Ποιος είναι τελικά ο Τζορτζ Σόρος;

Από

October 20, 2020

protothema.gr

Μιχάλης Στούκας

Αλήθειες και ψέματα για τη ζωή και τη δράση ενός τουλάχιστον αμφιλεγόμενου επενδυτή- Έχουν δίκιο όσοι τον δαιμονοποιούν;- Η καθοριστική βοήθειά του στα Σκόπια τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας τους

Ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα πρόσωπα των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα μας και όχι μόνο, είναι αναμφίβολα ο Τζορτζ Σόρος. Ο επενδυτής ο οποίος έχει κατηγορηθεί για πολλά από τα δεινά της χώρας μας (και άλλων κρατών) και συνδέεται με πολλές από τις τουλάχιστον περίεργες ΜΚΟ (για τις οποίες ο διεθνής αγγλοαμερικανικός όρος είναι Non-Governmental Organization,NGO και χρονολογείται από το 1967 σύμφωνα με το «Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών», έκδοση 2014).

Η, θεωρητικά ανεξάρτητη, WIKIPEDIA γράφει για τον Τζορτζ Σόρος(George Soros) ότι είναι Hungarian-born American billionaire investor and philanthropist, δηλ. γεννημένος στην Ουγγαρία, Αμερικανός δισεκατομμυριούχος, επενδυτής και φιλάνθρωπος, ενώ σύμφωνα με το www.georgesoros.com ,είναι ένας «διακεκριμένος διεθνής υποστηρικτής των δημοκρατικών ιδεωδών και θεσμών για περισσότερα από 30 χρόνια». Η φιλανθρωπική του οργάνωση, το Open Society Foundations, υποστηρίζει τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε περισσότερες από 100 χώρες. Διαβάζοντας αυτά τα λίγα όσοι δεν ξέρουν ,θα σκεφτούν ότι ο Τζορτζ Σόρος είναι ένας σπουδαίος, δισεκατομμυριούχος φιλάνθρωπος, που αγωνίζεται για τα δημοκρατικά ιδεώδη στον πλανήτη μας. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα;

Ένα σύντομο βιογραφικό του Τζορτζ Σόρος

Ο Τζορτζ Σόρος,το πραγματικό ονοματεπώνυμο του οποίου είναι Γκιόργκι Σβαρτς γεννήθηκε στην Ουγγαρία το 1930 από Εβραίους γονείς, που είχαν απομακρυνθεί τόσο πολύ από τις ρίζες τους, ώστε μπορούσαν να ταξιδέψουν ακόμα και στη ναζιστική Γερμανία. Αυτό το γράφει ο ίδιος στο βιβλίο του «Soros on Soros, Staying Ahead of the Curve», σελ. 26 (Νέα Υόρκη 1995). Έζησε στην Ουγγαρία υπό την κατοχή των ναζί, αλλά μετά την επικράτηση του κομμουνισμού στη χώρα μετακόμισε στη Μ. Βρετανία το 1947 και εντάχθηκε στον κύκλο του φιλοσόφου Karl Popper στο «London School of Economics». Ο Popper ήταν σφοδρός πολέμιος του κομμουνισμού και επηρέασε πάρα πολύ τον Soros, ο οποίος σε όλα τα άρθρα και βιβλία του κάνει μνεία σ’ αυτόν και την επίδραση που άσκησε πάνω του.

Ο Popper το 1965 τιμήθηκε με τον τίτλο του ιππότη και ήταν ο εμπνευστής της έννοιας της «ανοιχτής κοινωνίας», απ’ όπου έχουν πάρει το όνομά τους τα ιδρύματα τους Σόρος. Ο Σόρος έφυγε από την Αγγλία το 1956 και πήγε στις ΗΠΑ. Προσλήφθηκε στη Wall Street και τη δεκαετία του 1960 επινόησε τα Hedge Funds, γνωστά στα ελληνικά ως «αντισταθμιστικά αμοιβαία κεφάλαια υψηλού κινδύνου» ή απλά «αντισταθμιστικά κεφάλαια». Πρόκειται για επενδυτικά κεφάλαια που ενσωματώνουν μια ευρύτερη γκάμα επενδύσεων και χρηματοοικονομικών προϊόντων σε σχέση με άλλα επενδυτικά μοντέλα. Όμως τα hedge funds είναι διαθέσιμα μόνο σε συγκεκριμένους επενδυτές, όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, ιδρύματα, πανεπιστημιακά κληροδοτήματα και ιδιώτες με μεγάλα ποσά για επενδύσεις και εμπεριέχουν σημαντικό ρίσκο (πηγή: Βικιπαίδεια). Το 1969 ο Σόρος ίδρυσε το Quantum Fund και άρχισε να κερδοσκοπεί πάνω στις νομισματικές ισοτιμίες. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 οι οικονομικές του δραστηριότητες μετατοπίστηκαν στην εναλλαγή μακροπρόθεσμων και βραχυπρόθεσμων επενδύσεων. Ο Σόρος κέρδισε τόσο από την άνοδο των τιμών και των ακινήτων όσο και από την κατάρρευσή τους. Μάλιστα κατά την 20ετή διαχείρισή του πέτυχε το εντυπωσιακό ποσοστό κέρδους 34,5 % επί των επενδύσεων ανά έτος. Η φήμη τουΣόρος εκτοξεύτηκε από τη νομισματική κερδοσκοπία και τη δράση του κατά των καθεστώτων στις τέως Ανατολικές χώρες.

Σόρος και ανατολικό μπλοκ

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Σόρος άρχισε να χρησιμοποιεί τα εκατομμύρια που είχε αποκομίσει από τις επενδυτικές δραστηριότητες, εναντίον του ανατολικού μπλοκ χρηματοδοτώντας όποιον ήταν διατεθειμένος να συνεργαστεί μαζί του. Ξεκίνησε τη δράση του από την Ουγγαρία, τη γενέτειρά του, όπου ανέλαβε τη σύσταση εκπαιδευτικών και πολιτιστικών θεσμών, που θα υπονόμευαν τα αντίστοιχα όργανα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μάλιστα οι ενέργειές του πέρασαν μέσα από την ουγγρική κυβέρνηση. Στη συνέχεια ο Σόρος άρχισε τη δράση στην Πολωνία χρηματοδοτώντας την «Αλληλεγγύη» του Λεχ Βαλέσα, η οποία επίσης εισέπραττε χρήματα από την CIA και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την Κίνα, όπου δημιούργησε το ίδρυμα «Soros’ Fund for the Reform and Opening of China». Οι Κινέζοι κατήγγειλαν ήδη από το 1987, ότι το Ίδρυμά του για τη μεταρρύθμιση και το άνοιγμα της Κίνας είχε σχέσεις με τη CIA. Σχετικό είναι το δημοσίευμα της 8/8/1989 της “Washington Post”, σύμφωνα μάλιστα με το οποίο αντιπρόσωποι του Ιδρύματος του Σόρος για την Κίνα είχαν συλληφθεί.

Την ίδια εποχή η CIA είχε δραστηριοποιηθεί στις χώρες του ανατολικού μπλοκ με σκοπό την αποσύνθεση του σοσιαλισμού. Οι σκοποί της CIA ταυτίζονταν με εκείνους του Ταμείου για την ανοιχτή κοινωνία του Σόρος. Η δράση τους έφτασε μέχρι τη Νότια Αφρική όπου η CIA αναζήτησε συνεργάτες ανάμεσα στους αντικομμουνιστές αντιφρονούντες. Στην Ουγγαρία, την Πολωνία και την ΕΣΣΔ, η CIA με τη συνεργασία του «National Endowment for Democracy»(Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία), τα συνδικάτα της AFLCIO, την USAID και άλλους οργανισμούς υποστήριξε και οργάνωσε αντικομμουνιστές από τους ίδιους κύκλους, οι οποίοι σχετίζονται με το Ταμείο για την Ανοιχτή Κοινωνία του Σόρος, ο οποίος γράφει στο βιβλίο του « Soros on Soros..» (σελ 122 έως 125):Σε κάθε χώρα προσέγγισα έναν αριθμό ανθρώπων, από τους οποίους άλλοι ήταν ηγετικές φυσιογνωμίες και δημόσια πρόσωπα και άλλοι λιγότερο γνωστοί, που συμμερίζονταν τα πιστεύω μου. Έτσι ο Σόρος διοργάνωσε συνέδρια με τη συμμετοχή αντικομμουνιστών Τσέχων, Ρουμάνων, Σέρβων, Ούγγρων, Κροατών, Βόσνιων και Κοσοβάρων, δημιουργώντας πολλές υποψίες ότι συνεργάζεται με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Στο μεταξύ από το 1987 ο Σόρος ήταν μεγαλομέτοχος στο «Carlyle Group», τη μεγαλύτερη εταιρεία χρηματοδότησης μη εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιρειών στον κόσμο, με ενεργητικό μεγαλύτερο των 12 δις δολαρίων. Διοικητές του ήταν μια σειρά πρώην ηγετών των Ρεπουμπλικάνων: από τον Frank Carlucci μέχρι τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο. Το «Carlyle Group» αποκόμιζε τα περισσότερα κέρδη από τις πολεμικές δραστηριότητες και δαπάνες.

Το «Ίδρυμα της Ανοιχτής Κοινωνίας», έγινε αποδεκτό από μια ολόκληρη γενιά της ρωσικής νεολαίας. Οι Ρώσοι αντέδρασαν οργισμένα στην ανάμειξή του. Σχετικό άρθρο της Chrysia Freeland, δημοσιεύτηκε στους «Financial Times», στις 19/1/1995.

Κατηγόρησαν τον Σόρος, ότι τα ιδρύματά του επιδίωκαν ν’ αποκτήσουν τον έλεγχο του ρωσικού οικονομικού συστήματος και ότι οργάνωσαν τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και τις ξένες επενδύσεις στη χώρα και άρχισαν να τον υποψιάζονται για σχέσεις με τη CIA. Ο Σόρος όμως συνέχισε τη δράση του, «στοχοποιώντας» τα ρωσικά Μ.Μ.Ε., τα σχολεία και τα άλλα εκπαιδευτικά και επιστημονικά ιδρύματα. Αφού ξόδεψε 250 εκατομμύρια δολάρια για τη «μεταρρύθμιση των οικονομικών και των ανθρωπιστικών επιστημών στα Λύκεια και στα πανεπιστήμια», ο Σόρος ίδρυσε το «Διεθνές Ίδρυμα για την Επιστήμη», δίνοντας 100 εκατομμύρια δολάρια για παρεμφερείς σκοπούς. H FSK, η ρωσική «Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αντικατασκοπείας», κατηγόρησε για «κατασκοπεία» τα ιδρύματα του Σόρος που έδρευαν στη Ρωσία, καθώς πρόσεξαν ότι τα Ιδρύματα του Σόρος, δρούσαν παράλληλα με το Ίδρυμα Ford, το Ίδρυμα Heritage, τα αμερικανικά πανεπιστήμια Harvard, Columbia και Duke και με υποστήριξη από το αμερικανικό Πεντάγωνο και τις μυστικές υπηρεσίες. Η FSK κατηγόρησε τον Σόρος ότι οι χορηγίες του σε 50.000 Ρώσους επιστήμονες προωθούσαν τα δικά του συμφέροντα, καθώς αποκτούσε τον έλεγχο χιλιάδων επιστημονικών ανακαλύψεων και νέων τεχνολογιών και συγκέντρωσε τα κρατικά και εμπορικά μυστικά της Ρωσίας.

Έμμεσα, τουλάχιστον, ο Σόρος είχε εμπλακεί και στον πόλεμο της Τσετσενίας. Ο Fred Cuny, αξιωματούχος του State Department, το 1995 είχε αναπτύξει στην Τσετσενία έντονη δραστηριότητα, φαινομενικά για ανθρωπιστικά ζήτημα, ωστόσο οι Ρώσοι τον κατηγόρησαν ότι ήταν πράκτορας της CIA, με ειδική αποστολή να βοηθήσει την εξέγερση των Τσετσένων. Ο Τομ Κλάνσι, στο, πασίγνωστο, στο εξωτερικό βέβαια, βιβλίο του «The Sum of all Fears», γράφει ότι η εξέγερση των Τσετσένων, ήταν αποτέλεσμα μιας πολιτικής αποσταθεροποίησης, την οποία οι Η.Π.Α. αντιμετώπιζαν με συμπάθεια, ενώ ίσως και να την καθοδηγούσαν. Ο Fred Cuny, ο οποίος παρεμπιπτόντως εργαζόταν και σε ένα από τα ιδρύματα του Σόρος, κάποια στιγμή έφυγε από την Τσετσενία και χάθηκαν τα ίχνη του. Προφανώς η CIA και ο Σόρος, φρόντισαν να τον προστατεύσουν…

Η κυβέρνηση των Η.Π.Α., βοηθούσε εξόφθαλμα τον Σόρος και τα ιδρύματά του. Χαρακτηριστικά, το 1999 η γνωστή και σε μας Αμερικανίδα ΥΠΕΞ Μαντλίν Ολμπράιτ, δέσμευσε τα 500 εκατομμύρια δολάρια της εγγύησης που έδινε η Αμερικανική Τράπεζα Εισαγωγών-Εξαγωγών στη ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία Tyumen, με την αιτιολογία ότι η πράξη αυτή στρεφόταν εναντίον των αμερικανικών εθνικών συμφερόντων. Η Tyumen επιθυμούσε ν’ αγοράσει εξοπλισμό και υπηρεσίες από την εταιρεία Halliburton του Ντικ Τσέινι, Υπουργού Αμύνης των Η.Π.Α. το 1991 και Αντιπροέδρου της χώρας, επί προεδρίας Τζορτζ Μπους του νεότερου (2001-2009) και την ABB Lummus Global. Ο Σόρος ήταν μέτοχος σε μια εταιρεία, που ήθελε να πάρει τη συμφωνία, σε βάρος της Tyumen.

Τόσο ο Σόρος, όσο και η BP Amoco, πίεζαν για να αποτρέψουν αυτή τη συμφωνία και η Ολμπράιτ έκανε τα πάντα για να τους βοηθήσει…

Σόρος και νομισματική κερδοσκοπία

Ο Σόρος βέβαια, άρχισε να γίνεται διάσημος από τη νομισματική κερδοσκοπία. Το 1992 κέρδισε 1 δισεκατομμύριο δολάρια μέσα σε μία μέρα κερδοσκοπώντας με την αγγλική λίρα και χαρακτηρίστηκε ως «ο άνθρωπος που κατέστρεψε την Τράπεζα της Αγγλίας». Κατηγορήθηκε ότι «κερδοσκοπώντας σε βάρος της στερλίνας, βγάζει λεφτά από τους Βρετανούς φορολογουμένους», αλλά η απάντησή του ήταν αποστομωτική: «Όταν κερδοσκοπείς στις διεθνείς χρηματαγορές, είσαι απελευθερωμένος από τους ηθικούς φραγμούς που αντιμετωπίζει ένας συνηθισμένος επιχειρηματίας. Προσωπικά, όταν ασχολούμαι με τις διεθνείς χρηματαγορές, δεν με απασχολούν ηθικές φύσεως ζητήματα», γράφει στο βιβλίο του «Soros on Soros…», στο οποίο αναφερθήκαμε και παραπάνω.

Το 1997, ο πρωθυπουργός της Μαλαισίας Μαχατίρ Μοχαμάντ, τον κατηγόρησε ανοιχτά για τη συμμετοχή του στις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον του νομίσματος της χώρας του. Σχετικό άρθρο, έγραψε ο T. Spencer στο περιοδικό «Fortune» τον Δεκέμβριο του 1999. Ο Ταϊλανδέζος ακτιβιστής Busaba Sivasomboom, δήλωσε:

«Θεωρούμε τον Τζορτζ Σόρος ένα είδος δράκουλα που ρουφάει το αίμα των λαών». Οι Κινέζοι τον αποκαλούν «κροκόδειλο», επειδή οι οικονομικές και ιδεολογικές του επεμβάσεις στην Κίνα ήταν διαρκείς και ακόρεστες, αλλά και επειδή οι κερδοσκοπικές του δραστηριότητες, οι οποίες του απέφεραν εκατομμύρια δολάρια, διέλυσαν τη μαλαισιανή και την ταϊλανδέζικη οικονομία…

Σόρος και ηγέτες ξένων χωρών

Φυσικό είναι, μέσα απ’ όλες αυτές τις παράνομες οικονομικές ραδιουργίες, ο Σόρος να έχει αποκομίσει κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι εταιρείες του, εκτός των άλλων, ελέγχουν ακίνητα στην Αργεντινή, τη Βραζιλία και το Μεξικό καθώς και τράπεζες στη Βενεζουέλα.

Όπως είναι λογικό, έχει εξαιρετικές σχέσεις με ηγέτες διαφόρων χωρών, αλλά και με προσωπικότητες διεθνούς κύρους, που τον «βοηθούν» στις οικονομικέ του δραστηριότητες. Είχε στενές σχέσεις με τον Χένρι Κίσινγκερ, τον Τσέχο αντικαθεστωτικό (αντικομμουνιστή) και μετέπειτα πρόεδρο της Τσεχίας Βάτσλαβ Χάβελ(1936-2011), τον Στρατηγό Γιαρουζέλσκι, τελευταίο κομμουνιστή ηγέτη της Πολωνίας (1923-2014), τον Δαλάι Λάμα, που αποτελεί κόκκινο πανί για την Κίνα και τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Μάλιστα, το Ινστιτούτο του Δαλάι Λάμα και το Ίδρυμα «Μιχαήλ Γκορμπατσόφ» έχουν την έδρα τους στο Σαν Φρανσίσκο.

Ο Σόρος, έσωσε τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο από την καταστροφή, καθώς αυτός από τη θέση του διευθυντή είχε οδηγήσει μια εταιρεία άντλησης πετρελαίου σε χρεοκοπία. Ο Σόρος, ιδιοκτήτης εκείνη την εποχή της εταιρείας Harken Energy, εξαγόρασε ένα μεγάλο κομμάτι της εταιρείας του Μπους λίγο πριν την κατάρρευσή της.

Ο Μπους εκταμίευσε τότε εκατομμύρια δολάρια και ο Σάρος δήλωνε αυτάρεσκα ότι λειτούργησε έτσι προκειμένου να αγοράσει «πολιτική επιρροή» (David Corn, «Bush and the Billionaire, How Insider Capitalism Benefited W», «The Nation», 17 Ιουλίου 2002). Ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος, ήταν πρόεδρος των Η.Π.Α. από το 2001 ως το 2009, οπότε μάλλον η βοήθεια του Σόρος, θα εξαργυρώθηκε ποικιλοτρόπως…

Σόρος και Σκόπια

Ο Σόρος άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός και μάλιστα ιδιαίτερα αντιπαθής στη χώρα μας, από την εμπλοκή του στο σκοπιανό, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Όταν η γειτονική χώρα κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία, ως έθνος με το όνομα «Μακεδονία», η οικονομική της κατάσταση ήταν τραγική.

Τον Σεπτέμβριο του 1992, στο πλαίσιο μιας περιοδείας του στα ανά τον κόσμο τμήματα του Ιδρύματός του, ο Σόρος επισκέφθηκε τα Σκόπια. Νωρίτερα, είχε μεταβεί στη Βουλγαρία, όπου ένα μέλος του εκεί ιδρύματός του, παρέθεσε την κυρίαρχη βουλγαρική άποψη, ότι δεν υπάρχει μακεδονική εθνότητα και ότι οι έντονες προσπάθειες να αποκτήσει ταυτότητα το κράτος την Σκοπίων, έκρυβαν αλυτρωτικές διαθέσεις, που είχαν τις ρίζες τους στην εποχή του Τίτο. Ο Σόρος τότε, δεν είχε ιδέα για το «μακεδονικό» Όταν πήγε στα Σκόπια, συνάντησε τον Κίρο Γκλιγκόροφ και τον πρωθυπουργό Μπράνκο Τσερβενκόφσκι. Μετά τις συναντήσεις αυτές άλλαξε τις απόψεις του. Σε μία συνέντευξη τύπου που έδωσε, ανακοίνωσε ότι αυξάνει κατά 1 εκατομμύριο δολάρια τον προϋπολογισμό του Ιδρύματος του στη χώρα. Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι μετονομάζει το «Ίδρυμα για την Ανοιχτή Κοινωνία των Σκοπίων», σε «Ίδρυμα για την Ανοιχτή Κοινωνία της Μακεδονίας».

Εκτελεστικός διευθυντής του Ιδρύματος αυτού, ήταν ο Βλαντιμίρ Μίλτσιν. Το Ίδρυμα Σόρος στα Σκόπια, εξέδιδε προπαγανδιστικά έντυπα, όπως μια συλλογή κειμένων με τίτλο «Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες» (!). Προφανώς, το προνόμιο αυτό το έχουν οι Σκοπιανοί, οι Αλβανοί, οι Τούρκοι κλπ, και εμείς, οι σύγχρονοι Έλληνες, είμαστε κάποιοι άσχετοι, «φυτευτοί» στον τόπο όπου έζησαν και μεγαλούργησαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Το 1992, ήταν η εποχή που γίνονταν προσπάθειες για την εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης για την ονομασία της γειτονικής χώρας (π.χ. το «Πακέτο Πινέιρο»). Ο Μίλτσιν, ήταν τόσο φανατικός, ώστε δήλωνε: «Εάν αλλάξουν το όνομα, θα πάω στα βουνά και θα πολεμήσω με τους αντάρτες!».

Ο Σόρος δεν επισκέφθηκε την Ελλάδα, δεν «άκουσε» τις απόψεις της χώρας μας και φρόντισε να χορηγήσει δύο δάνεια 25 εκατομμυρίων δολαρίων στα Σκόπια.

Το ποσό αυτό, ίσως φαντάζει σχετικά μικρό. Όμως, η αντιπρόσωπος των Σκοπίων στην Ουάσινγκτον Λιούμπικα Ασέβσκα, δήλωνε: «Ο λαός ακόμα δεν μπορεί να το πιστέψει… Θυμηθείτε, 25 εκατομμύρια δολάρια στη «Μακεδονία», αξίζουν όσο δισεκατομμύρια εδώ… Το γεγονός ότι ο Σόρος βοήθησε την κυβέρνηση είναι πολύ σημαντικό», ενώ ο φίλος του Σόρος, Μόρταν Αμπράμοβιτς, δήλωσε: «Ο Σόρος είναι ο σωτήρας της «Μακεδονίας».

Ο Σόρος δεν έμεινε εκεί. Άρχισε να ασκεί έντονες πιέσεις, στην κυβέρνηση Κλίντον, να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία», κατηγορούσε δημόσια την Ελλάδα και το ελληνοαμερικανικό λόμπι, ενώ προσπαθούσε να πείσει τον Στρόουμπ Τάλμποτ (Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του Κλίντον) και άλλα μέλη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας να στηρίξουν τα Σκόπια. Το ίδιο έκανε και με χώρες μέλη της Ε.Ε., ωστόσο η Ελλάδα, που είχε την Προεδρία της Ένωσης το πρώτο εξάμηνο του 1994, μπλόκαρε κάθε προσπάθειά του.

Ο Σόρος δρούσε όχι μόνο δημόσια, αλλά και παρασκηνιακά. Η χρηματοδοτούμενη απ’ αυτόν οργάνωση «Action Council for Peace in the Balkans», δραστηριοποιήθηκε έντονα στα Σκόπια. Τον Φεβρουάριο του 1994, η οργάνωση αυτή εξέδωσε τη «Λευκή Βίβλο για τη Μακεδονία», που περιείχε πλήθος κατηγοριών της κυβέρνησης της γειτονικής χώρας εναντίον της Ελλάδας.

Γενικά, ο Σόρος χαρακτηρίζεται από ακραίες απόψεις. Εξιδανικεύει τη μία πλευρά και δαιμονοποιεί την άλλη. Και δεν είναι μόνο ένας αδίστακτος κερδοσκόπος, αλλά κάποιος που χρησιμοποιώντας, τουλάχιστον, επιλήψιμες μεθόδους, θέλει να επιβάλλει τις ιδέες του, οι οποίες προφανώς είναι και ιδέες μερικών άλλων, σε όλο τον κόσμο…

Ακόμα και σήμερα, η δράση του Σόρος, μέσω των διαφόρων Μ.Κ.Ο., ιδιαίτερα στο «προσφυγικό-μεταναστευτικό», συνεχίζεται. Με αυτό το θέμα θα ασχοληθούμε σε επόμενο άρθρο μας.

Πηγές: Χέδερ Κόφιν, «Ο Αυτοκρατορικός Μάγος»

Κόλιν Μπρακ: «Ο Κόσμος σύμφωνα με τον Σόρος».

Και τα δύο άρθρα, υπάρχουν στο βιβλίο «ΜΚΟ και παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα», με επιμέλεια του Γιώργου Καραμπελιά, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ, 2014.

protothema.gr

The Stability of Foreign Policy Amid Political Chaos

Από

anixneuseis

October 20, 2020

By George Friedman

In the 1970s, President Richard Nixon stepped into the political and social chaos wrought by the Johnson administration and compounded it substantially. Hence, when I visited Europe during the late Nixon years, all of the talk was about the decline of the United States. This was partly due to the Vietnam War, but it was also due to political crises such as Watergate. From the European perspective, defeat in a seven-year war, coupled with deep divisions in American politics, could only mean America’s decline. (Recall that many Americans continued to support Nixon up until the end, accusing the media and his enemies of trying to bring him down.)

At the same time, Nixon was laying the foundations of a foreign policy that would remain in place until the end of the Cold War. It had three elements. The first was the entente with China. The Vietnam War had weakened the U.S. military. Nixon countered that by entering into a relationship with China. The Chinese had been fighting the Soviets in battles along the Ussuri River. They were as alarmed by the weakening of the United States as were the Europeans. Whatever was secretly agreed to, the Soviets had to assume that it included a degree of coordination.

The second foundation was detente with the Soviet Union. Earlier in the 1960s, the U.S. and the Soviets had played a reckless game. The understanding that was reached with the Soviets did not contradict the relationship with China and, in fact, was built on it. If the U.S. had an understanding with China, the Soviets needed one as well, or else they could be trapped between the U.S. and China. The detente created channels to de-conflict the two countries, and formed an understanding, mostly followed, to avoid conflicts that could escalate into confrontation.

The third foundation was creating a framework for peace between Israel and Egypt that made a conventional Arab-Israeli war impossible. This was precipitated by Egypt and Syria’s attack on Israel and the conclusion of a war that required a direct meeting between Egyptian and Israeli officers, with Henry Kissinger present. Egyptian President Anwar Sadat was the architect, but the Americans were critical guarantors. This led ultimately to the Camp David Accords, the withdrawal of Israel from Sinai, and the positioning of U.S. troops based in Sinai as a buffer.

The agreement with China remained in place well after Mao Zedong’s death. (Arguably, it lasted until very recently.) Detente between Washington and Moscow remained in place until the Soviet Union collapsed. The Egyptian-Israeli agreement continues to be the guarantor of what stability there is in the region. Much of this emerged over time, but the foundations were laid in the Nixon years, in spite of all the political chaos and the imminence of his impeachment.

Such moments of restructuring do not come often. After the fall of the Soviet Union, a foreign policy of universal understanding that existed under President Bill Clinton collapsed in 2001. Under President George W. Bush, the focus of the United States was on al-Qaida and its potential benefactors. U.S. policy in the rest of the world was largely on autopilot, or shaped to focus on the threat of radical Islam.

It was not until President Barack Obama that the leisure and need for a new foundation was laid. The first foundation was the end of or at least a dramatically reduced U.S. presence in Afghanistan and Iraq, and a refusal to similarly enter into conflict in the region. The U.S. would remain politically involved but obviously, without a military presence, political involvement meant less. For Obama, the core problem was U.S. exposure to events in the region, not the events themselves.

The second foundation was to confront Russia without risking war with it. In particular, it wanted to limit Russian influence, especially in Europe. This was triggered by the 2008 Russian war with Georgia, a conflict that signaled a dramatic shift in Russian policy. The American response was to impose sanctions on Russia and to support anti-Russian movements in countries like Ukraine.

Finally, on China, Obama initiated a policy of challenging Beijing on matters such as access of U.S. goods to the Chinese market, Chinese manipulation of the value of its currency, and a range of other issues. The Chinese were not cooperative, but during his administration, a series of tense meetings led to open tensions in U.S.-China relations. Obama did not act on these tensions but laid the foundation for events if China remained rigid.

It is not clear how long these foundations will last. Like Obama, President Donald Trump has reduced U.S. military involvement in the Middle East, with some exceptions. He has continued the policy of imposing sanctions while supporting anti-Russia countries such as Poland and Romania. Trump has extended Obama’s position on China by imposing tariffs, a move that was considered but not executed by Obama.

As with the Nixon foundation, Obama’s foundation was laid at a time when political instability was bubbling beneath the surface, as evidenced by the election of Trump. And it was derived from the pressing agenda facing the nation rather than from whim or ideology. He lifted the U.S. footprint in the Middle East, used limited tools to contain Russia, and confronted China. For all the drama, Trump has simply built on these foundations. Many of his supporters would deny vehemently that Obama crafted the most important aspects of his policies, just as Trump’s enemies would deny that Trump’s policies in any way resemble Obama’s. But then, President Jimmy Carter really didn’t want to admit that the Camp David Accords were spawned by Nixon.

There is what is necessary for a nation’s foreign policy and what is necessary for its domestic politics. They create a great tension, which is viewed from the outside as the end of American power. It is actually one of the roots of its power. The foreign policy the U.S. conducts is shaped by the reality of the world. The politics it engages in is based on the social realities. It is hard to see it when it happens. But when we look back at Nixon, and remember that it was a time like ours, we can see it in action. But at a time of mutual loathing and contempt, as there was in the late 1960s and 1970s, the idea that a criminal like Nixon, or his vicious enemies, could act prudently is unacceptable. But in this world some things are impossible and some things are not, and the world is not subtle. No matter how many impossible things are attempted, the most corrupt or virtual soul will eventually try something possible.

There are three points I am making. The first is that the United States’ political turmoil is not incompatible with a stable foreign policy. The second is that there is more continuity in foreign policy than might be expected over time. The third is that, two recent examples aside, we have seen such continuity after World War II with intermittent political turmoil. Inside, America might seem to be in flames. Outside, it can be deceptively stable. Obviously, there is an enormous number of other issues on the table at any one time, but few that define generations.

Geopolitical Future

1989: Η απαρχή της αβεβαιότητας

Από

anixneuseis

October 20, 2020

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Η ιστορική πρωτοτυπία του Ψυχρού Πολέμου

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ανέδειξε μια ιστορική πρωτοτυπία που καθορίζει τις παγκόσμιες εξελίξεις. Ενώ μέχρι τότε η ιστορική εμπειρία μας δίδαξε ότι η αναθεώρηση των συνόρων των κρατών συντελείται στην διάρκεια του πολέμου και επισφραγίζεται με τις συνθήκες ειρήνης που ακολουθούν τη λήξη των εχθροπραξιών, με τον Ψυχρό Πόλεμο συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, προηγήθηκε η «συνθηκολόγηση» της ΕΣΣΔ, με την υπογραφή της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατά τη σύνοδο κορυφής της ΔΑΣΕ το Νοέμβριο του 1990 στο Παρίσι και ακολούθησαν οι συνέπειες της ψυχροπολεμικής σύγκρουσης που είχε λήξει. Ενώ οι συνθήκες ειρήνης οριοθετούν το μέγεθος των συνεπειών του πολέμου, οι συνέπειες του Ψυχρού πολέμου είναι απροσδιόριστες και σε μέγεθος και σε διάρκεια και θα καθορίζουν τις διεθνείς εξελίξεις μέχρις ότου αναδειχθούν δυνάμεις που θα εξισορροπήσουν την αμερικανική υπεροπλία. Μάλιστα, όπως αποδεικνύει η καθημερινή εμπειρία των εξελίξεων, οι επιπτώσεις του τέλους του Ψυχρού Πολέμου δεν εξαντλούνται στον πολιτικό χάρτη με την επανένωση και τη διάλυση κρατών, διαδικασία που συνεχίζεται (Μ. Ανατολή, Β. Αφρική, αυτονομιστικά κινήματα). Οι συνέπειες αυτού του αντισυμβατικού τέλους του Ψυχρού Πολέμου χωρίς οριοθετήσεις, απελευθέρωσε τις εξελίξεις σε όλους τους τομείς χωρίς περιορισμούς. Στην οικονομία διότι επεξέτεινε τη δράση της σε ολόκληρη την υφήλιο, στην πολιτική όπου κυριαρχεί ο νεοφιλελευθερισμός και ιδιαίτερα στον κοινωνικό τομέα, όπου το κεφάλαιο ανακαλεί όλες τις παραχωρήσεις που του επέβαλε ο ιδεολογικός πόλεμος των δύο συστημάτων. Επιπλέον, ο Ψυχρός Πόλεμος ως αντισυμβατικός, αφού δεν προηγήθηκαν του τέλους του μάχες και καταστροφές, δεν συνοδεύτηκε από τη «δημιουργική καταστροφή» των συμβατικών πολέμων, τη σωρό των ερειπίων που κατέλειπαν οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Με συνέπεια την αδυναμία απορρόφησης του πλεονάζοντος κεφαλαίου και την όξυνση των ανταγωνισμών των συμφερόντων για την πλήρωση του κενού που δημιούργησε η διάλυση της ΕΣΣΔ. Πρόκειται για μία από τις κύριες αιτίες της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε.

Η Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο

Το τέλος του Ψυχρού πολέμου απέδειξε ότι η Ευρώπη δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τις συνέπειες των δύο παγκοσμίων πολέμων που προκάλεσαν οι ενδοευρωπαικοί ανταγωνισμοί διότι ανέδειξε την αδυναμία της να καταλάβει το κενό που άφησε η διάλυση της ΕΣΣΔ, είτε αυτό αφορούσε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές είτε την επιρροή της σε ολόκληρο τον κόσμο. Ανεπιφύλακτα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι, αντίθετα, ενίσχυσε την επικυριαρχία των ΗΠΑ και την εξάρτησή της Ευρώπης από την Ουάσινγκτον. Κυρίως όμως η διάλυση της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, που συσπείρωναν τη Δύση απέναντι στο “αντίπαλο δέος”, επανέφερε τα ρήγματα και τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα ισχυρά κράτη, ιδιαίτερα της Ευρώπης.

Όμως, η σημαντικότερη επίπτωση της διάλυσης της ΕΣΣΔ στην πορεία της Ευρώπης, εστιάζεται στο γεγονός ότι τροχοπέδησε δια παντός την ευρωπαϊκή εμβάθυνση και την ενοποίηση, η οποία ήταν εφικτή στο τότε ολιγομελές σχήμα της ΕΟΚ, το οποίο απαρτίζονταν κατά κανόνα από αναπτυγμένες χώρες. Διότι η επανένωση της Γερμανίας ανέτρεψε τους μέχρι τότε συσχετισμούς εντός της ΕΟΚ ενώ στην ισχύ της προσετέθη και η αύξηση της επιρροής της εντός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος με την ένταξη στις ευρωπαϊκές δομές των ανατολικών κρατών, αποδυναμωμένων οικονομικά, επί των οποίων ιστορικά ασκούσε επιρροή. Έτσι, τα 12 κράτη μέλη της ΕΟΚ που υφίσταντο κατά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, αυξήθηκαν το 1995 σε 15 με την προσθήκη άλλων τριών αναπτυγμένων κρατών για να ακολουθήσουν οι διευρύνσεις του 2004, του 2007 και του 2013, με την ένταξη δυσανάλογα μεγάλου αριθμού χωρών στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη που κατέστησαν ανέφικτη την πολιτική εμβάθυνση αλλά και την οικονομική ενοποίηση λόγω της μεγάλης οικονομικής απόκλισής τους.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου επέφερε τόσες ανατροπές στην Ευρώπη, όπως η επανένωση της Γερμανίας, η ενσωμάτωση της Ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, για τις οποίες δεν υπήρχε το θεσμικό πλαίσιο να τις ενσωματώσει ώστε να οδηγήσει σε ένα ανώτερο στάδιο με αποτέλεσμα την αναβίωση των οικονομικών εθνικισμών και των κοινωνικών αδιεξόδων.

Το «νόθο τέκνο» του κομμουνισμού αργοπεθαίνει

Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Ε.Ε. απεμπόλησε τις δημοκρατικές αρχές και την υποσχόμενη ευημερία πάνω στις οποίες οικοδομείτο η ΕΟΚ, τις οποίες διασφάλιζε η απειλή του αντίπαλου ιδεολογικού δέους. Όπως διαπιστώνει ο Eric Hobsbawm στην “Εποχή των άκρων”: «Τα πιο διαρκή αποτελέσματα της Οκτωβριανής Επανάστασης, επιδίωξη της οποίας ήταν η ανατροπή του καπιταλισμού, συνίστανται στη διάσωση του ανταγωνιστή της τόσο στην περίοδο του πολέμου όσο και της ειρήνης». Διότι χωρίς τη νίκη της ΕΣΣΔ επί του Χίτλερ «ο Δυτικός κόσμος πιθανότατα θ’ αποτελούνταν σήμερα από μια σειρά παραλλαγών αυταρχικών και φασιστικών καθεστώτων». Ειδικότερα στην περίοδο της ειρήνης μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, «τον ανάγκασε να αυτομεταρρυθμιστεί για ν’ ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της συστημικής αντιπαράθεσης καπιταλισμού – σοσιαλισμού». Ο Ούλριχ Μπεκ μάλιστα μας υπενθυμίζει ότι «το κοινωνικό κράτος είναι νόθο τέκνο του κομμουνισμού, γεννημένο από το φόβο απέναντί του». Γιαυτό ανακαλείται. Δεν υπήρχε πλέον λόγος το κεφάλαιο να προβαίνει σε παραχωρήσεις. Ούτε βέβαια είναι τυχαίο ότι μετά το 1989 άρχισαν οι μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη που αποκαθηλώνουν τα «κεκτημένα» των εργαζόμενων. Ο διάσημος οικονομολόγος Σαμίρ Αμίν, σε παλαιότερη συνέντευξη σε αθηναϊκή εφημερίδα, μας υπενθύμισε ότι «όπως είπε κάποτε με κάθε ειλικρίνεια, ο κεντροδεξιός πρόεδρος της Γαλλίας Ζισκάρ ντ’ Εστέν, η Ευρωπαϊκή ενοποίηση καθιστά τον σοσιαλισμό παράνομο. Σήμερα, συνέχισε ο Αμίν, παράνομος στο πλαίσιο της Ε.Ε., είναι όχι μόνο ο σοσιαλισμός αλλά και ο κευνσιανισμός».

Η «κρίση της νίκης»

Η αλήθεια είναι ότι στη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου, η πολιτική ζωή «τσιμεντοποιήθηκε» σε Δύση και Ανατολή με αποτέλεσμα οι θεσμοί του παρελθόντος να παραμένουν αναλλοίωτοι στα κράτη της Δύσης και να εκφράζουν παρωχημένες ανάγκες των κοινωνιών. Έτσι δημιουργήθηκε ένας διπλός κόσμος, τα μέρη του οποίου δεν συμπίπτουν: Ένας κόσμος των παρωχημένων πλέον πολιτικών θεσμών και ένας κόσμος της καθημερινής πολιτικής πράξης που ασφυκτιά εγκλωβισμένος στο παλιό πολιτικό πλαίσιο, οι οποίοι ανήκουν στις δύο διαφορετικές εποχές, στην εποχή του Ψυχρού πολέμου και την μετέπειτα Με άλλα λόγια τα αδιέξοδα της σημερινής κοινωνίας συνδέονται με το γεγονός ότι παντού δραστηριοποιούνται αποκλειστικά πολιτικές δυνάμεις και θεσμοί οι οποίοι προϋπήρχαν των αλλαγών και όχι θεσμοί που πρέπει να συγκροτηθούν με προοπτική τα νέα και μελλούμενα προβλήματα. Το αρνητικό για τη χώρα μας και την Ευρώπη είναι ότι οι αλλαγές που επιβάλλονται γίνονται με τη λογική του παρελθόντος, πρόκειται δηλαδή για «φτιασιδώματα» που επιτείνουν τα αδιέξοδα αντί να προσφέρουν λύσεις, γιαυτό και κατακρημνίζουν το βιοτικό επίπεδο των λαών. Αυτό το κενό ανάμεσα σε θεσμούς και σε σημερινές κοινωνικές ανάγκες είναι επόμενο να δημιουργεί ανασφάλεια την οποία οι λαοί προσπαθούν να υπερβούν επιστρέφοντας σε παλιές βεβαιότητες, όπως ο εθνικισμός.

Όπως λέει πάλι ο Ούλριχ Μπεκ, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η Δύση βιώνει την «κρίση της νίκης», άρα οι στόχοι της κοινωνικής εξέλιξης πρέπει να διατυπωθούν εκ νέου. Γιατί; Όπως υποστήριξε ο Μοντεσκιέ «οι θεσμοί καταστρέφονται με τη νίκη τους». Ποιος αλλάζει μια «ομάδα» όταν «κερδίζει»; Διότι οι θεσμοί ως «επιτυχημένοι» θεωρούνται αναντικατάστατοι με αποτέλεσμα να ξεπερνιούνται από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας που τρέχουν και να μεταβάλλονται σε τροχοπέδη.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

20-10-2020

Western Lives Matter: Teacher Beheaded in Paris

Από

anixneuseis

October 20, 2020

October 20, 2020 at 5:00 am

“This is not an act of ‘separatism’, it is a declaration of war that must be dealt with accordingly”. — Pascal Bruckner, French author.
France’s elites… fail to understand the ideological war that the enemies of open societies have declared on them. You can see it from the targets of the attacks by extremists: Jews, a priest, cartoonists, tourists, ordinary people, policemen, now a teacher.
An entire community of immigrants, who enjoyed all the freedoms we had granted them, ambushed him…. It is a racism condoned by imams who had called [the beheaded teacher] Paty “delinquent”.
“[T]here is the continuity of our submission. I am convinced that if we had known how to say no, we would not be here. They all bowed their heads out of fear of appearing racist or out of patronage.” — Élisabeth Badinter, author, Le Point, October 16, 2020.
If the French authorities do not take the many warnings to heart, even after a school teacher was beheaded in broad daylight by a terrorist shouting “Allahu Akbar”, it means that the fight is over and they might as well raise a white flag over the Eiffel Tower.

Samuel Paty, the French school teacher beheaded in a Paris suburb by a Chechen migrant, was the victim of the most ferocious racism that circulates today in Western democracies, that of fundamentalist beliefs against “infidels”. Paty was murdered for having carried out his work with conscience and courage, educating his students to respect the founding values of our societies and the words mounted over the doors of his school: Liberté, égalité, fraternité. Pictured: Bois-d’Aulne College in Conflans-Saint-Honorine, where Samuel Paty was murdered on October 16. (Photo by Bertrand Guay/AFP via Getty Images)

Western Lives Matter. We should ask all the journalists, the politicians, the clerics, the people of the street, to kneel for Samuel Paty. This French school teacher was the victim of the most ferocious racism that circulates today in Western democracies, that of fundamentalist beliefs against “infidels”. The Chechen terrorist, after beheading Paty, called him a “dog”. “In the name of Allah, the most gracious, the most merciful…,” the terrorist wrote after the attack, “Macron, the leader of the infidels, I executed one of your dogs who dared to belittle Muhammad…”.

Paty was murdered for having carried out his work as a teacher with conscience and courage, educating his students to respect the founding values of our societies and the three words mounted over the doors of his school: Liberté, égalité, fraternité, freedom, equality, brotherhood. Paty had shown Charlie Hebdo‘s Mohammed cartoons to his students to sensitize them to freedom of expression. He had also asked his pupils to create a drawing based on those three words.

“A borderline in the abominable has just been crossed” essayist Pascal Bruckner said.

“They are attacking the most sacred stronghold of the Republic: the school and the physical person of the teachers. A teacher is beheaded for showing the Charlie Hebdo cartoons in a freedom of speech seminar. The victim has reportedly received death threats. The butcher of Conflans-Saint-Honorine is ISIS at home: a solemn message in the form of a macabre ceremony, a warning for all the teaching staff who will have to shut up or perish. This is not an act of ‘separatism’, it is a declaration of war that must be dealt with accordingly”.

“It is time to close all the Islamist prayer rooms, we know very well where they are,” said General Pierre de Villiers. “It is an attack on the very existence of our nation and civilization.” They have known this for years and have done nothing. Courage is lacking, collaborationists abound. “Only force reduces violence… It is time to send radical imams back to their countries of origin without delay.”

The attack came a few days after tension arose around the staff of the French satirical magazine, Charlie Hebdo. Its director of human resources, Marika Bret, was evicted after serious death threats from extremist Muslims. Bret made her “exfiltration” public for French intelligence to alert the public to the threat of extremism in France:

“My security agents received specific and detailed threats. I had ten minutes to pack and leave the house. Ten minutes to give up a part of one’s life is a bit short and it was very violent. I will not go home. I am losing my home to outbursts of hatred, the hatred that always begins with the threat of instilling fear. We know how it can end”.

According to the Algerian writer Boualem Sansal, France still does not understand the reality she is facing:

“She believes herself struck by terrorists… while she is subjected to a guerrilla war that one day [reaches] the dimensions of a total war… as many countries…to varying degrees, are still enduring (Algeria, Mali, Afghanistan, Iraq, Syria, Libya, Somalia)”.

It seems as if France does not know how to get out of a monstrous spiral of hatred and self-destruction — hatred on the part of Islamic fundamentalism; self-destruction on the part of France’s elites who fail to understand the ideological war that the enemies of open societies have declared on them. You can see it from the targets of the attacks by extremists: Jews, a priest, cartoonists, tourists, ordinary people, policemen, now a teacher.

“We are at war”, said the former French PM Manuel Valls this week. “We are at war against Islamism, jihadism. We are at war with the Salafists and the Muslim Brotherhood”.

Le Figaro listed some of the most barbaric terror attacks on France:

“He died, beheaded, in the middle of the street, in broad daylight, in France. History teacher, he joined the memorial to the victims of conquering Islamism alongside the soldiers of Montauban, the children of the Otzar Hatorah school, the journalists and cartoonists of Charlie, the policewoman of Montrouge, the French Jews of the Hyper Cacher, the Nice pedestrians of July 14, Father Hamel, the massacred of Bataclan and café terraces, young girls from Saint-Charles station, Colonel Beltrame, police officers from the Prefecture of Police and all these victims who died under the bullets and the knives of the jihadists”.

It does not sound like France; it sounds more like Syria.

An entire community of immigrants, who enjoyed all the freedoms we had granted them, ambushed him. The terrorist had receive a “refugee” permit. French police have arrested his family members. It is a racism condoned by imams who had called Paty “delinquent“.

The charge of “Islamophobia” kills. It was the parents’ hate campaign that led the terrorist to behead Paty.

“How can we avoid partition?”, former President Francois Hollande said. “Because that, all the same, is what is happening: the partition”.

The situation in French schools is alarming. That is the lesson of the Mila O. affair, which is on the cover of Le Point‘s weekly. We left her, in January. She was fleeing school, protected by the police after she made insulting comments about Islam during a livestream on Instagram. Ten months later, this 16-year-old from a provincial French high school lives in hiding, like Salman Rushdie. “She is constantly persecuted”, Mila’s parents say. Extremist Muslims wish her to “die in hell”, to “undress her in the public square”, to “bury her alive”, to make her “swallow her organs”, to “disfigure her with acid after raping her in a cellar”.

On August 15, one of the participants in her school’s language course saw her having dinner with a friend in Malta. “The boy asked me if I was Mila,” says the girl. She answered yes. So he started insulting her. “He asked me if I was proud of what I had done. Yes, also very proud “. The boy replied: “I will strangle you and rape your mother!”. He swore on the Quran and Allah. “He also told me he would reveal my location on his Snapchat account.” Many students at Mila’s former school say she deserved this fate.

Author Élisabeth Badinter blames feminism for the abandonment of Mila. “We immediately surrendered to the first manifestations of political Islamism, in 1989, in Creil”, Badinter said.

“When three girls asked to wear the Islamic headscarf in public schools, the whole left said, in the name of tolerance, that we had to give in to their diktats. Between the girls of Creil and the persecution of Mila is the continuity of our submission. I am convinced that if we had known how to say no, we would not be here. They all bowed their heads out of fear of appearing racist or out of patronage. I am surprised that many feminist activists are not worried. Their silence is a bad sign”.

Badinter has three explanations: “Fear, indifference or, worse, the approval of those who pursue Mila”.

After the beheading of the teacher, the French began again sweet, hypocritical, empty, disarming slogans, “Je Suis Enseignant” (“I am a teacher”) and “Je suis professeur”. We do not need slogans, we need to defeat these extremists. “A teacher beheaded for having shown the Charlie Hebdo caricatures: we are, in France, at this level of unbearable barbarism” Marine Le Pen, head of the National Rally Party, tweeted. “Islamism is declaring war on us: it is by force that we must drive it out of our country”.

If the French authorities do not take the many warnings to heart, even after a school teacher was beheaded in broad daylight by a terrorist shouting “Allahu Akbar“, it means that the fight is over and they might as well hoist a white flag over the Eiffel Tower.

Giulio Meotti, Cultural Editor for Il Foglio, is an Italian journalist and author.

© 2020 Gatestone Institute. All rights reserved. The articles printed here do not necessarily reflect the views of the Editors or of Gatestone Institute. No part of the Gatestone website or any of its contents may be reproduced, copied or modified, without the prior written consent of Gatestone Institute.

Γιατί η Ελλάδα θέλει να πάει στη Χάγη με την Αλβανία

Από

anixneuseis

October 20, 2020

Protagon Team 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2020, 07:14

Ο Νίκος Δένδιας επισκέπτεται τα Τίρανα για μια… πονεμένη ιστορία: την οριοθέτηση ΑΟΖ, μια εκκρεμότητα από το 2009. Συμφωνία δύσκολο να υπάρξει, αλλά η Αθήνα στοχεύει σε κάτι άλλο. Οι δύο χώρες να κατευθυνθούν προς τη σύναψη ενός κοινού συνυποσχετικού για την παραπομπή της υπόθεσης στη Χάγη.

Οι λόγοι πολλοί. Στο τέλος του Αυγούστου, κατά τη διαδικασία κύρωσης της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωνε την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης από τα 6 στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο Πέλαγος, δηλαδή ως το Ταίναρο, ως αποτέλεσμα της συμφωνίας για ΑΟΖ με την Ιταλία που είχε προηγηθεί αμέσως μετά του Αγίου Πνεύματος. Και μπορεί αυτή η διευθέτηση να ήταν ένα μήνυμα για το τι μέλλει γενέσθαι στο Ιόνιο, υπήρχε όμως μια σημαντική εκκρεμότητα, αυτή της Αλβανίας.

Πρόκειται για μια… πονεμένη ιστορία για την ελληνική διπλωματία, καθώς το 2009, επί Ντόρας Μπακογιάννη στο υπουργείο Εξωτερικών, είχε συναφθεί συμφωνία οριοθέτησης, η οποία στη συνέχεια ανετράπη από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανία. Κατά διαβολική σύμπτωση, την προσφυγή τότε είχε κάνει ο νυν πρωθυπουργός της γείτονος Έντι Ράμα, ενώ σφοδρός πολέμιος της ήταν και ο νυν πρόεδρος της Αλβανίας, Ιλίρ Μέτα, ο οποίος σήμερα λειτουργεί ως de facto ηγέτης της αλβανικής αντιπολίτευσης.

Υπό αυτό το πρίσμα, το σημερινό ταξίδι του Νίκου Δένδια στην Αλβανία και οι επαφές του με τον Ράμα, τον υπουργό Εξωτερικών Τσακάι, αλλά και τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης Μπάσα έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον ως προς το ζήτημα της ΑΟΖ.

Ρεαλιστικά, μια συμφωνία με την Αλβανία θεωρείται εξαιρετικά δύσκολη σε αυτή τη φάση, με δεδομένη και την εσωτερική πολιτική κατάσταση στη γείτονα. Η Αθήνα, όμως, δεν θέλει να αφήσει την εκκρεμότητα να επικρέμαται. Γι’ αυτό και ο κ. Δένδιας, ιδίως στις επαφές του με Μέτα, Ράμα και Μπάσα, θα θέλει να «πάρει τη θερμοκρασία» για το ενδεχόμενο αλλαγής της κατεύθυνσης των επαφών των δύο χωρών: αντί για μια συμφωνία, δηλαδή, οι δύο χώρες να κατευθυνθούν προς τη σύναψη ενός κοινού συνυποσχετικού για την παραπομπή της υπόθεσης στη Χάγη.

Αυτό, πέραν του πρακτικού σκέλους του ζητήματος, θα έστελνε με σαφήνεια το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν φοβάται τη Χάγη, ακόμα και αν η απόφαση του Δικαστηρίου είναι σαφές ότι δεν θα δικαιώσει 100% τις ελληνικές επιδιώξεις. Στη λογική του κλεισίματος των εκκρεμοτήτων, δε, η η κυβέρνηση θα φέρει στη Βουλή εντός των επόμενων εβδομάδων και το νομοθέτημα για την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στο Ιόνιο.

Μετά την τεχνική προεργασία που απαιτείτο-από το κλείσιμο των κόλπων ως τη χάραξη των γραμμών βάσης-, αυτές τις μέρες αναμένεται η έγκριση του Συμβουλίου της Επικρατείας για το επίμαχο Προεδρικό Διάταγμα και στη συνέχεια το νομοθέτημα θα πάρει τον δρόμο για το Κοινοβούλιο.

Η ελληνική κυβέρνηση, όμως, δεν μένει μόνο εκεί. Όπως ρητά έχει πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο τραπέζι είναι και η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. και στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο. Το πού και το πότε, βεβαίως, είναι αποτέλεσμα λεπτών χειρισμών. Πρώτη προτεραιότητα, όμως, είναι η περιοχή νοτίως της Κρήτης. Προεργασία έχει γίνει χωρίς τυμπανοκρουσίες, όπως είχε γίνει αντιστοίχως και στην περίπτωση του Ιονίου. Κατά πληροφορίες, η όποια ανακοίνωση θα έπεται της δρομολόγησης ψήφισης της επέκτασης στο Ιόνιο, με τον κ. Μητσοτάκη να διατηρεί την προνομία του χρόνου και τρόπου της όποιας ανακοίνωσης.

Πηγή: Protagon.gr

No Longer United Against Israel: The New Arab World

Από

anixneuseis

October 20, 2020

By Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar October 20, 2020

Signing of the Abraham Accords on the White House Lawn, photo via US Department of State

BESA Center Perspectives Paper No. 1,781, October 20, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The Arab states are no longer a single bloc opposing Israel but are divided into two coalitions. One is on Iran’s side; the other is against it. Israel, which in the past was perceived as the problem, has become part of the solution.

For many years it has been commonly accepted that there is an “Arab world.” That world had a unifying institution in the Arab League, a leadership body in the Arab Summit, and a more or less unitary agenda centered around the desire to see Israel disappear and a Palestinian state take its place.

That last element now belongs to the past. For several years now, the so-called “Arab world” has ceased to be what it once was. What exists today are two hostile coalitions that are fighting one another with great tenacity and no sensitivity to the casualties being suffered on either side.

One of these coalitions contains Iran, Iraq, Syria, Lebanon, Yemen, Qatar, and Gaza, and it is supported from the outside by Turkey, Russia, and China. Against it stands an opposing coalition made up of Saudi Arabia, the UAE, Bahrain, Egypt, Jordan, Morocco, Sudan, and Israel, supported from the outside by the US. The remaining Arab states lie somewhere between the coalitions.

Israel has been added to Saudi Arabia’s coalition because—and only because—it has proven in recent years that it is the only country in the world capable of inflicting, time after time and at an average frequency of once a week, severe blows on an Iranian force or a pro-Iranian militia in Syria. The Saudi coalition has noted with interest that with the exception of a single instance, Tehran appears to be afraid of hitting back at Israel. Israel is thus effectively deterring Iran.

For the sake of comparison, recall that in September 2019, Iran attacked Saudi oil-producing facilities and paralyzed a considerable part of the kingdom’s oil industry. Did we hear about a Saudi response? For that matter, have we heard about a response by any country to Iran’s attacks on oil tankers in the Persian Gulf or the Red Sea? Is Riyadh capable of deterring Tehran now that the Saudi army has failed in its attempt to destroy the Houthis in Yemen?

In the current situation, with Iran collecting Arab countries like old clothes, Israel—which in the past was considered “the problem”—has become part of the solution. It turns out that there are things more important to some countries than a resolution of “the Palestinian problem.” This means the biggest losers from the deep division in the Arab world are the Palestinians, and with them all who believed that Israel would be perceived as the Arabs’ ultimate enemy until the problem was solved to the Palestinians’ satisfaction. Now that the “Arab world” as it was once constructed has ceased to exist, the “Israel problem” has become a thing of the past.

There are several reasons for the marginalization of the Palestinian issue. The first is the escalation of the Iranian problem to the level of an existential threat, while the Israeli-Palestinian problem is not an existential threat to anyone. The second is Palestinian behavior over the years, and particularly in recent years. The residents of Saudi Arabia and the UAE well remember that Yasser Arafat backed Saddam Hussein when the latter took over Kuwait in 1990. The Saudis are also angry because the Palestinians violated the Mecca Agreement of February 2007, which was supposed to put an end to the rift between Fatah and Hamas. (Hamas is an offshoot of the Muslim Brotherhood, the Saudis’ nemesis.) They are also incensed that the Palestinians are willing to accept aid from Iran.

Meanwhile, deep processes are at work. The younger generation of Arabs did not experience the “Palestinian nakba” and it is not part of their historical memory. The “Arab Spring,” which precipitated the collapse of regimes and economies and the rise of the Islamic State, threw millions of Arabs into great distress and mass emigration for a life of refugee status, poverty, and suffering far from home. The Palestinians’ belief that those Arabs should fight for the “liberation of Palestine” is not uppermost among their concerns.

As for Palestinian conduct, here is an interesting case. One of Israel’s harshest critics is Jamal Rian, the brain behind Aljazeera and its main newscaster. He was born in Tulkarem, moved to Jordan, and became a prominent activist in the Muslim Brotherhood. It was recently revealed that Rian’s father was a land dealer who, before Israel’s establishment, sold sizable tracts of land to the Jews. What Arab wants to be a “sucker” and fight Israel to liberate for Jamal Rian the lands his father sold to Jews, a transaction that did not exactly harm his son financially?

Another factor that works against the Palestinian ethos is the huge increase in the use of social media. Today, any Arab can see the truth about Israel without needing to rely exclusively on his government’s propaganda outlets for information. Automatic translation allows him to “read” Hebrew websites even if he does not understand a word of Hebrew. This makes it much harder for the Palestinians to keep selling “the problem” the way it used to. Indeed, many Arabs now intentionally misspell “the problem” in a way that expresses contempt for it.

The Arab world of 2020 differs from that of 2000 in many ways. It is not the delusional “new Middle East” envisaged by Shimon Peres but its complete opposite: a region that is violent, fractured, rife with failed states, and afflicted with mass killing. But these unfortunate developments work in Israel’s favor. True, there is still no small hatred among Arabs for Jews and the Jewish state that must be acknowledged and contended with, and there are still hundreds of thousands of rockets surrounding and threatening Israel. Nevertheless, the trend is clear.

The peace and normalization between Israel and the UAE and Bahrain signifies the collapse of the old theories, enabling the Jewish state to be accepted as a member, not an enemy, in the “right” coalition.

View PDF

This is an edited version of an article that appeared in Makor Rishon on October 12.

Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar is a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served for 25 years in IDF military intelligence specializing in Syria, Arab political discourse, Arab mass media, Islamic groups, and Israeli Arabs, and is an expert on the Muslim Brotherhood and other Islamist groups.

Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar
Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar is a lecturer of Arabic studies and Middle East studies at Bar-Ilan University and a research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. Email: [email protected]

Ο Π.Λαφαζάνης στο ThePresident: Από Ρωσία με αγάπη 12 ν.μ. στο Αιγαίο!

Από

anixneuseis

October 20, 2020

O Παναγιώτης Λαφαζάνης ανταποκρινόμενος σε αίτημα του thepresident.gr έγραψε το παρακάτω κείμενο, επιλέγοντας να σχολιάσει τη βαρυσήμαντη ρωσική πρωτοβουλία για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ.

Το άρθρο του Παναγιώτη Λαφαζάνη έχει ως εξής:

Η Ελλάδα έχει πολύ καιρό να ακούσει μια καλή είδηση. Ήρθε και με το παραπάνω από τη “Ρωσία με αγάπη” και αποτελεί μια μεγάλη ενίσχυση των εθνικών μας θέσεων και ένα φουρνέλο για τους επεκτατικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας.

Αναφέρομαι, προφανώς στην δήλωση της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα, δήλωση που μπορούσε να γίνει μόνο με απευθείας υπόδειξη Πούτιν-Λαβρόφ και με την οποία η Ρωσία αναγνωρίζει πλήρως, καθαρά και ανεπιφύλακτα, το νόμιμο, με βάση τη Διεθνή Σύμβαση της Θάλασσας, δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα έως τα 12 ν.μ παντού στον μεσογειακό χώρο, συμπεριλαμβανομένου και του Αιγαίου.

Η πρωτοβουλία αυτή της Ρωσίας δεν είναι τυχαίο ότι λαμβάνει χώρα τούτες τις πολύ κρίσιμες στιγμές, όπου το πειρατικό Oruc Reis απειλεί τα θαλάσσια δικαιώματα και την ίδια την κυριαρχία της χώρας μας.

Η Ρωσία με αυτήν την δήλωση δεν παίρνει θέση μόνο για το εθνικά κεφαλαιώδες θέμα των 12 ν.μ αλλά και επί της ουσίας τάσσεται εφ’ όλης της ύλης υπέρ της Ελλάδας και κατά της Τουρκίας.

Και η δήλωση αυτή δεν είναι απλώς λόγια, αντιπροσωπεύει “πράξεις“, αφού ισοδυναμεί με προτροπή και κάλυψη στην χώρα μας για να προχωρήσει στην επέκταση της θαλάσσιας κυριαρχίας της.

Είναι μια δήλωση που όχι μόνο αποτελεί πλήγμα αλλά αληθινό κόλαφο και εν δυνάμει αποδόμηση των επεκτατικών σχεδίων της Τουρκίας, όπως συμπυκνώνονται με την λεγόμενη “Γαλάζια Πατρίδα“.

Το ερώτημα που προκύπτει, πλέον, είναι αμείλικτο.

Τι θα κάνουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση απέναντι στην θέση και την πρωτοβουλία της Ρωσίας για τα 12 ν.μ στο Αιγαίο, οι οποίες αποτελούν και μια πρόκληση για ελληνορωσική προσέγγιση και συνεργασία;

Θα “θάψουν” κυβέρνηση και αντιπολίτευση την ρωσική θέση για τα 12 ν.μ στα αζήτητα, ως να μην άκουσαν ούτε κατάλαβαν το νόημα και την στρατηγική σημασία της για τα ελληνικά συμφέροντα και την περιοχή;

Θα πετάξουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση στον κάλαθο των αχρήστων την ρωσική πρόταση, όπως πέταξαν στα αζήτητα και προσβλητικά για τη Ρωσία, την Συμφωνία για την διέλευση αγωγού με ρωσικό φυσικό αέριο από την χώρα μας, που υπέγραψα ως υπουργός Ενέργειας στην Πετρούπολη τον Ιούνιο του 2015, Συμφωνία ύψιστης αξίας και για την ασφάλεια της χώρας μας;

Θα συνεχίσει να ακολουθεί η κυβέρνηση την εξοργιστική άποψη του Γιώργου Γεραπετρίτη ότι η κόκκινη γραμμή για την Ελλάδα βρίσκεται στα 6 ν.μ, όταν η Ρωσία την βάζει στα 12 ν.μ;

Θα επιμείνουν κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ στην ψυχροπολεμική πολιτική κυρώσεων και απομόνωσης της Ρωσίας, όπως επιβεβαίωσαν, πρόσφατα, ψηφίζοντας κυρώσεις σε βάρος της Λευκορωσίας και σε βάρος της Ρωσίας για την υπόθεση Ναβάλνι, ενώ την ίδια ώρα κατάπιναν την απουσία κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας;

Θα θυσιάσουν, για άλλη μια φορά, κυβέρνηση και αντιπολίτευση τα νόμιμα εθνικά συμφέροντα στο όνομα της τυφλής υποτέλειας στα δυτικά κέντρα, τα οποία έχουν αποδειχθεί δούρειοι ίπποι για την χώρα μας;

Θα συνεχίσουν, με δύο λόγια, οι κατεστημένοι κύκλοι στην πατρίδα μας την πεπατημένη της “δουλοπρέπειας” στα δυτικά κέντρα ή θα προχωρήσουν άμεσα και τολμηρά, με την ευκαιρία της θέσης της Ρωσίας για τα 12 ν.μ, να σπάσουν τους πάγους και να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο ουσιαστικής και αναβαθμισμένης ελληνορωσικής συνεργασίας ;

Η τελευταία αυτή επιλογή είναι απόλυτα αναγκαία για την χώρα μας και αντιπροσωπεύει μια κίνηση, η οποία είναι και η μόνη δυνατή, που μπορεί να αλλάξει ριζικά τα δεδομένα στην περιοχή και ιδίως να αλλάξει δραματικά το ισοζύγιο ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία σε βάρος της τελευταίας και καθοριστικά σε βάρος των επεκτατικών επιδιώξεων της σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο.

Η Ελλάδα ,ίσως, έχει τώρα την τελευταία ευκαιρία, πριν οι εξελίξεις, με την απαράδεκτη στάση της Ε.Ε και των ΗΠΑ, αποβούν καταιγιστικές σε βάρος της πατρίδας μας.

Παναγιώτης Λαφαζάνης

Πώς ο Ερντογάν περιπαίζει την αδύναμη Ευρώπη

Από

anixneuseis

October 20, 2020

euro2day.gr

Η ΕΕ δείχνει πως δεν καταλαβαίνει το μεγαλύτερο παιχνίδι της Τουρκίας. Τα όνειρα για μια νέα αυτοκρατορία και η προσπάθεια Ερντογάν να μετατραπεί σε ηγέτη των Μουσουλμάνων. Χρειάζονται «κόκκινες γραμμές» γράφει ο W. Munchau.

Δημοσιεύθηκε: 20 Οκτωβρίου 2020 – 08:06

Την ώρα που οι ηγέτες της ΕΕ «σέρνουν τα πόδια τους» για το θέμα της επιβολής ή όχι κυρώσεων στην Τουρκία, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δημιουργεί μια νέα τουρκική αυτοκρατορία χρησιμοποιώντας «αντιπροσώπους» και προσφεύγοντας στις τουρκικές και ισλαμιστικές κοινότητες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας.

Η ΕΕ δεν βλέπει τη μεγαλύτερη εικόνα: το θέμα δεν είναι η είσοδος πλοίων-γεωτρυπάνων σε ελληνικά ύδατα, αλλά η αντιμετώπιση της μεγαλύτερης απειλής στην άμεση γειτονιά μας. Ο Ερντογάν εμπνέει Τούρκους και Μουσουλμάνους με ένα όραμα για μια σύγχρονη αυτοκρατορία που θα εκτείνεται από την Αφρική, θα διαπερνά την Ευρώπη και θα φτάνει στην Ασία. Μπορεί να μην τη βλέπετε στο χάρτη, όμως η «Νέα Τουρκία» γίνεται πραγματικότητα, γράφει στο EuroIntelligence ο Wolfgang Munchau.

Όπως επισημαίνει, ο Ερντογάν, επιδιώκοντας αυτό το γεωπολιτικό αριστούργημα, χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να κρατήσει την Ευρώπη χωρισμένη και ηθικά εκτεθειμένη. Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε την ΕΕ να αντιδρά με τον ίδιο τρόπο που αντέδρασε στον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς: αδυνατώντας να ενεργήσει την ώρα που εκτυλίσσονταν μπροστά στην πόρτα της μια ανθρωπιστική κρίση.

Η Τουρκία έχει ήδη παρουσία στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη και στην Ασία. Έχει στρατιωτικές βάσεις στη Λιβύη, στο Αζερμπαϊτζάν, στο Ιράκ, στο Κατάρ, στη Συρία, στο Σουδάν, στη Σομαλία, στο βόρειο τμήμα της Κύπρου και στην Αλβανία. Εμπλέκεται στρατιωτικά στους εμφύλιους πολέμους στη Λιβύη και στη Συρία, και τώρα στο Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Αρμενίας. Με αυτόν τον τρόπο η Τουρκία επεκτείνει την εμβέλειά της στον Καύκασο. Όπου πατήσει το πόδι του ο τουρκικός στρατός, δημιουργεί πραγματικότητες επί εδάφους. Η ουδέτερη ζώνη στη βόρεια Συρία έχει μετατραπεί de facto σε ζώνη τουρκικής διοίκησης, όπου κυκλοφορούν η τουρκική λίρα και τουρκικά προϊόντα. Δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν τα σύνορα, καθώς η ένωση με τη Τουρκία αποτελεί καθημερινή εμπειρία. Από την Αφρική μέχρι την Ασία, ο Ερντογάν κινητοποιεί τους υποστηρικτές του.

Σύμφωνα με τον κ. Munchau, ο Ερντογάν ξέρει πώς να ενεργοποιήσει τις μεγάλες τουρκικές κοινότητες του εξωτερικού. Η μεγαλύτερη τουρκική διασπορά βρίσκεται στη Γερμανία. Παραδοσιακά η τουρκική διασπορά, η πλειοψηφία της οποίας στηρίζει τον Ερντογάν, ψηφίζει το SPD, αλλά επίσης όλο και περισσότερο το CDU και τους Πράσινους. Τους τελευταίους μήνες ο Ερντογάν έχει παίξει ένα διπλωματικό παιχνίδι με την Άγκελα Μέρκελ. Στο τέλος πήρε αυτό που ήθελε: δεν του επιβλήθηκαν κυρώσεις από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, αλλά αντίθετα πήρε «καρότο» και την απειλή «μαστιγίου» που μπορεί να αποφασιστεί ή μπορεί να μην αποφασιστεί τον Δεκέμβριο. Με τον τρόπο αυτόν έδειξε στην τουρκική διασπορά τι είναι ικανός να κάνει.

Ο κ. Munchau χαρακτηρίζει τον Ερντογάν «αριστοτέχνη» στην χειραγώγηση και στην αντιστροφή επιχειρημάτων. Εξηγεί, γράφοντας πως έστειλε πρόσφυγες στα ελληνικά σύνορα για να υπενθυμίσει στην ΕΕ τι να περιμένει αν περάσει τις «κόκκινες γραμμές» του. Η Τουρκία έχει περάσει της «κόκκινες γραμμές» της Ευρώπης πολλές φορές, αλλά δεν υπήρξαν συνέπειες. Στέλνει πλοία-γεωτρύπανα σε ελληνικά ύδατα, τα ανακαλεί εγκαίρως εν όψει της συνόδου της ΕΕ και στη συνέχεια τα ξαναβγάζει στη θάλασσα, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις υποσχέσεις της. Ποιος θεωρεί τον Ερντογάν υπεύθυνο για τις επιθετικές του ενέργειες; Οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να μην φαίνεται να θέλουν να «δουν» τις τακτικές του, σχολιάζει.

Μόνο η Αίγυπτος είχε μέχρι στιγμής τα «κότσια» να θέσει «κόκκινες γραμμές» στη Λιβύη, όπως επισημαίνει. Και η Τουρκία συμμορφώθηκε. Αυτός είναι ο τρόπος για να προχωρήσουμε. Αν η Ευρώπη δεν «συμμαζευτεί» και αποφασίσει ποιες είναι εκείνες οι «κόκκινες γραμμές», τότε τίποτα δεν θα σταματά τον Ερντογάν. Οι πρόσφυγες είναι όμηροι στα παιχνίδια του. Τους χρησιμοποιεί ως απειλή ή ως διαπραγματευτικό χαρτί για την ΕΕ. Και οι άνδρες εκπαιδεύονται και στέλνονται στους πολέμους δι’ αντιπροσώπων του στη Λιβύη ή στο Αζερμπαϊτζάν. Ο Ερντογάν μπορεί να παρουσιάζει τον εαυτόν του ως προστάτη, αλλά στην πραγματικότητα απλώς τους χρησιμοποιεί.

Η ΕΕ παίζει τον δικό της ρόλο, αφήνοντάς τον να το κάνει αυτό, υπογραμμίσει ο Munchau. Έχοντας εκτεθεί από τη συμφωνία που έκλεισε το 2016, που από τότε αποκαλούσαμε τη «συμφωνία της ΕΕ με τον διάβολο», η Ευρώπη κινδυνεύει να πουλήσει για μια ακόμα φορά την ψυχή της.

Στην Τουρκία, η οικονομική ευνοιοκρατία και μια αυξανόμενα εθνικιστική ατζέντα πολώνουν την κοινωνία. Από το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, ο Ερντογάν έχει προχωρήσει σε εκκαθαρίσεις στον στρατό, στα μέσα ενημέρωσης και στα σχολεία, διώκοντας όλους εκείνους που θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον του. Η καταπίεση, ο εκφοβισμός και η βία έχουν γίνει κανονικότητα. Μόνο την περασμένη εβδομάδα η τουρκική κυβέρνηση έθεσε υπό κράτηση ή ανάγκασε σε παραίτηση 59 από τους 65 εκλεγμένους Κούρδους δημάρχους.

Μετατρέποντας ορθόδοξες εκκλησίες σε τζαμιά, κερδίζει επίσης τη στήριξη από τους λαϊκούς Ισλαμιστές και τους εθνικιστές συντηρητικούς. «Χρωματίζει» τις ομιλίες του με λέξεις όπως «επιβίωση», ή «γηγενές και εθνικό», για να καλλιεργήσει την ενότητα στο εκλογικό του σώμα εντός της χώρας και στο εξωτερικό. Εκεί που δεν υπάρχει τουρκική κοινότητα, χρησιμοποιεί τη Μουσουλμανική Αδελφότητα για να ενισχύσει την υποστήριξη προς το πρόσωπό του. Πολλοί από τους ηγέτες της ζουν στην Τουρκία ή στο Κατάρ. Η ισλαμική οργάνωση ήδη τον αποκαλεί «χαλίφη», ηγέτη δηλαδή του Ισλαμικού κόσμου. Ανάλογα, ο Ερντογάν παρουσιάζει τον εαυτόν του ως πνευματικό αντιστάθμισμα έναντι του Ισραήλ.

Άρα, η Ευρώπη μπορεί να καταλήξει με ένα κύμα προσφύγων ούτως ή άλλως, είτε αυτοί είναι Σύριοι ή νεαροί Τούρκοι που δεν μοιράζονται το όραμα του Ερντογάν για το 2071, την 1000η επέτειο από την Μάχη του Μαντζικέρτ που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ανατολία και την αρχή της εποχής της Τουρκοποίησης.

Για μια ακόμα φορά, η εξωτερική πολιτική της Ευρώπης φαίνεται αδύναμη, εκτεθειμένη και χωρίς αρχές, καταλήγει ο Munchau.

euro2day.gr

Η παγίδα του κατευνασμού

Από

anixneuseis

October 20, 2020

Η Τουρκία του όψιμου ερντογανικού μικρο-ιμπεριαλισμού δεν είναι απειλή μόνο για την Ελλάδα. Είναι απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, σε όλα τα μέτωπα που έχει ανοίξει η Αγκυρα, από τη Λιβύη μέχρι τον Καύκασο. Η αναχαίτιση αυτής της απειλής δεν επιτρέπει, πλέον, δισταγμούς και συναλλακτικούς υπολογισμούς. Το κοινό συμφέρον απαιτεί δραστική αποτροπή. Η ιστορική πείρα της Ευρώπης διδάσκει ότι απέναντι στους εκβιαστές ο κατευνασμός φέρνει μόνο αποχαλίνωση.

“Καθημερινή”

Bloomberg για τον τυχοδιώκτη Ερντογάν: Η ατιμωρησία τού δίνει φτερά -Κάνει ό,τι κάνει επειδή τη γλιτώνει

Από

anixneuseis

October 20, 2020

ΤΑ «ΠΩΣ» ΚΑΙ ΤΑ «ΓΙΑΤΙ» ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Bloomberg: Η ατιμωρησία δίνει φτερά στον τυχοδιωκτισμό του Ερντογάν -Κάνει ό,τι κάνει επειδή τη γλιτώνει / Φωτογραφία: AP

Τη στρατηγική της επίδειξης δύναμης και της πολεμοχαρούς ρητορικής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που εγκατέλειψε το δόγμα των «μηδενικών προβλημάτων» με τα όμορα κράτη κι οδήγησε την Τουρκία σε τροχιά σύγκρουσης με τις περισσότερες χώρες της ευρύτερης περιοχής, επιχειρεί να αναλύσει το Bloomberg.

Όπως σημειώνει σε άρθρο γνώμης το πρακτορείο, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας μπορεί να περιγραφεί ως «μόνο προβλήματα», αφού αντιπαρατίθεται στα περισσότερα κράτη με τα οποία συνορεύει διά ξηράς ή βρέχονται από την Ανατολική Μεσόγειο: από την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Συρία, το Ισραήλ, το Ιράκ, την Αρμενία και την Αίγυπτο μέχρι τη Γαλλία, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. «Σε μια περίοδο που οι μεγάλες δυνάμεις δείχνουν ότι δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε τίποτε, φαίνεται ότι σχεδόν ομονοούν ότι ο Ερντογάν είναι ταραχοποιός».

Ακόμη κι αυτοί που εμφανίζονταν διστακτικοί ως τώρα, εξαπολύουν πλέον βέλη εναντίον του, όπως η Ουάσιγκτον, που κάλεσε διά του Στέιτ Ντιπάρτμεντ την Τουρκία να σταματήσει τις προκλήσεις με το «Oruc Reis» με μια ασυνήθιστη για την κυβέρνηση Τραμπ γλώσσα, δεδομένης της σχέσης του με τον Τούρκο πρόεδρο. Ενώ και ο έτερος «καλός του φίλος», ο Βλαντίμιρ Πούτιν, κατηγορεί την Τουρκία ότι ρίχνει «λάδι στη φωτιά» της διαμάχης Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Η κριτική του Εμανουέλ Μακρόν κατά της παρέμβασης της Τουρκίας στη Λιβύη είναι μεν αναμενόμενη, αλλά στη λίστα των παραπόνων του Γάλλου προέδρου ήρθε να προστεθεί και η συμπεριφορά του Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο και τον Καύκασο, κι η Άνγκελα Μέρκελ, που προσπαθεί να αντιπαρέλθει τις εκκλήσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών για κυρώσεις στην Τουρκία, βρίσκεται σε δυσχερή θέση μετά την επανέναρξη των ερευνών από τουρκικά πλοία σε διαφιλονικούμενα ύδατα.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, η Τουρκία δέχθηκε σκληρή κριτική κι από άλλες, όπως η Ινδία, που ενοχλήθηκε με τα σχόλια του Ερντογάν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για το Κασμίρ.

Τα «πώς» και τα «γιατί» της νέας εξωτερικής πολιτικής του Ερντογάν
Έχουν γραφεί πολλά για το πώς άλλαξε η εξωτερική πολιτική του Ερντογάν, αφού τα περισσότερα πεδία σύγκρουσης στα οποία εμπλέκεται η Τουρκία, τα επέλεξε ο ίδιος, καθώς θα μπορούσε κάλλιστα να μην εμπλέξει τη χώρα του στον λιβυκό εμφύλιο πόλεμο ή στην κρίση του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Αλλά το «γιατί» επέλεξε αυτή την πορεία ο Ερντογάν είναι δυσκολότερο να εξηγηθεί, λέει το άρθρο γνώμης. Κάποιοι μιλούν για νεοοθωμανισμό, για τουρκικό εθνικισμό και ισλαμισμό, άλλοι κάνουν λόγο για γεωπολιτικούς λόγους, καθώς η Τουρκία διεκδικεί χώρο σ’ έναν αναδυόμενο πολυπολικό κόσμο, όπου θεωρεί εαυτήν μεγάλη δύναμη μεσαίου μεγέθους, με αρκετή στρατιωτική, οικονομική και πολιτισμική ισχύ για να το πιστοποιήσει. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η επιθετική εξωτερική της πολιτική συνιστά διεκδίκηση «δικαιωμάτων». Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που μιλούν για άλλα, στενά οικονομικά ελατήρια, από την αναζήτηση υδρογονανθράκων μέχρι νέων αγορών. Και, τέλος, είναι κι εκείνοι που εξηγούν τις κινήσεις Ερντογάν ως προσπάθεια αποπροσανατολισμού της τουρκικής κοινής γνώμης λόγω της πίεσης που δέχεται στο εσωτερικό μέτωπο με την πτώση της δημοτικότητάς του, καθώς κατρακυλά η οικονομία.

Ολες αυτές οι εξηγήσεις περιέχουν δόσεις αλήθειας, «αλλά αν αναζητούμε μια συγκεντρωτική θεωρία για την εξωτερική πολιτική του Ερντογάν είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος κάνει ό,τι κάνει επειδή τη γλιτώνει», διαπιστώνει το Bloomberg.

«Είτε πρόκειται για την εσωτερική πολιτική ή το περιφερειακό εμπόριο, δεν έχει πληρώσει σημαντικό τίμημα για τον τυχοδιωκτισμό του. Το κόστος σε αίμα Τούρκων στρατιωτών ήταν αξιοσημείωτα χαμηλό, σε μεγάλο βαθμό επειδή στα πεδία των μαχών πολεμούν ξένοι μισθοφόροι, που στρατολογήθηκαν στα μέτωπα της Συρίας. Κι αν υπάρχει τουρκική παρουσία στα μέτωπα της Λιβύης ή του Καυκάσου, είναι από αέρος μάλλον, μέσω των drones, παρά στο έδαφος».

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι ο Ερντογάν μπορεί να υποστηρίξει ότι το κόστος για τον κρατικό κορβανά θα ισοφαριστεί από τα οικονομικά οφέλη, π.χ. στη Λιβύη, όπου η Τουρκία ελπίζει να διασώσει συμβόλαια αξίας 18 δισ. δολαρίων για τις κατασκευαστικές εταιρείες της, ή προσβλέπει σε νέες ευκαιρίες στην εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Στην Ανατολική Μεσόγειο, πέρα από την επίδειξη ναυτικής ισχύος, αποσκοπεί και στο να εγείρει τις τουρκικές διεκδικήσεις σε τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων, ενώ στο Αζερμπαϊτζάν αποβλέπει στην ενίσχυση των διμερών οικονομικών δεσμών με την πώληση τουρκικής κατασκευής οπλικών συστημάτων.

Από εμπορικής άποψης, τα κέρδη από τις κινήσεις αυτές του Ερντογάν ίσως είναι πολύ μεγαλύτερα από τις τυχόν απώλειες λόγω της διατάραξης των σχέσεων με την Ελλάδα, την Αρμενία και την Αίγυπτο, που δεν συγκαταλέγονται στους μείζονες εμπορικούς εταίρους της Τουρκίας.

Οι μεγάλες δυνάμεις είναι απρόθυμες να χρησιμοποιήσουν τους οικονομικούς μοχλούς πίεσης στην Τουρκία
«Από την άλλη πλευρά, οι ανταγωνίστριες μεγάλες δυνάμεις διαθέτουν τεράστιους μοχλούς οικονομικής πίεσης, αλλά είναι απρόθυμες -μέχρι στιγμής- να τους χρησιμοποιήσουν.

Στην ΕΕ, που είναι μακράν ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας, οι διπλωμάτες κάνουν λόγο για πολιτική καρότου και μαστιγίου έναντι της Άγκυρας, αλλά αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η τακτική αυτή δεν αποδίδει και το πρόβλημα είναι ότι είναι απρόθυμοι να επισείσουν το μαστίγιο», διαπιστώνει ο αρθρογράφος του Βloomberg, σημειώνοντας ότι η απροθυμία αυτή εν μέρει μόνον εξηγείται από την απειλή του Ερντογάν να ανοίξει τις δυτικές πύλες της χώρας του στους πρόσφυγες, καθώς οι κανόνες της ΕΕ για την επιβολή κυρώσεων είναι πολύ «δυσκίνητοι» για να τους χρησιμοποιήσουν ως όπλο οι «27».

Τέτοιο πρόβλημα δεν αντιμετωπίζει η αμερικανική κυβέρνηση, αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν πολύ επιφυλακτικός ως προς την επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας, και, όποτε το έκανε, γρήγορα προχώρησε στην άρση τους. Η μόνη κίνηση της Ουάσιγκτον που πόνεσε την Άγκυρα ήταν η αποπομπή της από τη συμπαραγωγή των F-35, αλλά και πάλι ο Ερντογάν προχώρησε στην αγορά των ρωσικών S-400, με τον Τραμπ να αψηφά τις εκκλήσεις του Κογκρέσου για σκληρά αντίποινα. Και χωρίς την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ δεν αναμένεται να αποπέμψει τον προβληματικό εταίρο από τη Συμμαχία.

Κι έτσι, σημειώνει το Bloomberg, «η μόνη άλλη δύναμη που θα μπορούσε να αντιταχθεί στην τουρκική επιθετικότητα είναι η Ρωσία. Ο πόλεμος Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας είναι το δεύτερο, μετά τη Λιβύη, πεδίο όπου ο Ερντογάν στέκεται στον δρόμο του Πούτιν.

Ο Ρώσος ηγέτης έχει ανεχθεί τη θρασύτητα του Ερντογάν κυνηγώντας τους μεγαλύτερους στόχους της Μόσχας, δηλαδή την υπονόμευση του ΝΑΤΟ και την απομάκρυνση της Τουρκίας από την αγκαλιά της Δύσης. Από την πλευρά του, ο Τούρκος πρόεδρος προσέχει να μη στρέψει την αιχμηρή του γλώσσα κατά της Ρωσίας (…) Η τελευταία φορά που οι δύο ηγέτες συγκρούστηκαν -το φθινόπωρο του 2016, όταν η Τουρκία κατέρριψε ρωσικό μαχητικό κοντά στα σύνορα με τη Συρία-, ο Πούτιν, χρησιμοποιώντας ρητορική αλά Ερντογάν, μίλησε για ”πισώπλατη μαχαιριά” και ανακοίνωσε οικονομικά αντίμετρα, με τον Ερντογάν να κάνει πίσω και μάλιστα με έγγραφη συγγνώμη».

Ο Ερντογάν εκλαμβάνει ως «πράσινο φως» την απουσία «κόκκινων γραμμών»
Δεδομένης της απουσίας απειλής κυρώσεων από τη Μόσχα, ο Ερντογάν το εκλαμβάνει ως «πράσινο φως» για να συνεχίσει την ατζέντα του στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, τονίζει το Bloomberg, κάτι που κάνει τόσο στον Καύκασο όσο και αλλού, εκμεταλλευόμενος τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται.

Ο τυχοδιωκτισμός του δεν εξηγείται με κάποιο κατανοητό δόγμα, αφού η εξωτερική του πολιτική είναι συγκερασμός διαφόρων πραγμάτων από διάφορες απόψεις: «είναι νεο-οθωμανική, στον βαθμό που πολλά μέρη που τράβηξαν την προσοχή του αποτελούσαν μέρος της παλιάς αυτοκρατορίας», αλλά από την άλλη η Τουρκία έχει απλώσει το μακρύ της χέρι και σε άλλες περιοχές.

«Επίσης υπερκτιμώνται συχνά τα θρησκευτικά κίνητρα του τυχοδιωκτισμού του Ερντογάν: είναι μεν πιστός μουσουλμάνος που διανθίζει τη ρητορική του με ρητά από θρησκευτικά κείμενα και εκφράσεις αλληλεγγύης προς μουσουλμάνους σε ξένες χώρες (…) αλλά αν το δει κανείς από πιο κοντά, η πίστη είναι μάλλον εργαλείο για την εξωτερική πολιτική του, αφού και εδώ ο καιροσκοπισμός συνιστά καλύτερη εξήγηση από το δόγμα. (…) Όσο για τον εθνικισμό, ίσως να εξηγεί τους αρχαίους δεσμούς μεταξύ των σύγχρονων Τούρκων και των Αζέρων, αλλά είναι πολύ ισχυρότερο επιχείρημα η ενωτική ισχύς των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου που συνδέουν το Αζερμπαϊτζάν με την Τουρκία.

Οι υδρογονάνθρακες είναι εξίσου ισχυροί όσοι οι δεσμοί αίματος και συνδέουν περισσότερο τις τελείες που σχηματίζουν το περίγραμμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής απ’ ό,τι οι περισσότερες άλλες θεωρίες. Γενικά, το θέμα της οικονομίας προσφέρει μια συνεπέστερη εξήγηση (…), αλλά δεν εξηγεί τα πάντα.

Κι έτσι απομένει το επιχείρημα της εσωτερικής πολιτικής, ότι ο Ερντογάν χρησιμοποιεί τη διεκδίκηση της ”θέσης που αρμόζει στην Τουρκία στην παγκόσμια τάξη” για να συσπειρώσει τη βάση των οπαδών απέναντι στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικονομία της χώρας», σημειώνει το Bloomberg. Kαι καταλήγει: «Αν είναι όντως αυτό το υποβόσκον κίνητρο της επιθετικής πολιτικής του Ερντογάν στο εξωτερικό, τότε να προετοιμαζόμαστε και για άλλα, καθώς επιδεινώνεται η κατάσταση της πληττόμενης από τον κορωνοϊό τουρκικής οικονομίας. Όσο ο Τούρκος πρόεδρος έχει την ευκαιρία να δημιουργεί προβλήματα ατιμωρητί, δεν πρόκειται να σταματήσει».

Πηγή: iefimerida.gr

Γιατί η Τουρκία του Ερντογάν ξαναγίνεται “μεγάλος ασθενής”

Από

anixneuseis

October 20, 2020

Συρίγος Άγγελος

19 Οκτωβρίου 2020

«Έχουμε στα χέρια μας έναν σοβαρά άρρωστο άνθρωπο. Θα είναι μεγάλη ατυχία εάν κάποια από αυτές τις μέρες γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μας, ειδικά πριν γίνουν οι απαραίτητες συνεννοήσεις». Η φράση αποδίδεται στον Τσάρο Νικόλαο. Συνομιλούσε το 1853 με τον Βρετανό πρέσβη στην Αγία Πετρούπολη για το μέλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Έκτοτε καθιερώθηκε στη διεθνή διπλωματία ο όρος “μεγάλος ασθενής” που αφορούσε στην Τουρκία. Ο φόβος ότι ο διαμελισμός της θα απέφερε σημαντικά οφέλη σε κάποια από τις Μεγάλες Δυνάμεις, οδήγησε σε τεχνητή παράταση της ζωής της αυτοκρατορίας. Έως ότου ήλθε η θύελλα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα σάρωσε όλα.

Έναν αιώνα μετά, ο άνθρωπος που αισθάνεται ως ο ηγέτης μίας συρρικνωμένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και δηλώνει ευθέως ότι θέλει να ανατρέψει την Συνθήκη της Λωζάννης, ξαναφέρνει τη χώρα του στην κατάσταση του μεγάλου ασθενούς. Η Τουρκία δεν είναι πλέον μόνον πρόβλημα της Ελλάδας και της Κύπρου. Συνιστά συστημικό κίνδυνο για την ασφάλεια της Ευρώπης.

Ήδη έχουν ξεκινήσει οι συζητήσεις στη Δύση για τα προβλήματα που θα δημιουργήσει στο διεθνές σύστημα ο καταρρέων Ερντογάν. Πώς θα ελεγχθούν τα εκατομμύρια προσφύγων που ζουν στην χώρα του; Τί θα γίνει με τις υπό τουρκικό έλεγχο περιοχές της Συρίας που είναι γεμάτες τζιχαντιστές; Πώς θα αντιδράσει η Ρωσία; Ποιος θα καλύψει το κενό που θα δημιουργηθεί στην δυτική Λιβύη;

Όμως, όπως και στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος, έτσι και τώρα, το πρόβλημα είναι το περιεχόμενο των “απαραίτητων συνεννοήσεων” μεταξύ των δυτικών δυνάμεων. Καταφανής δείκτης της καταστάσεως είναι οι σύνοδοι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Όλοι ομονοούν ότι η τουρκική συμπεριφορά είναι απαράδεκτη. Διαφωνούν ως προς το δέον γενέσθαι.

Λύση το εμπάργκο όπλων

Αυτές είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή, που θα συνεχιστεί εντονότερη μετά τις αμερικανικές εκλογές. Ορθώς στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ο Έλληνας πρωθυπουργός έθεσε το θέμα του εμπάργκο πωλήσεως όπλων στην Τουρκία. Δεν ανήκει στις αρμοδιότητες της ΕΕ, όμως, μπορεί να αποφασισθεί από το κάθε κράτος-μέλος. Είναι βέβαιον ότι θα επηρεάσει την Τουρκία πολύ περισσότερο π.χ. από τις ευρωπαϊκές κυρώσεις που παρουσιάστηκαν τον Αύγουστο από τον αρμόδιο επίτροπο Μπορέλ.

Η τουρκική πολεμική βιομηχανία έχει κάνει τεράστια βήματα τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Εξακολουθεί να εξαρτάται, όμως, σε μεγάλο βαθμό από τις δυτικές χώρες στα συστήματα υψηλής τεχνολογίας. Το τεθωρακισμένο “Αλτάι” χρειάζεται κινητήρες της γερμανικής εταιρείας Rhein Metal για να κινηθεί. Το αεροπλανοφόρο “Anadolu” ναυπηγείται επί τη βάσει ισπανικών σχεδίων. Το επιθετικό ελικόπτερο Τ129 βασίζεται στο αντίστοιχο της ιταλικής εταιρείας Αγκούστα.

Ήδη δύο μη ευρωπαϊκές χώρες, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, έχουν απαγορεύσει την εξαγωγή οπλικών συστημάτων στην Τουρκία. Οι ΗΠΑ εξοβέλισαν την Τουρκία από το πρόγραμμα των αεροσκαφών F-35. Ο Καναδάς, μετά την τουρκική εμπλοκή στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ανακοίνωσε στις 5 Οκτωβρίου ότι απαγορεύει την εξαγωγή οπτικών συστημάτων και λέιζερ υψηλής ακριβείας, που χρησιμοποιούνται στα τουρκικά drones.

Οι πωλήσεις αυτών των συστημάτων ανήλθαν μετά το 2017 στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσόν των 300 εκατ. ευρώ. Ας σημειωθεί ότι ο Καναδάς επικαλέσθηκε την παραβίαση της Συνθήκης του ΟΗΕ για το Εμπόριο Όπλων. Την έχουν κυρώσει όλα τα ευρωπαϊκά κράτη και αφορά στο διεθνές εμπόριο συμβατικών όπλων.

Η “ευγένεια” της ΕΕ

Παρά ταύτα, η Γερμανία ανακοίνωσε τον Ιούλιο του 2020 ότι θα περιορίσει τις εξαγωγές οπλικών συστημάτων στην Τουρκία, πλην αυτών που αφορούν σε ναυτικούς εξοπλισμούς. Προφανώς η εξαίρεση συνδέεται με τα έξι υποβρύχια τύπου “214” που κατασκευάζονται στην Τουρκία από το 2015, βάσει σχεδίων και αδειών της γερμανικής εταιρείας Thyssenkrupp. Είναι, επίσης, άγνωστο εάν τα τουρκικά drones χρησιμοποιούν τεχνολογία και από ευρωπαϊκές χώρες. Παλαιότερα έφεραν γερμανικές μηχανές, τώρα χρησιμοποιούν και ουκρανικές.

Μέχρι να αποφασίσει η Δύση τι θα κάνει με τον “μεγάλο ασθενή”,

Συνέχεια στο slpress.gr

Τα αδιέξοδα του Ταγίπ Ερντογάν

Από

anixneuseis

October 19, 2020

Tου Αθαν. Χ. ΠαπανδρόπουλουΓια όσους μπορούν να αποκρυπτογραφούν τις αποφάσεις Ευρωπαϊκών Συμβουλίων, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ σωστά κατά τη γνώμη μας, με τελευταίες αποφάσεις και ανακοινώσεις της έχει ανοίξει τον δρόμο της απομάκρυνσης από την Τουρκία. Όχι βέβαια χωρίς να προσφέρει στον Τούρκο πρόεδρο ευκαιρίες να αναθεωρήσει κάποιες πρακτικές του, ώστε η κατάσταση να μην πάρει δυσάρεστη τροπή.

Ήδη, τον τελευταίο καιρό, η σχέση της Τουρκίας με τη Δύση, όπως λέει ο πρώην πρέσβης της Ε.Ε. στην Άγκυρα Μαρκ Πιερινί, είναι πραγματικός «λαβύρινθος» Επισημαίνει έτσι ότι οι επιλογές της Άγκυρας στη διακυβέρνηση, στην οικονομική πολιτική, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό, στην πυραυλική άμυνα και πιο πρόσφατα στα θαλάσσια σύνορα έχουν προβληματίσει πολλούς από τους παραδοσιακούς εταίρους της χώρας. Ακόμα περισσότερο από την ουσία, είναι οι μέθοδοι και οι λέξεις που χρησιμοποιεί η τουρκική ηγεσία, εκείνες που προκαλούν σύγχυση στους περισσότερους δυτικούς ηγέτες. Αδυνατούν έτσι να καταλάβουν «πού τελικά το πάει» ο Τούρκος πρόεδρος, αλλά και το περιβάλλον του.

Για να δοθεί μια έγκυρη απάντηση στο ερώτημα αυτό, θα πρέπει να θυμηθεί κανείς κάποια γεγονότα.

Δύο μεγάλες αλλαγές επέτειναν την αυταρχικότητα του καθεστώτος. Τον Φεβρουάριο του 2018, η συμμαχία του κυβερνώντος ΑΚΡ με το Εθνικιστικό Κόμμα για να διατηρηθεί η πλειοψηφία στη Βουλή είχε ως αποτέλεσμα να σκληρύνει η στάση της Άγκυρας σε θέματα όπως η σχέση με τους Κούρδους ή τις δυτικές χώρες, τα θαλάσσια σύνορα και η διαχείριση του προσφυγικού. Τον Μάρτιο του 2019 η δεύτερη αλλαγή προήλθε από την απώλεια 9 μεγάλων δήμων για το κυβερνών κόμμα – ιδίως της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης.

Αυτή είναι η πολιτική πραγματικότητα: το 2018 και το 2019 σήμανε το τέλος του μονοπωλίου του ΑΚΡ στην τουρκική πολιτική και ένα σοβαρό πλήγμα στο γόητρο του Ταγίπ Ερντογάν.

Ταυτόχρονα εμφανίστηκαν αξιόπιστοι πολιτικοί ως αντίπαλον δέος από την αντιπολίτευση, όπως ο Εκρέμ Ιμάμογλου και ο Μανσούρ Γιαβάς, καθώς και ο πρώην συνεργάτης του Ερντογάν, Αλί Μπαμπατζάν.

Όσον αφορά την οικονομία, η Τουρκία πληρώνει βαρύ τίμημα για το αυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης: η απουσία εσωτερικού διαλόγου, η επιβολή αποφάσεων εκ των άνω, η εκδίωξη ή οι παραιτήσεις αξιόπιστων κρατικών στελεχών, η έλλειψη οποιασδήποτε συζήτησης με το ΔΝΤ ή την Παγκόσμια Τράπεζα – όλα οδηγούν σε μια ζοφερή κατάσταση για επιχειρηματίες και απλούς πολίτες.

Παράλληλα δε, ο κλονισμός του τουρκικού νομίσματος εντείνει το κλίμα αβεβαιότητας στο εσωτερικό, τροφοδοτώντας την αποθησαύριση.

Την ώρα όμως που η τουρκική οικονομία υποφέρει, το καθεστώς Ερντογάν επεκτείνεται στρατιωτικά και επενδύει σε ισλαμική προπαγάνδα στη Βόρεια Αφρική.

Στο επίπεδο αυτό, η πρόταση του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ε.Ε. για εμπάργκο στις προμήθειες όπλων στην Τουρκία είναι ιδιαίτερα εύστοχη και σίγουρα θα μπορούσε να συγκινήσει κάποιους Βορειοευρωπαίους εταίρους μας, ευαίσθητους στις πωλήσεις όπλων και σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έτσι, αν χώρες όπως η Φινλανδία, η Δανία και η Σουηδία αλλάξουν στάση έναντι του τουρκικού ζητήματος, ο Ερντογάν θα βρεθεί μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις.

Εν αναμονή εξελίξεων λοιπόν, στην παρούσα φάση των δυτικοτουρκικών σχέσεων, η Δύση γενικά είναι προφανές ότι σήμερα ενδιαφέρεται να διαπιστώσει τι είναι αποφασισμένη να κάνει η Τουρκία με τη συμμετοχή της στο παιχνίδι των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι αποφασισμένη το παιχνίδι αυτό να το παίζει δυναμικά ή επιδιώκει μέσω της επίδειξης επιθετικότητας να συμμετάσχει σε αυτό υπό τους καλύτερους δυνατούς όρους;

θα δοθεί μέσα στις προσεχείς εβδομάδες, με την Τουρκία να υπολογίζει πλέον ποιο θα ήταν το κόστος γι’ αυτήν σε περίπτωση σύγκρουσης με την Ελλάδα.

Από την άποψη αυτή κάποιος θα πρέπει να διαβεβαιώσει τον Τούρκο πρόεδρο ότι το κόστος αυτό θα είναι πολύ υψηλό για τη χώρα του και τον ίδιο και εξαιρετικά αναπάντεχο. Ο κ. Ερντογάν θα πρέπει να πεισθεί επίσης από τους συμβούλους του ότι οι ύβρεις και οι απειλές που εξαπολύει προς πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα κάθε άλλο παρά δωρεάν είναι.

Εκ του ασφαλούς και για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, ο Τούρκος πρόεδρος υβρίζει και απειλεί ηγέτες της Δύσης, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι για λόγους διπλωματικούς δεν θα πάρει απάντηση. Αυτή τη στάση όμως στο εσωτερικό την «πουλάει» ως δυτική αδυναμία μπροστά στην τουρκική ισχύ και στο δικό του κύρος.

Τώρα όμως ο κ. Ερντογάν υβρίζει και Άραβες ηγέτες, οι οποίοι δεν ακολουθούν πάντα τους δυτικούς διπλωματικούς κανόνες. Είναι πολύ πιθανόν, λοιπόν, ο Τούρκος πρόεδρος οσονούπω να έχει αρκετά προβλήματα και με ένα ισχυρό κομμάτι του αραβικού κόσμου. Τι θα κάνει μπροστά σε μια νέα κρίση;

ΠΗΓΗ: Ναυτεμπορική

1...2,3902,3912,392...3,036 Σελίδα 2,391 από 3,036

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Ποιος είναι τελικά ο Τζορτζ Σόρος;

protothema.gr

protothema.gr

The Stability of Foreign Policy Amid Political Chaos

1989: Η απαρχή της αβεβαιότητας

Western Lives Matter: Teacher Beheaded in Paris

Γιατί η Ελλάδα θέλει να πάει στη Χάγη με την Αλβανία

No Longer United Against Israel: The New Arab World

By Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar October 20, 2020

Ο Π.Λαφαζάνης στο ThePresident: Από Ρωσία με αγάπη 12 ν.μ. στο Αιγαίο!

Πώς ο Ερντογάν περιπαίζει την αδύναμη Ευρώπη

euro2day.gr

Η παγίδα του κατευνασμού

Bloomberg για τον τυχοδιώκτη Ερντογάν: Η ατιμωρησία τού δίνει φτερά -Κάνει ό,τι κάνει επειδή τη γλιτώνει

Γιατί η Τουρκία του Ερντογάν ξαναγίνεται “μεγάλος ασθενής”

Λύση το εμπάργκο όπλων

Η “ευγένεια” της ΕΕ

Τα αδιέξοδα του Ταγίπ Ερντογάν