Αρχική Blog Σελίδα 2449

Cleric Sues U.S. Ambassador Over Espionage And Insulting The Lebanese People

0

Lawsuit Against U.S. Ambassador For _Insulting Half Of The Lebanese People
Al-Arabi Press | Dalati & Nohra

U.S. Ambassador to Lebanon Dorothy Shea has become the subject of yet another controversy after a Lebanese cleric sued her for several allegations.

Sheikh Nazir Jishi, the head of the As’hab Al-Haq committee, cited the alleged crimes of “establishing espionage networks that work for the benefit of the Israeli enemy from Lebanese territory, incitement, exhorting sectarian strife, threatening civil peace, and insulting the Lebanese.”

Speaking to reporters on Thursday, the cleric explained that the Ambassador “insulted half of the Lebanese people” when she “declared them terrorists.”

Additionally, he indicated that she has been involved in espionage operations against Lebanon, in collusion with Israeli and American intelligence agencies.

It is worth noting, especially since the report was submitted to local judicial authorities, that top diplomats such as Ambassador Shea in Lebanon and most other countries enjoy the privilege of diplomatic immunity.

Article 29 of the Vienna Convention on Diplomatic Relations, which Lebanon ratified in 1971, states:

“Diplomats must not be liable to any form of arrest or detention. They are immune from civil or criminal prosecution, though the sending country may waive this right under Article 32.”

Thus, as the said article implies, Ambassador Shea cannot be handcuffed, arrested, detained, or prosecuted by Lebanese law-enforcement officials in the case of this lawsuit. That is so long as the U.S. does not waive its ambassador’s immunity.

Recently, Shea made headlines when a Lebanese judge banned local media from conducting interviews with her for a year. This was after she called Hezbollah “a designated terrorist organization,” in a recent interview with a Dubai-media.

This remark was what Sheikh Jishi based his claim on when he said that Shea insulted the Lebanese people. The question remains: Will this lawsuit have the power to prevail over the diplomat’s immunity?

www.the961.com

ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ.

1

Ο Πρωθυπουργός, λέει η είδηση, πρότεινε τη δημιουργία Διακομματικής Επιτροπής για την ανάπτυξη της Θράκης ύστερα απο αίτημα τοπικών φορέων,
Πρότεινε, μάλιστα, πρόεδρο της Επιτροπής την αδελφή του Ντόρα Μπακογιάννη.
Καλή η πρόταση του πρωθυπουργού αλλά, επειδή δεν μπορεί να γίνονται παιχνίδια με την εκμετάλλευση της ευαισθησίας του ελληνικού λαού για την Θράκη θα ήθελα να επισημάνω τα παρακάτω, διότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. (Περί γυναικός δεν λέει το ρητό).
Ο κ. Μητσοτάκης θα γνωρίζει, και αν δεν το γνωρίζει, προφανώς θα του το επισήμαναν οι αρμόδιες υπηρεσίες ότι:
1.-Ανάλογη Επιτροπή δημιουργήθηκε και το 1993 και η Βουλή κατέληξε σε ορισμένα συμπεράσματα.
2.- Ακολούθησε ο αναπτυξιακός νόμος και μετά ήλθαν οι επιδοτήσεις.
3.-Δημιουργήθηκαν Βιομηχανικές ζώνες αλλά αργότερα έφυγαν δισεκατομμύρια στο εξωτερικό. (Κίνα και αλλού)
4.-Στην Αλεξανδρούπολη από τις 100 εγκαταστάσεις που δημιουργήθηκαν έμειναν δύο.
Οι ενδιαφερόμενοι πήραν τις επιδοτήσεις, έχτισαν σκελετούς και επι της ουσίας μηδέν.
Φαντάζομαι πως δεν έχει κάτι τέτοιο κατά νου ο κ. Μητσοτάκης.
Αλλά, πολύ φοβάμαι πως εκεί θα καταλήξει και αυτή η προσπάθεια αν δεν υπάρξουν ασφαλιστικές δικλείδες ελέγχου.
Και επειδή περιπλανόμενος στα Βαλκάνια είχα και μια εμπειρία απο την Αλβανία να σας επισημάνω και τα εξής:
Τα ίδια έγιναν και με τις αποφάσεις για τη Βόρειο Ήπειρο
Από τις 40 εταιρίες που, όπως μαθαίνω, επρόκειτο να επενδύσουν εκεί για να κρατηθεί η ελληνική μειονότητα, εμφανίστηκε μία η οποία πουλήθηκε και αυτή στη συνέχεια.
Πήραν απο 40 εκατομμύρια η κάθε μια για να μην κάνουν τίποτε
Το 1991 όλα αυτά.
Επανερχόμενος στη Θράκη, μια απο τις εταιρείες που, υποτίθεται, θα έκανε επενδύσεις στοίχισε στο ελληνικό δημόσιο 2 δισ τα οποία, μεταφέρθηκαν στην Κίνα.
Πρωτοδίκως, οι υπεύθυνοι καταδικάστηκαν σε 25 χρόνια φυλάκισης και αθωώθηκαν στο Εφετείο Πατρών (τι αρμοδιότητα είχε το Εφετείο Πατρών δεν ξέρω).
Τώρα, μου λένε βρίσκονται στην Ολλανδία.
Αν συγκροτηθεί Επιτροπή καλόν είναι να κάνει πρώτα έλεγχο τι απέγιναν τα χρήματα από τις επιδοτήσεις των αναπτυξιακών νόμων σε Θράκη και Αλβανία και μετά να προχωρήσει για να μην επαναληφθεί το δυσάρεστο προηγούμενο φαινόμενο.
Α, και κάτι τελευταίο. Το ΣτΕ έχει αποφανθεί πως μετά παρέλευση πενταετίας, το σχετικό με τα παραπάνω αδίκημα παραγράφεται.
Την καλημέρα μου.

Summer on Mars: NASA’s Perseverance Rover Is One of Three Missions Ready to Launch

0

Scientific American.

A new generation of orbiters, landers and rovers will study the Red Planet as never before, setting the stage for returning pristine samples to Earth

Mated to its interplanetary “cruise stage,” NASA’s Perseverance rover sits within a bell-shaped back shell shortly before being attached to the brass-colored heat shield. The next time the back shell and cruise shell will separate should be less than 10 kilometers above Jezero Crater on Mars in February 2021. Credit: NASA, JPL-Caltech and KSC

If space exploration was a popularity contest, Mars would be struggling for admirers. Once the darling of 20th-century planetary scientists, the world’s allure has cooled somewhat as other exciting locales—the woefully unexplored Venus, for example, or Saturn’s thrilling moon Titan—begin to turn more heads. But Mars is not relinquishing its time in the limelight quite yet. This summer, three new missions are launching to the Red Planet—and at least one of them could reinvigorate interest in Mars with a renewed search for life there.

On July 14 the United Arab Emirates’ Hope orbiter—the first interplanetary spacecraft ever built by the the country—is scheduled to take off for Mars on a Japanese rocket. In the same month-long launch window—which occurs every 26 months, when the planet aligns with Earth for easier traversal—it will likely be joined by China’s Tianwen-1 orbiter and lander, also a first mission to Mars for the rising space power. And NASA’s Perseverance rover, the U.S. space agency’s latest effort to hunt for life on the planet, will probably launch in that window as well. A fourth mission, Europe’s Rosalind Franklin rover, was supposed to join this Martian armada. But it was delayed until 2022, in part because of the coronavirus pandemic. Nevertheless, these three missions are as clear a sign as any that the Red Planet has not lost its appeal just yet.

NASA’s exploration of Mars has been steadily consistent. Following the Mariner probes in the 1960s and 1970s, which returned the first images of the planet, the Viking 1 and 2 landers became the first—and still the most ambitious—missions to search for Martian life. While inconclusive, the Viking landers were followed by subsequent orbiters and rovers, culminating in the Curiosity rover’s landing in 2012, that have painted a fascinating picture of what the world was once like. “We’ve learned that Mars has a diversity of habitable environments,” says astrobiologist Kennda Lynch of the Lunar and Planetary Institute in Houston. “People are more positive for potentially being able to find evidence that life, in some point in Mars’ past, existed.”

Perseverance is the next step in that journey. The rover is now scheduled to launch between July 30 and August 15, after a slight delay because of the late discovery of a minor hardware problem in the final stages of testing. If all goes as planned, it will touch down in a fascinating region of Mars known as Jezero Crater on February 18, 2021. Measuring 45 kilometers across, this crater is home to a multi-billion-year-old river delta, an environment that may have preserved clear signs of life on the early planet.

“This is an impact crater that has ancient river valleys over 3.5 billion years old that fed water into the basin of the crater, a standing lake about the size of Lake Tahoe in the U.S.,” says Timothy Goudge of the Jackson School of Geosciences at the University of Texas at Austin, who led the case for Jezero during the landing site selection process. “It’s not the only delta on Mars, [but] it’s one of the best-exposed. Lakes on Earth are very good habitable environments where life flourishes. And delta deposits can preserve a record of any potential life that was extant within the lake.”

Armed with a suite of instruments, Perseverance will probe this region in exquisite detail. In some respects, the rover is a twin of Curiosity: the two outwardly appear almost identical. Their landing systems will match, too. Both use the same sort of autonomous, rocket-powered “sky crane” platform that previously lowered Curiosity on cables to a gentle, pinpoint touchdown on the Martian surface.

While similar in appearance to Curiosity, under the hood, Perseverance is a vastly different beast. The rover has benefited from a number of upgrades, including an improved, more precise landing system and hardened wheels to better cope with the rough Martian terrain. And whereas Curiosity’s tools were suited to assessing the habitability of Mars, Perseverance will be more focused on the hunt for evidence of life itself.

“We’re seeking signs of life, and that motivates a different suite of instruments,” says Ken Farley, project scientist for Perseverance at NASA’s Jet Propulsion Laboratory. “On the robotic arm, we have an instrument called PIXL, which measures the elemental distribution in a postage-stamp-sized area of rock. In that same area, we can take visual imagery with an instrument called WATSON. And we can measure the distribution of organic matter with an instrument called SHERLOC. These things together provide the most compelling way to find evidence of the kind of simple life that might have existed on Mars.”

That evidence could include signs of fossilized microbial life hidden in Jezero’s substantial deposits of carbonate rocks. On Earth, such environments have preserved ancient stromatolites, moundlike layered structures formed by primitive microorganisms. “Those could be left in the rock record as macro-sized fossils that we might be able to see,” says Kirsten Siebach, a Mars-focused geologist at Rice University. “That’s pretty ambitious. It would be a strong claim to say we expect that. But those are the kinds of things we’re looking for.” Such evidence will be examined using SHERLOC’s ultraviolet Raman spectrometer, the first of its kind on Mars. Doing so will allow the composition of rocks to be measured without first vaporizing them with laser beams (the more destructive technique employed by Curiosity).

Perseverance alone might not be able to understand this evidence, however. One of the rover’s key objectives is to collect samples of potential astrobiological significance and then store them in small caches on the Martian surface. The plan is for a future sample-return mission to land, pick up the caches and launch back to Earth in about a decade. The exact logistics of that mission are not clear, but it will likely be an international effort involving NASA and the European Space Agency that will arrive around 2028 and bring the samples to our planet in 2031. “Ultimately to really confirm the presence of biosignatures, the samples are going to have to be returned to Earth,” says Frances Rivera-Hernandez, a planetary geologist at Dartmouth College.

Perseverance has a few more tricks up its sleeve, too. An instrument called MEDA will monitor the Martian weather, while MOXIE will practice producing oxygen from carbon dioxide in the Martian air—which could be a critical tool for future human missions. The RIMFAX instrument will be the first ground-penetrating radar landed on Mars, able to detect water and ice to depths of 10 meters. And a variety of onboard cameras will reveal the rover’s surroundings in unprecedented visual clarity, producing videos of the surface, as well as detailed footage of the landing itself.

If that was not enough, the rover even has a “helicopter” named Ingenuity tucked into its belly. Weighing just shy of two kilograms, Ingenuity will be deployed and operated in the first 90 days of the mission. And it will constitute the first attempt at aerial flight on another world. “The helicopter is unlike anything we’ve ever really built before,” says Matt Wallace, deputy project manager of Perseverance at NASA’s Jet Propulsion Laboratory. Although mostly just a technology demonstration, Ingenuity will also attempt to take images of Mars from the air, including pictures of the rover that carried it to the surface.

Following the landing, Perseverance will spend its two-Earth-year primary mission exploring Jezero Crater, studying and collecting signs of life. After this task, the rover could be driven out of the crater to explore another nearby region, called Midway, that is rich in carbonate rocks. “People believe it is another habitable environment,” Farley says. Some house-sized rocks there could also be pieces of the planet’s mantle thrown out by the impact that formed Jezero—intriguing targets of study that could potentially yield new insights into the Martian subsurface.

Joining Perseverance at Mars will be Hope and Tianwen-1. The former is an orbiter designed to study the atmosphere of the world. Over the course of a Martian year, it will also examine the planet’s climate—including massive dust storms, one of which led to the demise of NASA’s Opportunity rover in 2018. Aside from its science goals, however, Hope is intended to signal the United Arab Emirates’ shift from an oil-driven economy to one focused on science and engineering. “Our space program and Mars mission is a means for a much bigger goal,” says Omran Sharaf, Hope’s project lead. “It’s about the future of the U.A.E.”

China’s Tianwen-1 mission is similarly a statement. The nation has already showcased its cosmic aspirations by launching humans to space, developing a space station and conducting lunar missions, including the first ever landing on the far side of the moon. Now, with Tianwen-1, it aims to prove it is an interplanetary space power, too. “It would bring a lot of prestige,” says Andrew Jones, a journalist that covers spaceflight in China. “Only NASA has been able to land and operate on Mars.”

Tianwen-1 will be slightly unusual, however. After arriving at the planet in February 2021, it will linger in orbit for months before it deploys its lander and rover and attempts a landing—perhaps in Utopia Planitia, not far from the Viking 2 lander. The rover will then drive off its landing platform and study its environs with its six instruments—including a radar device to study ice and water under the surface and a laser tool to measure rock compositions. Its intended lifetime will be three Earth months.

Hope and Tianwen-1 are worthy efforts in their own right. But it is Perseverance that will likely take center stage in this next act of Mars exploration. It is a jack-of-all-trades machine, almost comically overstuffed in its mission ambitions. Perseverance will fly a helicopter on Mars, produce Martian weather reports and even make oxygen out of thin air. Its greatest trick of all, however, is just how close it will bring us to knowing if we are truly not alone in this universe. “We’re entirely on new ground,” says Thomas Zurbuchen, associate administrator of the Science Mission Directorate at NASA. “That’s what makes it so exciting.”

Comet NEOWISE Could Be Spectacular: Here’s How to See It

0

Scientific American.

Already visible to the naked eye, the object may soon brighten to create the greatest celestial light show in decades—or it could simply fade away

Comet NEOWISE Could Be Spectacular: Here's How to See It
Comet NEOWISE (C/2020 F3), as seen above Lick Observatory on July 7, 2020. Credit: Elinor Gates UCO Lick Observatory

This month a cosmic visitor is gracing the skies. A comet swept past the sun on July 3, and it has since become visible to the naked eye. The rare opportunity to glimpse the chunk of ancient ice from the outer solar system should continue next week, when astronomers hope it will become even brighter.

Scientists using the Near-Earth Object Wide-Field Infrared Survey Explorer (NEOWISE) space telescope first spotted the comet as it hurtled toward the sun on March 27. Informally dubbed NEOWISE after the telescope but officially labeled C/2020 F3, the comet gradually brightened as sunlight and solar wind caused it to release gases and form a tail. In early June it reached the far side of the sun, as seen from Earth. The resulting glare prevented astronomers from observing the comet for several weeks. By late June, however, it swam back into the optics of another space telescope, the Solar and Heliospheric Observatory (SOHO). Its fate was still unclear, however: Would Comet NEOWISE brighten or fade?

On July 3 observers watched closely as the comet began the most perilous part of its journey: its nearest approach to the sun, which brought it within 44 million kilometers of our star. The intense light and heat from such close proximity tends to make comets disintegrate and disappear from the night sky. Earlier this year, such breakups befell two other comets, ATLAS and SWAN, that astronomers had hoped would light up Earth’s skies. But NEOWISE survived and emerged brighter than before to dazzle stargazers—provided they know where to look. Now, for the next few days at least, residents of the Northern Hemisphere can greet the passing visitor at dawn.

“For many people in the Northern Hemisphere, especially if you’re closer to the midlatitudes, [the comet] should be visible an hour before sunrise, very low in the northeastern sky,” says Kerry-Ann Lecky Hepburn, a meteorologist and astrophotographer who captured an image of Comet NEOWISE over Toronto. “Right now it’s located in the constellation Auriga.” She recommends finding the comet’s exact spot using specialized smartphone apps with interactive maps of the constellations. Although already visible to the naked eye, the object is still faint, and binoculars would offer a better view.

Starting around July 12, Comet NEOWISE will be visible in the evening as well, Lecky Hepburn says. About an hour after sunset, it will appear near the northwestern horizon. As the month progresses, it will rise higher in the sky, moving from the constellation Lynx toward the Big Dipper. On July 22 the comet will reach its closest point to Earth—a distance of 103 million kilometers—before continuing its cosmic flight. Whether it will still be visible to unaided eyes by then is uncertain, however.

“Comets are like cats,” says Franck Marchis, an astronomer at the SETI Institute. “They are unpredictable.” If Comet NEOWISE’s outgassing exhausts its reserves of icy material, its bright tail could dissipate, effectively removing the object from view. On the other extreme, ongoing heating from the sun could cause the comet to disintegrate in a bright outburst, potentially resulting in a highly visible “great comet” of historic significance. This possibility would be “a spectacular event and a great show for the earthlings,” Marchis says. But “personally, I recommend walking up early and going to see it now, while we know it’s here.”

After this encounter, astronomers expect Comet NEOWISE to bid farewell for quite some time. Its long, looping orbit around our star will next bring it back to Earth’s vicinity some 6,800 years from now.

Have you managed to spot and photograph Comet NEOWISE? Send Scientific American your favorite images on Twitter @sciam with the hashtag #EyesOnNEOWISE.

Rights & Permissions

ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΚΑΜΠΕΣ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

5

του Ν.Ι. Μέρτζου.

Κρίσιμες βουλευτικές εκλογές διεξάγονται μεθαύριον Τετάρτη 15 Ιουλίου στο Κράτος των Σκοπίων. Είχαν προκηρυχθεί για τα μέσα Απριλίου αλλά ανεβλήθησαν τον Μάρτιο οπότε η χώρα είχε κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης υπό την πανδημία του κορωνοϊού που αποδείχθηκε δραματική και δεν έχει εξαλειφθεί ακόμη. Την 1η Ιουνίου ο αντιπρόεδρος του ΒΜΡO-DPMNE Βλάντο Μισαϊλόβσκι δήλωσε: «Σήμερα, η Μακεδονία βιώνει μια μαύρη Δευτέρα, πράγμα που σημαίνει έναν τεράστιο αριθμό νέων κρουσμάτων με covid-19 και ανθρώπων που έχουν χάσει τη ζωή τους. Έχουμε μια θανάσιμη ανωμαλία στην κοινωνία αλλά ο Ζόραν Ζάεφ μιλάει για εκλογές ενώ το μισό κόμμα του βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό».

Εντέλει οι πολιτικοί Αρχηγοί όρισαν τις εκλογές εργάσιμη ημέρα Τετάρτη 15 Ιουλίου και σύντομη προεκλογική περίοδο 15 ημερών ώστε να προλάβουν μια τυχόν αντεπίθεση της πανδημίας. Ωστόσο, πέραν από τα αποτελέσματά τους, οι εκλογές φώτισαν πάλι τα δομικά προβλήματα της χώρας:

1ον Οι εκλογικοί κατάλογοι δεν έχουν ελεγχθεί ούτε έχει διεξαχθεί γενική απογραφή του πληθυσμού υπό την εγγύηση διεθνών παρατηρητών ενώ η οικονομική κρίση οδήγησε σε μετανάστευση το περίπου 25% των οικονομικά ενεργών πολιτών.

2ον Κατά τα τελευταία 25 χρόνια ο πληθυσμός μειώνεται δραματικά καθώς κάθε χρόνο από το 1994 οι θάνατοι αυξάνονται και παράλληλα οι γεννήσεις μειώνονται. Σε έναν συνολικό πληθυσμό δύο περίπου εκατομμυρίων πολιτών μεταξύ 1994-2019 σημειώθηκαν 11.576 λιγότερες γεννήσεις και πέθαναν 4.797 περισσότερα άτομα. Οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών αντιστοιχούν στο 16% έως 18% του πληθυσμού.

3ον Η δημογραφική εξέλιξη μεταβάλλει δραματικά σε βάθος χρόνου τους συσχετισμούς δυνάμεων ανάμεσα στις διάφορες εθνότητες του κατ’ εξοχήν πολυεθνικού πληθυσμού καθώς οι Αλβανοί παρουσιάζουν τριπλάσιο δείκτη γεννήσεων σε σχέση με τους Σλάβους. Με την ένοπλη εξέγερσή τους το 2000 αναγορεύθηκαν δεύτερη εθνική συνιστώσα, μετέχουν υποχρεωτικά σε κάθε κυβέρνηση, κατέλαβαν ύπατα αξιώματα, καθιέρωσαν δεύτερη επίσημη γλώσσα του Κράτους την αλβανική και το 2017 εξέλεξαν πρώτο Αλβανό Πρόεδρο της Βουλής τον Μούσα Ταλάτ Τζαφέρι, άλλοτε αναπληρωτή Πρωθυπουργό του Γκρούεφσκι. Τώρα απαιτούν και Αλβανό Πρωθυπουργό. Στις 6 Ιουνίου ο Αλί Αχμέτι, αρχηγός του μεγαλυτέρου αλβανικού κόμματος DUI, διεκήρυξε: «Οι Αλβανοί έχουμε γλωσσική ισότητα, τρία Πανεπιστήμια, σχολεία, νοσοκομεία, νηπιαγωγεία και ιδρύματα Αλβανικής γλώσσας. Διοικήσαμε ως Αλβανοί πολίτες το Κοινοβούλιο, τα Υπουργεία Άμυνας και Εσωτερικών, τον Συνήγορο του Πολίτη, την Γενική Εισαγγελία, το Ανώτατο και το Συνταγματικό Δικαστήριο, αλλά τώρα ήρθε η ώρα για κάτι μεγαλύτερο: έναν Αλβανό Πρωθυπουργό». Από την άλλη πλευρά η Αλβανία έχει αναγνωρίσει επίσημα «μακεδονική» μειονότητα η οποία μάλιστα διαθέτει το κόμμα Μακεδονική Συμμαχία για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση που εξέλεξε βουλευτή τον Βασίλ Στεργιόβσκι. Αυτόν υποδέχθηκε ο Πρόεδρος των Σκοπίων Στέβο Πενταρόβσκι στα μέσα Μαΐου απαντώντας έμμεσα στις αξιώσεις του DUI.

4ον Χάρις στην Συμφωνία των Πρεσπών η χώρα αποτελεί πλέον το 30ό μέλος του ΝΑΤΟ και από τις 30 Μαρτίου η σημαία της κυματίζει μπροστά στο Γενικό Στρατηγείο του στις Βρυξέλλες ενώ η Ελλάδα ανέλαβε ήδη τον έλεγχο του εναερίου χώρου της εκτοπίζοντας την Τουρκία. Τούτο προκάλεσε αντιδράσεις στα Σκόπια. Στις 5 Ιουνίου φέτος ο πρώην πρέσβης Ρίστο Νίκοβσκι δήλωσε: «Αποδεχόμενη την προστασία της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας η Μακεδονία έκανε μια σημαντική παραχώρηση της στην Ελλάδα. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ανεξαρτησίας μας, ο μεγαλύτερος φίλος της χώρας ήταν η Τουρκία, η οποία μας έδωσε μεγάλη υποστήριξη. Ήταν λογικό να δώσουμε τον ρόλο του προστάτη του εναέριου χώρου μας στην Τουρκία. Η Άγκυρα το περίμενε αυτό. Η Μακεδονία δεν έχει να κερδίσει τίποτα από την ελληνική προστασία του εναερίου χώρου της». Και ο πολιτικός αναλυτής Γιόβε Κεκενόβσκι τόνισε: «Με την Συμφωνία των Πρεσπών οι Έλληνες έλαβαν άδεια για πτήσεις πάνω από τον εναέριο χώρο μας. Εμείς ορκιζόμασταν στην Τουρκία και αποδείχθηκε ότι ήλθε η Ελλάδα». Εδώ, ωστόσο, τον Ιούνιο σημειώθηκε η πρώτη εμπλοκή με την Ελλάδα. Στα έγγραφα της Συμμαχίας οι χώρες σημειώνονται με τα ακρωνύμιά τους και τα Σκόπια έπρεπε να εγγραφούν ως RNM -Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας- αλλά αυτά έγραψαν ΜΚ-Μακεδονία- και η Αθήνα αντέδρασε έντονα στο παρασκήνιο.

5ον Η πολυπόθητη έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. αναμένεται τον Σεπτέμβριο και σε κάθε σημείο αυτών η Ελλάδα θα προβάλει βέτο αν τυχόν τα Σκόπια παραβιάσουν την Συμφωνία των Πρεσπών όπως ήδη προειδοποίησε ο Πρωθυπουργός της Κυριάκος Μητσοτάκης. Ανάλογη προειδοποίηση απηύθυνε και η Βουλγαρία για την πιστή τήρηση της Συμφωνίας Καλής Γειτονίας με τα Σκόπια. Και εδώ τα πράγματα περιπλέκονται σοβαρά διότι η Σόφια εντείνει τις απαιτήσεις της. Η Συμφωνία Καλής Γειτονίας ορίζει ότι οι δύο χώρες έχουν κοινούς εθνικούς ήρωες, εορτάζουν κοινές εθνικές επετείους και μια κοινή Επιτροπή Ειδικών Επιστημόνων θα αναθεωρήσει τα σχολικά βιβλία σε όσα σημεία τους θίγουν την άλλη χώρα. Η Σόφια την κατήργησε όταν τα Σκόπια απέρριψαν τις απαιτήσεις της ότι η γλώσσα των Σκοπίων είναι παραλλαγή της βουλγαρικής και οι Σλάβοι πολίτες τους Βούλγαροι. Τέλη Μαΐου φέτος η κρίση οξύνθηκε όταν κατά την εορτή των Θεσσαλονικέων Κυρίλλου και Μεθοδίου η Σόφια διεκήρυξε ότι οι Φωτιστές των Σλάβων ήσαν Βούλγαροι και διέδωσαν σε όλον τον σλαβικό κόσμο την βουλγαρική γλώσσα και γραφή. Μάλιστα η Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών εξέδωσε πρόσφατα το βιβλίο «Για την επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» που διατυπώνει όλες τις παραπάνω θέσεις. Ήδη από τον Μάρτιο Βούλγαροι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι, εάν οι θέσεις τους αυτές δεν γίνουν δεκτές, η Βουλγαρία θα προβάλει βέτο στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις των Σκοπίων με την Ε.Ε. Σάλος και αγωνία στα Σκόπια.

Αντίθετα η Ελλάδα, παρ’ ότι δεν εγκαταλείπει τα δικαιώματά της και την Ιστορία της, δεν αντιδρά προς το παρόν όταν για προεκλογικούς λόγους οι πολιτικοί των Σκοπίων φαλκιδεύουν την Συμφωνία των Πρεσπών και αυτό το αναθεωρημένο Σύνταγμά τους ισχυριζόμενοι ότι η Αθήνα αποδέχθηκε δήθεν την «μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα». Φέτος η κυβέρνηση των Σκοπίων γιόρτασε επίσημα την 2η επέτειο των Πρεσπών και η Ευρώπη έδειξε πανηγυρικά την προτίμησή της προς τον Ζόραν Ζάεφ στον οποίον το Ίδρυμα Friedrich Ebert απένειμε το ομώνυμο Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 2020 για τη Συμφωνία των Πρεσπών «και τις προσπάθειές του για ένα ευρωπαϊκό μέλλον και μια ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία».

6ον Η πανδημία του κορωνοϊού έπληξε βαριά την οικονομία της μικρής φτωχής χώρας και είναι άγνωστον πόσο θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης προέβλεψε ότι φέτος το ΑΕΠ των Σκοπίων θα μειωθεί κατά 3,5% αλλά το 2022 θα αυξηθεί κατά 5,5%. Σύμφωνα με τη Κρατική Στατιστική Υπηρεσίας οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 8,1% και κατά 33,5% η βιομηχανική παραγωγή τον Απρίλιο ενώ το έλλειμμα του Προϋπολογισμού ανέρχονταν στο 6,8% του ΑΕΠ οπότε η χώρα εξέδωσε το έβδομο ευρωομόλογο ύψους 700.000.000€ με επιτόκιο είναι 3,675% και δανείσθηκε 176.000.000€ από το οποίο είναι το δεύτερο χαμηλότερο επιτόκιο μετά την έκδοση του Ευρωομολόγου το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, 140.000.000€ από την Παγκόσμια Τράπεζα και 160.000.000€ από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτά τα καυτά ζητήματα θα κληθεί να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση συνασπισμού που ο εμπερίστατος γειτονικός μας Λαός θα εκλέξει την Τετάρτη.

Ν.Ι.Μέρτζος

ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

1

Με αφορμή τη διοχέτευση κρατικού χρήματος σε Μέσα Ενημέρωσης και τις αντιδράσεις που προκαλεί θα σας πω μια ιστορία που δείχνει διαφορετική νοοτροπία και αποκαλύπτει την ουσία του θέματος.
Παρενθετικά να σημειώσω πως οι αντιδράσεις δεν έχουν ως αφετηρία το απαράδεκτο του γεγονότος (κρατική (διάβαζε κυβερνητική) “ενίσχυση” των ΜΜΕ) αλλά τη λογική γιατί εκεί δώσατε περισσότερα και σε μας λιγότερα. Αυτή ήταν και η λογική του Συριζα.
Στην ιστορία μας, λοιπόν.
Πριν μερικά χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση έκανε ένα σεμινάριο σε δημοσιογράφους χωρών-μελών για τις τεχνολογίες που διαθέτει και πως θα μπορούσαν να τις αξιοποιήσουν οι δημοσιογράφοι για κάλυψη των ευρωεκλογών.
Ήταν μια ενέργεια που εντασσόταν στην προσπάθεια της Ένωσης να πείσει τους πολίτες να προσέλθουν στις κάλπες.
Παρακολούθησα το σεμινάριο αυτό εκ μέρους της ΕΡΤ3.
Συμμετείχαν δημοσιογράφοι απο όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.
Τα έξοδα όλων τα έκανε η αρμόδια υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μετακίνηση, διαμονή, διατροφή.
Εκτός απο μια χώρα. Τη Σουηδία.
Ο εκπρόσωπος του Σουηδικού Πρακτορείου μας εξήγησε πως δια νόμου απαγορεύεται να καλύπτονται τα έξοδα δημοσιογράφου απο άλλη υπηρεσία, πλην αυτής στην οποία εργάζεται.
Ο λόγος προφανής.
Όπου υπάρχει χρηματοδότηση, υπάρχει και εξάρτηση.
Στην ελλαδική περίπτωση θεωρείται κάτι σαν υποχρέωση του κράτους η ενίσχυση των ΜΜΕ.
Προφανώς, κυριαρχεί άλλη λογική.
Εξάρτηση των ΜΜΕ υπάρχει και απο τους διαφημιζόμενους, οι ισχυροί εκ των οποίων συχνά την αξιοποιούν.
Δεν θα κάνω κανένα σχόλιο διότι το θέμα είναι περίπλοκο.
Η Ελλάδα διαθέτει περισσότερα ΜΜΕ απο όσα μπορούν να συντηρήσουν η διαφημιστική πίτα και οι Έλληνες πολίτες.
Η πολυφωνία, όμως, είναι και αναγκαία και ελεύθερη.
Ποιά είναι η χρυσή τομή;

Σε λάθος ρόλο, σε λάθος παράσταση για τα ελληνοτουρκικά ο Ζ. Μπορέλ

0

Νίκος Μελέτης

Λανθασμένα και παρεξηγήσιμα μηνύματα  φαίνεται να εκπέμπει προς την Άγκυρα ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ε.Ε. Ζοζέπ Μπορέλ, καθώς στην επίσκεψη του στην τουρκική πρωτεύουσα προτίμησε να ακούσει την «λίστα» απαιτήσεων των κ.κ. Τσαβούσογλου και Ακάρ, τις απειλές και τους εκβιασμούς τους (ο κ. Ερντογάν δεν καταδέχθηκε να τον συναντήσει), ενώ αρκέστηκε απλώς να αναζητήσει από την τουρκική κυβέρνηση να του αναγνωρίσουν ρόλο… μεσολαβητή  για τον διαμοιρασμό του πλούτου της ανατολικής Μεσογείου.

Τα όσα διαμείφθηκαν στην επίσκεψη Μπορέλ στην Άγκυρα αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία  μετά τις χθεσινές δηλώσεις του εκπροσώπου  και στενότερου συνεργάτη του Ταγίπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν ο οποίος πρότεινε «άμεσο διάλογο για το Αιγαίο», επιχειρώντας εκτός των άλλων και να εξωραΐσει την εικόνα  της Τουρκίας η οποία στην πράξη ,κλιμακώνει την ένταση στην περιοχή.

Η στάση του Ισπανού σοσιαλιστή πολιτικού και πρώην προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου ήταν ιδιαίτερα προβληματική κατά την επίσκεψη του στην Άγκυρα η οποία μάλιστα είναι η δεύτερη μέσα σε τέσσερις μήνες και ενώ υπάρχει ήδη απόφαση της Ε.Ε. στο πλαίσιο των κυρώσεων για διακοπή των υψηλού επιπέδου επαφών Ε.Ε.-Τουρκίας.

Λίγες ημέρες πριν από το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών και την Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. όπου Ελλάδα και Κύπρος  αλλά και η Γαλλία, πρόκειται να θέσουν επί τάπητος τα προβλήματα που προκαλεί η Τουρκία τόσο με την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, όσο και με την  επεκτατική της πολιτική στην Βόρεια Αφρική και στην Μεσόγειο, ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ε.Ε. αντί να μεταφέρει στην Αγκυρα το κλίμα που υπάρχει στις Βρυξέλλες και την ανάγκη η Τουρκία να απέχει από κάθε επιθετική ενέργεια εναντίον κρατών-μελών, εμφανίσθηκε να συζητά το πως θα μεσολαβήσει για να ξεκινήσει ο…διάλογος μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών.

Αθήνα και Λευκωσία τις οποίες είχε επισκεφθεί νωρίτερα ο κ. Μπορέλ είχαν ενημερώσει αναλυτικά για τις προθέσεις τους ενόψει των ευρωπαϊκών συναντήσεων και είχαν δώσει σαφή εικόνα στον Ύπατο Εκπρόσωπο για τις τουρκικές προκλήσεις. Η Λευκωσία μάλιστα είχε ζητήσει να μεταφέρει στην τουρκική ηγεσία τις προτάσεις Αναστασιάδη για την δημιουργία Ταμείου στο οποίο θα κατευθύνονται τα έσοδα από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων που αναλογούν στην τουρκοκυπριακή κοινότητα μέχρις ότου βρεθεί λύση στο Κυπριακό, προκειμένου να διαψευσθούν εμπράκτως  οι «ανησυχίες» ότι η Κυπριακή Δημοκρατία επιχειρεί την «υφαρπαγή» του φυσικού πλούτου του νησιού.

Η Αθήνα είχε εκφράσει την ετοιμότητα να συνομιλήσει με την Τουρκία στα ζητήματα  υψηλής πολιτικής, θέτοντας όμως ως προϋπόθεση συγκεκριμένα βήματα αποκλιμάκωσης της έντασης και πάντως, σύμφωνα  με καλά ενημερωμένη πηγή, κανείς δεν εξουσιοδότησε τον κ. Μπορέλ να εμφανισθεί ως μεσάζων ή ως διαμεσολαβητής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Οι  κ.κ. Τσαβούσογλου και Ακάρ έθεσαν όλη την ατζέντα στο τραπέζι : Το αίτημα για την επικαιροποίηση της Συμφωνίας Τελωνειακής Ένωσης, την απελευθέρωση των θεωρήσεων για τους Τούρκους πολίτες που επισκέπτονται την Ε.Ε., την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, αλλά και τον εναέριο χώρο των 10 ναυτικών μιλίων. Μάλιστα ο κ. Τσαβούσογλου  απείλησε ότι εάν η Ε.Ε. αποφασίσει  νέες κυρώσεις έναντι της Τουρκίας (με αφορμή τις επιθετικές κινήσεις εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου), τότε  η Τουρκία θα απαντήσει ανάλογα.

Επανέλαβε ότι η Τουρκία «δεν θα εμποδίσει» μετανάστες να περάσουν από τα σύνορα της προς  την Ευρώπη (δηλαδή στην Ελλάδα), κατηγόρησε την Ελλάδα και την Κύπρο ότι βάζουν σε “ομηρία τις ευρωτουρκικές σχέσεις” και με περισσό θράσος έδωσε και συμβουλές στον «άλαλο» Ύπατο Εκπρόσωπο. Είπε συγκεκριμένα ότι «εάν η Ε.Ε. στα ζητήματα της Μεσογείου όσο και στην Κύπρο, διαμεσολαβήσει με μια αντικειμενική, έντιμη προσέγγιση, αντί να  επιδεικνύει την  αντίληψη αλληλεγγύης, τότε αυτή θα μπορέσει ουσιαστικά να συμβάλει στην επίλυση των προβλημάτων, προς όφελος και αυτών των κρατών μελών. Τα είπαμε στον κ. Μπορέλ και περιμένουμε απαντήσεις ..».

Απαίτησε ουσιαστικά από την Ε.Ε. που αποτελεί ένα από τα σημαντικά, αν όχι το μοναδικό διπλωματικό όπλο της Ελλάδας και της Κύπρου, να μετατραπεί σε ουδέτερο μηχανισμό, σε έναν Πόντιο Πιλάτο που θα μεσολαβεί μεταξύ  Τουρκίας από την μια και Ελλάδας και Κύπρου από την άλλη, παραβλέποντας το γεγονός ότι οι δυο χώρες είναι ισότιμα μέλη της Ε.Ε και ασπάζονται το πλαίσιο αρχών και αξιών το οποίο η Τουρκία θέλει να παραβιάσει. Και έτσι η Ε.Ε. να μετατραπεί σε..κυανόκρανο  που θα παρακολουθεί τις κλιμακούμενες προκλήσεις και επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας και δεν θα παρεμβαίνει υπέρ των μελών της, αλλά θα επιχειρεί να βρει την «χρυσή τομή»  που προφανώς γέρνει  προς την πλευρά του επιτιθέμενου.

Στο «μανιφέστο» που παρουσίασε ο κ. Τσαβούσογλου είχε ιδιαίτερη θέση το αφήγημα ότι η «πηγή του προβλήματος» στην Ανατολική Μεσόγειο ήταν οι «έρευνες  που ξεκίνησαν οι Ελληνοκύπριοι αγνοώντας τα δικαιώματα του τουρκοκυπριακού λαού..». Δήλωσε μάλιστα έτοιμος για διάλογο με όλες τις χώρες της περιοχής συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας  αλλά με εξαίρεση της Κύπρου, θυμήθηκε το Πρωτόκολλο της Βέρνης,  για μορατόριουμ ερευνών στο Αιγαίο και κατηγόρησε τις χώρες της περιοχής για σχέδια που έχουν σκοπό να αποκλείσουν την Τουρκία.

Χωρίς σχετική εξουσιοδότηση και αρμοδιότητα

Χωρίς να έχει καμιά τέτοια εξουσιοδότηση και αρμοδιότητα ο κ. Μπορέλ βρέθηκε να συζητά με τον κ.Τσαβούσογλου για τον «δίκαιο διαμοιρασμό» της Ανατολικής Μεσογείου και για επίλυση των προβλημάτων με τρόπο που να ικανοποιεί τις δυο πλευρές : «…Υπάρχουν κάποιες διαφορές μεταξύ γειτονικών χωρών, ιδίως σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα και τα χωρικά ύδατα, και υπάρχει σημαντική  διαφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, καθώς και μεταξύ Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας αυτή τη στιγμή. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος της ΕΕ, επομένως είμαστε απόλυτα αλληλέγγυοι. Αλλά ταυτόχρονα, πρέπει να υπάρξει μια λύση που να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Περί αυτού μιλήσαμε. Με άλλα λόγια, έναρξη διαπραγματεύσεων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Πρώτα απ’ όλα, η ΕΕ θα εργαστεί όσο το δυνατόν πιο υποβοηθητικά στο ζήτημα του διαμοιρασμού των εσόδων των υδρογονανθράκων μεταξύ των δύο κοινοτήτων της νήσου της Κύπρου».

Και ο κ. Μπορέλ εκφράζοντας την ικανοποίηση του με τις δηλώσεις Τσαβούσογλου έκρινε ότι «δεν υπάρχει καμία επιθυμία να αυξηθούν οι εντάσεις ή να δημιουργηθεί μια νέα ένταση στην τουρκική πλευρά…», ενώ περιγράφοντας τον στόχο της επίσκεψης του στην Άγκυρα είπε ότι γίνεται για να «διασφαλίσω την έναρξη διαπραγματεύσεων. Δηλαδή της Τουρκίας με την ΕΕ ή τις χώρες μέλη, την Κυπριακή Δημοκρατία και τους Τουρκοκύπριους, η Ελλάδα, η Τουρκία, η ΕΕ, τα Ηνωμένα Έθνη  μπορούν όλοι να βρεθούν μαζί».

Οι «πρωτοβουλίες» Μπορέλ που αντανακλούν και τις διαθέσεις της Γερμανικής προεδρίας  της Ε.Ε., θα πρέπει να οριοθετηθούν. Εάν η Τουρκία είναι  διατεθειμένη να προσέλθει σε διάλογο  για τα προβλήματα της Ανατολικής Μεσόγειου, σεβόμενη την κυριαρχία των κρατών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης και της Κυπριακής Δημοκρατίας και αποδεχομένη βασικές ευρωπαϊκές  αρχές και αξίες πιθανόν η Ε.Ε. να είναι το κατάλληλο φόρουμ για μια τέτοια συζήτηση. Όμως επειδή αυτό το ενδεχόμενο είναι στην σφαίρα του φανταστικού, κάθε άλλη προσπάθεια κινδυνεύει να εκφυλισθεί σε μια διαδικασία που Ελλάδα και Κύπρος θα εξομοιωθούν εντός της Ε.Ε.  με την επιτιθέμενη  Τουρκία, που θα νομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις της και εντός του Ευρωπαϊκού πλαισίου.

liberal.gr

Ποιός “έστειλε” την Τουρκία στη Λιβύη;

4

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Η πολιτική της Λευκωσίας αλλά και οι δηλώσεις του προέδρου Αναστασιάδη το τελευταίο χρονικό διάστημα, δημιουργούν εύλογες απορίες για τον τρόπο διαχείρισης των εθνικών μας προβλημάτων σε συνεργασία με την Αθήνα. Η Λευκωσία αφού απέρριψε τον περασμένο Αύγουστο την πρόταση του Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί με την οποία πρότεινε τη συγκρότηση κοινής επιτροπής υδρογονανθράκων, για τον διαμοιρασμό των κερδών και τις υφιστάμενες αδειοδοτήσεις, ακολούθως, όταν άλλαξε το σκηνικό στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με την αποχώρηση των πετρελαϊκών εταιρειών, την προσέγγιση του Ισραήλ με την Τουρκία και τον χαρακτηρισμό της παρέμβασης της Τουρκίας στη Λιβύη από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ ως “ανάχωμα” στη ρωσική επιρροή, τότε απηύθηνε πρόσκληση προς την Τουρκία να «διαπραγματευθούν καλή τη πίστη» τα όρια των θαλάσσιων οικονομικών τους ζωνών (σύμφωνα με τη δήλωση του Συμβουλίου  Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης που συνήλθε στις 15 Μαΐου).

Αφού λοιπόν η Λευκωσία θεωρεί διαπραγματεύσιμα τα όρια της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας γιατί δεν προέβη εξ αρχής σε αυτή την πρόσκληση που ήταν ούτως ή άλλως επιβεβλημένη διότι η οριοθέτηση μιας ΑΟΖ απαιτεί τη συμφωνία των εμπλεκομένων κρατών ή την προσφυγή στη Χάγη, ούτως ώστε οι ελληνοτουρκικές σχέσεις να μην οξύνονται εξ αιτίας της παραβίασης της κυπριακής ΑΟΖ; Αφού δεν συμφώνησαν οι δύο πλευρές ή δεν προσέφυγαν στη Χάγη, τότε από πού συμπεραίνει ο πρόεδρος Αναστασιάδης τον βαθμό στον οποίο παραβιάζονται τα όρια της κυπριακής ΑΟΖ; Γιατί δεν αποδέχθηκε την πρόταση Ακιντζί που είχε την έγκριση της Άγκυρας, και θα έφερνε την Κυπριακή Δημοκρατία, την τουρκοκυπριακή κοινότητα, την Ελλάδα και την Τουρκία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τον καθορισμό της κυπριακής ΑΟΖ;

Όμως η ανυπαρξία στρατηγικής έναντι της Τουρκίας επιβεβαιώθηκε από τις πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου Αναστασιάδη Μιλώντας στην εκπομπή Φάκελοι του ΡΙΚ προέβη στην ακόλουθη δήλωση: “Εάν θεωρήσουμε ότι μπορούμε στρατιωτικά να δώσουμε λύση μέσα από τη στρατικοποίηση, αυτό θα είναι το τέλος του Κυπριακού Ελληνισμού. Και δεν είναι μια νότα απαισιοδοξίας ή παράδοσης, το αντίθετο. Οφείλεις να γνωρίζεις τις πραγματικότητες για να επιλέγεις τα όπλα”. Αφού λοιπόν η στρατικοποίηση των προβλημάτων με την Τουρκία θα επιφέρει, σύμφωνα με τον πρόεδρο Αναστασιάδη, τον αφανισμό του Κυπριακού Ελληνισμού και οι διαπραγματεύσεις στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου αποτελούν μονόδρομο γιατί δεν αξιοποίησε την τουρκοκυπριακή κοινότητα ως γέφυρα  για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Τουρκίας;

Γιατί όμως “πήγε” η Τουρκία στη Λιβύη; Γιατί συνήψε το σύμφωνο Ερντογάν – Σάραζ; Eνώ ο τουρκικός επεκτατισμός μέχρι το τέλος του Ψυχρού πολέμου εξαντλείτο αναγκαστικά δυτικά προς το Αιγαίο, την Κύπρο και τη Δυτική Θράκη, αφού στην Εγγύς και τη Μ. Ανατολή δέσποζαν οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ, με το τέλος του και τη διάλυση της ΕΣΣΔ τα πάντα ανατράπηκαν διευρύνοντας τους ορίζοντες για τα τουρκικά συμφέροντα. Αποχώρησε η Μόσχα από την περιοχή αφήνοντας κενά που έσπευσε να πληρώσει η Άγκυρα. Ανεξαρτητοποιήθηκαν οι σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου με τις οποίες διατηρεί προνομιακές σχέσεις η Τουρκία στο όνομα της κοινής τους καταγωγής που επικαλείται (παντουρανισμός). Με την άνοδο του ΑΚΡ του Ερντογάν στην εξουσία η Τουρκία κατόρθωσε να αξιοποιήσει το οθωμανικό της παρελθόν και την κοινή θρησκεία σε ολόκληρη τη συνοριακή της περίμετρο γεγονός που επέφερε την οικονομική της έκρηξη. Γιατί λοιπόν στράφηκε προς τη Λιβύη ενώ ο προνομιακός της χώρος εκτείνεται στη συνοριακή της περίμετρο και εκείθεν προς Ανατολάς; Η εμπλοκή της στη Λιβύη εκφεύγει των δυνατοτήτων της. Ο νεοθωμανισμός έχει τα όριά του και αυτό θα αποδειχθεί μελλοντικά.

Η σύναψη του τουρκολιβυκού μνημονίου για την ΑΟΖ αποτελούσε την απάντηση της Άγκυρας στο δόγμα Αναστασιάδη “πρώτα η επίλυση (του κυπριακού προβλήματος) και μετά η συζήτηση για το αέριο” που νομοτελειακά οδηγούσε σε αδιέξοδο την επίλυση του κυπριακού και τον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών μέσα από την προσέγγιση των δύο πλευρών. Ήταν απάντηση και στην άρνηση της Λευκωσίας να ανταποκριθεί στην πρόταση του Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί με την οποία πρότεινε τον περασμένο Ιούλιο τη συγκρότηση κοινής επιτροπής υδρογονανθράκων, για τον διαμοιρασμό των κερδών και τις υφιστάμενες αδειοδοτήσεις. Πριν λίγες μέρες, στις 6 Ιουλίου, ο ύπατος εκπρόσωπος της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ κατά τις συζητήσεις του με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Άγκυρα δήλωσε – προφανώς ύστερα από συνεννόηση με τον πρόεδρο Αναστασιάδη – ότι “η ΕΕ θα συνεχίσει να εργάζεται ώστε να βρεθεί μια λύση για την καλύτερη διανομή των εσόδων από τους υδρογονάνθρακες στην Κύπρο”. Όμως η “ζημιά” είχε γίνει με την σύναψη του τουρκολιβυκού μνημονίου. Διότι η αποδοχή της πρότασης Ακιντζί, που είχε την έγκριση της Άγκυρας, θα απέτρεπε. το σύμφωνο Ερντογάν – Σάραζ που ακολούθησε το Νοέμβρη του 2019 και απέκλειε την ύπαρξη κυπριακής ΑΟΖ.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

5-7-2020

 

 

 

Η Ορθή Οδός του Γιτζάκ Ράμπιν, Οδηγός και για την Ελλάδα

0

Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ. 

Την τελευταία ημέρα της επίσκεψης του Μπαράκ Ομπάμα στο Ισραήλ τον Μάρτιο του 2013, συνέβη το ανεπάντεχο. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου, συνοδεύοντας στο αεροδρόμιο Μπέν Γκουριόν τον Μπαράκ Ομπάμα, ξαφνικά με προτροπή του Αμερικανού Προέδρου συνομιλεί  τηλεφωνικά και  ζητάει συγνώμη από τον Τούρκο πρωθυπουργό Ερντογάν. Η συγγνώμη είχε σχέση με  τον θάνατο των εννέα Τούρκων πολιτών τον Μάιο του 2010, από την στρατιωτική επιχείρηση   των Ισραηλινών κομάντος, στο επικεφαλής πλοίο ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ του λεγόμενου «στολίσκου ελευθερίας», που κατευθυνόταν προς την Γάζα, με σκοπό να «σπάσει» τον αποκλεισμό που είχε επιβάλλει το Ισραήλ,  με το πρόσχημα της ανθρωπιστικής βοήθειας. Η ενέργεια αυτή  του Νετανιάχου προκάλεσε πλήθος σχολίων.

Στην Ελλάδα ιδιαίτερα,  «έγκυροι» αναλυτές υπερβάλλαν εαυτούς  σε κινδυνολογικά σενάρια και δυσοίωνες εκτιμήσεις για το μέλλον των Ελληνο-Ισραηλινών σχέσεων. Tο ξέσπασμα των “Τουρκολάγνων”  αυτών αναλυτών  θα μπορούσε να θεωρηθεί  και ως συγκεκαλυμμένη έκφραση  αντισημιτικών αισθημάτων και απέχθειας προς  το Ισραήλ και τους Ισραηλινούς, κάτι που ακόμη και σήμερα συμβάινει.    Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσεις όλη αυτή την υστερία των δυσοίωνων και καταστροφικών  αναλύσεων, για το μέλλον της Ελλάδος,  που καταστρέφεται από ένα συγνώμη,  για  την “αχαριστία”   και την ασυνέπεια των Ισραηλινών που «πρόδωσαν» τους φίλους,  για την αδιαφορία του Ισραήλ  για τα  τεκταινόμενα στην Κύπρο και άλλα πολλά ακόμη, που παρατηρείται ακόμη και σήμερα; Πάντως η πορεία των Ελληνο-Ισραηλινών σχέσεων από τότε μέχρι τώρα δεν δικαίωσε τους ανησυχούντες, αλλά αντιθέτως γιγαντώθηκε σε όλους τους τομείς, με αποτέλεσμα να έχει ήδη δημιουργηθεί μια ισχυρή φιλία και συμμαχία.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΤΖΑΚ ΡΑΜΠΙΝ

Το 1967, μετά τον νικηφόρο Πόλεμο των Έξι Ημερών, ο Γιτζάκ Ράμπιν εκφώνησε μία ομιλία,  που έμεινε γνωστή στην ιστορία,  ως «Η ορθή οδός». Στην ομιλία του αυτή ο Ράμπιν,   απέτινε φόρο τιμής στην ηθική διαγωγή των IDF [Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων] κατά τη διάρκεια της εμπόλεμης σύρραξης, η οποία «ξεκινά με το πνεύμα και τελειώνει με την πνεύμα». Σύμφωνα λοιπόν  με τον Ράμπιν, οι θυσίες και η αδελφοσύνη των Ισραηλινών στρατιωτών δεν ήταν το αποτέλεσμα της μαχητικότητάς τους,  αλλά προέκυψαν από την επίγνωση του γεγονότος ότι ο αγώνας τους ήταν δίκαιος, καθώς  και από τη συνειδητοποίηση του ρόλου τους και του καθήκοντός τους , που ήταν η  «διασφάλιση της ύπαρξης του Ισραηλινού έθνους στην πατρίδα του, στο πατρογονικό Yeretz Israel».

Η ιστορία έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι η νίκη, είτε σε πολιτικό είτε σε στρατιωτικό επίπεδο, επιτυγχάνεται από εκείνους που πιστεύουν εντονότερα στην ορθότητα του αγώνα τους  και που διατηρούν  βαθιά πίστη και πεποίθηση ότι πράττουν το ορθό. Και είναι αποδεδειγμένο, ότι η νίκη δεν έχει σχέση μόνο με το πολυπληθές του στρατεύματος.   Έχουμε πολυάριθμα παραδείγματα σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία,  από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η Ελληνική ιστορία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων, όπως την μάχη του Μαραθώνα, την μάχη των Θερμοπυλών, την ναυμαχία της Σαλαμίνος, τις μάχες του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά των Περσών και για να μην μακρηγορούμε να αναφερθούμε και στο έπος του 40. Αυτό συνέβη,  στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας για το Ισραήλ, το 1948,  όταν οι ολιγάριθμες εβραϊκές δυνάμεις (Yishuv) επικράτησαν των Ενόπλων Δυνάμεων  πέντε Αραβικών κρατών. Το αυτό συνέβη  και στο Βιετνάμ, όπου οι ΗΠΑ υπέστησαν σοβαρές απώλειες που οφείλονται σε εσωτερικές διαφωνίες των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων,  ως προς τη δικαιολόγηση του πολέμου αυτού και από την άλλη πλευρά ο λόγος που οι Βιετκόγκ τελικά νίκησαν.

ΤΟ  ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΛΙΜΠΕΡΜΑΝ

Σε   άρθρο του τον Απρίλιο του 2013, ο πρώην ΥΠΕΞ του Ισραήλ  και αρχηγός κόμματος Αβίγκντορ Λίμπερμαν,    επικρίνει την απολογία του Πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου προς στον  Τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντοάν, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα αυτή την ιστορική ομιλία του Γιτζάκ Ράμπιν και  την ηθική έννοια της  «Ορθής Οδού», κάνοντας  μάλιστα λόγο και για τις επιπτώσεις της στις σχέσεις του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο.  Κρίνεται σκόπιμο να το παραθέσουμε γιατί έχει έννοιες και αναφορές για την φιλία και συνεργασία μας.

Αναφέρει ο Λίμπερμαν: « Ο κύριος λόγος για την αντίρρηση μου στην απολογία του Ισραήλ προς την Τουρκία είναι το πνεύμα και η ηθική αξία του Ορθού δρόμου. Αυτή η απολογία, εάν αποβεί επιζήμια για το βασικό αίσθημα της δικαιοσύνης και της ηθικής του ισραηλινού λαού, θα προκαλέσει μακροχρόνια ζημία στη χώρα, ανεξαρτήτως του άμεσου πολιτικού οφέλους που φαίνεται να εξασφαλίζει. Οι στρατιώτες που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για λογαριασμό του κράτους του Ισραήλ στο Mavi Marmara, αξίζουν κάτι καλύτερο».

Και ο Λίμπερμαν  συνεχίζει: «Ακόμη πιο σημαντικός είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα, η Κύπρος, τα κράτη του Κόλπου, οι Κούρδοι, καθώς και οι μετριοπαθείς και οι κοσμικοί Τούρκοι εξέλαβαν την απολογία. Η ερμηνεία τους είναι ότι αντί της συνεργασίας με το Ισραήλ, είναι προτιμότερο όπως το αγνοήσουν και ασχοληθούν απευθείας με τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου. Τους αποδεικνύει ότι δεν μπορούν να στηρίζονται στο Ισραήλ και ότι δεν μπορούν να συνεργαστούν μαζί μας για θέματα που είναι ζωτικής σημασίας για εμάς,  όσον αφορά στην ενίσχυση των μετριοπαθών στοιχείων στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για μία μακροπρόθεσμη στρατηγική ζημία, τα αποτελέσματα της οποίας δεν έχουν ακόμη καταστεί πλήρως ορατά.

Δηλαδή με απλά λόγια  για πρώτη φορά Ισραηλινός πρωθυπουργός «έδωσε» προς χάριν της πολιτικής και της διπλωματίας και με οφέλη άγνωστα προς το παρόν , την υπερηφάνεια  του Ισραηλινού έθνους, τις Ένοπλες δυνάμεις του.  Ίσως δεν είναι τυχαίο, ότι ο Νετανιάχου δεν προέρχεται από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισραήλ ( IDF), ως είθισται να είναι η συντριπτική πλειοψηφία των  Ισραηλινών πρωθυπουργών.

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Σε ότι αφορά το ηθικό μέρος, τα είπε όλα ο Λίμπερμαν. Η  απολογία του Ισραήλ προς την Τουρκία αντιτίθεται στο πνεύμα και την  ηθική αξία της  Ορθής Οδού, του Γιτζάκ Ράμπιν. Και όσο και αν κάποιοι δεν το θεωρούν σημαντικό, είναι και πολύ μάλιστα. Εκτιμάται ότι τελικά θα αποβεί επιζήμια για το βασικό αίσθημα της δικαιοσύνης και της ηθικής του ισραηλινού λαού και όπως πιστεύει και ο Λίμπερμαν τελικά  θα προκαλέσει μακροχρόνια ζημία στη χώρα, ανεξαρτήτως του όποιου  πολιτικού οφέλους , που θεωρεί ότι θα αποκομίσει ο Νετανιάχου. Και υπάρχει ακόμη και το θέμα της προστασίας των στρατιωτών που δεν έχει κλείσει. Και αυτό είναι το σημαντικότερο.  Σε ότι αφορά τους φίλους και τους συμμάχους του Ισραήλ, η απογοήτευση ήταν έντονη και φανερή. Το Ισραήλ χάνει το προφίλ του ισχυρού, που δεν υποχωρεί σε πιέσεις  και σε δύσκολες καταστάσεις και επιβιώνει πάντα αν και περιτριγυρίζεται από εχθρούς. Και τελικά Ο Λίμπερμαν δικαιώθηκε. Παρά την προσωρινή ύφεση στις σχέσεις των δύο χωρών και μετά την αποζημίωση που κατέβαλλε το Ισραήλ στις οικογένειες των θυμάτων από την επιχείρηση στο πλοίο ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ, που υπήρξε μια σχετικά καλή περίοδο στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, τελικά οι σχέσεις κατακρημνίσθηκαν ξανά στην άβυσσο της εχθρότητας, των κατηγοριών και των προσβολών, ιδιαίτερα εκ μέρους της Τουρκίας κατά του Ισραήλ.

Εκτιμούμε ότι η βασική φιλοσοφία της στρατηγικής μας συνεργασίας με το Ισραήλ δεν έχει αλλάξει και ότι μας συνδέουν κοινοί πολιτικοί, πολιτισμικοί και ενεργειακοί δεσμοί. Τα συμφέροντα είναι κοινά και απαραίτητα και για τις δύο, ή μάλλον και για τις τρεις χώρες. Και έτσι το βλέπει και η συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών. Απλά η Ελλάδα θα πρέπει να εγκαταλείψει την εθνοκτόνο πολιτική του συμβιβασμού  με την Τουρκία και τα φοβικά σύνδρομα που μας διακατέχουν στην εξωτερική μας πολιτική και  με ενότητα, θάρρος , συνεργασία και πολιτική διαύγεια να εκμεταλλευτεί τις εξελίξεις     τις υφιστάμενες συμμαχίες με Γαλλία πρωτίστως, με Αίγυπτο, με Ισραήλ, με ΗΑΕ και Σαουδική Αραβία και Ιορδανία, καθόσον τόσο τα συμφέροντα όσο και ο εχθρός είναι κοινός, η επιθετική, αναθεωρητική ,επικίνδυνη , πειρατική Τουρκία. Ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα όπου η μεγαλομανία του αλαζόνα Σουλτάνου, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και προκαλεί την διεθνή νομιμότητα και την ειρήνη. Έτσι, με ανάλογο όραμα όπως η ορθή οδός του Γιτζάκ Ράμπιν, με ομοψυχία, με πατριωτικό συναίσθημα, με την πεποίθηση του δικαίου, με την αντίληψη ότι υπερασπιζόμαστε την εθνική μας κυριαρχία και υπόσταση, να είμαστε σίγουροι και αποφασισμένοι ότι όχι μόνο θα αντιμετωπίσουμε τον «αλαφιασμένο» γείτονα, αλλά η αντιμετώπισή του θα είναι καθοριστική, αποτελεσματική και εθνικά υπερήφανη. Ο Έβρος μας έδειξε τον δρόμο, το μόνο που μένει είναι το πιστέψουμε.

liberal.gr

Η πρόκληση της παρακολούθησης του ιού χωρίς την παραβίαση δικαιωμάτων

0

του Braulio García Jaén (*)

«Η Δανία εγκαινίασε πρόσφατα την εφαρμογή της. Την κατέβασαν πολλοί. Δεν έχω δει ακόμη τα στοιχεία. Μου είπαν όμως ότι δεν είναι συμβατή με εκείνη της Γερμανίας.»

Αυτό έγραψε πριν από λίγες ημέρες μια δανέζα ευρωβουλευτής σε συνάδελφούς της στις Βρυξέλλες αναφορικά με την εφαρμογή του κινητού που παρακολουθεί την πορεία του ιού και εντοπίζει τις επαφές. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η Κομισιόν είχε ανακοινώσει μια συμφωνία για τη συμβατότητα αυτών των εφαρμογών.

Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν έχουν διαλέξει όλες οι ευρωπαϊκές χώρες το λεγόμενο αποκεντρωμένο σύστημα, όπου οι αρχές δεν έχουν πρόσβαση στα στοιχεία. Παρά τα λεγόμενα της ευρωβουλευτή, η δανική εφαρμογή είναι συμβατή με τη γερμανική. Η Γαλλία όμως, μια μεγάλη τουριστική δύναμη, έχει επιλέξει μια εφαρμογή που χρησιμοποιεί ένα πρωτόκολλο διαφορετικό από εκείνο των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών.

Οι εφαρμογές λειτουργούν μέσω του Bluetooth, που ανιχνεύει την παρουσία άλλων κινητών με την ίδια εφαρμογή και καταγράφει όσους βρίσκονται για πάνω από 10 λεπτά σε απόσταση μικρότερη των δύο μέτρων. Όταν κάποιος διαγιγνώσκεται θετικός στον ιό και ενημερώνει την εφαρμογή, αμέσως λαμβάνουν ειδοποίηση όσοι περιλαμβάνονται σε αυτό το φάσμα χρόνου και χώρου.

Για να εγγυηθεί τη συμβατότητα του αποκεντρωμένου συστήματος, η Κομισιόν θα χρηματοδοτήσει έναν κόμβο όπου θα διαβιβάζονται τα κρούσματα που έχουν γνωστοποιηθεί σε εθνικό επίπεδο. Αυτός ο κόμβος, που θα εδρεύει στο Λουξεμβούργο, δεν θα ενεργοποιηθεί όμως πριν από τον Σεπτέμβριο.

Ο τρόπος αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να αποτρέψει μια νέα καραντίνα όταν έρθει το δεύτερο κύμα, λέει η ερευνήτρια Χέμα Γκαλντόν, που συνεργάζεται με διάφορες κυβερνήσεις για τη δημιουργία αυτών των προγραμμάτων. Η διασφάλιση όμως του δικαιώματος στην ιδιωτικότητα σε ένα τόσο σημαντικό πεδίο όπως η υγεία οδήγησε τις περισσότερες κυβερνήσεις να επιλέξουν τελικά το αποκεντρωμένο σύστημα. «Το πραγματικό ερώτημα είναι αν χρειάζονται αυτές οι εφαρμογές και κατά πόσον καταστρέφονται τα στοιχεία όταν πια δεν είναι απαραίτητα για την προστασία της υγείας», επισημαίνει ο ιταλός Αντρέα Ρέντα, επικεφαλής ερευνών στο Κέντρο Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής των Βρυξελλών.

Σε κάθε περίπτωση, η εγκατάσταση και η χρήση αυτών των εφαρμογών είναι εθελοντική. «Όμως αυτό που ξέρουμε είναι ότι οι εφαρμογές είναι χρήσιμες όταν είναι υποχρεωτικές», συνεχίζει ο Ρέντα.

Μέχρι τώρα, αυτού του είδους οι εφαρμογές έχουν αποτύχει σε όλες τις δημοκρατικές χώρες όπου έχουν χρησιμοποιηθεί, από την Ισλανδία μέχρι τη Νότια Κορέα. «Στην Ευρώπη, το μόνο μοντέλο που μπορεί να λειτουργήσει είναι εκείνο της Γερμανίας», υποστηρίζει η Χέμα Γκαλντόν. Το σύστημα αυτό υποστηρίζεται από την Apple και την Google, κάτι που δείχνει την εξάρτηση της Ευρώπης από τους τεχνολογικούς κολοσσούς στις μεγάλες κρίσεις. Οι δύο αυτές εταιρείες αρνήθηκαν να συνεργαστούν με ένα σύστημα όπου θα έχουν πρόσβαση οι αρχές, με το επιχείρημα ότι μπορεί να το εκμεταλλευθούν αυταρχικές κυβερνήσεις.

Σύμφωνα με την Γκαλντόν, το γεγονός ότι η Γερμανία επέλεξε το μοντέλο που προστατεύει τα δικαιώματα σηματοδοτεί ένα «πριν» και ένα «μετά» στην πολιτική της προστασίας των δεδομένων.

(*) Ο Μπραούλιο Γκαρθία Χαέν είναι αρθρογράφος της El País

(Πηγή: El País)

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ- ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του πρακτορείου.

 

Ανάλυση: Οι δύο, τρεις… πολλοί πόλεμοι του Ερντογάν

0

Η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα μετά την υπογραφή του Τουρκολιβυκού Μνημονίου τον περασμένο Δεκέμβριο, έχει, ευλόγως, επιταχύνει τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, καθώς με βάση αυτό, αργά ή γρήγορα η Τουρκία θα προσπαθήσει να το υλοποιήσει και η Ελλάδα, ευλόγως, θα πρέπει να απαντήσει. Αυτό το διαφαινόμενο αδιέξοδο έχει ενεργοποιήσει έναν έντονο διάλογο για το παρελθόν στο εσωτερικό της χώρας, για το τι, πως, πότε και – κυρίως αν πρέπει ή έπρεπε να γίνει κάτι ώστε εν έτει 2020 το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο να παραμένει ένα άβολο ταμπού.

Την ίδια στιγμή στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου φαίνεται ότι το εγχώριο πολιτικό σύστημα και η κοινωνία είναι διχασμένες για κάτι διαφορετικό. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει βάλει την Τουρκία για τα καλά σε τρεις πολέμους έξω από τα σύνορά της. Μέχρι την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) αντιδρούσαν έντονα στο ενδεχόμενο εμπλοκής στον πολεμικό «βούρκο» της Συρίας δίχως ένα ευρύτερο συμμαχικό καπέλο. Το «ξεδόντιασμα» των ΤΕΔ συμπαράσυρε όποια δυνατότητα αντίδρασης υπήρχε και οδήγησε στην πρώτη «Επιχείρηση Ασπίδα Ευφράτη». Ακολούθησαν δύο ακόμα και μέχρι σήμερα οι ΤΕΔ έχουν φθάσει να κατέχουν λωρίδες γης στα βόρεια της Συρίας και είναι βουτηγμένες για τα καλά στον «βούρκο» της Συρίας. Παράλληλα οι ΤΕΔ επιχειρούν στο Ιράκ, ενώ οι επιχειρήσεις κατά του ΡΚΚ μέσα στο έδαφος της Τουρκίας αποτελούν μια πραγματικότητα δεκαετιών. Αυτό το Μεσανατολικό Μέτωπο κοστίζει σε χρήμα και αίμα και δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στο εσωτερικό. Ωστόσο ο φόβος ενός οιονεί Κουρδικού Αυτόνομου τόξου από τα όρη του βορείου Ιράκ μέχρι το Χατάι, λειτουργούσε διαχρονικά ως επιχείρημα που βρίσκει ευήκοον ους στην Τουρκική κοινή γνώμη.

Μετά το βόρειο Ιράκ και τη βόρεια Συρία, ακολούθησε η Λιβύη. Υπενθυμίζεται ότι από τα δύο τμήματα του Τουρκολιβυκού Μνημονίου, το μόνο που είχε τη σχεδόν καθολική υποστήριξη της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης είναι εκείνο του καθορισμού των θαλάσσιων ζωνών ανάμεσα σε Άγκυρα και Τρίπολη. Εκείνο που προβλέπει στρατιωτική βοήθεια, εκπαίδευση και βάσεις στη Λιβύη, καταψηφίστηκε από τα κεμαλικά κόμματα και πέρασε χάρις στις ψήφους του ΑΚΡ και των ακροδεξιών του Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Όλους αυτούς τους μήνες ο απόλυτος έλεγχος της κυβέρνησης Ερντογάν στα Τουρκικά ΜΜΕ, έχει αποκρύψει την ανησυχία που εκφράζεται γι’ αυτό το «άπλωμα» των ΤΕΔ από την Τελ Αμπιάντ και το Ίντλιμπ στη Βόρεια Συρία μέχρι την Τρίπολη και τη Μισράτα.

Υπάρχουν ωστόσο δύο κομβικά σημεία: Το πρώτο ήταν ο βομβαρδισμός τμήματος του Τουρκικού Στρατού στο Μπαλιούν του Ίντλιμπ στις 27 Φεβρουρίου. Το δεύτερο, τα αεροπορικά χτυπήματα στην βάση αλ Γουατίγια της Δυτικής Λιβύης, την περασμένη Κυριακή 5 Ιουλίου, όπου και επλήγησαν Τουρκικά συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας. Και οι δύο περιπτώσεις έχουν κάποιο κοινό. Τα χτυπήματα εκτελέστηκαν με τη συνεργασία μιας εξωτερικής και μιας τοπικής δύναμης. Είτε πρόκειται για συνδυασμό πληροφοριών και εκτέλεσης του χτυπήματος, είτε και τα δύο, σε εμπόλεμες ζώνες όπως η Συρία και η Λιβύη είναι εξαιρετικά δύσκολο να διαπιστωθεί. Στην πρώτη περίπτωση ακολούθησε μια νευρική αντίδραση, με το άνοιγμα των συνόρων στον Έβρο, ώστε να πιεστεί η Ελλάδα και μαζί με αυτήν η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα τα θυμόμαστε ακόμα. Στη δεύτερη περίπτωση η Άγκυρα φαίνεται ότι προετοιμάζεται να υποστηρίξει και αεροπορικά την παρουσία της στη Λιβύη. Και στις δύο περιπτώσεις φάνηκε πως η Τουρκία δεν έχει ακόμα «ανέβει στην πίστα» της περιφερειακής δύναμης.

Θεωρητικά η Άγκυρα εφαρμόζει το περίφημο «δόγμα των δυόμισι πολέμων» (με τη διαφορά ότι αντί πόλεμο με την Ελλάδα, έχει εμπλακεί στη Λιβύη), πρακτικά όμως φαίνεται ότι αγγίζει τα όρια των δυνατοτήτων της. Η επιλογή της Άγκυρας να εμφανίζεται εντός του ΝΑΤΟ, ως το «ανάχωμα» της επέκτασης της Ρωσικής επιρροής στη βόρεια Αφρική, είναι ενδεικτικό της Τουρκικής ανάγκης να αποκτήσει εταίρους στο «βάλτο» της Λιβύης, προτού βρεθεί σε δεινή θέση.

Διερωτάται λοιπόν κάποιος. Είναι δυνατόν η Τουρκία να συνεχίζει να πιέζει στη Λιβύη και να προετοιμάζεται για σεισμικές έρευνες ή γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο με βάση το Τουρκολιβυκό μνημόνιο που με απόλυτη βεβαιότητα θα προκαλέσει την αντίδραση της Αθήνας; Ολοένα και περισσότεροι ψύχραιμοι παρατηρητές θεωρούν ότι ο κ. Ερντογάν έχει συνδέσει τόσο πολύ το πολιτικό του μέλλον με τις εξωτερικές πολεμικές περιπέτειες της Τουρκίας που δεν έχει άλλο δρόμο από το να συνεχίσει να πιέζει τις ΤΕΔ για περισσότερα αποτελέσματα με αντίκτυπο στο εσωτερικό. Ως τώρα αυτή η τακτική δεν έχει προσφέρει τα αναμενόμενα. Αντιθέτως, ο κ. Ερντογάν χάνει σε επιρροή και αν κρατά σε υψηλά ποσοστά, αυτό οφείλεται στην – προς το παρόν – έλλειψη αντιπάλου δέους. Ολοένα και περισσότεροι Τούρκοι φαίνεται να φοβούνται ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις, μπορεί να οδηγήσουν την χώρα τους στη λάθος πλευρά της Ιστορίας. Οι (προγραμματισμένες) Τουρκικές εκλογές είναι ακόμα πολύ μακριά (2023) και είναι απολύτως βέβαιο ότι ο κ. Ερντογάν θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να επιβεβαιώσει πως επί των ημερών του η Τουρκία έγινε η ισχυρότερη μεταξύ των δυνάμεων της περιοχής. Έχουμε ακόμα δρόμο.

kathimerini.gr

Menteur, narcissique, tricheur… le portrait au vitriol de Donald Trump

0

 Les médias américains publient des extraits du livre de Mary Trump, la nièce du président américain. Elle y décrit une famille dysfonctionnelle.

C’est un livre que le clan Trump a tenté, sans succès, de bloquer et dont la sortie a été avancée au 14 juillet. Too Much and Never Enough : How My Family Created the World’s Most Dangerous Man (Trop et jamais assez : comment ma famille a créé l’homme le plus dangereux du monde, en français), signé par Mary Trump, la nièce de Donald Trump, fait particulièrement parler à seulement quatre mois de la présidentielle américaine. Selon l’auteure, Donald Trump a grandi dans une famille dysfonctionnelle dirigée par un père « dominateur », ce qui a contribué à faire de lui un menteur narcissique. « C’est un livre mensonger », a contre-attaqué mardi la porte-parole de la Maison-Blanche Kayleigh McEnany. « Ce sont des allégations ridicules, absurdes, qui n’ont absolument aucun fondement. Je n’ai pas encore vu le livre, mais c’est un livre mensonger. » Les médias américains publient des extraits ce mardi.