιά αυτά, έχουμε αναφερθεί και σε παλαιότερο άρθρο μας, τώρα όμως θα γράψουμε περισσότερες λεπτομέρειες.

Πρόκειται για σύμπλεγμα νησίδων στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, συνολικής έκτασης 242 τ.χλμ. και με πληθυσμό περίπου 6.000 κατοίκους. Αποτελούν γαλλική εδαφική επικράτεια από το 1763, επίσημα από το 1985. Απέχουν 2.200 ν.μ. από τη Γαλλία και μόλις 9 ν.μ. από τη Νέα Γη του Καναδά.

Το 1976 ο Καναδάς επέκτεινε την οικονομική ζώνη των χωρικών του υδάτων με συνέπεια τον αλιευτικό αποκλεισμό των νησιών. Το 1985, η Γαλλία αναγνώρισε τα νησιά ως συνέχεια του εδάφους της και ως έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που η χώρα μας δεν υπενθυμίζει και δεν προβάλλει όπως πρέπει για τα ελληνικά νησιά.

Η διαφορά των δύο χωρών, έφτασε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ο Καναδάς υποστήριξε ότι τα νησιά αυτά δεν διαθέτουν δική τους υφαλοκρηπίδα, επειδή, από γεωλογική άποψη, επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα του Καναδά.

Με την διαιτητική απόφαση της 10/6/1992 για την οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών των νησιών Saint-Pierre και Miquelon, το Διεθνές Δικαστήριο απέρριψε τον καναδικό ισχυρισμό, κρίνοντας ότι στην περιοχή εκείνη η υφαλοκρηπίδα αποτελεί μια τεράστια συνεχή υποθαλάσσια έκταση και συνεπώς δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ανήκει στον Καναδά ή σε άλλο κράτος, χωρίς οριοθέτηση. Ακόμα, απέρριψε την αντίληψη περί μειωμένης επήρειας των νησιών και αναγνώρισε στα νησιά αρχικά θαλάσσιες και υποθαλάσσιες ζώνες 200 ν.μ. Ειδικότερα, το Δικαστήριο απέδωσε στα νησιά, στα δυτικά «θύλακα» υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ πλάτους 24 ν.μ., ενώ στα νότια, «διάδρομο» υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, πλάτους 10,5 ν.μ. και μήκους 200 ν.μ. αντίστοιχα. Το πλάτος του διαδρόμου αυτού προσδιορίστηκε από τους δύο μεσημβρινούς που διέρχονται από το ανατολικότερο σημείο του νησιού St. Pierre και το δυτικότερο σημείο του νησιού Miquelon αντίστοιχα.

Map-of-Saint-Pierre-and-Miquelon-and-its-Exclusive-Economic-Zone-EEZ

Πρόκειται για πολύ σημαντική απόφαση για την Ελλάδα, καθώς αποτελεί μια παρόμοια περίπτωση με το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, με μία όμως διαφορά.

Το συγκεκριμένα νησιά, αποτελούν όντως ένα απομονωμένο νησιωτικό σύμπλεγμα, σε αντίθεση με το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου που απέχει 62 ν.μ. από τη Ρόδο και βέβαια, πολύ περισσότερα από τις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Ανάλογη, ήταν και η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της 14/6/1993, για τη Θαλάσσια Οριοθέτηση στην περιοχή μεταξύ Γροιλανδίας και Jan Mayen. (πρόκειται για ηφαιστειογενές νησί της Νορβηγίας). Το Jan Mayen, έχει έκταση 377 τ.χλμ, ενώ η Γροιλανδία, το μεγαλύτερο νησί του κόσμου, έχει έκταση 2.166.000 τ.χλμ.

janmayen

Το Δικαστήριο, δέχτηκε ότι αν δινόταν μειωμένη επήρεια στο Jan Mayen, με αντίστοιχη πλήρη επήρεια στην απέναντι ακτή της Γροιλανδίας, θα ήταν αντίθετο όχι μόνο με το εθιμικό δίκαιο που αναγνωρίζει θαλάσσιες ζώνες στα νησιά μέχρι 200 μίλια από τις γραμμές βάσης, αλλά και αντίθετο στις απαιτήσεις της ευθυδικίας.

Ιδιαίτερα σημαντική για τη χώρα μας, είναι η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της 19/11/2012 στην υπόθεση της Εδαφικής Διαφοράς και Θαλάσσιας Οριοθέτησης μεταξύ Νικαράγονας-Κολομβίας, καθώς κάποιες αναφορές του Δικαστηρίου στην απόφαση για το Serpent Island (Φιδονήσι), της Μαύρης Θάλασσας (διαφορά μεταξύ Ρουμανίας-Ουκρανίας) και κυρίως της πρώτης απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θαλάσσης (ΔΔΔΘ) στην Οριοθέτηση του Θαλασσίου Συνόρου μεταξύ Μπανγκλαντές και Μιανμάρ (τέως Βιρμανίας) στον Κόλπο της Βεγγάλης, όπως η έμμεση αναφορά σε «ανώτερο» δικαίωμα των ηπειρωτικών εδαφών έναντι των νησιωτικών, μπορούσαν να παρερμηνευθούν ακόμα και ως αμφισβήτηση του δικαιώματος των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες. Ωστόσο, με την απόφαση της 19/11/2012, το Δικαστήριο διακηρύσσει ανεπιφύλακτα το δικαίωμα όλων των νήσων, νησίδων και βράχων σε αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ν.μ. ,επιβεβαιώνει την πάγια νομολογία περί υπεροχής της αιγιαλίτιδας ζώνης έναντι της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ γειτονικού κράτους, αρνούμενο να δεχθεί το επιχείρημα της Νικαράγουας ότι τα νησιά δικαιούνται μόνον θύλακα υφαλοκρηπίδας, αναγνωρίζει ότι η έννοια της «μη-καταπάτησης» ή της «μη-αποκοπής» δεν αφορά μόνο τα ηπειρωτικά εδάφη αλλά και τα νησιά, έτσι ώστε η χάραξη της οριοθετικής γραμμής να μην τα αποκόπτει από τις θαλάσσιες ζώνες που δικαιούνται και τέλος, ερμηνεύει συντηρητικά το κριτήριο της αναλογικότητας. Όπως έχουμε αναφέρει και σε παλαιότερο άρθρο, η γεωγραφική θέση των νησιών της Κολομβίας (Santa Catalina, Providencia και San Andres Islands, Alburqueue Cays κ.ά.), είναι ακριβώς αντίστροφη από τη θέση των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο (δείτε σχετικό χάρτη). Τα νησιά της Κολομβίας βρίσκονται ανατολικά των ακτών της Νικαράγουας (σε απόσταση όμως μεγαλύτερη των 100 ν.μ. και την 380 ν.μ. από το ηπειρωτικό έδαφος της Κολομβίας αντίστοιχα), ενώ τα ελληνικά νησιά, δυτικά των ακτών της Τουρκίας, με αδιάκοπη όμως συνέχεια ηπειρωτικού-νησιωτικού εδάφους. Αν και, οι αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων για θέματα ΑΟΖ δεν αποτελούν δεδικασμένο, δηλαδή οι επόμενες αποφάσεις μπορεί να διαφέρουν από τις προηγούμενες, θεωρούμε ότι το ζήτημα των νησιών Saint Pierre και Miquelon, αλλά και οι άλλες δύο αποφάσεις, μπορούν ν’ αποτελέσουν πολύτιμα όπλα στη φαρέτρα της ελληνικής διπλωματίας.

colombian

Όσο για την Τουρκία, τον ταραξία-μόνιμο παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου που διαρκώς απαιτεί και παρανομεί, στα τέλη του 1986, υιοθέτησε ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα και κατέληξε σε συμφωνία με την τότε ΕΣΣΔ για τις επικαλυπτόμενες περιοχές, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της «μέσης γραμμής». Αργότερα η Τουρκία κατέληξε σε ανάλογες συμφωνίες με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Ποτέ όμως δεν πρότεινε στην Ελλάδα ή σε άλλα γειτονικά κράτη να κάνουν το ίδιο στη Μεσόγειο. Η Μαύρη Θάλασσα «κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα», όπως και η Μεσόγειος για την Τουρκία, μοιράστηκε από τα παράκτια κράτη της μέσω της οριοθέτησης της ΑΟΖ και όχι της υφαλοκρηπίδας. Κατά τον Θ. Καρυώτη, αυτό αποτελεί τον πιο λανθασμένο χειρισμό της Τουρκίας, γιατί δέχτηκε να οριοθετήσει τη θαλάσσια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας με την ΑΟΖ, που τότε πολύ πολέμησε στη Διάσκεψη του ΟΗΕ.

Πώς λοιπόν, αρνείται την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα, όταν υπάρχει το προηγούμενο της Μαύρης Θάλασσας;

Το θέμα της ΑΟΖ, είναι πολύ σοβαρό. Χρειάζονται λεπτοί χειρισμοί, άριστη γνώση των Διεθνών Συνθηκών, διπλωματική «μαεστρία» και αποφασιστικότητα. Και σε καμία περίπτωση δηλώσεις, που όχι μόνο δεν ευνοούν την Ελλάδα αλλά κάνουν τους Τούρκους να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση.

Πηγές: Θεόδωρος Καρυώτης, «ΑΟΖ-ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 2019
ΚΡΑΤΕΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΤΡΑΤΗ, «ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ», 4η ΕΚΔΟΣΗ, ΝΟΜΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 2013.

Οδικός χάρτης ονόματι «επήρεια»

Από
anixneuseis
-
0

Ο τουρκικός χάρτης με τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας

Του ΡΟΥΝΤΙ ΡΙΝΑΛΝΤΙ

H δαντελένια διαμόρφωση του ελληνικού χώρου, με τις πολλές ακτογραμμές και τα νησιωτικά συμπλέγματα, αποτελεί μια ειδική περίπτωση στον επιχειρούμενο αναδασμό της Μεσογείου στο φόντο του νέου γύρου της γεωπολιτικής αναμέτρησης.

Πρόσφατα μάθαμε πως, πέρα από την αμφισβήτηση που προβάλλει η Τουρκία σχετικά με το αν έχουν ή όχι υφαλοκρηπίδα τα νησιά, υπάρχει και το θέμα της επήρειας των νησιών – η οποία μετριέται με ποσοστά κυριαρχίας που αυτά διαμορφώνουν.

Άρα βρισκόμαστε σε μια περίπλοκη ανάμειξη διαφόρων στοιχείων που αλλοιώνουν την κυριαρχία στη θάλασσα ιδιαίτερα της Ελλάδας και της Κύπρου (ας μην ξεχνάμε και την κλοπή όλων των δικαιωμάτων της Παλαιστίνης). Επειδή, πέρα από τη διατύπωση της μειωμένης «επήρειας» π.χ. των Διαπόντιων νήσων ή των Στροφάδων στο Ιόνιο, έρχεται και η διατύπωση περί «παραδοσιακών δικαιωμάτων» της μίας πλευράς (υπέρ της Ιταλίας και σε βάρος της Ελλάδας για το Ιόνιο).

Αμέσως μετά ακολουθούν οι δηλώσεις του Τσαβούσογλου, που τονίζει ότι ανάλογες διευθετήσεις μπορούν να γίνουν σε όλες τις περιπτώσεις νησιών. Έχει διανοιχθεί δηλαδή ένας δρόμος, ένας νέος οδικός χάρτης για τις θαλάσσιες οριοθετήσεις με «επήρεια νήσων» και «παραδοσιακά δικαιώματα», του οποίου θα κάνουν χρήση οι ενδιαφερόμενοι να αρπάξουν τμήματα της ελληνικής κυριαρχίας. Και έχει βρεθεί μια φόρμουλα διαπραγμάτευσης και παραχώρησης για την άρχουσα τάξη της χώρας…

Οι προτάσεις του Ν. Κοτζιά, τις οποίες ο ίδιος ανακοίνωσε με την αποπομπή του και εξακολουθεί να υποστηρίζει, αρχίζουν με το κλείσιμο των κόλπων – οπότε η αιγιαλίτιδα ζώνη δεν ξεκινά από την ακτογραμμή, αλλά από τις γραμμές βάσης. Στη συνέχεια προτείνει επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης από 6 μίλια σε 12, και κατόπιν καθορισμό της ΑΟΖ. «Η ΑΟΖ συμφωνήθηκε χωρίς να κλείσουν κόλποι και να επεκταθεί η αιγιαλίτιδά μας», έλεγε ο πρώην υπουργός. Για να συμπεράνει σήμερα: «Εκείνο που συνιστά πραγματική ομηρία είναι η μη καθιέρωση πουθενά στην Ελλάδα αιγιαλίτιδας ζώνης 12 μιλίων με τη διασφάλιση διαδρόμων διεθνούς ναυσιπλοΐας. Αντίθετα, η ατολμία των ελληνικών κυβερνήσεων να καθιερώσουν την αιγιαλίτιδα ζώνη της Κρήτης στα 12 μίλια, ένα μέτρο καθόλα νόμιμο, επέτρεψε στην Τουρκία να εμφανίζει περιοχές ανάμεσα στα 6-12 μίλια ελληνικών θαλασσών ως δική της ΑΟΖ!».

Δεν πρόκειται περί ανικανότητας

Ο Ν. Δένδιας και ο προϊστάμενός του, Κ. Μητσοτάκης, δεν έφθασαν σε μία τέτοια συμφωνία με την Ιταλία από λάθος χειρισμό ή από ανικανότητα. Μιλήσαμε για «οδικό χάρτη». Η τέτοια συμφωνία ανοίγει τον δρόμο σε μια σειρά υποχωρήσεων και παραχωρήσεων που πιέζεται η χώρα να κάνει, κυρίως υπέρ της επεκτατικής Τουρκίας. Η τελευταία ξεκινά από ορισμένες μαξιμαλιστικές θέσεις (που ίσως να τις πετύχει όλες, αν δεν βρει αντίσταση):

1. Τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα,

2. Μεγάλο μέρος του Αιγαίου είναι γεωλογική συνέχεια της χερσονήσου της Μικράς Ασίας, άρα τουρκικό,

3. Η συνθήκη της Λωζάνης δεν ισχύει επομένως, και πολλά νησιά έχουν τουρκική κυριότητα και μόνο με τη συμφωνία αυτή απόκτησαν ελληνική κυριαρχία (το λένε για μεγάλα νησιά κι όχι για βραχονησίδες…),

4. Δεν υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, άρα ούτε κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα ούτε κυπριακή ΑΟΖ,

5. Αρέσει δεν αρέσει, η Τουρκία θα είναι κυρίαρχη δύναμη στη Ν.Α. Μεσόγειο,

6. Με το τουρκολιβυκό σύμφωνο έχει ήδη καταπατήσει κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε Κάρπαθο, Ρόδο και Κρήτη, ενώ το Καστελλόριζο μας το αφήνει ως τουριστική καρτ-ποστάλ…

Όπως αποκάλυψε η Κύρα Αδάμ [βλ. και άρθρο της εδώ], στις συνομιλίες που είχε ο Δένδιας με τον πρόεδρο της Αιγύπτου αλ-Σίσι, ο τελευταίος απέδωσε μηδενική κυριαρχία (επήρεια 0%) στο Καστελόριζο, 1% στην Ρόδο, και 20% στην Κρήτη. Μάλιστα είπε ότι αν κάτι τέτοιο είναι αποδεκτό από την Ελλάδα, ο δρόμος μιας συμφωνίας Ελλάδας-Τουρκίας-Αιγύπτου είναι πολύ εφικτός!

Κάποτε το Αιγαίο λογίζονταν σαν ελληνική θάλασσα, και η μόνη διαφορά με την Τουρκία ήταν ο καθορισμός της υφαλοκρηπίδας. Όταν δύο φορές τόλμησε η Τουρκία να βγάλει πλοία για έρευνες στο Αιγαίο, το 1976 και το 1987, σημειώθηκε μεγάλη ένταση, δόθηκαν τελεσίγραφα και έγιναν επιστρατεύσεις. Από τότε έχει επιδειχθεί μια ανεπίτρεπτη υποχωρητικότητα απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό – είτε κεμαλικό χθες, είτε ερντογανικό σήμερα.

Το κόμμα της Χάγης και της «συνεκμετάλλευσης»

Σχεδόν ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος, και ιδιαίτερα τα ηγετικά επιτελεία των δύο μεγάλων κομμάτων, έχουν αποδεχθεί (αφού ενημερώθηκαν αρμοδίως από τους εκπροσώπους των μεγάλων δυνάμεων και από τον ίδιο τον Ερντογάν…) να προχωρήσουν σε μεγάλους συμβιβασμούς με την Τουρκία – δηλαδή σε μεγάλους συμβιβασμούς υπέρ της Τουρκίας. Αυτό θα γίνει στο όνομα της αποφυγής μιας σύγκρουσης (ενώ θα ορκίζονται για υπεράσπιση της κυριαρχίας της Ελλάδας), και ήδη εργάζονται πυρετωδώς για να προχωρήσουν τα ΜΟΕ και οι συμφωνίες με την Τουρκία, η οποία όμως αποθρασύνεται ζητώντας κι άλλα, κι άλλα.

Η Τουρκία διεξάγει τώρα τρεις πολέμους: Λιβύη, Συρία, Ιράκ. Περηφανεύεται για αυτό και δηλώνει ανοικτά ότι είναι έτοιμη να υποστηρίξει και στρατιωτικά ό,τι έχει εξαγγέλλει. Είναι δύναμη που μεγαλώνει το ρόλο της δια του πολέμου ή της απειλής διεξαγωγής του. Γι’ αυτό και είναι μόνιμη απειλή για την Ελλάδα. Για το κόμμα της Χάγης και της «συνεκμετάλλευσης», είναι επιτυχία να πετύχει η Τουρκία όσα θέλει χωρίς σύγκρουση και μάλιστα με «διαπραγματεύσεις». Ούτε η Κύπρος τους ενδιαφέρει, ούτε η κυριαρχία στο Αιγαίο. Έχουν αποδεχθεί πως η Ελλάδα θα μικρύνει, οπότε ας γίνει αυτό με «ήπιο» και «κόσμιο» τρόπο…

Ενεργό κράτος, ενεργός και ενημερωμένος λαϊκός παράγοντας

Η ιδέα αντίστασης στην καταπάτηση της κυριαρχίας και ακεραιότητας της χώρας, η αντίσταση στους γεωπολιτικούς αναδασμούς και στην τουρκική επιθετικότητα, έχουν προϋποθέσεις – όπως έχουν και κόστος.

Η ύπαρξη μιας κρατικής οντότητας όπως η Ελλάδα σε καταστάσεις όπως αυτές που δημιουργούνται δεν είναι αυτονόητη και κατοχυρωμένη δια παντός, όταν μάλιστα απειλείται ανοικτά. Επομένως χρειάζεται να υπάρχει σαφής προσανατολισμός υπεράσπισης της ακεραιότητας και της ύπαρξης αυτής της οντότητας. Και να συνειδητοποιηθεί ότι, όσο κι αν κυριαρχείται από τις δυτικές δυνάμεις γενικά (ή μήπως «βοηθά» κι αυτό;), κινδυνεύει να της αποσπαστεί δια της βίας ή της απειλής βίας μεγάλο μέρος της. Τούτο μεθοδεύεται από τον τούρκικο επεκτατισμό, και είναι μεγάλη ντροπή η Αριστερά να μην το βλέπει ή να σφυρίζει αδιάφορα.

Όπως σε όλα τα μεγάλα θέματα, έτσι και σε αυτό θα παίξει σημαντικό ρόλο το φρόνημα του λαού. Προς τα εκεί δίνουμε το κύριο βάρος.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προσφωνόντας τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Φωτογραφία UN NEWS

«Εάν θεωρήσουμε ότι μπορούμε στρατιωτικά να δώσουμε μάλλον λύση μέσα από την στρατικοποίηση, αυτό θα είναι το τέλος του Κυπριακού Ελληνισμού, κάτι που δεν το επιθυμώ»: αυτό δήλωσε ο πρόεδρος της Κύπρου Ν. Αναστασιάδης μιλώντας στην εκπομπή Φάκελοι του ΡΙΚ (η οποία θα μεταδοθεί την Τετάρτη 1η Ιουλίου). Τέτοιου είδους τοποθετήσεις αποτελούν μνημεία ενδοτισμού, και όχι ρεαλισμού.

ΠΗΓΗ: https://edromos.gr

Make America great again

Από
anixneuseis
-
0

4η Ιουλίου σήμερα. Χρόνια Πολλά στους Αμερικανούς για την Ημέρα της Ανεξαρτησίας τους και τους ευχόμαστε: “Make America great again”.
Αυτό, όμως, δεν μπορεί να συμβεί όσο συνδιαλέγονται και υποστηρίζουν καθεστώτα, όπως του Ερντογάν και χώρες με τις δομές και τη νοοτροπία της Τουρκίας.
Να δουν τις διεθνείς ευθύνες τους και να δώσουν μια δίκαιη λύση στο κυπριακό. Διότι ευθύνονται για τη κυπριακή τραγωδία.
Να μην εγκαταλείπουν τους συμμάχους τους λες και αλλάζουν πουκάμισα.
Να υπερβούν τους ρατσισμούς κάθε είδους. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος είχε και μια τέτοια διάσταση.
Να παραμείνουν ανοικτές στον κόσμο. Αυτό το άνοιγμα τις έκανε μεγάλες. Οι κλειστές κοινωνίες είναι κλειστά συστήματα τα οποία αν δεν προσλαμβάνουν εξωτερική ενέργεια καταρρέουν.
Να δουν περισσότερο προοπτικά τις εξελίξεις.
Να βρούν έναν ρόλο στο διεθνές σύστημα που θα της αναγνωρίζει τον τίτλο Great Power.
Εκείνο που, κυρίως, δίνουν στον κόσμο οι μεγάλες και ισχυρές δυνάμεις είναι πρότυπο ζωής. Αυτό τις κάνει δυνατές και στους άλλους τομείς.
Ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν μπορούν να ηγηθούν της παγκόσμιας κοινωνίας.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Το ΝΑΤΟ ως νέος Πόντιος Πιλάτος

Από
anixneuseis
-
6

του Σάββα Καλεντερίδη

Η Ελλάδα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ ταυτοχρόνως με την Τουρκία, αμέσως μετά το τέλος του Εμφυλίου και στην απαρχή του λεγόμενου «Ψυχρού Πολέμου».

Δεδομένων των γεωπολιτικών συνθηκών που επικρατούσαν την περίοδο εκείνη, η επιλογή μας να ενταχθούμε στην Ατλαντική Συμμαχία ήταν μονόδρομος.

Όμως, αυτό που δεν υπολογίστηκε τότε από την πολιτική ηγεσία και τις ελίτ της πατρίδας μας, είναι το γεγονός ότι για το ΝΑΤΟ Ελλάδα και Τουρκία είναι ένας ενιαίος χώρος, μέσω ή εκ του οποίου η Συμμαχία εξυπηρετεί στρατηγικά της συμφέροντα. Και όταν μιλάμε για Συμμαχία, εννοούμε κυρίως τις ΗΠΑ και δευτερευόντως το Ηνωμένο Βασίλειο.

Και με δεδομένο ότι σε αυτόν τον ενιαίο χώρο η περιοχή που καταλαμβάνει η Τουρκία είναι πιο σημαντική για τη Συμμαχία από την περιοχή που καταλαμβάνει η Ελλάδα, η Τουρκία διεκδίκησε και εξασφάλισε την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, στην εκπλήρωση των εθνικών της στόχων εναντίον της Κύπρου, της Ελλάδας και του ελληνισμού.

Με την τεχνική και οικονομική υποστήριξη ΝΑΤΟϊκών μηχανισμών, η Διοίκηση Ανορθόδοξου Πολέμου της Τουρκίας (Özel Harp Dairesi, ÖHD), σύμφωνα με καταγεγραμμένες δηλώσεις Τούρκων αξιωματικών που υλοποίησαν τα σχέδια, έκανε εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, δημιούργησε τις παραστρατιωιτκές μονάδες της ΤΜΤ στην Κύπρο, σχεδίασε και υλοποίησε προβοκάτσιες που οδήγησαν στην απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο, που οδήγησε στην εισβολή και κατοχή της Μεγαλονήσου από τον τουρκικό στρατό.

Για να μη μιλήσουμε για τη στάση που κρατάει το ΝΑΤΟ στις άθλιες διεκδικήσεις της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, στις παραβιάσεις, στις επιχειρήσεις κατάληψης ελληνικής νήσου που διεξάγουν υπό μορφή αποβατικών ασκήσεων οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, κάτω από τη μύτη του ΝΑΤΟ.

Η στάση του σε όλα αυτά, είναι αυτή του… Πόντιου Πιλάτου, που οδήγησε τον Ιησού στη σταύρωση, αν και θα μπορούσε να το αποτρέψει.

Τα ίδια γίνεται και με το ΝΑΤΟ, σε σχέση με τη βάρβαρη επιθετικότητα της Τουρκίας απέναντι στην πατρίδα μας.

Αν αναρωτηθεί κανείς γιατί τα αναφέρουμε αυτά καλοκαιριάτικα, υπάρχει η απάντηση.

Είναι η εξωφρενική στήριξη που παρέχει το ΝΑΤΟ στην Τουρκία, που έχει εισβάλει στη Λιβύη και –συνεργαζόμενη με τουρκικής καταγωγής κυβερνητικούς αξιωματούχους– λεηλατεί τον εθνικό της πλούτο.

Το ΝΑΤΟ που κάνει ότι δεν βλέπει ότι η Τουρκία έχει μεταφέρει στη Λιβύη τους πιο αιμοβόρους και επικίνδυνους τρομοκράτες, εκείνους που αποκεφάλιζαν αθώους ανθρώπους, που έκαιγαν ζωντανούς Ευρωπαίους για παραδειγματισμό, που πέταγαν τους ομοφυλόφιλους από τις στέγες των πολυκατοικιών, που έστησαν και πάλι σκλαβοπάζαρα, με αγοραπωλησίες νεαρών κοριτσιών από τη θρησκευτική ομάδα των Κούρδων γεζίντι.

Επίσης, το ΝΑΤΟ κάνει ότι δεν βλέπει αυτά που γίνονται στα λιμάνια και τα αεροδρόμια της Λιβύης, όπου ένα μέλος της Συμμαχίας παραβιάζει κατάφωρα το εμπάργκο του ΟΗΕ και επιτίθεται με μανία σε ένα άλλο μέλος, τη Γαλλία, η οποία θέλει να εφαρμοστεί το εμπάργκο.

Και όταν η Γαλλία φέρνει το θέμα της επιθετικής συμπεριφοράς τουρκικής φρεγάτας, που περιφρουρεί την παράνομη μεταφορά όπλων, να κινείται επιθετικά εναντίον της γαλλικής φρεγάτας, που θέλει να υπερασπιστεί τη διεθνή νομιμότητα.

Και σ’ αυτήν τη διαμάχη, το ΝΑΤΟ παίρνει το μέρος της Τουρκίας, επειδή με την παρουσία της στη Λιβύη θεωρούν οι επιτελείς στην Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες ότι εξισορροπούν την παρουσία της Ρωσίας στη Λιβύη.

Η Συμμαχία στην οποία ανήκουμε, λοιπόν, παραβλέποντας όλα αυτά, ζητάει από την Ελλάδα να μην στηρίζει τον Χαφτάρ, ξεχνώντας ότι η Τουρκία προέβη σε εχθρική πράξη εναντίον της Ελλάδας, κλέβοντας τεράστιο μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, μετά από μια επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψε, συνεργαζόμενη με τη δοτή και εξωνημένη κυβέρνηση της Τρίπολης.

Με άλλα λόγια το ΝΑΤΟ, μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν έστω και κατ’ ελάχιστο τα συμφέροντα της Ελλάδας που παραβιάζει βάναυσα ένα άλλο κράτος μέλος της Συμμαχίας, μας ζητά να μην αμυνθούμε και –καθόλου παράξενο– ίσως μας ζητήσει να παρέχουμε και διευκολύνσεις στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό να επικρατήσει στην περιοχή, επ’ ωφελεία του ΝΑΤΟ, για να γίνει έτσι πιο εύκολη η λεηλασία του εθνικού μας πλούτου από την Τουρκία στην ΑΟΖ νοτίως και ανατολικά της Κρήτης, της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Συγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι συμμαχία. Συμμαχία σημαίνει κοινά συμφέροντα, και όχι να στηρίζουμε τον έναν σύμμαχο όταν αυτός στρέφεται εναντίον του άλλου.

Από μια άποψη ευτυχώς που έχει προκύψει η κατάσταση με τη Γαλλία, γιατί αυτό αποτελεί μια ευκαιρία για την ελληνική διπλωματία να καταδείξει τον άθλιο ρόλο που έπαιξε το ΝΑΤΟ δεκαετίες τώρα στηρίζοντας την Τουρκία εις βάρος μια χώρας μέλους που έχει πληρώσει βαρύ τίμημα για τη συμμετοχή της.

Με τη Γαλλία μαζί μπορούμε να εξηγήσουμε καλύτερα τα δίκαιά μας, αρκεί να το διεκδικήσουμε αυτό με θάρρος και αποφασιστικότητα και να ενισχύσουμε την παρουσία μας με άξιους διπλωμάτες και επιτελικούς αξιωματικούς στις δομές και τους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ, όπου η Τουρκία αλωνίζει.

Οι καιροί ου μενετοί.

pontos-news.gr

Γράμμα σε ένα Κύπριο φίλο – Γράφει ο Πρέσβης του Ισραήλ στην Κύπρο

Από
anixneuseis
-
0
 Σάμι Ρεβέλ

Σας γράφω από καρδιάς. Ως ένας αληθινός υποστηρικτής της φιλίας μεταξύ Ισραηλινών και Κυπρίων.

Πρόσφατα, πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση μεταξύ του Κύπριου ΥΠΕΞ κ. Χριστοδουλίδη με τον Ισραηλινό ομόλογο του κ. Ασκενάζι. Η σύντομη πτήση με ελικόπτερο πάνω από τη Μεσόγειο, κατέδειξε την εγγύτητα μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου. Η ειλικρινής σύνδεση μεταξύ τους, κατέδειξε το επίπεδο των σχέσεών μας, σαν δύο δημοκρατικές χώρες που αντιμετωπίζουν μεγάλες προκλήσεις.

Αυτό μου δίνει περαιτέρω κίνητρο να απευθυνθώ σε εσένα, τον Κύπριο φίλο μου, για να εξηγήσω πώς αισθάνομαι όταν έρχομαι αντιμέτωπος με εσφαλμένες ερμηνείες γεγονότων σχετικών με τις πρόσφατες εξελίξεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να κατανοήσετε την ιστορία του Εβραϊκού λαού και την επιθυμία των Ισραηλινών για ασφάλεια και ειρήνη.

Αρχικά, για να εξηγήσω καλύτερα από πού έρχομαι, επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα σημείο από το κείμενο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του Κράτους του Ισραήλ: «Η Γη του Ισραήλ υπήρξε η γενέτειρα του εβραϊκού λαού. Εδώ διαμορφώθηκε η πνευματική, θρησκευτική και πολιτική του ταυτότητα. Εδώ οικοδόμησε για πρώτη φορά το κράτος του, δημιούργησε πολιτιστικές αξίες εθνικής και παγκόσμιας σπουδαιότητας και έδωσε στον κόσμο το Βιβλίο των Βιβλίων (Η Βίβλος)».

Το δικαίωμα του εβραϊκού λαού να επαναοικοδομήσει μια Εθνική Εστία στην γη του αναγνωρίστηκε στη Διακήρυξη Μπαλφούρ το 1917 και κατά τη διάρκεια της βρετανικής εντολής ο ΟΗΕ αποφάσισε κατά πλειοψηφία τη σύσταση του Εβραϊκου Κράτους το 1947. Η εβραϊκή ηγεσία, με επικεφαλής τον Δαυίδ Μπεν Γκουριόν, δέχτηκε τον δύσκολο συμβιβασμό και κήρυξε την ανεξαρτησία του Ισραήλ το 1948. Δυστυχώς, οι Αραβικές χώρες αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το εβραϊκό κράτος και πέντε στρατοί πέντε αραβικών κρατών επιτέθηκαν στο νεοσύστατο Κράτος του Ισραήλ.

Θυμόμαστε καλά πώς, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Κύπριοι βοήθησαν Εβραίους που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα στην Ευρώπη και απελάθηκαν σε Βρετανικά αποικιακά στρατόπεδα κράτησης στο νησί. Αυτή ήταν η τελευταία στάση τους πριν τους επιτραπεί να συνεχίσουν το ταξίδι τους για να συμμετάσχουν στις εθνικές προσπάθειες υπεράσπισης και οικοδόμησης του Ισραήλ. Κατά την διάρκεια της ύπαρξης του, το Ισραήλ αντιμετώπισε πολλές επιθέσεις από γειτονικές χώρες και από ακραίες παλαιστινιακές τρομοκρατικές ομάδες. Ο λαός του Ισραήλ υπερασπίστηκε τη χώρα του, ενώ έχτιζε μια λαμπρή ιστορία επιτυχίας.

Και αυτό με οδηγεί στην πραγματική κατάσταση σήμερα. Περισσότερα από 70 χρόνια αργότερα, οι Ισραηλινοί που προσδοκούν ειρήνη, περιμένουν ακόμη για μια παλαιστινιακή ηγεσία που θα αναγνωρίσει το δικαίωμα ύπαρξης της πατρίδας του εβραϊκού λαού, που θα λάβει τα απαραίτητα μέτρα για τον αφοπλισμό των παλαιστινιακών τρομοκρατικών οργανώσεων και που θα αποδεχτεί διευθετήσεις για σταθερή ασφάλεια.

Δυστυχώς, η παλαιστινιακή ηγεσία συνεχίζει να χάνει κάθε ευκαιρία. Αντ ‘αυτού, προωθεί την υποκίνηση μίσους και εκμεταλλεύεται διεθνείς οργανισμούς για να προάγει την ατζέντα της κατά του Ισραήλ. Το είδαμε αυτό πρόσφατα, μετά το ξέσπασμα της πανδημίας Covid-19: ενώ το Ισραήλ απέστειλε βοήθεια στους Παλαιστίνιους για τη θεραπεία ασθενών, η προκατειλημμένη ούτω καλούμενη «Παλαιστινιακή Επιτροπή» (CEIRPP) του ΟΗΕ σύγκρινε την εμπρηστική εκστρατεία της εναντίον του Ισραήλ με την μάχη κατά του κορωνοϊού.

Είμαι σίγουρος ότι ως φίλος του Ισραήλ, μπορείς να καταλάβεις τα συναισθήματα ενός Ισραηλινού, απέναντι σε μια τόσο εξωφρενική προπαγάνδα. Αυτή η ρητορική είναι εντελώς αντιπαραγωγική και υπονομεύει τις δυνατότητες συνύπαρξης και ειρήνης. Τώρα, είναι η στιγμή, η Κύπρος να διαφοροποιηθεί αποφασιστικά από αυτή την επιτροπή, μοναδικός σκοπός της οποίας είναι η διάδοση αντι-Ισραηλινών υποκινήσεων.

Τα τελευταία χρόνια, το Ισραήλ και η Κύπρος έχτισαν σημαντικούς διμερείς δεσμούς, τριμερείς με την Ελλάδα, μια σημαντική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες ομόφρονες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και με αραβικές χώρες, όπως τους εταίρους μας για ειρήνη Αίγυπτο και Ιορδανία.

Φίλε μου, η συνεργασία μας είναι ένας πυλώνας σταθερότητας, ασφάλειας και ευημερίας. Γι’αυτό απευθύνομαι σε εσάς και σας ζητώ να στείλετε ένα σαφές μήνυμα στους Παλαιστινίους να σταματήσουν τις προσπάθειές υπόσκαψης οποιασδήποτε πιθανότητας προόδου. Σας ζητώ να λάβετε ξεκάθαρη στάση κατά της ασύμφορης επιθετικότητας κατά του Ισραήλ σε διεθνείς οργανισμούς. Είμαι πεπεισμένος ότι μαζί θα μπορέσουμε να επιτύχουμε την θετική αλλαγή που χρειαζόμαστε.

Σάμι Ρεβέλ, Πρέσβης του Ισραήλ στην Κύπρο

Σημερινή

What to an American Is the Fourth of July?

Από
anixneuseis
-
0
JIM BOURG / REUTERS 
His impatience had thinned like the length of his letters back home to his wife, Abigail, in Boston. On June 7, 1776, John Adams finally had the opportunity to second the resolution that led to the Declaration of Independence at the Second Continental Congress. Though it was drafted by Thomas Jefferson, the declaration’s editors and defenders behind history’s scenes piloted its approval on July 2, mostly notably Adams.He pleased his wife, Abigail, impatient, too, as she was about declaring independence that year. But she desired more. “In the new Code of Laws … I desire you would Remember the Ladies,” she wrote to him on March 31, 1776. “If perticuliar care and attention is not paid to the Laidies we are determined to foment a Rebelion, and will not hold ourselves bound by any Laws in which we have no … Representation.”“I cannot but laugh,” the future second U.S. president responded on April 14. “We have been told that our Struggle has loosened the bands of Government every where.”

Who did John Adams include in “our Struggle”? Just the wealthy white men assembled with him in Philadelphia? Who was “our Struggle” truly for? Who really declared independence from Great Britain on July 4, 1776? Who was really in the process of becoming free?

I can surmise who John’s “our Struggle” did not include, based on how he described their struggle to Abigail. He had heard that “children and Apprentices were disobedient—that schools and Colleges were grown turbulent—that Indians slighted their Guardians and Negroes grew insolent to their Masters,” John complained to Abigail. And now women “were grown discontented.” Their struggle was his problem. Their struggle was not his struggle. And his struggle was the struggle of the so-called American Patriots.As we know all too well today, wealthy white American men did not stop rebelling when they won the American Revolution, when they gained the power to protect their declared independence. They continued to rebel to keep their power. They, “the Patriots.” The rest of us have continued our rebellions because we have yet to gain the power to be free. The resisting rest of us, “the unpatriotic.”On this Fourth of July, the rest of us—and our wealthy white male allies—should be celebrating our ongoing struggles for freedom and not celebrating as if we are free. We should be celebrating our disobedience, turbulence, insolence, and discontent about inequities and injustices in all forms. We should be celebrating our form of patriotism that they call unpatriotic, our historic struggle to extend power and freedom to every single American. This is our American project.

Because power comes before freedom, not the other way around. Power creates freedom, not the other way around. We can’t be free unless we have power. Freedom is not the power to make choices. Freedom is the power to create choices. And to have the power to shape policy is the power to create choices. That is why power is in the hands of the policy maker.

English power created the choices and policies that the white Founding Fathers were forced to abide by, which they rebelled against, just as American power created the choices and policies that the rest of us were forced to abide by, which we’ve since rebelled against. Only power gave those rich white American men freedom from the rich white British men.

Power freed them to trade with merchants and planters outside the British Empire. They could buy and sell slave-grown and manufactured products from anyone. They were no longer absolutely subjected to British capital and merchants and taxes and laws. The 13 colonies were no more, even though Abigail Adams’s Ladies, my enslaved ancestors, working-class whites, and Native Americans were, in many ways, still colonized after the founding of the United States. Only power will one day give the rest of us freedom within this nation founded by white men, for white men, as those white men have said repeatedly.

Our American project is not built on the idea that we became free in 1776 or any year thereafter, but that we are fighting for freedom, oftentimes from the economic and political interests that became free on 1776. Take the African American fight for freedom that did not end when chattel slavery or Jim Crow formally ended or civil and voting rights formally began. A group of African Americans, who were no longer enslaved around Savannah, Georgia, told Lincoln-administration officials on January 12, 1865, that freedom is “placing us where we could reap the fruit of our own labor, and take care of ourselves.” They demanded land to be free.

A black Southerner, who knew all about the former Confederates and their badged day riders and hooded night riders, parodied the idea that the passage of the Fifteen Amendment in 1870 completely freed the Negro. “The ballot is the citadel of the colored man’s safety, the guarantor of his liberty, the protector of his rights, the defender of his immunities and privileges, the savior of the fruits of his toil, his weapon of offense and defense, his peacemaker, his Nemesis that watches and guards over him with sleepless eye by day and by night.”Civil-rights activists were fighting for freedom with their freedom songs, freedom rides, freedom schools, and their compulsion to “carry the gospel of freedom,” as Martin Luther King Jr. explained in his Letter From Birmingham Jail on April 16, 1963. “We will reach the goal of freedom in Birmingham and all over the nation, because the goal of America is freedom,” he wrote. “We will win our freedom because the sacred heritage of our nation and the eternal will of God are embodied in our echoing demands.”Civil-rights activism soon transformed into the movement for black power, even for people who, like King, recognized that the Negro could not be free without power. “We’ve had it wrong and mixed up in our country, and this has led Negro Americans in the past to seek their goals through love and moral suasion devoid of power,” King said in a speech in 1967. But the racial problem is “a problem of power, a confrontation between the forces of power demanding change and the forces of power dedicated to the preserving of the status quo.”

Pundits talk of American disunity as if the divide is brothers and sisters fighting. This is a power divide. Let’s not ask why the master and the slave are divided. Let’s not ask why the tyrant and the egalitarian are divided. Let’s not ask why the sexist and the feminist are divided. Let’s not ask why the racist and the anti-racist are divided. The reasons should be self-evident. There’s no healing these divides or bringing these powers together.

America is the story of powerful people struggling to keep their disproportionate amount of power from people who are struggling for the power to be free.

The power to be free should have particular resonance on this Fourth of July in the eye of Donald Trump’s America. Resonance for all those struggling for the power to free those Latinx children and mothers and fathers from the terror and horror that is the southern border. Resonance for all those Americans struggling for the power to free humanity and Earth from the fatal grips of climate change, bigotry, and nuclear war. Do all those Americans really have the power to be free?

Wealthy white men certainly do. Disproportionate power and freedom. I live in Washington, D.C., but I won’t be anywhere near the celebration or political rally on the National Mall. I won’t be anywhere near the Lincoln Memorial on old grounds straining to hold up the weight of armored vehicles. I don’t want to see that tragedy or the walking tragedy of red MAGA hats moving around covered minds. I don’t want to hear verbal fireworks from President Trump, a speech that is liable to set anything within earshot that is true or loving on fire. Lincoln’s statue shall overlook Lincoln’s reincarnated old rival from the 1858 midterms, the pomp and circumstance of Senator Stephen Douglas of Illinois on steroids. And far away, somewhere, new Lincolns, in female and male and non-gender-conforming bodies, will be readying for the task of saving the Union that Lincoln did not save from Trumpism.

To save the Union, or, really, to create a conceptual Union, we must be saved from a myth as devout and destructive as American exceptionalism: that freedom comes before power. That I became free as a white woman or as an indentured white servant when policy makers declared freedom from England and wrote the U.S. Constitution and handed me a Bill of Rights. That I became free when they amended the Constitution to abolish chattel slavery. That I became free when they allowed me to immigrate to the United States, when they allowed me to become a U.S. citizen on my own ancestral land. That I became free when they gave me civil and voting rights that have been stolen from me time and again like my Bill of Rights.That I am free, even though policy makers refuse to guarantee my right to vote, to grant me a habitable Earth, to grant me high-quality schools and health care and air and food, to grant me fair policing, trials, competition for jobs and other opportunities, to guarantee reprisal when policies and people are unfair or lethal, are farming inequity and injustice. That I am free when politicians and businesses can easily prey on me and get away with it. That I am free when an armed white man can run up on my unarmed black body and murder me and call me a threat and get away with it. That I am free when they keep locking me up in dead-end neighborhoods and schools and jobs and prisons.As a resistant black man in America, I’ve never felt like a slave. But I’ve never felt free. And I understand why. I have the power to resist policy, a resistance that ensures I’m not a slave. But I don’t have the power to shape policy, a power that makes me free.

I have always understood why humans resisted tyrants. But I never really understood why humans fully submitted to tyrants until I studied American history, until I entered Trump’s America and watched the patriots to tyranny. To believe freedom comes before power is to stifle the struggle to equalize power. It is to reinforce the power of the extremely wealthy white men who declared independence years ago. There is no more docile slave than one who believes he or she is free.

On July 3, 1776, John Adams again poured out his private thoughts in a letter to his wife. He could see what his fellow delegates set in motion. The ordered world of hierarchy he venerated would one day be no more. “The People will have unbounded Power,” he wrote. “But I must submit all Hopes and Fears, to an overruling Providence.”

He feared that “America shall suffer Calamities still more wasting and Distresses yet more dreadfull.” But he saw how the people’s struggle could become his struggle. Adams helped start the echo that has carried through American time up to the protests at the southern border today. He wrote that all the calamities “will have this good Effect,” inspiring “many Virtues” and correcting “many Errors, Follies, and Vices, which threaten to disturb, dishonor, and destroy Us. The Furnace of Affliction produces Refinement, in States as well as Individuals.”

When Americans struggle for the power to be free, they are afflicting and revolutionizing and refining the United States. They are the Patriots. Patriotism on the Fourth of July is resistance.

We want to hear what you think about this article. Submit a letter to the editor or write to [email protected].

IBRAM X. KENDI is a contributing writer at The Atlantic and a professor and the director of The Antiracist Research and Policy Center at American University. He is the National Book Award–winning author of Stamped from the Beginning: The Definitive History of Racist Ideas in America and How to Be an Antiracist.

It’s time to tame Erdogan

Από
anixneuseis
-
0

During his nearly 20 years in power, Recep Tayyip Erdogan has violated human rights in his own country of Turkey and destabilized and exploited others in order to promote his nationalist agenda abroad.
Friday 03/07/2020
Although Erdogan is presumably allied with the West, his independent streak and foreign ventures make him a serious liability

Historically, Western democracies have held their moral values high, waged wars, and made painful and costly sacrifices to preserve human rights and freedoms, the rule of law, and respect for international norms of conduct. While realpolitik governs relations between independent countries and compromises are often made to achieve mutually beneficial outcomes, in dealing with Turkey’s President Erdogan, the EU and the US have forsaken their values by allowing Erdogan to run wild with impunity.

He is violating every article of human rights in his own country, destabilizing other countries while exploiting their weaknesses and resources in order to promote his nationalist agenda. Sadly, Western powers have convinced themselves that Turkey remains an indispensable ‘ally’, and that Erdogan’s transgressions and moral insolvency are the price they are willing to pay. They embrace the illusion that in the post-Erdogan era, Turkey will become a constructive player and a power of geostrategic importance, which outweighs Erdogan’s transient outrageous behavior.

To understand the gravity of Erdogan’s foreign transgressions and moral breaches, even a brief sketch would suffice to expose the magnitude of his culpability, which raises the baffling question: why do Western powers continue to indulge such a ruthless, unrepentant dictator—a despot who made it all but abundantly clear, as I was told repeatedly by former Prime Minister Ahmet Davutoglu, that by 2023, the 100th anniversary of the Turkish Republic, Turkey will project its power and exert the influence once enjoyed by the Ottoman Empire in its heyday, which is a recipe for instability and violence. Erdogan’s domestic and international forays offer a panoramic view of his menacing objectives.

Erdogan’s transgressions

Erdogan continues to commit gross human rights violations in Turkey by using the failed 2016 military coup as an excuse to silence the media. He has jailed over 150 journalists, incarcerated around 80,000 suspected of affiliation with the Gülen movement, purged 150,000 military officers and civil servants, and engaged in a systematic operation of ethnic cleansing against minorities in Turkey and northern Syria.

He systematically persecutes his own Kurdish community, continues a 50-year-old war against the PKK, which he views as a terrorist organization, and refuses to resume negotiations with the Kurds and end the carnage that has taken the lives of approximately 40,000 on both sides.

He invaded Syria to both prevent the Syrian Kurdish community from establishing autonomous rule, and to entrench for Turkey a permanent foothold in the country, which is bound to only prolong the conflict and further destabilize the region.

He purchased Russia’s S-400 air defense system, which, once operational, NATO fears would seriously compromise the alliance’s intelligence sharing and technology, apart from being fully incompatible with NATO systems.

He invested heavily in promoting his Islamic agenda by supporting anti-Western Islamist extremist groups such as the Muslim Brotherhood, Hamas, and even ISIS. He uses Islam as a political tool by building mosques and other Islamic theological institutions, and sends his imams to teach and preach his brand of religious nationalism in many countries in the Middle East and the Balkans.

He violated US sanctions against Iran by laundering up to $20 billion in an oil-for-gold scheme from 2012-2018, and continues to cooperate and trade with Tehran in defiance of Western interests.

He made a deal with Putin in late 2019 to patrol northern Syria while working closely with Moscow and Tehran to delineate their spheres of influence in the country—thus leaving Syria de facto a divided state under their control, while significantly diminishing what’s left of Western influence.

He sent troops to support Libya’s Government of National Accord in an effort to establish a strong foothold in the country, exploiting its oil and gas and threatening the free flow of energy from the Eastern Mediterranean.

He violated a UN arms embargo while resisting NATO’s peace plans in Libya, including exercising extreme aggression against NATO ally France’s warship enforcing the embargo.

He blocked a NATO defense plan for the Baltics and Poland and regularly intimidates Greece, a NATO member state, violating the country’s airspace by flying Turkish military jets.

He drilled for gas in the territorial waters of Cyprus and has begun plans to expand drilling off the coast of the Greek island of Crete. He remains at odds with Greece, Cyprus, Egypt, and Israel over ownership of natural resources, threatening to use force to secure ‘his share’ which could burgeon into a violent conflict.

Last but not least, he perpetuated the heated conflict with Cyprus over his demand that his puppet—the Turkish Republic of Northern Cyprus—enjoy equal political power to the Republic of Cyprus, which is four times larger in population and territory and is an EU member state.

Notwithstanding his threatening waywardness, he still has the chutzpa to demand that Turkey receive “complete support from our allies in the fight [in Syria] that Turkey has been carrying out alone…NATO is in a critical period during which it needs to clearly show [military] support.” Asking NATO to support his reckless war on foreign land is the highest of shameless audacity.

Western excuses

All the above and some should have convinced Western powers that their occasional warnings made no impression on a tyrant who knows from past experiences that Western powers will simply not take significant punitive measures against Turkey because they made the case for him to justify his unruly behavior.

They cite the fact that Turkey has the second largest military force in NATO, albeit he uses his military forces for his foreign adventures, be they in Syria, Libya, Somalia, Qatar, or the Sudan.

They view Turkey as critical to the alliance given its strategic position between Europe and Asia, which Erdogan has only exploited to his own advantage.

They find him essential in controlling migration into Europe, even though he uses migrants as a lever to blackmail the EU into providing additional financial aid to care for the Syrian refugees.

They value Turkey’s strategic importance for hosting US nuclear warheads at Incirlik Air Base, yet Erdogan continuously threatens to demand their removal if sanctions are imposed on Turkey.

They argue that NATO needs Turkey on its side to confront militant attacks in Europe, when in fact he is the chief Islamist and many Islamic militants often count on his nod.

They consider Turkey’s strategic eastern location as a shield against the threat of ballistic missiles from Iran to North Korea, but ignore Erdogan’s deepening ties and friendship with Iran.

And finally, NATO has persuaded itself that since there is no mechanism to allow for the expulsion, suspension, or sanctioning of a NATO member, there is little it can do other than keep Turkey close. The fact that he is in bed with Putin, the West’s foremost adversary, who is resolved to weaken NATO and the US, and uses Erdogan to do his bidding, seems to matter little, believing that ultimately Turkey will always choose the Western alliance over Russia.

NATO’s responsibilities

Although Erdogan is presumably allied with the West, his independent streak and foreign ventures make him a serious liability. As a French defense ministry official recently said, “We have known complicated moments in the alliance, but we can’t be an ostrich and can’t pretend there isn’t a Turkey problem at NATO. We have to see it, say it and handle it.”

Indeed, there must be limits to the concessions the West is making, regardless of how advantageous they may be. Contrary to Trump, the great facilitator of Erdogan’s criminal misadventures, the NATO member states must warn Erdogan that he has exhausted their patience.

NATO member states must make it unequivocally clear that he will no longer be allowed to compromise their security and undermine their strategic interest in the eastern Mediterranean and threaten allies such as Cyprus and Greece. Moreover, they must warn him that he will suffer severe consequences if he continues to commit gross human rights violations, disrespect the sovereignty and the independence of other countries, and disregard international conventions and accords. Finally, he must grant ethnic groups, especially his own Kurdish community, the right to live fully while embracing their tradition and culture without fear.

The fact that there is no precedent for kicking a NATO member out of the organization does not mean that there cannot be a first. The preamble of NATO’s charter states that “[member countries] are determined to safeguard the freedom, common heritage and civilization of their peoples, founded on the principles of democracy, individual liberty and the rule of law.” Erdogan has grossly and consistently violated the letter and the spirit of the charter. NATO must begin distancing Turkey from the organization by not sharing sensitive intelligence and technology and imposing selective sanctions as a warning shot.

He must be convinced that the EU will take any necessary action to preserve its values and that his days of blackmailing are over. Russia has little to offer Erdogan compared to the magnitude of what the EU can provide. He must be warned that he will be eased out of the European orbit completely if Turkey continues to be a destabilizing power while challenging Western ideals and geostrategic interests.

To be sure, Turkey is not an indispensable power and Erdogan must be tamed and disabused of the notion that the West needs him more than he needs the West. Otherwise, the failure of Western powers to protect human rights, their democratic values, and commitment to the alliance will dangerously erode the foundation of their democracies and lead to increasing instability and violence, which will swiftly come knocking on their doors.

Dr. Alon Ben-Meir is a professor of international relations at the Center for Global Affairs at NYU. He teaches courses on international negotiation and Middle Eastern studies.

www.alonben-meir.com

middle-east-online.com

Πώς την πάτησε η Γαλλία στην περίπτωση της Λιβύης

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου,  [email protected]    www.kalkis.eu

Καθημερινά ακούμε και βλέπουμε, στους τηλεοπτικούς μας δέκτες αλλά και στα κοινωνικά δίκτυα, την Τουρκία, ποια ; Την ιμπεριαλιστική Τουρκία που ασεβεί διαρκώς εναντίον της διεθνούς νομιμότητας, να κάνει τον τιμητή και να μας δίνει μαθήματα νομιμοφροσύνης στην αναγνωρισμένη, από τον ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση (!), κυβέρνηση της Τρίπολης ή οποία την κάλεσε να επέμβει στη Λιβύη, κατά το πρότυπο του Ασαντ που κάλεσε τη Ρωσία να επέμβει στη Συρία.

Κι έτσι όποια χώρα δεν είναι σήμερα με το μέρος της Τουρκίας στον εμφύλιο της Λιβύης, στον οποίο συμβάλει καθοριστικά με τα όπλα της, τις στρατιωτικές συμβουλές της και τους μισθοφόρους της, οι Τούρκοι «δημοκράτες» την κατηγορούν ότι είναι με το μέρος ενός πραξικοπηματία και πειρατή, όπως αποκαλεί τον στρατάρχη Χαφτάρ. Ωσάν να μη γνωρίζουμε την επίφαση κοινοβουλευτικής δημοκρατίας της Τουρκίας (όπως και της Ρωσίας), όπου η δικαιοσύνη, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης που δεν υποτάσσονται στον Ερντογάν κατηγορούνται, φυλακίζονται, κλείνουν ως φίλα προσκείμενα στην «τρομοκρατία», ότι «ενσπείρουν τον φόβο στον τουρκικό λαό», κλπ., κλπ..

Αυτή η Τουρκία, η οποία διαχρονικά κυλίεται στην λάσπη όπως οι χοίροι, κουνάει το δάχτυλο στη Γαλλία (όπως και στην Ελλάδα), λέγοντάς της : «εσείς δεν δικαιούστε να ομιλείτε για τη Λιβύη».  Γιατί ; Διότι, όπως έγραψε στις 26-6-2020 ο Piotr Smolar, στον ηλεκτρονικό Le Monde,  «Η Γαλλία είναι εκτεθειμένη στην κατηγορία για μεροληψία στην κρίση της Λιβύης για τη διπλωματική της εύνοια προς τον στρατάρχη Χαφτάρ και τους ξένους υποστηρικτές του», στο άρθρο του με τίτλο «Στη Λιβύη, το χαμένο στοίχημα της Γαλλίας» (En Libye, le pari perdu de la France).

Η «Συριοποίηση της Λιβύης» : αυτή η έκφραση χρησιμοποιήθηκε στις 27 Μαΐου 2020 από τον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών Jean–Yves Le Drian ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Καλωσορίζοντας τον πρόεδρο της Τυνησίας Kaïs Saïed τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2020, ο Μακρόν χρησιμοποίησε περίπου τα ίδια λόγια : «Σε έξι μήνες, ένα χρόνο, δύο χρόνια, δεν θέλω να διαπιστώσω ότι η Λιβύη βρίσκεται στην κατάσταση της σημερινής Συρίας». Ζητώντας μια κατάπαυση του πυρός, σύμφωνα με τη διεθνή διάσκεψη στο Βερολίνο τον Ιανουάριο 2020, ο Γάλλος πρόεδρος ζήτησε «να σταματήσουν οι ξένες επεμβάσεις και οι μονομερείς πράξεις εκείνων που ισχυρίζονται ότι κερδίζουν νέες πολεμικές θέσεις» στη Λιβύη. Μια νέα αμφισβήτηση της Τουρκίας, η οποία παίζει σύμφωνα με τον Macron «ένα επικίνδυνο παιχνίδι». Αναφορικά με το «επικίνδυνο παιχνίδι», και η Γαλλία έχει εκτεθεί σε κριτική, η οποία σήμερα εξασθενεί τις εκκλήσεις της για πολιτική λύση στον εμφύλιο της Λιβύης. Πώς να υπερασπιστεί την ιδέα της κατάπαυσης του πυρός, όταν έδωσε τόσο μεγάλη πολιτική υποστήριξη σε ένα από τα δυο μέρη της σύγκρουσης, στο πρόσωπο του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, που ξεσηκώθηκε ενάντια σε μια κυβέρνηση αναγνωρισμένη από τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) ; Πώς να έχει βαρύτητα σε αυτό το μείζον ζήτημα, όταν δεν αναπτύσσει ένοπλες δυνάμεις στη Λιβύη, σε αντίθεση με την Τουρκία και τη Ρωσία;

Το παράδοξο είναι καταστροφικό: οι Ευρωπαίοι δεν είχαν ποτέ τόσο μικρή επιρροή σε αυτή τη διχασμένη χώρα, όσο κι αν τελικά φαίνονται να παρουσιάζουν ένα ενωμένο μέτωπο.

Η Γαλλία και η Ιταλία, με μακρές αποκλίνουσες στρατηγικές, εξέδωσαν  κοινό δελτίο τύπου με τη Γερμανία την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2020, μετά από ένα προηγούμενο με ημερομηνία 6 Ιουνίου 2020. Σε αυτό «προτρέπουν (…) τους ξένους παίχτες να θέσουν τέρμα σε κάθε ανάμειξη». Η προσπάθεια έρχεται μετά από αρκετούς μήνες προσέγγισης μεταξύ Ρώμης και Παρισιού, αυτούς τους δύο μεγάλους καμένους της Λιβύης. Η Ιταλία είχε υποστηρίξει την ίδρυση της Εθνικής Κυβέρνησης Συμφωνίας (GAN) στην Τρίπολη, της οποίας η Γαλλία κατήγγειλε τους δεσμούς με τις ριζοσπαστικές πολιτοφυλακές. Οι δύο χώρες προσπαθούν τώρα να επιτύχουν από κοινού την ίση απόσταση, μεταξύ των αντιπάλων της Λιβύης.

Ποιοι είναι οι κερδισμένοι ; Η Τουρκία και η Ρωσία. Τα ιμπεριαλιστικά συνεταιράκια.

Δεν είναι όμως πολύ αργά ; Στα μάτια των παιχτών και των σχολιαστών αυτής της σύγκρουσης, η οποία γνώρισε διαφορετικές φάσεις από τότε που έλαβε χώρα η δυτική στρατιωτική επέμβαση του 2011 και το λιντσάρισμα του Μουαμάρ Καντάφι, το στοίχημα Haftar της Γαλλίας χάθηκε, επί του παρόντος τουλάχιστον.

Η γαλλική στρατιωτική παρουσία δεν αναγνωρίστηκε, εκτός από το επεισόδιο των τεσσάρων αντιαρματικών πυραύλων Javelin αμερικανικής κατασκευής, που ανακαλύφθηκαν στα τέλη Ιουνίου 2019 στη Gharian, νοτιοδυτικά της Τρίπολης, σε μια βάση ερημωμένη από τις δυνάμεις του στρατάρχη Haftar. Ο στρατός είχε εξηγήσει ότι αυτοί οι πύραυλοι, χωρίς εκτοξευτές, ανήκαν σε έναν Γάλλο αποσπασμένο, αρμόδιο για μια επιχείρηση πληροφοριών. Αυτός ο εμφύλιος της Λιβύης, πολύ χαμηλότερης έντασης από ό,τι στη Συρία, έχει ωστόσο πολύ σημαντικές συνέπειες για την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία και η Ρωσία αναδύθηκαν ενισχυμένες, ικανές να μοιράζονται στρατηγικές περιοχές σε περίπτωση της de facto διχοτόμησης της χώρας μεταξύ δυτικής και ανατολικής Λιβύης. Επίσης, η Αίγυπτος απειλεί να παρέμβει, στο όνομα της «εθνικής της ασφάλειας». Αλλά πρόκειται  ειδικά για το Κάιρο, υποστηριζόμενο από το Παρίσι, να απευθύνει προειδοποίηση στην Άγκυρα, έτσι ώστε οι Τούρκοι να μην προχωρήσουν πάρα πολύ στην ανακατάληψη εδαφών που είχε κατακτήσει ο Χαφτάρ : η πόλη της Σύρτης και η βάση της Τζούφρα δεν πρέπει να ανακαταληφθούν, εκτιμάται από το Μέγαρο των Ηλυσίων  καθώς και από την αιγυπτιακή προεδρία.

Η επίθεση του στρατάρχη Χαφτάρ τον Απρίλιο του 2019 που ξεκίνησε από τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης (LNA) κατέληξε σε αποτυχία. Το Παρίσι ισχυρίζεται ότι δεν ενθάρρυνε ούτε υποστήριξε τον εν λόγω στρατό σε αυτήν την επιχείρηση. Υπενθυμίζουμε ότι, κατά τη συνάντηση μεταξύ του επικεφαλής του στρατού  (GAN) του Faïez Sarraj και του Haftar στο La Celle–Saint–Cloud, τον Ιούλιο του 2017, υπό το βλέμμα του Macron, η κοινή δήλωση ανέφερε : «Η λύση στην κρίση της Λιβύης δεν μπορεί παρά να είναι μόνο πολιτική». Ωστόσο, πριν από λίγους μήνες, η Γαλλία επέμεινε στην αναντικατάστατη θέση του στρατάρχη Haftar. «Ελέγχει το 80% της επικράτειας, αλλά μόνο το 20% του πληθυσμού», δήλωνε το Μέγαρο των Ηλυσίων τον Ιανουάριο του 2020. Τι εξέλιξη ; Λίγους μήνες αργότερα. Η εμφάνιση του στρατάρχη με πολιτική αμφίεση, δίπλα στον Αιγύπτιο πρόεδρο Abdel–Fattah Al–Sissi, στο Κάιρο στις αρχές Ιουνίου 2020, συμβόλισε την περιθωριοποίησή του. Η στρατιωτική του αποτυχία απέναντι στις δυνάμεις που απέκτησε ο στρατός  GAN του Faïez Sarraj, υποστηριζόμενος ισχυρά από την Τουρκία, έφερε στο προσκήνιο τον Aguila Salah (αριστερά στη φωτο), τον εξορισμένο στο Tobruk πρόεδρο του κοινοβουλίου της Λιβύης, ως νέο προνομιούχο και πιο ευέλικτο συνομιλητή. «Το Παρίσι δεν έχει πλέον αξιοπιστία», δήλωσε ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης. Η Γαλλία υπογραμμίζει, από τα παρασκήνια, ότι αυτή η εμφάνιση στο Κάιρο ήταν επίσης το αποτέλεσμα της επιρροής της στον στρατάρχη, που κλήθηκε να αποδεχτεί αυτήν τη δημόσια ταπείνωση, αφού ονειρεύθηκε τη δόξα.

Θεαματική αύξηση της γαλλο-τουρκικής έντασης

Από την ανάληψη των καθηκόντων του στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ο Macron ανακάλυψε σημαντικές διαφορές ευαισθησίας στη Λιβύη μεταξύ του Υπουργείου Εξωτερικών, του Υπουργείου Άμυνας και της Γενικής Διεύθυνσης Εξωτερικής Ασφάλειας (DGSE).

Σήμερα, η επίσημη εκδοχή έχει ως εξής: ο στρατάρχης Χαφτάρ θεωρήθηκε ως ένας σύμμαχος σε μια μόνο επιχείρηση. Στον αγώνα ενάντια στον ισλαμικό τζιχαντισμό. Η επίθεσή του στην Τρίπολη, με την υποστήριξη του ιδιωτικού ρωσικού παραστρατιωτικού ομίλου Wagner, τον οδήγησε να υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις του. Η Ρωσία δεν παρενέβη για να τον σώσει, αποφεύγοντας μια κλιμάκωση με την Τουρκία. Σε αυτό, το Παρίσι λέει την αλήθεια : καμία στρατιωτική νίκη δεν είναι εφικτή σε αυτή την χώρα που είναι κατακερματισμένη σε περιοχές και σε φυλές. Όμως, στην πυρετώδη υποχώρηση τους, οι φιλικές προς τον Χαφτάρ ομάδες εγκατέλειψαν εντυπωσιακές αποθήκες όπλων, οι οποίες έχουν πέσει στα χέρια των πολιτοφυλακών που αποτελούνται κυρίως από βίαιους, ριζοσπάστες Σύριους πολεμιστές. Άρα ο αρχικός στόχος του Παρισιού, που ήταν η μείωση των δυνατοτήτων των εξτρεμιστών, είναι κάτι περισσότερο από αποτυχημένος.

Το δεύτερο αποτέλεσμα της ήττας του Haftar είναι η αυξανόμενη ένταση μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας. Το Παρίσι θεωρεί την Άγκυρα υπεύθυνη για τη «Συριοποίηση» της σύγκρουσης λόγω των παραδόσεων όπλων στην Τρίπολη και της μεταφοράς μισθοφόρων, για να μην αναφέρουμε τις προβοκάτσιες στη Μεσόγειο. Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν εμπλέκεται επίσης στον εκβιασμό των μεταναστευτικών ροών, πριν από την κρίση του Covid-19.

Αλλά αυτό το κατηγορητήριο εναντίον της Τουρκίας από το Παρίσι, που έγινε στο ΝΑΤΟ αλλά και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συνοδεύεται από μια εξίσου διακριτική και θεαματική  υποστήριξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, πολύ ενεργών στην υποστήριξη του στρατού του Χαφτάρ. Τα Εμιράτα δεν σεβάστηκαν ποτέ το εμπάργκο όπλων. Προνομιούχος εταίρος της Γαλλίας στον Κόλπο, αποτελούν μέρος μιας γεωπολιτικής λογικής περιορισμού της Τουρκίας και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Έτσι, το Παρίσι εκτίθεται σε κριτική για διγλωσσία.

Κατά τη διάρκεια μιας επίσημης επίσκεψης στην Τυνησία τον Φεβρουάριο του 2018, ο Μακρόν επέκρινε ωστόσο έντονα τη στρατιωτική επιχείρηση του 2011 για να βοηθήσει τον λαό της Βεγγάζης. «Η Ευρώπη, οι Ηνωμένες Πολιτείες και μερικοί άλλοι έχουν μια ευθύνη για την τρέχουσα κατάσταση στη Λιβύη», έλεγε εκείνη την εποχή. «Δεν ξεχνώ ότι πολλοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να τελειώσουμε με τον ηγέτη της Λιβύης χωρίς να υπάρχει σχέδιο για τη συνέχεια», πρόσθετε ο Macron. Πέρα από τη σημαντική συζήτηση για τη νομιμότητα ή όχι αυτού του πολέμου του 2011, ο τελευταίος είχε προσφέρει μεγάλη αξιοπιστία στη Γαλλία στη λιβυκή χώρα.

Σήμερα, αυτή η αξιοπιστία έχει εξαφανιστεί και το αποτέλεσμα της σύγκρουσης δεν είναι ορατό.

 

 

1...2,4502,4512,452...3,035Σελίδα 2,451 από 3,035