Pantelis Ikonomou, retired IAEA nuclear inspector, writes:
For decades, international civil society has advocated for a treaty that specifically commits to comprehensive nuclear disarmament and the total abolition of nuclear weapons. The nuclear weapon states, based on non-binding provisions of the international nuclear non-proliferation treaty (NPT) and shortcomings in the global disarmament regime, have kept dissociating themselves from this global aspiration for nuclear disarmament. Even worse, all of them keep developing new and more effective nuclear weapons through expensive projects of “nuclear modernization.”
In this gloomy global climate, a new international treaty – the Treaty for the Prohibition of Nuclear Weapons (TPNW) – is soon entering into force. After its endorsement by a special UN conference in July 2017, the Treaty reached last Friday the required minimum of 50 ratifications triggering entry into force in 90 days thereafter, about the time of the presidential inauguration in the US. TPNW bans the development, production, testing, stockpiling, stationing, transferring, use and threat of use of nuclear weapons.
TPNW would be a catalytic nuclear disarmament advancement if it did not have a critical shortcoming. It is binding only on those states that are party to it. Notably, all nuclear weapon states and NATO allies did not participate at the TPNW conference, saying they remain committed to the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT). Of 193 UN member states, only 124 participated, of which 122 voted “in favor,” one “against” and one “abstention”.
Ultimately, the realization of nuclear disarmament will still rest on the goodwill of the nuclear weapon holders. If nuclear weapon holders decide to join the TPNW, it provides for a time-bound framework for negotiations leading to the verified and irreversible elimination of their nuclear weapons programs. If not, Article VI of the NPT will continue demarcating their responsibility: “… to pursue negotiations in good faith on effective measures relating to cessation of the nuclear arms race at an early date and to nuclear disarmament….”
The questions that arise from the current development include:
a) Is the TPNW practically another manifestation of the “disarmament of the disarmed”?
b) What is the practical value of this Treaty?
To which I respond:
- It is undoubtedly a strong political statement, both a protest and an invitation by the international community to the nuclear weapon holders.
- It carries moral weight and opens the way to eliminating double standards linked to geopolitics or moral relativism of the nuclear powers.
- It stigmatizes development and use of nuclear weapons, with potential to influence international public opinion and countries that have not yet signed up to change their stance.
As long as the five nuclear superpowers keep ignoring their nuclear disarmament responsibility under the NPT and evade the TPNW invitation, their behavior will provoke frustration, awkwardness, and anger in the rest of the international community. But that may not continue forever, because use of nuclear weapons can occur at any moment–by accident, mistake, or intentionally.
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου 
Πομπέο λίγες μέρες νωρίτερα, τονίζοντας «ότι κάθε χώρα πρέπει να μείνει απέξω (…), να μην παρέχει όπλα και υποστήριξη». Αναφερόταν στην Τουρκία που υποστηρίζει το προτεκτοράτο της, το Αζερμπαϊτζάν. «Επί τόπου και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», δήλωσε πρόσφατα ο Mevlüt Cavusoglu, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών. Οι δύο χώρες έχουν συνδεθεί από το 2010 με στρατιωτικό σύμφωνο και η Άγκυρα, η οποία έχει εκπαιδεύσει τον στρατό του Αζερμπαϊτζάν για χρόνια, δεν αποκλείει την αποστολή ενός σώματος στην περιοχή, εάν κριθεί απαραίτητο. «Εάν η Αρμενία προβεί σε απρόβλεπτες ενέργειες, εάν το Μπακού ζητήσει την αποστολή στρατευμάτων, η Τουρκία δεν θα διστάσει», απείλησε ο Fuat Oktay, ο Τούρκος αντιπρόεδρος.
δηλαδή 7 γύρω περιοχές, που κατακτήθηκαν και στη συνέχεια εκκενώθηκαν από τους Αρμπαϊτζανούς κατοίκους τους μεταξύ 1992 και 1994. «Το Μπακού δεν θέλει να επανα-κατακτήσει τα εδάφη που είναι δικά του, αλλά να τα απελευθερώσει από την αρμενική κατοχή. Ο αρμπατζαϊνός πληθυσμός υπέφερε πολύ από αυτήν την κατοχή. Σχεδόν 1 εκατομμύριο συμπολίτες μας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη γη τους. Περιμένουν εδώ και πολύ καιρό την ημέρα που τα κατεχόμενα εδάφη θα απελευθερωθούν για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους», δήλωσε ο Fazil Zeynalov, καθηγητής και ερευνητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπακού.
Αζερμπαϊτζάν, ζητώντας την απόσυρση των αρμενικών ενόπλων δυνάμεων από τα κατεχόμενα εδάφη. Το Αζερμπαϊτζάν θέλει να εφαρμοστούν αυτά τα ψηφίσματα. Μετά από 26 χρόνια άκαρπων διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα της «Ομάδας του Μινσκ» του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), υπό την προεδρία της Γαλλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, οι αρχές του Αζερμπαϊτζάν πιστεύουν ότι δεν υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω συζήτηση και ότι η δύναμη είναι το καλύτερο μέσο στη διάθεσή τους, για την επανάκτηση της γης 
τους. Ο Τούρκος σύμμαχος (η ειρωνεία των γεγονότων, αν σκεφτούμε τα ανεφάρμοστα από την Τουρκία ψηφίσματα για την Κύπρο) συμμερίζεται αυτήν την άποψη. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επέκρινε επανειλημμένα την Ομάδα του Μινσκ, η οποία «δεν έκανε τίποτα σε 30 χρόνια» για την επίλυση του προβλήματος. Στις αρχές Οκτωβρίου 2020, αποκάλεσε «απαράδεκτη» την κοινή έκκληση του Παρισιού, της Μόσχας και της Ουάσιγκτον για κατάπαυση του πυρός. Με την ευκαιρία αυτή, επεσήμανε ότι η Ρωσία φέρει ευθύνη για την επανάληψη των μαχών στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ένα σύμπτωμα, σύμφωνα με τον ίδιο, μιας μεγαλύτερης κρίσης, η οποία ξεκίνησε με την «κατοχή» της Κριμαίας. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος προσάρτησε την ουκρανική χερσόνησο το 2014, αφού έστειλε ειδικές δυνάμεις εκεί κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, δεν εκτίμησε τον υπαινιγμό. Ερωτηθείς την περασμένη Πέμπτη από πολιτικούς επιστήμονες για τη σχέση του με τον Ερντογάν, ήταν ήρεμος, διαβεβαιώνοντας ότι ο τελευταίος, αν και ενίοτε εμφανίζεται «λίγο σκληρός», είναι βασικά «ένας ευέλικτος πολιτικός και ένας αξιόπιστος εταίρος για τη Ρωσία». Συμμετέχοντες σε μια δια-λειτουργική συνεργασία στη Συρία από το 2017, οι δύο ηγέτες καταφέρνουν να έχουν μια αμοιβαία κατανόηση, ενώ παίζουν σε αντιτιθέμενα πεδία. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ο καλύτερος υποστηρικτής του καθεστώτος της Δαμασκού και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εμφανίζεται ως προστάτης της συριακής εξέγερσης. Και τώρα του Αζερμπαϊτζάν. Η ξαφνική εμπλοκή της Τουρκίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, στην αυλή της Ρωσίας, θέτει αυτό το απίθανο δίδυμο σε δοκιμασία. Για να κόψει τα φτερά του αναδυόμενου Τούρκου εταίρου, ο μετρ του Κρεμλίνου αποφάσισε να καταστείλει στο Idlib, το τελευταίο προπύργιο των
ανταρτών, στη βορειοδυτική Συρία, όπου ο τουρκικός στρατός έχει αποκτήσει 12 θέσεις παρατήρησης το 2017. Από τον Φεβρουάριο 2020, 8 από αυτές τις θέσεις περικυκλώθηκαν από κυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας, οι οποίες αύξησαν τις επιθέσεις τους κατά της επαρχίας τους τελευταίους μήνες, με τη βοήθεια των Ρώσων. Έχοντας αποκοπεί από τα πάντα, οι εκατοντάδες Τούρκοι στρατιώτες που ήταν παρόντες σε αυτές τις θέσεις συνέχιζαν μέχρι τώρα να λαμβάνουν προμήθειες από τον στρατό τους, υπό τα όμματα των ρωσικών δυνάμεων που άφηναν να περνούν οι συνοδείες. Αυτό δεν συνέβη από την περασμένη Δευτέρα. Σύμφωνα με παρατηρητές, λόγω έλλειψης προμηθειών, η τουρκική στρατιωτική θέση στο Morek, νότια του Idlib, διαλύθηκε. Κι άλλες θα ακολουθήσουν. Χωρίς να αναγνωρίσει επίσημα την απόσυρση των στρατευμάτων της, η Άγκυρα διεξάγει διακριτικές συνομιλίες με τη Μόσχα με την ελπίδα ότι θα διατεθούν νέες τοποθεσίες για τους στρατιώτες της, τα άρματα μάχης, το πυροβολικό και τα θωρακισμένα οχήματά της.
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
