Αρχική Blog Σελίδα 2407

Why Do the Arabs Hate the Palestinians?

Από
pcuser
-
0

By 

EXECUTIVE SUMMARY: For many reasons, the Arab world is not at all interested in giving the Palestinian Arabs a state. The Palestinian Arabs don’t really want one either, because why kill the “refugee” goose that lays the golden eggs?

In Israel and in much of the Western world, we tend to think the Arab world is united in its support for the Palestinians—that it wants nothing more than to solve the Palestinian problem by giving them a state, and that all Arabs and Muslims love the Palestinians and hate Israel. This is a simplistic and incomplete view. While it is true that many, perhaps even the majority, of Arabs and Muslims hate Israel, there are a good many who hate the Palestinians just as much.

Their hatred of Israel stems from its success at surviving despite wars, terror, boycotts, and constant enmity. It stems from the fact that a Jewish state exists even though Judaism, in the Muslim view, was superseded by Islam, the “true religion.” This hatred is exacerbated by other stark disparities: Israel is a democracy while many Arabs and Muslims live under dictatorships; Israel is rich while many Arabs and Muslims are poor; Israel is a paradise compared to some Arab countries, many of which resemble nothing so much as the last train stop before hell (see Syria, Iraq, Libya, Yemen, Sudan; the list goes on). In short, they despise Israel because it has succeeded in areas where they have failed.

But why should they hate the Palestinian Arabs? After all, the Arab narrative says the Palestinian Arabs’ land was stolen and they were forced to become refugees. Surely they are deserving of unreserved support?

The answer to this question is complex. It is a function of Middle Eastern culture that neither Israelis nor most Westerners fully understand or recognize.

One of the worst things to experience, in Arab eyes, is to be cheated, fooled, or taken advantage of. When someone attempts to cheat an Arab—and even more so, if that person succeeds—the Arab is overcome by furious anger, even if the person who did the cheating was his own cousin. He will call on his brother to take revenge on that cousin, in line with the Arab adage: “My brother and I against my cousin—and my brother, my cousin, and I against a stranger.”

Regarding the Palestinian Arabs, the first point to make is that many of them are not originally Palestinians at all. They are immigrants who came to the Land of Israel from all over the Arab world during the British Mandate in order to find employment in the cities and on the farms the Jews had built. These immigrants still have names like Hourani (from Houran in southern Syria), Tzurani (from Tyre in southern Lebanon), Zrakawi (from Mazraka in Jordan), Masri (the Egyptian), Hijazi (from the Hijaz province of the Arabian peninsula), Mughrabi (from the Maghreb), and many other names that point to their true geographical origins. Why, ask the other Arabs, should they get preferential treatment over those who remained in their original countries?

Starting with the end of the 1948 Israeli War of Independence, the politics in the Arab world began to center on Israel and the “Palestinian problem,” the solution to which was to be achieved by eliminating Israel. In order to succeed in that mission, the Arab “refugees” were kept in camps, with explicit instructions from the Arab League that they be kept there and not absorbed into other Arab countries.

UNRWA ensured that they were provided with food, education, and medical care without charge—that is to say, the nations of the world paid the bill, even as the Arab neighbors of these eternal “refugees” had to work to provide food, education, and medical care for their own families by the sweat of their brow. “Refugees” who were supplied with free foodstuffs, such as rice, flour, sugar, and oil, for the use of their families, would often sell some of it to their non-refugee neighbors and make a tidy profit.

Residents in the refugee camps do not pay municipal taxes. This tax exemption has led a significant number of “refugees” to rent out their homes and collect exorbitant sums in comparison with those renting apartments in nearby cities. In other words, the world subsidizes the refugees’ taxes, and the refugees line their own pockets.

In Lebanon, several refugee camps were built near Beirut, but they were incorporated into the expanding city and then turned into high-class neighborhoods with imposing high-rise apartment buildings. Someone profited from this change, and it was not the man in the street. He has every reason to feel cheated.

The Palestinian “refugee” camps in Lebanon were taken over by armed organizations, from the PLO to ISIS, including Hamas, the Popular Front, the Democratic Front, and Salafist jihadist organizations. These groups acted viciously toward the surrounding Lebanese citizens, and in 1975 brought on a civil war that lasted for 14 long years of bloodshed and destruction. The war saw hundreds of thousands of Lebanese forced to leave their villages only to enter into lives of horrible suffering in tent camps all over the country. Many took refuge in Palestinian “refugee” camps, but the Lebanese refugees received less than 10% of what Palestinian Arabs received. This too caused much internecine jealousy and hatred.

In 1970 in Jordan, the Palestinian terror organizations, led by PLO head Yasser Arafat, attempted to take over the country by establishing autonomous regions of their own in the north, complete with roadblocks and armed Palestinian Arabs who challenged the monarchy. In September 1970, known as “Black September,” King Hussein decided he had had enough and would show them who was boss in Jordan. The war he declared against them cost thousands of lives on both sides.

Meanwhile, in Israel, 20% of the citizenry within the pre-1967 borders is made up of “Palestinian” Arabs who do not rebel or fight against the state. In other words, the “Palestinians” living in pre-1967 Israel enjoy life in the only democracy in the Middle East, while the Arab countries sacrifice their soldiers’ blood to liberate “Palestine.” Many an Arab soldier has been exploited by having his life put at risk for the sake of this meaningless cause.

Worse still is what every Arab knows: Palestinian Arabs have been selling land to Jews for at least a century, profiting immensely from the deals, and then wailing to their Arab brethren to come and free “Palestine” from the “Zionist occupation.”

Over the years, the Palestinian Arabs were given many billions of euros and dollars by the nations of the world, so that the yearly per capita income in the PA is several times greater than that of the Egyptian, Sudanese, or Algerian man or woman in the street. Their lives are many times better than that of Arabs living in Syria, Iraq, Libya, and Yemen, certainly over the past seven years.

On a political level, the Palestinians have managed to arouse the hatred of many of their Arab brethren. In 1990, Arafat supported Saddam Hussein’s Iraqi invasion of Kuwait. In revenge, Kuwait, once it was freed of the Iraqi conquest, expelled some 400,000 Palestinians, most of whom had been living in the emirate for decades, leaving them destitute overnight. This led to an economic crisis for their families in the West Bank and Gaza, who had been receiving regular stipends from their relatives in Kuwait.

Today, Hamas and the Palestinian Islamic Jihad are supported by Iran, a country abhorred by many Arabs who remember that airplane hijackings and the ensuing blackmail were invented by the Palestinian Arabs. It was they who hijacked an El Al plane to Algiers in 1968, 52 years ago, beginning a period of travail still being endured by the entire world.

Despite the 1989 Taif agreement, which ended the civil war in Lebanon and was supposed to lead to the disarmament and dissolution of all the Lebanese militias, Syria allowed Hezbollah to keep its arms and develop its military power unrestrainedly. The repeated excuse was that the weapons were meant to “liberate Palestine” and would not be aimed at the Lebanese. To anyone with a modicum of brains, it was clear that the Palestine story was a fig leaf covering the sad truth that the weapons were going to be aimed at Hezbollah’s Syrian and Lebanese enemies. “Palestine” was simply an excuse for the Shiite takeover of Lebanon.

Worst of all is the Palestinian demand that Arab states refrain from any relations with Israel until the Palestinian problem is solved to the satisfaction of the PLO and Hamas leaders. A good portion of the Arab world cannot find any commonalities that could unite the PLO and Hamas. As they watched the two sides’ endless squabbles ruin any chances of progress regarding Israel, they gave up on the belief that an internal Palestinian reconciliation can be achieved.

To sum up the situation, the Arab world—that part of it that sees Israel as the only hope in dealing with Iran—does not appreciate the expectation that it must mortgage its future and its very existence to the internal fighting between the PLO and Hamas.

And let us not forget that Egypt and Jordan have signed peace agreements with Israel, moved outside the circle of war for the “liberation of Palestine,” and forsaken their Palestinian Arab “brothers,” leaving them to deal with the problem on their own.

Much of the Arab and Muslim world is convinced that the “Palestinians” do not in fact want a state of their own. After all, if that state were established, the world would cease its steady donations of enormous sums. There would be no more “refugees,” and Palestinian Arabs would have to work just like everyone else. How can they, when they are addicted to handouts that come with no strings attached?

One can say with assurance that 70 years after the creation of the “Palestinian problem,” the Arab world has realized that no solution will satisfy those who have turned “refugee-ism” into a profession. The “Palestinian problem” has become an emotional and financial scam that only serves to enrich the corrupt leaders of Ramallah and Gaza.

View PDF

This is an edited version of an article published on Arutz Sheva on September 23, 2020.

Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar is a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served for 25 years in IDF military intelligence specializing in Syria, Arab political discourse, Arab mass media, Islamic groups, and Israeli Arabs, and is an expert on the Muslim Brotherhood and other Islamist groups.

In pictures: The new AW20 collection of men’s clothing brand LAW OF THE SEA

Από
admin
-
0

Surfboards, sailor stripes and endless sea tones. Dutch menswear brand LAW OF THE SEA brings the ultimate daily collection with a nod to the sea. The label’s collection refers a lot to coastal areas and is designed for all men who like to spend time by the ocean.

“We are united by the waters on our planet. Driven by the currents at sea. Grateful for every swell, ride, and inspiration of the mysterious ocean “.

LAW OF THE SEA’s brand slogan is clearly a love letter to the ocean. LAW OF THE SEA’s compact collection can be described as eclectic and feels unique and universal. It contains a mix of sleek Scandinavian styles with a cheeky edge, creating a collection that is both minimalist and playful.

The brand strives for a series of strong basics, such as hoodies and T-shirts, supplemented with a number of good eye-catchers. Quality and a strong silhouette are at the core of every design.

The brand is not aimed at a specific type of man. The label serves a large audience with a silhouette that is generally attractive and a collection that is accessible to all men. Their love for the wild and free ocean is what unites them. Regardless of age or personality.

Purchase LAW OF THE SEA as a retailer? Explore the collection on the FashionUnited B2B Marketplace.

 

B2B

How Erodgan-led Turkey went from NATO ally to liability

Από
pcuser
-
0

The blue-homeland doctrine envisions Turkey ignoring internationally recognized coastal rights of islands and laying claim to huge chunks of the Aegean and the Mediterranean Seas.
Country now viewed as an unpredictable, dangerous force at odds with the interests of its NATO “allies”
  • Rich gas deposits in eastern Mediterranean believed to lie at the heart of its aggressive new naval doctrine

MISSOURI: Reflecting a new Turkish naval doctrine, the phrase “blue homeland” is widely used in Turkey today.

Developed by former Turkish Rear Admiral Cem Gurdeniz, the blue homeland doctrine envisions Turkey ignoring the internationally recognized coastal rights of islands and laying exclusive claim to huge chunks of the Aegean and the Mediterranean Seas.

The new Turkish territorial waters doctrine would leave nothing for Greek Cypriots and encircle most of the Greek islands in the Aegean.

Newly discovered rich gas deposits in the eastern Mediterranean may lie at the heart of Ankara’s new naval doctrine, which pits Ankara against Greece, Cyprus, Egypt and Israel.

France has sent some of its warships to the Mediterranean to back Greece and the others, as a dangerous dance of gunboat diplomacy and naval drills is played out adjacent to gas explorations vessels in contested waters.

France and Greece are members of NATO as well, of course, but this has not prevented a barrage of bellicose exchanges between them and Turkey over maritime boundaries in the Mediterranean.

While Turkish President Recep Tayyip Erdogan has warned France “not to mess with Turkey,” French President Emmanuel Macron has said the Turks “only respect actions rather than words” and that he has “set red lines for Turkey.”

Things were not always so bad between Turkey and its NATO allies. For 50 years after its admission into NATO in 1952, Turkey played a key and model role in the alliance.

Bordering the Soviet Union’s Georgia and Armenia and controlling the Bosporus straits to the Black Sea, the Turks offered the alliance unparalleled benefits and the second largest land army in NATO.

In return, the Turks received NATO’s protection against the Russians, who had since the 19th century been Turkey’s greatest external threat, as well as top-of-the-line NATO military hardware and expertise.

During those years a staunchly secular Turkey made significant sacrifices on behalf of the NATO alliance. A key NATO radar base was built in Kurecik in eastern Turkey, along with the very important shared NATO-Turkish airbases in Konya and Incirlik.

Turkey contributed troops to the war in the Korean Peninsula in the early 1950s, the 1991 Gulf War, NATO operations in the Balkans during the 1990s, and the 2002 war against the Taliban in Afghanistan.

In the case of the Gulf War, Turkey’s cooperation with its NATO allies cost the country a great deal economically.

Iraq had been a key Turkish trading partner and major source of oil imports, but Turkish Prime Minister Turgut Ozal fell in line with the US and other NATO allies in applying sanctions on Saddam Hussein and ending this trade.

Since joining NATO in 1952, Turkish military officers trained at military academies in the US and developed a close working relationship with their NATO counterparts in Brussels.

IN NUMBERS

639k Size of Turkish armed forces.

11 Rank in Global Firepower military strength.

$19bn Annual military budget.

The only real glitch during those first 50 years of Turkey’s NATO membership occurred over Cyprus, culminating in the 1974 Turkish invasion of Cyprus. During that conflict, Turkey and fellow NATO member Greece almost went to war against one another.

The blame for the 1974 episode resides more with Greece, however, which had just lost its civilian government to a military coup. Greek nationalists in Athens were busily trying to upset the status quo in the Mediterranean, supporting enosis (Cypriot union with Greece) and the persecution of Cyprus’ Turkish minority.

At the time, Greece stood out as the liability in the NATO alliance, violating the terms of Cyprus’ founding treaty of independence and simultaneously not contributing very much to the NATO alliance.

The Greek and Turkish roles in NATO look very much reversed today. Since 2003, Turkey has increasingly become a liability and even a danger to other NATO members. The irredentism in the region now comes from Ankara rather than Athens.

 

The catalogue of problems Erdogan’s Turkey has caused for NATO since 2002 is lengthy and complex. (AFP)

 

Whereas Turkey once pursued a prudent foreign policy and largely eschewed military adventurism in the region, the country under Erdogan’s leadership looks very different today.

Turkish forces occupy large swaths of northern Syria, engage in regular strikes in northern Iraq (despite Baghdad’s protests), lead thousands of mercenaries in Libya and advise and assist Muslim Brotherhood-linked politicians in Yemen.

In his speeches, Erdogan increasingly criticizes the 1923 Treaty of Lausanne and the borders it created, claiming that Mosul and the islands in the Aegean were stolen from Turkey.

Turkish media (which is overwhelmingly government-controlled these days) frequently show maps of Turkey that depict the Greek islands, all of Cyprus, parts of mainland Greece and Bulgaria, and most of northern Syria and Iraq as part of Turkey.

Besides Turkey’s dispute with Greece and France in the Mediterranean, Ankara and Paris back different sides in the civil wars in Libya and Syria, as well. France and Greece are not the only NATO allies at odds with Turkey.

While Washington, Paris and London backed Syrian Kurdish forces against the so-called Islamic State, or Daesh, Ankara stood accused of backing both Daesh and other radical Islamist groups in Syria.

Turkey’s invasions of northern Syria in 2018 and 2019 were not welcomed by its NATO allies and threatened to unravel the Kurdish-led offensive against Daesh.

The catalogue of problems Erdogan’s Turkey has caused for NATO since 2002 is lengthy and complex. Besides its support for Islamist and radical groups in Syria, Libya, Yemen and elsewhere, Turkey for a long time denied NATO permission to use shared airbases in Turkey against Daesh.

Erdogan repeatedly threatened to unleash waves of refugees on Europe if the EU did not pay Turkey to host the refugees and even, on two occasions, if the EU dared to criticize Turkish invasions of Syria.

Turkey has become an unpredictable, dangerous force for instability in the region that seems very much at odds with the interests of its NATO. (AFP)

During the 2016 attempted coup in Turkey, the government accused the Americans of involvement in the coup attempt and even cut off electricity to the Incirlik base – where the US forces maintain several nuclear warheads. Erdogan’s government has repeatedly helped Iran to evade US sanctions.

In 2015 Turkey shot down a Russian warplane flying along its border with Syria, which threatened to drag NATO into an unwanted war with Moscow. Just a few years later, however, Ankara not only repaired relations with Moscow but went on to purchase advanced Russian military hardware, including the S400 air defense systems.

Since the Russian equipment, operating in conjunction with the new American F-35 fighter aircraft, could potentially expose critical vulnerabilities in the latter (allowing the Russians to learn the F-35’s weaknesses), the Americans were forced to remove Turkey from the F-35 fighter program.

The list goes on and could include Turkey’s slide into authoritarianism and Erdogan’s overt disdain for Europe, the Americans and the West in general, but the point is that Turkey has become an unpredictable, dangerous force for instability in the region that seems very much at odds with the interests of its NATO “allies.”

For 50 years after its admission into NATO in 1952, Turkey played a key and model role in the alliance. (AFP)

US officials began publicly questioning Turkey’s place in NATO several years ago. Dana Rohrabacher, the Republican chair of a House subcommittee on emerging threats, expressed serious doubts in 2016 when he said: “Ten years ago Turkey was a solid NATO ally and a staunch opponent of radical Islam and a friend of the United States, and today that’s all in question … Erdogan is purging pro-Western people throughout his country who are in positions of influence. He himself has become more aggressive in his Islamic beliefs, and there’s reason for us to be seriously concerned.”

The rupture between Erdogan and his NATO allies is so serious, in fact, that most of the Turkish military officers who trained with NATO in America and Belgium have come under suspicion in Ankara, with those abroad at the time of the 2016 attempted coup mostly requesting political asylum lest they be arrested in Turkey on trumped-up charges.

The blue homeland doctrine envisions Turkey ignoring the internationally recognized coastal rights of islands and laying exclusive claim to huge chunks of the Aegean and the Mediterranean Seas. (AFP)

In a world where Russian expansionism is no longer the threat it was in Soviet times, such developments put in question Turkey’s very place in NATO. There seems little doubt that today’s Turkey would not be admitted to the Western military alliance. The problem, however, is that with an increasingly hostile Turkey already a part of the alliance, NATO lacks any mechanism for expelling members.

American policymakers in particular also seem to reason that expelling Turkey from NATO would only exacerbate Ankara’s current tilt towards Russia and Islamist tendencies.

They instead hope to use NATO to smoothen out relations with the Turks, with NATO’s headquarters in Brussels this week serving as a venue for negotiations between Turkey and France and their dispute in the Mediterranean.

Only time will tell if it is right to treat Turkey as the ally the Americans and other NATO members wish they still had rather than the liability that Erdogan and his government have become.

• David Romano is Thomas G. Strong Professor of Middle East Politics at Missouri State University

https://www.arabnews.com/node/1739061/middle-east

Turkey’s relationship with ISIS proves it’s deserting its European allies

Από
pcuser
-
0

TURKISH PRESIDENT Recep Tayyip Erdogan (photo credit: REUTERS/MURAD SEZER)

By MORDECHAI KEDAR

ISIS was so successful in 2014 in part because Turkey’s President Erdoğan is a vocal supporter of the Muslim Brotherhood.

With Turkey’s increasingly divisive and destabilizing influence in the Middle East, the region’s biggest concern for the West yet could be President Recep Tayyip Erdogan’s burgeoning Islamist tendencies. In order to understand the Turkish role in the threat of ISIS, borne from the Muslim Brotherhood, it is necessary to rewind six years.

2014 marked the year when ISIS became a very real threat to the Middle East; within one year it had managed to take over a third of Iraq and half of Syria, employing 200,000 fighters in its control. ISIS quickly became successful in producing oil and selling it as an important source of income, not to mention that it was able to ensure a constant supply of weapons, ammunition, vehicles and advanced communication devices.

The question is, how was it possible for ISIS to become a functioning state so quickly? With its increasing connections to Turkey over the years, whether through its oil industry or housing wanted members of the Muslim Brotherhood, this “neighborly” relationship is one that is repeatedly examined for consequences and decisions that Turkey is instrumental in today.
Since 2002, Turkey has been ruled by Erdogan, a vocal supporter of the Muslim Brotherhood. As a movement that seeks to establish a worldwide Islamic caliphate that applies Islamic Sharia law, instead of man-made laws, the Muslim Brotherhood has been linked to many fundamental Islamist organizations, coinciding with the fact that Erdogan has neglected to launch counterterror operations to disrupt ISIS’s networks or recruitment activities, since its inception. Its presence has been most felt in the following areas:
Money
In 2014, it was reported that ISIS had taken over oil fields in Iraq and Syria and produced large quantities of crude oil to sell, consolidating its grip on oil supplies in the region. They are thought to have transported the oil to Turkey in tankers, with Turkey selling the oil to other countries as if it were from Iraq and Syria, sharing some of the proceeds with ISIS. These oil exports were stopped in December 2015 following a Russian bombing of these tankers, but not before ISIS received millions from oil exports through Turkey. It seems pertinent to mention that Erdogan’s family was also involved in the oil business with ISIS.

Volunteers

Thousands of Muslim volunteers who identified with the goals and methods of ISIS went to the Islamic State from Islamic countries, Europe, America, Africa, Australia and even Israel. The vast majority of them arrived legally in Turkey, and from there went on to Syria and Iraq. The Turkish authorities, aware that these volunteers were passing through Turkey, did nothing to stop it.
In June 2014, Turkish interior minister Muammar Guler even admitted that Hatay was a strategic location for the Mujahidin crossing to Syria and that logistical support for Islamist groups would be increased in this area.
Tactics
It has been widely reported that Turkey’s Intelligence Agency illegally dispatched arms to Syrian jihadists. In August 2014, an ISIS commander told The Washington Post: “Most of the fighters who joined us at the beginning of the war came via Turkey, as did our equipment and supplies.”
Turkey also allowed ISIS forces to use its territory to surprise their opponents with attacks from within Turkey. ISIS forces could have not entered or left Turkey freely without the consent of the Turkish government. Anti-Assad activists reported that ISIS was attacking them from inside Turkey, and a senior Egyptian official indicated in October 2014 that Turkish intelligence was passing satellite imagery and other data to ISIS.
In summary, Erdogan’s reluctance to take a step back and denounce ISIS’ methods of operation has, in part, led to the assumption that Turkey ceased to assist ISIS primarily because of the pressure exerted on it by Russia, the US and Europe, instead of an outright rejection of the ideology.
With the increasing parallels drawn between the Islamist extremism of Turkey and Iran, and repeated criticism directed at former US president Barack Obama for being soft on Islamist forces in the region, the US and EU in particular will have a part to play in deciding what kind of a role they assume in the Middle East.
To this day, Turkey is seen to be under the influence of the Muslim Brotherhood doctrine which underpins the continued flourishing of ISIS and shows a lack of concern for their damaging actions.
With that said, it is becoming undeniably harder for Erdogan to hide behind his NATO membership as he draws a foreign policy that has inevitably become less Western-oriented and more EU- and US-hostile – a far cry from the political reforms that were once promised for a democratic transition in Turkey. This will have consequences for the country’s regional and international relations as it becomes less and less of a reliable security partner, especially if it chooses to work increasingly with those who fight against the West.

The writer is a scholar of Arabic culture and a lecturer at Bar-Ilan University.

https://www.jpost.com/opinion/turkeys-relationship-with-isis-proves-its-deserting-its-european-allies-643187

Juliette Gréco, la rebelle joyeuse, est morte

Από
pcuser
-
0

La muse de Saint-Germain-des-Prés, qui vient de s’éteindre à l’âge de 93 ans, était devenue un mythe de la chanson française. Un mythe dont elle se moquait.

Η ριψοκίνδυνη τουρκική εξωτερική πολιτική μπορεί να δημιουργήσει νέα σύνορα στην Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0
 
PATRICIA KARAM

Το μυστικό της επιτυχίας για τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Μέση Ανατολή ήταν η εξαγωγή σαπουνόπερων που απεικονίζουν μια ιδανική μουσουλμανική κοινωνία. Μια βιομηχανία ψυχαγωγίας που εκτοξεύει εκατομμύρια Άραβες θεατές σε δραματικές συνωμοσίες συνέπεσε με την άνοδο της τουρκικής “ήπιας δύναμης” που βασίζεται σε ένα μοντέλο οικονομικής δύναμης και πολυκομματικής πολιτικής που είναι αρμονική με το Ισλάμ. Έκτοτε, αυτό έχει αντικατασταθεί από τον τουρκικό στρατό, κάνοντας τουλάχιστον τρεις επιδρομές στη Συρία από το 2016, και δημιουργώντας ένα στρατιωτικό δίλημμα στη Λιβύη χωρίς τέλος. Ακόμη και όταν εξελίσσονται οι ειρηνευτικές συνομιλίες, με τις Ηνωμένες Πολιτείες η βίαιη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας δεν δείχνει να αλλάζει.

Η Τουρκία δεν έρχεται πρώτη φορά στην περιοχή. Είναι εδώ ως κληρονόμος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η οποία, στο απόγειό της, κυβέρνησε τον μουσουλμανικό κόσμο και ένα τμήμα της Ευρώπης. Κατά καιρούς η Τουρκία καθοδηγείται από τις απειλές, ειδάλλως λειτουργεί βάση οικονομικών συμφερόντων.

Η Τουρκία αρχίζει να χρησιμοποιεί κάτι περισσότερο από τη διπλωματία για να προβάλει την υπεροχή της. Τον τελευταίο χρόνο, κατέλαβε τη βορειοανατολική Συρία, αύξησε τη στρατιωτική παρουσία της στο Ιράκ και επενέβη έντονα στον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη. Έχει δημιουργήσει βάσεις στο Κατάρ και τη Σομαλία, και διαπραγματεύτηκε τον προσωρινό έλεγχο του νησιού Suakin στο Σουδάν και μια αμυντική συμφωνία με το Κουβέιτ, εξασφαλίζοντας σημαντικά εδάφη κατοχής στον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα.

Σήμερα, η Τουρκία ανεβάζει τους τόνους στη Συρία. Οι συγκρούσεις το προηγούμενο έτος μεταξύ δυνάμεων που υποστηρίζονται από τη Ρωσία και αντιπολιτευόμενων ομάδων με τη βοήθεια της Τουρκίας οδήγησαν στη δημιουργία διαδρόμου ασφαλείας στα τουρκικά σύνορα, ο οποίος παρακολουθείται από κοινού από τις τουρκορωσικές δυνάμεις, αν και τελεί υπό “επαναστατικό” έλεγχο. Η Άγκυρα παρακινείται από την επιθυμία να ματαιώσει τις κουρδικές εθνικές φιλοδοξίες για αυτονομία και την ανησυχία για την πρόκληση εθνικής ασφάλειας που θέτει το κόμμα Της Συρίας-Κουρδικής Δημοκρατικής Ένωσης που συνδέεται με το ΡΚΚ. Ελπίζει να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας για την επανεγκατάσταση περίπου 3,6 εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων, οι οποίοι επίσης καθίστανται βάρος.

Χωρίς πολιτική διευθέτηση, πραγματοποιείται σταδιακή τουρκοποίηση της βόρειας Συρίας. Έχοντας στείλει πάνω από 10.000 στρατεύματα, ένα σχέδιο ανάπτυξης ασφαλούς ζώνης θα ανακατασκευάσει τώρα αυτές τις περιοχές υπό τουρκικό έλεγχο, δημιουργώντας τοπικές κυβερνήσεις και υποδομές υπό την επίβλεψη των τουρκικών αρχών. Οι τοπικές κυβερνήσεις σε Ιντλίμπ και Χαλέπι έχουν ήδη υιοθετήσει την τουρκική λίρα ως νόμιμο χρήμα της περιοχής για τη σταθεροποίηση των τιμών. Ωστόσο, η κατάσταση στη Συρία παραμένει ασταθής και διαφαίνεται στρατιωτική κλιμάκωση.

Η πολιτική της Τουρκίας για τη Λιβύη, η οποία υποστηρίζεται από την κυβέρνηση εθνικής συμφωνίας, συνδέεται στενά με τη δημιουργία αποκλειστικής οικονομικής ζώνης από τη νότια ακτή της Τουρκίας στη Μεσόγειο μέχρι τις βορειοανατολικές ακτές της Λιβύης. Η Άγκυρα υπέγραψε και χρησιμοποίησε αμφιλεγόμενη συμφωνία με την Τρίπολη, η οποία οριοθετεί κοινό θαλάσσιο όριο στην ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα (περιοχή την οποία διεκδικεί η Ελλάδα) για τη διεξαγωγή δραστηριοτήτων εξερεύνησης φυσικού αερίου σε αμφισβητούμενα ύδατα.

Αυτό έχει κλιμακώσει τις εντάσεις με το Ισραήλ, την Ελλάδα, την Κύπρο και άλλα ευρωπαϊκά έθνη. Σε αντάλλαγμα, η Άγκυρα βοήθησε στην ανατροπή του πολέμου υπέρ της φιλικής προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας στέλνοντας όπλα και Σύριους μισθοφόρους. Το Κατάρ χρηματοδοτεί τις ενέργειές του ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν στο περιθώριο. Η Λιβύη έχει γίνει ελεύθερη για όλους.

Ωστόσο, η επέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη αποτελεί ρίσκο, όχι μόνο λόγω της απρόβλεπτης κατάστασης στην περιοχή. Η κυβέρνηση που στηρίζει δεν ελέγχει καν τη γη που γειτνιάζει με την περιοχή που οριοθετείται από τη θαλάσσια συμφωνία. Εάν η κυβέρνηση εθνικής συμφωνίας χάσει τον πόλεμο, η Άγκυρα θα χάσει την πρόσβαση σε πολυπόθητα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Οι φιλοδοξίες της ενδέχεται να αποδειχθούν ιδιαίτερα δαπανηρές δεδομένης της επικείμενης παραίτησης του Πρωθυπουργού Σάραζ παρά το νέο γύρο διαπραγματεύσεων τον επόμενο μήνα στη Γενεύη. Εν τω μεταξύ, οι εντάσεις αυξάνονται τόσο με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και με τη Ρωσία σχετικά με τη συμμετοχή της Τουρκίας στη βόρεια Συρία (η Τουρκία και η Ρωσία βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές της Συριακής κρίσης).

Η διελκυστίνδα στην περιοχή μεταξύ των κακών παραγόντων εντείνεται και η Τουρκία δεν είναι πλέον ασφαλής. Παρά τις οπισθοδρομήσεις και τις πιθανές αρνητικές δευτερογενείς επιπτώσεις των συγκρούσεων στη Συρία, τη Λιβύη και το Ιράκ, η Τουρκία έχει αναδυθεί ως βαρέων βαρών με τον Ερντογάν ως νέο Πούτιν που επιδιώκει να ηγηθεί με μια σειρά από την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σαφώς απών. Ωστόσο, οι πολίτες της Μέσης Ανατολής που έπεσαν κάτω από την επιρροή των τουρκικών σίριαλ μπορεί να μην είναι τόσο δεκτικοί στις επεκτατικές πολιτικές της Τουρκίας. Θα τους υπενθυμίσουμε χειρότερες εποχές υπό οθωμανική κυριαρχία. Αν δεν ελεγχθούν, οι συνέπειες του τυχοδιωκτισμού της Τουρκίας θα θέσουν σε κίνδυνο, όχι μόνο τα άμεσα σύνορά της, αλλά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα γλιτώσουν, καθώς θα κληθούν να γράψουν ένα νέο σενάριο.

Patricia Karam is regional director for the Middle East at the International Republican Institute, a nonprofit organization that promotes democracy.

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: www.thehill.com

infognomonpolitics.gr

Οι διερευνητικές συνομιλίες είναι διαπραγμάτευση.

Από
anixneuseis
-
3

Γιατί στη διαδικασία δόθηκε η ονομασία «διερευνητικές συνομιλίες»;

Κατά μία άποψη επειδή οι δύο πλευρές είχαν πολλά χρόνια να συνομιλήσουν για την ουσία των ελληνοτουρκικών διαφορών κρίθηκε απαραίτητο να υπάρξει μία περίοδος ανταλλαγής απόψεων για τον εντοπισμό των εκκρεμών θεμάτων και την ανεύρεση κοινών σημείων.

Σε επόμενη φάση οι δύο πλευρές θα προχωρούσαν σε αυτό που τότε είχε αποκληθεί «απευθείας διαπραγμάτευση».

Κατά μία άλλη άποψη προτιμήθηκε ο όρος «διερευνητικές συνομιλίες» αντί των «διαπραγματεύσεων» διότι ο τελευταίος όρος θεωρείται νομικώς σημαντικός.

Υποτίθεται ότι πρώτα διερευνάς τις προθέσεις του άλλου και εάν βρεις σημεία συγκλήσεως προχωράς σε επόμενο στάδιο σε διαπραγμάτευση.

Τέλος κατά μία τρίτη άποψη το κύριο θέμα ήταν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Αυτή θα αποτελούσε αντικείμενο των κύριων διαπραγματεύσεων που θα ακολουθούσαν σε επόμενη φάση.

Στην πρώτη φάση (των διερευνητικών) θα λύνονταν ορισμένα διαδικαστικά θέματα.

Αυτές οι λεπτές ερμηνείες των όρων θάλλουν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η διαπραγμάτευση είναι ο πλέον αρχαίος τρόπος επίλυσης διαφορών. Είναι η πρώτη από τις μεθόδους διευθετήσεως διεθνών διαφορών που αναφέρονται στο άρθρο 33 του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ. Σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 3 του ίδιου χάρτη βασικό προαπαιτούμενο για την διαπραγμάτευση είναι η αποδοχή της ειρηνικής επιλύσεως των κρίσεων. Η διαπραγμάτευση αποτελεί διπλωματικό μέσον επειδή τα εμπλεκόμενα κράτη διατηρούν υπό τον έλεγχό τους τη διαδικασία και δεν συμμετέχουν σε αυτήν τρίτα μέρη. Επομένως τα εμπλεκόμενα κράτη έχουν τη δυνατότητα να αποδεχθούν ή να απορρίψουν τις προτεινόμενες εκατέρωθεν λύσεις ή να διαμορφώσουν από κοινού νέες προτάσεις.

Η διαπραγμάτευση δεν βασίζεται απαραιτήτως στο Διεθνές δίκαιο. Τα εμπλεκόμενα μέρη μπορούν να καταλήξουν και σε πολιτική συμφωνία.

Υπό αυτήν την ευρέως αποδεκτή στο διεθνές δίκαιο και στην διπλωματική πρακτική έννοια δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι στην πράξη αυτό που ονομάστηκε ευσχήμως «διερευνητικές συνομιλίες» αποτελεί μία διαδικασία διαπραγματεύσεως. Κατ ουδένα τρόπον δεν μπορούν να θεωρηθούν οι «διερευνητικές συνομιλίες» ως προπαρασκευαστική φάση των διαπραγματεύσεων.

Η προπαρασκευαστική φάση (σύμφωνα πάντα με την διπλωματική πρακτική ) περιλαμβάνει την αρχική συμφωνία να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις, τη θεματική που θα περιλαμβάνουν οι συνομιλίες, οργανωτικά ζητήματα όπως το επίπεδο αξιωματούχων που θα συζητούν και την περιοδικότητα των συναντήσεων, το πλαίσιο αρχών που θα ακολουθήσουν και τυχόν ειδικότερους περιορισμούς και προϋποθέσεις π.χ. αποφυγή προκλητικών ενεργειών. Αυτό το προπαρασκευαστικό στάδιο τελείωσε με την έναρξη των διαπραγματεύσεων το 2002 ή έστω μετά τις πρώτες συναντήσεις των δύο πλευρών.

Πέραν αυτού από τα όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα είναι σαφές ότι οι συνομιλίες πόρρω απέχουν από το να θεωρηθούν απλές διερευνήσεις των σκέψεων της άλλης πλευράς. Το γεγονός ότι δεν έχουν καταλήξει σε συμφωνία οφείλεται σε έλλειψη πολιτικής βούλησης έως και όχι στη διαδικασία. Επιπλέον η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων που συζητείται αποτελεί το πλέον κομβικό σημείο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τέλος δεν είναι βέβαιον εάν μπορείς να ισχυριστείς ότι επί τόσα χρόνια διερευνάς απλώς τις προθέσεις του άλλου.

Η υιοθέτηση του όρου διερευνητικές συνομιλίες ουσιαστικά καλύπτει την πολιτική αδυναμία της ελληνικής πλευράς να παραδεχθεί ότι διαπραγματεύεται με τους Τούρκους.

*Από το βιβλίο του Άγγελου Συρίγου «Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Σελίς 578. Ο τίτλος είναι των «Ανιχνεύσεων» Στο βιβλίο ο τίτλος του κεφαλαίου είναι: Γιατί ονομάστηκαν «διερευνητικές συνομιλίες».

Παγίδες της Προσφυγής στη Χάγη και μυστικές συνομιλίες

Από
anixneuseis
-
1

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Το ζήτημα της Προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) το έθεσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης, συζητώντας με τον Εκτελεστικό Διευθυντή του Economist, Ντάνιελ Φράνκλιν στον οποίο δήλωσε ότι: «Αν δεν φτάσουμε σε συμφωνία, είμαστε διατεθειμένοι να φέρουμε το ζήτημα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και θα σεβαστούμε την απόφαση, η οποία θα βασίζεται σε συνυποσχετικό το οποίο θα υπογράψουμε με την Τουρκία. Θα ζητάμε από το Δικαστήριο να λάβει απόφαση πάνω στο ζήτημα που θα έχουμε θέσει. Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, όταν δύο χώρες διεκδικούν δικαιώματα σε μια θαλάσσια περιοχή, δεν επιτρέπονται οι μονομερείς ενέργειες.»

Αυτή η δήλωση του κ. Μητσοτάκη είναι επικίνδυνα απλουστευτική, αίολη από πλευράς νομίμων χειρισμών του Διεθνούς Δικαίου και ευχόμαστε να μην καλύπτει ένα παρασκήνιο δόλιων ενεργειών ντόπιων και ξένων ελίτ οι οποίες κινούνται συστηματικά και επί δεκαετίες εναντίον της χώρας μας. Γιατί, Συνυποσχετικό η Τουρκία ΔΕΝ θα υπογράψει χωρίς να είναι βέβαιη από πριν για τα κέρδη της. Πράγμα που σημαίνει ότι η Ελλάδα θα υποστεί βέβαιο ακρωτηριασμό των δικαιωμάτων της στα διεθνοδικαιϊκά κεκτημένα της, καθώς και σε Εθνικά Κυριαρχικά Δικαιώματα, Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Ήδη οι ξένες ελίτ ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Γερμανίας έχουν επιβάλλει με μυστικές συνομιλίες να αναζητείται Πλαίσιο ενδοτισμού για συγκυριαρχία σε Αιγαίο και Μεσόγειο, καθώς και για εγκατάλειψη της Κύπρου.

Το μόνο δίλλημα των Επικυρίαρχων της χώρας μας είναι το εξής:

  1. Η Ελλάδα και φυσικά και η Κύπρος να εκχωρήσουν εθελόδουλα τα νόμιμα διεθνοδικαιϊκά τους κεκτημένα και μεγάλο μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας στην Τουρκία με «συνομιλίες» ή και Συνυποσχετικό προσφυγής στη Χάγη. Και
  2. Η Ελλάδα και φυσικά και η Κύπρος να εκχωρήσουν εθελόδουλα τα νόμιμα διεθνοδικαιϊκά τους κεκτημένα και μεγάλο μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας στην Τουρκία με «συνομιλίες» ή και Συνυποσχετικό προσφυγής στη Χάγη, τα οποία όμως η Άγκυρα τα θέλει ΚΑΙ με Τσαμπουκά. Η καθαρόαιμη τουρκική αυτή λέξη περικλείει όλη την δήθεν περίφημη τουρκική «Σχολή» διπλωματίας των τελευταίων πολλών αιώνων.

Όπως καταλαβαίνει ο αναγνώστης η μόνη διαφορά μεταξύ της δήθεν «λύσης» 1 και 2 είναι η βία, ο «Τσαμπουκάς» της Τουρκίας τον οποίο εξασκεί όχι ως πραγματική δύναμη, αλλά ως το σκοινί στην διελκυστίνδα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Γιατί αυτό ακριβώς ήταν και είναι η Τουρκία: ένα σκοινί που τραβούν οι Μεγάλες Δυνάμεις η κάθε μία στην μεριά της. Άρα, ως μη πραγματική δύναμη η Τουρκία μπορεί να κερδίσει ΜΟΝΟ μέσω ελληνώνυμων ενδοτικών και ριψάσπιδων, με δεδομένο ότι η ΗΠΑ έχουν ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ των πόλεμο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων με μία εξαναγκαστικά… αμοιβαία Προσφυγή στη Χάγη, η Τουρκία μόνο κερδισμένη θα είναι. Γιατί η ίδια Ελλάδα θα την βγάλει από τον περιορισμό των τριών (3) ν.μ. από της ακτές της, τα οποία ορίζει σαφώς η Συμφωνία της Λοζάνης, 1923. Έτσι οτιδήποτε καινούργιο κερδίσει η Τουρκία το οποίο θα εκτείνεται πέραν της συνοριογραμμής της, των τριών (3) ν.μ., θα είναι προς όφελός της.

Εάν ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης, με την ως άνω δήλωσή του, φαντάζεται ότι η χώρα μας θα προσφύγει στο ΔΔΧ χωρίς την Τουρκία, τότε ΔΕΝ γνωρίζει τι συνέβη το 1976, όταν η Ελλάς προσέφυγε μονομερώς στο ΔΔΧ. Σε αυτή την περίπτωση θα του το θυμίσουμε, επαναλαμβάνοντας όσα ήδη έχουμε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα που παραθέτουμε και αναδημοσιεύτηκαν και σε πολλές άλλες ιστοσελίδες:

infognomonpolitics.gr  Όπως και στο: eligea.gr

 

Όμως εάν πράγματι ένας πρωθυπουργός δεν αντιλαμβάνεται ή δεν γνωρίζει τόσο κρίσιμα για την χώρα ζητήματα, είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και οφείλει να παραιτηθεί.

Το 1976, λοιπόν, η Ελλάς ζήτησε από το ΔΔΧ την επιβολή «προσωρινών μέτρων», εναντίον της Τουρκίας, όταν αυτή επιχειρούσε γεωλογικές έρευνες σε περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, (όπως ακριβώς (!) τώρα με το Ορούτς Ρέις). “Οποία σύμπτωσις” των σκοπίμως ανεπίλυτων ζητημάτων, από τον Ενιαίο Κυβερνητισμό της χώρας μας κατά την ανερυθρίαστα συνεχιζόμενη πολιτική της εγκληματικής Μεταπολίτευσης των Μνημονίων. Τότε, η απάντηση του ΔΔΧ ήταν: 1. να εκδώσει, με μεγάλη καθυστέρηση, στις 11 Σεπτεμβρίου 1977, «εντολή» με την οποία απέρριπτε το ελληνικό αίτημα για λήψη «προσωρινών μέτρων» με το αιτιολογικό, ότι «δεν πάθαμε δα και ‘‘ανεπανόρθωτη βλάβη’’». 2. να υποδείξει πως θα είχε λόγο μόνο σε περίπτωση που η Ελλάς θα διεκδικούσε «επανόρθωση (!) συντελεσμένης ζημίας». Τέτοιο κυνισμό! Και, τελικά, στις 19 Δεκεμβρίου 1978, δηλαδή ένα χρόνο και τρεις μήνες, μετά από την πρώτη «εντολή» του, και δύο χρόνια μετά από την ελληνική προσφυγή, του 1976, το ΔΔΧ κήρυξε τον εαυτό του αναρμόδιο να κρίνει επί της ουσίας τη διαφορά. Αυτά οφείλει να τα γνωρίζει ο κ. πρωθυπουργός.

Τονίζουμε κατηγορηματικά: η Ελλάδα ΔΕΝ επιτρέπεται να προσφύγει στο Δικαστήριο της Χάγης για να συζητήσει ζητήματα της Εθνικής της Κυριαρχίας ούτε να θέσει εν αμφιβόλω τις Διεθνείς Συνθήκες που την έχουν υποστασιοποιήσει ως κράτος. Εάν συμβεί αυτό θα διαπραχθεί το ύψιστο έγκλημα κατά του Έθνους και του λαού.

Προαπαιτούμενο της Προσφυγής είναι το να είχε ήδη ανοίξει ο δημόσιος και κοινοβουλευτικός Διάλογος για το πώς θα γίνει αυτή η Προσφυγή, δηλαδή με ποια Κριτήρια και σε πιο Νομικό Πλαίσιο θα βασίζεται. Και αυτό το Πλαίσιο, όπως θα αποδείξουμε στη συνέχεια, ΔΕΝ προσδιορίζεται σύμφωνα με τα εθνικά και διεθνή δικαιώματα και κεκτημένα της χώρας μας, από την Κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία συνεχίζει την πολιτική του Σημιτικού-ΠΑΣΟΚ καθεστώτος και του καθεστώτος ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι η υπόθεση εξελίσσεται ακριβώς όπως έγινε με την εθνοκτόνο «Συμφωνία των Πρεσπών». Με την «Προσφυγή στην Χάγη» σαλαμοποιείται (επίσημος διεθνής όρος που εισήγαγε ο Ούγγρος κομμουνιστής ηγέτης Ματίας Ράκοζι) το όλο ζήτημα από ντόπιες και ξένες ελίτ, οι οποίες ήδη επινοούν ένα παράνομο νομικό Πλαίσιο με το οποίο επιδιώκουν την ακύρωση των διεθνώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της χώρας μας. Με αυτό το Πλαίσιο, ως Δούρειο Ίππο, θα επιχειρηθεί να εκχωρηθούν στην Τουρκία κομμάτι κομμάτι και μεγάλα τμήματα εθνικής κυριαρχίας και πλούτου της Ελλάδος και της Κύπρου. Οι κίνδυνοι είναι άμεσοι και ορατοί, όχι μόνο σε Αιγαίο και Μεσόγειο, αλλά και στη Θράκη, η περίπτωση της οποίας οποίο ως μέγιστο ζήτημα αξίζει να εξεταστεί ξεχωριστά!

 

Τώρα είναι η ώρα της υπέρβασης. Τώρα είναι η ώρα που θα πρέπει οι σαθρές και ένοχες πολιτικές δυνάμεις της Μεταπολίτευσης των Μνημονίων να καταλάβουν πως επί σαράντα έξη (46) ολόκληρα χρόνια ξεκλήρισαν [για ενενήντα εννέα (99) χρόνια] κυριολεκτικά την Πατρίδα, και να συνέλθουν την υστάτη ώρα.

Γνωρίζουν πολύ καλά και το τι έπραξαν, αλλά και το τι πρέπει να πράξουν έναντι της αλλόφρονας Τουρκίας και των στυγνών και άσπονδων δήθεν «Συμμάχων» μας.

Ο χρόνος είναι υπερ-πολίτιμος.

Οι καιροί ου μενετοί.

 

 

 

 

Figaro: Μετά την εξολόθρευση των Αρμενίων, Ελλήνων και Κούρδων οι Τούρκοι θέλουν να δημιουργήσουν χάος στη Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
1

Σεπτέμβριος 22, 2020. 21:07

Η ελευθερία και ο νόμος στη Μεσόγειο δεν μπορούν να αφεθούν στα χέρια ενός Ισλαμιστή Σουλτάνου που ακολουθεί εθνικιστική και θρησκευτική πορεία, δήλωσε ο  Αντριέν  Ντεσούιν, ειδικός διεθνών σχέσεων στο Pont Neuf institution, ένα ιδιωτικό ερευνητικό κέντρο.

Σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Le Figaro, ο Ντεσούιν ρωτήθηκε αν συμφωνεί με την απόφαση της Γαλλίας να  υποστηρίξει σθεναρά την Ελλάδα και την Κύπρο σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, διακινδυνεύοντας, συγχρόνως,  να θέτει σε κίνδυνο τις σχέσεις της με τη Γερμανία;

«Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, παραμένει η κολακευτική εντύπωση για μας ότι η Γαλλία σώζει την τιμή της Ευρώπης. Χώρες στα βόρεια και ανατολικά της ηπείρου φαίνονται αόρατες,  με μια εμμονή να εκδιώξουν τη Ρωσία με τη βοήθεια των ΗΠΑ.

Η Τουρκία εκμεταλλεύεται την αντιπαλότητα ΗΠΑ-Ρωσίας

Η Τουρκία διεισδύει επιδέξια στην παραδοσιακή αντιπαλότητα ΗΠΑ-Ρωσίας.

Χάρη στη θέση της, επιτρέπει στον εαυτό της να “παίζει το άλογό της” στη Μεσόγειο, παρακολουθώντας τη Γαλλία με πρωτοφανή αλαζονεία.

Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι, μολονότι οι τακτικές ένοπλες δυνάμεις της είναι μεγαλύτερες από εκείνες της Γαλλίας, η Γαλλία είναι ένα πυρηνικό κράτος που δεν θα επιτρέψει καμία επιθετικότητα.

Η Τουρκία παραβιάζει τακτικά και συστηματικά την κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου στη θάλασσα και στην ξηρά, όπως και η Κίνα παραβιάζει την κυριαρχία των γειτόνων της στη θάλασσα της Ανατολικής Κίνας.

Η Νοτιοανατολική Ασία μπορεί να φαίνεται υπερβολική και σωστή, αλλά η Μεσόγειος μας επηρεάζει άμεσα. Εάν η Γαλλία και οι μεσογειακοί σύμμαχοί της δεν ενεργήσουν τώρα, θα επιτραπεί σταδιακά στην Τουρκία να κηρυχθεί φρουρός στα θαλάσσια σύνορά μας.

Αλλά η ελευθερία και ο νόμος στη Μεσόγειο δεν μπορούν να αφεθούν στα χέρια ενός ισλαμιστή αυτοκράτορα που έχει ακολουθήσει μια εθνικιστική και θρησκευτική πορεία.

Η Γερμανία όμηρος της τουρκικής μειονότητας

Η Γερμανία είναι μια ειρηνική χώρα από το 1945 και αυτό είναι καλό. Δεν θα προσπαθήσουμε να το επαναπροσδιορίσουμε με κανένα κόστος.

Δυστυχώς, είναι όμηρος της ισχυρής τουρκικής μειονότητας.

Εάν ξαφνικά αποφασίσει να ενταχθεί στη γαλλική στρατιωτική διπλωματία, η Άνγκελα Μέρκελ θα βλάψει τον εαυτό της.

Το Βερολίνο προεδρεύει τώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους επόμενους έξι μήνες και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διευθύνεται από την Γερμανό πρώην Υπουργό Άμυνας, η οποία είναι προσκείμενη της Μέρκελ.

Διαιτητικός ο ρόλος της Γερμανίας

Αυτό είναι ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Η Γερμανία προσπαθεί να γίνει διαιτητής που είναι απολύτως άχρηστη σε μια εποχή ακραίας έντασης, όταν αμφισβητείται η επιβίωση της Ευρώπης και η ισχύς της.

Από την άλλη πλευρά, μια άμεση σύγκρουση μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας θα ήταν μια κακή κίνηση από την άποψη των Γερμανών συμμάχων μας.

Αλλά στο τέλος, αυτή η κρίση θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ποιοι είναι οι αληθινοί φίλοι μας και που μπορούμε να βασιστούμε σε περίπτωση σοβαρού πλήγματος. Αυτό σίγουρα δεν είναι το ΝΑΤΟ, στο οποίο είναι μέλος η Τουρκία.

Χτύπημα στην ευρωπαϊκή διπλωματία

Ο Ντεσούιν επιμένει ότι ευρωπαϊκή διπλωματία δεν υπήρξε ποτέ.

«Και δεν μπορεί να υπάρχει. Οι μεμονωμένοι συνασπισμοί σε ένα συγκεκριμένο θέμα ή πρόγραμμα είναι δυνατοί και επιθυμητοί, όπως και η υπέροχη γαλλική πρωτοβουλία για τη διεξαγωγή μιας συνόδου κορυφής των χωρών της Νότιας Ευρώπης (Med 7) στην Κορσική.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ευρωπαϊκή οικοδόμηση έχει εγκαταλείψει όλες τις στρατηγικές φιλοδοξίες από την αρχή.

Ο στόχος από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 είναι να διατηρήσει την αμερικανική εξουσία στην επικράτειά της ώστε να μην χρειαστεί να επιβιώσει ξανά ή να πολεμήσει.

Με εξαίρεση τη Γαλλία του στρατηγού ντε Γκωλ, όλες οι ευρωπαϊκές χώρες συμφώνησαν να παραδώσουν την πολιτική και στρατιωτική τους ηγεσία στον Αμερικανό προστάτη που τους επιτέθηκε.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν σκέφτηκε το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να μας αφήσουν στις δικές μας δυνατότητες, όπως το 1914 και το 1940.

Ωστόσο,  οι Αμερικανοί κουράστηκαν να εξασφαλίσουν δεκαετίες δαπανηρής ασφάλειας στην Ευρώπη.

Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να καταστείλουν τη ρωσική στρατιωτική δύναμη, θα έπρεπε να δαπανούν  περισσότερα χρήματα και λιγότερη συζήτηση με τους συμμάχους.

Πρέπει οι απειλές του Ερντογάν να ληφθούν σοβαρά υπόψη;

Ο Ντεσούιν θεωρεί τον Ερντογάν καθαρό λαϊκιστή.  Προσφεύγει πάντα σε προσβολές και σε σκανδαλώδεις εξυμνήσεις του κοινού για να διατηρήσει τη δημοτικότητά του στις μάζες.

Αλλά 20 χρόνια μετά την εξουσία, αντιμετωπίζει δυσκολίες σε όλα σχεδόν τα μέτωπα. Οι κατακτήσεις του στη Συρία και οι επιχειρήσεις στη Λιβύη ήταν λίγο πολύ επιτυχημένες στο να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού από τις οικονομικές και πολιτικές αποτυχίες του προέδρου.

Παρεμπιπτόντως, ο Ερντογάν επέλεξε ένα μεγάλο πεπρωμένο για τον λαό του – να τον οδηγήσει σε μια «ονειρική ανάπτυξη» που είχε κατά τον  XVI αιώνα.

Αλλά μέχρι στιγμής η τουρκική λίρα βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο, έχει χάσει το Δήμο της Κωνσταντινούπολης, ενώ  ο πρώην πρωθυπουργός και διπλωματικός σύμβουλός του, Αχμέτ Νταβούτογλου, έχει καταδικάσει τα αποτελέσματα των πολιτικών και των φιλοδοξιών του, για ηγεμονία.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Ερντογάν εξαρτάται όλο και περισσότερο από την πιο εθνικιστική και εξτρεμιστική φατρία της Τουρκίας, το Κόμμα της Εθνικιστικής Κίνησης, που υποστηρίζεται από τους εξαιρετικά αντιδραστικούς «Γκρίζους Λύκους».

Αυτός ο Τουρκικός Ισλαμικός Εθνικισμός, ο οποίος επαινεί το μεγαλείο του Οθωμανικού Χαλιφάτου και την ενότητα και τη στρατιωτική συγκέντρωση που δημιουργήθηκε κατά την εποχή του Μουσταφά Κεμάλ, πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Οι ενέργειες του Τούρκου Προέδρου σχετικά με την Αγία Σοφία και την Εκκλησία του Χριστού Σωτήρος δεν πρέπει να υποτιμηθούν.

Το πρόγραμμά του είναι ο εξισλαμισμός της Ευρώπης.

Η εθνοτική και θρησκευτική εκκαθάριση στην Τουρκία είχε προηγούμενο με Αρμένιους, Έλληνες και Κούρδους.

Εάν επιτρέψουμε στον Ερντογάν να προχωρήσει ακόμη και μερικά χιλιόμετρα, ολόκληρη η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια θα βρεθούν στο χάος.

Zurnal

 © Βαλκανικό Περισκόπιο 

Turkey: Erdoğan’s Soft Spot for Hamas

Από
pcuser
-
0

by Burak Bekdil

So far, Erdoğan’s fanaticism has come without any cost to him internationally, or any damage to his domestic political survivability. He has every ideological and pragmatic reason to keep up his love affair with Hamas.

  • Erdoğan seemingly loves to make such gatherings [with Hamas terrorist leaders] public to challenge the parts of the world that designate Hamas as a terrorist entity: the EU, Israel and the United States. There is also a message to his Turkish audience: I challenge the world powers, including America, and I remain untouchable.
  • “In overlooking these designations and thousands of its victims, who were injured and murdered by Hamas terrorists, Turkey is actively supporting it both financially and logistically.” — Spokesperson for the Israeli Embassy in Washington, Fox News, August 28, 2020.
  • In reality, it is equally possible that these developments might actually spur a two-state solution, by notifying the Palestinians that, as the Arab saying goes, “The dogs bark but the caravan moves on.”

It is not only ideological and not only pragmatic: it is both: Turkish President Recep Tayyip Erdoğan comes from the ranks of militant Islamism for which the “Palestinian cause” is sacred and “as national as any other national matter.” His love for Hamas and his dedication to the “cause” are genuine. So is his pragmatism.

Erdoğan’s pro-Hamas (and anti-Israeli) fanaticism is one reason why Islamist Turks vote for him. So far, his fanaticism has come without any cost to him internationally, or any damage to his domestic political survivability. He has every ideological and pragmatic reason to keep up his love affair with Hamas.

On August 22, Erdoğan met in Istanbul with Hamas’s senior military leader, Saleh al-Arouri, and senior political leader, Ismail Haniyeh. That was yet another public meeting of the president of a NATO country with specially designated global terrorists. Arouri was responsible for the June 2014 kidnapping and killing of three Israeli teenagers in the West Bank. A few weeks after the incident, Arouri claimed responsibility for the murders at a public event in Istanbul, embarrassingly attended by some senior Turkish officials. It is embarrassing for government officials to witness a man admitting to his terrorist crimes at a venue in their home country.

Judging from recent history, that meeting was in no way surprising. On the contrary, it was as normal as two lovers meeting at a café for drinks. Erdoğan seemingly loves to make such gatherings public to challenge the parts of the world that designate Hamas as a terrorist entity: the EU, Israel and the United States. There is also a message to his Turkish audience: I challenge the world powers, including America, and I remain untouchable.

In 2011, Israel released 10 Hamas terrorists as part of a prisoner-exchange deal. They arrived in Turkey and have remained active on Turkish soil ever since.

In December, The Telegraph reported that Turkey was turning a “blind eye” to Hamas members planning attacks on Israel from the safety of Turkey and claimed that operatives in Istanbul were seeking suicide-bombing recruits by offering to pay their families around $20,000 for carrying out attacks in Jerusalem and the West Bank.

In August, The Telegraph revealed that Ankara had granted citizenship and passports to “senior operatives of a Hamas terrorist cell,” including Zacharia Najib, “the senior Hamas operative who oversaw a plot to assassinate the [then] mayor of Jerusalem, as well as other Israeli public figures.”

The Telegraph noted:

“Turkey is granting citizenship to senior operatives of a Hamas terrorist cell, the Telegraph has learned, raising fears that the Palestinian group will have greater freedom to plot attacks on Israeli citizens around the world.

“Turkish identity papers seen by the Telegraph show that at least one of 12 senior Hamas members, who are using the country as a base of operations, has received Turkish citizenship and an 11-digit identity number.

“According to a senior source, seven of the 12 operatives have received Turkish citizenship, as well as passports, while the other five are in the process of receiving them. In some cases, the operatives are living under Turkish aliases.”

Israeli diplomats confirmed to Fox News that Ankara is in the process of issuing citizenship to at least a dozen members of Hamas. “In overlooking these designations and thousands of its victims, who were injured and murdered by Hamas terrorists, Turkey is actively supporting it both financially and logistically,” a spokesperson for the Israeli Embassy in Washington told Fox News. According to Seth J. Frantzman, executive director of the Middle East Center for Reporting and Analysis:

“Ankara’s continued support for Hamas, including rolling out a red carpet for two senior Hamas leaders that the US and others view as wanted terrorists, once against shows the unprecedented way in which Turkey’s current rulers flagrantly ignore international norms. Ankara treats Hamas as if it is an equal government, hosting it at the highest levels.”

Washington made a weak signal in protest of Erdoğan’s latest meeting with the terrorists, who even admitted they are terrorists. The U.S. State Department condemned the meeting as one that “only serves to isolate Turkey” on the world stage.

“The United States strongly objects to Turkish President Erdoğan hosting two Hamas leaders in Istanbul,” State Department spokesperson Morgan Ortagus said in a statement on August 25.

“President Erdoğan’s continued outreach to this terrorist organization only serves to isolate Turkey from the international community, harms the interests of the Palestinian people, and undercuts global efforts to prevent terrorist attacks launched from Gaza.”

Ankara quickly rebuffed the U.S. statement. It said that Hamas was a democratically-elected actor in Gaza, which is correct, and represented a significant reality in the region.

A realistic question came from an opposition lawmaker in Turkey. Ünal Çeviköz, a former ambassador and an MP for the main opposition Republican People’s Party, filed a question motion in parliament. “How many Hamas members have been granted citizenship under your government’s term?” he asked Vice President Fuat Oktay. In a statement, Çeviköz added:

“These developments pose a serious obstacle to the potential of a two-state solution on the Palestine-Israel issue. Such developments, which will further increase regional tension, prevents Turkey from taking an active role for the Palestinian issue.”

In reality, it is equally possible that these developments might actually spur a two-state solution, by notifying the Palestinians that, as the Arab saying goes, “The dogs bark but the caravan moves on.”

Erdoğan’s pro-Hamas ideology is not new. Nor is it an alliance born out of strategic reasons or a temporary geopolitical necessity. It is an inseparable part of his mindset. He will always be programmed to raise the stakes in supporting a terrorist organization, especially if it comes to him with no political cost.

Burak Bekdil, one of Turkey’s leading journalists, was recently fired from the country’s most noted newspaper after 29 years, for writing in Gatestone what is taking place in Turkey. He is a Fellow at the Middle East Forum.

https://www.gatestoneinstitute.org/16449/turkey-erdogan-hamas

“Ελλάδα και Τουρκία θέλουν να μιλήσουν”

Από
anixneuseis
-
0

Θετικές αναφορές στον γερμανικό Tύπο για τις επικείμενες διερευνητικές συνομιλίες Ελλάδας-Τουρκίας. Εύσημα στον πρωθυπουργό Κ.Μητσοτάκη από το τηλεοπτικό δίκτυο N-TV που τον ανακηρύσσει “πρόσωπο της εβδομάδας”.

    
Türkisches Forschungsschiff «Oruc Reis» (picture-alliance/dpa/IHA)

“Η Τουρκία και η Ελλάδα θέλουν να ξεκινήσουν διερευνητικές συνομιλίες μετά από διαμεσολάβηση της καγκελαρίου Μέρκελ και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Μισέλ” σημειώνει η ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού DER SPIEGEL. Όπως επισημαίνεται “από το 1999 γίνονται ανάμεσα στις δύο γειτονικές χώρες διμερείς διερευνητικές συνομιλίες αυτού του είδους, οι οποίες όμως κάθε τόσο διακόπτονται. Η τελευταία πράξη του διαλόγου έγινε το 2016. Ο νέος γύρος θα είναι ο 61ος, όπως ανακοίνωσε η Αθήνα. Ήδη το προπερασμένο Σαββατοκύριακο, η Τουρκία είχε αποσύρει ένα ερευνητικό πλοίο από θαλάσσια περιοχή προ των ελληνικών νησιών και δυτικά της Κύπρου, συμβάλλοντας έτσι στην αποκλιμάκωση της κατάστασης”.

“Ελλάδα και Τουρκία θέλουν να μιλήσουν – επί τέσσερα χρόνια οι συνομιλίες είχαν παγώσει”, αναφέρει το τηλεοπτικό δίκτυο ZDF. “Τουρκία και Ελλάδα συμφωνούν (να αρχίσουν) συνομιλίες μετά την τηλεδιάσκεψη με Μέρκελ” επιγράφεται άρθρο της εφημερίδας Die Welt. Η Tagesspiegel του Βερολίνου αναφέρεται στην Κύπρο. Όπως επισημαίνει “η Κύπρος απαιτεί να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία λόγω της αντιπαράθεσης για τiς γεωτρήσεις φυσικού αερίου (στη Μεσόγειο). Προκειμένου να ασκήσει πιέσεις στους Ευρωπαίους εταίρους της, μπλοκάρει τις κυρώσεις κατά της Λευκορωσίας. Μετά τις αιτιάσεις για νοθεία στις προεδρικές εκλογές της 9ης Αυγούστου και την άσκηση βίας απέναντι σε ειρηνικούς διαδηλωτές, η ΕΕ σχεδιάζει, εδώ και εβδομάδες, την επιβολή κυρώσεων έναντι των υπευθύνων. Αλλά μέχρι στιγμής αυτό προσκρούει στη στάση μπλοκαρίσματος της Κύπρου. Στη διένεξη επεμβαίνουν τώρα και οι ΗΠΑ πιέζοντας την Κύπρο να συναινέσει στις κυρώσεις κατά της Λευκορωσίας. “Τους ενθαρρύναμε να προσχωρήσουν στη συναίνεση, ώστε να προχωρήσει η ΕΕ και να υπάρξει μία εύλογη, κοινή στάση ανάμεσα σε χώρες που διέπονται από συναφείς αντιλήψεις”, ανέφερε ο Τζορτζ Κεντ, αναπληρωτής βοηθός του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, στη διάρκεια επίσκεψής του στις Βρυξέλλες”.

Η αντιφατική στάση της Τουρκίας

Αντιφατική η στάση της Τουρκίας ως προς τη Σύμβαση για το Δίκαιο της ΘάλασσαςΑντιφατική η στάση της Τουρκίας ως προς τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας

Η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung επισημαίνει ότι “σε αντίθεση με την Ελλάδα και την Κύπρο η Τουρκία δεν έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Δεν βλέπει να δεσμεύεται από την ελληνική αξίωση περί αποκλειστικών οικονομικών ζωνών που περιορίζουν την τουρκική υφαλοκρηπίδα. Αντ’ αυτού επικαλείται τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, η οποία μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την κατά

ρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε οριοθετήσει τα σύνορα ανάμεσα στη νεοϊδρυθείσα Τουρκική Δημοκρατία και την Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, η Άγκυρα επικαλείται τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, όταν αυτό τη βολεύει: για παράδειγμα στη διαμφισβητούμενη διμερή συμφωνία της με τη Λιβύη. Η συμφωνία αυτή που υπεγράφη το 2019, οριοθετεί τεράστιες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες των δύο χωρών που δεν συνορεύουν μεταξύ τους- και αυτό εις βάρος της Ελλάδας”.

Ταξίδι στο άγνωστο για τους πρόσφυγες

Πλατεία Βικτωρίας, χώρος συνάντησης και διαμονής μεταναστών και προσφύγωνΠλατεία Βικτωρίας, χώρος συνάντησης και διαμονής μεταναστών και προσφύγων

Στην κατάσταση των αναγνωρισμένων προσφύγων που φτάνουν από τα νησιά στην Αθήνα αναφέρεται, σε εκτενές ρεπορτάζ η εφημερίδα Tageszeitung (ΤΑΖ). Η περιήγηση αρχίζει στην Πλατεία Βικτωρίας με την αφήγηση της 13χρονης Παρίσα: “Προηγουμένως είμαστε στον καταυλισμό στην Κω, λέει το νεαρό κορίτσι στα αγγλικά. Ενάμιση χρόνο έζησε εκεί με την οικογένειά της, σε ένα κοντέινερ. Αλλά μόλις ήρθε η αποδοχή  της αίτησης ασύλου τους είπαν ότι πρέπει να εγκαταλείψουν τον καταυλισμό και να πάνε στην Αθήνα, λέει η Παρίσα. Δεν έχουμε σπίτι, δεν έχουμε λεφτά, που να πάμε;”. Η εφημερίδα του Βερολίνου επισημαίνει ότι “η κρατική βοήθεια που προβλέπεται για τους οικονομικά ασθενείς, όπως για παράδειγμα το ελάχιστο προβλεπόμενο εισόδημα, δεν φτάνει μέχρι τους πρόσφυγες.’Υπάρχουν γραφειοκρατικά κωλύματα’ λέει η Στέλα Νάνου, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες (UNHCR) στην Αθήνα. ‘Για παράδειγμα πρέπει να επιδείξουν Αριθμό Φορολογικό Μητρώου, αλλά η αρμόδια φορολογική αρχή αρνείται να τους το εκδώσει ή δεν μπορούν να ανοίξουν λογαριασμό στην τράπεζα, ο οποίος ωστόσο θωρείται απαραίτητος για να τους δοθεί βοήθεια. Στη θεωρία λοιπόν έχουν την ίδια πρόσβαση με τους Έλληνες στη βοήθεια αλλά στην πράξη αυτό δεν ισχύει”.

“Πρόσωπο της εβδομάδας” ο Κ.Μητσοτάκης

Πολλές κρίσεις καλείται να διαχειριστεί ταυτόχρονα ο Κ.ΜητσοτάκηςΠολλές κρίσεις καλείται να διαχειριστεί ταυτόχρονα ο Κ.Μητσοτάκης

Εγκώμια για τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη από το γερμανικό ειδησεογραφικό δίκτυο N-TV, το οποίο αναφέρει ότι σε αντίθεση με το παρελθόν, η Ελλάδα διαθέτει νηφάλια και έξυπνη διακυβέρνηση. “Πρόσωπο της εβδομάδας” αποκαλείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε σχόλιο για την ιστοσελίδα του δικτύου, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: “Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει την πιο δύσκολη δουλειά κυβερνήτη στην ΕΕ. Ο Έλληνας πρωθυπουργός πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο την πανδημία του κορωνοϊού, αλλά και τρεις επιπλέον κρίσεις. Πρώτον, η Ελλάδα προέρχεται από περίοδο βαριάς οικονομικής ύφεσης, δεύτερον, πρέπει να αμυνθεί απέναντι σε μία επιθετική και πολεμοχαρή Τουρκία και τρίτον, να διαχειριστεί το προσφυγικό χάος στα σύνορά της και σε καταυλισμούς όπως η Μόρια. Προς μεγάλη έκπληξη της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, η Αθήνα τα επιτυγχάνει όλα αυτά με επιδεξιότητα στο καταστροφικό έτος 2020. Το άλλοτε προβληματικό παιδί της Ευρώπης εξελίσσεται σε υποδειγματικό μαθητή”.

Αναφερόμενος στην ένταση με την Τουρκία, ο αρθρογράφος σημειώνει: “Ακόμη κι αν ο Ερντογάν προκαλεί καθημερινά, στέλνει πολεμικά πλοία και αναδύει νεο-οθωμανική επιθετικότητα, ο Μητσοτάκης παραμένει νηφάλιος στην κρίση του Αιγαίου, αναζητεί στο παρασκήνιο την προσέγγιση με τους συμμάχους σε Ευρώπη και ΝΑΤΟ και επιλύει με διπλωματικό τρόπο τη μία ή την άλλη κρίση, πριν αυτή κλιμακωθεί επικίνδυνα. Με επιδεξιότητα βάζει στο παιχνίδι το Διεθνές Δικαστήριο (της Χάγης), επιδεικνύοντας ωστόσο ταυτόχρονα αυτοπεποίθηση και ικανότητα αποτροπής”.

Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

«Ανοιγμα» Καραμανλή στα Βαλκάνια

Από
anixneuseis
-
1
ΙΣΤΟΡΙΑ


του Λυκούργου Κουρκουβέλα*

Η φιλική υποδοχή που επιφύλαξε ο βουλγαρικός λαός στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον πρώτο Ελληνα πρωθυπουργό που επισκέφθηκε επίσημα τη Σόφια, απεικόνιζε την έναρξη νέας εποχής στις σχέσεις των δύο χωρών. Φωτ. ΙΔΡΥΜΑ «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ»
Η φιλική υποδοχή που επιφύλαξε ο βουλγαρικός λαός στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον πρώτο Ελληνα πρωθυπουργό που επισκέφθηκε επίσημα τη Σόφια, απεικόνιζε την έναρξη νέας εποχής στις σχέσεις των δύο χωρών. Φωτ. ΙΔΡΥΜΑ «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ»

Η στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, και η συνακόλουθη μετάβαση, στην Ελλάδα, από τη δικτατορία στην κοινοβουλευτική δημοκρατία μετέβαλαν ουσιαστικά τις θεμελιώδεις παραμέτρους της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Οι κυβερνήσεις Εθνικής Ενότητας (Ιούλιος – Νοέμβριος 1974) και της Νέας Δημοκρατίας, από τον Νοέμβριο του 1974, υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ανέλαβαν την αναδιαμόρφωση της ελληνικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής με κύρια διακυβεύματα την έξοδο της χώρας από τη διεθνή απομόνωση και την εμπέδωση των δημοκρατικών κοινοβουλευτικών θεσμών.

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, οι κύριες εξελίξεις που καθόριζαν το περιφερειακό και διεθνές πλαίσιο ήταν η τουρκική απειλή και η ανάδυση ενός καινοφανούς περιβάλλοντος «ύφεσης» ως προς τον ψυχροπολεμικό ανταγωνισμό. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο μετέβαλε δραματικά τις προτεραιότητες άμυνας και ασφάλειας της Ελλάδας, καθώς επί δεκαετίες ως κύριοι εχθροί θεωρούνταν τα κράτη στα βόρεια σύνορα της χώρας, ιδιαίτερα η Βουλγαρία. Στο εξής, η αντιμετώπιση του τουρκικού ηγεμονισμού στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής και της Ανατολικής Μεσογείου θα αποτελούσε μία από τις κύριες προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ως προς το διεθνές σύστημα, οι κυβερνήσεις Καραμανλή αναλάμβαναν τα ηνία της χώρας σε μια περίοδο κορύφωσης μιας πρωτοφανούς «ύφεσης» μεταξύ του καπιταλιστικού και του κομμουνιστικού κόσμου σε δύο επίπεδα: σε αυτό των δύο υπερδυνάμεων, ΕΣΣΔ και ΗΠΑ, και των διακρατικών σχέσεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ο Ελληνας πρωθυπουργός υπογράφει την ελληνορουμανική κοινή διακήρυξη. Δίπλα του ο υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Μπίτσιος. Η διαβαλκανική συνεργασία, που άρχισε το 1975, διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Φωτ. ΙΔΡΥΜΑ «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ»

Ασκηση πολυμερούς διπλωματίας

Μέσα στο αντιφατικό για την Ελλάδα διεθνές και περιφερειακό πλαίσιο, οι κυβερνήσεις Καραμανλή ανέλαβαν για πρώτη φορά από την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου πρωτοβουλίες για την άσκηση πολυμερούς διπλωματίας, ακρογωνιαίος λίθος της οποίας ήταν το λεγόμενο «άνοιγμα» της Ελλάδας στον κομμουνιστικό κόσμο, που ξεκίνησε το 1975. Οι αιτίες που κατέστησαν εφικτή την άσκηση της νέας αυτής εξωτερικής πολιτικής ήταν ποικίλες και αναδείκνυαν τη στενή αλληλεπίδραση της εξωτερικής με την εσωτερική πολιτική στον σύγχρονο κόσμο. Κύριο υπόβαθρο των πρωτοβουλιών των κυβερνήσεων Καραμανλή ήταν το νέο τοπίο που είχε αναδυθεί ως προς τις σχέσεις της Ελλάδας με τη Δύση και ιδιαίτερα με τις ΗΠΑ. Το Κυπριακό, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, οι αμερικανικές παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική ζωή και η κοινή αίσθηση πως οι ΗΠΑ είχαν στηρίξει το χουντικό καθεστώς είχαν δημιουργήσει ένα ισχυρό αντιαμερικανικό (και πολλές φορές αντιδυτικό) ρεύμα σε ευρεία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο οδήγησε στην κορύφωση του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα και στην αμφισβήτηση των προθέσεων και στρατηγικών της συμμαχικής υπερδύναμης, τουλάχιστον ως προς την ελληνοτουρκική διένεξη. Η απόφαση για την έξοδο της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, η ανακοίνωση της πρόθεσης της ελληνικής κυβέρνησης για την επανεξέταση του καθεστώτος των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Ελλάδα και το «άνοιγμα» στα κομμουνιστικά Βαλκάνια αποτέλεσαν, ανάμεσα σε άλλα, την προσπάθεια των κυβερνήσεων Καραμανλή να δώσουν το μήνυμα στις ΗΠΑ ότι η συμμαχία της Ελλάδας δεν έπρεπε να θεωρείται δεδομένη άνευ όρων.

Από την άλλη πλευρά, η κριτική στάση της χώρας ως προς την πολιτική της «εξάρτησής» της από τις ΗΠΑ δεν σηματοδοτούσε σε καμία περίπτωση την αναθεώρηση του δυτικού προσανατολισμού της, η οποία είχε αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 και μετά. Για λόγους γεωπολιτικούς, ιδεολογικούς και αξιακούς, ο ίδιος ο πρωθυπουργός Καραμανλής είχε ταχθεί αναφανδόν στο πλευρό των ΗΠΑ ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Ο «ατλαντισμός» του, όπως και το κύριο πολιτικό του όραμα, η θεσμική συμπερίληψη της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα, αποτελούσαν τους θεμελιώδεις πυλώνες της πολιτικής του φιλοσοφίας, πράξης και ιδιοσυγκρασίας.

Αριστερά: Τίτο και Καραμανλής ανταλλάσσουν απόψεις. Φωτ. ΙΔΡΥΜΑ «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ»

Νέο κλίμα «ύφεσης»

Ενας άλλος αποφασιστικός παράγοντας ήταν το νέο κλίμα «ύφεσης» που είχε επικρατήσει σε ψυχροπολεμικό επίπεδο. Ηδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 είχαν εκκινήσει διεργασίες που είχαν οδηγήσει στη δραστική βελτίωση των σχέσεων των δύο υπερδυνάμεων, αλλά και των ευρωπαϊκών κρατών ανάμεσα στους δύο κόσμους. Ορόσημα για την κορύφωση της ύφεσης μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ ήταν οι συνθήκες SALT I του 1972 για τη μείωση του πυρηνικού οπλοστασίου των δύο κρατών, ενώ για την Ευρώπη ήταν η διάσκεψη του Ελσίνκι τον Αύγουστο του 1975.

Στο περιφερειακό επίπεδο, η κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτέλεσε τον καταλύτη για την ανάληψη της πολυμερούς διπλωματίας στα Βαλκάνια από την ελληνική πλευρά. Η βελτίωση των σχέσεων με τα κομμουνιστικά κράτη που βρίσκονταν στα βόρεια σύνορα της χώρας, θα μπορούσε να αποτελέσει εξισορροπητικό παράγοντα έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και να συνεισφέρει, ταυτόχρονα, στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού. Σε αυτό το πλαίσιο, το καινοφανές χαρακτηριστικό της πολιτικής του Καραμανλή ήταν ότι επιδίωξε το «άνοιγμα» προς τα βαλκανικά κράτη σε διμερές και πολυμερές επίπεδο. Αλλοι, επίσης, παράγοντες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας βαλκανικής πολιτικής της Ελλάδας ήταν ο, όσο το δυνατόν, περιορισμός της σοβιετικής επεμβατικότητας στην περιοχή, αλλά και η βελτίωση της διεθνούς εικόνας της Ελλάδας, ως ενός κράτους εξωστρεφούς μετά την επταετή απομόνωση επί χούντας, που, κατά την ελληνική άποψη, θα μπορούσε να συμβάλει ουσιαστικά στο αίτημα της Ελλάδας για την ένταξή της στον σκληρό πυρήνα της ΕΟΚ. Αλλωστε, η ελληνική εξωτερική πολιτική ακολουθούσε τις «υφεσιακές» ψυχροπολεμικές εξελίξεις που λάμβαναν χώρα στο διεθνές επίπεδο.

Εγκάρδιο το κλίμα μεταξύ Καραμανλή και Ζίφκοφ, όπως διαπιστώνουν οι παριστάμενοι δημοσιογράφοι στη Σόφια. Φωτ. Ν.Λ. ΦΛΩΡΟΣ

Μετριοπαθείς οι άμεσοι στόχοι της Αθήνας

Η άσκηση της νέας πολιτικής ως προς τα κομμουνιστικά Βαλκάνια ξεκίνησε την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1975, όταν ο Καραμανλής επισκέφθηκε τη Ρουμανία (26-27 Μαΐου), τη Γιουγκοσλαβία (4-5 Ιουνίου) και τη Βουλγαρία (2-4 Ιουλίου) για να συνομιλήσει, στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο, με τους Νικολάε Τσαουσέσκου, Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και Τόντορ Ζίφκοφ. Η μετάβαση του Καραμανλή στη Σόφια υπήρξε η πρώτη επίσημη επίσκεψη Ελληνα πρωθυπουργού στη Βουλγαρία. Πραγματοποιήθηκε από έναν Ελληνα Μακεδόνα πρωθυπουργό, γιο μαχητή του Μακεδονικού Αγώνα.

Η ευκαιρία που δόθηκε στις δύο χώρες να διακηρύξουν ότι δεν χωρίζονταν πλέον από εδαφικές διαφορές συνιστούσε μια εντυπωσιακή αλλαγή του διεθνούς κλίματος στον νότο των Βαλκανίων. Σε διμερές επίπεδο, οι σχέσεις μεταξύ των βαλκανικών κρατών είχαν αρχίσει να βελτιώνονται από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, ενώ στο πολυμερές είχαν δημιουργηθεί προσκόμματα, λόγω, κυρίως, της διασύνδεσής του με τις ρουμανικές προτάσεις για τη δημιουργία αποπυρηνικοποιημένης ζώνης στα Βαλκάνια, με τις οποίες ήταν αντίθετο το ΝΑΤΟ. Παρά τις όποιες διαφορές και διαφωνίες, ιδίως από την πλευρά της Βουλγαρίας, η οποία λόγω της μεγαλύτερης εξάρτησής της από την ΕΣΣΔ υποστήριζε τη βελτίωση των σχέσεων στο διμερές επίπεδο, ο Καραμανλής διέγνωσε ότι το κλίμα ήταν θετικό για το επόμενο βήμα.

5.7.1975. «Διαβαλκανική συνεργασία εθεμελιώθη στην Σόφια. Σε πλήρη απομόνωση η Τουρκία», διαπιστώνει ο πρωτοσέλιδος τίτλος της «Κ».

Ετσι, στο πλαίσιο της Διάσκεψης για τη Συνεργασία και Ασφάλεια στην Ευρώπη που πραγματοποιήθηκε στο Ελσίνκι τον Αύγουστο του 1975, ο Ελληνας πρωθυπουργός συζήτησε με τους τρεις ηγέτες τη δυνατότητα πολυμερούς βαλκανικής συνεργασίας. Στις 20 Αυγούστου υπέβαλε επίσημη πρόταση στους ηγέτες της Αλβανίας, της Γιουγκοσλαβίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας κα της Τουρκίας για τη σύγκληση Βαλκανικής Διάσκεψης στην Αθήνα στο επίπεδο των υφυπουργών Οικονομικών. Η πρόταση, όπως υπογράμμιζε ο ίδιος ο Καραμανλής, εντασσόταν οργανικά στο πλαίσιο του «πνεύματος του Ελσίνκι». Εκτός από την Αλβανία που απέρριψε την πρόταση, τα υπόλοιπα κράτη αποδέχθηκαν την πρόταση του Καραμανλή. Η Βουλγαρία και η Τουρκία ήταν καχύποπτες ως προς το πολυμερές επίπεδο συνεργασίας και τόνιζαν διαρκώς την προτίμησή τους για διμερείς επαφές, όμως δεν ήθελαν να απορρίψουν μια πρόταση που συνδεόταν άμεσα με την «ύφεση» του Ψυχρού Πολέμου, που εκείνη την περίοδο κορυφωνόταν.
Παρά τις σημαντικές διαφορές μεταξύ των βαλκανικών κρατών, για την ελληνική πλευρά οι άμεσοι στόχοι της «υφεσιακής» της πολιτικής στα Βαλκάνια ήταν μετριοπαθείς: καλλιέργεια ενός κλίματος εμπιστοσύνης και σταθερότητας στην περιοχή και ενθάρρυνση επαφών πάνω σε μη αμφιλεγόμενα πολιτικά ζητήματα σε «χαμηλό» πολιτικό επίπεδο με την προσδοκία και την προοπτική μετεξέλιξης της συνεργασίας ακόμα και στο πολιτικό επίπεδο. Σε αυτό το πλαίσιο, συγκλήθηκε στις αρχές του 1976 στην Αθήνα η πρώτη Διαβαλκανική Διάσκεψη σε επίπεδο υφυπουργών ή γενικών γραμματέων των υπουργείων για να συζητηθεί μια σειρά από οικονομικά και τεχνικά ζητήματα μεταξύ των βαλκανικών κρατών. Παρά το ότι η διαβαλκανική συνεργασία δεν επρόκειτο να λάβει τη μορφή πολυμερούς συνεργασίας στο ύψιστο, πολιτικό επίπεδο, εν τούτοις, το «άνοιγμα» στα Βαλκάνια που εκκίνησε το 1975 από την κυβέρνηση Καραμανλή έριξε τον σπόρο της διαβαλκανικής συνεργασίας που θα διατηρούνταν μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

* Ο κ. Λυκούργος Κουρκουβέλας είναι ακαδημαϊκός υπότροφος στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

“Καθημερινή”

1...2,4062,4072,408...3,036Σελίδα 2,407 από 3,036