Αρχική Blog Σελίδα 2401

7 + 3: Greece As Part of a Mediterranean Bloc

Από
anixneuseis
-
0

By October 5, 2020 

Athens, Greece, photo by Oleksii Khodakivskiy via Unsplash

BESA Center Perspectives Paper No. 1,769, October 5, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Given the historical ties of Athens with Middle Eastern countries, Greece is an ideal candidate to play a pivotal role in a Mediterranean bloc to include Israel, Gulf States, and European countries with the object of repelling Turkey’s expansionist ambitions. The participation of Greece could help the region reach its economic and political potential amid the dispute over local energy reserves.

The power shift in the Middle East over the past several years has reshaped the political challenges facing several of its constituent countries, and has led them to consider a possible expansion of their framework of relations. Considering Turkey’s repeated interventions in the affairs of more than one state and the potential threat its ambitions pose to the region’s future, the strategic interests of Israel and many Arab countries—especially the UAE and Saudi Arabia—necessitate a strengthening of relations among countries that can offset Ankara’s aggression.

Greece is perhaps uniquely suited to assist in this cooperation. Jerusalem boosted its ties with Athens in the last decade in parallel with increasingly solid joint efforts between Israeli and Greek lobbies in the US through the formation of the Congressional Hellenic Israel Alliance (CHIA) in 2013. In recent years, military cooperation between the two countries grew after Israel opened a military attaché office in Athens. When completed, the EuroAsia Interconnector, a planned cable system to connect the electricity grids of Israel, Cyprus, and Greece to the European transmission network, will be the world’s longest submarine power cable. In 2015, Israel and Greece signed a “status of forces” agreement that render legal defense to both militaries while training in each other’s countries.

At the other end, Arabs and Greeks share much in common, ranging from history to geography to culture and food (many Greek dishes are mistakenly thought to be Turkish). Greek minorities in Arab cities such as Alexandria, Aleppo, and Beirut have made a significant cultural impact. The social relations of Arab Christians with Greeks and the presence of three patriarchates that follow Athens (the Patriarchates of Jerusalem, Antioch, and Alexandria) are also worthy of note. For decades, Greece’s political stance has supported Arab rhetoric in the international arena, and Arab states returned the favor by refusing to recognize the so-called Turkish Republic of Northern Cyprus despite Ankara’s attempts to play the religion card.

Greece’s geographical location can also be a key factor in attracting Middle Eastern countries toward a firm relationship with Athens. The location holds major strategic importance in two respects: Greece is an EU member and can thus act as its local allies’ political and economic voice in Brussels; and it is adjacent to the Balkan Peninsula, which gives it the gravitas to confront Turkish president Recep Tayyip Erdoğan’s expansionist ambitions.

It is no secret that Ankara enjoys significant influence in Bosnia, Kosovo, and Albania due to historical and religious ties. However, Greece can be the window through which Arabs and Israelis reach out to the Balkans. Together, they can explore greater cooperation opportunities with the region, especially considering Athens’ deep-rooted relations with Serbia and much-improved ties with North Macedonia, both of which are predominantly Orthodox, as is Greece. Saudi Arabia and the UAE, in their turn, aided the Bosnians during their war of independence and recognized the independence of Kosovo, and they supported Sarajevo’s and Pristina’s accession to the Organization of Islamic Cooperation. Israel voted in favor of accepting Bosnia-Herzegovina as a full UN member in 1992, and its diplomacy recently achieved a major breakthrough: the establishment of full diplomatic relations between Jerusalem and Kosovo.

Tensions have been rising recently in the waters of the Eastern Mediterranean, where Erdoğan is escalating competition over energy reserves by pursuing a hostile gas exploration policy. A tangible multilateral regional initiative to throttle Turkish adventurism is becoming ever more vital. As Greece is essential in this context, it seems fundamental to lay down a road map for an Arab-Mediterranean bloc that can include France, Italy, Greece, Cyprus, Israel, Egypt, Saudi Arabia, the UAE, Bahrain (a neighbor of Iran that recently recognized Israel), and Libya (excluding extremist forces). Such a bloc could establish a clear vision for the region’s future and the different aspects of political cooperation and mutual investment in a way that serves each country’s interests while achieving regional goals.

This alliance, which could be called “7+3” as a reference to the seven Mediterranean countries plus the UAE, Saudi Arabia, and Bahrain, would function as a barrier against Ankara’s efforts to exploit the natural resources issue in its quest to create a de facto situation and reinforce its proxies at the expense of the security and stability of the Middle East and the Mediterranean. (This is hardly the first time that Erdoğan has stirred up international unrest; he did so in 2015 with the European migrant crisis.)

In military terms, France, Italy, and Greece are all NATO members, while Israel, Egypt, and Bahrain are designated as “major non-NATO allies.” Likewise, Cyprus, Saudi Arabia, and the UAE all enjoy excellent strategic relations with NATO, with Abu Dhabi adding the advanced F-35 stealth fighter jet to its arsenal—the first Arab country to do so. According to GlobalFirepower index “PwrIndx,” five of these 10 countries are ranked among the world’s top 20 armies by military strength.

For both Israelis and Arabs, investing in relations with Athens on all levels within a broader coalition should be viewed as a long-term strategic investment that starts in the Middle East and Mediterranean, passes through the Balkans, and extends to the rest of Europe.

View PDF

Rauf Baker is a journalist and researcher with expertise on Europe and the Middle East.

Ναγκόρνο-Καραμπάχ: Ο Ερντογάν δοκιμάζει την υπομονή του Πούτιν –Πώς μπορεί να του γυρίσει μπούμερανγκ

Από
anixneuseis
-
0

ANΑΛΥΣΗ ΤΟΥ BLOOMBERG

Οι πρόεδροι Ρωσίας και Τουρκίας, Βλαντίμιρ Πούτιν και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν / Φωτογραφία: AP Photo/Pavel Golovkin, Pool
O Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φαίνεται πως δεν έχει πάρει το μήνυμα που έχει στείλει εδώ και καιρό ο Βλαντιμίρ Πούτιν ότι η Ρωσία δεν πρόκειται να ανεχθεί παρέμβαση καμίας άλλης χώρας στο μαλακό της υπογάστριο, τον Καύκασο.

Και με την υποστήριξη που παρέχει ο Ερντογάν στο Αζερμπαϊτζάν στην προσπάθειά του να ανακτήσει εδάφη που είχε χάσει από την Αρμενία το 1994, βάζει σε μια νέα, σκληρή δοκιμασία τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία.

Η στάση του Ερντογάν απολαμβάνει υποστήριξης στο εσωτερικό της χώρας του, σε μια κρίσιμη μάλιστα για τον ίδιο περίοδο λόγω της δυσφορίας του πληθυσμού για την πορεία της τουρκικής οικονομίας και μπορεί τελικά να αποκτήσει κι έναν λόγο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση του ζητήματος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, αλλά –όπως σημειώνει το Bloomberg– διακινδυνεύει να προκαλέσει την οργή μιας στρατιωτικής δύναμης, όπως η Ρωσία, ικανής να πλήξει τα τουρκικά συμφέροντα σε πολλά μέτωπα. «Ο Ερντογάν δοκιμάζει πραγματικά την υπομονή του Πούτιν. Τον εκνευρίζει ολοένα και περισσότερο», λέει ο σύμβουλος του Κρεμλίνου και πρόεδρος του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, Αλεξάντερ Ντίνκιν.

Αυξάνονται τα πεδία διαφωνιών μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας
Οι σχέσεις Ερντογάν – Πούτιν δεν ήταν και στα καλύτερά τους προτού ακόμη ξεσπάσουν οι νέες συγκρούσεις γύρω από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ στις 27 Σεπτεμβρίου και παρά την αντίληψη σε πολλές δυτικές χώρες ότι η Τουρκία έστρεψε την πλάτη σε ΗΠΑ και νατοϊκούς συμμάχους προτιμώντας μια εταιρική σχέση με τη Ρωσία. Οι δύο χώρες έχουν αναπτύξει στρατεύματα, μισθοφόρους ή στρατιωτικούς συμβούλους στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα στη Συρία και τη Λιβύη και στη Ρωσία ανησυχούν πλέον μήπως η Τουρκία – εν μέσω πληροφοριών ότι έστειλε και Σύριους μισθοφόρους στο Αζερμπαϊτζάν – περάσει μια κόκκινη γραμμή στον πρώην σοβιετικό Καύκασο. Τα πεδία διαφωνιών και αντικρουόμενων συμφερόντων των δύο χωρών ολοένα και αυξάνονται με το Κρεμλίνο να θεωρεί ότι η Άγκυρα γυρνά σταδιακά την πλάτη στην Gazprom αφού τον περασμένο Ιούλιο εισήγαγε ποσότητες φυσικού αερίου κατά 28% λιγότερες σε σχέση με πέρυσι, ενώ αύξησε κατά 22% τις αντίστοιχες εισαγωγές από το Αζερμπαϊτζάν και σύντομα θα εγκαινιάσει ένα νέο αγωγό που θα επιτρέπει στο αζέρικο φυσικό αέριο να διεκδικήσει μερίδιο της ευρωπαϊκής αγοράς από το ρωσικό της Gazprom.

O Ερντογάν καταδίκασε προ ημερών από το βήμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης ως «απαράδεκτη» την έκκληση για άμεση κατάπαυση του πυρός στο Αζερμπαϊτζάν που έκαναν ο Πούτιν μαζί με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Εμανουέλ Μακρόν, πρόεδροι τριών χωρών που προΐστανται της λεγόμενης ομάδας του Μινσκ του ΟΑΣΕ για την επίλυση της διαμάχης για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και επτά γειτονικές περιοχές που αναγνωρίζονται από τον ΟΗΕ ως κατεχόμενα εδάφη και αποτελούν το 13,6% των εδαφών του Αζερμπαϊτζάν. Υποστήριξε δε ότι η ομάδα του Μινσκ δεν είναι πλέον το κατάλληλο σχήμα για κάτι τέτοιο. Η Ρωσία κι η Γαλλία από την πλευρά τους κατηγορούν την Άγκυρα ότι έστειλε μισθοφόρους από τη Συρία στο Αζερμπαϊτζάν σε μια κίνηση που μπορεί να εισάγει το ισλαμιστικό στοιχείο σε μια σύρραξη, όπου συγκρούονται οι μουσουλμάνοι Αζέροι με τους χριστιανούς Αρμένιους, αν και η Άγκυρα και το Μπακού απορρίπτουν τις αιτιάσεις αυτές. Όπως επεσήμανε, ωστόσο, το περασμένο Σάββατο το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μια αντιπολιτευόμενη οργάνωση με έδρα στη Βρετανία, 64 Σύροι μαχητές σκοτώθηκαν σε μάχες γύρω από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ενώ υποστήριξε ότι η Τουρκία έχει στείλει μέχρι στιγμής 1.200 Σύρους μαχητές –στην πλειονότητά τους Τουρκομάνους– στο Αζερμπαϊτζάν. «Αν αποδειχθεί η άμεση συμμετοχή του τουρκικού στρατού ή μαχητών από τη Συρία, αυτό θ α αποτελέσει κόκκινη γραμμή», λέει ο Ντίνκιν.

Η στρατηγική Ερντογάν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Η Τουρκία στηρίζει επί μακρόν τους τουρκόφωνους Αζέρους στην κόντρα για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, αλλά ποτέ τόσο έντονα όσο τώρα ο Ερντογάν. Μάλιστα ο ΥΠ ΕΞ του, Μεβλιούτ Τσαβούσογλου είπε ότι η Άγκυρα θα προχωρήσει και σε άλλα βήματα, αν το ζητήσει το Αζερμπαϊτζάν. Η Ρωσία από την άλλη, γέρνει προς την Αρμενία, όπου διαθέτει και στρατιωτική βάση και με την οποία έχει υπογράψει συμφωνία ασφάλειας, αν και έχει πουλήσει οπλικά συστήματα και στους δύο αντιπάλους. Από τις 27 Σεπτεμβρίου, που ξεκίνησε ο νέος γύρος των συγκρούσεων για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το Κρεμλίνο έδωσε στη δημοσιότητα τουλάχιστον δύο συνομιλίες του Πούτιν με τον Αρμένιο πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν, αλλά καμία με τον Ερντογάν ή τον Αζέρο πρόεδρο Ιλχάμ Αλίεφ. Ανώτερος αξιωματούχος στην Άγκυρα υποστηρίζει ότι η Τουρκία είναι η μόνη νατοϊκή χώρα που ορθώνει ανάστημα στις ρωσικές πιέσεις στην περιοχή.

Ωστόσο, δεν μοιράζονται την άποψη της Τουρκίας στη Δύση. Αν και ο Ερντογάν κι οι συνεργάτες του ουδέποτε έτρεφαν ψευδαισθήσεις για την ευκαιριακή σχέση με τη Ρωσία, απομάκρυναν με την πολιτική τους τους νατοϊκού συμμάχους, όπως λέει ο Σινάν Ουλγκέν της δεξαμενής σκέψης Carnegie Europe. Κι υποστηρίζει ότι ο στόχος του Ερντογάν είναι να περιθωριοποιήσει την Ομάδα του Μινσκ για να εξασφαλίσει μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Είναι η ίδια στρατηγική που χρησιμοποίησε ο Ερντογάν στη Λιβύη, τη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά εγκυμονεί κινδύνους, σχολιάζει το Bloomberg, αφού η Ρωσία μπορεί να προχωρήσει σε αντίποινα σε οποιοδήποτε απ’ αυτά τα μέτωπα, αν οι εξελίξεις επί εδάφους ξεπεράσουν τις κόκκινες γραμμές της.

Το πρόβλημα για τη Ρωσία είναι ότι σε αντίθεση με άλλες υποβόσκουσες συγκρούσεις σε εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ, δεν διαθέτει εκεί ικανές δυνάμεις για να θέσει υπό τον έλεγχό της την κατάσταση, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες, διατηρώντας σχέσεις και με τις δύο πλευρές, σημειώνει ο ειδικός σε θέματα που αφορούν στον Καύκασο, Τόμας ντε Βάαλ. «Όσο διατηρείται η ισορροπία η Ρωσία έχει μοχλούς πίεσης, αλλά δεν μπορεί να πάρει ανοικτά το μέρος της μίας ή της άλλης πλευράς. Και φαίνεται ότι ξεμένει από επιλογές», λέει. Από την πλευρά του ο Αρκάντι Ντουμπνόφ, αναλυτής από τη Μόσχα, υπογραμμίζει: «Για την ώρα οι δύο αυτές αρκούδες [Ρωσία και Τουρκία] οριοθετούν τις περιοχές τους, αλλά ο Ερντογάν θα πρέπει να προσέξει να μην υπερβεί τα όριά. Η χώρα του είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη, αλλά δεν πρέπει να ξεχνά ότι η Ρωσία θεωρεί εαυτήν κυρίαρχο παίκτη εδώ».
Πηγή: iefimerida.gr

[WEBCAST] Oxford Debate: Will Europe Choose the U.S. Over China?

Από
anixneuseis
-
0

With Ivana Karásková and Andrew Small, Alicja Bachulska and Plamen Tonchev

Image Oxford Debate #3

Allies only at history monuments? Check Point Charlie in Berlin © Yeo Chee / Unsplash.

LIVE WEBCAST

This webcast is open to the public. Register to join the webcast and support our work directly by paying as much as you want. Learn more.

Register Now

U.S.-China relations are as tense as ever and the middle ground continues to disappear. The ongoing pandemic has just been another opportunity for the two superpowers to display their dismay with each other, adding to disputes over trade, technology, security at the expense of journalists, academics, entrepreneurs and many more, not least third countries under pressure from both sides.

In this conflict, will Europe align with its traditional ally across the Atlantic to defend “Western values”? Or will it carve out a middle position between the two superpowers? How are the European countries going to position themselves with the U.S. retreating from the global security stage, pulling out troops, quitting international organizations, and with a more assertive China, claiming a role in global governance that is already reflected in so many countries’ trade partner and investment rankings?

In our third Oxford Debate we are debating: Europe will choose the U.S. over China.
Joining us for the debate are experts from European think tanks, specializing on the E.U. and its relations to Asia and China in particular.

Motion

Europe will choose the U.S. over China.

Speakers

For the motion

Ivana Karaskova

Ivana Karásková is a founder and project leader of MapInfluenCE and China Observers in Central and Eastern Europe (CHOICE), international projects mapping China’s presence in Central and Eastern Europe, and a China Research Fellow at the Association for International Affairs (AMO), a Prague-based foreign policy think tank. She holds a Ph.D. in International Relations and other university degrees in Journalism and Mass Communication, European Studies and International Relations. Besides her think tank activities and advocacy, she also lectures on EU-China relations, China’s geopolitics and security in Northeast Asia at Charles University, Czech Republic. Ivana is an alumna of the US State Department’s International Visitors Program on Investment Screening Mechanism and a member of China expert pool at the European Center of Excellence for Countering Hybrid Threats (Hybrid CoE) in Helsinki.

 

Andrew Small

Andrew Small is a senior transatlantic fellow with the Asia program at the German Marshall Fund of the United States and a non-resident senior policy fellow at the European Council on Foreign Relations. His research focuses on U.S.-China relations, EU-China relations, and broader developments in Chinese foreign and economic policy. He previously worked as the director of the Foreign Policy Centre’s Beijing office; as a visiting fellow at the Chinese Academy of Social Sciences; and was an ESU scholar in the office of Senator Edward M. Kennedy. He has testified before the U.S.-China Economic and Security Review Commission and both the Foreign Affairs Committee and the Development Committee of the European Parliament. He is the author of The China-Pakistan Axis: Asia’s New Geopolitics.

 

Against the motion

Alicja Bachulska

Alicja Bachulska is a China analyst at the Asia Research Centre of War Studies University in Warsaw, a think-tank affiliated with the Polish Ministry of Defense, where she focuses on Chinese foreign policy and its implications for Poland. She is an active member of MapInfluenCE (an international project mapping Chinese presence in Central and Eastern Europe) and CHOICE (a network of China observers from the CEE region). She is also a Ph.D. candidate at the Polish Academy of Sciences’ Graduate School for Social Research (GSSR). She holds a M.A. in International Politics (Chinese Politics and Diplomacy) from Fudan University, and B.A. in Chinese and Development Studies from School of Oriental and African Studies (SOAS), University of London. She also spent a year studying Mandarin Chinese at Beijing Normal University.

 

Plamen Tonchev

Plamen Tonchev is Head of the Asia Unit at the Institute of International Economic Relations (IIER), Greece, and a founding member of the European Think-tank Network on China (ETNC). In addition, he is a member of the EU Chapter of the Council for Security Cooperation in the Asia Pacific (EU CSCAP) committee, and also sits on the Scientific Committee of the Asia-Europe Sustainable Connectivity conference (AESCON). Plamen has specialized in Chinese studies since the late 1990s and has a long list of related publications. The area of his interests covers both China’s politics/economy and standing on the international scene, the Belt and Road Initiative, EU-China relations, etc.

About Oxford Debates

The Oxford Debates at Asia Society Switzerland are a format to address ‘big’ questions that have no one answer or solution but are inviting many conflicting views. Four renowned experts in the field form teams of two, one team arguing for the motion, the other against it.

The Oxford-style format is broken down into four sections: opening remarks, rebuttals, a moderated question-and-answer session, and closing remarks. Before and after the debate the audience is polled whether they agree with the motion or not. The voting breakdown is not shared publicly until the end of the debate. The greater percentage change between the first and second votes determines the debate’s winning team.

Disclaimer: Positions presented in the debate do not necessarily represent the speakers’ views

asiasociety.org

Το «βήμα χωρίς επιστροφή» για τον Ταγίπ Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Τα τρία θέατρα αντιπαράθεσης της Τουρκίας με τη Ρωσία και πώς διατηρούνται έως σήμερα οι λεπτές ισορροπίες. Ο κίνδυνος να χαθεί η ασπίδα που προσέφερε η κυβέρνηση Τραμπ και η καλλιέργεια υπερεθνικισμού στο εσωτερικό της χώρας.

Δημοσιεύθηκε: 5 Οκτωβρίου 2020 – 08:05 

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που κυβερνά την Τουρκία για περισσότερα από 17 χρόνια, είναι γνωστός πραγματιστής, αλλά και φιλοπόλεμος.

Έτσι, εν μέσω κλιμακούμενων εντάσεων στην ανατολική Μεσόγειο για τα εδαφικά όρια και τα θαλάσσια κοιτάσματα αερίου, η Τουρκία απέσυρε ένα ερευνητικό πλοίο και συμφώνησε να ξαναρχίσει τις συνομιλίες με την Ελλάδα, σύμμαχο στο ΝΑΤΟ και παλαιό αντίπαλο στο Αιγαίο. Όλα αυτά μόλις πριν την Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής, που κατά κορυφαίο σύμβουλο του κ. Ερντογάν αποτελεί μια ευκαιρία για επανεκκίνηση στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη.

Ωστόσο, φαίνεται ταυτόχρονα να μπλέκεται και σε μια ακόμα σύγκρουση: σε μια θανατηφόρα αναζωπύρωση της διαμάχης μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν για τον θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Αυτό θα μπορούσε να τον φέρει ενώπιον μιας ακόμα αντιπαράθεσης με τον πάλαι ποτέ φίλο του και επίσης ισχυρό άνδρα, τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Για ανακεφαλαίωση: η Τουρκία και η Ρωσία βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές στους εμφύλιους πολέμους στη Συρία και στη Λιβύη, ωστόσο προσπαθούν να συνεργαστούν στην προσπάθειά να διαχειριστούν αυτούς τους πολέμους προς αμοιβαίο τους όφελος.

Ο κ. Ερντογάν στήριξε σθεναρά την κυρίως Σουνητική εξέγερση ενάντια στον Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία από το 2011. Τότε είχε μια πιο ανοικτά νέο-ισλαμιστική μορφή που περίμενε ότι οι δυνάμεις που συμμαχούσαν με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα θα τα σαρώσουν όλα σε μια σειρά αραβικών επαναστάσεων. Ο κ. Πούτιν διέσωσε το καθεστώς Άσαντ, στέλνοντας ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις στη Συρία το 2015, από κοινού με τους Ιρανούς  Φρουρούς της Επανάστασης και άλλους μαχητές στην περιοχή.

Όταν, το καλοκαίρι του 2016, ο κ. Ερντογάν κατέστειλε την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία –που κατά τον ίδιο συνένοχες ήταν οι ΗΠΑ και ορισμένες χώρες της ΕΕ- ο κ. Πούτιν κινήθηκε με ταχύτητα και ευελιξία για να «επουλώσει» το ρήγμα με την Άγκυρα. Αντιλαμβανόμενος πως βασική ανησυχία του κ. Ερντογάν ήταν να διώξει από τα σύνορά του τους Συροκούρδους αντάρτες, που συμμαχούσαν με τους Κούρδους αντάρτες εντός της Τουρκίας, αλλά στηρίζονταν από τις ΗΠΑ στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους, ο κ. Πούτιν επέτρεψε τρεις διαδοχικές εισβολές της Τουρκίας στη βόρεια Συρία, το 2016, το 2018 και το 2019.

Όμως καθώς η Ρωσία ανέκαμπτε ως περιφερειακή υπερδύναμη, ήρθε σε σύγκρουση με την επιθυμία της Τουρκίας για στρατηγικό βάθος. Αυτόν τον Φεβρουάριο οι δυο χώρες έφτασαν στο χείλος του πολέμου στη Συρία.

Η παρέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη σκοπό είχε εν μέρει να διασφαλίσει τις διεκδικήσεις της στα κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου στη Μεσόγειο. Τον Ιούνιο άλλαξε την ισορροπία στον εμφύλιο πόλεμο σε βάρος του Χαλίφα Χάφταρ, του πολέμαρχου που στηρίζουν η Ρωσία, η Γαλλία, η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία.

Η Ρωσία φέρεται να έστειλε ως απάντηση μαχητικά αεροσκάφη στην ανατολική Λιβύη από τη βορειοδυτική Συρία. Η Αίγυπτος, με τη στήριξη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και των μαχητικών της, απειλεί να εισβάλει στη Λιβύη για να σταματήσει την περαιτέρω προέλαση της Τουρκίας. Ενώ η Άγκυρα φαίνεται να μην έχει πάρει και πολύ στα σοβαρά αυτή την απειλή, ωστόσο υπάρχει περιθώριο για λάθος υπολογισμό.

Και περνάμε στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, όπου οι τωρινές συγκρούσεις είναι οι μεγαλύτερες από το σύντομο αλλά βίαιο ξέσπασμα του 2016 που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν περίπου 200 άνθρωποι, αναθερμαίνοντας τους φόβους για μια επιστροφή του πολέμου των αρχών της δεκαετίας του 1990.

Η περιοχή, και ο εθνοτικά Αρμενικός πληθυσμός της, αποσχίστηκε από το εθνοτικά τουρκικό Αζερμπαϊτζάν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης σε μια σύγκρουση που επισκιάστηκε από τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας. Τώρα, υπάρχει ένας σημαντικός αγωγός πετρελαίου και αερίου που ξεκινά από το Αζερμπαϊτζάν και φτάνει στην Ευρώπη δια μέσου της Τουρκίας. Η Ρωσία, που έχει στρατιωτική βάση στην Αρμενία και αμυντική συμφωνία μαζί της, πουλά επίσης όπλα στο Αζερμπαϊτζάν και προσπαθεί να αποκλιμακώσει τη σύγκρουση.

Οι ισχυρισμοί της Αρμενίας πως η Τουρκία έχει στείλει Σύρους αντάρτες στο μέτωπο του Αζερμπαϊτζάν -επαναλαμβάνοντας την ανάπτυξη Σύρων ανταρτών στη Λιβύη- δεν έχουν ακόμα επιβεβαιωθεί και διαψεύδονται από το Αζερμπαϊτζάν, αν και η χώρα είχε πραγματοποιήσει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με την Τουρκία το καλοκαίρι. Και εδώ υπάρχει περιθώριο λάθος υπολογισμού.

Το να αμφισβητεί η Τουρκία τη Ρωσία στη βόρεια Αφρική ή ακόμα και στην Εγγύς Ανατολή δεν είναι το ίδιο με μια αντιπαράθεση στον Καύκασο. Μπορεί να ήταν πρώην οθωμανικά εδάφη, όμως είναι πρώην Σοβιετική περιοχή. Υπό την αυταρχική διακυβέρνηση του κ. Ερντογάν, το εννοιολογικό όριο μεταξύ της εσωτερικής και της εξωτερικής πολιτικής έχει σβήσει. Και τα δυο τροφοδοτούνται από έναν υπέρ-εθνικισμό καθώς προσπαθεί να ενισχύσει την συρρικνούμενη βάση του. Το ότι προσφεύγει στην επίδειξη σκληρής δύναμης στο εξωτερικό, παρακάμπτοντας γενιές πολύπειρων διπλωματών, δίνει την εντύπωση πως η Τουρκία έχει γίνει ανεξέλεγκτη.

Υπάρχουν οπωσδήποτε υποστηρικτές της άποψης αυτής στην ΕΕ και στις ΗΠΑ. Αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεν καταφέρει να επανεκλεγεί το Νοέμβριο, ο κ. Ερντογάν θα χάσει την ασπίδα που του προσέφερε η κυβέρνηση Τραμπ. Όλα αυτά έρχονται σε μια περίοδο που ο κ. Ερντογάν είναι πολιτικά ευάλωτος· ο τυχοδιωκτισμός του θα μπορούσε να ανακάμψει λόγω της αποδυνάμωσης της οικονομίας και του νομίσματος.

Λίγοι σύγχρονοι ηγέτες έχουν κυριαρχήσει τόσο στις χώρες τους, κερδίζοντας περισσότερες από δέκα εκλογικές αναμετρήσεις και δημοψηφίσματα μέσα σε σχεδόν δυο δεκαετίες. Ακόμα λιγότεροι το έχουν πράξει αυτό και ταυτόχρονα δείχνουν να μπορούν να διευρύνουν συνεχώς την εξουσία τους.

Αν ο κ. Ερντογάν το παρακάνει τώρα, μπορεί καταστρέψει αυτό το ρεκόρ.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Ντέσμοντ Λάχμαν (πρώην στέλεχος ΔΝΤ): Η Τουρκία είναι από τις πρώτες χώρες που θα χρεοκοπήσουν

Από
anixneuseis
-
0

Συνέντευξη: Ντέσμοντ Λάχμαν στον   Κωνσταντίνο Μαριόλη

Σύντομα τουρκικές επιχειρήσεις και τράπεζες θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα εξαιτίας της αδύναμης οικονομίας και του ασθενούς νομίσματος που αυξάνουν το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους τους σε δολάρια.

“Από τη στιγμή που οι παγκόσμιες συνθήκες ρευστότητας θα αρχίσουν να επιδεινώνονται, η Τουρκία θα είναι από τις πρώτες χώρες που θα οδηγηθούν σε αθέτηση πληρωμών του εξωτερικού τους χρέους”, σημειώνει στο liberal ο ειδικός σε θέματα χρέους και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, Ντέσμοντ Λάχμαν.

Μιλά για την κατάσταση που επικρατεί στην τουρκική οικονομία και το χάσμα που χωρίζει τον υπουργό Οικονομικών και γαμπρό του Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, από την πραγματικότητα. Σύμφωνα με τον νυν συνεργάτη του American Enterprise Institute, η τουρκική κυβέρνηση βρίσκεται σε φάση άρνησης και δεν διαθέτει κάποια συμπαγή στρατηγική για να αντιμετωπίσει τη συναλλαγματική κρίση. Εφόσον αυτή γενικευθεί, τότε θα οδηγήσει τον επιχειρηματικό κλάδο της χώρας στο να μη μπορεί να πληρώσει το μεγάλο χρέος σε ξένο νόμισμα ύψους 300 δισ. δολαρίων.

Σημειωτέον ότι άρθρο του που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα, ο κ. Λάχμαν κατακεραυνώνει την οικονομική πολιτική του Ερντογάν, τονίζοντας ότι ο γαμπρός και υπουργός Οικονομικών της χώρας, προσπαθεί στην ουσία… να επιδεινώσει την ήδη υποβαθμισμένη αξιοπιστία της χώρας στα μάτια των επενδυτών.

Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Μαριόλη

Κύριε Λάχμαν, πόσο κακή είναι η κατάσταση στην τουρκική οικονομία;

Όποιος αμφισβητεί το πόσο πολύ έχει απομακρυνθεί η οικονομική πολιτική της Τουρκίας από την πραγματικότητα πρέπει να δει το υπερβολικά αισιόδοξο σενάριο που περιλαμβάνει το Νέο Οικονομικό Πρόγραμμα που παρουσίασε ο υπουργός Οικονομικών και γαμπρός του Ερντογάν.

Σε μία στιγμή που η χώρα του βιώνει μία συναλλαγματική κρίση και η εξαρτώμενη από τον τουρισμό και τις εξαγωγές οικονομία της είναι έτοιμη να δεχθεί νέο πλήγμα από το δεύτερο κύμα πανδημίας στην Ευρώπη, ο κ. Αλμπαϊράκ μας διαβεβαιώνει ότι η τουρκική οικονομία θα ανακάμψει πλήρως το 2021 και θα αναπτυχθεί σχεδόν με ρυθμό 6%.

Με πρόσφατο σχόλιό σας, υποστηρίζετε ότι η Τουρκία θα είναι η πρώτη μεγάλη οικονομία που θα «λυγίσει». Γιατί το πιστεύετε αυτό;

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που με κάνουν να πιστεύω ότι η Τουρκία βρίσκεται κοντά σε μία γενικευμένη κρίση, η οποία τελικά θα οδηγήσει τον επιχειρηματικό της κλάδο στο να μη μπορεί να πληρώσει το μεγάλο χρέος σε ξένο νόμισμα ύψους 300 δισ. δολαρίων.

Σε μία συγκυρία που οι παγκόσμιες συνθήκες ρευστότητας είναι εξαιρετικά ευνοϊκές, η Τουρκία διαθέτει ένα από τα χειρότερα σε επιδόσεις νομίσματα, με την τουρκική λίρα να έχει υποχωρήσει κατά 25% από την αρχή του έτους και την κεντρική τράπεζα της χώρας να έχει «κάψει» το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγματικών της αποθεμάτων.

Ποιοι είναι το επόμενο επεισόδιο που θα πρέπει να περιμένουμε;

Φοβάμαι ότι σύντομα οι τουρκικές επιχειρήσεις και τράπεζες θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα εξαιτίας της αδύναμης οικονομίας και του αδύναμου νομίσματος που αυξάνουν το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους τους που η ονομαστική του αξία είναι σε δολάρια.

Πόσο γρήγορα θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο;

Όπως έχω περιγράψει πιο αναλυτικά σε πρόσφατο άρθρο μου, η τουρκική κυβέρνηση βρίσκεται σε φάση άρνησης και δεν διαθέτει κάποια συμπαγή στρατηγική για να αντιμετωπίσει τη συναλλαγματική κρίση. Η άποψή μου είναι πως από τη στιγμή που οι παγκόσμιες συνθήκες ρευστότητας θα αρχίσουν να επιδεινώνονται, η Τουρκία θα είναι από τις πρώτες χώρες που θα οδηγηθούν σε αθέτηση πληρωμών του εξωτερικού τους χρέους.

Υπάρχει κίνδυνος και για την Ευρώπη;

Θα είναι λάθος να νομίζουμε ότι πιθανή κρίση στην Τουρκία δεν θα έχει επιπτώσεις και αλλού. Ο επιχειρηματικός της κλάδος έχει χρέος σε ξένο νόμισμα που ξεπερνά τα 300 δισ. δολάρια, που σε μεγάλο ποσοστό είναι προς ευρωπαϊκές τράπεζες. Αν, λοιπόν, υποχωρήσει περαιτέρω η τουρκική λίρα θα υπάρξουν οικονομικές συνέπειες και για την Ευρώπη.

Έχετε πει ότι η μεγάλη σας ανησυχία είναι η Λατινική Αμερική και ειδικότερα η Βραζιλία. Φοβάστε ότι υπάρχει κίνδυνος να δούμε νέα παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, μετά την πανδημία, η οποία θα ξεκινήσει από την Αμερική;

Φοβάμαι ότι οδεύουμε προς μία νέα κρίση χρέους στις αναδυόμενες οικονομίες που θα επηρεάσει συνολικά την παγκόσμια οικονομία.

Το πρόβλημα είναι ότι γενικότερα οι χώρες των αναδυόμενων οικονομιών εισήλθαν στην κρίση που προκάλεσε η πανδημία με υπερβολικά υψηλά χρέη και σήμερα πλήττονται από μία τέλεια καταιγίδα χαμηλών τιμών εμπορευμάτων, αδύναμων διεθνών αγορών και των επιπτώσεων της πανδημίας.

Αυτό κάνει τις οικονομίες αυτές να βιώνουν τη χειρότερη ύφεση των τελευταίων 90 ετών και εκτοξεύει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού. Εκτιμώ ότι θα δούμε πολλές χρεοκοπίες, στη Λατινική Αμερική αλλά και σε άλλες μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες όπως η Τουρκία και η Νότια Αφρική.

liberal.gr

Λάδι στη φωτιά του Καυκάσου ρίχνει ο Ταγίπ Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0
ΝΑΓΚΟΡΝΟ-ΚΑΡΑΜΠΑΧ

Aρμένιος πυροβολικάριος βάλλει κατά θέσεων των Αζέρων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.Φωτ. Sipan Gyulumyan / Armenian Defense Ministry / A.P.α
Aρμένιος πυροβολικάριος βάλλει κατά θέσεων των Αζέρων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.Φωτ. Sipan Gyulumyan / Armenian Defense Ministry / A.P.α

Eχουν περάσει κοντά τρεις δεκαετίες από την εποχή που οι αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ βρίσκονταν στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου. Υστερα από έναν πόλεμο που κράτησε έξι χρόνια, κόστισε τη ζωή 30.000 ανθρώπων και ξερίζωσε από τους τόπους τους ένα εκατομμύριο αμάχους, ήρθε η ανακωχή του 1994: οι Αρμένιοι κατοχύρωσαν τον ντε φάκτο έλεγχο του διαφιλονικούμενου θυλάκου, όπως και επτά γειτονικών περιοχών του Αζερμπαϊτζάν, και ανακήρυξαν την αυτόνομη «Δημοκρατία του Αρτσάχ», έστω και αν αυτή δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα κράτος στον κόσμο, ούτε καν από την Αρμενία. Οι περιοδικές αναφλέξεις, με σημαντικότερες εκείνες του 2016, όταν χάθηκαν περίπου 200 άνθρωποι, ήταν βραχύβιες και χωρίς σημαντικές ανατροπές επί του εδάφους, με αποτέλεσμα να περνούν στο περιθώριο της διεθνούς επικαιρότητας.

Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά με τον νέο κύκλο στρατιωτικών συγκρούσεων που ξεκίνησε την περασμένη Κυριακή χωρίς ορατή προοπτική αποκλιμάκωσης. Οχι μόνο γιατί οι συγκρούσεις είναι κατά πολύ σφοδρότερες, εκτείνονται σε πολύ μεγαλύτερο μέτωπο και απειλούν να οδηγήσουν σε ανοιχτό πόλεμο Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν, αλλά και γιατί θα μπορούσαν να εμπλέξουν τις δύο ισχυρότερες γειτονικές δυνάμεις, τη Ρωσία και την Τουρκία. Ηδη ο Ταγίπ Ερντογάν υποστηρίζει με πάθος το Αζερμπαϊτζάν, επαναλαμβάνοντας όπου βρεθεί και όπου σταθεί πως Τούρκοι και Αζέροι είναι «ένα έθνος σε δύο κράτη». Η Ρωσία, πάλι, έχει συνάψει αμυντική συνθήκη με την Αρμενία, όπου διατηρεί δύο στρατιωτικές βάσεις και δεν μπορεί να περιοριστεί σε ρόλο παθητικού θεατή των δραματικών εξελίξεων στον νότιο Καύκασο, μια περιοχή που επί αιώνες αποτελούσε το μαλακό της υπογάστριο.

Γιατί όμως μια τόσο μικρή περιοχή, με έκταση όσο η μισή Κρήτη και πληθυσμό περίπου 120.000 κατοίκων, έγινε το μήλον της Εριδος; Ο πρώτος λόγος βρίσκεται στο μεγάλο ειδικό βάρος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στο συλλογικό φαντασιακό και των δύο αντιπάλων. Οι ορεσίβιοι χριστιανοί Αρμένιοι της περιοχής συγκρούστηκαν με τους πεδινούς μουσουλμάνους «Τατάρους» τουλάχιστον πέντε φορές τον περασμένο αιώνα. Δύο από τους τέσσερις προέδρους της ανεξάρτητης Αρμενίας γεννήθηκαν στη Στεπανακέρτ, την πρωτεύουσα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η νίκη του 1994 γιορτάζεται σαν ημέρα δόξας της Αρμενίας, μικρή ρεβάνς για τη γενοκτονία που υπέστη το χριστιανικό έθνος από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αντίστοιχα, για τους Αζέρους το Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι μια ανοιχτή εθνική πληγή. Τον Ιούλιο, ύστερα από κάποιες περιορισμένες εχθροπραξίες στη μεθόριο, ξέσπασαν στο Μπακού μεγάλες διαδηλώσεις, που πίεζαν τον πρόεδρο Ιλχάμ Αλίεφ να κηρύξει πόλεμο για την «απελευθέρωση» των υπό αρμενικό έλεγχο περιοχών.

Ο δεύτερος λόγος βρίσκεται στη γεωπολιτική σημασία της περιοχής. Παρά το μικρό του μέγεθος, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ελέγχει μεγάλους αγωγούς που μεταφέρουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο, κυρίως του Αζερμπαϊτζάν, από την Κασπία προς την Τουρκία και την Ευρώπη. Ας σημειωθεί ότι η αζερική εταιρεία υδρογονανθράκων Socar είναι ο πρώτος ξένος επενδυτής στην Τουρκία. Ο πλούτος του Αζερμπαϊτζάν σε υδρογονάνθρακες είναι το βασικό στοιχείο που ανεβάζει τη γεωπολιτική αξία του στα μάτια των Αμερικανών, ως εναλλακτικής, έναντι της Ρωσίας, πηγής ενεργειακής κάλυψης της Ευρώπης.

O ρόλος της Αγκυρας και το «πυρηνικό όπλο» του Ερεβάν

Το άλλο ερώτημα που ζητάει απάντηση είναι γιατί αυτή η παγωμένη σύγκρουση του Καυκάσου αναζωπυρώθηκε τη δεδομένη συγκυρία; Ολα δείχνουν ότι το Αζερμπαϊτζάν ενθαρρύνθηκε να εξαπολύσει επίθεση για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών από τον Ταγίπ Ερντογάν. Η Τουρκία προμηθεύει όπλα στο Αζερμπαϊτζάν, εκπαιδεύει τους αξιωματικούς του και –σύμφωνα με ρεπορτάζ του πρακτορείου Reuters, του βρετανικού Guardian και της γαλλικής Le Monde– έχει στείλει περί τους 4.000 μισθοφόρους από το συριακό μέτωπο, για να πολεμήσουν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Τη στιγμή που ο Ερντογάν δυσκολεύεται να υλοποιήσει τις μεγαλεπήβολες φιλοδοξίες του σε Συρία, Λιβύη και Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η τουρκική οικονομία κλονίζεται, μια νίκη γοήτρου μαζί με τους «αδελφούς Αζέρους» στον Καύκασο θα ήταν άκρως αξιοποιήσιμη στο εσωτερικό μέτωπο. Επιπλέον, ο Ερντογάν υπενθυμίζει στις ΗΠΑ την αξία χρήσης της Τουρκίας ως δύναμης ανάσχεσης της ρωσικής επιρροής σε ένα ευρύτατο γεωγραφικό τόξο, από τον Καύκασο και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά για τον Τούρκο πρόεδρο. Πέραν της αμυντικής συμφωνίας της με τη Ρωσία, η Αρμενία διαθέτει το δικό της «πυρηνικό όπλο», που αντισταθμίζει τους υδρογονάνθρακες των γειτόνων της: τη δυναμική αρμενική διασπορά, τετραπλάσια αθροιστικά από τον πληθυσμό της μητέρας-πατρίδας. Τρία εκατομμύρια Αρμένιοι ζουν στη Ρωσία, ένα εκατομμύριο στην Αμερική και μισό εκατομμύριο στη Γαλλία, όπου ένας αρμενικής καταγωγής πολιτικός, ο Εντουάρ Μπαλαντίρ, διατέλεσε πρωθυπουργός της χώρας. Αυτές οι τρεις μεγάλες δυνάμεις –Ρωσία, ΗΠΑ και Γαλλία– συναπαρτίζουν την Ομάδα του Μινσκ, η οποία διαχειρίζεται, για λογαριασμό του ΟΑΣΕ, τις προσπάθειες διπλωματικής επίλυσης της σύγκρουσης. Ηδη, ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Βλαντιμίρ Πούτιν ζήτησαν, ύστερα από τηλεφωνική επικοινωνία τους, την άμεση αναστολή των εχθροπραξιών και καταδίκασαν την τουρκική παρέμβαση (πιο προωθημένος, ο Μακρόν έκανε λόγο για φιλοπόλεμη πολιτική της Τουρκίας). Ανάλογη ήταν η τοποθέτηση και του Τζο Μπάιντεν, στις ΗΠΑ.

Στο χείλος της ρήξης

Αυτές τις πραγματικότητες ασφαλώς δεν τις αγνοεί ο πραγματιστής πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίεφ. Αλλωστε, η Ρωσία είναι ο πρώτος εξαγωγέας στο Αζερμπαϊτζάν, στο οποίο πουλάει και οπλικά συστήματα, ενώ η αζερική διανόηση είναι σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν ρωσόφωνη. Ορισμένοι αναλυτές εικάζουν ότι ο Αλίεφ δεν θα προσπαθήσει να αλώσει το ορεινό και δυσπρόσιτο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, αλλά θα αρκεστεί στην ανακατάληψη ορισμένων ακατοίκητων πεδινών περιοχών που κατέλαβαν οι Αρμένιοι το 1991-1994, όπως το Φουζουλί και το Τζαμπραγίλ. Σε διαφορετική περίπτωση, η Ρωσία θα είναι πολύ δύσκολο να αποφύγει την εμπλοκή. Το πάθημα του Μιχαήλ Σαακασβίλι, προέδρου της Γεωργίας το 2008, ο οποίος προσπάθησε να ανακαταλάβει τον θύλακο της Νότιας Οσετίας, για να κατατροπωθεί μέσα σε τέσσερις ημέρες από τον ρωσικό στρατό, είναι πολύ πρόσφατο για να ξεχνιέται από τους παρεπιδημούντες τον Καύκασο και τη Μαύρη Θάλασσα. Σε κάθε περίπτωση, η εύθραυστη, ανταγωνιστική συνεννόηση Ρωσίας – Τουρκίας, η οποία ήδη υφίσταται πιέσεις σε Συρία και Λιβύη, περνάει αυτές τις ημέρες άλλη μία κρίσιμη δοκιμασία στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

kathimerini.gr

Μπορεί ο ασθενής Τραμπ να συσπειρώσει υπέρ του την κοινή γνώμη; 

Από
anixneuseis
-
0

Αγγελική Κοτσοβού

O πρόεδρος Τραμπ εισήλθε στο κλαμπ των συντηρητικών ηγετών που δεν είχαν πάρει στα σοβαρά τους κινδύνους που εγκυμονεί ο κορωνοϊός και στη συνέχεια προσβλήθηκαν οι ίδιοι από τη νόσο Covid-19. Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μπόρις Τζόνσον, έκανε την αρχή, για να ακολουθήσει ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Ζαϊρ Μπολσονάρου και στη συνέχεια ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ. Στην περίπτωση του Τζόνσον, το γεγονός ότι νόσησε ενίσχυσε αρχικά την πολιτική του εικόνα. Όμως η θετική επίδραση ήταν πρόσκαιρη, χωρίς να μεταβάλλει την άποψη της κοινής γνώμης για τον τρόπο που χειρίσθηκε την πανδημία. Στη Βραζιλία, ο Μπολσονάρου αποδεικνύεται πιο δημοφιλής από ποτέ, παρατηρεί η «WSJ» σε ανάλυσή της.

Παρότι ούτε ο Τζόνσον ούτε ο Μπολσονάρου είχαν μπροστά τους έναν μήνα πριν από τις εκλογές, η αντίδραση της κοινής γνώμης και το πώς επηρεάζεται από την προσωπική εμπειρία των ηγετών εν μέσω πανδημίας θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύτιμο μάθημα για τον πρόεδρο Τραμπ.

Στη Βρετανία, το θλιβερό ρεκόρ θανάτων μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών και το δεύτερο κύμα κρουσμάτων έρχεται να διαψεύσει την αρχικά ανέμελη στάση του πρωθυπουργού Τζόνσον, που δεν δίσταζε να χαιρετά διά χειραψίας ασθενείς με Covid-19 και νοσηλευτικό προσωπικό, μέχρι που προσβλήθηκε ο ίδιος. Στη Βραζιλία, τα ήπια συμπτώματα που εμφάνισε ο Ζαϊρ Μπολσονάρου εν μέρει δικαιώνουν τον Βραζιλιάνο πρόεδρο που αρνείτο να φορέσει μάσκα και χαρακτήριζε «δειλούς» όσους για λόγους αυτοπροστασίας έμεναν στα σπίτια τους.

Λίγο αφότου ο Μπόρις Τζόνσον διαγνώσθηκε θετικός στον κορωνοϊό, στις 27 Μαρτίου, η κατάστασή του επιδεινώθηκε και χρειάσθηκε να νοσηλευθεί σε μονάδα εντατικής θεραπείας, γεγονός που προκάλεσε τη συμπόνοια των Βρετανών, ενισχύοντας τη δημοτικότητά του. Το θετικό αποτέλεσμα κράτησε μόνο λίγους μήνες, όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, καθώς η κυβέρνηση Τζόνσον βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα δεύτερο κύμα έξαρσης κρουσμάτων Covid-19 στη Βρετανία καθώς και την πρόκληση του Brexit.

Στη Βραζιλία, ο Μπολσονάρου, 65χρονος πρώην αξιωματικός του στρατού, νόσησε στις αρχές Ιουλίου, αλλά με ήπια συμπτώματα(χαμηλό πυρετό και βήχα). Και στην περίπτωση του ακροδεξιού ηγέτη της Βραζιλίας, το γεγονός ότι νόσησε από κορωνοϊό συνέβαλε στην ενίσχυση της δημοτικότητάς του.

Στα μάτια πολλών υποστηρικτών του στη Βραζιλία, η ταχεία ανάρρωση του Μπολσονάρου ενίσχυσε τα επιχειρήματά του ότι ο Covid-19 δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια «απλή γρίπη», όπως πολύ συχνά διατεινόταν ο ίδιος, και ότι η χώρα χρειάζεται να επιστρέψει το συντομότερο δυνατόν στην κανονικότητα, ώστε να επανακάμψει η οικονομία.

«Το αφήγημά του ενισχύθηκε… ήταν τυχερός που δεν αρρώστησε βαριά», τονίζει στη «WSJ» ο Κάρλος Μέλο, πολιτικός επιστήμων στην επιχειρηματική σχολή Insper του Σάο Πάολο.

Ο κ. Μπολσονάρου εκμεταλλεύθηκε την αρρώστια του για να προωθήσει τη χρήση της υδροξυχλωροκίνης, την οποία χαρακτήριζε «θαυματουργή θεραπεία», αλλά και για να στηλιτεύσει τον Τύπο.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός, ο οποίος όπως και ο Τραμπ ήταν υπέρβαρος όταν νόσησε, πέρασε πιο βαριά την ασθένεια από ό,τι ο πρόεδρος της Βραζιλίας. Χρειάσθηκε να νοσηλευθεί αρχικά για εξετάσεις, ενώ στη συνέχεια η κατάστασή του επιδεινώθηκε και μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ.

Η σοβαρότητα της κατάστασής του σε μια εποχή που η πανδημία σάρωνε την Υφήλιο, κλόνισε μια χώρα που υπερηφανεύεται για την αποφασιστικότητα και θετικό πνεύμα στην αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων, έναν συνδυασμό που είχε εκμεταλλευθεί πολιτικά ο κ. Τζόνσον. Στις συνεντεύξεις Τύπου προτού νοσήσει, διαβεβαίωνε τους Βρετανούς ότι η χώρα θα «ξαποστείλει τον κορωνοϊό». Η αδιαθεσία του και η προοπτική ότι ο κορωνοϊός θα μπορούσε να του στοιχίσει τη ζωή φούντωσαν τις αμφιβολίες για τους χειρισμούς της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση της πανδημίας, εντείνοντας ταυτόχρονα τις ανησυχίες για πολιτική αστάθεια με φόντο το Brexit και την ταραχώδη τετραετία μετά το δημοψήφισμα υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η συμπόνοια της κοινής γνώμης για τη δοκιμασία που περνούσε ο 56ρονος Βρετανός πρωθυπουργός τόνωσαν τη δημοτικότητά του, όμως δεν επηρέασαν τη γενικότερη άποψη που είχαν οι Βρετανοί για τους χειρισμούς της κυβέρνησης, σύμφωνα με τη «WSJ», που επικαλείται ανάλυση της εταιρείας δημοσκοπήσεων YouGov.

Η προσωπική του εμπειρία ήταν καταλυτική ώστε να υιοθετήσει μια προσεκτική προσέγγιση στη χαλάρωση των περιορισμών σε εργασία και καθημερινότητα στη Βρετανία. Έκτοτε, έχει επαναφέρει μέρος των μέτρων καθώς αυξάνονται τα κρούσματα. Περισσότεροι από 42.000 Βρετανοί έχουν χάσει τη ζωή τους εξαιτίας της νόσου Covid-19, με τη χώρα να κατέχει το θλιβερό ρεκόρ θανάτων στην Ευρώπη.

Ο Μπολσονάρου, από την πλευρά του, από τις αρχές της πανδημίας υποβάθμιζε τους κινδύνους ακόμη και την  εποχή που η Βραζιλία είχε ξεπεράσει τις ΗΠΑ σε αριθμό θανάτων, με περισσότερα από 140.000 θύματα. Όταν ανακοίνωσε στις 7 Ιουλίου ότι διεγνώσθη θετικός στον κορωνοϊό, πολλοί Βραζιλιάνοι που τάσσονται κατά του ακροδεξιού προέδρου πανηγύρισαν μέσω social media, κρίνοντας ότι πρόκειται για θεία τιμωρία για έναν ηγέτη-αρνητή της μάσκας.

Όμως ο Μπολσονάρου είναι πιο δημοφιλής από ποτέ. Στην τελευταία δημοσκόπηση της Datafolha τον Αύγουστο, το 37% εγκρίνουν τους χειρισμούς της κυβέρνησής του, το υψηλότερο ποσοστό από τότε που ανέλαβε στην εξουσία, τον Ιανουάριο του 2019.

Οι πολιτικοί επιστήμονες αποδίδουν την ενίσχυση της δημοτικότητάς του στην απόφασή του να ανακουφίσει οικονομικά τη φτωχότερη τάξη, με τη χορήγηση έκτακτων επιδομάτων στη διάρκεια της πανδημίας. Και το γεγονός ότι προσβλήθηκε συνέβαλε στη συσπείρωση της πολιτικής του βάσης, ειδικά μεταξύ των ευαγγελιστών Χριστιανών, που αντιπροσωπεύουν το ένα-τρίτο του πληθυσμού της Βραζιλίας.

Από τότε που ο Μπολσονάρου επιβίωσε της επίθεσης με μαχαίρι στη διάρκεια της προεκλογικής του καμπάνιας το 2018, πολλοί θρησκευτικοί υποστηρικτές του θεωρούν ότι είναι ο εκλεκτός του Θεού για να ηγηθεί της χώρας, εξηγεί στη «WSJ» ο Λεονάρντο Μπαρέτο, πολιτικός επιστήμων στην Μπραζίλια.

kathimerini.gr

Μιτροβίτσα: Η ζωή σε μια διαιρεμένη πόλη

Από
anixneuseis
-
0

Στο βορρά ζουν Σέρβοι, στο νότο Αλβανοί. Ανάμεσά τους ένα υδάτινο τείχος, ο ποταμός Ιμπάρ. Μόνο μια γέφυρα ενώνει τις δύο εθνότητες. Στιγμές καθημερινότητας, φόβοι αλλά και ελπίδες στη διαιρεμένη Μιτροβίτσα.

    
Kosovo Serbien l Alltag in Mitrovica - Ibar-Brücke (DW/J. Djukic-Pejic)

Ο ποταμός Ιμπάρ, ο βυζαντινός “Υβρος”, που κόβει στα δύο τη Μιτροβίτσα, χωρίζει στην πραγματικότητα και τους κατοίκους της που ανήκουν σε δύο εθνότητες: Από τη νότια όχθη του ποταμού ζουν Αλβανοί και από τη βόρεια Σέρβοι. Είκοσι χρόνια μετά τον τερματισμό του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο η πόλη στο βορρά του Κοσόβου είναι de facto διαιρεμένη. Πολλοί πολίτες της Μιτροβίτσας δεν είχαν ποτέ μέχρι τώρα το θάρρος να διασχίσουν τη γέφυρα, που έχει απαγορευτεί για αυτοκίνητα. Το σημείο φρουρείται από βαριά οπλισμένους Ιταλούς στρατιώτες και θωρακισμένα οχήματα της KFOR, της διεθνούς δύναμης για το Κοσσυφοπέδιο. Το ΝΑΤΟ συνεχίζει να διαθέτει στρατιωτικές μονάδες διαφύλαξης της ειρήνης και της σταθερότητας στη χώρα.

Η γνώση και των δύο γλωσσών βοηθά

H Ντουράτα Πρόσκι διασχίζει τη γέφυρα για να δουλέψει στο βόρειο τμήμα, όπου ζουν ΣέρβοιH Ντουράτα Πρόσκι διασχίζει τη γέφυρα για να δουλέψει στο βόρειο τμήμα, όπου ζουν Σέρβοι

Δώδεκα χρόνια από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της πρώην γιουγκοσλαβικής επαρχίας οι Σέρβοι κάτοικοι του βόρειου τμήματος της νεόκοπης αυτής χώρας στην Ευρώπη δεν αναγνωρίζουν την κυβέρνηση στην πρωτεύουσα Πρίστινα. Όποιος επιχειρεί να περάσει τη γέφυρα από το νότο προς το βορρά, τον παρακολουθούν άνδρες με πολιτικά, μέσα σε αυτοκίνητα. Τους ρίχνουν αυστηρά βλέμματα, καμιά φορά τους μιλούν με απότομο τρόπο. Μόλις φτάσει κάποιος από την άλλη, τη βόρεια πλευρά, νοιώθει σαν να μην βρίσκεται στο Κοσσυφοπέδιο. Σειρά από σημαίες που κυματίζουν, έχουν τα χρώματα της σερβικής σημαίας με τον χαρακτηριστικό αετό. Σημαία του Κοσσυφοπεδίου δεν υπάρχει. Η Ντουράνα Πρόσκι έρχεται εδώ κάθε μέρα. “Βέβαια δεν νιώθει κανείς ιδιαίτερα άνετα, εάν ως Αλβανίδα πηγαίνει στο βορρά για να δουλέψει” λέει η 33χρονη μεταφράστρια μιλώντας στη DW.  Για να προσθέσει ότι “οι Σέρβοι του βορρά έχουν ακριβώς τα ίδια συναισθήματα, όταν πρέπει να περάσουν τη γέφυρα και να πάνε στο νότιο τμήμα της Μιτροβίτσας”.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι όλα τα χρόνια που η Ντουράτα εργάζεται στο Ειρηνοδικείο της διαιρεμένης πόλης, δεν έγινε ποτέ στόχος προσωπικής έχθρας. Τις σχέσεις της με τους Σέρβους συναδέλφους της τις περιγράφει η μεταφράστρια ως καλές. Το ότι εκτός από τη μητρική της γλώσσα, τα αλβανικά, μιλά καλά και σερβικά, την διευκολύνει στην επικοινωνία της με τους πολίτες και των δύο εθνοτήτων του Κοσσυφοπεδίου. “Σε δομές όπως το δικαστήριο, δεν υπάρχει πρόβλημα όταν μιλώ στα αλβανικά. Αλλά εάν πάει κανείς σε καφέ και εστιατόρια και παραγγείλει στα αλβανικά, δεν ξέρει πώς θα αντιδράσει ο κόσμος”  περιγράφει τις εμπειρίες της η Ντουράτα.

Η διαίρεση πλήττει κυρίως τους Σέρβους

Ο Σέρβος Μίλος Βούσνιτς, 32χρονος, εργάζεται ως καθηγητής Αγγλικών στο νότιο τμήμα της Μιτροβίτσα.Ο Σέρβος Μίλος Βούσνιτς, 32χρονος, εργάζεται ως καθηγητής Αγγλικών στο νότιο τμήμα της Μιτροβίτσα.

Στην άλλη πλευρά της γέφυρας πάνω από τον ποταμό Ιμπάρ προς το νότο κυματίζει μια μεγάλη κόκκινη σημαία με έναν μαύρο αετό στη μέση. Είναι η σημαία της Αλβανίας. Σημαία του Κοσσυφοπεδίου δεν υπάρχει. Από αυτό το σημείο, αόρατο σύνορο ανάμεσα στο σερβικό και αλβανικό τμήμα της Μιτροβίτσας, περνά τακτικά ο Μίλος Βούσνιτς. Ο 32χρονος Σέρβος εργάζεται ως καθηγητής Αγγλικών σε μια οργάνωση βοήθειας, που έχει έδρα στο νότιο τμήμα της πόλης. Παλαιότερα, τις πρώτες φορές που βρίσκονταν εκεί, διακατέχονταν από φόβο και ανασφάλεια κάθε λεπτό που περνούσε. “Παράλληλα όμως δεν με άφηνε η περιέργεια”  λέει στη DW, “ήθελα να διαπιστώσω πώς είναι η ζωή στο άλλο τμήμα της Μιτροβίτσας”. Και επειδή ο Μίλος δεν μιλά Αλβανικά, επικοινωνεί συνήθως στα Αγγλικά με τους Αλβανούς, όταν βρίσκεται εδώ.

Η ξένη γλώσσα του δίνει βεβαιότητα και δεν έρχεται αντιμέτωπος με διενέξεις. “Έχω και μερικούς Αλβανούς φίλους στη δουλειά, μαζί τους πηγαίνω που και που για καφέ” λέει. “Στην αρχή ξαφνιάστηκαν όταν τους είπα ότι ήμουν για πρώτη φορά εκεί, στο νότιο τμήμα. Μου έδειξαν τη γειτονιά τους και μετά την Πρίστινα”. Όπως λέει ο Μίλος, οι επιπτώσεις της διαίρεσης της πόλης πλήττει κυρίως νέους Σέρβους στο βορρά. “Λαχταρούν μια ζωή χωρίς περιορισμούς και θέλουν να προχωρήσουν επαγγελματικά. Στο βόρειο τμήμα υπάρχουν ελάχιστες δυνατότητες, ελπίζουμε ότι το μέλλον θα είναι επιτέλους καλύτερο”.

Βιόζα Τσερκίνι

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Οι γεωστρατηγικές επιλογές της Ρωσίας για την διένεξη στο Αρτσάχ

Από
anixneuseis
-
0
Με τα μάτια των περισσότερων ανθρώπων κλειδωμένα στη συζήτηση μεταξύ Τραμπ και Μπάιντεν, η σύγκρουση μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ (NK) έχει λάβει σχετικά λίγη προσοχή στη Δύση. Ωστόσο, αυτή είναι μια δυνητικά πολύ επικίνδυνη κατάσταση. Σκεφτείτε το: οι Αρμένιοι κατηγορούν τους Τούρκους ότι καταρρίπτουν ένα Αρμενικό Su-25 επί της Αρμενίας. Εάν αυτό είναι αλήθεια, τότε κάποιοι θα έλεγαν ότι αυτό αποτελεί τεράστια είδηση, διότι θα σήμαινε ότι ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ έχει διαπράξει μια πράξη επίθεσης εναντίον μέλους του CSTO.

Αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος μεταξύ δύο τεράστιων στρατιωτικών συμμαχιών στον πλανήτη είναι αναπόφευκτος;

Μετά βίας.

Στην πραγματικότητα, μου φαίνεται ότι ούτε το CSTO ούτε το ΝΑΤΟ έχουν μεγάλο ενθουσιασμό για συμμετοχή.

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναφέρουμε μερικά βασικά πράγματα.

  • Η Αρμενία ακολουθεί αντιρωσική πορεία από την επανάσταση του 2018 που υποστηρίζεται από τον Σόρος.
  • Το Αζερμπαϊτζάν είναι σαφώς σύμμαχος και υποστηρίζεται από την Τουρκία – μια χώρα που βρίσκεται σήμερα σε μια μορφή πολιτικής κρίσης με σχεδόν όλους τους γείτονές της. Ο Ερντογάν είναι σαφώς ένα ”χαμένο κανόνι” και δεν μπορεί να τον εμπιστευτεί σε καμία περίπτωση.
  • Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, το Ναγκόρνο Καραμπάχ ανήκει στο Αζερμπαϊτζάν. Για το λόγο αυτό, η Αρμενία δεν μπορεί να προσφύγει στο CSTO (όπως ακριβώς απορρίφθηκε από τη συμμαχία η έκκληση του Ερντογάν για στήριξη του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας όταν οι Τούρκοι κατέρριψαν ρωσικό Su-24M πάνω από τη Συρία).
  • Στρατιωτικά μιλώντας, το Αζερμπαϊτζάν έχει το ποσοτικό και ακόμη και το ποιοτικό πλεονέκτημα έναντι της Αρμενίας, ακόμη και αν η τελευταία έχει κάποιο σύγχρονο εξοπλισμό. Ωστόσο, επειδή καμία πλευρά δεν έχει σύγχρονη πολεμική αεροπορία, δεν θα ήταν αδύνατο η Τουρκία να στείλει κάποια F-16 για να βοηθήσει την κυρίως ξεπερασμένη συμφωνία της πολεμικής αεροπορίας των Αζέρων με τα Αρμενικά Su-25.

Ελέγξτε την τεράστια μονάδα της πρεσβείας των ΗΠΑ στο Erevan και αναρωτηθείτε: τι κάνουν όλοι αυτοί οι τύποι όλη την ημέρα;

Θα συνοψίσω αυτή την πολιτική ως εξής: “να διεξαγάγουμε μια αντιρωσική πολιτική πορεία απαιτώντας παράλληλα την υποστήριξη της Ρωσίας”. Στους Ρώσους όπως είναι λογικό δεν άρεσε αυτό δεδομένης της ήδη υπάρχουσας έντασης στην Λευκορωσία. Αλλά η μεγάλη διαφορά είναι η εξής: ενώ η Ρωσία δεν έχει την πολυτέλεια να “χάσει” τη Λευκορωσία, δεν έχει καμία πραγματική ανάγκη από την Αρμενία, ειδικά μια Αρμενία εχθρική προς τη Ρωσία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ρώσοι πρέπει να στηρίξουν το Αζερμπαϊτζάν. Γιατί? Λοιπόν, αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη γλώσσα ή τη θρησκεία. Όλα έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι το σύγχρονο Αζερμπαϊτζάν είναι ένας πολιτικός προστατευόμενος της Τουρκίας του Ερντογάν, η οποία είναι πραγματικά μία από τις πιο επικίνδυνες χώρες και πολιτικά καθεστώτα εκεί έξω, την οποία η Ρωσία θα έπρεπε να αντιμετωπίσει με την προσοχή ενός χειριστή φιδιών που ασχολείται με μια ιδιαίτερα άσχημη και απρόβλεπτη κόμπρα. Ναι, η Ρωσία πρέπει να συνεργαστεί τόσο με την Τουρκία όσο και με το Αζερμπαϊτζάν, έστω και μόνο επειδή αυτές οι δύο είναι ισχυρές χώρες (τουλάχιστον από περιφερειακή άποψη).

  • Και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ συνομιλούν με όλους εκατέρωθεν.
  • Όταν τα πράγματα ζορίζουν, η υποστήριξη των ΗΠΑ έχει πραγματικά πολύ μικρή σημασία

Θα έλεγα μάλιστα ότι οποιαδήποτε σημαντική κλιμάκωση της σύγκρουσης θα αποδείξει και στα δύο μέρη ότι οι ΗΠΑ έχουν μακρά διάρκεια υποσχέσεων και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική τους υλοποίηση. Αντίθετα, η Τουρκία αποδίδει. Ναι, ακόμα και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, η Τουρκία εξακολουθεί να πράττει αυτά που λέει.

Όπως και στην περίπτωση της Λευκορωσίας ή της Ουκρανίας, η Ρωσία θα μπορούσε να σταματήσει αυτήν τη σύγκρουση, ειδικά εάν το Κρεμλίνο αποφασίσει να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη, αλλά αυτό θα ήταν τρομερό από πολιτική άποψη και είμαι βέβαιος ότι η Ρωσία δεν θα παρέμβει φανερά. Πρώτον, αυτός ο πόλεμος είναι μια σαφής περίπτωση ενός παιχνιδιού μηδενικού αθροίσματος στο οποίο ένας συμβιβασμός κατόπιν διαπραγματεύσεων είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθεί.

Επιπλέον, και οι δύο πλευρές φαίνεται να είναι αποφασισμένες να το φτάσουν μέχρι το τέλος, επομένως γιατί να παρέμβει η Ρωσία;

Φαίνεται να είναι ότι η παραμονή ενός ουδέτερου διαμεσολαβητή είναι το καλύτερο και το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει η Ρωσία προς το παρόν. Μόλις η σκόνη κατακαθίσει και μόλις κάθε πλευρά συνειδητοποιήσει πλήρως ότι ο θείος Σάμ είναι περισσότερο για τα λόγια παρά για τη δράση, τότε ίσως η Ρωσία μπορεί, για άλλη μια φορά, να προσπαθήσει να προσφέρει μια περιφερειακή λύση, ενδεχομένως με τη συμμετοχή του Ιράν και τον αποκλεισμό των ΗΠΑ στα σίγουρα. Αλλά αυτό μπορεί να συμβεί πολύ αργότερα.

Αυτήν τη στιγμή και οι δύο πλευρές έχουν βαλθεί σε μια γωνία και φαίνεται να είναι εξίσου δεσμευμένες σε μια συνολική στρατιωτική νίκη.

Συμπέρασμα: σε αυτή τη σύγκρουση, η Ρωσία δεν έχει συμμάχους και φίλους. Αυτή τη στιγμή οι Αζέροι φαίνεται να κερδίζουν, αλλά αν η Αρμενία εμπλακεί με τους πυραύλους Iskander ή αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του NK, αυτό θα αποτελέσει άσχημο σημάδι για την Τουρκία και μια τουρκική επέμβαση θα καταστεί δυνατή. Ας δούμε πώς (ακόμη και αν) οι ΗΠΑ θα κάνουν κάτι για να βοηθήσουν το Erevan.

Αν όχι, θα είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα συμβεί μόλις οι Αρμένιοι ανακαλύψουν εκ νέου μια γνωστή ιστορική αλήθεια: η Αρμενία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη Ρωσία. Και ακόμη και αν οι Αρμένιοι καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα, θα ήθελα ακόμα να συστήσω ότι η Ρωσία να είναι πολύ προσεκτική στην τοποθέτηση του βάρους της πίσω από κάθε πλευρά της σύγκρουσης (ειδικά δεδομένου ότι οι Αζέροι έχουν το διεθνές δίκαιο με το μέρος τους).

Με άλλα λόγια, συνιστώ στη Ρωσία να ενεργήσει μόνο και αποκλειστικά προς το δικό της γεωστρατηγικό συμφέρον και να αφήσει ολόκληρη την περιοχή να ανακαλύψει πόση βοήθεια μπορεί πραγματικά να προσφέρει ο θείος Σάμ. Συγκεκριμένα, υποστηρίζω ότι είναι προς το συμφέρον της εθνικής ασφάλειας της Ρωσίας να διασφαλίσει ότι:

  • Η Τουρκία παραμένει όσο το δυνατόν πιο αδύναμη για όσο το δυνατόν περισσότερο
  • Οι ΗΠΑ παραμένουν όσο το δυνατόν πιο αδύναμες σε ολόκληρη την περιοχή

Αυτήν τη στιγμή η Pax Americana είναι τόσο κακή στον Καύκασο, όπως είναι στη Μέση Ανατολή. Αυτό είναι καλό για τη Ρωσία και δεν πρέπει να κάνει τίποτα που θα βοηθούσε τον θείο Σάμ. Μόνο όταν οι ΗΠΑ είναι έξω από την εικόνα, συμπεριλαμβανομένης και της Αρμενίας, μόνον τότε η Ρωσία πρέπει να προσφέρει βοήθεια και υποστήριξη σε όποια πλευρά διαλέξει.

Mετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

thesaker.is

infognomonpolitics.gr

Το κρας τεστ του διαλόγου με την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Οι διερευνητικές επαφές αφορούν «όλα τα εκκρεμή θέματα και δεν περιορίζονται στην οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών» αντιτείνει η Αγκυρα στο κείμενο των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου τονίζεται το ακριβώς αντίθετο. Η συγκεκριμένη αποστροφή, στο σχετικό ανακοινωθέν του τουρκικού υπ. Εξωτερικών, αποτελεί ευθεία βολή που έχει ως σκοπό να υπονομευθεί η προοπτική των διερευνητικών επαφών προτού αυτές καν αρχίσουν, καθώς η Αθήνα έχει σαφέστατα διευκρινίσει ότι δεν συζητά την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, πόσο μάλλον ζητήματα που αφορούν κυριαρχικά δικαιώματα.

Επίκεντρο του τουρκικού σχολιασμού στο κείμενο των συμπερασμάτων ήταν η τακτική απομόνωσης της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας ως «δίδυμο» που θέτει διαρκώς ζητήματα στις ευρωτουρκικές σχέσεις. Οπως αναφέρεται στη σχετική τουρκική ανακοίνωση, το κείμενο συμπερασμάτων εμπεριέχει «ορισμένα θετικά στοιχεία» αλλά «στις περισσότερες πτυχές του είναι μακριά από την πραγματικότητα». Για το κείμενο κατηγορείται όχι μόνο η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και ορισμένες χώρες που αντιλαμβάνονται διαφορετικά το πώς μπορούν να προωθηθούν οι σχέσεις της Ε.Ε. με την Τουρκία, σαφής αιχμή προς τη Γαλλία και την Αυστρία που με διαφορετικές αφορμές, έχουν αντιταχθεί στην Τουρκία.

Η Αγκυρα διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι «δεν υπάρχει αναφορά στους Τουρκοκύπριους και σε μια δίκαιη μοιρασιά των κερδών από τους υδρογονάνθρακες», κάτι που κατά το τουρκικό ΥΠΕΞ υποδηλώνει τη συνέχιση μιας στάσης πλήρους αγνόησης των Τουρκοκυπρίων από την Ε.Ε. Τονίζεται ακόμα ότι δίχως επίλυση του Κυπριακού η Αγκυρα θα συνεχίσει τις δραστηριότητες γύρω από την Κύπρο, ενώ η Ε.Ε. κατηγορείται ότι «δεν μπορεί να διαδραματίσει έντιμο και ουδέτερο ρόλο στην επίλυση του Κυπριακού».

Η ανακοίνωση καταλήγει με την υπογράμμιση ότι η Τουρκία διατηρεί την αποφασιστικότητά της να προωθήσει τη διαδικασία ένταξής της στην Ε.Ε. «μέσω διαπραγματεύσεων με ατζέντα ενός κοινού μέλλοντος και σε πνεύμα αμοιβαίου σεβασμού και εμπιστοσύνης, παρά να παρασύρεται στον δρόμο διμερών θεμάτων και στενόμυαλων συμφερόντων όσο και μιας τυφλής αλληλεγγύης» στα μέλη.

Νωρίτερα, αξιωματούχος του ΥΠΕΞ της Τουρκίας τόνιζε ότι πιθανές κυρώσεις δεν θα εμποδίσουν την Τουρκία από το να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της στην Ανατ. Μεσόγειο, αλλά θα θέσουν σε κίνδυνο τον προγραμματισμένο διάλογο ανάμεσα σε Αθήνα και Αγκυρα. Την ίδια στιγμή, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρουσιάζει τις επιθετικές ενέργειες της χώρας του στον περίγυρό της, ως «παράδειγμα» του πώς από το Ναγκόρνο- Καραμπάχ και την Ανατ. Μεσόγειο, μέχρι τη Συρία, επιχειρείται να περικυκλωθεί η Τουρκία.

Σημειώνεται, τέλος, ότι επισημοποιήθηκε και η επίσκεψη του γ.γ. του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ σε Αγκυρα και Αθήνα την επόμενη εβδομάδα (5 και 6 Οκτωβρίου, αντίστοιχα).

Ανησυχεί η Μόσχα

Ως απόδειξη της αυξανόμενης στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο με «αντιρωσικό χαρακτήρα» αντιλαμβάνεται η Μόσχα την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο στην Ελλάδα και τα αποτελέσματά της. «Τα σχέδια της Ουάσιγκτον για την ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας της στην Ανατολική Μεσόγειο μας ανησυχούν επειδή έχουν ανοιχτά αντιρωσική φύση, αντικατοπτρίζουν την επιθετική πολιτική των ΗΠΑ και, κατ’ αρχήν, δεν συμβάλλουν στην ενίσχυση της ειρήνης και της ασφάλειας σε αυτή την περιοχή», είπε ενδεικτικά η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μαρία Ζαχάροβα. Σύμφωνα με την κ. Ζαχάροβα, η στάση των ΗΠΑ ήταν αναμενόμενη, ωστόσο «το ερώτημα κατά πόσον μια τέτοια προσέγγιση ανταποκρίνεται στα συμφέροντα της Αθήνας θα πρέπει να απευθυνθεί φυσικά στην ηγεσία της Ελλάδας».

kathimerini.gr

Λευκορωσία, Τουρκία: η Ευρωπαϊκή Ένωση ισχυρή με τους αδύναμους, αδύναμη με τους ισχυρούς

Από
anixneuseis
-
0
Jean Quatremer

Του  Jean Quatremer, ανταποκριτή στις Βρυξέλλες της Libération, 2 Οκτωβρίου 2020

Ελεύθερη μετάφραση και επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, οι 27 επέβαλαν κυρώσεις στο καθεστώς Λουκασένκο, αλλά χαρίστηκαν στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υποσχόμενοι να τον βοηθήσουν για τους πρόσφυγες, εάν σταματήσει τις παράνομες γεωτρήσεις του στη Μεσόγειο.

«Σκληρή με τους αδύναμους, αδύναμη με τους ισχυρούς», αυτό θα μπορούσε να είναι το σύνθημα της Ένωσης. Κατά τη διάρκεια της νύχτας της περασμένης Πέμπτης προς Παρασκευή, δεν δίστασε να επιβάλει κυρώσεις στο καθεστώς της Λευκορωσίας που δεν έχει τα μέσα πίεσης επ’αυτής, αλλά χαρίστηκε στην Τουρκία η οποία, από την πλευρά της, διαθέτει τα απαραίτητα αποτρεπτικά όπλα : ισχυρά στρατιωτικά μέσα και πάνω απ ‘όλα εκατομμύρια πρόσφυγες που απειλεί να στείλει στην Ευρώπη… Εν ολίγοις, τα ευρωπαϊκά κράτη δεν βγήκαν δυναμωμένα από αυτήν τη σύνοδο κορυφής, που υποτίθεται ότι θα επιβεβαίωνε τη γεωπολιτική δύναμη της Ένωσης.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου των Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων επικεντρώθηκε στη στάση της Άγκυρας, η οποία για πάνω από ένα χρόνο αυξάνει τις προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, πραγματοποιώντας εξερευνήσεις αερίου υπό στρατιωτική προστασία μέσα στην Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική (ΑΟΖ). Μια άμεση και άνευ προηγουμένου επίθεση εναντίον ενός κράτους μέλους της Ένωσης που θα έπρεπε να είχε προκαλέσει μια ισχυρή ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Νέο κύμα

Όμως, εκτός από την Ελλάδα, τη Γαλλία και, σε μικρότερο βαθμό την Ιταλία, που έχουν στείλει στρατιωτικά μέσα στην περιοχή, αυτή η αλληλεγγύη δεν είναι παρά μόνο λεκτική, παρόλο που η στάση της Τουρκίας στην περιοχή είναι όλο και πιο πολεμική (Συρία, Λιβύη κ.λπ.). Το Βερολίνο, ειδικότερα, τόσο επειδή είναι απεχθές στη χρήση βίας και επειδή φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ένα νέο κύμα μεταναστών ισοδύναμο με αυτό του 2015, αρνείται να εισέλθει σε μια λογική κυρώσεων ενάντια στο καθεστώς του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του Τούρκου προέδρου. «Η Ένωση έχει πολλά συμφέροντα να αναπτύξει μια πραγματικά εποικοδομητική σχέση με την Τουρκία, παρόλες  τις δυσκολίες», δήλωσε η Γερμανίδα Καγκελάριος κατά την άφιξή της στις Βρυξέλλες.

Αυτή η στάση ενός σημαντικού τμήματος των κρατών μελών οδήγησε την Αθήνα και τη Λευκωσία να μπλοκάρουν τις κυρώσεις κατά του καθεστώτος της Λευκορωσίας, ένα ζήτημα που είναι αγαπημένο της γερμανίδας καγκελάριου, αλλά και στα ευρωπαϊκά κράτη της Ανατολής. «Η συζήτηση ήταν μακρά και δύσκολη», παραδέχτηκε η Άνγκελα Μέρκελ μετά τη σύνοδο, καθώς χρειάστηκαν επτά ώρες «παθιασμένης» συζήτησης για να καθησυχάσουν την Ελλάδα και την Κύπρο. «Ορισμένα κράτη είναι πολύ απρόθυμα όσον αφορά την κατάρτιση κόκκινων γραμμών για την Τουρκία, γι ‘αυτό και οι συζητήσεις έχουν πάρει τόσο χρόνο», δήλωσε ο καγκελάριος της Αυστρίας Σεμπαστιάν Κούρτς, προσθέτοντας ότι «δεν εννοούσε μόνο την Γερμανία».

Καρότο και μαστίγιο

Τελικά, ναι μεν οι Ευρωπαίοι επιβεβαίωσαν την αλληλεγγύη τους προς την Κύπρο και την Ελλάδα, ο Ερντογάν όμως απέφυγε τις κυρώσεις που ήταν ήδη έτοιμες. Προτίμησαν να παίξουν το παιχνίδι του καρότου και του μαστιγίου, υποσχόμενοι στην Τουρκία μια βελτίωση στην Τελωνειακή Ένωση που τη συνδέει με την ΕΕ, καθώς και πρόσθετα οικονομικά μέσα για τη διαχείριση των προσφυγικών καταυλισμών (έχουν ήδη καταβληθεί 6 δισεκατομμύρια ευρώ από το 2016) ), με αντάλλαγμα τη διακοπή των παράνομων γεωτρήσεων. Μόνο αν δεν συμμορφωθεί, οι κυρώσεις θα αποφασίζονταν τελικά τον επόμενο Δεκέμβριο.

«Τώρα θέλουμε να δημιουργήσουμε μια εποικοδομητική ατζέντα με την Τουρκία», δεδομένης της «σημασίας [των] στρατηγικών μας σχέσεων», εξήγησε η Άνγκελα Μέρκελ, μετά τη σύνοδο κορυφής, αλλά «υπό τον όρο ότι οι προσπάθειες προχωρούν για τη μείωση των εντάσεων, όπως αποδεικνύεται από ορισμένες πράξεις που πραγματοποιήθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες ».

Ζεστό και κρύο

Αναφέρθηκε συγκεκριμένα στη συμφωνία που επιτεύχθηκε την Πέμπτη στο ΝΑΤΟ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με έναν μηχανισμό αποφυγής συγκρούσεων και στο γεγονός ότι ο Ερντογάν είπε ότι ήταν αποφασισμένος «να διατηρήσει τα κανάλια διαλόγου ανοιχτά». Η Τουρκία έχει συνηθίσει να φυσάει ζεστό και κρύο για να επιτύχει το μάξιμουμ από τους ευρωπαίους γείτονές της. Η αδυναμία  αντίδρασης της Ένωσης δείχνει ότι έχει παίξει ξανά καλά αυτό το παιχνίδι …

«Αποφασίσαμε να επιβάλουμε κυρώσεις εναντίον εκείνων που είναι υπεύθυνοι για την καταπίεση στη Λευκορωσία», δήλωσε στρατιωτικά ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Charles Michel. Από σήμερα το πρωί, στοχεύουν σε περίπου 40 άτομα που εμπλέκονται στην καταπίεση και που απαγορεύεται να ταξιδέψουν στην Ένωση, κάτι το οποίο σε περίπτωση πανδημίας είναι αμφίβολο και που βλέπουν τα περιουσιακά τους στοιχεία να παγώνουν. Ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλέξανδρος Λουκασένκο, δεν περιλαμβάνεται στη λίστα για να διατηρηθεί ο δρόμος του διαλόγου ανοιχτός. Αλλά «αν τα πράγματα γίνουν πιο σκληρά, δεν θα αποφύγουμε να επιβάλουμε κυρώσεις στον Λουκασένκο», προειδοποίησε ο Μακρόν.

 

Σκάσε… βούλωσε το…

Από
anixneuseis
-
1

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου.

Για όσα εκατομμύρια δεν παρακολούθησαν την συζήτηση (debate) μεταξύ Τράμπ – Μπάιντεν την Τετάρτη τα ξημερώματα, καλό είναι να μην σχολιάζουν διαβάζοντας τις “ειδήσεις” του CNN ή των N. York Times. Τις ανωτέρω ύβρεις απηύθυνε ο Μπάϊντεν στον πρόεδρο, ο οποίος μπορεί να διέκοψε πολλές φορές απαντώντας στον αντίπαλο, αλλά ήταν κόσμιος.

Το πρώτο ερώτημα αφορούσε τον διορισμό της νέας δικαστού Amy Barrett στο Ανώτατο Δικαστήριο, μετά τον θάνατο της 87χρονης Ruth Ginsburg, διορισθείσας από τον Μ. Κλίντον. Τα εννέα μέλη του Οργάνου εκλέγονται ισόβια και είδαμε τον πόλεμο των Δημοκρατικών το 2018 εναντίον του Brett Kavanaugh, γιατί δεν προερχόταν από τον πολιτικό τους χώρο. Λάσπη, οχετός, αθλιότητα.

Τι σημαίνει να μην ελέγχουν οι Δημοκρατικοί το Ανώτατο Δικαστήριο; Δεν θα μπορέσουν παραπέμψουν την απόφαση για τον νικητή των εκλογών στους Δικαστές, στηριζόμενοι στο αφήγημα της κλεμμένης ψήφου,. Επιπλέον, οι αποφάσεις του Α.Δ. θέτουν προηγούμενα όσον αφορά την εκτελεστική εξουσία του Προέδρου, δηλαδή μπορούν να την περιορίσουν, παρά τις συνταγματικές πρόνοιες. Μπορούν να μετατρέψουν μια προεδρία σε πεδίο μάχης με συνεχείς έρευνες. Οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύουν συγκεκριμένα ΜΜΕ, δίνοντας προβάδισμα στον Μπάιντεν, ετοιμάζουν το έδαφος για να υποστηρίξουν μετεκλογικά ότι η νίκη Τράμπ θα είναι νόθα. Εάν η νέα υποψήφια Barrett, διοριστεί εγκαίρως, αυτό το σχέδιο ψιλο-ναυαγεί. Βεβαίως, διαθέτουν εναλλακτικά σενάρια (έως τώρα πέντε) για να κατοχυρώσουν μια νίκη, που δεν θα πάρουν δια της νομίμου οδού. Θα αναφερθούν προσεχώς.

Ενίοτε οι αποφάσεις των δικαστών δεν ήταν ακριβώς δημοκρατικές, αλλά εξυπηρετικές. Επί Ομπάμα, το 2014, έκριναν ότι οι εταιρείες δεν όφειλαν να εφαρμόζουν τους ομοσπονδιακούς νόμους και να παρέχουν κάλυψη αντισύλληψης  στο πλαίσιο της ασφάλισης υγείας των υπαλλήλων τους. Δικαίως ο Τράμπ λέει ότι το περίφημο Health Care του προκατόχου του αξίζει λιγότερο από το χαρτί στο οποίο είναι γραμμένο. Αντιπροσωπευτικό δείγμα των Δημοκρατικών ο Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης A.Cuomo, διερρήγνυε τα ιμάτια του γιατί η πολιτική Τράμπ προκάλεσε εκατόμβες θυμάτων του κορωναϊού. Εκείνο που δεν εξήγησε ήταν γιατί ο ίδιος μείωσε τον προϋπολογισμό για την υγεία στην Πολιτεία του εν μέσω πανδημίας, έκανε περικοπές 400 εκατ., ενέκρινε συγχωνεύσεις και κλείσιμο νοσοκομείων, αλλαγές στον έλεγχο του ποιος δικαιούται περίθαλψη και ποιος όχι. Δημόσια έκλεγε γιατί δεν είχε κλίνες. Ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών G.Rivera δήλωσε ότι οι αλλαγές του απειλούσαν το 30% των νεο-υορκέζων και επέφερε μόνο σκληρή λιτότητα για τους πιο φτωχούς και ευάλωτους. Με το γενικό Lockdown βύθισε την Νέα Υόρκη στην ανεργία, αλλά επιρρίπτει την ευθύνη για την φτώχεια στον Τράμπ και ζητά δις από τον κρατικό προϋπολογισμό, πλήν όμως για να κλείσει τρύπα 6,5 δις που ο ίδιος δημιούργησε. Ο Cuomo θυμίζει τον Ομπάμα που σιωπηλά αποφάσισε τις περισσότερες απελάσεις μεταναστών, ενώ τώρα κατηγορούν τον Τράμπ για τον έλεγχο των συνόρων. Της υποκρισίας το ανάγνωσμα.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

 

 

 

 

 

 

 

 

1...2,4002,4012,402...3,036Σελίδα 2,401 από 3,036