Αρχική Blog Σελίδα 2406

Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη

Σε μια φάση ιδιαίτερα κρίσιμη για την Κύπρο και την Ελλάδα και ενώ η Αθήνα αναγκάστηκε να προσχωρήσει στη λογική του «διαλόγου» με την Τουρκία, τη στιγμή που τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου βιάζονται εξοφθάλμως βάναυσα από τα τουρκικά σκάφη ερευνών και υποθαλασσίων γεωτρήσεων και οι προκλητικές και υβριστικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων εναντίον της Ελλάδας συνεχίζονται καθημερινώς, προέκυψε και η κρίση με το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας δημοκρατία.

Η έδωσε την απάντησή της στις αντιδράσεις της τουρκικής κυβέρνησης, με την παράθεση 22 δηλώσεων του ιδίου του Ερντογάν, του συνεταίρου της στην κυβέρνηση και αρχηγού του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ), το οποίο στην ουσία είναι ένας μηχανισμός εγκληματικών παρακρατικών και παραστρατιωτικών στοιχείων, του ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου και άλλων αξιωματούχων, που προσβάλλουν βάναυσα και πέραν της πολιτικής δεοντολογίας την Ελλάδα και ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Απλά υπενθυμίζουμε το «θα σας πνίξουμε στα νερά του Αιγαίου όπως το 1922», θα γίνετε παστά ψάρια, δηλώσεις και οι δυο του Ερντογάν και του Μπαχτσελί αντίστοιχα.

Όμως, για να αντιληφθούμε την υποκρισία του κ. Ερντογάν και των τουρκικών ΜΜΕ που μας επιτίθενται, στην εφημερίδα και στον γράφοντα προσωπικά, θα δανειστούμε το μέρος άρθρου του Μπασκίν Οράν, που αφορά το ποιόν του Τούρκου προέδρου και των τουρκικών ΜΜΕ, σημειώνοντας ότι το πρώτο μέρος του άρθρου είναι επικριτικό για την εφημερίδα, για την οποία ο ίδιος δεν έχει προσωπική άποψη, αλλά βασίζεται σε πληροφορίες που πήρε και από Έλληνες δημοσιογράφους.

Λέει λοιπόν ο Μπασκίν Οράν, ο οποίος, σημειωτέον, είναι κοινά αποδεκτό πρόσωπο στην Τουρκία, λόγω της σοβαρότητάς του: «…Ας προχωρήσουμε σε ακόμη πιο σοβαρά πράγματα.

Πρώτα απ ‘όλα, σύμφωνα με τη νομολογία του ΕΔΔΑ, το όριο στην κριτική κρατικών και πολιτικών αξιωματούχων είναι εξαιρετικά ευρύ, ενώ το να επικρίνεις τους πολίτες είναι ακριβώς το αντίθετο. Στη χώρα μας, αυτός ο κανόνας εφαρμόζεται από την ανεξάρτητη τουρκική δικαιοσύνη εντελώς αντίθετα κατά 180 μοίρες.

Δεύτερον, υπάρχει μια ρήση στην Τουρκία που λέει «Τι γίνεται όμως αν όποιος βρίσει τη θρησκεία μου είναι μουσουλμάνος!». Ναι, ο τίτλος της ελληνικής εφημερίδας είναι σίγουρα αγένεια (και έγραψα και έμαθα από Έλληνες και Τούρκους φίλους που ζουν στην Ελλάδα, ότι αυτό είναι ποινικώς κολάσιμο εκεί), αλλά πόσο δικαικούται να μιλάει ο δικός μας Ερντογάν και οι άλλοι αξιωματούχοι μας; Ένα δύο παραδείγματα:

***
Ο ίδιος ο Ερντογάν δεν είναι εκείνος που είπε στον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν: «Είσαι ένας ανίκανος φιλόδοξος»! Και πάλι ο Ερντογάν, απευθυνόμενος σε 170 διανοούμενους, έκανε τους εξής χαρακτηρισμούς: «προδότες», «ανήθικοι», «ξεφτιλισμένοι», «υποκριτές», «λωποδύτες», «διανοούμενοι μασκαράδες».

Από τότε που έχουμε πρόεδρο της Δημοκρατίας κομματικό στέλεχος, δηλαδή τον Ερντογάν, 36.066 άτομα διώχθηκαν για προσβολή του, 12.298 από αυτούς οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, οι 168 από αυτούς ήταν παιδιά.

Γι’ αυτό το λόγο ο δημοσιογράφος Τζαν Ντουντάρ, τον οποίον απείλησαν με δήμευση της περιουσίας του αν εντός 15 ημερών δεν επιστρέψει στην Τουρκία, έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Ο πιο δυσφημισμένος ηγέτης του κόσμου», ο οποίος δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι απολύτως εύστοχος τίτλος.

Ας έρθουμε στον υπουργό Εσωτερικών Σοϊλού, ο οποίος είπε στις μητέρες (των νεκρών Κούρδων ανταρτών) που ήθελαν να μάθουν πού είναι οι τάφοι των παιδιών τους: «Αυτό το έθνος δεν παρέδωσε αυτή τη χώρα στους πατεράδες τους πριν από 100 χρόνια. Ούτε σήμερα θα την παραδώσει στις σάπιες τρομοκρατικές οργανώσεις τους.», εννοώντας τους Κούρδους.

Και πάλι ο Σοϊλού, απαντώντας σε άρθρο μου τον Ιούνιο του 2017, που είχε τίτλο «Μερικά κωμικοτραγικά πειράματα που γίνονται πάνω τους Κούρδους», έγραψε στο Twitter: «Υποβάλλω μήνυση σ’ αυτό το υποκείμενο, τον Μπάσκιν Οράν, ο οποίος πουλάει τον εαυτό του ως επιστήμονα, για το άρθρο του οποίου η κάθε λέξη είναι μια χαμερπής αναφορά». Έχουμε ασκήσει αγωγές εναντίον αυτών των δύο ανθρώπων (σ.τ.μ. Ερντογάν, Σοϊλού), για εξύβριση και συκοφαντική δυσφήμιση, οι οποίες, όμως, απορρίφθηκαν από την ανεξάρτητη τουρκική δικαιοσύνη με το επιχείρημα ότι «είναι εντός της ελευθερίας της έκφρασης».

Λοιπόν, ακόμη και αυτό από μόνο του, είναι ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα.
***
Όσο για μέσα μαζικής ενημέρωσης που είναι φερέφωνα των πολιτικών και των κομμάτων που μας κυβερνούν: Αυτό για το οποίο κατηγορούμε την εφημερίδα δημοκρατία, το κάνει στην Τουρκία η (φιλοκυβερνητική ισλαμιστική, σ.τ.μ.) εφημερίδα Yeni Akit. Η εφημερίδα αυτή ήλθε πρώτη με 263 βαθμούς στην έρευνα του ιδρύματος Χαρντ Ντινκ, για τη ρητορική μίσους το 2019 στα ΜΜΕ της Τουρκίας.
***
Το ποινικό μητρώο αυτής της εφημερίδας είναι ατελείωτο. Για παράδειγμα, ο διευθυντής της, Χασάν Καρακάγια, είπε: «Εϊ κυβερνήτες του Ισραήλ, μπορώ να πω ότι είστε π@υτάνας παιδιά;».

Σε μια τέτοια Τουρκία, όπου οι αξιωματούχοι και υποστηρικτές τους εκφράζονται μ’ αυτόν τον τρόπο, εκείνοι που κατέφυγαν στην «Αρχιεισαγγελία της Άγκυρας» εναντίον της εφημερίδας δημοκρατία, δεν θα έπρεπε να καθίσουν να το σκεφθούν λίγο;

Επιπλέον, δεν θα έπρεπε να πει κάποιος στον εκπρόσωπο του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν, ο οποίος χαρακτήρισε το δημοσίευμα ως μια «προβοκάτσια», «κι εσύ ολόκληρο κράτος, γιατί συνεχίζεις στον ίδιο τόνο;»

Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτά γίνονται σε μια χώρα σαν αυτή, που σύμφωνα με τον θεολόγο İhsan Eliaçık: «Κάποιος με μια εικόνα σκύλου στο προφίλ του σχολίασε σε ένα tweet που έγραψα. Με αφορμή αυτό μου έκαναν μήνυση και τιμωρήθηκα εγώ, με την κατηγορία ότι αποκάλεσα τον πρόεδρο Ερντογάν σκύλο».
***
Με αφορμή το δημοσίευμα της δημοκρατίας, βρήκαν ευκαιρία να αρπαχτούν από το θέμα αυτό, να επικαλεστούν την προσβολή της «τιμής» μας, να συνεχίσουν την ένταση, για να καλύψουν τα προβλήματα που υπάρχουν στην οικονομία και το φιάσκο της κυβέρνησης στα θέματα εσωτερικής πολιτικής.
***
Είναι γνωστοί οι υποψήφιοι. Εάν δεν τα βάλουμε με την Αρμενία, υπάρχει η Ελλάδα και φυσικά έχουμε και εφεδρεία, ποιους άλλους από τους Κούρδους; Είναι τόσο ξεκάθαρο ότι κάθε τόσο αρπάζουμε την «πρόκληση» στον αέρα.

Για παράδειγμα η Ελλάδα έχει τοποθετήσει σταυρό σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα. Το θέμα το άρπαξε η Hürriyet, η ναυαρχίδα του φιλοκυβερνητικού Τύπου, και κατασκευάζει πρωτοσέλιδα:

«Η Άγκυρα ψάχνει να βρει ποιος είναι ο δράστης αυτής της πρόκλησης». Όποιος διαβάζει μόνο τον τίτλο πιστεύει ότι κάποιοι Έλληνες στρατιώτες διέσχισαν τα σύνορα και έριξαν βόμβες στην Τουρκία. Ο άνθρωπος ζει στην τέταρτη πιο θρησκευόμενη χώρα της Ευρώπης και στο έδαφός του ύψωσε έναν σταυρό. Ποιο πράγμα παρουσιάζουν ως πρόβλημα; Ότι φαίνεται από την Τουρκία. Αν σας ενοχλεί, μην το βλέπετε. Μήπως εσείς δεν χτίζετε τζαμιά στα παραμεθόρια χωριά. Οι μιναρέδες τους δεν φαίνονται από την άλλη πλευρά;
***
Πάντως, κλείνοντας σημειώνω ότι το ερώτημα γιατί αρπαχτήκαμε σαν χώρα από μια προσβολή που έγινε σε ένα φύλλο, συνεχίζει να γυρίζει στο κεφάλι μου.

pontos-news.gr

Ο νέος χάρτης της Μέσης Ανατολής-Το σχέδιο των ΗΠΑ για την ανάσχεση του Τουρκικού και του Κινεζικού επεκτατισμού

Από
anixneuseis
-
0
Robert D. KaplanΗ επικείμενη καθιέρωση διπλωματικών σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και δύο κρατών του Κόλπου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Μπαχρέιν, αποτελεί μέρος μιας ενημερωτικής διαδικασίας συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας που χρονολογείται εδώ και πολλά χρόνια. Ενώ συνεργασία αυτή στερεί την πιθανότητα δημιουργίας ενός διπλωματικού δράματος, αυξάνει παράλληλα την σημασία του σε περίπτωση που συμβεί. Αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία τερματισμού της εποχής της αραβοϊσραηλινής αντιπαράθεσης θα συνεχιστεί, με αποκορύφωμα ίσως μια πολιτική αναταραχή στο Ιράν. Αυτός είναι ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται βρίσκεται η Μέση Ανατολή.

Το Σουδάν, η Σαουδική Αραβία, το Ομάν και το Κουβέιτ είναι μερικές από τις αραβικές χώρες που φέρονται να εξετάζουν ειρηνευτικές συμφωνίες με το Ισραήλ. Μία ή δύο από αυτές τις χώρες μπορεί να συγκρατήσει, και η Σαουδική Αραβία, ενώ υποστηρίζει τη διαδικασία περιφερειακής εξομάλυνσης με το Ισραήλ. Αυτό όμως δεν έχει σημασία. Ακόμη και χωρίς επίσημους δεσμούς, όλες αυτές οι χώρες έχουν από μια πνευματική έννοια σβήσει την εχθρότητά τους προς το εβραϊκό κράτος.

Τώρα κοιτάξτε το χάρτη:

Η συμμαχία Ισραήλ-ΗΑΕ απολαμβάνει σχεδόν ανεμπόδιστη ναυτική πρόσβαση γύρω από τις τρεις πλευρές της Αραβικής Χερσονήσου: την Ερυθρά Θάλασσα, την Αραβική Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο, με μόνο το μικροσκοπικό Κατάρ και την εμπόλεμη και χαοτική κατάσταση της Υεμένης να παρουσιάζουν κάποια πρόκληση. Εν τω μεταξύ, η αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία της Κίνας στο Τζιμπουτί και ενδεχομένως στο Σουδάν θα παραμείνει ένα ουδέτερο στοιχείο όσον αφορά αυτή τη νέα αραβοϊσραηλινή συγκυριαρχία ασφαλείας, η οποία θα υπερβεί κατά πολύ τη ναυτική σφαίρα και θα αγκαλιάσει την ασφάλεια και τον πόλεμο υψηλής τεχνολογίας σε όλες τις πτυχές της.

Η Μέση Ανατολή βρίσκεται στην περίπλοκη διαδικασία μετασχηματισμού. Από το 1960 και ύστερα, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα των Μπααθιστών στη Συρία και το Ιράκ είχαν οργανώσει το μέτωπο απόρριψης κατά του Ισραήλ. Αλλά αυτά τα κράτη, μαζί με τη ριζοσπαστική Λιβύη, είναι τώρα εντελώς κατεστραμμένα, ακόμη και όταν η Αίγυπτος βρίσκεται ανίκανη κάτω από την εξουθενωτική καταστολή και το οικονομικό χάος. Οι Παλαιστίνιοι, το Κατάρ και τα σιιτικά στοιχεία στο Λίβανο είναι τα μόνα στοιχεία που προκαλούν ένοπλες αναταραχές, υπό τις εντολές του Ιράν και της Τουρκίας.

Από αυτά τα δύο κράτη, το Ιράν μπορεί να είναι το πιο εύθραυστο. Ενώ ο νεοαυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξακολουθεί να λειτουργεί σε ένα εν μέρει δημοκρατικό πλαίσιο αντίπαλων πολιτικών κομμάτων, καθώς και ανεξάρτητων δημάρχων και δημοσιογράφων, το καθεστώς του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στο Ιράν αποτελεί μια ριζοσπαστική θεοκρατία που είναι πολύ πιο αντιδημοφιλής από αυτή του Ερντογάν στην Τουρκία. Επιπλέον, το καθεστώς του Ιράν, σε αντίθεση με της Τουρκίας, συνδέεται με την τιμή των υδρογονανθράκων που βρίσκονται σε γενική παρακμή, ακόμη και όταν οι πρόσφατες αραβικές ειρηνευτικές συμφωνίες με το Ισραήλ απειλούν ειδικά τη θέση του Ιράν στον Κόλπο. Τέλος, η Τουρκία για λόγους γεωγραφίας, πολιτισμού και ιστορίας του εικοστού αιώνα είναι ένα οιωνεί ευρωπαϊκό κράτος με όλη τη σταθερότητα που αυτό συνεπάγεται, ενώ το Ιράν δεν είναι.

Μαζικές αντικαθεστωτικές ταραχές σάρωσαν όλο το Ιράν στα τέλη του 2019, και αυτό ήταν πριν από την κακή διαχείριση της κρίσης Covid-19 από το καθεστώς. Το καθεστώς του Ιράν βρίσκεται υπό αυξανόμενη πολιτική πίεση, η οποία αποδεδειγμένα θεωρείται παράνομη στα μάτια του λαού του. Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και η ανάπτυξη στρατών μεσολάβησης στο εξωτερικό, όπως είναι πιθανό να κάνει το καθεστώς, θα είναι πιο δύσκολη μετά τη δολοφονία του γεωπολιτικού και τρομοκρατικού εγκεφάλου Qasem Soleimani από την κυβέρνηση Τραμπ στις αρχές του έτους.

Ο Λένιν μάλιστα είχε πει, “Υπάρχουν δεκαετίες όπου δεν συμβαίνει τίποτα, και υπάρχουν εβδομάδες όπου συμβαίνουν δεκαετίες.” Ουσιαστικά τίποτα δεν έχει συμβεί στο Ιράν από την Επανάσταση του 1979, και τίποτα δεν συνέβη μεταξύ του Ισραήλ και των αράβων γειτόνων του από το 1994, όταν καθιερώθηκαν διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας. Στη συνέχεια, μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι δυνάμεις που συγκεντρώνονταν για δεκαετίες κατέληξαν σε δύο ειρηνευτικές συνθήκες. Πρέπει να αναρωτηθούμε αν και πότε, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, θα συμβούν δεκαετίες σε ένα θέμα εβδομάδων που θα αφορά το Ιράν: σίγουρα όχι τώρα, αλλά πιθανότατα μετά τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ.

Εν ολίγοις, η μάχη για τις ιρανικές καρδιές και τα μυαλά έχει αρχίσει στα σοβαρά μετά τη νέα συμμαχία Ισραήλ-Αραβικού Κόλπου, όπως η μία εξέλιξη οδηγεί αδυσώπητα στην άλλη. Είναι η εσωτερική δυναμική στο Ιράν, μια χώρα με υψηλή μόρφωση 84 εκατομμυρίων ανθρώπων, που τα επόμενα χρόνια έχει τη δύναμη να αλλάξει πραγματικά την περιοχή.

Ωστόσο, παρά τα δραματικά γεγονότα της περασμένης εβδομάδας, τμήματα της Ουάσιγκτον παραμένουν σε μια χρονική στρέβλωση, επιτιθέμενοι σε «ατελείωτους πολέμους», ως μέρος ενός επιχειρήματος για την αποχώρηση από τη Μέση Ανατολή συνολικά. Ένας ανώνυμος ανώτερος σύμβουλος του προεδρικού υποψηφίου Τζο Μπάιντεν, ο οποίος αναφέρεται στην Εξωτερική Πολιτική, υποβάθμισε ολόκληρη την περιοχή, μετά την Ευρώπη, τον Ινδο-Ειρηνικό και τη Λατινική Αμερική. Στην πραγματικότητα, οι «ατελείωτοι πόλεμοι» βρίσκονται στη διαδικασία τερματισμού εδώ και χρόνια, καθώς τα επίπεδα των αμερικανικών στρατευμάτων συνεχίζουν να μειώνονται από 132.000 σε 3.000 στο Ιράκ, από 100.000 σε 4.500 στο Αφγανιστάν, και με λιγότερο από χίλια στη Συρία.

Βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή: μια από τις αραβοϊσραηλινές σιωπηρές και ρητές συνεργασίες, την τουρκική νεο-οθωμανική επέκταση και την ιρανική εσωτερική κρίση, όλα κάτω από την υφέρπουσα οικονομική σκιά των Κινέζων, οι οποίοι αντί να βλέπουν τη Μέση Ανατολή ως «μια μακρινή Ήπειρο», την βλέπουν όλο και περισσότερο ως το βασικό τους κομμάτι παζλ, απαραίτητο για να συνδέσουν οργανικά την Πρωτοβουλία Belt and Road στην Ασία και την Ευρώπη. Κατά συνέπεια, οι Κινέζοι κατασκευάζουν λιμάνια και στρατιωτικές βάσεις, οπλισμένες από εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις, σε ολόκληρη την περιοχή.

Δεν είναι ώρα να αποσυρθούμε από τη Μέση Ανατολή ή ακόμα και να το θεωρήσουμε ως μια περιοχή που δεν συνδέεται με άλλες. Πράγματι, η Μέση Ανατολή είναι ένα οργανικό μέρος της Ευρασίας. Ως εκ τούτου, κατά την επόμενη προεδρική περίοδο, είναι καιρός οι Ηνωμένες Πολιτείες να συμβάλουν στην επέκταση και την εδραίωση της αραβοϊσραηλινής ειρήνης, προκειμένου να περιορίσουν τον νεοιμπεριαλισμό της Τουρκίας και να υπονομεύσουν περαιτέρω το καθεστώς στο Ιράν: όλα αυτά στο πνεύμα της έξυπνης διαχείρισης της ανόδου της Κίνας κατά μήκος του Ινδο-Ειρηνικού.

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: nationalinterest

infognomonpolitics.gr

Is Turkey Secretly Working on Nuclear Weapons?

Από
anixneuseis
-
0
September 22, 2015

While the world worries about Iran’s nuclear program, could another nation in the Middle East have atomic desires?

Some months ago it became known that the German Intelligence Service (Bundesnachrichtendienst – BND) was spying on Turkey. Turkey’s political leadership was none too happy. Yet the BND has good reasons to keep a watchful eye on Ankara. It is not only the crises in Iraq and Syria, drug-smuggling, people-trafficking and the activities of the PKK that make Turkey a legitimate target for German intelligence. For quite some time, evidence is mounting that Ankara is trying to acquire nuclear weapons.

Over the past two decades, discussions within the nuclear community about emerging nuclear powers always centred on the “usual suspects”: Iran, Saudi Arabia, Brazil, Egypt, Japan, South Korea and Turkey. Not surprisingly, opinions as to the likelihood of a military nuclear program differed. In the case of Iran, for example, the evidence appeared solid. By contrast, the case of Turkey was built on vague indications.

This list of likely nuclear aspirants has not changed since, yet the likelihood of a Turkish nuclear weapons program has increased dramatically. Simply put: the Western intelligence community now largely agrees that Turkey is working both on nuclear weapon systems and on their means of delivery. Iran is the model to emulate. Consequently, Turkey has started a large-scale civilian nuclear program, justified by the country’s urgent energy needs. In 2011, Turkey concluded a $20bn contract with the Russian company ROSATOM on a large reactor complex. Two years later, a similar agreement was concluded with a Japanese-French consortium, this time over $22bn. President Erdogan also announced yet another power plant, to be built entirely by indigenous personnel.

So far, so good, one might say. After all, nuclear energy seems like a sensible option to at least partially meet Turkey’s demand for affordable energy. However, a thorough analysis of the contracts reveals that these projects are not just about improving Turkey’s energy supply. Turkey has also consciously opened the door to a military nuclear option.

Proposals for constructing a light-water reactor usually consist not just of a commitment to build the plant according to agreed specifications and timelines, but also commitments to run the project for sixty years, to provide the required low enriched uranium and to take back the spent fuel rods. Such offers were put forward by both Rosatom and the Japanese-French consortium. However, in both cases, Turkey insisted that the deal would neither include the provision of uranium nor the return of the spent fuel rods. Ankara wanted to deal with this matter separately at a later stage. Turkey never provided an explanation for this decision. However, the intention behind this unusual maneuvering is not difficult to fathom. Turkey wants to maintain the option to run the reactors with its own low enriched uranium and to reprocess the spent fuel rods itself. This, in turn, means that Turkey intends to enrich uranium, at least to a low level.

And there is more. The option to provide low enriched uranium to currently eight agreed reactors—Turkey is planning twenty-three projects in total—indicates the scope of Turkey’s envisioned enrichment effort. The path that Turkey wants to take is clear: to follow in Iran’s footsteps. According to President Rouhani, Iran wants to build sixteen reactors by 2030, which are supposed to be powered by indigenously enriched uranium, although much of this low enriched uranium is earmarked for high enrichment and thus for the production of weapons-grade fuel. Of course, Turkey vehemently denies any intention to enrich uranium. However, Turkey has declared on many occasions that it will always insist on its “rights” deriving from the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT), and that it regards enrichment for peaceful use as perfectly legal. That the Turkish government is at pains to justify its rejection of an external supply of low enriched uranium while not admitting a national interest in enrichment was illustrated by a statement made by the Turkish Minister for Energy, Taner Yildiz, in January 2014. Yildiz argued that the refusal to contractually settle the uranium supply with the aforementioned companies was due to Turkey’s desire to understand the full nuclear fuel cycle. Not only does Yildiz’ explanation appear weak; Turkey’s declaratory nuclear policy also seems to follow the path taken by Iran: one only admits what in light of the facts can no longer be denied.

Turkey’s motives for rejecting the continuous uranium supply by its Russian and Japanese-French business partners may appear dubious; its rejection to return the spent fuel rods to the supplying countries is outright disastrous, as it allows for only one conclusion: Turkey is bent on producing plutonium for making weapons. While reprocessing would indeed allow the reuse of the spent uranium, such an option is merely theoretical, since fuel rods made from reprocessed material are far more expensive than those made from “new” uranium. It is for this reason that reprocessing of spent uranium is hardly being conducted anymore.

With its rejection to return the spent fuel rods, Turkey is embarking on the pathway to the bomb. The common counterargument, according to which the separation of the “dirty” plutonium would require a sophisticated reprocessing plant that currently does not exist in Turkey, remains unconvincing. Studies have shown that such a plant can be built within half a year and would be the size of a regular office building. Moreover, the widespread belief that in order to build a nuclear weapon, one requires weapons-grade plutonium with an impurity level of at most 7 percent, is long obsolete. Already in 1945, General Groves, the leader of the “Manhattan Project,” noted that due to the shortage of pure plutonium, the United States would soon be forced to use material with an impurity level of up to 20 percent. In 1962, the United States detonated a plutonium bomb in Nevada that had an impurity level of 23 percent. Finally, if the fuel rods of a light water reactor do not remain inside the reactor for several years, which is the economically viable option, but are removed after only six to twelve months, one ends up with weapons-grade plutonium. The Iranian reactor Bushehr offers a telling example. If the reactor were powered down after eight months and the fuel rods removed, Iran would own 150 kilogrammes of plutonium with an impurity level of only 10 percent—the equivalent of twenty-five Nagasaki-category bombs. In short, the weaponization of plutonium has many facets.

The assumption that Turkey is aiming for nuclear weapons is also supported by the country’s activities towards creating the entire nuclear fuel cycle. As has been revealed by a well-connected information service, German intelligence reported that as far back as May 2010, Prime Minister Erdogan had demanded to secretly start preparing for the construction of sites to enrich uranium. Accordingly, Turkey has started to produce Yellowcake, a chemically compressed uranium ore. Yellowcake is converted to gas, which is then enriched in centrifuges. To date, nothing is publicly known about a conversion plant in Turkey, yet according to the BND, Turkey is already in possession of enriched uranium originating from a former Soviet republic and smuggled via Kosovo and Bosnia and Herzegovina with the help of the Mafia. It would not come as a surprise if Turkey already had centrifuges to enrich uranium. After all, Turkey was involved in the activities of Pakistani nuclear smuggler Abdul Qadeer Khan, who between 1987 and 2002 sold thousands of centrifuges to Iran, North Korea and Libya. The electronics of these centrifuges came from Turkey. Khan had even contemplated moving his entire illegal production capacity of centrifuges to Turkey. In 1998, then Pakistani prime minister Nawaz Sharif offered Turkey a “nuclear partnership” on nuclear research. Moreover, there is still an organic partnership between both countries dating back to Turkey’s support for Pakistan’s nuclear program. Back then, many of the components that Pakistan could not acquire openly were shipped via Turkey to Pakistan. With this backdrop, it does not come as a surprise when intelligence services report that to this day there is a dynamic scientific exchange between both countries.

The question of whether Turkey already has centrifuges and where they may have come from can probably be answered without the recourse to any revelations by intelligence services. At the same time, this might help solve one of the last enigmas of the history of nuclear proliferation: the search for the “fourth customer” of A.Q. Khan. In mid-2003, a shipment of centrifuge parts and tools intended for Libya “disappeared” during a journey from Malaysia via Dubai to Tripoli. It had been ordered—and probably already paid for—by President Gaddafi as part of a major deal on 10,000 centrifuges intended to turn Libya into a nuclear power. The sender of the shipment was A.Q. Khan, who had ordered a company in Malaysia to buy the components from all over the world and ship them to Libya.

Although the International Atomic Energy Agency (IAEA) tried for years to solve that case, what happened to this shipment could never be determined. Still, the IAEA could not simply drop that case, since the disappearance of this shipment could only mean one thing: in addition to the well-known three customers of A.Q. Khan, there must have been yet another. Accordingly, many experts refer to a mysterious “fourth customer.”

National Interest

Asia’s Future Beyond U.S.-China Competition

Από
anixneuseis
-
0
Beijing and Washington are competing to set Asia’s rules, norms, and standards. But other countries in the region are increasingly choosing to shape its future themselves.

Asia is changing dramatically, but the region’s two most significant powers are losing the plot. China and the United States are racing to the bottom—refracting issues from trade rules to data access and transfers to the development of a coronavirus vaccine through the prism of their own geopolitical competition. The pandemic has only deepened this dynamic, as the two countries hurl insults at each other and trade charges of culpability.

But other countries in the region increasingly view China, the United States, or both of them as the spoilers of meaningful collective action. And they are stepping into the breach by coordinating and cooperating.

Asia’s future will not be defined by the Sinocentrism that Washington fears or by the American containment that Beijing seeks to forestall.

This means that Asia’s future will not be defined by the Sinocentrism that Washington fears or by the American containment that Beijing seeks to forestall. Instead, what may prevail will be fragmentation, shifting coalitions, and a discombobulated patchwork of rules, norms, and standards.

BIPOLAR DELUSIONS

Ironically, for all their ideological and strategic differences, Beijing and Washington are approaching the region in similar ways. Each is encouraging other Asian countries to accept its preferred institutions, norms, standards, and rules. And each is coercing others to forestall closer security or economic integration with its rival.

The United States has punished Asian companies whose sales improved China’s technology base—for example, when it imposed high-tech export controls on Taiwanese chipmaker TSMC to halt sales to a subsidiary of China’s telecom leader, Huawei. For its part, China punished South Korean firms after Washington convinced leaders in Seoul to deploy a U.S. Terminal High-Altitude Area Defense (THAAD) missile system, which Beijing detests. China has also implemented a de facto boycott of Australian products, because Canberra echoed Washington’s call to investigate the origins of the coronavirus, and has forced multinational firms to toe Beijing’s line on Hong Kong while the United States urged resistance.

And yet the rest of Asia may be unwilling to be trapped in a box of either Chinese or American making.

It is no easy feat to resist Chinese or American pressure, and both sides have powerful cards to play.

It is no easy feat to resist Chinese or American pressure, and both sides have powerful cards to play—China by further restricting access to its market and deploying coercive economic tools, and the United States by leveraging access to its banking system and use of the dollar for commercial transactions. But that is precisely what has been happening in recent years. To set trade rules, for example, eleven countries completed the Comprehensive and Progressive Agreement for Trans-Pacific Partnership (CPTPP) with neither the United States nor China as a party to the agreement. And this could become a model in other areas as Asia’s capable, sizeable, and self-interested players increasingly step up in fluid, issue-based coalitions.

During the Cold War, form drove function as Washington and Moscow forged exclusionary blocs. By contrast, function could drive form in tomorrow’s Asia, as the region’s countries tack back and forth between Beijing and Washington, set their own agendas, and reach agreements themselves.

Efforts by Beijing and Washington to define a zero-sum future for the region have thus far failed. Both overestimate their own leverage and misunderstand the depth of changes since the 1997–1998 Asian financial crisis that have given countries in the region greater capacity and will to shape their own futures.

RISING REGIONALISM

Players like India, Indonesia, Japan, Singapore, and South Korea have earned the right to influence their region’s future. Nearly every government in Asia deeply mistrusts Beijing. Yet none of them, even those most ambivalent about Chinese power, have embraced a U.S.-dictated future.

Players like India, Indonesia, Japan, Singapore, and South Korea have earned the right to influence their region’s future.

In fact, pacts and institutions that exclude the United States have proliferated in Asia over the past two decades, despite American efforts to stop them. Just take Beijing’s successful 2013 initiative to establish the new Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB). The United States not only opposed the AIIB but actively sought to disrupt it, trashing the new bank and pressuring allies not to join, though most ultimately did. And it has made a similar strategic mistake in its wholesale opposition to China’s Belt and Road Initiative (BRI). Instead of supporting higher standards and helping countries to extract more favorable loan terms from Beijing, Washington pressed countries, usually unsuccessfully, to reject Chinese money entirely.

Yet Washington has taken the wrong lesson from such debacles. Even today, it ascribes efforts to build a pan-Asian economic and institutional order largely to Chinese ambition. And it blames Asian “weakness” in the face of Beijing’s pressure for the fact that these institutions and initiatives have cohered. However, contemporary Asian regionalism—the desire to forge some cohesion out of the region’s enormous diversity—has deep historical roots and many non-Chinese champions.

THE LATEST

Visit our Asia Program for the latest on disruptive security, governance, and technological risks that threaten peace and growth in the Asia-Pacific region.

Learn More

Japan, for example, has long been the hinge of U.S. presence and strategy in Asia. It hosts U.S. military forces, shares Washington’s skepticism of China, and is a treaty ally. But while many argue that the two countries should lead a regional response to China’s supposedly “new” pan-Asianism, it was Tokyo that once incubated proposals for pan-Asian economic integration that Washington now ascribes almost exclusively to Beijing. Against vehement U.S. opposition, Japanese officials proposed in 1997 the establishment of an Asian Monetary Fund, an idea that was abandoned under U.S. pressure but that helped give rise to subsequent Asia-only currency swaps and Asia-only trade deals. And Japan is not alone: in 1990, Mahathir Mohamad, then Malaysia’s prime minister, proposed a dead-on-arrival East Asian Economic Group.

A slate of more recent proposals rely on the region’s principal multilateral entity, the ten-member Association of Southeast Asian Nations. These proposals include the Regional Comprehensive Economic Partnership, a pan-Asian trade deal that Washington once viewed as the principal competitor to the CPTPP. If it goes forward, with Washington having withdrawn from the CPTPP, Asia’s trade rules and standards will be governed by two agreements that exclude the United States and India—one of which also excludes China. And if Asia’s future economic rules are set largely by the region’s other players, the United States’ “free and open Indo-Pacific” strategy could be a hollow shell. Bluntly put, even if it is not dominated by Beijing, a more “Asian” Asia is not in Washington’s strategic and commercial interest.

SHIFTING ECONOMIC DYNAMICS

Yet pressure from the United States to counter pan-Asianism is simply no longer as effective. Relative to the rest of the world, the U.S. economy is smaller than it was before the 2008 global financial crisis and much more so than during 1997–1998 Asian financial crisis.

Those crises bookended a tumultuous decade of debate about Asia’s reliance on Western markets and capital. But those economies are no longer disproportionate demand drivers for the region’s exports, and Asian sovereign and private funds increasingly provide capital to one another.

In a growing number of sectors, Asian economies are major consumers, including of U.S. corn, natural gas, pork, and soybeans.

Asia has become a source, not just a recipient, of capital.

Moreover, Asia has become a source, not just a recipient, of capital. China has extended its foreign policy through capital-exporting projects like the BRI that Washington detests. Money from Japan, South Korea, and other Asian economies is scouring the region for yield and financing opportunities.

Meanwhile, Asia’s emerging powers, including India, seem less content than ever to inhabit an architecture built largely by the West. This explains in part why India, despite its deep suspicion of Chinese power, joined both the AIIB and the Chinese-backed New Development Bank as a founding member.

TRANSCENDING BIPOLARITY

Amid these sweeping changes, it is no surprise that few Asian governments appear willing to choose sides at the behest of the United States. But China is making a strategic miscalculation too. Beijing has cajoled and threatened its neighbors to forestall deepened cooperation with Washington, but its efforts have heightened fears of Chinese coercion and produced few tangible results. For instance, when Beijing punished South Korea for considering the THAAD system, Seoul went ahead with the deployment of one battery to Seongju, though it subsequently agreed not to deploy others.

WATCH

Washington faces the most acute challenges because hopes are high in Asia that it will modulate some of its blunter approaches. Yet attitudes about China have hardened across the U.S. political spectrum, as even Democrats who detest President Donald Trump embrace many elements of his China policies. This stark bipolar framing traces back to former president Barack Obama’s warning about the region during Trans-Pacific Partnership talks in 2015: “If we don’t write the rules, China will.”

The coronavirus will only entrench the challenge, since the worst public health and economic crisis in generations has failed to yield an iota of constructive cooperation between Beijing and Washington. If a crisis of this magnitude cannot bring the United States and China together, Asia’s players may seek to define their own new terms of engagement. One example is data governance, as competing standards are already emerging in capitals from Tokyo to New Delhi.

This could lead to coordinated efforts in areas from public health to data access and transfers that are driven by a diverse set of countries. As with the CPTPP, this coordination could in turn leave out Beijing, Washington, or both if they threaten to become spoilers of meaningful action. It could ultimately be these other Asian players that write the rules of their region’s future.

carnegieendowment.org

Πως η αντίληψη για την Τουρκία αλλάζει στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0

Συνδέοντας τρεις ξεχωριστές δηλώσεις που έγιναν πρόσφατα σχετικά με τις «προσπάθειες για την ασφάλεια της Τουρκίας», παρουσιάζονται οι ταχέως μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές κινήσεις και αντιλήψεις για τη χώρα μας, γράφει τούρκικο δημοσίευμα.

Ο  Ύπατος Αρμοστής της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής  Ζοσέπ Μπορέλ, θεώρησε  την Τουρκία, την Κίνα και τη Ρωσία, ως  τις αναδυόμενες «νέες αυτοκρατορίες».

Υπογραμμίζοντας ότι αυτές οι τρεις χώρες παρουσιάζουν ηγεμονικές τάσεις στο εξωτερικό και εξουσιαστική επιμονή στο εσωτερικό, ο Μπορέλ υποστήριξε ότι η Ευρώπη πρέπει να μάθει να μιλά με αυτές τις χώρες στη γλώσσα της εξουσίας.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Times ο πρόεδρος της Μοσάντ, Γιόσι Κοέν,  δήλωσε ότι «η δύναμη του Ιράν είναι εύθραυστη, ενώ η Τουρκία αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή», προσθέτοντας ότι «η Τουρκία του Ερντογάν προβαίνει σε προσπάθειες να καταστεί ευρασιατική δύναμη».

Ο συνταξιούχος ναύαρχος Τζεμ Γκουρντενίζ, δήλωσε στη Φωνή της Αμερικής στις 22 Σεπτεμβρίου «για τα δικαιώματα και την προστασία των συμφερόντων της Τουρκίας, το τουρκικό ναυτικό πρέπει να βρίσκεται σε μέρη όπως στον κόλπο της Μπάσρα (Περσικό Κόλπο), στην Ερυθρά Θάλασσα και στην Αραβική Θάλασσα».

Δήλωση του Ύπατου Αρμοστή της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής πολιτικής, Ζοσέπ Μπορέλ, αξιολογεί την Τουρκία ως σημαντική για τις ευρωατλαντικές δομές. Σύμφωνα με την αντίληψη της Ατλαντικής συμμαχίας, η Κίνα και η Ρωσία είναι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις που θέλουν να αλλάξουν την τρέχουσα παγκόσμια τάξη και εκφράζουν απειλές κατά της δομής του Ατλαντικού.

Ωστόσο, ο Μπορέλ, έχει διαφορετικές ιδέες για την Ευρώπη, εάν η Τουρκία βρεθεί στην ίδια τάξη με την Κίνα και τη Ρωσία για μια «νέα επεκτατική αυτοκρατορία», αυτό δείχνει ότι η Τουρκία αποσπάται ολοένα και περισσότερο από τις ευρωατλαντικές δομές  και είναι μια δύναμη που αυξάνεται όλο και περισσότερο…

Ωστόσο, ο συντάκτης Nejat Eslen στην Odatv.com σημειώνει χαρακτηριστικά:

Ας δούμε τη δήλωση του αγαπητού μου φίλου, πραγματικού ναυτικού, του Ναύαρχου Τζεμ Γκουρντενίζ στη Φωνή της Αμερικής.

Σύμφωνα με τα λόγια του Τζεμ Γκουρντενίζ, «το τουρκικό ναυτικό να βρίσκεται στην Ερυθρά Θάλασσα για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας, όπως στον Περσικό Κόλπο και στην Αραβική Θάλασσα», αυτή είναι η άποψή του.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να θέσουμε την ακόλουθη ερώτηση;

Ποια είναι τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας στην εν λόγω γεωγραφία;

Για ποιους πολιτικούς σκοπούς θα βρίσκεται το τουρκικό ναυτικό σε αυτές τις γεωγραφικές περιοχές;

Με αυτά τα λόγια ο Γκουρντενίζ δυστυχώς συμπλέει με τα όνειρα του νεο-οθωμανισμού, είναι ενάντια στον κανόνα της ισορροπίας της στρατηγικής ισχύος-στόχου και δεν είναι ρεαλιστικά.

Επιπλέον, αυτή η δήλωση, είναι μειονεκτική και δικαιολογεί μόνο όσους ισχυρίζονται ότι η Τουρκία ακολουθεί επεκτατικές πολιτικές στο όνομα του Νέο-Οθωμανισμού.

Οι άνθρωποι ονειρεύονται όσο έχουν χρήματα στις τσέπες τους, τα κράτη πρέπει να ονειρεύονται όσο έχουν αποθεματικό στο ταμείο τους.

Η Τουρκία πως να κάνει το όνειρο του Γκουρντενίζ με το πολεμικό ναυτικό στον Περσικό κόλπο;

Εδώ, το ναυτικό ήταν στο Κας, δύο χιλιόμετρα από το Καστελόριζο και δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει το ελληνικό ναυτικό στο Αιγαίο πέλαγος και απέσυρε το Ορούτς Ρέις.

Σε κάθε σκέψη που δεν λαμβάνει υπόψη την ισορροπία δύναμης και στόχου, έξω από τον ρεαλισμό και τον ορθολογισμό, είναι ένα κενό όνειρο.

Το πρωταρχικό καθήκον των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων συνίσταται στην προστασία  του τουρκικού εθνικού όρκου (Mîsâk-ı Millî) και της γεωγραφίας της Γαλάζιας Πατρίδας.

 © Βαλκανικό Περισκόπιο

Η απουσία των ΗΠΑ στην κρίση της ανατολικής Μεσογείου – γιατί η Τουρκία θέλει επανεκλογή του Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0

Σεπτέμβριος 23, 2020. 19:45

Ο πιθανός πλούτος στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου προκάλεσε μια υποκείμενη ένταση ιστορικών, εθνικών και γεωπολιτικών διαστάσεων, οδηγώντας σε συζήτηση για την πιθανότητα στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ των δύο γειτόνων, της Τουρκίας και της Ελλάδας, γράφει τούρκικο δημοσίευμα στην αραβική.

Ακόμα κι αν οι πιθανότητές για σύγκρουση είναι αδύναμες, η απλή υπόθεση στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ δύο μελών του ΝΑΤΟ και δύο συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής,  προοιωνίζονται αποτυχία για ενότητα στη συμμαχία, για συνοχή και ισχύ, εγείρουν ερωτήματα.

Σχετικά με την αμερικανική θέση στην κρίση

Ωστόσο, δεδομένης της θέσης της αμερικανικής κυβέρνησης για την κρίση και των δηλώσεών της σχετικά με αυτήν μέχρι τώρα, μπορεί να ειπωθεί γενικά ότι απουσιάζει από την περιοχή.

Αυτό είναι επακόλουθο της ανυπαρξίας συζήτησης για αμερικανική διαμεσολάβηση μεταξύ των δύο συμμάχων της και η απουσία της παρακολούθησης της έντασης στην ατζέντα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Δεν υπάρχει σαφής προτεραιότητα – η ρωσική επιρροή

Η Ουάσινγκτον ήταν πρόθυμη στην αρχή της κρίσης να παραμείνει ουδέτερη και το απέδειξε αυτό συμμετέχοντας με  το ναυτικό της σε στρατιωτικές ασκήσεις και με τα δύο μέρη.

Και οι δηλώσεις της, δεν είχαν προκατάληψη σε καμία από τις δύο χώρες, παρά την έμφαση που έδωσε στην ανάγκη επίλυσης του προβλήματος μέσω του διαλόγου και της διπλωματίας. Αυτό, δείχνει την ουδέτερη εικόνα της Ουάσινγκτον.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο αποφάσισε να σταματήσει το επιβληθέν από το 1987 εμπάργκο όπλων στην ελληνική Κύπρο για τη στήριξη της σταθερότητας και των προσπαθειών μιας ειρηνικής λύσης στο νησί της Κύπρου.

Η Ουάσιγκτον αρνήθηκε να συνδέσει την απόφαση με την κρίση της Ανατολικής Μεσογείου, δηλώνοντας ότι στοχεύει να περιορίσει τη ρωσική επιρροή στο νησί της Κύπρου, επιπλέον ισχυρίστηκε ότι η απόφαση είναι προσωρινή και υπό όρους και δεν περιλαμβάνει επικίνδυνα θανατηφόρα όπλα.

Ωστόσο, η τουρκική αντίδραση ήταν έντονη, καθώς είδε στην απόφαση μια απόκλιση από την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών που ενθάρρυνε για  μια λύση στην Κύπρο.

Σιωπηρά, η Κυπριακή Δημοκρατία, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αστάθεια στην περιοχή, με την απειλή  να καταφύγει η κατεχόμενη Κύπρος σε παρόμοια μέτρα.

Κατά την επίσκεψη του Πομπέο στην Κυπριακή Δημοκρατία πριν από δύο ημέρες, οι δηλώσεις έδειξαν την ανησυχία της χώρας του για τις κινήσεις της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο, τις οποίες περιέγραψε ως «κινήσεις που προκαλούν ένταση», που σημαίνει ότι θεωρεί την Άγκυρα έμμεσα υπεύθυνη για την ένταση.

Απάντηση προς τη Ρωσία

Για άλλη μια φορά, η αμερικανική επίσκεψη, έγινε καταφανές ότι ήταν απάντηση προς τη Ρωσία, ειδικά στην Κύπρο, αφού ήρθε λίγες μέρες μετά την επίσκεψη του  Σεργκέι Λαβρόφ.

Ωστόσο το Κυπριακό δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ένταση της Τουρκίας με την Ελλάδα, καθώς είναι μια από τις μεγαλύτερες διαφωνίες μεταξύ τους.

Επιπλέον, η Κυπριακή Δημοκρατία,  είναι ο κύριος πυλώνας της διαφωνίας για τα θαλάσσια σύνορα. Ως εκ τούτου, η Άγκυρα ενοχλήθηκε από την αμερικανική παρέμβαση και την υπογραφή μνημονίου.

Το τελευταίο είναι ένα μνημόνιο συνεννόησης για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού κέντρου που ονομάζεται «Κυπριακό Κέντρο για την ξηρά, τη θάλασσα και την ασφάλεια των λιμένων», ο  εκπρόσωπος του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, Χαμί Ακσόι δήλωσε ότι το μνημόνιο δείχνει την  αμερικανική προκατάληψη προς τους Ελληνοκύπριους, καλώντας τον «να επιστρέψει στην ουδέτερη πολιτική που παραδοσιακά ακολουθούσε στο νησί της Κύπρου, και να συμβάλλει στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού.

Παρατηρητές πιστεύουν ότι η αρνητική θέση των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με την κρίση της Ανατολικής Μεσογείου (ο Πομπέο, για παράδειγμα, δεν ανακοίνωσε την ετοιμότητα της χώρας του να μεσολαβήσει), που προκαλείται από τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές που συνήθως δεσμεύουν τη Διοίκηση στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής.

Ωστόσο, επιβεβαιώνονται ορισμένα στοιχεία, ότι δεν βρίσκει σημαντικό το θέμα, ενώ πασκίζει αδιάκοπα για «ειρηνευτικές συμφωνίες» μεταξύ των σιωνιστικής οντότητας και ορισμένων αραβικών χωρών, καθώς και προσπάθειες για συμφωνία μεταξύ της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου, ακόμη και τον ανταγωνισμό με τη Ρωσία στην Κύπρο, είναι ενδείξεις ότι υπάρχουν άλλοι λόγοι.

Διαφαίνεται ότι η θέση των ΗΠΑ καθοδηγείται από μια εκτίμηση της θέσης που αποκλείει σήμερα μια στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, και ως εκ τούτου η Ουάσιγκτον δεν πιστεύει ότι είναι προτεραιότητά της η διαμεσολάβηση.

Ωστόσο, παρά την αμερικανική άρνηση και τη συζήτηση περί ουδετερότητας, τα διαδοχικά αμερικανικά βήματα έδωσαν το χρονοδιάγραμμα και τον συμβολισμό τους σιωπηρά, στο άλλο μέρος, ωθώντας την Τουρκία – μεταξύ άλλων λόγων – να μειώσει τη σοβαρότητα των δηλώσεών της, και να  καλέσει το Ορούτς Ρέις στις τουρκικές ακτές.

Την ίδια απόσταση από τις δύο πλευρές – τουλάχιστον θεωρητικά –  κρατά το ΝΑΤΟ, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι προκατειλημμένη προς την Ελλάδα, όσον αφορά τη διακυβέρνηση, τη δομή και την πολιτική. Αυτός είναι ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην επιτυχία των τεχνικών συναντήσεων μεταξύ των δύο πλευρών υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ.

Γιατί η Τουρκία θέλει επανεκλογή του Τραμπ

Τέλος, φαίνεται ότι η αμερικανική θέση είναι πιθανό να συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο ακόμη και μετά τις προεδρικές εκλογές, αφού δεν προβλέπεται να επιδεινωθούν οι θέσεις Τουρκίας- Ελλάδας προς μια στρατιωτική σύγκρουση.

Αυτό σημαίνει ότι το όνομα του επόμενου προέδρου θα επηρεάσει, πρώτον, την απόφαση για παρέμβαση ή όχι, τη μορφή αυτής της παρέμβασης και δεύτερον την ουδετερότητά της.

Ίσως είναι αυτονόητο ότι η Άγκυρα θα προτιμούσε από αυτήν την οπτική γωνία την επανεκλογή του Τραμπ.

Η εμπειρία της με τους Δημοκρατικούς δεν είναι πολύ ενθαρρυντική, εκτός από τις έντονες δηλώσεις που έκανε ο Μπάιντεν πριν από μήνες εναντίον του Ερντογάν,

Είναι γνωστός για την εγγύτητά του στο ελληνικό λόμπι και τις προκατειλημμένες στάσεις του απέναντι στην Αθήνα εδώ και δεκαετίες.

Από τον Saeed Al Hajj

Turkey al aan

 © Βαλκανικό Περισκόπιο

Πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα: “Ο βασιλιάς είναι γυμνός… Έχετε πατώσει”

Από
pcuser
-
0

του Εργκούν Μπαμπαχάν

Ο Πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Άγκυρα, Ντέιβιντ Σάτερφιλντ, ο οποίος ως γνωστόν διάκειται φιλικά στην Τουρκία, αναφερόμενος στην κατάσταση της τουρκικής οικονομίας αναφώνησε το «Ο Βασιλιάς είναι γυμνός» (από γνωστό παραμύθι του Χ.Κ. Άντερσεν, «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», σ.τ.μ.).

Η Τουρκία, η οποία έλαβε 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια από αμερικανικές φαρμακευτικές εταιρείες δεν μπορεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις της και απαιτεί μεγάλο κούρεμα στο χρέος της. Ζητάει κούρεμα 50%, κάτι που δεν το δέχεται η αμερικανική πλευρά. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη φαρμάκων την Τουρκία, η οποία κινδυνεύει να μετατραπεί σε Συρία του Άσαντ

Ο Ερντογάν, ο οποίος ήδη διαθέτει περιορισμένους πόρους στα αστικά νοσοκομεία της αβεβαιότητας, παρέχοντας έτσι στους υποστηρικτές του μια εγγύηση εισοδήματος σε ξένο νόμισμα για χρόνια, προφανώς έχει επιδοτήσει ορισμένες από αυτές τις επενδύσεις έναντι των απαιτήσεων των αμερικανικών φαρμακευτικών εταιρειών.

Πέρυσι, ο Ερντογάν και ο γαμπρός του έδωσαν εγγύηση στον Αμερικανό υπουργό Εμπορίου Wilbur Ross ότι θα αποπλήρωναν χρέη περίπου 230 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά καθώς το χρέος δεν πληρώθηκε, το ποσό αυξήθηκε δέκα φορές και έφτασε τα 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Αμερικανός Πρέσβης αποκάλυψε αυτές τις πληροφορίες δημόσια, κατά τη συνεδρίαση του Αμερικανικού-Τουρκικού Συμβουλίου, και προειδοποίησε: “Η Τουρκία θα αντιμετωπίσει έλλειψη φαρμάκων και αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της μη πληρωμής του χρέους ή της απαίτησης μείωσης του οφειλόμενου ποσού.”

Σε μια περίοδο που τα ξένα κεφάλαια και οι ξένες επενδύσεις φεύγουν από την Τουρκία η μια μετά την άλλη, μια τέτοια δήλωση και μάλιστα δια στόματος του Αμερικανού πρέσβη, αποτελεί το τελευταίο πλήγμα για τη φήμη και την αξιοπιστία της Τουρκίας. Γιατί οι ξένοι επενδυτές να έρθουν να επενδύσουν σε μια χώρα όπου οι αμερικανικοί φαρμακευτικοί γίγαντες δεν μπορούν να εισπράξουν τις απαιτήσεις τους;

Οι αρμόδιοι στην Άγκυρα επιμένουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στις πληρωμές του χρέους της Τουρκίας. Είναι αλήθεια ότι στην 97χρονη ιστορία της Τουρκίας δεν παρατηρήθηκε αδυναμία πληρωμής δανειακών υποχρεώσεων. Όμως υπάρχει μια πρώτη φορά για τα πάντα. Επίσης, υπάρχει μια άλλη αλήθεια, ότι η Τουρκία διοικείται για πρώτη φορά από έναν ανάξιο ισλαμιστή πολιτικό, ο οποίος δεν καταλαβαίνει από την οικονομία της αγοράς, δεν σέβεται το Δίκαιο και διακατέχεται από μια λογική λεηλασίας.

Το καθεστώς Ερντογάν μοιάζει με ένα άτομο που ψάχνει για σκοτάδι. Τη χώρα κυβερνά μια κυβέρνηση η οποία αν και θεωρεί τον τόκο ως τη μητέρα όλων των κακών, δεν διστάζει να αυξήσει τα επιτόκια. Μια κυβέρνηση η οποία ενώ μιλάει για την κατάκτηση των ελληνικών νησιών, μετά τη σκληρή στάση της Γαλλίας-Αμερικής, κατεβάζει τα πανιά και μιλάει για διπλωματία, μια κυβέρνηση αναξιόπιστη και χωρίς κανένα κύρος.

Η στάση των Δυτικών, ιδίως της Ευρώπης, έναντι της Τουρκίας είναι “ας κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να μην μας αγγίξει εμάς”. Όταν αγγίζει το Αιγαίο, όταν ξεπερνά τα όρια στη Λιβύη, τότε μπροστά στις αντιδράσεις των Δυτικών, κάνει αμέσως ένα βήμα πίσω. Ωστόσο, όπως το ομολόγησε ο πράκτορας της ΜΙΤ που συνελήφθη στην Αυστρία (με εντολή να δολοφονήσει κουρδικής καταγωγής πολιτικό, σ.τ.μ.), η Άγκυρα απλώνει τα χέρια της όλο και περισσότερο προς τη Δύση.

Ο συλληφθείς μπορεί να είναι τρελό άτομο. Ωστόσο, όταν θυμάστε τη δολοφονία των τριών γυναικών κουρδικής καταγωγής στο Παρίσι, τα αποτυχημένα σχέδια δολοφονίας εναντίον Κούρδων πολιτικών και περιστατικά όπως ο Can Dündar και ο Hayko Baghdad που περιλαμβάνονται στη λίστα των μελλοθανάτων της ΜΙΤ, τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι οι ισχυρισμοί του θα πρέπει να είναι πειστικοί.

Επίσης, εάν η Τουρκία συνεχίσει να τηρεί αυτήν τη στάση, τότε  μπορεί να προκύψει ένα άλλο πρόβλημα, με τον φυλακισμένο υπάλληλο του αμερικανικού ΥΠΕΞ, Metin Topuz, σε περίπτωση που αποφασίσουν να τον στηρίξουν οι ΗΠΑ. Σε αυτήν την περίπτωση, η Άγκυρα θα πρέπει να παραδεχτεί ότι ένας τρελός αξιωματούχος της MIT έστησε μια παγίδα και καταδίκασε έναν υπάλληλο της αμερικανικής πρεσβείας με τις ψευδείς ομολογίες του. Εάν χάσει ο Τραμπ, οι συνέπειες φυσικά θα είναι τρομερές.

Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα, η Τουρκία, με λίστες μελλοθανάτων που καταρτίζει εναντίον πολιτών της Τουρκίας  ή ακόμα και ξένων που αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση, να έχει μετατραπεί σε μια μικρή Ρωσία. Η απάντηση στο ερώτημα ποια θα είναι η αντίδραση των ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες παραμένουν σιωπηλές για τη δολοφονία Κούρδων στο δικό τους έδαφος, όταν δουν να συμπεριλαμβάνονται δικοί τους σε αυτούς τους καταλόγους, θα είναι όντως σημαντική.

Η Τουρκία, μια χώρα όπου η αντιπολίτευση είναι απασχολημένη παίζοντας με πασιέντζες, μια χώρα όπου κανείς δεν ασχολείται με τις σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μοιάζει με μια απασφαλισμένη νάρκη που ψάχνει πού θα εκραγεί! Αυτή η εικόνα δεν είναι μόνο ευθύνη του Ερντογάν, αλλά και ευθύνη της αντιπολίτευσης, που δεν μπορεί να αναπτύξει δημοκρατική στάση λόγω του κουρδικού ζητήματος, όπως και ευθύνη της ευρύτερης κοινωνίας που τους υποστηρίζει όλους αυτούς, κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

Η Τουρκία είναι σαν ένα μεγάλο δέντρο που είναι κούφιο από μέσα… Η αποσύνθεση δεν σχετίζεται μόνο με την εξουσία, αλλά είναι εξαπλωμένη σε όλο το κράτος στην κοινωνία. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το πρόβλημα του άλλου. Η Τουρκία περνάει τις μέρες της, πότε αποκαλώντας τον έναν μέλος της οργάνωσης του Γκιουλέν και πότε τον άλλον μέλος του PKK. Μια Τουρκία που, το χειρότερο, θεωρεί τον εαυτό της ισχυρό και βλέπει όλον τον κόσμο ως εχθρούς. Όμως όλους αυτούς τους περιμένει ένα πικρό τέλος…

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: ahvalnews

https://infognomonpolitics.gr/2020/09/presvis-ton-ipa-stin-agkyra-o-vasilias-einai-gymnos-echete-patosei/

Το Oruc Reis στο Αιγαίο και τα μετά απ΄ αυτό… Η Τουρκία κλιμακώνει την αντιπαράθεση στο υψηλότερο μετά το Β΄ Π. Πόλεμο επίπεδο. Η Ελλάδα ;

Από
anixneuseis
-
1

του  Ελευθερίου Τζιόλα

 

Η Τουρκία αναθεωρητική δύναμη.

Τί ακριβώς συνέβη και τί σημαίνουν οι 35 μέρες του Oruc Reis στο Αιγαίο.

Η Τουρκία είναι ξεκάθαρο, πλέον, και στον πιο δύσπιστο παρατηρητή οπουδήποτε στον Κόσμο, ιδιαίτερα στην Ευρώπη και την Αμερική, αποτελεί την πιο ενεργή στις σημερινές συνθήκες αναθεωρητική δύναμη. Δηλαδή, μία δύναμη που στοχεύει και δρα για την αλλαγή και την επαναχάραξη των συνόρων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Και ταυτόχρονα, μια δύναμη που εννοεί τον εαυτό της και του αναθέτει ρόλο ως ισχυρή δύναμη στο διεθνές σύστημα.

Ενεργά αναθεωρητική με την έννοια ότι εφαρμόζει στην πράξη με στρατιωτικά μέσα την επιβολή στο πεδίο καταστάσεων που ισοδυναμούν με αλλαγή συνόρων. Εκτός από την κατοχή του 38% των εδαφών της Κύπρου χώρας-μέλους της Ε.Ε. και του ΟΗΕ, κατέχει σήμερα ζώνη 38 χιλιομέτρων στη Βόρεια Συρία κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων, έχει εισβάλει και διατηρεί στρατεύματα στο Βόρειο Ιράκ (σε περιοχές με αμιγή κουρδικό πληθυσμό), διατηρεί, μέσω διαρκών ανανεώσεων, δύο γεωτρύπανα και ναυτικές δυνάμεις στην κυπριακή ΑΟΖ επί ενάμιση σχεδόν χρόνο, έχει εγκαταστήσει και διατηρεί δυνάμεις (μισθοφορικές- τζιχαντιστικές και δικές της) στο τμήμα της Λιβύης του Σάρατζ καταπατώντας το εμπάργκο του ΟΗΕ, καταλύοντας προκλητικά  το σχέδιο ΄΄Ειρήνη΄΄ της Ε.Ε., προσαρτώντας παράνομα θαλάσσιες εκτάσεις που δεν της ανήκουν (τουρκολυβικό σύμφωνο). Αν προστεθούν οι πολύ στενές σχέσεις με το Κατάρ και το Σουδάν, καθώς και οι άλλες σχέσεις με ισλαμικά (σουνιτικά) καθεστώτα και με ισλαμικά ριζοσπαστικά κινήματα στην ευρύτερη περιοχή, μπορούμε να διαμορφώσουμε την εικόνα ενός συμπαγούς συσχετισμού που έχει και προωθεί συγκεκριμένους στόχους πέρα από τον άμεσα ορατό ορίζοντα.

Η Τουρκία έχει ήδη στραφεί ενεργά εναντίον της Ελλάδας. Εισήλθε σε ύδατα της επικράτειάς της, ασκώντας  επ΄ αυτών και στα υποθαλάσσια μέρη τους δραστηριότητες (έρευνες, περιπολίες, απειλητική διάταξη δυνάμεων) σαν να  ήταν δική της επικράτεια ! Αυτό συνέβη με το Oruc Reis και τις ναυτικές και αεροναυτικές δυνάμεις της  από την 10η Αυγούστου 2020 μέχρι σήμερα την επιστροφή του πίσω στην Αττάλεια. Αυτή η επί χρόνια σχεδιασμένη, διεθνώς ανακοινωμένη και ενώπιον όλων πραγματοποιημένη ενέργεια της Τουρκίας, – που ας τονισθεί, ότι πέρα από ορισμένες χαμηλής έντασης ελληνικές στρατιωτικές ανταπαντήσεις (φρεγάτα “Kemal Reis”,  αεροπορικά lockings) , δεν έτυχε πραγματικής επί του πεδίου αποτροπής -, αποτελεί το πρώτο έμπρακτο μεταπολεμικό  τετελεσμένο της Τουρκίας  επί ελληνικής επικράτειας.

Το γεγονός αυτό, του Αυγούστου 2020, των 35 ημερών, θα αποτελέσει ένα ιστορικό αρνητικό ορόσημο. Ποιοτικά βαρύτερο και πιο αρνητικό από το γκριζάρισμα των Ιμίων. Η διεκδικήσεις της Τουρκίας και το status έχουν κλιμακωθεί, έχουν αλλάξει επίπεδο. Νέος ιστορικός κύκλος έχει ανοίξει.

Σημειώνουμε, συναφώς, ότι εκείνοι που κόπτονταν ως βαθείς γνώστες της τουρκικής γεωστρατηγικής, μέσω και της ανάγνωσης τουρκικών εντύπων με χρήση και του προτερήματος τους, της γνώσης της τουρκικής γλώσσας, οφείλουν να είναι προσεκτικοί. Εκτιμούσαν από ‘’πληροφορίες’’ και με αναλύσεις τους, την εκτόνωση της τουρκικής επιθετικότητας στις 13 Αυγούστου 2020, ενώ, ακριβώς, τότε η Τουρκία ετοίμαζε τον νέο κύκλο επιθετικών κινήσεών της στο Αιγαίο, που πραγματοποίησε σχεδόν αμέσως μετά! Ούτε μπορούν, πλέον, να έχουν σοβαρή βάση τα (μυθ)ιστορήματα περί ποντιακής καταγωγής του Ερντογάν ή/και του νέου τούρκου δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, που παραπλανούν και συσκοτίζουν συναισθηματικά –και πάντως λανθασμένα- την σκληρή μπροστά μας πραγματικότητα.

Η άποψη ορισμένων ότι οι θαλάσσιες περιοχές στις οποίες κινήθηκε ο στόλος της Τουρκίας και το Oruc Reis  αποτελούν εν δυνάμει ελληνική επικράτεια και όχι  αναγνωρισμένη ελληνική επικράτεια αποτελεί ακριβώς το επιχείρημα της Τουρκίας, είναι η άποψη της Τουρκίας που εκφωνούν και υποστηρίζουν, – αλοίμονο ! -, και ελληνικά χείλη ! Είναι καταφανές ότι η Αθήνα, με αυτές τις απόψεις, δεν χρειάζεται να πάει σε κανένα διάλογο με την Τουρκία, μπορεί να προσχωρήσει απευθείας στα σχέδια που ήδη της έχουν ετοιμάσει ΄΄φίλοι και εταίροι΄΄ (ΝΑΤΟ – ΗΠΑ & Γερμανία) που διαμοιράζουν Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, θεωρώντας βάσιμες τις τουρκικές απαιτήσεις. Αλλά, τότε, ας σκεφθούν και πώς θα το εφαρμόσουν, πώς θα το πουν όλο αυτό, στον τελικό και απαράγραπτο Εγγυητή και Φύλακα, τον Ελληνικό Λαό !…

Σε πρώτο στάδιο, οι απόψεις νομιμοποίησης των διεκδικήσεων της Τουρκίας, έχουν γίνει και ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία η στάση της Τουρκίας δεν χαρακτηρίσθηκε ως επιθετική και παράνομη ενέργεια αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, ως ‘’προκλητική’’. Ταυτόχρονα, ο Ζοζέπ Μπορέλ, ευρωπαίος εκπρόσωπος ( = και δικός μας ; ) των Εξωτερικών Υποθέσεων,  χαρακτήρισε, κατά ανήκουστο τρόπο,  όλες οι παραπάνω ενέργειες “ναυτικές κινητοποιήσεις”!

Χρειάζεται, να υπογραμμίσουμε, ξανά (και ξανά) τα θεμελιώδη. Αν τα ελληνικά νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, αν τα ελληνικά νησιά έχουν ΑΟΖ, αν το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο διαρκώς επικαλείται η Αθήνα, παρέχει και θεμελιώνει το δικαίωμα των 12 μιλίων στα χωρικά ύδατα (με ταυτόχρονη υιοθέτηση της ΄΄μέσης γραμμής΄΄) και την αντίστοιχη κυριαρχία των 12 μιλίων στον εναέριο χώρο, τότε, όπως και ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του πρωθυπουργού, αντιναύαρχος Α. Διακόπουλος παραδέχθηκε, όπως και δεκάδες έγκυροι αναλυτές και εξειδικευμένοι νομικοί κατέθεσαν, το Oruc Reis παραβίασε συστηματικά και επί σειρά ημερών (35 ημέρες) την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Ελλάδας υπό την προστασία του τουρκικού στόλου που ενεργούσε απειλητικά προς τις Ελληνικές Δυνάμεις. Και γα να έχουμε μια συγκεκριμένη εικόνα, απέναντι κι σ΄ εκείνα τα απίθανα ότι ο θόρυβος των μηχανών των πολεμικών πλοίων δεν επέτρεπε τις έρευνες βυθού, σημειώνουμε ότι το Oruc Reis έχει συλλέξει δεδομένα από 3.525 τετραγωνικά χιλιόμετρα (θαλάσσια έκταση που αντιστοιχεί σε μια επιφάνεια ισοδύναμη με το νομό Κοζάνης) ! Ενώ το Yavuz  και το Barbaros  συνεχίζουν στην ΑΟΖ της Κύπρου !

Αυτή είναι η αλήθεια.

Δικαιώματα, που δεν ασκούνται και δεν υποστηρίζονται εμπράκτως, ιδιαίτερα απέναντι σε όποιον επιθετικά τα αμφισβητεί και τα καταπατά, ατονούν και χάνονται…

Θα μπορούσαμε να το πούμε κι αλλιώς: για να αποκτήσουμε ένα μέτρο σύγκρισης. Η Ελλάδα μπορεί να πραγματοποιήσει ό,τι ακριβώς και η Τουρκία στις περιοχές και ανατολικότερα των περιοχών όπου έδρασε το Oruc Reis, συνοδευόμενο από δυνάμεις του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού ;  Δηλαδή, να πραγματοποιήσει έρευνες επί 35 μέρες ; Η Ελλάδα, στην εν ΄΄δυνάμει ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα΄΄(κατά την έκφραση ορισμένων των Αθηνών), ανατολικά του Καστελόριζου και στα συνορεύοντα σημεία με την κυπριακή ΑΟΖ, γιατί δεν πραγματοποιεί έρευνες ; Γιατί δεν το έχει κάνει, με τον τρόπο, π.χ., που τις έκανε στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης ; Επισημαίνω, ότι όταν έγιναν οι έρευνες αυτές (από τη μισθωμένη νορβηγική εταιρεία Petroleum Geo Services -PGS) δεν υπήρχε οριοθετημένη ΑΟΖ με την Ιταλία. Συνεπώς, οι συνθήκες είναι ακριβώς ίδιες. Επομένως, γιατί δεν πραγματοποιούνται στην  ”δυνάμει ελληνική ΑΟΖ” ανατολικά του Καστελόριζου έρευνες και από την Ελλάδα, όπως είχε γίνει στην ”δυνάμει ελληνική ΑΟΖ” του Ιουνίου και νότια της Κρήτης, το 2012 -13 ;

Ας διώξουμε τη στάχτη από τα μάτια… Ας μην (αυτό)παγιδευόμαστε. Ας δούμε κατάματα την κατάσταση, για να μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε. Το ψέμα και η υποκρισία έχουν κοντά ποδάρια!

 

Τι ακριβώς ζητάει η Τουρκία.

Η σύγκρουση συμφερόντων, οι ανταγωνιστικοί ρόλοι.

Οι επιλογές Γαλλίας, Γερμανίας, ΗΠΑ, Ελλάδας.

Η Τουρκία, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο ότι αποτελεί την πιο ενεργή στις σημερινές συνθήκες αναθεωρητική δύναμη. Στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, η Τουρκία είναι η μόνη δύναμη που δρα, σήμερα, ανοιχτά με τέτοιον τρόπο. Θέτοντας επί τάπητος ζήτημα κυριαρχίας στην Ανατολική Μεσόγειο και, ουσιαστικά, ωθώντας στο προσκήνιο και πάλι ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα.

Είτε ορισμένοι πείθονται από την ανάλυση μας περί νέο-οθωμανισμού και των επιδιώξεών του, είτε όχι, η πραγματικότητα καταγράφει ωμά ότι η Τουρκία υλοποιεί, βήμα –βήμα, μια πολιτική για να καταστεί κυρίαρχη δύναμη στον κρίσιμο αυτό γεωπολιτικό χώρο. Μια πολιτική που αλλάζει και τις ισορροπίες, και τους πυλώνες και, τελικά, τις σφαίρες επιρροής.

Εκμεταλλεύεται τη σχέση της με τη Ρωσία, ποντάροντας τακτικά στο στόχο και στην εμμονή του Πούτιν για εμβάθυνση του ρήγματος, μέχρι και τη ρήξη, στην ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Ο γεωπολιτικός αυτός καιροσκοπισμός της Ρωσίας με επώδυνους συμβιβασμούς στα μέτωπα της Συρίας (καιροσκοπική αποδοχή της κατάληψης τμημάτων της Β. Συρίας) και της Συρίας (ανοχή στη δράση των μισθοφορικών -τουρκικών δυνάμεων), αλλά και με ενίσχυση των οικονομικών θέσεων της στην στρατιωτική και παραγωγική δομή της Τουρκίας (S-400, φυσικό αέριο, αγωγοί κλπ) , παρέχει χώρο και χρόνο, και την χρονικά αναγκαία  στήριξη, που αξιοποιεί η Τουρκία στο ξεδίπλωμα της στρατηγικής της.

Η σχέση της Τουρκίας με της ΗΠΑ, ιδιαίτερα οι προσωπικές (και με προσωπικά συμφέροντα) του Ερντογάν με τον Τραμπ, αλλά και η αδιάσπαστη σχέση της με το ΝΑΤΟ, όπου υπάρχουν σκληροί υποστηρικτές της, και όχι μόνο υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί, αλλά κι ο ίδιος ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Στόλτενμπεργκ, που τη θεωρούν αναντικατάστατο στήριγμα, αποτελεί μία ακόμη συνθήκη που εκμεταλλεύεται ο Ερντογάν.  Η παγιωμένη αυτή αντίληψη και αυτό το πλαίσιο σχέσεων, παρά τις περιόδους όξυνσης, εξακολουθεί να παρέχει στην Τουρκία ελευθέριες κινήσεων, μέχρι και την ανάληψη  πρωτοβουλιών ανακατανομής ισχύος στην ευρύτερη περιοχή. Ανακατανομή ισχύος, για την οποία μεγάλωσαν οι προσδοκίες της Τουρκίας κι από το γεγονός της μερικής απόσυρσης των ΗΠΑ από την περιοχή και της υποβάθμισης του ενδιαφέροντός τους (πλην Ισραήλ). Οι αμερικανικές εκλογές, αποτελούν, πάντως, ένα κρίσιμο σημείο καμπής. Αλλαγή στον Λευκό Οίκο, με τον Μπάϊντεν, θα δυσκολέψει την πρόοδο των σχεδίων Ερντογάν, πράγμα που τον σπρώχνει να πυκνώσει και να εντατικοποιήσει τις κινήσεις του μέχρι το τέλος του χρόνου, κάτω κι από το πολύ πιθανό ενδεχόμενο της ήττας του συμμάχου του Τραμπ (1η Ιανουρίου 2021 : η ημερομηνία παράδοσης στον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ).

Στην  Ε.Ε., μετά το Brexit και την αναδίπλωση του Ηνωμένου Βασιλείου στα εσωτερικά του, η Γαλλία είναι εκείνη κυρίως η ευρωπαϊκή δύναμη, που έχει στην οπτική της ενεργή και διαρκή την ευρωμεσογειακή και εν γένει γεωστρατηγική διάσταση. Η Γερμανία δέχεται ισχυρή πίεση να μετακινηθεί  στις προσεγγίσεις της για τα ευρωμεσογεικά ζητήματα και τα θέματα της Ανατολικής Μεσογείου σε θέσεις που απηχούν τα ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά και βρίσκονται κοντά στις αντίστοιχες ελληνικές &  κυπριακές δίκαιες θέσεις. Ωστόσο, η Γερμανία διατηρεί μια ιστορική θέση κεντρικής ηπειρωτικής –κι όχι ναυτικής- δύναμης και μιας διαχρονικής συμμάχου της  Τουρκία που στηρίζεται σε παγιωμένες αντιλήψεις, καθώς και σε οικονομικά οφέλη, όπως και στον πολυπληθές τουρκικό δυναμικό στο εσωτερικό της. Είναι χαρακτηριστικό ότι η γερμανική προεδρία διαχειρίζεται την τουρκική επιθετικότητα με μια λογική ισοτιμίας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, μολονότι η Ελλάδα αποτελεί χώρα-μέλος του Συνασπισμού στον οποίο μετέχει και η ίδια η Γερμανία (η Ε.Ε.) και είναι η χώρα που υφίσταται την αδικία, τον τουρκικό επεκτατισμό. Είναι χρήσιμο να σημειώσουμε ότι η  Τουρκία αποτελεί  το μεγαλύτερο αγοραστή γερμανικών οπλικών συστημάτων, απορροφώντας το 1/3 των συνολικών εξαγωγών του Βερολίνου (344 εκατ. ευρώ το 2019). Όμως, εκτός της Γερμανίας, και οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία και ακολούθως η Γαλλία και η Ισπανία με συνολικό ποσοστό 33% είναι οι μεγαλύτεροι εμπορικοί εταίροι της Τουρκίας. Οι παραπάνω χώρες, με πρώτη την Ολλανδία και δεύτερη τη Γερμανία, καλύπτουν επίσης το 45% των άμεσων ξένων επενδύσεων στην Τουρκία. Οι δε διμερείς εμπορικές σχέσεις Τουρκίας -Γερμανίας ξεπερνούν τα 40 δισ. δολάρια.

Εύκολα γίνεται κατανοητό ότι για ένα Συνασπισμό κρατών όπου δεσπόζει το οικονομικό κριτήριο οφέλους, όπως η Ε.Ε. υπό γερμανική ηγεμονία, με καθήκοντα προεδρεύουσας χώρας την τρέχουσα περίοδο, δραστικές οικονομικές κυρώσεις στην Άγκυρα δεν μπορούν να υπάρξουν. Ή, αν κάποιες υπάρξουν, θα αρχίσουν να ‘’ξηλώνονται΄΄ στην πράξη. Επιπλέον, αυτών, και οι επενδύσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στον ασταθή χρηματοπιστωτικό τομέα της Τουρκίας θα πλήττονταν σοβαρά από την επιβολή τραπεζικών κυρώσεων. Γιαυτό, άλλωστε, ο κατάλογος των πιθανών κυρώσεων που συνέταξε η Ε.Ε. στην πρόσφατη άτυπη σύνοδο, κάνει αναφορά σε απαγόρευση δανεισμού της Τουρκίας από κρατικές και όχι από ιδιωτικές ευρωπαϊκές τράπεζες.

Υπάρχει, τέλος, ένας ακόμη λόγος που συνήθως δεν αναφέρεται, αλλά οφείλουμε να τον επισημάνουμε. Η Δύση είναι προσεκτική έναντι της Τουρκίας και λόγω των μυστικών υπηρεσιών της τελευταίας με τις αντίστοιχες δυτικές. Μια σχέση, που σήμερα, ενώ παραπαίει, εξακολουθεί να υφίσταται και να λειτουργεί.

Όλα τα παραπάνω περιγράφουν το πλαίσιο, εντός του οποίου η Τουρκία με συστηματικό και ενεργό τρόπο εφαρμόζει την αναθεωρητική , επεκτατική στρατηγική της στην περιοχή.

 

Νέο Ανατολικό Ζήτημα.

Η Ευρώπη ξανά, πίσω, στις αρχές του 20ου αιώνα;

Ο κομβικός ρόλος της Ελλάδας.

 

Όμως, αυτό που για ορισμένους –και ασφαλώς για το καθεστώς της Τουρκίας- συνιστά την ισχύ της Τουρκίας, το ίδιο από την άλλη του όψη,  δείχνει τα όρια, τις παθογένειες, τις αδυναμίες του και τις δυνατότητες ανατροπής του.

Έχουμε πει -και το υπογραμμίζουμε- ότι η Τουρκία στο δρόμο αυτό του υπερεπεκτατισμού και του μαχητικού αναθεωρητισμού με την υφή του σουνιτικού ισλάμ  παράγει τις προϋποθέσεις και τους όρους της ήττας της. Ήττα, η οποία μπορεί να επιφέρει μείζονες αλλαγές σε βάρος της σημερινής Τουρκίας, όπως τη γνωρίζουμε (Κουρδιστάν, αλλαγή συσχετισμών, ακόμα και συνόρων – νέο Ανατολικό Ζήτημα). Αρκεί, πρωτίστως, η Ελλάδα που βρίσκεται στο επίκεντρο των επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας,  και μια ενεργή Συμμαχία χωρών της περιοχής (Γαλλία, Ελλάδα, Ισραήλ, Κύπρος, Αίγυπτος, καθώς, και άλλες αραβικές χώρες -ΗΑΕ, Μπαχρέιν κλπ,  κεντροασιατικές -Αρμενία, Γεωργία κλπ, βαλκανικές – Σερβία, Ρουμανία κλπ) να συμφωνήσουν και να θέσουν σε εφαρμογή ένα σταθερό σχέδιο περιορισμού, απομόνωσης και απάντησης της Τουρκίας. Η Ελλάδα (και ο Ελληνισμός) μπορούν να επιστρέψουν πρωταγωνιστές, με ρόλο καθοριστικό στον ιστορικό τους χώρο, τη Μεσόγειο, πολύ περισσότερο την Ανατολική Μεσόγειο.

Είναι όμως αναγκαίο και η Ε.Ε. να αντιληφθεί με όρους πραγματικούς ότι μετά – τη μερική για πολλούς, συγκυριακή, λόγω Τραμπ, για άλλους- απόσυρση των ΗΠΑ από την περιοχή και την εσωτερική αναδίπλωση του Ηνωμένου Βασιλείου μετά το Brexit,  ότι  η Ε.Ε. ή θα εντάξει την Ανατολική Μεσόγειο στο ζωτικό της χώρο ή θα τη χάσει.

Η Γαλλία, όπως έχουμε σημειώσει, έχει μια τέτοια αρχειακή θεώρηση,  και παρά τα μοιραία λάθη της επί  Σαρκοζί που κόστισαν την απώλεια της  Λιβύης και την καθοριστική μείωση της επιρροής στη Συρία, επανέρχεται στην περιοχή ως αδιαμφισβήτητα ισχυρή δύναμη του ΝΑΤΟ, η μόνη πυρηνική ευρωενωσιακή δύναμη και η μόνη που μπορεί να προσδώσει ουσιώδες ευρωπαϊκό περιεχόμενο στην εξωτερική πολιτική της Ε.Ε.. Η  Γερμανία, δίχως πραγματική χειραφέτησή της από το ναζιστικό άγος, και ως ιστορικά κεντρική δύναμη, στερείται μιας τέτοιας θεώρησης, ευρίσκεται δε μεταξύ μιας ισχυρής πίεσης μετατόπισης της από τη Γαλλία (αλλά και την Ελλάδα και την Κύπρο), από τη μια, και του ιστορικού-οικονομικού προσανατολισμού της συμμαχίας της με την Τουρκία, από την άλλη, με  ισχυρή επί του παρόντος την κλίση προς το δεύτερο σκέλος.

Καθώς, ο επεκτατισμός της Τουρκίας κλιμακώνεται και εισέρχεται σε ζωτικά πεδία, όπως αυτά του Αιγαίου και των ενδιαφερόντων της Γαλλίας (Β. Αφρική, Αν. Μεσόγειος), ο πυρετός και η ένταση και μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε. (Γαλλίας -Γερμανίας), θα ανεβαίνει. Δεν  αποτελεί εξωπραγματική αξιολόγηση -το αντίθετο, μάλιστα- ότι αυτή η ένταση μεταξύ των δύο κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε., λόγω των διακυβευμάτων και των αντιθετικών τους επιλογών στη λεκάνη της Μεσογείου και τη Μέση Ανατολή μπορεί να οδηγήσει τη συνοχή της Ε.Ε. σε ανοιχτή δοκιμασία. Τα πράγματα τείνουν να θυμίζουν στη Γηραιά Ήπειρο τις αρχές του 20ου αιώνα, όπου για την υπέρβαση αυτών των ανταγωνιστικών επιλογών χρειάστηκαν δύο πολυαίμακτοι Παγκόσμιοι Πόλεμοι.

 

Αν, πάντως, η Ελλάδα κατορθώσει, με βάση μια σφιχτοδεμένη  Στρατηγική που αξιοποιεί τη θέσης της, ενισχύει το ρόλο της και αυξάνει την ισχύ της, – αν κατορθώσει να αποτελέσει τον αποφασιστικό, κύριο παίκτη της περιοχής, τότε αυτή θα είναι και ο πυλώνας της περιοχής με τρέχουσα, μονιμότερη και μελλοντική καθοριστική επιρροή. Αυτή θα είναι η επιστροφή της πραγματικής, αιώνιας ”Γαλάζιας Πατρίδας” (της Ελλάδας) στο φυσικό, ιστορικό της χώρο, την Ανατολική Μεσόγειο.

Αυτό είναι το ιστορικό διακύβευμα.

Αυτό ανταγωνιστικά επιχειρεί και η Τουρκία. Στα πλαίσια υλοποίησης της νεο-οθωμανικής, και γι αυτό πολλαπλά αποκρουστικής για τα Έθνη και τους Λαούς της περιοχής,  στρατηγική της. Στην ευρύτερη, κρίσιμη για τις γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές εξελίξεις, αυτή περιοχή αυτό είναι κεντρικό ζήτημα του νέου ιστορικού κύκλου !

 

Ποια είναι τα θέματα της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης.

 

Διεξάγεται, τελευταία, μια συζήτηση στα τυφλά. Η κυβέρνηση οφείλει να ξεκαθαρίσει : ποιό είναι το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, κι όχι του διαλόγου, όπως παραπλανητικά αναφέρεται. Και τι σχετικό έχει υπογραφεί, τι έχει υπογράψει.

Ο Ι. Καλίν, εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας, δεξί χέρι του Ερντογάν μετά τη συνάντηση του με τη διπλωματική  σύμβουλο του Έλληνα πρωθυπουργού, Ελ. Σουρανή, παρουσία και  της διπλωματικού συμβούλου της Μέρκελ, Γιαν Χέκερ, στις αρχές του Ιουλίου 2020, και μάλιστα μετά την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, είπε ότι συμφωνήθηκε να συζητηθούν στο διάλογο : το ζήτημα του Αιγαίου, το ζήτημα των νησιών, της υφαλοκρηπίδας, το ζήτημα των θαλάσσιων αρμοδιοτήτων, το θέμα των ερευνών και γεωτρήσεων στις αμφιλεγόμενες περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, το θέμα της εκλογής μουφτή στην Ελλάδα, το ζήτημα του τζαμιού στην Ελλάδα και όλα τα άλλα ζητήματα !…

Ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη τύπου, στη ΔΕΘ, μίλησε για «βασική, μείζονα και μόνη διαφορά» αναφερόμενος σε ”θαλάσσιες ζώνες” (μια έκφραση έντονα αμφιλεγόμενη και με πολλές σημασίες αντί των συγκεκριμένων : ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα). Οι τρεις πάντως χαρακτηρισμοί (”βασική, μείζονα, μόνη”) αν δεν αποτελούν ολίσθημα γλωσσικό, αποτυπώνουν μια επικίνδυνη ασάφεια, σκόπιμη μάλλον για την κατευναστική συναίνεση της ελληνικής κοινής γνώμης. Με μήνυμα, όμως, προς την αντίπαλη τουρκική πλευρά, η οποία αντιλαμβάνεται την μετακίνηση της αντίστοιχης ελληνικής προς μια συνολικότερη διαπραγμάτευση, ανάλογη αυτής για την οποία μίλησε ο Καλίν, ως αποτέλεσμα μάλιστα των δραστικών τελευταίων ενέργειών της στο Αιγαίο. Η σημασία του πλαισίου διαπραγμάτευσης (θέματα, διαδικασία, διαμεσολαβητές, καθώς και η εσωτερική του λογική που στρέφει προς κάποιο αποτέλεσμα) είναι πάντοτε κρίσιμα σε τέτοιας φύσεως ζητήματα.

Μετά, λοιπόν, απ΄ όλα αυτά, μεγάλη σημασία έχει να ξεκαθαρισθεί αν τα θέματα που έχει δηλώσει δημόσια η τουρκική πλευρά (Καλίν -Τσαβούσογλου) ότι έθεσε, με τη μεσολάβηση της Γερμανίας, αποτελούν μέρος του κειμένου που υπέγραψε η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη, ή όχι. Ή, εν πάση περιπτώσει, ποια από τα θέματα που έθεσε η τουρκική πλευρά έχουν περιληφθεί στο υπογεγραμμένο κείμενο.

 

 

Οι Ελληνικές θέσεις (ποιες μπορεί να είναι : ρεαλιστικές και αποτελεσματικές).

Η Ελλάδα μπορεί !

Χρειάζονται στο σημείο αυτό, αλλά και γενικότερα, να γίνουν οι παρακάτω σοβαρές παρατηρήσεις -προτάσεις.

  1. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας για τις συζητούμενες περιοχές (Αιγαίο, νησιά). Επομένως, αν η επιδίωξη είναι η Χάγη για την οποία σχεδόν όλοι οι εκπρόσωποι του κατεστημένου των Αθηνών μιλούν με αφελή προεξόφληση δικαίωσης, τότε η Χάγη δεν έχει βάση -πλαίσιο για να δικάσει (δεν αναγνωρίζεται από την Τουρκία). Αυτό από μόνο του θα μπορούσε να αποτελέσει μείζον θέμα πίεσης πάνω στην Τουρκία, ομόθυμα από την Ε.Ε.. Τονίζοντας ότι χώρα που δεν δέχεται το Διεθνές πλαίσιο – δίκαιο ρύθμισης, αλλά και επίλυσης των διαφορών δεν μπορεί να γίνεται δεκτή σε ευρωπαϊκές συνομιλίες με ανάλογο περιεχόμενο (επίλυσης θαλάσσιων συνοριακών διαφορών). Η δε συμπεριφορά της, σύμφωνη αποκλειστικά με τα ίδια συμφέροντα της Χώρας (= της Τουρκίας) όπως αυτή τα αντιλαμβάνεται τείνει να γίνεται αυθαίρετη και παραβατική,  η οποία στην κοινή πολιτική γλώσσα  ορθά αποκαλείται ”πειρατική”.  Συμπεριφορά, την οποία οι σύμμαχες χώρες –εταίροι θα αντιμετωπίσουν αποφασιστικά.
  2. Η διαπραγμάτευση, λοιπόν, είναι ευθέως πολιτική, ένα διακρατικό ” παζάρι”. Όπου, όμως, η Τουρκία είναι η μόνη που έχει αιτήματα διεκδίκησης, τα προβάλλει δε και στοχεύει να τα επιβάλλει με κάθε τρόπο, έχοντας οικοδομήσει ένα εσωτερικό μέτωπο της πλειοψηφίας των τουρκικών κομμάτων και εθίζοντας τη διεθνή γνώμη και τα κέντρα ισχύος.

 

  1. Η Ελλάδα οφείλει να ξεκαθαρίσει τη θέση της. Ότι δεν έχει τίποτα να διαπραγματευθεί απ΄ όσα η Τουρκία επιθυμεί. Στη “γλώσσα της Τουρκίας” : ότι δεν έχει τίποτα να παζαρέψει, τίποτα να παραχωρήσει. Ότι είναι δικαίωμά της και θα προχωρήσει στην υπογραφή συνορεύουσας ΑΟΖ με την Κύπρο (δικαίωμα που προκύπτει από την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας). Ότι μετά απ’ όλα αυτά των τελευταίων 35 ημερών στο Αιγαίο, και τις προκλήσεις -απειλές Ερντογάν για αντιπαράθεση στο πεδίο , αποφασίζει 12 μίλια για τα χωρικά της ύδατα, με πλήρη εξασφάλιση ελεύθερης ναυσιπλοΐας και εφαρμογή της “μέσης γραμμής” στα εφαπτόμενα-γειτνιάζοντα σημεία με την Τουρκία.  Ότι η απειλή του ” casus belli ” δεν έχει αντίκρισμα για την Ελλάδα, όταν αυτή ασκεί διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματά της. Ότι η Ελλάδα δεν εκφοβίζεται και δεν υποχωρεί. Καθαρή και αποφασιστική απάντηση στο τι η Ελλάδα θεωρεί Ελληνικό και Αδιαπραγμάτευτο. Είναι πρωτοφανές και ανήκουστο στο Αιγαίο να ορίζει τα σύνορα της Ελλάδας η Τουρκία, λέγοντας ότι τα χωρικά της ύδατα είναι στα 6 μίλια και τέλος, μέχρις εκεί (!)…

 

  1. Ασφαλώς, υπάρχει ανάγκη να γίνει η οριοθέτηση (κι όχι διανομή) της υφαλοκρηπίδας. Τούτο, όμως, προϋποθέτει την αναγνώριση από την Τουρκία του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και των εξ αυτού σχετικών Συμβάσεων, ώστε να είναι δυνατή και να έχει νόημα η προσφυγή με συνυποσχετικό, μετά από τις επί τούτου αποκλειστικές συζητήσεις, στη Χάγη για το συγκεκριμένο θέμα.

 

  1. Χωρίς μια τέτοια, σύμφωνη με τα παραπάνω, Ελληνική εθνική δέσμη θέσεων και αποφάσεων, γίνεται αποδεκτό το πλαίσιο της απευθείας πολιτικής διακρατικής διαπραγμάτευσης. Τα όποια αποτελέσματα προκύψουν θα γίνουν Συμφωνία αμοιβαίας(;;) ελληνοτουρκικής δέσμευσης. Δηλαδή, ελληνικής δέσμευσης παραχωρήσεων, αφού μόνον τουρκικές διεκδικήσεις καλούμαστε να ικανοποιήσουμε. Τα αποτελέσματα, με βάση αυτό το πλαίσιο, έχουν παρασκηνιακά προετοιμαστεί (αυτή, εξάλλου, είναι η ουσία του γνωστού : “βρείτε τα”, των φίλων και εταίρων). Μου θυμίζει τη συμφωνία με τη fYROM και την προετοιμασμένη από καιρό συμφωνία της Αμερικανικής Πρεσβείας την οποία ουσιαστικά υπέγραψαν Τσίπρας-Κοτζιάς και Ζάεφ-Ντιμιτρώφ για τη ”Βόρεια Μακεδονία”.

 

  1. Παραχωρήσεις, όμως, αποκλείεται να κάνει, οποτεδήποτε και μ’ οποιονδήποτε τρόπο, ο Ελληνικός Λαός ! Σε τελική, ανάλυση αυτός (ο Ελληνικός Λαός) είναι το αξεπέραστο εμπόδιο των προθύμων έναντι των “φίλων και εταίρων”. Ο Ελληνικός Λαός και το στρατευμένο τμήμα του είναι και ο μέγας και αποφασιστικός εγγυητής της Πατρίδας και της Επικράτειας της.

Το γεγονός αυτό, της ανυποχώρητης στάσης του Ελληνικού Λαού, είναι που βαθύτερα τροφοδοτεί και τις όποιες θετικές εξελίξεις στην περιοχή, με την έννοια της αναζήτησης λύσεων, εξελίξεων και προοπτικών πέρα από και ενάντια στις επεκτατικές τουρκικές επιδιώξεις, μέσα από συμμαχίες και συμφωνίες απέναντι στην επιθετική και αναθεωρητική Τουρκία.

 

  1. Πολιτικές Ηγεσίες που σκέφτονται και ενεργούν ανάλογα, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας και τα αναγκαία, δηλαδή, Ηγεσίες που εκπροσωπούν και υπηρετούν αυθεντικά και αξιόπιστα τον Ελληνικό Λαό και τον Ελληνισμό, έχουν, για αυτούς τους λόγους, ισχυρή θεμελίωση, αποφασιστική στήριξη και βέβαια, μέσο-μακροπρόθεσμη επιτυχία στους εθνικούς στόχους.

 

  1. Τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα και οι Συμμαχίες που επιτυγχάνει η Ελλάδα και η Ελληνική διπλωματία (Γαλλία, Rafale, nEUROn, πύραυλοι, Spike NLOS, φρεγάτες), καθώς και η απόλυτα αναγκαία επανεκκίνηση της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας και η αξιοποίηση του εγχώριου Ελληνικού δυναμικού στην σύγχρονη Ψηφιακή Εποχή μας είναι σημαντικά και πολύ χρήσιμα. Για να είναι όμως αποτελεσματικά θα πρέπει η Ελλάδα, η ίδια, να περάσει σε άλλη φάση, σε άλλο επίπεδο κινητοποίησης και δράσης, μην αφήνοντας χωρίς ανταπάντηση όποια τουρκική επιθετική κλιμάκωση. Σε περίπτωση που τουρκικά σκάφη (πολεμικός στόλος ή/και ερευνητικά) προσεγγίσουν την ελληνική υφαλοκρηπίδα, η ακόμα περισσότερο με οποιονδήποτε τρόπο την περιοχή των 12 μιλίων από τις Ελληνικές ακτές, τότε η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να διατάξει από τώρα και με πάγια εντολή την άμεση ενεργοποίηση κανόνων εμπλοκής των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
  2. Η Τουρκία σε όλα τα μέτωπα στο Αιγαίο επιχειρησιακά και στελεχιακά υστερεί. Ενώ οι εκκαθαρίσεις χιλιάδων αντιφρονούντων αξιωματικών, από τον Ερντογάν, έχουν προκαλέσει τεράστια προβλήματα. Διάχυτη είναι η καχυποψία και η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των στελεχών, σοβαρά θέματα λειτουργικότητας και αποτελεσματικότητας υπάρχουν σε όλους τους κλάδους των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Εδώ, δεν μετράνε τα νταηλίκια.

Αλλά, η τεχνολογική και πολεμική ετοιμότητα, η επιχειρησιακή ικανότητα, η ευψυχία του στρατευμένου Έθνους, η Ενότητα του Λαού και του Έθνους (παντού, όπου Γης και πρωτίστως στα μέτωπα σε όλη την κλίμακα και στο βάθος τους). Η συμμετοχή όλων σε τούτη την πανστρατία είναι απαραίτητη.  Όταν , π.χ., ο συνταξιούχος διαθέτει τα αναδρομικά του ή μέρος της σύνταξής του για την Εθνική Άμυνα δεν μπορεί ο μεγάλος πλούτος να συνεχίζει την κεφαλαιακή του συσσώρευση αμέριμνος, αφού είχε στο παρελθόν καρπωθεί με ποικίλους τρόπους μεγάλο μέρος από τα δημόσια οικονομικά.

  1. Η Ελλάδα δεν είναι Βόρειο Ιράκ, ούτε Βόρεια Συρία με το καταπροδωμένο κούρδικο αντάρτικο, ούτε τσακισμένη Λιβύη με ”δούρειο ίππο” μέσα της το Σάρατζ και τους μισθοφόρους τζιχαντιστές, ούτε η καιροσκοπικά παραχωρημένη λωρίδα της μακελεμένης βόρειας Συρίας.

Οι δυνάμεις που μάχονται ενάντια στην Τουρκία, στην περιοχή μας και παντού, είναι σύμμαχοί μας (η Συρία, οι Κούρδοι, η Αρμενία, οι Ισραηλινοί, οι Σέρβοι, οι Αιγύπτιοι, κ.ά.). Οφείλουμε πρωτίστως σαν Χώρα, αλλά και σαν Λαός να αναπτύξουμε μαζί τους στενές σχέσεις. Να αναθερμάνουμε, επίσης,  τις παραδοσιακές καλές σχέσεις με τη Ρωσία και τον Αραβικό κόσμο, και να δώσουμε νέο περιεχόμενο στις σχέσεις μας με την Κίνα και την Ιαπωνία, καθώς και τις ανερχόμενες δυνάμεις της Άπω Ανατολής.

Ας έχουμε υπόψη μας, ότι δεν υπάρχει στην ευρύτερη περιοχή Έθνος και Λαός που να μην έχει ταπεινωθεί και σφαγιασθεί από την Τουρκία, αισθανόμενος οιωνεί σύμμαχος μας, αν όχι και συνοδοιπόρος μας.
Και να πω και τούτο: επίορκοι δεν υπάρχουν! Εκείνοι που έριξαν της άμυνας τα τείχη και θυσίασαν την Κύπρο οδηγήθηκαν στη φυλακή και τέλειωσαν.  Η Βόρεια Κύπρος -για την οποία η Τούρκοι κομπορρημονούν, και το ξέρουν- δεν έπεσε, προδόθηκε.

Ο άξονας Ελλάδας -Κύπρου που τόσο τρομάΖΕΙ την Τουρκία να ξαναγίνει ενεργός, με την ανανέωση και αναβάθμιση του ενιαίου Αμυντικού Δόγματος.

  1. Τέλος, η Τουρκία επιζητά μια ειδική σχέση με την Ε.Ε. Η Ελλάδα πρέπει να συνδέσει τον προτεινόμενο ελληνοτουρκικό διάλογο με τον ευρωτουρκικό διάλογο. Να προσπαθήσει να δεσμεύσει μέσα από αυτήν τη διαδικασία και την Τουρκία αλλά και τους Ευρωπαίους εταίρους, διότι αυτή τη στιγμή δεν δεσμεύεται κανείς από τίποτα και σε τίποτα. Η Τουρκία δεν πρόκειται να γίνει χώρα-μέλος της ΕΕ, δεν το επιθυμεί πλέον η ίδια, αλλά και δε την θέλουν. Ωστόσο επιθυμεί διακαώς θα αναπτύξει με την ΕΕ μια ειδική σχέση. Πάνω σε αυτήν την ειδική σχέση και στο περιεχόμενο της, η Ελλάδα πρέπει να έχει και να προωθήσει τη δική της ατζέντα. Η ειδική σχέση, όπως όλες, πρέπει να περιλαμβάνει συνέπειες και κυρώσεις για την τουρκική επιθετικότητα καθώς και τις περιπτώσεις παραβατικότητας, συγχρόνως θα περιέχει και κίνητρα ώστε η Τουρκία να εξορθολογίσει τη στάση της στην κατεύθυνση μιας χώρας με σεβασμό στις Διεθνείς Συνθήκες, στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, καθώς και στους όρους μιας τέτοιας ευρωπαϊκής συμφωνίας ειδικής σχέσης.

Ο ενδοτισμός και η ηττοπάθεια στις κρίσιμες στιγμές άμυνας και ανεξαρτησίας, ποτέ δεν διέκρινε το Έθνος των Ελλήνων.
Η Τουρκία μέσα στη ματαιοδοξία της, προετοιμάζει την ήττα της !

Αρκεί εμείς, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός, να το θελήσουμε, με σχέδιο και δράση μακράς πνοής.

Η Ελλάδα μπορεί !

Θεσσαλονίκη, 13 Σεπτεμβρίου 2020

Επίσκεψη Πομπέο : Οι συμβολισμοί, το μήνυμα στον Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
2
 Αντίστροφη μέτρηση για την επίσκεψη Πομπέο στην Ελλάδα – Ποιοι οι συμβολισμοί και το μήνυμα στον Ερντογάν 

Ξεκάθαρη ένδειξη της αλλαγής στάσης της αμερικανικής κυβέρνησης απέναντι στην Τουρκία, αλλά και σαφές μήνυμα προς τον Ερντογάν ότι πρέπει να σταματήσει την επιθετική πολιτική του στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελεί η επικείμενη επίσημη επίσκεψη του Μάικ Πομπέο στην Ελλάδα, στις 27 και 28 Σεπτεμβρίου.

Καταρχήν ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών πρόκειται να επισκεφτεί μόνο την Ελλάδα, και όχι την Τουρκία, όπως είθισται να συμβαίνει για λόγους τήρησης της ισορροπίας μεταξύ των δύο χωρών. Επίσης, ακόμα και η γλωσσική διατύπωση που επέλεξε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την ανακοίνωση της επίσκεψης αποκαλύπτει τις αποστάσεις που έχει πάρει η κυβέρνηση Τραμπ έναντι του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το τελευταίο διάστημα.

«Στην Ελλάδα, ο υπουργός Πομπέο θα συναντηθεί με τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη και τον υπουργό Εξωτερικών Δένδια για να ανανεώσουν την κοινή μας δέσμευση για την προώθηση της ασφάλειας, της ειρήνης και της ευημερίας στην Ανατολική Μεσόγειο και για να γιορτάσουν την ισχυρότερη σχέση που έχει υπάρξει μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας εδώ και δεκαετίες», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση. 

Βαθιά ανησυχία

Τις αποστάσεις που έχουν πάρει οι ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας το τελευταίο διάστημα επιβεβαίωσε και ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Στίβεν Μπίγκαν σε ομιλία που πραγματοποίησε στο Αμερικανοτουρκικό Συνέδριο (American-Turkish Conference).

Ο αμερικανός αναπληρωτής υπουργός εξέφρασε τη βαθιά ανησυχία της Ουάσιγκτον για την αύξηση των εντάσεων στην περιοχή και έστειλε σαφές μήνυμα στην Άγκυρα να σταματήσει τις προκλητικές θαλάσσιες επιχειρήσεις και τα μέτρα που αυξάνουν τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Η σύγκρουση μεταξύ των συμμάχων μας στο ΝΑΤΟ, της Τουρκίας και της Ελλάδας, ωφελεί μόνο τους κοινούς μας αντιπάλους που επιδιώκουν να σπείρουν τη διχόνοια και να υπονομεύσουν τη διατλαντική ενότητα. Προτρέπουμε την Τουρκία να σταματήσει τις προκλητικές θαλάσσιες επιχειρήσεις και τα μέτρα που αυξάνουν τις εντάσεις στην περιοχή», τόνισε ο Στ. Μπίγκαν και στη συνέχεια καλωσόρισε τις ενέργειες της Άγκυρας προς την κατεύθυνση της αποκλιμάκωσης.

Ο αμερικανός αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών τόνισε πως οι ΗΠΑ ελπίζουν να δουν συνεχείς διμερείς συνομιλίες μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας για την περαιτέρω μείωση των εντάσεων και ενθαρρύνουν τις δύο χώρες να συνεχίσουν να εργάζονται μέσω του ΝΑΤΟ για μια τεχνική συμφωνία που θα αφορά μέτρα για την αποφυγή εμπλοκής.

Τέλος, διατύπωσε την πάγια θέση των ΗΠΑ που θέλει όλες τις χώρες της περιοχής να επιλύουν τις διαφωνίες τους με διπλωματικά και ειρηνικά μέσα.

Συναντήσεις με Μητσοτάκη και Δένδια

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας θα ταξιδέψει στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Αγία Εδρα και την Κροατία από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου.

«Στην Ελλάδα, ο υπουργός Πομπέο θα συναντηθεί με τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη και τον υπουργό Εξωτερικών Δένδια για να ανανεώσουν την κοινή μας δέσμευση για την προώθηση της ασφάλειας, της ειρήνης και της ευημερίας στην Ανατολική Μεσόγειο και για να γιορτάσουν την ισχυρότερη σχέση που έχει υπάρξει μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας εδώ και δεκαετίες», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Στη Θεσσαλονίκη, ο Μάικ Πομπέο θα υπογράψει διμερή συμφωνία για την επιστήμη και την τεχνολογία.

Επιπλέον, θα συμμετάσχει με ηγέτες του επιχειρηματικού κλάδου της ενέργειας σε συζήτηση που θα υπογραμμίσει τη σημασία της ενεργειακής διαφοροποίησης και των έργων υποδομής που πραγματοποιούνται στην Ελλάδα. 

Στη Σούδα

Μετά τη Θεσσαλονίκη, ο αμερικανός υπουργός θα μεταβεί στην Κρήτη, όπου θα επισκεφθεί τη Ναυτική Βάση της Σούδας για να υπογραμμίσει την ισχυρή εταιρική σχέση ασφάλειας των ΗΠΑ με την Ελλάδα.

Νωρίτερα, ο κ. Πομπέο είχε υποδεχτεί στο γραφείο του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο, ο οποίος του εξέφρασε τις ανησυχίες της ελληνοαμερικανικής κοινότητας.

Ο Αρχιεπίσκοπος εστίασε στην επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και στην ανάγκη προστασίας των θρησκευτικών μειονοτήτων και του Οικουμενικού Πατριαρχείο υπό το πρίσμα της απόφασης για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. 

Washington Post: Ο Ερντογάν έχει ξεπεράσει τα όρια στην Ανατ. Μεσόγειο

Ενδεικτικό των παραπάνω εκτιμήσεων είναι το χθεσινό άρθρο της Washington Post στο οποίο αναφέρεται ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «έχει ξεπεράσει τα όρια στο παιχνίδι ισχύος στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, προσβάλλοντας ακόμα και τον πάλαι ποτέ υποστηρικτή του, πρόεδρο Τραμπ».

Με αφορμή την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας η έγκυρη αμερικανική εφημερίδα αναφέρει:

«Η κρίση που προηγήθηκε οδήγησε τις δύο χώρες στα πρόθυρα της ένοπλης σύρραξης καθώς ο Ερντογάν επιδιώκει την περιφερειακή ηγεμονία, κάτι που ανησυχεί τις μεγαλύτερες δυνάμεις. Η επίσκεψη Πομπέο στην Κύπρο, η μερική άρση του εμπάργκο όπλων προς αυτή και η δήλωσή του ότι «παραμένουμε έντονα ανήσυχοι για τις εξελισσόμενες επιχειρήσεις έρευνας φυσικών πόρων της Τουρκίας, στην Ανατολική Μεσόγειο» καταδεικνύουν την ανησυχία των ΗΠΑ».

Η Washington Post κάνει αναφορά και στο ενδεχόμενο παραπομπής στην Χάγη λέγοντας: «Η παραπομπή είτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, είτε σε ανεξάρτητη διαιτησία θα μπορούσε να ξεκινήσει την επίλυση του θαλάσσιου ζητήματος, χωρίς παραχωρήσεις τις οποίες ούτε ο Erdogan, ούτε ο Μητσοτάκης μπορούν να αντέξουν πολιτικά. Αλλά πρώτα, οι δύο πλευρές, πρέπει να συμφωνήσουν «στους όρους αναφοράς» που εξειδικεύουν το ζήτημα το οποίο ετοιμάζονται να υποβάλλουν για διαιτησία. Η κάθε πλευρά, πρόσφατα, έχει προσπαθήσει να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της θέση κάνοντας συμφωνίες με κυβερνήσεις κατά μήκος της ακτής της Ανατολικής Μεσογείου, η Τουρκία με την Λιβύη και η Ελλάδα με την Αίγυπτο».

Στο άρθρο της η εφημερίδα αναφέρεται και στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη τον οποίο χαρακτηρίζει « μία ελκυστική πολιτική προσωπικότητα στην Ελλάδα η οποία μία δεκαετία πριν βυθιζόταν στο τέλμα του χρέους και την πολιτική διαίρεση».

Το Βήμα

What is missing from the E. Comissions pact on migration and asylum

Από
pcuser
-
0

By Leonidas Chrysanthopoulos
Ambassador ad honore

The European Commission submitted on September 23 its proposal on a New Pact on Migration and Asylum.that is included in eleven documents.The papers are quite technical and they deal primarily in managing in a proper way the influx in the EU of migrants,legal or illegal.The proposal is more of a defensive nature,meaning that it deals mainly with preventing migrants from entering the EU,or once having entered to return them to their country of origin.It is a useful proposal and its adoption might be helpful in reducing the number of  migrants entering the EU illegally.

However,very briefly and without going into details the proposal deals with the reasons that people are leaving their countries to find,what they think will be,a better future  in the E.U. It must be reminded here that the EU’s policies towards Africa were not helpful in assisting the development of countries on that continent.The fishery policy of the EU resulted that many fishermen  became unemployed and reverted to piracy in order to sustain their families.The proposal mentions “It is important to address the complex challenges of migration and its root causes,to the benefit of the EU and its citizens,partner countries,migrants and refugees themselves… Different policies such as development cooperation, security, visa, trade, agriculture, investment and employment,energy,environment,and climate change and education should not be dealt in isolation.They are best handled as part of a tailored made approach,at the core of a really mutual beneficial partnership…..(COM 2020) 609 final 23.9.2020  para.6.1).This implies that the previously mentioned policies when adopted or adapted should take into consideration their effect on third countries and on migration ..Had this been done in the past,the problem of illegal immigration in the EU would have been less today..

The issue of refugees coming from war zones is not dealt here for obvious reasons.The most reasonable approach to these refugees would be  that they should  be given asylum in all those EU countries that participated in military operations in Syria,Afghanistan,Libya ,Iraq etc.It is only fair that these countries take them because they participated in creating the reasons for normal citizens to become refugees.Thus it was  unfair that Greece took in a great number of refugees from Syria since it did not participate in the military operations there.And perhaps it should be agreed upon that  before EU countries participate in any kind of military operations,they should agree  on the distribution of refugees between them.Maybe in that way,when they see the numbers, they will not participate and a planned  military operation will not take place.

As far as economic refugees are concerned,since most of them are a result of failed EU policies,for which all members bear responsibility,they should be distributed to all member states according to their GNP..However if  the new approach mentioned above,implying investments in the partner countries, is effectively implemented,then one reason  for creating economic refugees will have been eliminated.And that is positive for both sides.

In conclusion, the eventual   inclusion of the proposal  on refugees coming from war zones,in the Commission’s  New Pact on Migration and Asylum, could also enhance peace by discouraging military operations.

What is missing from the E. Comissions pact on migration and asylum

«Η επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων Ελλάδας – Τουρκίας ίσως φέρει επίλυση»

Από
anixneuseis
-
0

24.09.2020 • 14:01 

Μετά από έντονη πίεση τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τη Γερμανία, η Ελλάδα και η Τουρκία συμφώνησαν να εκκινήσουν εκ νέου τις διαπραγματεύσεις προκειμένου να οριοθετήσουν τα θαλάσσια σύνορά τους στα αμφισβητούμενα νερά της Ανατολικής Μεσογείου, αναφέρει σε δημοσίευμά της η Washington Post.

Η επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων γίνεται μετά από διακοπή τεσσάρων χρόνων, κάτι που, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ενδεχομένως να οδηγήσει στην επίλυση του θέματος μέσω διαιτησίας ενός τρίτου μέρους ή με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Η κρίση που προηγήθηκε οδήγησε τις δύο χώρες στα πρόθυρα της ένοπλης σύρραξης καθώς ο Ερντογάν επιδιώκει την περιφερειακή ηγεμονία, κάτι που ανησυχεί τις μεγαλύτερες δυνάμεις, αναφέρεται στο δημοσίευμα.

Τονίζεται, μάλιστα, ότι η επίσκεψη Πομπέο στην Κύπρο, η μερική άρση του εμπάργκο όπλων προς αυτή και η δήλωσή του ότι «παραμένουμε έντονα ανήσυχοι για τις εξελισσόμενες επιχειρήσεις έρευνας φυσικών πόρων της Τουρκίας, στην Ανατολική Μεσόγειο» καταδεικνύουν την ανησυχία των ΗΠΑ.

Η προγραμματισμένη επίσκεψη Πομπέο στην Ελλάδα, στις 27 και 28 του μήνα, όπου θα επισκεφθεί τη βάση της Σούδας και θα συναντήσει τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για να συζητήσει την ελληνοαμερικανική αμυντική συνεργασία, χωρίς να επισκεφθεί ταυτόχρονα την Άγκυρα, ενδεχομένως αποτελεί ένα σημάδι ότι αυτός και άλλοι αμερικανοί αξιωματούχοι είναι «εκνευρισμένοι» με τις τελευταίες προσπάθειες του Ερντογάν να επεκτείνει την ισχύ του στην περιοχή.

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών Στίβεν Μπίγκαν μιλώντας την Τετάρτη στο Αμερικανοτουρκικό Συμβούλιο, στην Ουάσιγκτον, καταδίκασε απερίφραστα την Τουρκία δηλώνοντας ότι «υπάρχουν ουσιαστικές και αυξανόμενες ανησυχίες στις ΗΠΑ σχετικά με έναν αριθμό τουρκικών πολιτικών», προσθέτοντας ότι «παροτρύνουμε την Τουρκία να σταματήσει τις προκλητικές θαλάσσιες επιχειρήσεις και τα βήματα που αυξάνουν τις εντάσσεις στην περιοχή» καθώς και ότι οι ΗΠΑ «ήταν ιδιαίτερα ανήσυχες με την οπισθοδρόμηση της Δημοκρατίας στην Τουρκία».

Σύμφωνα με την Washington Post, η αιχμηρή γλώσσα Μπίγκαν και το ταξίδι Πομπέο σηματοδοτούν της ανησυχία των ΗΠΑ ότι ο Ερντογάν έχει ξεπεράσει τα όρια στο παιχνίδι ισχύος του στην περιοχή, προσβάλλοντας ακόμα και τον πάλαι ποτέ υποστηρικτή του πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, η αμερικανική κυβέρνηση ενδεχομένως να έχει τα μάτια της στην ελληνοαμερικανική ψήφο, έναν (υπολογίσιμο) παράγοντα σε ορισμένες αμφιταλαντευόμενες πολιτείες.

Σε ό,τι αφορά τον ρόλο της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, η οποία έχει υπάρξει συχνή υποστηρικτής της Τουρκίας, ο αρθρογράφος αναφέρει ότι ήταν ο άλλος κρίσιμος διαπραγματευτής που πίεσε την τουρκική πλευρά να προβεί σε αποκλιμάκωση.

Συγκεκριμένα, Έλληνας αξιωματούχος δήλωσε ότι, σε συνομιλία της με τον Ερντογάν, η Μέρκελ προειδοποίησε: «Αν συνεχίσεις [στην Ανατολική Μεσόγειο] ούτε εγώ μπορώ να σταματήσω τις κυρώσεις».

Η παραπομπή είτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, είτε σε ανεξάρτητη διαιτησία θα μπορούσε να ξεκινήσει την επίλυση του θαλάσσιου ζητήματος, χωρίς παραχωρήσεις τις οποίες ούτε ο Ερντογάν, ούτε ο Μητσοτάκης μπορούν να αντέξουν πολιτικά, εξηγεί ο αρθρογράφος.

Αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο, πρέπει πρώτα, οι δύο πλευρές, να συμφωνήσουν «στους όρους αναφοράς» που εξειδικεύουν το ζήτημα το οποίο ετοιμάζονται να υποβάλουν για διαιτησία.

Αναφερόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο αρθρογράφος τον περιγράφει ως μία ελκυστική πολιτική προσωπικότητα στην Ελλάδα η οποία μία δεκαετία πριν βυθιζόταν στο τέλμα του χρέους και την πολιτική διαίρεση.

Τονίζει, μάλιστα, ότι μια σημαντική ενίσχυση για τον Έλληνα πρωθυπουργό ήταν η επιτυχία της Ελλάδας στην αντιμετώπιση της πανδημίας.

Λιγότερα άτομα πέθαναν στην Ελλάδα από ότι στην περιοχή της Ουάσιγκτον, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins.

Τέλος, επισημαίνει ότι η εξωτερική πολιτική ήταν σχεδόν «αόρατη» ως θέμα κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας τη φετινή χρονιά.

Αλλά, όπως αναφέρει, είναι ευτυχές το γεγονός ότι συνεχίζεται κάποια συνετή διπλωματία των ΗΠΑ με τους δύο νατοϊκούς συμμάχους, οι οποίοι ήρθαν επικίνδυνα κοντά σε μία ένοπλη σύρραξη.

“Καθημερινή”

Γιατί να πληρώσουν Ελλάδα και Κύπρος;

Από
anixneuseis
-
2
Υπάρχει μια αντίφαση στην αμερικανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο η οποία είναι αξιοσημείωτη.
-Πριν λίγες ημέρες διαβάσαμε την είδηση ότι η διαδικασία περί τον EastMed μετατρέπεται σε διεθνή οργανισμό. Ερώτηση: πιστεύει κανείς ότι Ελλάδα και Κύπρος θα μπορούσαν να πετύχουν κάτι τέτοιο μόνες;
-Λίγο νωρίτερα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο επισκέφθηκε την Κύπρο.
-Αύριο ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο επισκέπτεται την Ελλάδα και, μάλιστα, τη Θεσσαλονίκη όπου θα υπογράψει συμφωνία επιστημονικής και τεχνολογικής συνεργασίας και θα συμμετάσχει σε φόρουμ επιχειρηματιών της ενέργειας. (Κανείς στη Θεσσαλονίκη δεν γνωρίζει τίποτε σχετικό). Πρόκειται για την ενθάρρυνση εναλλακτικών πηγών και διαδρομών ενέργειας.
-Το γεγονός ότι μετά την Ελλάδα ο αμερικανός ΥΠΕΞ θα επισκεφθεί την Ιταλία και την Κροατία για ζητήματα ενέργειας παραπέμπει και στον EastMed (Ιταλία) και στην Κίνα (Cosco και σχέδια μεταφοράς στην Κροατία του ρόλου του Πειραιά).
-Ο Πομπέο θα πάει και στη Σούδα. Στη Σούδα, όπως έχει γραφεί οι Αμερικανοί σκοπεύουν να μεταφέρουν τη βάση του Ινσιρλίκ.
Όλα αυτά, συν το γεγονός ότι οι αμερικανοί εξόπλισαν τους Κούρδους του Ιράκ με εξοπλισμούς που κόστισαν 250 εκατομμύρια δολλάρια, είναι υπονομευτικά της τουρκικής πολιτικής και της Τουρκίας.
Απο την άλλη, ΗΠΑ και Γερμανία πιέζουν την Ελλάδα να συμμετάσχει σε διάλογο με την Τουρκία.
Μπορεί να θέλουν να κρατήσουν την Τουρκία στη Δύση αλλά δεν θα το πληρώσει αυτό ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος.
Ελλάδα και Κύπρος κάνουν προς τις ΗΠΑ σημαντικές παραχωρήσεις.
Μήπως και οι ΗΠΑ πρέπει να σεβαστούν τις ελληνικές και κυπριακές ευαισθησίες και θέσεις περισσότερο;
1...2,4052,4062,407...3,036Σελίδα 2,406 από 3,036