Αρχική Blog Σελίδα 2399

Κοινό ψήφισμα 4 πολιτικών ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου για την αιρεσιμότητα καταβολής κοινοτικών πόρων Όταν  καταπατείται το Κράτος Δικαίου και η Ελευθερία του Τύπου από τις κυβερνήσεις

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Στην καθημερινή παγκόσμια και ευρωπαϊκή ειδησεογραφία ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε ότι καταπατούνται η Ελευθερία του Τύπου και το Κράτος Δικαίου σε διάφορες δικτατορικές χώρες του κόσμου, όπως : η Λευκορωσία, η Ρωσία, η Κιργιζία, το Αζερμπαϊτζάν,  η Κίνα, το Ιράν, η Συρία,  η Τουρκία, κλπ, αλλά δυστυχώς και στις κοινοτικές χώρες, όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Βουλγαρία. Για το τι γίνεται στην πρώτη ομάδα χωρών, εκφράζω την λύπη και τον αποτροπιασμό μου για την κυριαρχία της ανελευθερίας εκεί. Για την δεύτερη όμως ομάδα κοινοτικών χωρών, πέραν των άλλων, εκφράζω και την αγανάκτησή μου ως ευρωπαίος πολίτης κι έχω ήδη αρθρογραφήσει σχετικά στις Ανιχνεύσεις και την 1η Οκτωβρίου 2020 : ΕΔΩ

 

Κι ενώ εμείς εδώ αμέριμνοι μοιράζουμε ήδη τον πακτωλό των κοινοτικών πόρων που θα (;) «πλημυρίσει την χειμαζόμενη ελληνική οικονομία», οι παραπάνω κοινοτικές χώρες περί άλλων τυρβάζουν, δηλαδή τί ; Από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σουπερμάρκετ όπως τη θεωρούν, περιμένουν να εισπράξουν τους πόρους της, συνεχίζοντας όμως να καταπατούν  την Ελευθερία του Τύπου και το Κράτος Δικαίου, δίχως καμία αιρεσιμότητα (conditionnalité) ! Εξ ου και απειλούν ότι δεν θα εγκρίνουν ούτε τον επόμενο κοινοτικό προϋπολογισμό, ούτε και το Σχέδιο Ανάκαμψης.

Ήταν καιρός να αναλάβουν μια σχετική πρωτοβουλία ενός κοινού ψηφίσματος, όπως των παρακάτω 4 πολιτικών ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου, για να μην περάσει αυτή η θρασύτατη στάση εκείνων των κοινοτικών κυβερνήσεων που βιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στις χώρες τους, για την νομή της εξουσίας τους.

Το εν λόγω ψήφισμα δημοσιεύθηκε στις 6-10-2020 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Monde, με τίτλο : «Ευρωπαϊκός προϋπολογισμός: μια πραγματική αιρεσιμότητα που συνδέεται με τον σεβασμό του κράτους δικαίου είναι απαραίτητη» (Budget européen : une véritable conditionnalité liée au respect de l’Etat de droit est indispensable).

ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ

Εμείς, οι Πρόεδροι των τεσσάρων μεγαλύτερων πολιτικών ομάδων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενωνόμαστε για να στείλουμε το ακόλουθο μήνυμα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή: οι αξίες μας δεν είναι προς πώληση.

Τις τελευταίες εβδομάδες, οι διαπραγματευτές του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου φάνηκαν τελείως διστακτικοί στο να αλλάξουν ακόμη και ένα γιώτα του συμβιβασμού για τον προϋπολογισμό της ΕΕ και του σχεδίου ανάκαμψης  «Next Generation EU », το οποίο συμφωνήθηκε από τους ευρωπαίους ηγέτες το φετινό καλοκαίρι. Τούτο δεν συμβαδίζει με τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί σχετικά με την καθιέρωση ενός μηχανισμού αιρεσιμότητας όσον αφορά τον σεβασμό του κράτους δικαίου.

Χαιρετίζουμε ομόφωνα το σχέδιο ανάκαμψης. Οι οικονομίες μας χρειάζονται επειγόντως κεφάλαια για να σώσουν θέσεις εργασίας και να δημιουργήσουν ευκαιρίες για το μέλλον. Η υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι σαφής. Αυτό το δείξαμε ψηφίζοντας για το σχέδιο ανάκαμψης στις 16 Σεπτεμβρίου. Τώρα είναι η σειρά των 27 κυβερνήσεων και των εθνικών κοινοβουλίων τους να κάνουν το ίδιο. Οι οικονομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι πολίτες μας γίνονται ολοένα και πιο σημαντικές. Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι εκείνοι που υπονομεύουν το Κράτος δικαίου είναι διατεθειμένοι να πιάσουν όμηρο το Ταμείο Ανάκαμψης και να εξυπηρετούν έτσι τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα των πολιτών τους.

Το σύστημα δικαιοσύνης μας βρίσκεται σε κρίση. Ολόκληρο το ευρωπαϊκό μας νομικό οικοδόμημα παρασύρεται, όταν μια από τις κυβερνήσεις μας φιμώνει τους δικαστές της και δημιουργεί ένα κλίμα φόβου και ελέγχου σε όλα τα επίπεδα του εθνικού δικαστικού της συστήματος.

Οι πολιτικές μας ελευθερίες, η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και ο πλουραλισμός βρίσκονται υπό τεράστια πίεση. Οι επιθέσεις στην ελευθερία του Τύπου, στην κοινωνία των πολιτών, οι λεκτικές και σωματικές επιθέσεις εναντίον των δημοσιογράφων – ακόμη και οι δολοφονίες – και η ανάληψη του ελέγχου ομάδων μέσων μαζικής ενημέρωσης από μια ολιγαρχία που συνδέεται με την εξουσία φαίνεται να γίνεται ο κανόνας σε ορισμένα Κράτη μέλη. Η ελευθερία του Τύπου δεν είναι μια πολυτέλεια. Είναι μια προϋπόθεση για την ύπαρξη ελεύθερων και λειτουργικών δημοκρατιών. Η εσωτερική μας αγορά απειλείται. Σε ορισμένα Κράτη μέλη βλέπουμε ότι μια χούφτα άνθρωποι παίρνουν τον έλεγχο των κεφαλαίων, όπως και τις δημόσιες συμβάσεις και η διαφθορά αποτελεί τον κανόνα.

Είμαστε βαθύτατα πεπεισμένοι ότι μια πραγματική αιρεσιμότητα που συνδέεται με τον σεβασμό του Κράτους δικαίου, στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων.

Λείπουν θεμελιώδεις εγγυήσεις

Ο χρόνος πιέζει. Το Συμβούλιο υιοθέτησε τη θέση του, η οποία επιτρέπει επιτέλους την έναρξη των διαπραγματεύσεων! Δυστυχώς όμως λείπουν ορισμένες θεμελιώδεις εγγυήσεις. Η διαδικασία αιρεσιμότητας πρέπει να είναι σαφής. Πρώτον, η απόφαση για πιθανές κυρώσεις πρέπει να ανατεθεί στην Επιτροπή και να μην μπορεί να ανατραπεί παρά μόνο με μια ειδική πλειοψηφία στο Συμβούλιο. Δεύτερον, το πεδίο εφαρμογής αυτής της αιρεσιμότητας πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον την παραβίαση των αρχών του Κράτους δικαίου και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Επιπλέον, η Επιτροπή θα πρέπει να βασίσει τα πορίσματά της στη νέα ετήσια έκθεση για το Κράτος δικαίου,  βασιζόμενη επίσης σε μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων. Τρίτον, δεν πρέπει να υπάρξει διαφυγή : η ιδέα να προσφερθεί στα Κράτη μέλη η δυνατότητα αναβολής της ημερήσιας διάταξης αυτών των θεμάτων σε μελλοντικές συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα τους επέτρεπε στην πραγματικότητα να αναβάλουν τις αποφάσεις. Τούτο δεν εξυπηρετεί παρά μόνο τα συμφέροντα εκείνων που δεν θέλουν να ληφθούν αποφάσεις.

Ένας σημαντικός ρόλος για το Ευρωκοινοβούλιο

Το πιο σημαντικό είναι να προστατεύσουμε τους πολίτες ενάντια  στην συμπεριφορά ορισμένων κυβερνήσεων. Αυτό περνάει μέσα από ένα σύστημα που τις επιτρέπει να συνεχίσουν να εισπράττουν πόρους απευθείας. Ούτε ένας ευρωπαίος πολίτης δεν θα έπρεπε να τιμωρείται επειδή η κυβέρνησή του δεν σέβεται και υπερασπίζεται τις θεμελιώδεις αρχές της Ένωσής μας. Επιπλέον, τα τρία θεσμικά μας όργανα πρέπει να συμμετάσχουν σε αυτήν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, πράγμα που σημαίνει έναν σημαντικό ρόλο για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο πλευρό  της Επιτροπής και του Συμβουλίου. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι έτοιμο να αναλάβει πλήρως τις ευθύνες του, όπως ζητούν οι πολίτες μας.

Καλούμε το Συμβούλιο να κάνει το ίδιο με το Ευρωκοινοβούλιο και να υιοθετήσει μια εποικοδομητική στάση στο ζήτημα του Κράτους δικαίου. Πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να προστατεύσουμε τη μεγάλη ευρωπαϊκή μας δημοκρατία, την οικονομία μας, τις αξίες μας και πάνω απ’όλα, τους πολίτες μας. Για να τα καταφέρουμε, θα παραμείνουμε πιστοί στην αποστολή μας, η οποία είναι να διασφαλίσουμε ότι οι ευρωπαϊκές αξίες δεν είναι προς πώληση.

Η Συλλογικότητα

Dacian Ciolos, πρόεδρος της ομάδας Renew Europe (οι Φιλελεύθεροι),

Iratxe Garcia Perez, πρόεδρος της ομάδας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (S&D),

Ska Keller και Philippe Lamberts, συν-πρόεδροι της ομάδας των Πρασίνων και Ελεύθερης ευρωπαϊκής Συμμαχίας

Manfred Weber, πρόεδρος της ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (PPE).

Όσοι πιστεύουν ότι με τον Μπάιντεν οι ΗΠΑ θα επιστρέψουν σε έναν φιλελεύθερο διεθνισμό μπορεί να απογοητευθούν

Από
anixneuseis
-
0

Joint Chiefs In Quarantine — Except Commandant; HASC Chair Slams Trump’s ‘Recklessness’

Από
pcuser
-
0

By   

One day after President Trump told the country not to worry about COVID-19, all but one member of Joint Chiefs of Staff are forced into lockdown. The head of Cyber Command is in quarantine as well.

Gen. Mark Milley with Vice President Pence and President Trump at Milley’s official induction as Chairman of the Joint Chiefs of Staff

WASHINGTON: Hours after President Trump turned his struggle against COVID into a dramatic White House photo op by removing his mask for the cameras, the virus forced six of the seven Joint Chiefs of Staff to self-quarantine after being exposed.

The Coast Guard said that Vice Commandant Adm. Charles Ray tested positive Monday after experiencing mild symptoms over the weekend.

A DoD official confirmed that:

  • Chairman of the Joint Chiefs of Staff Gen. Mark Milley,
  • Vice Chairman Gen. John Hyten,
  • Army Chief Gen. James McConville,
  • Air Force Chief Gen. CQ Brown,
  • Chief of Naval Operations Adm. Michael Gilday,
  • Chief of Space Operations Gen. Jay Raymond
  • and National Guard Bureau chief Army Gen. Daniel Hokanson

had all met with Ray recently, and despite testing negative, all have entered quarantine. “All have been tested with no positive results to report and none are exhibiting any symptoms,” the official said.

One member of the Joint Chiefs is in the clear, so far. Marine Corps Commandant Gen. David Berger has been traveling overseas and did not attend meetings with Adm. Ray at the Pentagon. In addition to those officials, Cyber Command head Army Gen. Paul Nakasone is in quarantine as well.

Ray is the highest-ranking uniformed national security official to suffer symptoms of the COVID virus.

Pentagon officials said that it’s business as usual as far as getting work done, and there has been no disruption in communications between officials. The Joint Chiefs are not in operational command of troops overseas — the geographic combatant commanders report directly to the Defense Secretary, although the chairman is the military’s top advisor to the president — so overseas operations have not been effected.

UPDATE BEGINSThe chairman of the House Armed Services Committee, which oversees the military, said “the national security implications of the President’s recklessness cannot be overstated.” America’s adversaries are watching, Smith said. “Our adversaries are always looking for any weakness to exploit. President Trump’s pathetic attempts to exude strength aren’t fooling anyone – Americans know he is weak and so do those who wish us harm.”

Smith sharply criticized the president for the example he and top members of his administration have set in combatting the coronavirus.

“Now, after publicly flouting the recommendations of his own medical experts and scientists, the President has contracted COVID-19. Since announcing that he tested positive for the virus, the President’s antics have been downright reckless and harmful.”

Smith dismissed the president’s claims to be a great leader who has taken risks to show the country it should not fear the virus. “How can we ever recover if we can’t even count on our commander in chief to follow the most basic guidelines established by his own government? Instead of leading, President Trump continues to willfully jeopardize the safety and security of the American people and our military apparatus,” he said.UPDATE ENDS

It’s not certain when Ray contracted the virus, but he did attend an event for Gold Star families at the White House on Sunday, Sept. 27. That was one day after the White House held a large Rose Garden ceremony to announce the nomination of Amy Coney Barrett to be a Supreme Court justice.

Several other top military officials, including Gen. Milley, were also at the Gold Star event, but have continued to test negative.

Few attendees wore masks for the event, and none practiced social distancing either outside, or at a reception inside the White House. Since that event, at least three senators, the president, and several of his top officials have tested positive for COVID-19, along with an unknown number of other White House employees.

“We are conducting additional contact tracing and taking appropriate precautions to protect the force and the mission,” Pentagon spokesman Jonathan Hoffman said in a statement. “Out of an abundance of caution, all potential close contacts from these meetings are self-quarantining and have been tested this morning. No Pentagon contacts have exhibited symptoms and we have no additional positive tests to report at this time.”

The Pentagon has long taken the COVID threat seriously, with many civilian and military staffers working from home part-time, and remaining masked. That stands in contrast to the White House, where President Trump and his staff have routinely ignored the guidelines established by the CDC that Pentagon officials follow.

https://breakingdefense.com/2020/10/joint-chiefs-in-quarantine-except-commandant-after-covid-exposure-cybercom/?utm_campaign=Breaking%20News&utm_medium=email&_hsmi=96824401&_hsenc=p2

Ο λεκές που απλώνεται και ο μεζές

Από
anixneuseis
-
0

Από

 Ρούντι Ρινάλντι

 –

ΟΜάικ Πομπέο, πέρα από όλα τα άλλα που είπε και έκανε, τόνισε στους Έλληνες πολιτικούς να επιλέγουν σωστά, και να είναι επιφυλακτικοί προς Ρωσία και Κίνα. Ο Μακρόν δηλώνει φίλος της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά όταν συνομιλεί με τον Ερντογάν βάζει στο τραπέζι τα τεκταινόμενα σε Λιβύη και Συρία. Η Μέρκελ δεν κρύβει την ανοιχτά φιλοτουρκική στάση της, ακόμα και πριν αρχίσει μια σύνοδος της Ε.Ε. στην οποία η Τουρκία δεν μετέχει. Η Αρμενία ζητά τη συμβολή της Αιγύπτου στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Τέλος, έχουμε κοινή δήλωση ΗΠΑ-Γαλλίας-Ρωσίας για τον πόλεμο Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν! Ο καμβάς δεν προϋπάρχει βάσει κάποιου συνομωσιολογικού σχεδίου, αλλά υφαίνεται in vivo με διαρκή επεισόδια. Παρά την τραγική πλευρά των πραγμάτων, δεν πλήττουμε…

Πέντε συμπεράσματα

Συμπέρασμα πρώτο: Η ελληνοτουρκική διένεξη και ιδιαίτερα η επιθετικότητα της Τουρκίας πρέπει να τεθεί σε ένα γενικότερο και ευρύτερο πλαίσιο ανακατατάξεων και αναδασμών στην περιοχή, στους οποίους παίρνουν μέρος πολλές και ετερογενείς-ετεροβαρείς δυνάμεις. Ο λεκές που απλώνεται είναι αυτός της αποσταθεροποίησης, του πολλαπλασιασμού των εστιών πολέμου, των επεμβάσεων, του διαμελισμού χωρών και της αλλαγής συνόρων.

Δεύτερο συμπέρασμα είναι αυτό που υποδεικνύει ότι, αν και μετέχουν πολλές δυνάμεις, δεν έχουν όλες την ίδια βαρύτητα. Η βαρύτητα μετριέται με την ισχύ, και η τελευταία είναι πολυπαραγοντική έννοια: συνδέει την πολιτική, τη στρατιωτική δύναμη, την οικονομία, και ιδιαίτερα τη συνοχή μιας στρατηγικής. Εδώ ξεχωρίζουν οι ενεργές δυνάμεις-χώρες (αυτές που διαθέτουν μια στρατηγική και μια αποφασιστικότητα) από εκείνες που σέρνονται γενικώς πίσω από άλλες και ετεροκαθορίζονται εξαρτώμενες.

Τρίτο συμπέρασμα: έχουν βαρύνοντα ρόλο οι πολύ μεγάλες δυνάμεις, αλλά δεν μπορούν να επιβάλλουν τους σχεδιασμούς τους όπως κάποτε. Ούτε μονοκρατορία μιας υπερδύναμης (ΗΠΑ) ούτε συνδιαχείριση δύο αναγνωρισμένων από όλους υπερδυνάμεων (ΗΠΑ-ΕΣΣΔ) και ευθυγράμμιση ιεραρχική των υπολοίπων.

Τέταρτο, η πολυπλοκότητα και η ρευστότητα είναι ιδιαίτερα στοιχεία. Ορισμένες δυνάμεις προχωρούν διά της πρόκλησης αποσταθεροποίησης και προσωρινού χάους, και άλλες επιδιώκουν στοιχεία σταθερότητας για τα ερείσματά τους. Στα κενά που αναγκαστικά δημιουργούνται παρεισφρέουν και δυνάμεις με φιλοδοξίες και επεκτατικά σχέδια. Το «εκκρεμές» της Τουρκίας δεν μπορεί να ερμηνευτεί παρά μόνο στη βάση της στρατηγικής να καταστεί μεγάλη παγκόσμια δύναμη, την οποία εκφράζει με αποφασιστικότητα ο Ερντογάν.

Πέμπτο συμπέρασμα: ορισμένες περιοχές και χώρες πρόκειται να υποστούν μεγάλους περιορισμούς και ακρωτηριασμούς. Ο αναδασμός δεν θα γίνει με βάση συμφωνίες του προηγούμενου αιώνα. Η Σερβία κουτσουρεύτηκε όσο δεν θα πίστευε κανείς, ο Λίβανος δοκιμάζεται σκληρά, η Συρία είναι πεδίο πολέμου και κατακτήσεων από πολλές δυνάμεις. Η Κύπρος κινδυνεύει να μην έχει υπόσταση. Η κυριαρχία της Ελλάδας απειλείται με πολλούς τρόπους: από τη δυτική αποικιοποίηση-«φετοποίηση» (τεμαχισμό), τον νοητό και πραγματικό χωρισμό της σε ζώνες, το συνειδητό γκριζάρισμα περιοχών της και, φυσικά, από την ανοιχτή αμφισβήτηση της εδαφικής της κυριαρχίας από τον τούρκικο επεκτατισμό. Η χώρα μοιάζει με «μεζέ» (όπως πρόβλεψε ο κ. Ακάρ, ο φίλος του κ. Αποστολάκη, αφού είχαν μαθητεύσει και οι δύο στις πολεμικές σχολές και εκπαιδεύσεις του ΝΑΤΟ), και όλοι έχουν απλώσει τα χέρια τους να τσιμπήσουν «κατιτίς»…

Εν ολίγοις, ο «λεκές» απλώνεται, και απλώνεται επικίνδυνα, και οι «μεζέδες» έχουν στρωθεί στο τραπέζι.

Το «εσωτερικό» πολιτικό πρόβλημα

Μεζές γίνεσαι όταν το θέλεις κι εσύ. Ολόκληρος εσύ. Δηλαδή χώρα, κοινωνία, άρχουσα τάξη, ελίτ, διανοούμενοι, υποτελείς τάξεις και στρώματα, λαός. Ή ακόμα αν το θέλει η κυβέρνηση, η άρχουσα τάξη και ορισμένα στρώματα που μπορεί να επωφελούνται και να κάνουν μπίζνες προσφέροντας «φέτες» της χώρας, δρώντας κι ως μεταπράτες, αεριτζήδες. Έτσι διαμορφώνεται ένα πλαίσιο. Δέκα χρόνια τώρα στην Ελλάδα, με μνημόνια, τρόικες, προσφυγικό, Πομπέο και Μέρκελ και τώρα τουρκικές απαιτήσεις πορευτήκαμε, και έχουμε ένα νέο πλαίσιο. Το οποίο πλασάρεται και ως μεγάλη επιτυχία. Ο ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που κάνει είναι να περηφανεύεται για τη συμφωνία των Πρεσπών. Τώρα η συνταγή ίσως να αγκαλιάσει κι άλλες περιοχές. Αυτός είναι ο ρόλος στην Ελλάδα των ελίτ, της άρχουσας τάξης και του πολιτικού συστήματος: εξαργυρώνουν την ανοχή και την καλοπέρασή τους πουλώντας φέτες-φέτες την κυριαρχία, και διαχειριζόμενοι το μοίρασμα της φτώχειας εσωτερικά.

Η Ελλάδα των ελίτ έχει πρόβλημα: όταν συμπλέκεται το εθνικό πεδίο με το κοινωνικό, όταν υπάρχει μια ιστορική μνήμη και όταν το κούμπωμα απέναντι σε «προστάτες» είναι πολύ διαδεδομένο, υπάρχει πάντα ο «κίνδυνος» να εισβάλει το εθνολαϊκό στοιχείο…

Υπάρχει όμως πρόβλημα. Όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και ιδιαίτερα στη χώρα μας. Όταν συμπλέκεται το εθνικό πεδίο με το κοινωνικό, όταν υπάρχει μια ιστορική μνήμη –όσο κι αν έχει αδυνατίσει– και όταν η δυσπιστία και το κούμπωμα απέναντι σε «προστάτες» και «χωροφύλακες» είναι πολύ διαδεδομένα, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να εισβάλει το εθνολαϊκό στοιχείο και να δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα.

Ο κορωνοϊός μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά στην εκδήλωση της λαϊκής και εθνικής δυσφορίας, αλλά δεν μπορεί να το πετυχαίνει για καιρό. Η λοβοτομή και η ιδεολογική πλύση των εγκεφάλων από τα ΜΜΕ, και όπου πρέπει τα ΜΑΤ και η στυγνή καταστολή (αυτό που λένε τώρα για την Ε.Ε.: «αναλογία μαστιγίου και καρότου») προχωρούν αγκαζέ. Ένα νέφος αποπολιτικοποίησης και σύγχυσης μπορεί να λειάνει την αντίδραση σε επιλογές που άλλοτε θα ξεσήκωναν λαϊκή οργή. Η εγκατάλειψη της Κύπρου, πρώτου μεγέθους όνειδος, και τώρα η άρνηση του Αιγαίου («δεν είναι ελληνικό το Αιγαίο») κάνουν να ωχριούν τα περί «συνωστισμού» (στη Σμύρνη το 1922) που γράφονταν στη Σημιτική περίοδο…

Αναζητείται μια νέα συνείδηση

Ο «συμμαχικός ρεαλισμός» έχει μετατρέψει εν πολλοίς τη χώρα σε «συμμαχικό μεζέ» και δορυφόρο στις απαιτήσεις της Τουρκίας. Από το «κυρώσεις» μεταβήκαμε άνετα στο «διάλογο». Και πάλι ο λαλίστατος ΣΥΡΙΖΑ (περί δικαιωμάτων και σχολείων μόνο) δεν είπε τίποτα για την επίσκεψη Πομπέο. Καμία ανακοίνωση, κανένα πρωτοσέλιδο στην Αυγή ή στο… Left. Βέβαια προτιμάνε μπαγιάτικο Μπάιντεν, αλλά οι δεσμοί με την επίσημη Αμερική δεν επιτρέπουν αντιπολιτεύσεις στο ζήτημα αυτό. Άλλωστε τις Πρέσπες τις παράγγειλαν οι ΗΠΑ και τις εκτέλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ δουλικότατα. Επομένως το πρόβλημα παραπέμπεται στο τι συνείδηση έχει ο λαός για όλα αυτά που γίνονται. Είπαμε, οι ελίτ (ελίτ-αλήτ όπως λένε) κάνουν τη δουλειά τους.

Η αγάπη για τον τόπο και την πατρίδα δεν είναι αρκετή μόνο ως διάθεση, υπόμνηση, ψυχολογία. Πρέπει να μετατραπεί σε πολιτική, σε πάθος, και χρειάζεται να συνδυάσει το κοινωνικό ζήτημα με το εθνικό. Να αποκτήσει διαστάσεις, υπόσταση και έκφραση. Κι αν λείπει εντελώς, αυτό δεν είναι δικαιολογία. Στα 10 τελευταία χρόνια εκφράστηκε με έμφαση, αλλά εγκαταλείφθηκε ή ποδοπατήθηκε από όσους βλέπουν την πολιτική ως αναβατήρα που δίνει ώθηση προς την εξουσία (την υποτελή εξουσία στη συγκεκριμένη περίπτωση) ή από τον αλαζονικό εαυτούλικο εγωισμό τυχάρπαστων αρχηγίσκων. Κι από κοντά η αριστερά να ’χει εγκαταλείψει με παιάνες και εμβατήρια το εθνικό ζήτημα, τον σύγχρονο αντιιμπεριαλισμό, την εθνική κυριαρχία. Να μην βλέπει τη σύνδεση εθνικού και κοινωνικού στοιχείου.

Μια νέα συνείδηση, που να ορίζει μια άλλη πράξη, είναι υπεραναγκαία!

edromos.gr

Η Ευρώπη θα βρει την Τουρκία στη… Βιένη

Από
anixneuseis
-
0
Μιχάλης Ψύλος

Μιχάλης Ψύλος

Εσείς οι Ευρωπαίοι δεν έχετε καταλάβει ακόμη τι είναι ο Ερντογάν»!

  • Από τον Μιχάλη Ψύλο

Η γερμανική εφημερίδα «Die Welt» βάζει αυτόν τον τίτλο σε ανταπόκρισή της από το Ερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας. Είναι η κραυγή αγωνίας των Αρμενίων για τον συνεχιζόμενο πόλεμο που έχει εξαπολύσει το Αζερμπαϊτζάν, με την πλήρη υποστήριξη της Τουρκίας, εναντίον του αρμενικού θύλακα του Aρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ). «Η εμπλοκή της Αγκυρας είναι ένας εφιάλτης για τους Αρμενίους» γράφει η γερμανική εφημερίδα. «Η στρατιωτική επέμβαση της Αγκυρας στον νότιο Καύκασο αναβιώνει τους παλιούς φόβους ότι το ισλαμοεθνικιστικό καθεστώς Ερντογάν θα προσπαθήσει να ολοκληρώσει τη Γενοκτονία των χριστιανών Αρμενίων που ξεκίνησε η Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1915» γράφει η γερμανική ιστοσελίδα Heise.de.

«Εάν η διεθνής κοινότητα δεν αντιδράσει επαρκώς σε όλα αυτά, θα πρέπει οι Ευρωπαίοι να είναι έτοιμοι να περιμένουν την Τουρκία κοντά στη… Βιένη» λέει ο Αρμένιος πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν σε συνέντευξή του στη γερμανική «Bild».

Σύμφωνα με τον Αρμένιο πρωθυπουργό, οι εξελίξεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ «δεν είναι πλέον ζήτημα τοπικής ασφάλειας, αλλά έχουν καταστεί παγκόσμιο ζήτημα… Είναι απόδειξη της τουρκικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Πρόκειται για ενέργειες που αποσκοπούν στην αποκατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίες έχουν την ίδια λογική με τις δραστηριότητες της Τουρκίας στη Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και τη Λιβύη».

Ο Ερντογάν δεν διστάζει να… δικαιώνει τον Πασινιάν. Το μήνυμα του Τούρκου προέδρου προς τον Αζέρο ομόλογό του Αλίεφ ήταν σαφές: «Δύο χώρες, ένα έθνος». Η Τουρκία θα υποστηρίξει τους τουρκόφωνους Αζέρους. Μιλώντας στα εγκαίνια ενός φράγματος κοντά στα σύνορα με τη Συρία την περασμένη Κυριακή, ο Ερντογάν αυτοαναγορεύτηκε σε… προστάτη «όλων των καταπιεσμένων, των αδελφών και φίλων μας παντού. Από τη Συρία έως τη Λιβύη και από την ανατολική Μεσόγειο έως τον Καύκασο διαμορφώνουμε επίσης το δικό μας μέλλον.

Θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε ενεργά στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, όπως και στη Μεσόγειο, έως ότου επιτευχθεί σταθερότητα στα σύνορά μας». Το ερώτημα είναι, φυσικά, από ποιον κανόνα του Διεθνούς Δικαίου αντλεί ο Ερντογάν το «δικαίωμα» να εμφανίζεται ως «προστάτης των ξένων καταπιεσμένων». Γιατί η δική του χώρα, η Τουρκία, «δεν έχει γνωρίσει ποτέ πριν τέτοιο σκοτάδι, τέτοια αδικία και ανομία, τόσο βαθιά αποσύνθεση της κοινωνίας, απομόνωση στον κόσμο και τέτοιο κλίμα αυθαιρεσίας και καταπίεσης», όπως γράφουν σε πρόσφατη κοινή δήλωσή τους 101 Τούρκοι διανοούμενοι.

Δυστυχώς, το «δικαίωμα» αυτό το αντλεί αυθαίρετα από την πολιτική κατευνασμού που ακολουθούν οι Ευρωπαίοι στις νεοαποικιοκρατικές φιλοδοξίες του Τούρκου προέδρου. Το αντλεί από την κωμωδία των κυρώσεων! Γιατί σε κωμωδία έχει εξελιχθεί πλέον η άρνηση της Ε.Ε. να λάβει πρακτικά μέτρα και να μιλήσει αποφασιστικά και με μία φωνή στην Αγκυρα, ώστε να σταματήσει τις προκλητικές ενέργειες.

«Η Ε.Ε. εμφανίζεται ανίσχυρη μπροστά στον πασά Ερντογάν» γράφει εύστοχα το γερμανικό περιοδικό «Focus» και προσθέτει: «Η Αγκυρα παίζει με την Ε.Ε. το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι». Το «Focus» γράφει ότι η καγκελάριος Μέρκελ έστειλε πρόσφατα στην Αγκυρα τον επί μακρόν σύμβουλό της Νίκολα Μέγερ Λάντρουτ ως επικεφαλής της μόνιμης αντιπροσωπίας της Ε.Ε. Αλλά και αυτός έχει τα χέρια του δεμένα – δεν έχει ισχυρή εντολή εξωτερικής πολιτικής από την Ε.Ε. Μόνο λόγια και αναποφασιστικότητα… «Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν θα είναι ευτυχισμένος» ομολογεί το γερμανικό περιοδικό.

«Με μεγάλη προσπάθεια, άλλωστε, οι 27 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων συμφώνησαν την περασμένη Παρασκευή να προειδοποιήσουν τον ολοένα πιο αλαζονικό Ερντογάν με κυρώσεις, αλλά και να τον δελεάσουν με περισσότερη συνεργασία… Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Το όραμα του Νεοοθωμανού Ερντογάν είναι το οθωμανικό μεγαλείο, και γι’ αυτό ξαφνικά εμφανίστηκε ως σωτήρας των μουσουλμάνων παγκοσμίως» προσθέτει το «Focus».

Η γερμανική «Die Welt» παραδέχεται ότι «τα τελευταία χρόνια η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε παράγοντα ισχύος στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει» Μόνο που -σύμφωνα πάντα με την «Die Welt»- «οι προκλήσεις, οι απειλές και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν γίνει μέρος της καθημερινής ζωής στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Ο πόλεμος είναι επίσης ένα από τα εργαλεία της Αγκυρας για να διεκδικήσει πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα».

Πανηγυρίζουν, για παράδειγμα, οι τουρκικές εφημερίδες γιατί «τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (Drones) Bayraktar TB2 κυριαρχούν εντελώς στους ουρανούς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ». Η «Yeni Safak» θριαμβολογεί -επικαλούμενη τη ρωσική «Izvestya»- ότι «ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν κατέστρεψε εννέα συστήματα αεροπορικής άμυνας που ανήκαν στην Αρμενία, χρησιμοποιώντας τα τουρκικά drones Bayraktar TB2». Η αρμενική αεράμυνα κατόρθωσε να καταρρίψει, πάντως, τέσσερα τουρκικά drones, ένα εξ αυτών μόλις 16 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Αρμενίας, Ερεβάν, που βρίσκεται πολύ μακριά από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Σύμφωνα με πηγές της βρετανικής εφημερίδας «Guardian», τουλάχιστον 1.000 Σύροι μαχητές, που εργάζονται σε ιδιωτική τουρκική εταιρία ασφαλείας, έχουν αναπτυχθεί στο Καραμπάχ. Η εφημερίδα αποκαλύπτει, μάλιστα, ότι «οι σοροί 50 τουλάχιστον Σύρων μαχητών έχουν επαναπατριστεί στη Συρία». Ο πρέσβης του Αζερμπαϊτζάν στη Βρετανία, Ταχίρ Ταγκιζαντέχ, δήλωσε πάντως στον «Guardian» ότι η υποστήριξη της Τουρκίας περιορίζεται «αποκλειστικά σε στρατιωτική εκπαίδευση και στην άσκηση διπλωματικής πίεσης στην Αρμενία».

Φως ειρήνευσης και κατάπαυσης του πυρός δεν διαφαίνεται, καθώς η Τουρκία κάνει ό,τι μπορεί για να υποδαυλίσει τη σύγκρουση στον νότιο Καύκασο. Η περιοχή μπορεί να ανήκει στη γεωπολιτική σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, αλλά το Κρεμλίνο προσπαθεί να αποφύγει να πάρει σαφή θέση υπέρ της Αρμενίας, καθώς θεωρεί φιλοδυτικό τον Αρμένιο πρωθυπουργό Πασινιάν και ταυτόχρονα κερδίζει πολλά από τις στρατιωτικές συμφωνίες με το Αζερμπαϊτζάν.

To 68% του στρατιωτικού υλικού που χρησιμοποιεί το Μπακού είναι ρωσικής προέλευσης. Βλέποντας την ουδέτερη στάση του Κρεμλίνου, ο Ερντογάν απέκλεισε κατηγορηματικά την κατάπαυση πυρός στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Οπως γράφει η γαλλική «Le Figaro», «η τουρκική πολιτική είναι σε αδιέξοδο τόσο στη Συρία όσο και στη Λιβύη, και αυτό εξηγεί την επιθυμία της Αγκυρας να ανοίξει μια τρίτη πιθανή ζώνη αντιπαράθεσης στον Καύκασο. Η Τουρκία αποφάσισε να ασκήσει πίεση στη Ρωσία, όχι για να ξεκινήσει αντιπαράθεση με αυτήν, αλλά για να παζαρέψει πιθανά ανταλλάγματα στη Συρία και τη Λιβύη».

Η ιστοσελίδα Meta Defence γράφει ότι «η Ρωσία δεν είναι σύμμαχος της Αρμενίας εναντίον του Αζερμπαϊτζάν – είναι σύμμαχος της Αρμενίας ενάντια στην Τουρκία που, κατά τη γνώμη της Μόσχας, αντιπροσωπεύει το ΝΑΤΟ». Και το ερώτημα είναι το εξής:

Αν τελικά οι αρμενικές δυνάμεις επικρατήσουν των τουρκοαζερικών, η Αγκυρα θα επικαλεστεί το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ για να ενισχύσει την άμυνα της…επικράτειάς της; Μήπως ζήτησε και αυτό ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου από τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ στη χθεσινή τους συνάντηση; Να πολεμήσει όλο το ΝΑΤΟ κατά των Αρμενίων; Με την αλαζονεία που διακατέχει την Αγκυρα, όλα να τα περιμένουμε…

NewsBreak

Albania, Greece Must Reflect on Past Mistakes to Settle Maritime Borders Issue

Από
anixneuseis
-
0
Akri Cipa  Tirana BIRN

October 6, 202011:17

Ionian sea, southern Albania. Photo: EPA/ARMANDO BABANI
The failed 2009 deal should serve as a cautionary tale as the Albanian and Greek governments seek to discuss their respective claims in the Ionian Sea.

Last month’s announcement by officials in Athens that Greece was extending its territorial waters in the Ionian Sea to 12 miles caused concern in neighbouring Albania.

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis argued that Article 3 of the UN Convention on the Law of the Sea, UNCLOS, explicitly emphasizes the right of sovereign nations to extend their territorial waters up to 12 miles.

However, international law says also that when the rule cannot be applied without interfering with the rights of another state, the parties need to negotiate.

With Albania and Greece having yet to delimitate their respective continental shelf and economic exclusive zones in bordering areas, many questioned the meaning of Greece’s announcement.

In the past few months, Greece has reached separate maritime agreements with both Egypt and Italy.

Amid a flare-up of tensions in the Eastern Mediterranean between Greece and Turkey, the two accords helped Greece to make its case to the international community and gain its support.

Its plan to extend its territorial waters in the Ionian Sea could be seen as part of a strategic effort to highlight the need for a deal with Albania as well.

Nevertheless, the issue is more sensitive and complex in Albania’s case due to its geographical location, the two states’ respective coastlines, and the failure of previous efforts to reach an agreement. Therefore, both sides need to show maturity and good faith.

In 2009 the two governments signed a maritime deal that caused much controversy and poisoned relations between the two countries for years.

One problem was that Albania’s Constitutional Court ruled in 2010 that the agreement infringed both international practice and the Constitution of Albania and so annulled the agreement.

The 2009 accord did not respect established precedents and circumvented some basic principles of international maritime law.

Not only was the agreement found in Albania to be one-sided and resulted in a non-equitable solution, it also went beyond its stated goal of delimitating the continental shelf and exclusive economic zones.

Following the Albanian Constitutional Court ruling, Greece refused to acknowledge it and insisted on implementation of the deal. This created unnecessary tensions and threatened relations between the two countries that are critical to overall stability in the Balkans.

The failure to reach a fair agreement should serve as cautionary tale as the two countries seek to restart negotiations. Not only the end-result, but also the context and pressure exercised before during the negotiating process jeopardized bilateral relations and fueled nationalism on both sides of the border.

Greece has a long-established tradition in maritime negotiations, while Albania lacked such experience. Leveraging this weakness, Greece put pressure on the government of Albania to reach a quick agreement, aiming to create a precedent that it could use later to delimitate other maritime borders.

At the time, Albania was in the final phase of completing its NATO accession, and was also seeking to apply for EU membership. The context of these processes fed a perception that Albania felt compelled to accept Greece’s requests to avoid any delays.

As expectations grow that renewed talks between Albania and Greece will start soon – the Greek Foreign Minister, Nikos Dendias, has announced he will visit Tirana – the parties must learn from past mistakes and pave the way for more constructive engagement.


Greek Foreign Minister Nikos Dendias. Photo: EPA-EFE/MILAN KAMMERMAYER

The infamous 2009 agreement shows that a fair and just solution must be based in international law and standards. The categorical rejection of those principles in the 2009 agreement means that that accord cannot serve as a basis for new negotiations.

The Greek government and its negotiating team in 2009 squeezed an incapable Albanian counterpart to make concessions that did not conform UNCLOS.

Not only was the agreement fundamentally flawed but, in hindsight, its strategic impact was also misguided. As Greece now accuses Turkey of breaching international law and precedents in the Eastern Mediterranean, it needs to be invested more than anyone else in respecting established precedents and rejecting practices that bypass international standards.

In Tirana, there is concern that Greece might again pressure the Albanian government, similar to what happened in 2009.

Albania is due to hold parliamentary elections in 2021 and the government is invested in holding its first intergovernmental conference with the EU. With Greece able to play an important role in that regard, there are many concerns that Albania could again be put in a vulnerable position.

However, Albania is not today like it was in in 2009. Within the country there is much more awareness on this issue due to the previous debacle. The repetition of a process that is based on the asymmetrical positions of the two sides, rather than on the principles of trust and international law, would have a long-lasting negative impact in the relationship between Albania and Greece.

That is why it is critical that Prime Minister Mitsotakis and his government make it clear that they expect negotiations with Albania to respect their due timetables. While Greece has always insisted that it has supported Albania’s integration in European and transatlantic institutions, it should unequivocally state that the maritime issue is detached from Albania’s EU path. In fact, any effort to correlate them – or with any other issue, for that matter – would simply add fuel to the fire and open the door for unwelcome outside interference.

Besides direct negotiations, some other options have been thrown around, including taking the issue to an international court or engaging a third party to facilitate. However, alternatives to direct negotiations are a negation of the capability of both countries to solve technical issues in a bilateral fashion and should therefore be rejected.

Both parties must show the necessary maturity to address the issue bilaterally through open and constructive negotiations. Inevitably, this goes through respect for international precedents and law.

Akri Çipa is a foreign policy expert and consultant in Tirana, Albania. He holds a Master of Science in Conflict Resolution from Columbia University in New York. 

The opinions expressed are those of the author and do not necessarily reflect the views of BIRN.

Balkan Insight

How Erdogan and Putin spectacularly fell out

Από
anixneuseis
-
0
Ragip Soylu
5 October 2020 09:48 UTC | Last update: 1 day 17 hours ago
Bilateral relations have soured as Ankara and Moscow clash in multiple arenas
Russian President Vladimir Putin and his Turkish counterpart, Recep Tayyip Erdogan, are pictured in Moscow on 5 March (AFP)

“Russia is, of course, a strategic partner. How many hours would it take for you to travel to Washington? How long would it take to go to Moscow?” Turkish President Recep Tayyip Erdogan asked me almost two years ago in a gathering. “We have joint strategic investments, from pipelines to nuclear reactors. We have joint interests in the defence industry, increasing bilateral trade and tourism, so on and so forth.”

Back then marked a high point in relations between Erdogan and his Russian counterpart, Vladimir Putin. They enjoyed frequent phone calls to shape a strategy for both countries. At one point, they reached a level of trust in which Putin would personally present special reports to Erdogan, for his eyes only.

The erosion of trust between Erdogan and Putin has played an important role in turning the two countries against each other

It wasn’t unusual for Turkey and Russia to enjoy friendly relations, as they had a tendency for decades to “agree to disagree” on many issues. But the burgeoning relationship between Erdogan and Putin was exceptional, especially considering that they had been at each other’s throats in 2015 after Turkey downed a Russian jet.

Erdogan was disillusioned with the West and looking for a more independent foreign policy after the 2016 coup attempt, which he was certain was backed by the West. With Putin, Erdogan had joint interests, such as the Syria crisis, where both countries were leveraging their militaries to restrict the US presence in support of Syrian Kurds. Moscow was working to save the Syrian regime while gradually seizing control of territory, and the US had been an obstacle.

For Ankara, the US-backed Syrian offshoot of the Kurdistan Workers’ Party (PKK) was an existential threat along its border, and it was clear that Syria’s opposition was no longer in a position to win the civil war. A new strategy was needed to keep the refugee crisis at bay, while preventing the emergence of a “PKK state” along the entire northern border.

Erdogan was enjoying his “friendship” with Putin because he felt that, unlike US presidents and officials, the Russian leader was honouring his promises and delivering in many areas, from the controversial S-400 missile defence system sale to pipeline projects.

Fast forward to today, and Turkey is now embroiled in a regional struggle against Russia in three separate countries, stretching from North Africa to the Middle East and the Caucasus. Turkish armed drones have been destroying Russian-made air defence systems, as exposed in footage ridiculing the Russian technology across all three conflict zones.

The erosion of trust between Erdogan and Putin has played an important role in turning the two countries against each other.

Libya crisis

The first cracks in the bilateral relationship began to surface in January, when Putin failed to deliver a promised ceasefire in Libya. Renegade general Khalifa Haftar abruptly left the summit in Moscow after Libya’s Government of National Accord (GNA) agreed to a deal, yet Putin continued to militarily support him to protect his own footing in the country.

An angry Erdogan later told the media that Russia was actually leading Haftar’s forces by deploying Wagner Group mercenaries on the ground. As GNA-aligned forces earlier this year ended a siege imposed on Tripoli by Haftar, Putin was busy deploying more warplanes and Syrian mercenaries in an effort to hold onto the oil-rich Sirte.

People wave Libyan and Turkish flags during a demonstration in Tripoli on 21 June (AFP)
People wave Libyan and Turkish flags during a demonstration in Tripoli on 21 June (AFP)

But the relationship between Putin and Erdogan really went south after the Syria crisis intensified in February. The Syrian regime and its Russian backers ended the fragile ceasefire preserving the last opposition bastion in Idlib, after Putin realised that he had already achieved his aims in Syria last year. The deal he had with Erdogan effectively expired last October, when Turkey launched operations to clear a large chunk of Syrian land of Syrian Kurdish militia fighters.

In response, US President Donald Trump ordered the withdrawal of American forces from northern Syria, effectively ceding the territory to Russian control. With that, Turkey lost its main leverage with Russia. Putin no longer needed Turkey to balance the US presence in Syria, because Washington was already headed out the door.

Idlib escalation

Russia continued to heat things up in Idlib, with occasional attacks aiming to seize additional territory and to remove the last opposition bastion. As Syrian and Russian attacks on Idlib escalated in March, Turkish observation posts began to be reinforced by Ankara’s allied forces.

As the fighting progressed, Erdogan phoned Putin, to no avail. As Erdogan pushed for a halt to the offensive, Putin maintained his position that the Syrian military was conducting a counterterrorism operation, as Ankara had failed to kick radical elements, such as Ha’yat Tahrir al-Sham, out of Idlib.

Idlib offensive: Turkey’s tradeoffs with Russia put it on the losing side

Read More »

Erdogan threatened a military response to recapture lost territory. The phone calls were tense. Neither side was backing down, and for the first time, Putin wasn’t blinking. A Russian delegation that visited Ankara in the ensuing days even asked Turkish officials to withdraw from Afrin, effectively threatening the control that Turkey established along the northern border.

The conflict in February and March ultimately led to the deaths of more than 59 Turkish soldiers. In one case, Turkish officials believe that a Russian air force attack was directly responsible for killing dozens of Turkish soldiers.

Erdogan stood his ground, but called off a counteroffensive amid increasing concerns over the Covid-19 pandemic in Turkey. He realised that Putin didn’t care about Ankara’s main concerns over a humanitarian crisis and refugee wave to Turkey. He has since courted Washington, suspending activation of the S-400 systems and issuing special export exemptions to ship much-needed ventilator parts and other medical equipment to the US.

Changing the equilibrium

Now, Erdogan and Putin hardly talk to each other. Russian diplomats and their Turkish counterparts rarely reach an understanding, let alone an agreement, on any issue.

But Erdogan’s adventurism in Syria and Libya has earned the Turkish military a skill set it never had before. The use of armed drones and proxies backed by Turkish military capabilities have changed the equilibrium in Idlib and on the battlefields of Libya.

Ankara appears more confident in its overseas operations as Erdogan grows more agitated by Putin’s moves against Turkish interests

That’s why Turkey has been more vocal and directly engaged in the latest Armenian and Azerbaijani clashes over occupied Karabakh. This time, Erdogan didn’t back down when Baku asked for help. Ankara appears more confident in its overseas operations as Erdogan grows more agitated by Putin’s moves against Turkish interests.

Erdogan finally saw the Russian bear in Putin, and he is now moving accordingly, worrying Moscow – because he believes Russia doesn’t care about Turkish interests anymore.

The views expressed in this article belong to the author and do not necessarily reflect the editorial policy of Middle East Eye.

Ragip Soylu | Turkey Correspondent
MEE’s Turkey correspondent based in Ankara. Previously he was a correspondent for Turkish media outlets Daily Sabah and ATV from both Washington DC and London. He has also contributed work to various news organisations, including CNN and Foreign Policy.

The Probable Outcomes of Trump’s Diagnosis

Από
anixneuseis
-
0
A black-and-white photograph of Donald Trump
ANNA MONEYMAKER / GETTY 

Updated at 5:55 p.m. ET on October 2, 2020

Donald Trump is 74, and he is male.

Little else is known about his physical condition. Throughout his presidency, he has disclosed almost nothing in the way of medical records. He stands accused, by one of his former doctors, of dictating his medical assessment as a candidate in 2016. Even Trump’s body-mass index—a basic, objective measure of a person’s body weight divided by their height—is disputed. His reported height increased by an inch in his 2018 physical exam, which left him one pound shy of obese for his height.

This is the context in which, in the predawn hours this morning, the world received news that the president had tested positive for the coronavirus. Trump disclosed his diagnosis in a tweet, and his doctor, Sean Conley, said in a statement that Trump and his wife, Melania, have the virus but are doing well and are at home in the White House. By this afternoon, Conley had announced that Trump received an unproven cocktail of synthetic antibodies. Later, it was announced that Trump was being transferred to Walter Reed National Military Medical Center in Bethesda, Maryland, for further evaluation. In a statement, White House press secretary Kayleigh McEnany said the president “will be working from the presidential offices at Walter Reed for the next few days.”

The president’s prognosis includes the full spectrum of possible outcomes. Many people infected by the coronavirus have no symptoms at all. Today, the White House chief of staff, Mark Meadows, told reporters that Trump has been showing “mild” symptoms, akin to those of a common cold. That suggests he has been infected for at least two days, possibly many more. He could clear the virus and test negative in short order, and return to the campaign trail within days. He could also have a prolonged hospitalization involving weeks of unconsciousness on a ventilator, during which time Vice President Mike Pence would take charge. The president could die.

Death is not the most likely outcome, but it is far from unlikely. Based on age and sex alone, Trump is at high or very high risk for severe disease. Eight percent of COVID-19 patients ages 65 to 74 die from the disease. Those 75 to 84 are at far higher risk: 18 percent die. And men are significantly more likely to die of COVID-19 than women. Obesity is also predictive of a severe course. Compared with people in the “normal” BMI range, obese patients are 74 percent more likely to be admitted to an ICU and 48 percent more likely to die. (Despite the uncertainty about Trump’s precise BMI classification, his risk is demonstrably elevated.)

The president’s doctors have assured the nation during his time in office that he is in good health and does not have chronic medical conditions. But we know that Trump’s lifestyle does not portend an optimized immune system. His sleep schedule is erratic, he does not exercise, and he subsists on fast food and declines vegetables. He is prone to angry outbursts. These lifestyle factors, taken together, are suggestive of impaired resiliency, and could leave him more susceptible to being laid low by the virus.

But a key variable in Trump’s case is that, because he is president, he will have the best possible medical monitoring and care. Should he need it, Trump will have care at the world’s best hospitals from doctors such as Anthony Fauci, the nation’s leading infectious-disease expert, whose advice Trump has spurned and rejected. Trump will have health care of the sort he has dangled as a campaign promise to all Americans since 2016, but never delivered.

Trump is also white. This means he is statistically less likely to experience severe disease, or to die of COVID-19, compared with nonwhite Americans. Even as the pandemic has killed more than 1 million people, Trump has continued to downplay and deny the severity of the disease, and mostly declined to wear a mask. If he does experience a mild case, his perception may skew even further away from the realities of the crisis.

Still, no one can be guaranteed an easy course of disease. COVID-19 can have lasting effects, and being in and out of the ICU can be traumatic. If Trump has an intense case, the experience may reorient him to take the virus more seriously. Severe cases of COVID-19 have a way of reorienting people’s capacity to fear it.

We want to hear what you think about this article. Submit a letter to the editor or write to [email protected].

JAMES HAMBLIN, M.D., is a staff writer at The Atlantic. He is also a lecturer at Yale School of Public Health, co-host of Social Distance, and author of Clean: The New Science of Skin.

Diliman Abdulkader on U.S. Policy toward the Kurds

Από
anixneuseis
-
0

by Marilyn Stern
Middle East Forum Webinar

Diliman Abdulkader, co-founder of American Friends of Kurdistan, spoke to participants in a July 31 Middle East Forum Webinar (video) about the plight of Kurds in Turkey, Syria, Iraq, and Iran, and offered his recommendations for U.S. policy in each Kurdish territory.

All Kurdish communities “face discrimination from their central governments,” but their specific circumstances vary.

The largest Kurdish population, numbering 20-25 million, resides in southeastern Turkey. Kurds in Turkey are denied “basic civil rights” and subjected to heavy-handed abuses by the military in its fight against “terrorist organizations and separatist movements.” Turkish president Recep Tayyip Erdoğan has jailed democratically elected members of parliament from the pro-Kurdish HDP party and removed elected officials in predominantly Kurdish regions, replacing them with Turks.

 

Turkey’s war against PKK insurgents have caused large numbers of civilian deaths and displacements.

 

America should serve as a mediator and press Turkey into “peace talks with the Kurdistan Worker’s Party (PKK),” which has shelved its past pursuit of a separate Kurdish state and now seeks equal rights under the law. Abdulkader pointed out that “the State Department’s continuous ‘deeply concerned’ rhetoric is not policy,” as Turkey continues to be given a pass on its abuses.

In Syria, Kurds were similarly deprived of civil rights prior to the 2011 outbreak of civil war, during which they took control of Kurdish inhabited areas in the north and northeast of the country. The Syrian Democratic Forces (SDF), comprised primarily of Kurds, has allied with the U.S. since 2015 to eliminate the ISIS caliphate. Within the nearly 30% of Syrian territory controlled by the SDF in partnership with the U.S. and others lies 80-90% of Syria’s oil resources.

Despite sacrificing some 10,000 lives fighting ISIS, Syrian Kurds feel a sense of betrayal because of President Trump’s decision to withdraw all but 600 or so U.S. troops from northern Syria and “greenlight” Erdoğan’s invasion of Kurdish-controlled Syrian land in October 2019. If America wants a stable Syria, the U.S. should at least keep its remaining troops stationed in northeast Syria and press Turkey to leave. The U.S. has a “responsibility … as a global power” to be involved in Syria to prevent adversaries such as Russia, Iran, and Turkey from filling the vacuum. Abdulkader warned that a return to pre-2011, when the Assad regime controlled the northeast, should serve as “an automatic red line for the international community.”

The U.S. has a “responsibility … as a global power” to be involved in Syria.

“The military partnership is still strong,” but America should “translate [it] into a political partnership.” The “best option” for the U.S. is to recognize the northeast Syrian territory as an “autonomous region … similar to what [it] did for the Kurdistan region in northern Iraq following the first Gulf war in 1991” and recognize the Syrian Democratic Council, the political wing of the SDF and the de facto regional governing body, as the “legitimate government in northeast Syria.” A recent deal signed between the Kurds and the U.S. to modernize oil facilities in northeast Syria is a “significant” step in this direction, said Abdulkader.

Iraqi Kurds enjoy the most freedom and security of any Kurdish community due their autonomous status, which is recognized both internationally and under the current Iraqi constitution. Abdulkader advises the U.S.to invest in a “permanent position” in Kurdistan by establishing military bases in northern Iraq. America has sacrificed 4,500 troops and $2 trillion in Baghdad only to see multiple Iraqi governments fail. Since 2014, Iraqi Kurds, pro-Western and pro-American, have proven to be America’s strongest military ally in the fight against ISIS, having lost some 2000 lives. Iraq’s Kurds have also maintained sub rosa military and intelligence cooperation with Israel. Although the relationship is “mostly covert” due to regional politics, it has strong historical roots – Iraqi Kurds assisted Iraq’s Jews when they left the country for Israel after its independence in 1948.

Abdelkader said the U.S. should engage the Kurdistan Regional Government (KRG) in assisting with institution building. Under the National Defense Authorization Act, the U.S. provides a “blank check” to the two entities in power, the Kurdistan Democratic Party and the Patriotic Union of Kurdistan [each of which is led by a clan with the backing of the armed forces]. Instead, the U.S. should make aid conditional. Accordingly, the $250-300 million in annual U.S. aid should be predicated on the KRG putting its “houses in order” and holding “those who are entangled in corruption and nepotism accountable.”

The Iranian regime, like that of Turkey, imprisons Kurds “for their political positions.” In 2018, Kurds accounted for “30% of the executions inside Iran.” The 2019 protests resulted in 1,500 Kurds killed during the “crackdown” because the regime sees the large Kurdish population, “the most organized and armed group inside Iran,” as “the biggest threat.” The goal for Iran’s Kurds, like Kurds across the region, is autonomy.

A “state of their own” is the only way to provide “long-term security” for the Kurds.

Abdulkader believes that from a strategic vantage point, “if the United States wants to continue ‘maximum pressure’ on Iran, the best place to do so is in the Kurdistan region.” The 12 million Kurds in Iran, also pro-Western, pro-American and pro-Israel, are in a precarious position there and supportive of America’s campaign.

Abdulkader argued that “a state of their own” is the only way to provide “long-term security” for the Kurds, much as it provided security for Jews and Armenians. What the United States can realistically do in the shorter-term “to get away from the status quo” varies from country to country. In Turkey, protecting the civil rights of Kurds should be the immediate goal, whereas in Syria and Iran Kurdish regional autonomy should be the goal.

Marilyn Stern is communications coordinator at the Middle East Forum.

 

O Στρατηγός Karayilan αρνείται την εμπλοκή των Κουρδικών δυνάμεων στον πόλεμο του Αρτσάχ

Από
anixneuseis
-
0
 Roni Alasor

Brussels, 5 October 2020 – Middle East Diplomatic – Ενώ ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Συρίας κατηγορούν την Τουρκία ότι εξαγοράζει και στέλνει τους Σύριους μισθοφόρους και τις ισλαμιστικές-τρομοκρατικές συμμορίες για να πολεμήσουν εναντίον της Αρμενίας, στο πλαίσιο της προσπάθειας του Ερντογάν να καταλάβει τη σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας, οι προπαγανδιστές της Τουρκίας-Αζέρων ισχυρίζονται ότι οι κουρδικές δυνάμεις HPG έχουν σταλεί στο Αρτσάχ για να βοηθήσουν τους Αρμένιους.

Ωστόσο, σύμφωνα με επίσημες πηγές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, μέχρι στιγμής, δεν έχουν “λάβει πειστικές πληροφορίες ή γεγονότα από την τουρκική πλευρά σχετικά με τη συμμετοχή των Κουρδικών δυνάμεων”.

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Αρμενίας χαρακτηρίζει τις τουρκικές κατηγορίες “προφανή προσπάθεια προπαγάνδας, με στόχο να κρύψει τη δική του ατζέντα για αποσταθεροποίηση του Νότιου Καυκάσου”.

Μιλώντας σε κουρδικά ΜΜΕ, ο αρχιστράτηγος του αρχηγείου των Λαϊκών Αμυντικών Δυνάμεων (HPG), Μουράτ Καραγιλάν, αρνήθηκε κατηγορηματικά οποιαδήποτε ανάμειξη των δυνάμεών του στον συνεχιζόμενο πόλεμο μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας.

“Όλα αυτά είναι τυπική μαύρη προπαγάνδα του τουρκικού καθεστώτος, στο πλαίσιο του ψυχολογικού πολέμου, προκειμένου να δικαιολογήσει τον τρόμο, τις σφαγές και τον πόλεμο, που τώρα διαπράττουν και στον Καύκασο. Αυτές οι κατηγορίες είναι απλά κατασκευασμένα ψέματα, προκειμένου να συγκαλύψουν τα δικά τους παράνομα και μοχθηρά σχέδια. Αναμφίβολα, η λεγόμενη πολιτική εξισορρόπησης της Ρωσίας παρέχει στο τουρκικό φασιστικό κράτος πολλά οφέλη και ευκαιρίες για να συνεχίσει τα εγκλήματά του εναντίον των Κούρδων, του συριακού λαού, των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Κυπρίων”, δήλωσε ο κ. Καραγιαλάν.

Ο Στρατηγός Καραϊλάν υπογράμμισε ότι, “υπάρχουν πολλά κρυμμένα γεγονότα και κομμάτια που λείπουν στην τουρκική προπαγάνδα σχετικά με τον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Λίγο πριν από τις επιθέσεις Τουρκο-Αζέρων εναντίον Αρμενίων, προκειμένου να προετοιμάσουν το έδαφος για τον πόλεμό τους, Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν ανέφεραν ότι 300 αντάρτες του HPG-ΡΚΚ πέρασαν στην Αρμενία. Έτσι, πρώτα προετοίμασαν το έδαφος χρησιμοποιώντας έναν “δυτικό δημοσιογράφο” και μετά άρχισαν να επιτίθενται στους Αρμένιους.

Όλες αυτές οι πληροφορίες δείχνουν σαφώς ότι επρόκειτο για μια προγραμματισμένη επίθεση, που έχει προετοιμαστεί και οργανωθεί εδώ και πολύ καιρό. Τα τελευταία χρόνια και μήνες, έχει υπάρξει αυξημένη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, συμπεριλαμβανομένων όπλων και ανταλλαγής υψηλής τεχνολογίας, όπως το UAV-SİHA, κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, καθώς και η μεταφορά των πληρωμένων ισλαμιστικών-τρομοκρατικών συμμοριών της Τουρκίας από τη Συρία στο Αζερμπαϊτζάν”.

Ο κ. Karayilan επεσήμανε επίσης ότι το κουρδικό του κίνημα δεν είναι μια δύναμη που θα μπορούσε να αγωνιστεί για το καλό κανενός ή για τα χρήματα, αλλά ένα γνωστό και σεβαστό επαναστατικό κίνημα με σαφή ιδεολογία και υψηλές αρχές. “Εμείς, οι δυνάμεις ανταρτών έχουμε σαφή ιδεολογία και αρχή. οι δυνάμεις των ανταρτών μας δεν πηγαίνουν πουθενά για λογαριασμό κανενός και δεν αγωνιζόμαστε για κανέναν άλλο εκτός από τον σκοπό μας. Αλλά αν συμβεί αυτό, θα συνέβαινε μόνο σύμφωνα με τις ιδεολογικές μας προοπτικές: Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε φυσικά να είμαστε αλληλέγγυοι με τις εθνικοδημοκρατικές-επαναστατικές δυνάμεις, αλλά μόνο αν τυγχάνει να συμπίπτουν οι ιδεολογίες μας”.

Ο στρατηγός Καραϊλάν εξέφρασε επίσης την κριτική του για το αρμενικό κράτος και την κυβερνητική πολιτική του απέναντι στους Κούρδους: “Ο αρμενικός λαός, όπως και εμείς οι Κούρδοι, είναι ένας λαός που έχει πέσει θύμα, έχοντας περάσει από μια γενοκτονία. Σήμερα, εμείς οι Κούρδοι είμαστε κάτω από το ίδιο μαχαίρι. Έτσι, το πεπρωμένο μας είναι κάπως κοντά. Είναι απολύτως φυσιολογικό ότι εμείς οι Κούρδοι μπορούμε να είμαστε αλληλέγγυοι με τον αρμενικό λαό, όπως κάνουμε με όλους τους καταπιεσμένους ανά τον κόσμο. Αλλά η αρμενική κυβέρνηση / κράτος δεν έχει τέτοιες κοινές επαναστατικές ιδεολογικές προοπτικές ή την απαραίτητη αρχή για μια τέτοια συνεργασία, όπως εμείς. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει πολιτική στάση του Ερεβάν που να μετατρέπεται σε βούληση και πολιτική θέση που να μπορεί να ενισχυθεί και να καταβάλει προσπάθειες για την καθιέρωση σχέσεων με τον κουρδικό λαό και τα επαναστατικά κινήματα, στο πλαίσιο αυτό».

Μιλώντας στη Med-Diplomacy, η Εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών της Αρμενίας, κ. Anna A. Naghdalyan τόνισε ότι: «Πρόκειται για μια προφανή ψεύτικη κατηγορία, με στόχο την εξισορρόπηση αξιόπιστων αναφορών σχετικά με τη μεταφορά ξένων τρομοκρατών μαχητών από την Τουρκία, από τη Μέση Ανατολή στο Αζερμπαϊτζάν, και την εκτροπή της προσοχής της διεθνούς κοινότητας από τις αποσταθεροποιητικές ενέργειες της Τουρκίας στο Νότιο Καύκασο».

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: med-diplomatic

infognomonpolitics.gr

Ο Ερντογάν οδηγείται όλο και βαθύτερα στο Ρωσικό ναρκοπέδιο

Από
anixneuseis
-
0
Toυ Dr. Andrey KORTUNOV

Αναλυτές, δημοσιογράφοι και μπλόγκερ λατρεύουν την σύγκριση Ρώσων και Τούρκων ηγετών. Και για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχουν μια σειρά από προφανείς παραλληλισμούς μεταξύ των δύο. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όπως και ο Βλαντιμίρ Πούτιν, δεν είναι ακριβώς ερωτευμένος με τις δυτικές φιλελεύθερες αρχές και έχει απογοητευτεί από την εμπειρία της χώρας του όσον αφορά τη συνεργασία με την Ευρώπη. Και οι δύο κηρύττουν «παραδοσιακές αξίες», βασίζονται στους λεγόμενους «Βαθιούς Ανθρώπους» και ζητούν μια «θρησκευτική αναβίωση». Και οι δύο υπερασπίζονται σθεναρά τις θέσεις τους στη διεθνή σκηνή και δεν διστάζουν να αμφισβητήσουν τους πολλούς εξωτερικούς επικριτές τους και, όπου είναι απαραίτητο, να πάνε ενάντια στις κυρίαρχες παγκόσμιες στάσεις και τάσεις.

Το γεγονός ότι οι δύο έχουν σχεδόν πανομοιότυπες ιδεολογίες, φέρουν τον εαυτό τους με παρόμοιο τρόπο και προφανώς συμμερίζονται την ίδια άποψη για τον σύγχρονο κόσμο και όπου κατευθύνεται θα πρέπει από μόνο του να συμβάλει στην προσέγγιση μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας. Επιπλέον, η Ρωσία και η Τουρκία έχουν αντικειμενικά πολλά κοινά ή συγκλίνοντα συμφέροντα. Οι δύο χώρες μοιράζονται πολλά κοινά συμφέροντα σε διάφορα πλαίσια συνεργασίας-από την ενέργεια και τον τουρισμό, μέχρι τα logistics και την ανταλλαγή στρατιωτικής τεχνογνωσίας.

Παρ’όλα αυτά, οι διμερείς σχέσεις παραμένουν εύθραυστες και ασυνεπείς. Η Ρωσία και η Τουρκία είναι ταυτόχρονα σύντροφοι και ανταγωνιστές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι ακόμη και άμεσοι αντίπαλοι. Ο Πούτιν και ο Ερντογάν δεν εμπιστεύονται ακριβώς ο ένας τον άλλον, αν και, γενικά, δεν έχουν την τάση να εμπιστεύονται κανέναν από τους ξένους εταίρους τους. Οι περιοδικές τριβές, οι διαφωνίες και οι παρανοήσεις μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας αποτελούν αντικείμενο ενεργού εκμετάλλευσης από τρίτες χώρες, πολλές από τις οποίες δεν ενδιαφέρονται για την on-off αλληλεπίδραση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας που μετατρέπεται σε στρατηγική εταιρική σχέση.

Η ευθραυστότητα αυτής της αλληλεπίδρασης αποκαλύφθηκε για όλους πριν από πέντε χρόνια μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24 στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Για μια στιγμή, φαινόταν ότι η Ρωσία και η Τουρκία επρόκειτο να πάνε σε πόλεμο, και ήταν περίπου έξι μήνες πριν οι πλευρές ήταν λίγο πολύ στην ίδια σελίδα και πάλι. Παρόμοια κατάσταση προέκυψε και στη Συρία στις αρχές του έτους, όταν η Άγκυρα κατηγόρησε τη Μόσχα ότι εμπλέκεται άμεσα στους θανάτους δεκάδων Τούρκων στρατιωτών στην περιοχή του Idlib.

Και στις δύο περιπτώσεις, οι πλευρές βρήκαν την πολιτική βούληση να σταματήσουν πριν περάσουν την κόκκινη γραμμή, εμποδίζοντας την κατάσταση να ξεφύγει από τον έλεγχο και φέρνοντας κάθε είδους ανεπιθύμητες συνέπειες. Δυστυχώς, οι σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας θα μπορούσαν εύκολα να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Η λογική και η δυναμική της τρέχουσας εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας εξακολουθούν να τοποθετούν τον Ερντογάν στη μέση ενός ναρκοπεδίου, όπου οποιοδήποτε βήμα θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τις σχέσεις του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Και οι νάρκες στο συγκεκριμένο πεδίο ποικίλλουν σημαντικά — όσον αφορά το σχεδιασμό τους, την επιβάρυνση τους και τον τρόπο με τον οποίο έχουν καμουφλαριστεί — αλλά οποιαδήποτε από αυτές θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακούσια κλιμάκωση και να βλάψει μόνιμα τις σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας. Ας εξετάσουμε ορισμένα από τα μέτρα εξωτερικής πολιτικής που θα μπορούσε να λάβει η τουρκική ηγεσία, τα οποία πιθανότατα θα άνοιγαν ένα γιγαντιαίο ρήγμα στις σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα.

Παρέμβαση στη σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Άγκυρα υποστήριξε σθεναρά και κατηγορηματικά το Μπακού καθ’ όλη τη διάρκεια των τριών δεκαετιών της αντιπαράθεσης Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν. Αλλά είναι άλλο πράγμα να προσφέρουμε πολιτική και διπλωματική υποστήριξη σε έναν σύμμαχο σε μια παγωμένη σύγκρουση, και άλλο πράγμα εντελώς να παρέχουμε στρατιωτική βοήθεια μεγάλης κλίμακας στο αποκορύφωμα των ένοπλων εχθροπραξιών. Αυτού του είδους η βοήθεια μετατοπίζει δραματικά την ισορροπία δυνάμεων των αντιμαχόμενων μερών, δίνει στο Αζερμπαϊτζάν ψεύτικες ελπίδες ότι το Ναγκόρνο-Καραμπάχ μπορεί να επιλυθεί γρήγορα με στρατιωτικά μέσα και, ως εκ τούτου, καθιστά πολύ δυσκολότερη την υπογραφή οποιασδήποτε ειρηνευτικής συμφωνίας.

Κλιμάκωση στη Λιβύη. Η Τουρκία υπήρξε από την αρχή ένας από τους κύριους ξένους παράγοντες στον Εμφύλιο Πόλεμο της Λιβύης. Ήταν η τουρκική επέμβαση που εμπόδισε τον στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ να καταλάβει την Τρίπολη. Ωστόσο, εάν η Άγκυρα συνεχίσει να διεθνοποιεί τη σύγκρουση στη Λιβύη, ενισχύοντας τη δική της στρατιωτική παρουσία στη χώρα, βοηθώντας τις δυνάμεις του Φαγέζ αλ Σαρράτζ να επιτύχουν μια αποφασιστική νίκη έναντι των πολλών αντιπάλων του στις ανατολικές και νότιες περιοχές, τότε θα αντιμετωπίσει ολοένα και σοβαρότερα προβλήματα. Και όχι μόνο με τη Ρωσία, αλλά και με ορισμένες άλλες χώρες που εμπλέκονται στην κρίση της Λιβύης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από την Αίγυπτο έως τη Γαλλία.

Τρομοκρατικές ενέργειες στην Ιντλίμπ. Οι υποχρεώσεις της Τουρκίας στο πλαίσιο των συμφωνιών του Σότσι για την Ιντλίμπ ήταν να εξασφαλίσει την απόσυρση τρομοκρατικών ομάδων και βαρέων όπλων από τη νεκρή ζώνη. Δύο χρόνια αργότερα, και η Άγκυρα δεν κατάφερε να τηρήσει τη συμφωνία.. Οποιεσδήποτε ελπίδες ότι η Τουρκία θα είναι σε θέση με κάποιο τρόπο να “αποκαταστήσει” ή τουλάχιστον να “περιορίσει” τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές στην Ιντλίμπ σύντομα διαλύθηκε. Εάν οι τρομοκράτες, που υποστηρίζονται από την τουρκική παρουσία στην Ιντλίμπ, χρησιμοποιήσουν αυτό το έδαφος ως βάση για την έναρξη ενεργών επιχειρήσεων εναντίον των δυνάμεων του Μπασάρ Άσαντ και του Ρωσικού στρατού, τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως θα πάμε σε μία μεγάλου επιπέδου διένεξη μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας.

Επιδείνωση της αντιπαράθεσης με την Ελλάδα. Οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ελλάδας είναι κάπως προβληματικές επί του παρόντος. Παρόλα αυτά, είναι εξαιρετικά απίθανο η Μόσχα να πάρει το μέρος της Άγκυρας στην τρέχουσα εδαφική διαφωνία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Πολύ περισσότερο που, στην παρούσα κατάσταση όσον αφορά την οριοθέτηση των θαλασσίων οικονομικών ζωνών στη Μεσόγειο, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με την Ελλάδα αλλά και με όλους σχεδόν τους εταίρους και φίλους της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Το “ελληνικό ζήτημα”, που επιδεινώνεται από τη δραστηριότητα της Τουρκίας στη Λιβύη (γεγονός που καθιστά τη Μόσχα ανήσυχη), θα μπορούσε να προκαλέσει νέα κρίση στις σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας.

Επέκταση της στρατιωτικής-τεχνικής συνεργασίας με την Ουκρανία. Η Ρωσία και η Τουρκία είχαν πάντα ριζικά διαφορετικές απόψεις για την Ουκρανία και την Κριμαία, ιδίως μετά το ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης το 2014. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η Μόσχα έπρεπε να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι η Άγκυρα δεν αναγνωρίζει την Κριμαία ως μέρος της Ρωσίας και δεν θα διεκδικήσει τον ρόλο του ”προστάτη” των Τατάρων.  Ωστόσο, η συνεχιζόμενη επέκταση της στρατιωτικής και πολιτικής συνεργασίας μεταξύ της Άγκυρας και του Κιέβου – ιδίως η προμήθεια προηγμένων τουρκικών αεροσκαφών που μπορεί να χρησιμοποιήσει το Κίεβο στα ανατολικά της χώρας – θα μπορούσε να είναι αγκάθι στην πλευρά της Μόσχας. Οι προσπάθειες της Τουρκίας να ασκήσει πιέσεις στα ουκρανικά συμφέροντα στο ΝΑΤΟ θα είναι εξίσου επώδυνη.

Η επιθετική προώθηση του Παντουρκισμού στη Ρωσία. Οι φόβοι για την πιθανότητα «διείσδυσης» του τουρκισμού στις κυρίως μουσουλμανικές και τουρκικές ομιλούσες περιοχές του Βόρειου Καυκάσου και της περιοχής του Βόλγα δεν εξαφανίστηκαν εντελώς μεταξύ της ρωσικής ηγεσίας. Ωστόσο, αυτοί οι φόβοι έχουν επιδεινωθεί από την αξιοσημείωτη αύξηση του ρόλου του Ισλάμ στις εσωτερικές πολιτικές του Ερντογάν (ένα παράδειγμα αυτού είναι η πρόσφατη αλλαγή του καθεστώτος του μεγάλου τζαμιού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη). Πολλοί στη Ρωσία πιστεύουν ότι η Τουρκία απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις αρχές ενός κοσμικού κράτους του Κεμάλ Ατατούρκ, πράγμα που σημαίνει ότι η προώθηση του Παντουρκισμού της Άγκυρας θα συνδέεται όλο και περισσότερο με την προώθηση του πολιτικού Ισλάμ. Αυτό θα αποτελέσει άμεση πρόκληση για την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας, ακόμη και για την εδαφική της ενότητα.

Tα προαναφερθέντα σημεία δεν δηλώνουν ότι ο Ρετζέπ Ερντογάν είναι ο μόνος που πατάει ναρκοπέδιο. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν στέκεται ο ίδιος στη μέση ενός ναρκοπέδιο εξωτερικής πολιτικής όσον αφορά την Τουρκία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οποιοσδήποτε Τούρκος πολιτικός ή εμπειρογνώμονας διεθνών σχέσεων θα μπορούσε να απαντήσει στον κατάλογο παραπόνων της Μόσχας εναντίον της Άγκυρας με έναν ακόμη μεγαλύτερο κατάλογο Τουρκικών παραπόνων κατά της Ρωσίας. Και αυτοί είναι ισχυρισμοί που δεν μπορούν απλώς να κρυφτούν κάτω από το χαλί.

Η Ρωσία, δεν προσεγγίζει πάντα τα βασικά συμφέροντα της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή με τη δέουσα κατανόηση και φιλειρηνική τακτική. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν αντι-ρωσικές δυνάμεις στις τουρκικές ελίτ που προτίθενται να στρέψουν την κοινή γνώμη εναντίον της Μόσχας. Ωστόσο, ταυτόχρονα, δεν υπάρχει έλλειψη ομάδων στη Ρωσία που δεν θέλουν να δουν μια προσέγγιση με την Άγκυρα και έτσι προσπαθούν να ξεγελάσουν τις φλόγες των παραδοσιακών αντιτουρκικών συναισθημάτων και προκαταλήψεων, οι οποίες δεν έχουν εξαφανιστεί.

Οι υπερβολικά απλουστευμένες και αρνητικές αντιλήψεις από την άλλη πλευρά ως η ενσωμάτωση της κοινωνικής αναρχίας, ο αποτυχημένος οικονομικός εκσυγχρονισμός και η πολιτική παλινδρόμηση κυριαρχούν σε φιλελεύθερους κύκλους στη Ρωσία και την Τουρκία. Υπάρχει πάντα κάτι να τονιστεί από τους διπλωμάτες, τους στρατιωτικούς ηγέτες, τους ανεξάρτητους αναλυτές και τους πολιτικούς ακτιβιστές. Όποια και αν είναι η περίπτωση, τα στοιχήματα στο παιχνίδι Ρωσίας – Τουρκίας είναι εξαιρετικά υψηλά – όχι μόνο για τη Ρωσία και την Τουρκία, αλλά και για ορισμένες γειτονικές περιοχές όπου η Μόσχα και η Άγκυρα προωθούν τα συχνά αντιτιθέμενα συμφέροντά τους, ιδίως την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αφρική .

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: moderndiplomacy

infognomonpolitics.gr

«Ανταρσία» των βρετανών βουλευτών κατά της κυβέρνησης

Από
anixneuseis
-
0
1...2,3982,3992,400...3,036Σελίδα 2,399 από 3,036