Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων, βουλευτής Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας
ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ
είναι ο προσκεκλημένος της σημερινής εκπομπής
ANIXNEFSEIS WEB TV.
ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΟΥΝ:
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΛΙΑΤΚΑΣ, Συγγραφέας, Δημοσιογράφος
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Υποστράτηγος ε.α., Οικονομολόγος.
ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΙ:
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ Δημοσιογράφος
Istanbul’s Hagia Sophia was, for nearly 1,000 years, the largest and most important house of Christian worship in the world until it was converted into mosque in the 15th century. The building, now a museum, is still filled with priceless Christian mosaics and frescoes. It is also one of the most contested religious buildings in the world.
On July 2, the Turkish high court will rule on President Recep Tayyip Erdogan’s request to annul the 1934 decree that turned Hagia Sophia from a mosque into a museum. If the court says yes, the decision will reverberate across the world.
Erdogan has consistently expressed his desire to return Hagia Sophia to its previous status as a mosque. This stance plays well with his pious political base.
Erdogan has consistently expressed his desire to return Hagia Sophia to its previous status as a mosque. This stance plays well with his pious political base.
Now he seems to be in a hurry; his hand-picked Presidential High Advisory Board discussed the matter on June 16. If the court decides to annul the 86-year-old law, some advisors are hoping that Islamic prayers could be held in the mosque on July 15, the anniversary of the failed coup against Erdogan’s government in 2016.For Erdogan, the politics here are irresistible. It is hard to imagine a more powerful image of Islamification than to see him leading prayers in a building converted from an Orthodox Christian church into a mosque in 1453 by Ottoman Sultan Mehmed II after his conquest of Constantinople. For Erdogan it would be a huge symbolic step toward bolstering his religious nationalism. But for many others, including Turkey’s tiny Christian minority and millions of other Christians around the world, it will be a disturbing echo of the bloody conquests of the Middle Ages—not the peaceful coexistence most people aspire to in the modern world.
Kemal Ataturk, the first president of Turkey, secularized the building and reopened it as a museum in 1935 precisely in order to help create a modern Turkey—and to curry favor internationally, including better relations with Greece. Ataturk knew how important the Hagia Sophia was to Orthodox Christians. As the historian Diarmaid MacCulloch has observed, “Orthodoxy has to a remarkable extent been moulded round one single church building…. the Cathedral of the Holy Wisdom (Hagia Sophia).”
After being consecrated in 537 during the reign of the Eastern Roman Emperor Justinian, the cathedral was the seat of the ecumenical patriarch, leader of the Eastern Orthodox church, for a millennium.
After being consecrated in 537 during the reign of the Eastern Roman Emperor Justinian, the cathedral was the seat of the ecumenical patriarch, leader of the Eastern Orthodox church, for a millennium.
The Russian Orthodox Chruch already announced its uneasiness, saying that any attempt to convert the bullding into a mosque will hurt “fragile inter-confessional balances.” And the Greek culture minister sounded alarm with UNESCO to help protect the “universal character” of the Hagia Sophia.Ataturk also knew that religious people have long memories, and that Hagia Sophia remained a source of contention between Christians and Muslims. Following Turkey’s defeat and occupation after World War I, a Greek priest recklessly performed a communion service in the mosque. He barely escaped with his life.
Now the fragile peace achieved by secularization may be shattered. No one knows what the court will decide. But recent precedent looks hopeful for Erdogan. In November 2019, the court considered an almost identical case regarding the Church of the Holy Saviour, also known as the Chora Church, a few miles away from the Hagia Sophia in Istanbul.
Like the Hagia Sophia, the Chora church was converted into a mosque, in the 16th century, before being converted to a museum, in 1948. In its ruling the court found the redesignation into a museum unlawful because a mosque “cannot be used except for its essential function.”
Indeed, many people who visit the Chora church or the Hagia Sophia will agree something important is lost when ancient houses of worship, of whatever faith, are hollowed out into museums, full of tourists listening to audio guides. But Christians might argue that the “essential function” of these buildings predated 1453.
A complication is that both the Chora church and the Hagia Sophia are on UNESCO’s world heritage list as “architectural masterpieces.” But it is not clear what a change in status means for heritage value. Indeed, Hagia Sophia needs urgent repairs, which are more likely to be financed if it becomes a mosque again. But it’s unclear whether such repairs would protect the building’s Christian imagery, which Muslims may see as unacceptable if the building turns into a mosque.
Ataturk’s French-inspired strident secularism had problems of its own. Its excesses which included inexcusable bans on Islamic practice and dress—have been viewed by religious Turks ever since as a heinous attack on their faith. That is partly why, for decades, reopening Hagia Sophia to worship—Muslim worship—has been a dream for Turkey’s religious conservatives. It is seems that Erdogan is finally ready to take this historic step, to show that he really is making Turkey Muslim again.
The timing is not accidental. The popularity of Erdogan’s ruling party is at a two-year low—because of a declining economy, as well as appalling levels of authoritarianism and corruption.
The timing is not accidental. The popularity of Erdogan’s ruling party is at a two-year low—because of a declining economy, as well as appalling levels of authoritarianism and corruption.
He faces new challenges by two new parties that may appeal to his own conservative base: the Future Party, led by former Prime Minister Ahmet Davutoglu, and the Democracy and Progress Party, led by former Economy Minister Ali Babacan. Since these two parties may chip away some of his religious voters, Erdogan may be hoping to position himself as the true savior of Muslims—in Turkey and even beyond.There is a better way. Instead of this revanchist religious nationalism, there is an opportunity for a solution based on pluralism instead. The Hagia Sophia could be opened for both Muslim and Christian worship. Certainly, the building is big enough to consecrate separate areas. Thoughtful scheduling could allow services to take place at different times.
The Armenian patriarch of Constantinople, Sahak II, has already suggested a sharing solution. And Bartholomew I, the current Orthodox archbishop and ecumenical patriarch of Constantinople, said on June 30 that “Hagia Sophia belongs not only to those who own the monument, but also to all of humanity. And the Turkish people have a responsibility to highlight this universality of the monument.” ad, political and religious leaders should champion pluralism everywhere—from Córdoba to Istanbul and Jerusalem.
No doubt many Christians and many Muslims would object to such a compromise in Istanbul, each believing that the Hagia Sophia is theirs and theirs alone. But many more would be likely to prefer it to the secular status quo. (As an Orthodox Christian and a Turkish Muslim, we certainly would.).
Sadly, Erdogan is unlikely to have a pluralist compromise in mind. Humiliating the millions of Christians who see an ancient home in Hagia Sophia may, to him, be a small price to pay—or even a bonus.
Visitors look at a mosaic depicting Christ enthroned between the Virgin Mary and St. John at Hagia Sophia on November 16, 2006 in Istanbul, Turkey. BURAK KARA/GETTY IMAGES
Instead of pandering to religious voters and angering Orthodox believers across the world, on his next visit, Erdogan should instead visit Hagia Sophia’s southern gallery and look at the Deesis (Entreaty) mosaic, uncovered and restored during Ataturk’s conversion of the building. Likely dating from the 13th century, the mosaic is one of the most important surviving Byzantine works of art. It depicts John the Baptist and the Virgin Mary appealing to Christ, incidentally one of Islam’s most important prophets, to show mercy and compassion.
Such a work of art might cause even Erdogan to pause and reflect. Perhaps he will come to see the value of religious pluralism on equal grounds, one of humanity’s greatest achievements in the modern age. We can but hope—and pray.
Richard V. Reeves is a senior fellow at the Brookings Institution. Twitter: @RichardvReeves
Η είδηση που δημοσιεύει το ιστολόγιο της Deutsche Welle στα ελληνικά λέει πως η Γερμανική προεδρία θέλει να εμβαθύνει το διάλογο με την Τουρκία.
Ο διάλογος, γενικώς, είναι καλός. Μπορεί να λύσει προβλήματα και να εκτονώσει εντάσεις.
Για την Ελλάδα, όμως, δεν υπάρχουν περιθώρια άλλων υποχωρήσεων:
1.-Οποιοσδήποτε διάλογος δεν μπορεί να μεταφραστεί σε πιέσεις προς την Ελλάδα να μην αντιδράσει σε περίπτωση που η Τουρκία παραβιάσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.
2.-Καμιά υποχώρηση και καμιά εμβάθυνση των σχέσεων με την Τουρκία όσο παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
3.-Η εγκατάλειψη ηττοπαθών θέσεων όπως εκφράστηκαν απο διακεκριμένους ακαδημαϊκούς είναι επιβεβλημένη. Το Δίκαιο της Θάλασσα είναι σαφές ότι τα νησιά, όπως το Καστελόριζο, έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Το αν το Διεθνές Δικαστήριο, σε περίπτωση προσφυγής δώσει πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο ή όχι είναι μια άλλη υπόθεση. Αλλά δεν μπορούν πολιτικά και ακαδημαϊκά πρόσωπα να προδικάζουν την απόφαση. Στο δικαστήριο, αν προσφύγει η χώρα, πηγαίνεις να κερδίσεις Αν δεν τα καταφέρεις είναι μια άλλη υπόθεση. Αλλά δεν μπορείς να υπονομεύεις τις θέσεις σου εκ προοιμίου, μόνος σου.
4.-Ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του ας μην επαναπαύονται στα υψηλά ποσοστά που απολαμβάνουν στις δημοσκοπήσεις. Ο κόσμος εγκρίνει ορισμένες κινήσεις τους και αποστρέφει το πρόσωπό του απο την τραγική εμπειρία του Συριζα. Αλλά οποιαδήποτε υποχώρηση στις κόκκινες γραμμές θα έχει άμεσα και οδυνηρά αποτελέσματα για τον κ. Μητσοτάκη και το κόμμα του.
5.-Ο Ερντογάν και η Τουρκία έχουν φθάσει στα όριά τους. Είναι η ώρα να πέσουν στην Παγίδα του Θουκυδίδη. Και θα πέσουν.
6.-Αξιόλογο δυναμικό τόσο στο υπουργείο εξωτερικών όσο και στην ελληνική κοινωνία υπάρχει για να μπορέσει η χώρα να διαμορφώσει πολιτική. Χρειάζεται πολιτική βούληση, οργάνωση και καθορισμός στρατηγικών προτεραιοτήτων για τη χώρα. Γιατί δεν το κάνουν;
Με 76% ο Βλάντιμιρ Πούτιν κέρδισε το δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος, το οποίο ωστόσο προκάλεσε έντονη κριτική και διαμαρτυρίες. Για ποιον λόγο; Μία ανάλυση από τη ρωσική σύνταξη της DW.
Μία ολόκληρη εβδομάδα, από τις 25 Ιουνίου μέχρι την 1η Ιουλίου, διήρκεσε το δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του ρωσικού Συντάγματος. Η επιμήκυνση της διαδικασίας οφείλεται στην πανδημία και κατέστη δυνατή μετά από ειδική ρύθμιση. Αντιφρονούντες και ακτιβιστές τόνιζαν εξαρχής ότι η όλη διαδικασία διευκολύνει την παραποίηση της λαϊκής βούλησης και φαίνεται ότι δικαιώνονται- εν μέρει τουλάχιστον.
Εξαναγκασμός για συμμετοχή;
Εκλογικό τμήμα στην Αγία Πετρούπολη
Τις πρώτες ημέρες η συμμετοχή δεν ξεπέρασε το 30%. Οι περισσότεροι ψήφισαν στα εκλογικά τμήματα ή και κατ’ οίκον. Άλλωστε στη Ρωσία ο νόμος επιτρέπει στους πολίτες να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα χωρίς να βγουν από την πόρτα του σπιτιού τους. Σε αυτή την περίπτωση ένα μέλος της επιτροπής για τη διοργάνωση των εκλογών χτυπάει το κουδούνι του ψηφοφόρου και παραλαμβάνει την ψήφο του. Μία άλλη εναλλακτική λύση είναι τα κινητά εκλογικά τμήματα για τη διευκόλυνση της διαδικασίας, που μπορούν να εμφανιστούν παντού. Σε εργοτάξια, σε λεωφορεία, σε αντίσκηνα. Στην εκλογική διαδικασία μέσω διαδικτύου, η οποία ωστόσο ήταν δυνατή μόνο στη Μόσχα και στην περιφέρεια Νίσνι Νοβγκορόντ, η συμμετοχή ήταν διπλάσια, καθώς ξεπέρασε το 60%. “Είναι φανερό ότι πολλοί ψηφοφόροι εξαναγκάστηκαν από τους εργοδότες τους να προσέλθουν στις κάλπες”, δηλώνει στην Deutsche Welle ο κοινωνιολόγος Γκριγκόρι Γιούντιν, ένας από τους διοργανωτές ανεξάρτητων σφυγμομετρήσεων τις ημέρες του δημοψηφίσματος.
Σύμφωνα πάντως με την επικεφαλής της επιτροπής για τη διοργάνωση του δημοψηφίσματος, Έλα Παμφίλοβα, η παράταση της διαδικασίας ήταν απαραίτητη σε εποχές κορωνοϊού, καθώς επέτρεπε την προσέλευση ενός μικρού αριθμού ψηφοφόρων, από τις 8 το πρωί έως το πολύ τις 12, σε κάθε εκλογικό τμήμα, δηλαδή το πολύ 150 στη διάρκεια της ημέρας. Ωστόσο, ο Γκριγκόρι Μελκονιάνς, μέλος της MKO Golos που επιχειρεί να εποπτεύσει το αδιάβλητο της διαδικασίας, τονίζει ότι ” προφανής στόχος των διοργανωτών ήταν να δοθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ψήφοι πριν καν αρχίσει επισήμως το δημοψήφισμα”. Υπό αυτές τις συνθήκες, εκτιμά ο ίδιος, είναι αντικειμενικά αδύνατον να ελέξγει κανείς πόσοι εκλογείς προσήλθαν σε ένα εκλογικό κέντρο και “δεν αποκλείεται να μη μάθουμε ποτέ πού ακριβώς δόθηκε η κάθε ψήφος”.
“Τηλεφωνήστε και… ψηφίστε”
Μία γυναίκα ψηφίζει στην πόρτα του σπιτιού της στο Ιρκούτσκ της Σιβηρίας
Με τις νέες ρυθμίσεις δίνεται η δυνατότητα σε όλο και περισσότερους πολίτες να ψηφίσουν από το σπίτι τους. Παλαιότερα αυτό επιτρεπόταν μόνο εάν συνέτρεχε ειδικός λόγος, για παράδειγμα αν ο ψηφοφόρος αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας. Στο τελευταίο δημοψήφισμα ωστόσο ο καθένας μπορούσε να ψηφίσει κατ’ οίκον, αρκεί να έκλεινε ραντεβού με τον αρμόδιο συνεργάτη της εκλογικής επιτροπής, ο οποίος παραλαμβάνει την ψήφο του. Ρωσικές ΜΚΟ υποστηρίζουν ότι το νέο σύστημα ασκεί αθέμιτες πιέσεις σε παρατηρητές των εκλογών που “συνοδεύουν” την κάλπη από σπίτι σε σπίτι. Την τρίτη μέρα του δημοψηφίσματος η επικεφαλής της εκλογικής επιτροπής Έλα Παμφίλοβα παραδέχθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα και παρακάλεσε τους συναδέλφους της να στείλουν περισσότερους παρατηρητές όπου χρειάζεται. Στη συνοικία Ραμένκα της Μόσχας πάντως, οι παρατηρητές σημείωσαν ότι ένας ασυνήθιστα υψηλός αριθμός ψηφοφόρων, σχεδόν ο ένας στους τέσσερις, ψηφίζει από το σπίτι του. Ωστόσο “η εκλογική επιτροπή δεν κατάφερε να παρουσιάσει όλα τα ψηφοδέλτια που λέγεται ότι δόθηκαν στη συγκεκριμένη περιοχή”, επισημαίνει ο Κίριλ Τροφίμοφ, ένας από τους παρατηρητές της διαδικασίας. Οι αρμόδιοι παραδέχθηκαν ότι έγινε κάποιο λάθος και τελικά υποσχέθηκαν να ακυρώσουν το αποτέλεσμα σε δύο εκλογικά τμήματα.
Ένα άλλο σημείο κριτικής για τη ΜΚΟ Golos ήταν η νέα ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία ο ψηφοφόρος δεν χρειάζεται πλέον να καταχωρεί ο ίδιος με το χέρι τα στοιχεία του στον εκλογικό κατάλογο, όπως αναγράφονται στο διαβατήριό του. Αυτή τη φορά αρκεί μία υπογραφή συγκατάθεσης σε στοιχεία που έχουν ήδη καταχωρηθεί. “Η εκ των προτέρων γνώση των στοιχείων διαβατηρίου είναι το όνειρο κάθε πλαστογράφου”, λέει ο Γκριγκόρι Μελοκνιάντς. “Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορείς να ανεβάσεις το ποσοστό συμμετοχής, βάζοντας μια μουτζούρα αντί για υπογραφή και γράφοντας στη λίστα πολίτες που δεν έχουν καν ψηφίσει. Άντε να αποδείξεις μετά ότι η υπογραφή δεν ήταν σωστή…”
Καθησυχαστική η εκλογική επιτροπή
Ο Πούτιν δείχνει το διαβατήριό του προσερχόμενος στο εκλογικό τμήμα
Σε εκλογικό τμήμα στο Πάρκο Λεφορτόβο της Μόσχας αναφέρεται το παράδειγμα ενός ζευγαριού που τελικά δεν κατάφερε να ψηφίσει, καθώς ο κατάλογος τους εμφάνιζε ως ήδη ψηφίσαντες. Η ΜΚΟ Golos υποστηρίζει ότι από τις 25 μέχρι τις 30 Ιουνίου έλαβε συνολικά 1.587 αναφορές από πολίτες, εκ των οποίων οι μισοί διαμαρτύρονται για παρατυπίες και απρόοπτα στην εκλογική διαδικασία. Ωστόσο, η εκτίμηση της κεντρικής εκλογικής επιτροπής είναι εντελώς διαφορετική. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, διαβεβαιώνει ο αντιπρόεδρος της επιτροπής Νικολάι Μπουλιάεφ, δεν κατατέθηκε “σχεδόν καμία διαμαρτυρία άξια αναφοράς”.
Έλενα Μπαρίσεβα
Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου
Deutsche Welle
Γιώργος ΠαυλόπουλοςΤην Τετάρτη, η κυβέρνηση Μακρόν ανακοίνωσε ότι παύει να συμμετέχει πλέον στην διεθνή δύναμη η οποία έχει αναπτυχθεί ανοιχτά της Λιβύης με αντικείμενο τον έλεγχο της εφαρμογής του εμπάργκο όπλων το οποίο έχει επιβληθεί προς τις αντιμαχόμενες πλευρές στον εμφύλιο.
Με τον τρόπο αυτό, το Παρίσι εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για τη μη αποδοχή από την ηγεσία του ΝΑΤΟ και τους εταίρους του στη Συμμαχία των γαλλικών θέσεων αναφορικά με το επεισόδιο το οποίο, όπως ισχυρίζεται, συνέβη στις 10 Ιουνίου.
Τότε, δηλαδή, που σύμφωνα με την εκδοχή του (για την οποία υπάρχουν πολλές ενδείξεις, αν όχι αποδείξεις, ότι είναι η ορθή…), γαλλική φρεγάτα απειλήθηκε από πολυάριθμα τουρκικά πολεμικά πλοία στην περιοχή όταν επιχείρησε να διεξάγει έλεγχο σε ύποπτο πλοίο. Κι αυτό, λίγες ώρες μετά την άρνηση των Τούρκων να δεχθούν κάτι ανάλογο από την ελληνική φρεγάτα «Σπέτσαι», η οποία επίσης αποτελεί τμήμα της ίδιας διεθνούς δύναμης.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η Τουρκία σήκωσε το γάντι και έδωσε την απάντησή της μία ημέρα αργότερα, την Πέμπτη, δια στόματος του Μεβλούτ Τσαβούσογλου. «Η Γαλλία οφείλει να απολογηθεί και να μας ζητήσει συγγνώμη άνευ όρων, αντί να έρχεται αντιμέτωπη με την Τουρκία με βάση λάθος πληροφορίες. Η Γαλλία στηρίζει την λάθος πλευρά στη Λιβύη», δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, χωρίς να δείξει κανένα σημάδι… μεταμέλειας ή, έστω, παραδοχής του λάθους που διέπραξε η χώρα του.
Ίσες αποστάσεις η Γερμανία
Πρέπει δε να σημειωθεί ότι φρόντισε να το κάνει με τέτοιο τρόπο που δεν θα άφηνε αμφιβολία ότι στόχος του ήταν να «πονέσει» τους Γάλλους όσο το δυνατόν περισσότερο και να τους αναγκάσει να αισθανθούν παντελώς απομονωμένοι. Και το πέτυχε, σε μεγάλο βαθμό, μιας και η παραπάνω δήλωση έγινε από το Βερολίνο, έχοντας στο πλευρό του τον Γερμανό ομόλογό του, Χάικο Μάας, ο οποίος επέλεξε να… σφυρίξει αδιάφορα όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο εάν στη συγκεκριμένη υπόθεση στηρίζει τους εταίρους του στην ΕΕ.
Είναι κάτι που πρέπει να διερευνηθεί, απάντησε ο Μάας, πετώντας κυριολεκτικά την… μπάλα στην εξέδρα, προς μεγάλη απογοήτευση των Γάλλων. Πρόσθεσε δε ότι είναι ανάγκη η Ευρώπη να διεξάγει εποικοδομητικό διάλογο με την Τουρκία, καθώς καλείται να επιλύσει μια σειρά σοβαρά προβλήματα μαζί της – παραπέμποντας στην κατάσταση που επικρατεί τόσο στη Λιβύη όσο και στη Συρία, καθώς και το ζήτημα του μεταναστευτικού-προσφυγικού.
Βεβαίως, η στάση του Μάας δεν θα πρέπει να προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη στο Παρίσι. Κι αυτό διότι, σύμφωνα με ρεπορτάζ ευρωπαϊκών μέσων, μόνο τα 8 από τα 30 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ εμφανίστηκαν πρόθυμα να υιοθετήσουν ανοιχτά το γαλλικό σενάριο αναφορικά με τα γεγονότα της 10ης Ιουνίου. Οι περισσότερες, ανάμεσα στις οποίες πολλές ευρωπαϊκές, προτίμησαν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις και να μην εκτεθούν – πιθανότατα, επειδή συνειδητοποιούν ότι η υπόθεση αυτή δεν αποτελεί παρά τον «καθρέφτη» μιας γενικότερης διελκυστίνδας στους κόλπους της Συμμαχίας, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και δεν θα κριθεί σύντομα.
Πρακτικά, αυτή τη στιγμή εντός του ΝΑΤΟ φαίνεται να διεξάγονται πολλές παράλληλες συγκρούσεις: Εκτός από την Τουρκία και τη Γαλλία, αντιμέτωπες βρίσκονται επίσης και οι Ηνωμένες Πολιτείες με τη Γερμανία, ειδικά μετά την απόφαση Τραμπ να απομακρύνει το ένα τρίτο των αμερικανικών στρατευμάτων (περίπου 9.500 από τις 30.000) που βρίσκονται στο έδαφος της δεύτερης.
Σύννεφα εξακολουθούν να υπάρχουν και στις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία, καθώς παραμένει σε εκκρεμότητα το ζήτημα της αγοράς από την Άγκυρα των ρωσικών S-400 και του συνακόλουθου «παγώματος» της παράδοσης σε αυτήν των μαχητικών F-35 που εκείνη έχει παραγγείλει. Και φυσικά, ουδείς μπορεί να παρακάμψει τη μεγάλη και διαρκή ένταση ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα, με αφορμή τον εντεινόμενο «αναθεωρητισμό» της πρώτης.
Ρίσκο και μπλόφα από Ερντογάν
Η έκβαση όλων των παραπάνω «αναμετρήσεων», καθώς και άλλων που θα προκύψουν στην πορεία, είναι φανερό ότι θα καθορίσει τον χαρακτήρα και τον ρόλο του ΝΑΤΟ στη νέα εποχή, με όλα τα σενάρια να παραμένουν ανοιχτά. Για την ώρα, πάντως, όσοι εξακολουθούν να ισχυρίζονται πως η Τουρκία είναι απομονωμένη μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτούν.
Ο Ταγίπ Ερντογάν παίζει μια παρτίδα με μεγάλο ρίσκο και πολλές μπλόφες, όμως ως τώρα δεν έχει βγει χαμένος. Ποντάροντας στην τεράστια γεωπολιτική σημασία που έχει η Τουρκία για το ΝΑΤΟ και τη Δύση, τραβάει το σκοινί στα άκρα σε μια σειρά από μέτωπα – Συρία, Λιβύη, Ελλάδα και Κύπρος, πάνω από όλα όμως στις σχέσεις του με τη Μόσχα. Ελπίζοντας, προφανώς, να φτάσει τελικά σε μία γενική διαπραγμάτευση για όλα, από την οποία η Τουρκία θα αποκομίσει τα μέγιστα δυνατά και πολύ συγκεκριμένα οφέλη.
Κάποιες φορές, μάλιστα, οφείλει κανείς να του αναγνωρίσει ότι παίζει το παιχνίδι με εξαιρετική μαεστρία. Το απέδειξε και στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθώς την κρίσιμη στιγμή έριξε ένα χαρτί που κρατούσε καλά κρυμμένο: Ήρε το βέτο με το οποίο εμπόδιζε να πάρει σάρκα και οστά το σχέδιο του ΝΑΤΟ για την «θωράκιση» της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής απέναντι στη Ρωσία, εξαγοράζοντας πρακτικά τη σιωπή των περισσότερων εταίρων στη διαμάχη του με τον Εμανουέλ Μακρόν.
Μακρόν, όπως ντε Γκολ;
Ο τελευταίος καλείται τώρα να αποφασίσει. Θα κάνει τη δική του κίνηση, αναβιώνοντας την εποχή του στρατάρχη ντε Γκολ ή θα επιλέξει να «καταπιεί» την προσβολή, αναζητώντας ευνοϊκότερη συγκυρία και πεδίο για να προχωρήσει στη ρελάνς του;
Το σίγουρο είναι ότι ο Μακρόν και οι συνεργάτες του δεν χάνουν το δάσος πίσω από το δέντρο. Αν και γνωρίζουν πόσο σημαντική είναι η έκβαση του πολέμου στη Λιβύη, τόσο ουσιαστικά όσο και συμβολικά, επιχειρούν να θέσουν το γενικότερο πλαίσιο. Κι αυτό φάνηκε και στην επιστολή την οποία απέστειλε το γαλλικό υπουργείο Άμυνας προς το ΝΑΤΟ την Τρίτη – μία ημέρα πριν την ανακοίνωση της αποχώρησης από την αποστολή.
Σε αυτήν, σύμφωνα με το Politico, το Παρίσι έθετε τέσσερις όρους: Την επαναβεβαίωση εκ μέρους όλων των εταίρων ότι το εμπάργκο ισχύει, τη διασφάλιση ότι το ΝΑΤΟ δεν θα χρησιμοποιείται ως «ασπίδα» σε εθνικές επιχειρήσεις από κράτη-μέλη, τον καλύτερο συντονισμό ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και ΕΕ για την επιβολή του εμπάργκο και τέλος την δημιουργία μηχανισμών που θα αποτρέπουν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον.
Για την ώρα, οι όροι δεν έχουν γίνει δεκτοί, όμως οι Γάλλοι ελπίζουν ότι έριξαν τον κατάλληλο σπόρο, σε ένα έδαφος στο οποίο υπάρχουν πολλοί που εξοργίζονται με την Τουρκία και τον Ερντογάν, αλλά δεν θέλουν την κατά μέτωπο σύγκρουση.
Ο Γερμανός ΥΠΕΞ Χ. Μάας έδωσε το στίγμα της γερμανικής προεδρίας της ΕΕ κατά την συνάντηση που είχε χθες στο Βερολίνο με τον Μ. Τσαβούσογλου, όπου αδυνατώντας να ικανοποιήσει το αίτημα για άρση της ταξιδιωτικής οδηγίας για διακοπές των Γερμανών στην Τουρκία, προέβαλε ιδιαίτερα την αποφασιστικότητα του Βερολίνου για «ξεπέρασμα» των εμποδίων που υπάρχουν στην εμβάθυνση των σχέσεων της Τουρκίας με την ΕΕ.
Για την γερμανική κυβέρνηση προτεραιότητα είναι να μην υπάρξουν έκτακτες καταστάσεις και παράπλευρες κρίσεις που θα την αποσπάσουν από τις βασικές προτεραιότητες της προεδρίας της, που είναι η οικονομική ανάκαμψη και η αναζήτηση κοινής συνισταμένης με την Γαλλία για τις μεταρρυθμίσεις στην ΕΕ.
Μια κρίση της Τουρκίας με την Ελλάδα η την Κύπρο θα υπονόμευε τον σχεδιασμό αυτό της γερμανικής προεδρίας και για τον λόγο αυτό το Βερολίνο είναι αποφασισμένο να την αποτρέψει.
Με την παραδοχή ότι σε θέματα όπως «οι γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, στα ανοιχτά της Κύπρου ή ενδεχομένως στα ανοικτά της Κρήτης», η Κύπρος και η Ελλάδα δεν θα συναινέσουν στην εμβάθυνση αυτής της σχέσης, ο Γερμανός υπουργός φρόντισε να «φορτώσει» στην Ελλάδα το βάρος της ευθύνης για τα προβλήματα στις ευρωτουρκικές σχέσεις. Κι αυτό όταν είναι γνωστό ότι και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. αλλά και στο εσωτερικό της ίδιας της Γερμανίας υπάρχει σοβαρότατη αντίδραση στις τουρκικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες.
Ο κ. Μάας μάλιστα δεν απέκρυψε τις προθέσεις του Βερολίνου προσθέτοντας: «Μιλήσαμε γι αυτό το ζήτημα. Επιθυμούμε να εργαστούμε επ’ αυτού, ώστε να δημιουργηθεί αυτή η προϋπόθεση και να διαθέτουμε τη βάση που χρειαζόμαστε για να οργανώσουμε ένα διάλογο σε βάθος με την Τουρκία…».
Αναμένοντας από τους Γερμανούς μια πιο αυστηρή στάση απέναντι στις κατάφωρες παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων δυο κρατών-μελών αλλά και την σφοδρή σύγκρουση με μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες την Γαλλία, τελικά ο ο κ. Μάας εμφανίστηκε σχεδόν απολογητικός. Και έφτασε να δεσμευτεί μάλιστα ότι θα αναλάβει πρωτοβουλία για υπερπήδηση αυτών των προβλημάτων…
Ο κ. Τσαβούσογλου βρήκε την ευκαιρία και επιτέθηκε στην Γαλλία με σφοδρότητα και αφού την κατηγόρησε με θράσος ότι είναι αυτή που παρεμβαίνει στην Λιβύη, ενώ η τουρκική παρέμβαση είναι νόμιμη , απαίτησε από το Παρίσι να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από την Άγκυρα.
Σε ότι αφορά στην Ελλάδα ο κ. Τσαβούσογλου με την γνωστή επωδό επανέλαβε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη για διάλογο και αποκάλυψε ότι σε ζητήματα όπως η Ανατολική Μεσόγειος, το Κυπριακό και το Αιγαίο «υπήρξαν ορισμένες προσπάθειες διαμεσολάβησης πριν καν αναλάβει η Γερμανία την προεδρία. Επομένως, προσεγγίζουμε θετικά αυτά τα μέτρα. Το τηλεφώνημα του προέδρου μας με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, κ. Μητσοτάκη, είναι αποτέλεσμα αυτού. Θέλουμε να είμαστε σε διάλογο και συνεργασία με όλους, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, στο μέλλον», είπε. Και προειδοποίησε ότι η Τουρκία «δεν αρνείται τα δικαιώματα κανενός αλλά δεν πρέπει κανείς να προσπαθήσει να αποκλείσει την Τουρκία σε αυτά τα ζητήματα».
Αυτού του είδους οι παρεμβάσεις θα απαιτήσουν ειδικούς χειρισμούς το επόμενο διάστημα από Αθήνα και Λευκωσία καθώς θα προβάλλεται από την γερμανική προεδρία η αυτοσυγκράτηση και η ανάγκη διαλόγου, προκειμένου να μην διαταραχθεί το κλίμα στις ευρωτουρκικές σχέσεις. Και φυσικά προδιαγράφει το πλαίσιο για μια νέα σύγκρουση και με την Γαλλία στο εσωτερικό της ΕΕ η οποία δεν μπορεί και για πολιτικούς λόγους να αποδεχθεί τους εκβιασμούς του κ. Ερντογάν.
Η πιο ταχέως διογκούμενη μαύρη τρύπα του σύμπαντος είναι 34 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τον ήλιο μας και «τρέφεται» καθημερινά με μάζα αντίστοιχη του μεγέθους του, αναφέρει δημοσίευμα του CNN, επικαλούμενο νέα σχετική επιστημονική έρευνα.
Αυτή η γιγαντιαία και… πεινασμένη μαύρη τρύπα είχε ταυτοποιηθεί και ερευνηθεί για πρώτη φορά από επιστήμονες τον Μάιο του 2018, οι οποίοι είχαν φτάσει τότε στο συμπέρασμα ότι τρέφεται με μάζα αντίστοιχη με αυτή του δικού μας ήλιου κάθε δύο ημέρες, κάτι που τελικώς αποδείχθηκε λανθασμένο.
Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία δημοσιεύθηκε την Τετάρτη στην επιστημονική επιθεώρηση Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, η συγκεκριμένη μαύρη τρύπα, γνωστή με την ονομασία J2157, είναι η μεγαλύτερη μαύρη τρύπα που έχει μετρηθεί σε μία τόσο πρώιμη χρονική περίοδο του σύμπαντος. «Την παρατηρούμε σε μία περίοδο που το σύμπαν ήταν μόλις 1.2 δισεκατομμυρίων ετών, λιγότερο από 10% από την τωρινή ηλικία του», αναφέρει σχετικά ο Κρίστοφερ Όνκεν, επικεφαλής της έρευνας και επιστημονικός συνεργάτης της Σχολής Έρευνας Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας.
Μάλιστα, φαντάζει με γίγαντα μπροστά στην επίσης τεράστια μαύρη τρύπα Sagittarius A*, η οποία βρίσκεται στον δικό μας γαλαξία. «Η μάζα της μαύρης τρύπας είναι περίπου 8.000 φορές μεγαλύτερη από τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του δικού μας γαλαξία», σημείωσε ο Όνκεν. «Αν η μαύρη τρύπα του δικού μας γαλαξία ήθελε να γίνει τόσο τεράστια, θα έπρεπε να καταβροχθίσει τα δύο τρίτα όλων των άστρων του γαλαξία», προσέθεσε.
Η J2157 βρίσκεται σε απόσταση περίπου 12 δισεκατομμυρίων ετών φωτός στο μακρινό σύμπαν. Η προσπάθεια κατανόησης του πως αυτές οι τεράστιες μαύρες τρύπες εξελίχθηκαν κατά τις πρώιμες ημέρες του σύμπαντος αποτελεί στόχο πολλών αστρονόμων, οι οποίοι συνεχίζουν να αναζητούν και άλλους παρόμοιους κοσμικούς γίγαντες.
Η συγκεκριμένη μαύρη τρύπα εντοπίστηκε από τους αστρονόμους λόγω της έντονης λάμψης της στο υπεριώδες φως. Ενώ γενικώς το φως είναι αδύνατον να εξέλθει από μία μαύρη τρύπα, η J2157 εκπέμπει ακτίνες Χ και υπεριώδες φως, λόγω της γιγαντιαίας… όρεξης της. Μάλιστα, η συγκεκριμένη μαύρη τρύπα θεωρείται το πιο λαμπερό κβάζαρ, τα οποία αποτελούν υπεργιγαντιαίες μαύρες τρύπες στους διάφορους γαλαξίες του σύμπαντος, οι οποίες εκπέμπουν τόση πολλή ενέργεια, με αποτέλεσμα σαν αστέρια μέσα από ένα τηλεσκόπιο. «Αν είχαμε αυτό το τέρας να κάθεται στο κέντρο του γαλαξία μας, θα φαινόταν δέκα φορές φωτεινότερο από μία πανσέληνο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κρίστιαν Γουλφ, επίσης ερευνητής και καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας.
“Καθημερινή”
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Καλά έκανε και απέσυρε τις δυνάμεις της από την Νατοϊκή άσκηση η Γαλλία. Το κρίσιμο ζήτημα για την ίδια, είναι το να διαθέτει σχέδιο και αποφασιστικότητα προκειμένου να διαχειριστεί τις προκλήσεις της επόμενης μέρας…
Η κίνηση της Γαλλίας δεν ήταν άστοχη, και καλό θα είναι να λείπουν οι φτηνοί και επιπόλαιοι εξυπνακισμοί εμμονικών και απερίσκεπτων. Το αν αυτή η κίνηση θα παράξει αποτελέσματα με στρατηγικό αποτύπωμα, είναι κάτι που μένει να αποδειχτεί. Αυτό όμως είναι που θα κρίνει σε τελευταία ανάλυση την ευστοχία της, και όχι οι αυθαίρετοι χαρακτηρισμοί και οι μεροληπτικές προσεγγίσεις των καλοθελητών.
Σε κάθε περίπτωση, η ρητορική Μακρόν περί «εγκεφαλικού θανάτου» του ΝΑΤΟ, είναι προνομιακό περιβάλλον επένδυσης, που μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα, φυσικά υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Η προσέγγιση αυτή παραπέμπει σε έξυπνο σχεδιασμό που επεδίωκε να δημιουργήσει συνθήκες κατάλληλες για επιθετική και πολυδιάστατη διαχείριση από το επιτελείο του Γάλλου προέδρου που συνειδητοποιεί πως μετά το πισώπλατο χτύπημα των “συμμάχων”, οι επιλογές που απομένουν στην Γαλλία είναι δυο. Συμβιβασμός και περιθωριοποίηση ή στρατηγική χειραφέτηση με στόχο την διεκδίκηση ρόλου στην σκακιέρα της επόμενης μέρας…
Προφανώς, ουδείς γνωρίζει τι απ’ όλα αυτά και πόσο επιτυχημένα θα σπεύσει να αξιοποιήσει η Γαλλία. Η στρατηγική βαρύτητα της πρωτοβουλίας της πάντως, δεν μπορεί να αξιολογηθεί βιαστικά και με τα κριτήρια του χθες, αλλά συνεκτιμώντας την αποφασιστικότητα των διαχειριστών της να καταπιαστούν σοβαρά και απροκατάληπτα με τις σύνθετες προκλήσεις του αύριο.
Κυρίως όμως θα πρέπει να αξιολογηθεί, συνυπολογίζοντας και το πιθανό ντόμινο που ενδέχεται να πυροδοτήσει, και το οποίο υπό προϋποθέσεις μπορεί ακόμη και να γενικευτεί, ακυρώνοντας στην πράξη ακόμη και τα παραδοσιακά ψυχροπολεμικά θέσφατα, με ότι μπορεί αυτό να σηματοδοτήσει για τις εξελίξεις της επόμενης μέρας…
Λιγότερη φλυαρία λοιπόν… Περισσότερη σκέψη… Ουσιαστική παρατήρηση των εξελίξεων… Και φυσικά επαγρύπνηση για τις αυτοκτονικές επιλογές της ψωροκώσταινας που συνεχίζει να κλυδωνίζεται στον αστερισμό των χαμένων ευκαιριών και αυτό συνιστά πρόβλημα πρώτου μεγέθους. Θα επανέλθουμε.
euro2day.grΗ ιδιότυπη ασυλία που εμφανίζεται να απολαμβάνει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ, για πρώτη φορά, αμφισβητείται ευθέως, από μία ισχυρή ευρωπαϊκή χώρα όπως η Γαλλία. Πρόκειται για μία υπόθεση που μας αφορά άμεσα.
Δημοσιεύθηκε: 2 Ιουλίου 2020 – 08:06
Αξιωματούχος του γαλλικού υπουργείου Ενόπλων Δυνάμεων (Ministère des Armées) δήλωσε χθες ότι με επιστολή που εστάλη στο ΝΑΤΟ την Τρίτη, τίθενται τέσσερα αιτήματα: Πρώτον, επαναβεβαίωση εκ μέρους των μελών της συμμαχίας ότι σέβονται το εμπάργκο (σ.σ. που έχει επιβάλει ο ΟΗΕ στη μεταφορά όπλων προς τη Λιβύη), δεύτερον, διασφάλιση της μη χρήσης σημάτων και κωδίκων του ΝΑΤΟ στη διάρκεια εθνικών αποστολών, τρίτον, καλύτερο συντονισμό μεταξύ αποστολών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σε ό,τι αφορά στην εφαρμογή του εμπάργκο και, τέταρτον, θεσμοθέτηση μηχανισμών για την αποφυγή παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον.
Ο θυμός της Γαλλίας αφορά περιστατικό το οποίο σημειώθηκε στις 10 Ιουνίου, όταν τουρκικά πολεμικά πλοία στοχοποίησαν το γαλλικό πολεμικό Courbet, το οποίο συμμετείχε στην επιχείρηση του ΝΑΤΟ Sea Guardian, στα ανοικτά της Λιβύης.
Υπενθυμίζεται ότι τουρκικά πολεμικά πλοία, σε διαφορετικό περιστατικό, είχαν αρνηθεί να επιτρέψουν τον έλεγχο εμπορικού πλοίου από ελικόπτερο της ελληνικής φρεγάτας Σπέτσαι, που συμμετείχε στην ευρωπαϊκή επιχείρηση «Ειρήνη», αντικείμενο της οποίας είναι επίσης η εφαρμογή του εμπάργκο.
Υπό το φως της οξύτητας της γαλλικής αντίδρασης, τόσο έναντι της Τουρκίας όσο και έναντι του ΝΑΤΟ, το ενδεχόμενο περαιτέρω αποστασιοποίησης του Παρισιού από το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο δεν πρέπει να αποκλεισθεί. Πρώτον, υπάρχει ιστορικό προηγούμενο με τη Γαλλία και δεύτερον, ο πρόεδρός της Εμ. Μακρόν έχει αναφερθεί στον «εγκεφαλικό θάνατο» του ΝΑΤΟ εδώ και μήνες, υπό το φως των τάσεων αμερικανικής απεμπλοκής από τη συμμαχία, που έχουν καταγραφεί επί προεδρίας Τραμπ.
Ούτως ή άλλως, η στάση του «Πόντιου Πιλάτου» που υιοθετεί η Βορειοατλαντική Συμμαχία σε υποθέσεις με τουρκική εμπλοκή είναι γνωστή εδώ και χρόνια στη χώρα μας, η οποία, αν και υφίσταται συστηματικά την τουρκική προκλητικότητα, αντιμετωπιζόταν πάντα από τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ βάσει μίας πολιτικής ίσων αποστάσεων. Στη Γαλλία τέτοιου είδους πρακτικές, προφανώς, δεν περνούν.
Είναι σαφές, δε, ότι η τρέχουσα υπόθεση ήταν εκείνη που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει για τη Γαλλία, δεδομένου του ρόλου που διαδραματίζει η Τουρκία στη Λιβύη και τη Συρία αλλά και των όσων επεφύλαξε κατά των κουρδικών δυνάμεων, στη Συρία, συμμάχων του ΝΑΤΟ στον αγώνα κατά των εξτρεμιστών ισλαμιστών του ISIS.
Η ιδιότυπη ασυλία με την οποία εμφανίζεται το ΝΑΤΟ να περιβάλλει την Τουρκία έχει ευθέως αμφισβητηθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο Μακρόν, ο οποίος έχει κάνει λόγο για «ιστορική και εγκληματική ευθύνη» της Τουρκίας στη Λιβύη, τονίζοντας ότι η Άγκυρα «δεν σέβεται καμία από τις δεσμεύσεις της Διάσκεψης του Βερολίνου» και εισάγει τζιχαντιστές από τη Συρία.
Η κατάληξη αυτής της υπόθεσης, ευλόγως, δεν είναι ακόμη σαφής. Ασκεί πίεση όμως στο ΝΑΤΟ και κατά προέκταση στις ΗΠΑ να αποσαφηνίσουν τον ρόλο τους. Πράγμα χρήσιμο και για την Ελλάδα.
Η μόνιμη αντιπρόσωπος της Γαλλίας στον Οργανισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (NATO) Muriel Domenach απέστειλε την Τρίτη 30 Ιουνίου επιστολή στον γενικό γραμματέα της Συμμαχίας, Γενς Στόλτενμπεργκ, με την οποία ανακοινώσει την αποχώρηση της χώρας της από την ναυτική επιχείρηση Sea Guardian στη Μεσόγειο, όπως αποκαλύπτει ο ιστότοπος της γαλλικής εφημερίδας L’ Opinion.
Εμφανώς δυσαρεστημένο από την στάση του NATO στο ζήτημα της Λιβύης, όπως σημειώνει η εφημερίδα, το Παρίσι αποχωρεί από την επιχείρηση, μετά και το επεισόδιο της 10ης Ιουνίου, κατά το οποίο τουρκική φρεγάτα Oruçreis στόχευσε και πραγματοποίησε επιθετικούς ελιγμούς ενάντια στη γαλλική φρεγάτα Courbet, στα ανοικτά της Λιβύης.
Μετά τις έντονες διαμαρτυρίες της Γαλλίδας υπουργού Ενόπλων Δυνάμεων Florence Parly, το NATO είχε αποφασίσει, στις 18 Ιουνίου, να ανοίξει έρευνα για το ζήτημα. Η Γαλλία κρίνει ότι “η συγκεκριμένη έρευνα δεν επέτρεψε να κριθούν ορθά τα όσα συνέβησαν”, εκτιμώντας ότι η Συμμαχία προσπαθεί να δράσει υπερβολικά κατευναστικά έναντι της Τουρκίας.
Έτσι, η γαλλική κυβέρνηση “διακόπτει τη συμμετοχή των αεροναυτικών της δυνάμεων στην επιχείρηση Sea Guardian “. Η επιχείρηση, η οποία έχει ξεκινήσει από το 2016, αφορά τη ναυτική ασφάλεια στη Μεσόγειο και έχει αντιτρομοκρατικά χαρακτηριστικά.
Το Παρίσι αναμένει από το NATO, με βάση την επιστολή, “ξεκάθαρες απαντήσεις σχετικά με τους κανόνες εμπλοκής και τις μορφές συνεργασίας της επιχείρησης Sea Guardian με την επιχείρηση Ειρήνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης”. Η τελευταία, η οποία εκκινήθηκε στις 31 Μαρτίου, αφορά την τήρηση του διεθνούς εμπάργκο όπλων στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη.
Η απόφαση των γαλλικών αρχών εκτιμάται από την εφημερίδα ότι αποτελεί μια κλιμάκωση της αντιπαράθεσης Γαλλίας και Τουρκίας, συμμάχων κατά τα άλλα στο πλαίσιο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, αλλά και δείγμα “απομόνωσης” του Παρισιού, καθώς οι ΗΠΑ εμφανίζονται, πάντα με βάση την ανάλυση της L’Opinion, να προσπαθούν να κατευνάσουν την Τουρκία στο πλαίσιο των συμμαχικών σχέσεων, εκτιμώντας την άνοδο της ρωσικής επιρροής στη Λιβύη ως μεγαλύτερο κίνδυνο της αντίστοιχης τουρκικής.
Υπενθυμίζεται ότι τη Δευτέρα, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, στο πλαίσιο της συνάντησής του με την καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, εκφράστηκε με οργή κατά της Τουρκίας, κάνοντας λόγο για “ιστορικές και εγκληματικές ευθύνες” της Άγκυρας, η οποία “υποδύεται ότι είναι ακόμη μέλος του NATO”, όπως είπε.
Η Γαλλία στηρίζει, μαζί με τη Ρωσία, την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το στρατόπεδο του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ και του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA) στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης, έναντι της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυβέρνησης Εθνικής Συνεννόησης (GNA) του Φαγέζ Αλ Σάρατζ, που στηρίζεται κυρίως από την Τουρκία και το Κατάρ, αλλά διαθέτει γενικά την έστω και τυπική αναγνώριση από πλευράς διεθνών οργανισμών.
Ο πρόεδρος Μακρόν και η γαλλική κυβέρνηση φοβούνται ότι μια Λιβύη υπό τον έλεγχο δυνάμεων φιλικών προς την Τουρκία θα μπορούσε να γίνει πέρασμα νέων μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη, επιπροσθέτως εκείνων που η Άγκυρα “οδηγεί” προς τα ευρωπαϊκά σύνορα μέσω Αιγαίου.
Άλλες χώρες της Ευρώπης, ωστόσο, φοβούνται περισσότερο έναν έλεγχό της από τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλάντιμιρ Πούτιν και, όπως σημειώνει η L’Opinion, ο “στρατηγικός διάλογος” που έχει ανοίξει ο Μακρόν με τον Ρώσο ομόλογό του βοηθά ιδιαίτερα τη θέση της Γαλλίας στον λιβυκό όσον αφορά τους υπόλοιπους Ευρωπαίους συμμάχους της.
Ο πρέσβης της Τουρκίας στη Γαλλία δήλωσε ότι το Παρίσι έχει πράγματι ενημερώσει το ΝΑΤΟ ότι αναστέλλει τη συμμετοχή του σε ναυτική επιχείρηση στη Μεσόγειο, καθώς έρευνα στο πλαίσιο της Συμμαχίας για το περιστατικό μεταξύ γαλλικών και τουρκικών πολεμικών πλοίων δεν συμπίπτει με τους ισχυρισμούς του Παρισιού.
“Φαίνεται ότι οι εμπειρογνώμονες του ΝΑΤΟ δεν κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα (σ.σ. με εκείνο της Γαλλίας). Είχα αυτή την πληροφορία από χθες, φαίνεται ότι το Courbet (πολεμικό πλοίο) αποσύρεται από τη συγκεκριμένη επιχείρηση του ΝΑΤΟ”, δήλωσε ο Ismail Hakki Musa σε ακρόαση στη Γερουσία, άνω σώμα του κοινοβουλίου της Γαλλίας.
Ο ίδιος τόνισε μάλιστα ότι η πολιτική της Γαλλίας για τη Λιβύη είναι “προκατειλημμένη”, καθώς κάνει τα “στραβά μάτια” σε παραβιάσεις του εμπάργκο όπλων από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Αίγυπτο προς όφελος του ισχυρού άνδρα της ανατολικής Λιβύης, Χαλίφα Χάφταρ.
“Το εμπάργκο παραβιάζεται καθημερινά από τα αιγυπτιακά σύνορα (…) και κάθε μέρα υπάρχουν πτήσεις από τα ΗΑΕ στην Λιβύη. Γιατί δεν γίνονται ερωτήσεις”, δήλωσε ο Τούρκος πρέσβης σε ακροαματική διαδικασία ενώπιον Γάλλων γερουσιαστών.
“Πιστεύουμε ότι λειτουργούν επιλεκτικά, κάτι το οποίο ενισχύει την υποστήριξη του κ. Χάφταρ στα ανατολικά”, πρόσθεσε.
capital.gr
