Αρχική Blog Σελίδα 2375

ΕΕ: Πενταετής στρατηγική(!) υπέρ της «ατζέντας ΛΟΑΤΚ»!

1

[Να που η ΕΕ, που δεν έχει σχέδιο αντιμετώπισης του Ισλάμ, αν και πολίτες της πληρώνουν με τη ζωή τους την επιθετικότητα του· που δεν επεξεργάστηκε μια κοινή αμυντική πολιτική σε βαθμό που ο Σουλτάνος Ερντογκάν τη σέρνει από το καπίστρι· που αδιαφορεί για το αν χριστιανοί  σκοτώνονται, εκτοπίζονται ή απειλούνται – και μάλιστα μέλη της «οικογένειας» της · αυτή η ΕΕ που βύθισε στο χάος την πατρίδα μας για να σώσει γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, έχει καταρτίσει 5ετή (!) στρατηγική προώθησης της ατζέντας των ΛΟΑΤΚ. Και μάλιστα απειλεί μέλη της με οικονομικό στραγγαλισμό αν δεν τροποποιήσουν το εσωτερικό τους δίκαιο… Ε.Δ.Ν. ]

Χρησιμοποιώντας την Νέα Γλώσσα του 1984 του Τζωρτζ Οργουελ, ελευθερία, δικαιώματα, ισότητα κ.λπ., η ΕΕ δυναμιτίζει την οικογένεια, πλήττει την κοινωνία και, δείχνοντας το αυταρχικό της πρόσωπο, καταλύει την εθνική κυριαρχία, για την οποία οι λαοί έδωσαν το αίμα τους…

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου την πρώτη της στρατηγική ισότητας για λεσβίες, ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους, trans, μη δυαδικούς, intersex και queer (LGBTIQ), όπως είχε υποσχεθεί πρόσφατα η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen.

“Όπως ήδη είπα, στην Ευρώπη όλοι πρέπει να είναι ελεύθεροι όποιοι και να είναι, να αγαπούν όποιον θέλουν και να ζουν όπου θέλουν“, έγραψε η von der Leyen σε καταχώρηση στο Twitter την Πέμπτη. Πρόσθεσε ότι «αυτή η ουσιαστική στρατηγική θα μας βοηθήσει να γίνουμε Ένωση ισότητας και να προωθήσουμε τα δικαιώματα ΛΟΑΤΚ + στο εξωτερικό».

Κατά την ομιλία της για την κατάσταση της Ένωσης τον Σεπτέμβριο, η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης στην κοινότητα των ΛΟΑΤΚ, δηλώνοντας ότι οι «περιοχές χωρίς ΛΟΑΤΚ»* “δεν έχουν θέση στην Ένωση μας ». Η Πρόεδρος της Επιτροπής, ωστόσο, παρέλειψε να αναφέρει την Πολωνία, όπου έχουν δημιουργηθεί αυτές οι «χωρίς ανθρωπιά» ζώνες, και η στρατηγική LGBT + αναμένεται να αντιμετωπίσει ισχυρή αντίσταση από τους ηγέτες του πολωνικού συντηρητικού κόμματος Δικαιοσύνης και Δικαιοσύνης (PiS ) και την κυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπαν στην Ουγγαρία.

«Όλοι πρέπει να αισθάνονται ελεύθεροι να είναι αυτό που είναι – χωρίς φόβο ή δίωξη. Αυτό είναι η Ευρώπη και αυτό υποστηρίζουμε. Αυτή η πρώτη στρατηγική σε επίπεδο ΕΕ θα ενισχύσει τις κοινές μας προσπάθειες για να διασφαλιστεί ότι όλοι θα έχουν ίση μεταχείριση », δήλωσε η Αντιπρόεδρος της Επιτροπής για τις αξίες και τη διαφάνεια Vera Jourova.

Το πενταετές σχέδιο περιλαμβάνει μια πρωτοβουλία το 2021 για την επέκταση του καταλόγου των «εγκλημάτων της ΕΕ» για να συμπεριλάβει εγκλήματα μίσους και ρητορική μίσους**, συμπεριλαμβανομένης της στόχευσης σε άτομα ΛΟΑΤΚ + και νομοθεσία για την αμοιβαία αναγνώριση της πατρότητας, καθώς και πιθανά μέτρα για την υποστήριξη της αμοιβαίας αναγνώρισης της εταιρικής σχέσης μεταξύ ομοφυλοφίλων μεταξύ κρατών μελών

“Ακόμα απέχουμε πολύ από την πλήρη ένταξη και αποδοχή που αξίζουν οι ΛΟΑΤΚ άνθρωποι“, δήλωσε η Επίτροπος για την Ισότητα Helena Dalli, προσθέτοντας ότι πίστευε ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να γίνει “καλύτερος και  ασφαλέστερος χώρος για όλους ».

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (FRA), το 43% των ΛΟΑΤ + δήλωσαν ότι ένιωσαν διακρίσεις το 2019, από 37% το 2012, ενώ η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω λόγω κορωνοϊού.

Ο Επίτροπος για την Ισότητα τόνισε επίσης ότι τα κράτη μέλη καλούνται να αναπτύξουν τις δικές τους εθνικές στρατηγικές για την καταπολέμηση των διακρίσεων εις βάρος των ΛΟΑΤΚ + και να προωθήσουν την ισότητα, καθώς πολλοί από τους τομείς πολιτικής. Η βελτίωση της ισότητας των ΛΟΑΤ + είναι κατά κύριο λόγο εθνικές αρμοδιότητες.

Η απόφαση του εκτελεστικού οργάνου της ΕΕ ήρθε λίγες ημέρες μετά την πρόταση της Ουγγαρίας για τροποποίηση του συντάγματος για την αποτελεσματική απαγόρευση της υιοθέτησης παιδιών από ζευγάρια του ίδιου φύλου. Παρόλο που ο γάμος του ιδίου φύλου δεν επιτρέπεται στη χώρα, η υιοθεσία ήταν δυνατή εάν ένας από τους συντρόφους υπέβαλε το αίτημά του. Σύμφωνα με την προτεινόμενη τροποποίηση, οι άγαμοι-ες μπορούν να υιοθετήσουν μόνο με ειδική άδεια του υπουργού οικογενειακών υποθέσεων.

Επιπλέον, η προτεινόμενη τροπολογία διευκρινίζει ότι «η μητέρα είναι γυναίκα, ο πατέρας είναι άντρας» και θα επιτρέπεται μόνο στα παντρεμένα ζευγάρια να υιοθετήσουν παιδιά. Η πρόταση, που υποβλήθηκε στο κοινοβούλιο από το κυβερνών κόμμα Fidesz, καταδικάστηκε από ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε αυτό που θεωρούν ως επίθεση σε μονογονεϊκές οικογένειες και ΛΟΑΤΚ+ άτομα.

*Περιοχές χωρίς ΛΟΑΤΚΙ: Ο ακριβής τίτλος είναι «Ελεύθερες από την ιδεολογία των ΛΟΑΤΚΙ περιοχές». Πρόκειται για δήμους και κοινότητες που επιμένουν στην ισότητα ευκαιριών, σε αντίθεση προς δήμους και επιχειρήσεις (ΙΚΕΑ π.χ.) που «μοριοδοτούν» την πρόσληψη ή την προαγωγή ΛΟΑΤΚΙ. Ενας απ’ αυτούς είναι και ο Δήμος Βαρσοβίας του αποτυχόντος στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές  Rafał Trzaskowski, εκλεκτού των ΛΟΑΤΚΙ και της ΕΕ. Περισσότερα: Ανιχνεύσεις ΕΕ: Ντιρεκτίβα στην Πολωνία για τη σεξουαλική αγωγή!

** Πίσω από τις εκφράσεις αυτές κρύβεται λογοκρισία και περιορισμός της ελευθερίας γνώμης. Στο ίδιο πνεύμα υπήρξε ο νόμος Αβιά στη Γαλλία του Μακρόν, ο οποίος κρίθηκε αντισυνταγματικός στις περισσότερες διατάξεις του επειδή περιόριζε την ελευθερία έκφρασης.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: news-24.fr

 

Τα νέα κινήματα είναι παλιά

7
Ουγγαρία και Πολωνία έθεσαν, χθες, βέτο στον προϋπολογισμό της Ε.Ε. αναβάλλοντας τη δυνατότητα να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες ώστε τα κράτη μέλη να πάρουν χρήματα για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που δημιουργεί και ο κορονοϊός.
Αιτία γι αυτό το “μπλοκάρισμα” είναι η διασύνδεση της χρηματοδότησης με το κράτος δικαίου.
Λογικά δεν έπρεπε να τεθεί τέτοια διασύνδεση διότι η λειτουργία κράτους δικαίου στις χώρες μέλη της Ένωσης έπρεπε να είναι προαπαιτούμενο για τη συμμετοχή τους στην Ένωση.
Το ότι τίθεται, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει.
Η Ε.Ε. έχει κατηγορήσει Ουγγαρία και Πολωνία ότι δεν σέβονται τις αρχές του κράτους δικαίου.
Το λογικό θα ήταν να υπάρξει μια διαφωνία των χωρών αυτών με την θέση οργάνων της Ένωση ότι δεν το σέβονται.
Προς έκπληξή μας δεν υπάρχει τέτοια διαφωνία. Δεν εστιάζουν σ αυτό οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών. Που εστιάζουν;
Στο επιχείρημα ότι η διασύνδεση των χρηματοδοτήσεων με το κράτος δικαίου δεν είναι συμβατή με την συνθήκη της ΕΕ.
Δηλαδή, εμμέσως, αποδέχονται ότι δεν σέβονται τους κανόνες του κράτους δικαίου.
Όπως και με τον Τράμπ έτσι και με τις ηγεσίες των δύο αυτών χωρών υπάρχει μια παγκόσμια συμπάθεια απέναντι στις πολιτικές τους.
Έχει, ήδη, διαμορφωθεί ένα παγκόσμιο κίνημα που υποστηρίζει τις πολιτικές αυτές. Όχι στη βάση της λογικής αλλά της αντίδρασης προς το κατεστημένο και του συναισθήματος.
Πιστεύω πως το κίνημα αυτό θα διογκωθεί και θα εκφραστεί πολιτικά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Θα αναπτύξει, μάλιστα, και τη δική του Διεθνή.
Είναι το κίνημα που δεν δέχεται ότι υπάρχει κορονοϊός παρά το γεγονός ότι καθημερινά πεθαίνουν συνάνθρωποί μας.
Ιστορικά είναι γνωστό. Είναι το κίνημα κατά του Διαφωτισμού και του ορθολογισμού.
Απο δω το είχαμε, απο εκεί το είχαμε φθάσαμε πάλι σε παλιές γνωστές διαμάχες.
Κάτι που δείχνει ότι η ανθρωπότητα σήμερα αδυνατεί να παράγει νέα πολιτική θεωρία.
Οπότε ανακυκλωνόμαστε με τις παλιές αντιλήψεις.
Αυτό το θέμα θα συζητήσουμε αύριο το βράδυ (Σάββατο 7μμ) στην εκπομπή Anixnefseis web tv με τον καθηγητή Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ Αλέξανδρο Κιουπκιολή και θα μεταδοθεί απο www.anixneuseis.gr. Να μας δείτε.

Ζάεφ στη DW: Μη αποδεκτές οι απαιτήσεις της Βουλγαρίας

1

Ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας Ζόραν Ζάεφ μιλάει στην DW για το βουλγαρικό “φρένο” στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Παράλληλα υπενθυμίζει τον “υποδειγματικό” χαρακτήρα της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Πολλοί πίστευαν ότι με τη Συμφωνία των Πρεσπών ξεπερνώνται τα τελευταία εμπόδια για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΕΕ με τη Βόρεια Μακεδονία. Ωστόσο η Βουλγαρία αποφάσισε να μπλοκάρει την επίσημη έναρξη διαπραγματεύσεων “λόγω ανοιχτών γλωσσικών και ιστορικών διαφορών” ανάμεσα στις δύο χώρες. Συγκεκριμένα, η Σόφια δεν δέχεται να αναγνωρίσει “μακεδονική” γλώσσα, εκτιμώντας ότι πρόκειται απλώς για μία διάλεκτο της βουλγαρικής. Επιπλέον ζητεί να “αποκατασταθούν” τα ιστορικά γεγονότα, για παράδειγμα να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία ιστορίας όροι απαξιωτικοί για τη Βουλγαρία.

Ποια είναι η αντίδραση του Ζόραν Ζάεφ για όλα αυτά; Μιλώντας στο σλαβομακεδονικό πρόγραμμα της DW ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας αναφέρει, μεταξύ άλλων: “Η Βουλγαρία ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ανεξαρτησία μας στη δεκαετία του ’90. Με αυτό το δεδομένο θελήσαμε να επιβεβαιώσουμε ότι μοιραζόμαστε μία κοινή ιστορία, το δεχτήκαμε με τη Συνθήκη Φιλίας που υπογράψαμε με τη Βουλγαρία το 2017. Ναι, ένα μέρος της ιστορίας μας είναι κοινό, όμως από αυτή την ιστορία προέκυψαν δύο έθνη και δύο γλώσσες. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε την κοινή ιστορία ως κάτι που μας συνδέει, όχι ως κάτι που μας χωρίζει. Ο ισχυρισμός ότι η καταγωγή μας είναι βουλγαρική και η γλώσσα μας είναι δυτικοβουλγαρικό ιδίωμα, είναι πραγματικά ταπεινωτικός και μη αποδεκτός”.

“26 κράτη-μέλη έχουν άλλη άποψη”

Με τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-ΒαλκανίωνΜε τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Βαλκανίων

Υπάρχουν αντιδράσεις από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στο “φρένο” της Σόφιας; Μήπως κάποιοι αποδέχονται τα επιχειρήματα της βουλγαρικής κυβέρνησης; Ο Ζόραν Ζάεφ είναι κατηγορηματικός: “Είναι πολύ δύσκολο γι αυτούς να αντιληφθούν το πρόβλημα. Δεν στηρίζουν τις απαιτήσεις αυτές, γιατί θέλουν μια εξήγηση για το πώς μπορεί κανείς να απαιτεί τέτοια πράγματα. Να μας ζητούν να αναγνωρίσουμε κάτι που είναι αντίθετο στο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, σε αυτά που πιστεύουμε για το ποιοι είμαστε και τι γλώσσα μιλάμε… Είναι πολύ δύσκολο να το αντιληφθούν, γι αυτόν τον λόγο εκπλήσσονται οι υπόλοιπες 26 χώρες”.

Ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας επιμένει ότι “η επίσημη θέση και το στρατηγικό συμφέρον της Βουλγαρίας είναι η ενσωμάτωση των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ”, ενώ παράλληλα υπενθυμίζει, όσον αφορά τις διμερείς σχέσεις ότι “έχουμε ήδη μία πολύτιμη συμφωνία, η οποία μας προσφέρει λύσεις για το μέλλον, βελτιώνοντας τη συνεργασία μας σε μία σειρά τομέων. Πρέπει όμως να είμαστε συνετοί και αποφασισμένοι για να εφαρμόσουμε πλήρως αυτή τη συμφωνία. Έχουμε ήδη πετύχει πολλά τους τελευταίους 20 μήνες. Έχουμε κοινές επιτροπές, οι οποίες πραγματεύονται ιστορικά και εκπαιδευτικά ζητήματα και έχουν ήδη συνεδριάσει δέκα φορές”.

“Υπόδειγμα” η Συμφωνία των Πρεσπών

Υποδειγματική θεωρεί και σήμερα ο Ζόραν Ζάεφ τη Συμφωνία των ΠρεσπώνΥποδειγματική θεωρεί και σήμερα ο Ζόραν Ζάεφ τη Συμφωνία των Πρεσπών

Ο Ζόραν Ζάεφ έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι δεν θέλει να “διαπραγματευθεί” με τη Βουλγαρία θέματα γλώσσας ή εθνικής ταυτότητας, εκτιμά ωστόσο ότι η χώρα του έχει δώσει θετικά δείγματα γραφής. Όπως δηλώνει στη DW “έχουμε ήδη δώσει μαθήματα, όχι μόνο με τη Συμφωνία των Πρεσπών, που ήταν ένας εξαιρετικός τρόπος για να βρούμε λύσεις ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εθνικές ομάδες με τη διπλωματία και με ευρωπαϊκή συμπεριφορά, να γεφυρώσουμε τις διαφορές προσθέτοντας τον γεωγραφικό προσδιορισμό ‘Βόρεια’ στο όνομά μας, ώστε να διαχωρίσουμε τη Βόρεια Μακεδονία από την Ελληνική Μακεδονία. Αυτή η συμφωνία μπορεί να αξιοποιηθεί ως υπόδειγμα σε όλον τον κόσμο. Αλλά και η συμφωνία που υπογράψαμε το 2017 με τη Βουλγαρία περιέχει πολύτιμα στοιχεία για την κοινή μας ιστορία. Μέσα από αυτή την ιστορία θα πρέπει να αναπτύξουμε καλές σχέσεις με τη Βουλγαρία”.

Μπόρις Γκεοργκιγιέφσκι

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Ο χάρτης Μπάιντεν και η κατεχόμενη Κύπρος

0

Αποστόλου-Κατσαρός Κωνσταντίνος

Αποτελεί γενική διαπίστωση, ακόμη και των πλέον αισιόδοξων αναλυτών, ότι τα μηνύματα που εκπέμπονται από την παρουσία του Ερντογάν στα Βαρώσια, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά. Οι Τουρκοκύπριοι μάλιστα κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για ενδεχόμενη προσάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία. Είναι όμως αυτό ένα πιθανό σενάριο ή αποτελεί ακραία ανάγνωση των συγκυριών;

Οι Τουρκοκύπριοι κρούουν τον κώδωνα και τα φερέφωνα επιβεβαιώνουν. Κατά την διάρκεια των παράνομων εκλογών στα κατεχόμενα στις 18 Οκτωβρίου 2020, οι Τουρκοκύπριοι κατήγγειλαν εκτεταμένη εξαγορά ψήφων, και απειλές απέλασης των εποίκων οι οποίοι αρνούνταν να ψηφίσουν τον εκλεκτό του Ερντογάν, Ερσίν Τατάρ. Τις καταγγελίες αυτές διαδέχτηκαν οι φόβοι των Τουρκοκυπρίων για την επόμενη ημέρα, οι οποίοι εκφράστηκαν από το δημοφιλή συνδικαλιστή Σενέρ Ελτσίλ με δήλωσή του στη βρετανική Guardian.

Ο Ελτσίλ επισήμανε ότι «πρέπει να υψώσουμε τη φωνή μας και να δείξουμε ανυπακοή. Οι Τουρκοκύπριοι θα εξαφανιστούν αν η χώρα μας δεν επανενωθεί [σσ. εννοεί πιθανότατα ομοσπονδιακά]. Ο Ερντογάν είναι απρόβλεπτος, μπορεί να κάνει οτιδήποτε». Ο Σερτάκ Σονάν, αναπληρωτής καθηγητής πολιτικών επιστημών στο λεγόμενο “Διεθνές Πανεπιστήμιο της Κύπρου” των κατεχομένων, και σύμβουλος του απερχόμενου κατοχικού ηγέτη Ακιντζί, δήλωσε και αυτός στη Guardian ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για το ενδεχόμενο προσάρτησης.

Σχηματισμός ημισελήνου από τουρκικά αεροπλάνα.

Είναι δικαιολογημένη όμως αυτή η εκτίμηση; Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι τα φερέφωνα της Άγκυρας καλλιεργούν ήδη κλίμα και πανηγυρίζουν (αν όχι, προαναγγέλλουν) με μια τέτοια προοπτική. Ο Φατίχ Τσεκίρτζ, αρθρογράφος της εφημερίδας Hürriyet, γράφει: «Γνωρίζετε ποια είναι η ευτυχής σύμπτωση; Είναι το Καραμπάχ… το οποίο απελευθερώνεται μετά από 28 χρόνια κατοχής. Η ημισέληνος ξύπνησε. Το Αζερμπαϊτζάν ανέκτησε τα κατεχόμενα εδάφη του. Αυτό είναι το μήνυμα από την “TΔΒΚ” [κατεχόμενα]. Είναι το μήνυμα της ανατολής του αστεριού της ημισελήνου». Όχι τυχαία, το ίδιο μήνυμα φαίνεται να επιχειρεί να περάσει και το καθεστώς της Άγκυρας το οποίο αρέσκεται στη σημειολογία με τον σχηματισμό της ημισελήνου από τουρκικά αεροπλάνα κατά την διάρκεια της φιέστας στα Βαρώσια.

Μήπως η κυπριακή κυβέρνηση γνωρίζει;

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι δηλώσεις του Ελληνοκύπριου υπουργού Εξωτερικών Νίκου Χριστοδουλίδη, στην παρουσίαση του προϋπολογισμού του υπουργείου Εξωτερικών για το 2021, κατά τις οποίες επισήμανε ότι: «Δυστυχώς τα κατεχόμενα, περιοχές της βόρειας Συρίας, περιοχές στο βόρειο Ιράκ, είναι ενδεχόμενοι στόχοι του Ερντογάν, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει και φυσικά ανησυχούμε».

Χάρτης-1: Χάρτης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Ταυτόχρονα υπογράμμισε την ανησυχία του για τον κίνδυνο προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία, σε περίπτωση μη λύσης του Κυπριακού μέχρι το 2023, δηλώνοντας: «χωρίς καμία υπερβολή, από το 1923 είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε μια αναθεωρητική Τουρκία στο βαθμό που την βλέπουμε».

Σημείωσε δε ότι τη χρονιά αυτή θα συμπληρωθούν 100 χρόνια από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, και το καθεστώς Ερντογάν επιθυμεί να παρουσιάσει μια διευρυμένη Τουρκική επικράτεια. Ο Ελληνοκύπριος υπουργός Εξωτερικών δεν παρέλειψε μάλιστα να συνδέσει τις εξελίξεις στα κατεχόμενα με τη διαφαινόμενη αλλαγή στην αμερικανική προεδρία, όπως θα αναφερθεί και παρακάτω.

Η πρόβλεψη Μπάιντεν για τα Κατεχόμενα

Διόλου τυχαίος ο συσχετισμός αυτός, και ανακαλεί στην μνήμη τον γνωστό χάρτη Μπάιντεν για τον οποίο αναφερθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο μας. Το χάρτη που σχεδιάστηκε από το Bureau of Energy Resources των ΗΠΑ (υπηρεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ) υπό τις οδηγίες του τότε αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν (Χάρτης-1), και παρουσιάστηκε προσωπικά στον Ερντογάν, αλλά και στην Κυπριακή Δημοκρατία κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό (2015-2017).

Χάρτης-2: Χάρτης Μπάιντεν με κόκκινη σκίαση το βόρειο τμήμα της “εν δυνάμει ΑΟΖ” των κατεχομένων, και σε κίτρινο κύκλο ένας νοητός διάδρομος/γέφυρα που την ενώνει με την ακτογραμμή/γραμμη βάσης της ηπειρωτικής τουρκικής.

Ο εν λόγω χάρτης λοιπόν, εμφανίζει κάποιες λεπτομέρειες που ίσως να σχετίζονται με τη φημολογία περί προσάρτησης των κατεχομένων. Συγκεκριμένα, στον Χάρτη-2 και τις θαλάσσιες ζώνες της κατεχόμενης Κύπρου (κόκκινη σκίαση), δεν γίνεται πρόβλεψη Αιγιαλίτιδας Ζώνης (sic). Δηλαδή η “εν δυνάμει ΑΟΖ” ξεκινάει απευθείας από τη γραμμή βάσης (βλ. επεξηγηματικό διάγραμμα θαλασσίων ζωνών), κατά παράβαση οιασδήποτε ανάγνωσης του Δίκαιου της Θάλασσας.

Για να προλάβουμε αυτούς που θα αντιτάξουν την άποψη ότι ο χάρτης Μπάιντεν αποτυπώνει την υφαλοκρηπίδα (η οποία όντως ξεκινά από τις γραμμές βάσης) και όχι την ΑΟΖ, σημειώνεται ότι στις υπόλοιπες περιοχές (εκτός της συγκεκριμένης) ο χάρτης προβλέπει αιγιαλίτιδα ζώνη, ενίοτε μεταβλητού εύρους.

Επισημαίνεται δε, ότι όλοι οι μεταγενέστεροι σχετικοί χάρτες που εξέδωσε η Τουρκία υιοθετούν την ίδια πρόβλεψη για τις θαλάσσιες ζώνες των κατεχομένων όπως διαπιστώνεται και στο Χάρτη-3. Επιπλέον, στον Χάρτη-2 η εν δυνάμει ΑΟΖ των κατεχομένων εμφανίζει ένα νοητό διάδρομο/γέφυρα (κίτρινος κύκλος) που ξεκινάει από τα ανατολικά του κόλπου Taşucu και κατευθύνεται νοτίως προς τα παράλια της Επτακώμης (Yedikonuk).

Επεξηγηματικό διάγραμμα θαλασσίων ζωνών.

Λαμβάνοντας αυτά υπόψη, το πρώτο ερώτημα που ανακύπτει είναι, γιατί η κατεχόμενη Κύπρος δεν διαθέτει χωρική θάλασσα και επιπλέον εμφανίζεται να έχει “ενοποιημένη” την εν δυνάμει ΑΟΖ της με την ηπειρωτική Τουρκία διαμέσου του διαδρόμου που ενώνει τον κόλπο Taşucu με τα παράλια της Επτακώμης (κίτρινος κύκλος στον Χάρτη-2);

Μήπως η ιδιότυπη αυτή πρόβλεψη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που κατασκεύασε τον χάρτη (και υποθέτουμε ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γνωστοποίησε και στο Φόρεϊν Όφις), αποτελεί μια προπαρασκευαστική ενέργεια προσάρτησης των κατεχομένων; Είναι γνωστό ότι η Τουρκία φροντίζει πάντα να καλύπτει τις ενέργειές της με μία επίφαση νομιμότητας, και εδώ τις παρέχεται ακριβώς αυτό.

Χάρτης-3: Παρουσίαση του Τούρκου πρέσβη Çagatay Erciyes (Director General for Bilateral Political & Maritime-Aviation-Border Affairs, MFA) στις 26 Μαίου 2019.

Τι κάνουν οι Κύπριοι;

Το δεύτερο ζήτημα αφορά στη στάση της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας έναντι του χάρτη. Το δημοσίευμα της Mc Clatchy DC, όπου δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά, δεν διευκρινίζει το πότε ακριβώς [μεταξύ 2015-2017] ο χάρτης παρουσιάστηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι σημαντικό να διασαφηνιστεί εάν στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά (Ιανουάριο και Ιούνιο-Ιούλιο του 2017), καίτοι απόντων των αμερικανών, τέθηκαν επί τάπητος ορισμένες από τις προτάσεις του χάρτη.

Επίσης, ποια είναι η επίσημη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας για τις εξόφθαλμες παρασπονδίες επί των θαλασσίων ζωνών των κατεχομένων; Έγιναν συζητήσεις με τους Αμερικανούς επί τούτου όταν τους γνωστοποιήθηκε ο χάρτης; Μήπως αφενός με την ανάδειξη του εγκάθετου της Άγκυρας Ερσίν Τατάρ, αφετέρου με τα γεγονότα στα Βαρώσια, και αφετρίτου με τον πρωτεργάτη του χάρτη να είναι –πιθανώς– ο επόμενος ένοικος του Λευκού Οίκου, συνειδητοποίησαν ότι δρομολογείται η διαδικασία της προσάρτησης;

Έτσι ίσως να εξηγούνται και οι σχεδόν απεγνωσμένες δηλώσεις του Χριστοδουλίδη, ο οποίος μάλιστα ανέφερε ότι για την Αμμόχωστο «υπάρχουν κάποιες αποφάσεις που λάβαμε σε επίπεδο Γενικού Εισαγγελέα» οι οποίες δεν μπορούν να αναφερθούν δημόσια. Τι προέβλεπαν άραγε αυτές οι αποφάσεις; Ο Ελληνοκύπριος υπουργός Εξωτερικών πήγε όμως και ένα βήμα παρακάτω, συσχετίζοντας τις εξελίξεις στα κατεχόμενα με τις εκλογές στην Αμερική.

Συγκεκριμένα είπε ότι ο Τζο Μπάιντεν έχει διαφορετική προσέγγιση από τον προκάτοχό του, σημειώνοντας

Συνέχεια στο slpress.gr

Biden and Erdogan: Five Potential Flashpoints in US-Turkish Relations

0

November 19, 2020 | Balkan Insight

After being protected by Donald Trump, Turkish President Recep Tayyip Erdogan could soon face US sanctions and political pushback from Joe Biden’s administration that would sour Ankara-Washington relations.

Aykan Erdemir | Turkey Program Senior Director

 

Joe Biden meets with Turkish President Recep Tayyip Erdogan in Washington, D.C. (Getty Images)

President Donald Trump shielded his Turkish counterpart Recep Tayyip Erdogan from the consequences of buying proscribed Russian weapons, evading US sanctions on Iran, holding US consular workers hostage, and making irredentist claims against his neighbours in the Eastern Mediterranean.

Whereas Trump had a personal bond with Erdogan, president-elect Joe Biden has been the target of hostility and threats from Turkish officials and media loyal to Erdogan.

With multiple flashpoints on the horizon for US-Turkish relations, a rupture may be imminent if Erdogan continues his provocations with a less forgiving chief executive in the White House.

Although Turkey’s leading opposition parties, the pro-secular Republican People’s Party (CHP) and the pro-Kurdish Peoples’ Democratic Party (HDP) were quick to issue congratulatory messages to Biden and his running mate Kamala Harris, the Erdogan government was the last NATO ally to acknowledge Biden’s win.

Erdogan, who succeeded in cutting various backchannel deals with Trump and his inner circle, was between a rock and a hard place following the November 3 election.

Having targeted Biden during the election campaign for the former vice president’s earlier comments about Turkey, Erdogan wanted neither to alienate the president-elect further nor to provoke Trump during his two-and-a-half-month ‘lame duck’ period before leaving office.

After all, Trump still has the power to retaliate against Erdogan by declining to shield Turkey from looming US sanctions.

Indeed, the most burning issue in US-Turkish relations remains the potential for penalties under the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA) for Turkey’s purchase of the Russian-made S-400 air defense system.

On October 16, Ankara carried out S-400 firing tests in the Black Sea province of Sinop, a development Erdogan confirmed a week later.

The House of Representatives version of the 2021 National Defense Authorization Act would force the president to issue CAATSA sanctions against Turkey over its S-400 procurement within a month of the defence authorisation bill becoming law, likely in late December.

For reasons unknown, Trump has so far spared Ankara from sanctions. Regardless of whether the US Congress makes sanctions against Ankara mandatory, Biden could choose to go forward with sanctions to highlight that he, unlike Trump, is lenient neither on Erdogan nor on Putin.

A second flashpoint between Washington and Ankara is the ongoing sanctions evasion case in the Southern District of New York (SDNY) against Halkbank, a public lender majority-owned by the Turkish government.

On October 1, the federal judge overseeing the case refused to dismiss an indictment accusing Halkbank of helping Iran evade U.S. sanctions.

An October 29 exposé in the New York Times showed that the Trump administration had put pressure on SDNY prosecutors since 2018 to treat the bank leniently and negotiate a settlement that would grant immunity to key individuals with ties to Erdogan who had helped finance Iran’s nuclear weapons programme.

When Biden was vice-president, Erdogan reached out to him in hopes that the Obama administration would quash the investigation into the role Turkey played in Iran’s sanctions evasion schemes.

The effort failed when Biden reminded his Turkish counterpart that if a US. president took legal matters into his own hands, “he would be impeached for violating the separation of powers”.

If Biden simply allows the US justice system to follow its due course, potential convictions and fines that could result for the biggest sanctions-evasion scheme in recent history would not only hurt Turkey’s flailing economy, but also US-Turkish relations.

Hostage diplomacy

A third flashpoint to watch for is the Erdogan government’s hostage diplomacy, or policy of imprisoning over 50 American and European nationals and employees on trumped-up charges since 2016 so Ankara can trade them for concessions from Turkey’s Western counterparts.

Besides the high-profile case of US pastor Andrew Brunson, who was able to return to the United States in October 2019 after two years of detention in Turkey on bogus terrorism and military espionage charges, there are also three foreign service nationals, ie. Turkish citizens working as US consular employees, who became targets of politically-motivated charges and smear campaigns.

Since 2017, all three have been convicted on unsubstantiated terrorism charges, and two of them remain in prison serving five-year and eight-year sentences respectively.

Although Trump remained indifferent to the suffering of these State Department employees, Biden is likely to be more proactive to free them, with Global Magnitsky Sanctions as one of the options against Ankara.

A fourth point of bilateral tension may be the next cross-border operation by Turkish troops and Ankara’s Syrian jihadist proxies into parts of north-east Syria controlled by the Kurdish-led Syrian Democratic Forces, Washington’s allies in the fight against the Islamic State.

The Erdogan government has launched three cross-border operations targeting Washington’s Syrian Kurdish partners since 2016; the last one, in October 2019, triggered U.S. sanctions against Turkey.

Biden, who is known for his pro-Kurdish sympathies, is likely to be even more vigilant against Erdogan’s targeting of north-east Syria and the human rights violations committed by Turkish proxies, including hostage-taking, torture, rape and pillaging, according to a September 15 report from the United Nations Commission of Inquiry on Syria.

Finally, Ankara’s irredentist Blue Homeland naval concept, and ongoing gunboat diplomacy in the eastern Mediterranean, could be the fifth flashpoint in US-Turkish relations.

Erdogan’s insistence on seismic research and drilling in maritime waters claimed by Athens and Nicosia has already drawn the ire of the European Union, although Brussels has walked back its threats to impose sanctions.

If Biden, as expected, repairs the transatlantic ties that Trump damaged with his contempt for European leaders, Washington and Brussels could devise and implement concerted action against Ankara, including coordinated European and American sanctions.

These looming flashpoints show that Biden’s Turkey portfolio, or more accurately Erdogan portfolio, will be at least as tricky as his Iran and Russia portfolios, requiring a good mix of incentives and disincentives to stop Ankara’s further descent into authoritarianism, belligerence and illicit finance while also reversing its drift from NATO and the alliance’s transatlantic values.

Ironically, the greatest advantage Biden has is that he was part of the Obama administration that misread Erdogan completely not only as “a man of principle,” but also as a “moderate Muslim democrat” and a “potential role model for Muslim leaders.”

The president-elect is two terms wiser about what to expect from Erdogan. Biden has also had the opportunity to learn from how Erdogan played Trump to enjoy impunity for his long list of transgressions.

The best hope for US-Turkish relations is if Erdogan recognizes that Biden will not indulge him the way Trump did. This could force Erdogan to act more prudently as he fears pushback from an administration that is unlikely to offer impunity.

Since the US elections, there has even been some talk of legal and economic reforms in Turkey. Biden, however, would be naïve to assume that Erdogan will make responsible choices given the Turkish strongman’s house of cards is built on iron-fisted authoritarianism at home and military adventurism abroad.

Aykan Erdemir is a former member of the Turkish parliament and senior director of the Turkey Program at the Foundation for Defense of Democracies. He can be followed on Twitter at @aykan_erdemir. FDD is a nonpartisan think tank focused on foreign policy and national security issues.

Moscow’s New Rules

0
L-R: The leaders of Armenia, Belarus, Russia, and Kyrgyzstan. Photo: Getty Images  
Simultaneous crises in Belarus, Nagorno-Karabakh, and Kyrgyzstan have demonstrated Russia’s maturing approach to its neighborhood. Russia is learning to mind its limitations; to repel residual nostalgia; and to think straight, putting issues before personalities, and staying focused on its own interests, leaving the empire farther and farther behind.

Russia’s recent behavior in the former Soviet space has surprised people in Europe and America as appearing too timid and passive. The template that a lot of Western observers have been operating from since 2014 is that of an aggressive Kremlin dependent for regime stability on a constant supply of new “Crimeas”: Donbas, Syria, Libya, and so on. Now the picture has abruptly changed, and the Kremlin that looked threatening only a few months ago appears weak, challenged, and indecisive. Contrasting views of Russia’s foreign policy are nothing new, of course, and have historically led to wrong conclusions about what the country might or might not do. The actual situation is more nuanced, just as the developments around the second Karabakh war suggest.

Reconquista Canceled

Take the idea of an aggressive Kremlin bent on reconquering the lands lost in the downfall of the Soviet Union. In fact, Moscow’s policies in Ukraine in 2014 were essentially a reaction to the surprise ouster of President Viktor Yanukovych in the Maidan protests. There was no plan for reconquest. Crimea was seized for strategic reasons as the main base of the Black Sea Fleet and incorporated into Russia as an opportunity not to be missed. The mirage of Novorossiya—the Russian-speaking southeastern part of Ukraine escaping, with Moscow’s support, from Kyiv’s rule—appeared only briefly; Donbas was an improvisation gone awry; and even carving a land bridge to Crimea, never mind a march on Kyiv—both undoubtedly advocated for by some in Moscow—were never attempted. That said, the Baltic states and Poland were about as safe—or unsafe—after Crimea as they were before it.

Of course, Crimea’s return to Russia was widely celebrated in the country, but as much for the fact itself—“correcting [Soviet leader Nikita] Khrushchev’s injustice” of transferring the peninsula to the Soviet Ukrainian republic—as for the fact that, as if by miracle, it happened peacefully, literally without a shot being fired, and—legalism aside—in accordance with the wishes of the vast majority of the local population. The so-called Crimea majority—80 percent of the Russian people—on which the Kremlin and President Vladimir Putin personally could rely for a few years after 2014—came in very useful in domestic politics. The fact is, however, that the powers that be made full use of the effect of Crimea, not that the entire Crimea operation and the subsequent one in Syria were designed to buy popular support.

Russia is an autocracy. On the most important issues there is just one decider. Foreign and security policy is Putin’s private domain. This doesn’t mean, however, that his decisions are completely arbitrary. Russia’s operation in Syria was undertaken in such a way as not to create parallels in the popular mind with the tragic experience of the war in Afghanistan, which resulted in 14,000 Soviet deaths. So a U.S.-style air force-cum-navy engagement was ordered, with local and regional allies fighting on the ground. Russian battlefield involvement in Libya has been assigned to a private company: essentially, soldiers of fortune. Putin’s actions may be putting others off balance, but the risks he has been taking are calculated. Expecting him to be on an interventionist spree just to keep himself in place was at best a gross misunderstanding of the realities and constraints. So much for imperialist nostalgia.

Russia’s Loss of Dominance Is Yesterday’s News

Second, the news of Russia’s loss of influence in the post-Soviet space is very dated. The Baltic states have been in NATO for sixteen years; Ukraine has been pro-Western and anti-Russian since the Maidan revolution; so has Georgia, only for a decade longer; Moldova is torn in both directions, but leaning more toward the West; Azerbaijan is closely allied with Turkey; Uzbekistan is vociferously independent; and Turkmenistan is reclusive, shunning foreign connections. That leaves only Armenia, Belarus, Kazakhstan, Kyrgyzstan, and Tajikistan—five out of fourteen ex-republics—as Moscow’s formal allies and partners. In many of those countries, however, particularly in Central Asia, China has long been a major outside player.

Moreover, since gaining independence from Moscow, all of Russia’s nominal allies have been pursuing what they proudly call multi-vector foreign policies. The Collective Security Treaty Organization that Moscow leads is an alliance in name only. There is no defense integration and only very light coordination. The allies do not always support Moscow in UN voting, and—very tellingly—none of them have recognized Crimea as part of Russia. They have no wish to get involved in the U.S.-Russia confrontation, so as not to be slapped with U.S./EU sanctions. As for the Eurasian Economic Union, it is little more than a customs arrangement, and many of its member states do as much or more business with China than with Russia. In cultural terms, in the last three decades Russian has been losing out there to the local languages and English.

All by Itself

Does this all mean that Russia is being diminished in its neighborhood, even as it seeks to project its influence farther abroad? Is it also a sign that it is getting weaker as an international player? The answer is that Russia is painfully adapting to the rapidly changing environment. Eight years ago, in my book Post-Imperium, I argued that Russia was leaving its historical empire behind. At a time when Putin had announced his vision of a full-fledged Moscow-led Eurasian Union that would include Ukraine, and Dmitry Medvedev was talking about a sphere of Russia’s privileged interests in the former USSR, this seemed counterintuitive. Hillary Clinton, then U.S. secretary of state, was sternly warning against attempts to restore the Soviet Union under a different name.

However, the historic trend was not reversed. At the turn of the 2010s, the empire was still very much at the back of many people’s minds, but certainly even then it was more of a memory of the past than a realistic vision of the future. A decade on, with the experience of Ukraine and also Belarus under its belt, Russia, I would argue, has turned post-post-imperial: one step farther removed from the historical pattern. It is getting used to being just Russia. Moreover, Russia is embracing its loneliness as a chance to start looking after its own interests and needs, something it neglected in the past in the name of an ideological mission, geopolitical concerns, or one-sided commitments built on kinship or religious links. This is a new model of behavior.

Alliances, Ltd.

Russia has discovered that it doesn’t have allies who would stand by it in its hour of need, but it has also found out that it doesn’t really need allies to defend itself against adversaries. In Eastern Europe, of course, Belarusian territory separates the heart of Russia from NATO territory, but the scenario of a massive overland invasion along the lines of Napoleon’s or Hitler’s incursions is very far-fetched today. The United States is a formidable adversary, but the basic stability of the U.S.-Russia relationship is assured by deterrence, which requires above all that Moscow maintain credible nuclear capabilities that deny the Pentagon any chance of winning a war against Russia. Stability in Europe may be potentially challenged in the future by U.S. INF deployments, but these will undoubtedly be parried by asymmetrical countermoves that create a similar level of threat for the United States.

In the South Caucasus, Russia’s military presence is limited to land-locked Armenia, but its solitary base there has served the only purpose of protecting Armenia from a Turkish invasion. Moscow never committed itself to defending Armenian positions in the disputed Nagorno-Karabakh region, which Russia has always legally recognized as part of Azerbaijan and where it sought to mediate between the two sides. For its part, the Armenian leadership under Prime Minister Nikol Pashinyan had since 2018 been distancing itself from Russia and reaching out to the West.

The Azeri victory in the second Karabakh war with the Armenians in November 2020 has ushered in a new regional order. Russia was able to negotiate a truce between the warring parties. It has also expanded its military presence in the Caucasus by becoming the sole peacekeeper between Armenia and Azerbaijan. However, the war has not only highlighted Turkey’s role in the region as a very close ally of victorious Azerbaijan. Moscow has had to legitimize that role by accepting Ankara’s participation, alongside Russia, in the monitoring mechanism for Karabakh.

With U.S. influence in a commanding position in Tbilisi, and Turkish influence and prestige standing very high in Baku, Russia faces an uncertain political future in Armenia, its defeated nominal ally. Moscow is learning to see the region, which used to be part of the Soviet state, and before that of the Russian empire, not from a position of regional dominance, now gone, but through the prism of its vital interest of maintaining stability in its own Northern Caucasus borderland. Vis-à-vis Georgia, the border is protected by Russian military outposts in Abkhazia and South Ossetia. Vis-à-vis Azerbaijan, a degree of cooperation with Baku is required.

This doesn’t mean that all alliances are useless. In Central Asia, Russia keeps air and army bases in Kyrgyzstan and Tajikistan which provide for a forward presence with an eye to Afghanistan. With the impending final withdrawal of U.S. forces, Russia needs to be ready for an upsurge of radicalism and extremism in Afghanistan, which might again become a haven for transnational jihadis. With the enormous territory of Kazakhstan separating—and shielding—Russia from the areas of turbulence down south, Russia needs both outposts of its own and logistical support from its allies. The stability of Kazakhstan itself, which is going through a political transition, is of the utmost importance to Russia, but Nur-Sultan, while generally friendly and cooperative toward Moscow, pursues an independent course in domestic and foreign affairs.

Moscow also came to realize long ago that in Central Asia, it would have to accommodate the growing Chinese presence and influence and learn to collaborate with Beijing on keeping things stable, security-wise. Beijing has already selected Tajikistan as its point of entry for a security presence, but has been advancing incrementally. Moscow doesn’t feel threatened. The clash between Russia and China that so many Western scholars have been expecting and predicting for decades is not in the cards for the foreseeable future.

Economic Partnerships Without Integration

The Eurasian Union was first designed by Putin as a Moscow-led 200-million-people-strong geopolitical, economic, and military power bloc in Eurasia. Today, it is essentially an economic arrangement which plays a generally useful but limited role facilitating relations among several former Soviet republics. Crucially, Russia has proven unwilling to become the donor of the union, and its partners equally unwilling to cede parts of their sovereignty to supranational bodies that would be dominated by Russia. This dual refusal has put an end to the outsize ambitions of some, and unrealistic expectations of others.

With Belarus, Russia set out to build a union state back in 1999. Since the start, that union has been little more than a cover for special deals that Belarusian President Alexander Lukashenko was able to get from Moscow in exchange mostly for pledges of unity, solidarity, and loyalty—while carefully but clearly distancing the country from Russia. When, in 2019, the Kremlin indicated that it would stop subsidizing Belarus unless it agreed to real economic integration, Lukashenko’s bluff was called. The political crisis that engulfed Belarus following the August 2020 presidential election has allowed Moscow to try its hand at helping Minsk to carry out constitutional reform, political transition, and economic liberalization while integrating it closer with Russia. It is not clear how successful Moscow will be. As for the union state as such, it will probably remain an empty shell.

Vanishing Space

The dynamic of separation within the former Soviet/imperial space runs very deep. With changing generations, Ukraine is increasingly seen as a big, if presently troubled, neighbor full of virulently anti-Russian elements. In the Russian public mind, particularly among younger people, it is fast becoming a foreign country. For those who care about traditional symbols, the birthplace of the Russian state has been conveniently transferred in the official history narrative from “Kiev, the mother of Russian cities,” to Novgorod in Russia, the Vikings’ first stronghold and operations base. Even the “official” place of Russia’s baptism has been moved from Kyiv (as it is now transcribed), where Prince Vladimir ordered the townsfolk baptized in the River Dnieper, to Khersones on the outskirts of Sevastopol in Crimea, where Prince Vladimir himself was baptized in the Black Sea.

Georgia may still attract Russian tourists and its wines are back on the Russian market after being banned for several years, but in both categories, it is far behind its competitors. Russians today get most of their knowledge of the other former Soviet republics, from Armenia and Azerbaijan to Uzbekistan and Tajikistan, from those who come to seek work in Russia. There is virtually no desire to go back themselves and try to reassemble the empire. The reason is simple: the Russian empire, and particularly the Soviet Union, used to buy the loyalty of the borderland regions using the resources of the ethnically Russian core. Today, Russia’s per capita GDP is 2.5 times that in Ukraine and 50 percent higher than in Belarus. Thus, the idea of the former Soviet Union is following in the footsteps of the Soviet Union itself: it is disappearing.

Lessons Learned

The three crises that have almost simultaneously broken out in Belarus; the Nagorno-Karabakh region disputed by Armenia and Azerbaijan; and Kyrgyzstan, where popular protests recently toppled the ruling regime, have demonstrated Russia’s maturing approach to its neighborhood. Some of Moscow’s new rules include:

Russia first: Russia’s principal interest in the world is Russia itself. As Putin mentioned in connection with a different subject: we are not interested in a world without Russia. Faced with the war in Nagorno-Karabakh, Russia preferred to maintain stability at home, given the existence of large Armenian and Azeri diasporas in Russia (2 million strong each); to keep an important relationship with Azerbaijan intact; and to avoid a collision with regional power Turkey. By involving itself in the war on the side of its nominal ally Armenia, it would have lost all of the above. Russia did send forces to Karabakh, but as peacekeepers between the two sides.

The former Soviet Union doesn’t exist: As far as Moscow is concerned, all the countries that emerged from the ex-Soviet republics are on their own. To Russia, thirty years after the breakup of the USSR, they are all foreign states; emotions are kept apart from politics: there are no special attachments, and no free discounts. Each bilateral relationship will be judged on its own merits.

Bilateral relations with allies are becoming less dependent on personalities: In the context of recent elections in allied nations, Moscow has indicated that it is not tied to any particular leader, be it Belarus’s Lukashenko or Kyrgyzstan’s toppled Sooronbay Jeenbekov. This was already evident from the two previous Kyrgyz revolutions (2005 and 2010) and the 2018 street protests in Yerevan that overthrew the leadership in Armenia, and had long been the attitude regarding tumultuous local practices in Abkhazia and South Ossetia. Russia primarily cares about its own interests in the countries concerned and focuses on protecting those.

Commitments are not open-ended and are always reciprocal: As Moscow has demonstrated in the crisis in Nagorno-Karabakh, Russia will do what it is formally obligated to do, but no more. Russia sent similar messages during the acute phase of the Belarus crisis. It will also insist on its allies being more loyal in order to deserve Moscow’s support. If an ally engages in a “multi-vector” foreign policy, they should expect a similar attitude from Russia.

Third powers cannot be excluded from the neighborhood; they must be dealt with. Russia has no way of barring third players from what used to be the territory of the Soviet Union. Rather, it must deal with them to minimize threats to core Russian interests. With regard to the West, Russia has used unresolved conflicts in Donbas, Abkhazia, and South Ossetia to stop Ukraine and Georgia from securing NATO membership; with regard to China, it has managed to divide up economic/security responsibilities in Central Asia; with regard to Turkey, it is competing in a hard-nosed way for a favorable balance of interests in the Caucasus and the Middle East. Conditional support for Lukashenko is being used to shut out Poland and Lithuania from interfering directly in Belarus, while the self-proclaimed Transnistrian republic supported by a small Russian garrison and economic subsidies should prevent at least that region of Moldova from folding into Romania.

These new rules did not just suddenly appear in Moscow; they are the product of at least a decades-long process that has seen many Kremlin ambitions severely curtailed and many plans nixed. The Russian Federation is learning to mind its limitations and to match its ends to means; to repel and repress residual nostalgia; and to think straight, putting issues before personalities, and staying focused on its own interests. This doesn’t suggest that Russia is withdrawing into itself or is ready to make concessions to others. It simply means that its modus operandi in the neighborhood is changing, and its posture across Eurasia is being reconfigured, leaving the empire farther and farther behind.

carnegie.ru

Joe Biden’s Foreign Policy and Russia

0
Joe Biden (R) meeting with Vladimir Putin (opposite) in Moscow in 2011. Photo: TASS/Valery Sharifulin   
Biden calls Russia the biggest threat to the United States, and sees Moscow’s policies as aimed at weakening Western countries internally; undermining the unity of such institutions as NATO and the European Union; and subverting the liberal world order.

When Joe Biden said in 2011 that he had looked into [Putin’s] eyes and found that he had no soul, Vladimir Putin’s response was: “We understand one another.” With Biden elected the forty-sixth president of the United States, and Putin allowed under the recent constitutional amendments to stay in the Kremlin through 2036, this promises to be one of the coldest personal relationships between the U.S. and Russian leaders. In terms of foreign policy, President-elect Biden is often compared in Russia to his former boss Barack Obama, but although many of the people likely to get top positions at the National Security Council, the state and defense departments, and the U.S. mission to the UN are former members of the Obama administration, Biden’s foreign policy experience goes back much further.

Biden meeting Gromyko (R) in 1988. Source: Eduard Pesov/TASSFor the seventy-eight-year-old, the Cold War is not something he learned about from books, like Obama, but something he lived through. Elected to the U.S. Senate in 1972, Biden visited Moscow in 1979, when the ill-starred SALT-2 treaty was signed, and then again nearly a decade later just after the signing of the INF agreement, which was canceled by Donald Trump last year. A photo taken during the latter trip of Biden with Andrei Gromyko, the patriarch of Soviet diplomacy who was then the nominal head of state of the USSR, has become a big hit on Russian social media since November 3. Therein lies a major distinction between Biden and Obama where it comes to Russia: for Biden, the present confrontation with Moscow is a postscript to the Cold War. And like the Cold War itself, it must be won by the United States.

Of course, Biden does not entirely conflate Russia with the Soviet Union. As a U.S. senator, a longtime chairman of the Senate Foreign Relations Committee, and a two-term U.S. vice president, he has been intimately involved in world affairs for almost a half century. However, while Biden recognizes China as America’s top competitor, he calls Russia the biggest threat to the United States. Even though he describes Russia as a country in enormous decline, an oil-based economy and a second-rate military power, unable to compete with the West and saddled with depressive demographics and a kleptocratic regime run by KGB thugs, he sees Moscow’s policies as aimed at weakening Western countries internally; undermining the unity of such institutions as NATO and the European Union; and subverting the liberal world order. He sees an increasingly revanchist, aggressive Russia that is taking the fight beyond the former Soviet space and getting closer to China.

Yet Biden does not believe that the attempt made at the end of the Cold War to integrate Russia into the U.S.-dominated system was a mistake. He rejects any notion that the failure of that effort was the result of NATO’s eastern enlargement: Russian paranoia, in his view, should not be condoned. Rather, the problem was the takeover of the Russian state by its security services. However, Biden is not giving up on Russia. There may not have been any Arab Spring-style ouster of Putin in 2011–2012, but Biden hopes that new opportunities will present themselves in the future. Thus, in Biden’s view, Russia should not be cornered: one, it would make it too dangerous for the United States; two, the only thing that keeps Putin in power is nationalism and anti-Americanism. Eventually, Russia will come back to its senses, ditch Putin’s policies, and recognize that it cannot rebuild itself unless it engages with the West.

Such a conclusion provides an insight into Biden’s future policy toward Russia and suggests that that policy will be to better coordinate the Russia-related activities of U.S government agencies; mount a cyber offensive against Russia; consolidate U.S. alliances and partnerships; put pressure on Russia and make it pay a very heavy price for its misdeeds; but also structure the conflict not as one between the United States and Russia, but as between the Russian kleptocracy and oligarchy on the one hand, and the Russian people on the other, with America supporting Russia’s “underground civil society.” Exposing Russian official corruption through leaks, while naming and shaming the perpetrators and discrediting the Kremlin in the eyes of ordinary Russians is the main tool of this approach.

Besides extending the frontline of the U.S.-Russian confrontation to include democracy and human rights, Biden can also be counted on to take on Russia more boldly in the former Soviet Union, from Ukraine, Belarus, and Moldova to the South Caucasus and Central Asia. For years, he closely oversaw Washington’s Ukraine policy for Obama; more recently he has been very vocal in support of the Belarusian opposition and highly critical of Moscow’s policies toward Minsk, as well as Russia’s role in Nagorno-Karabakh. More U.S.-Russian friction in all those regions is a sure bet.

Biden’s win promises a more coordinated Russia policy within the NATO alliance. Over the last few months, the stance of European countries on Russia has significantly hardened, bringing Europe very close to America’s position. Germany, once Russia’s advocate in the West, has turned into the leading critic of Kremlin policies within the EU and the initiator of sanctions campaigns against Russia. Out of willingness to heal the rift between Washington and Berlin caused by Trump’s disruptive behavior, Biden might let the Germans decide for themselves the fate of the Nord Stream 2 gas pipeline from Russia. However, his own concerns about Europe’s energy dependence on Russia, plus the growing opposition in the U.S. Congress to any Russian energy projects in Europe might make him continue Trump’s pressure on Germany to cancel Nord Stream 2.

Another follow-up from the forty-fifth president could be the development and ultimately deployment in Europe of U.S. intermediate-range missile systems that would target Russian command centers and strategic assets at very close range. Biden supports arms control, including the extension of the New START Treaty negotiated by the Obama Administration, but he favors arms negotiations from strength. Looking ahead, the prospect of U.S. INF deployments minutes away from Moscow could be one element of that position. Strategic stability talks with Russia, if they begin on Biden’s watch, will be as tough as any in history.

Closing ranks with Europe could be accompanied in Biden’s foreign policy by a mini-détente with China for which Beijing is also keen. Both developments would step up the geopolitical pressure on Russia, which would see its foreign policy options shrink even further. For the Biden White House, everything will be part of a strategy. Russia will not be central to it, but neither will it be absent. The ultimate goal appears to be to undermine Putin’s nationalism, destroy Russia’s near-alliance with China, and return the country to the position of an adjunct to the West.

Rather than how he is portrayed in the Russian media—in short, as an infirm figurehead—Joe Biden is a seasoned foreign policy professional, a strategic thinker, and a ruthless player. He will be flanked and assisted by a group of ambitious, sophisticated, and energetic aides eager to leave their mark on American foreign policy—and the world. Biden’s term will overlap with the rest of Putin’s current one. It will be during that time that Putin has to make his fateful decision about the 2024 elections, and a lot will happen between now and then. It is good that the master of the Kremlin understands whom he will be facing in the White House.

This article was funded by a grant from the United States Department of State. The opinions, findings and conclusions stated herein are those of the author and do not necessarily reflect those of the United States Department of State.

carnegie.ru

What Role for Europe in the New Post-War Caucasus?

0

In Nagorny Karabakh, the guns have fallen silent, but the aftermath of the six-week conflict between Armenia and Azerbaijan is still messy and unclear.

Thomas de Waal
De Waal is a senior fellow with Carnegie Europe, specializing in Eastern Europe and the Caucasus region.

A Russian-enforced truce means an end to six weeks of bloodshed that claimed more than 5,000 lives. It promises the chance to return home for hundreds of thousands of Azerbaijanis displaced between 1992 and 1994, when Armenian forces captured seven Azerbaijani regions around the disputed territory of Nagorny Karabakh. However, a massive reconstruction program is needed before resettlement can begin.

It is a much-needed truce, but it is not a peace agreement. Much bitterness on the Armenian side persists. To name but one grievance, the new war displaced thousands of Armenians living within Nagorny Karabakh from their homes, and they now face an uncertain future.

Full normalization of relations between Armenia and Azerbaijan is also off the table as long as the issue of the status of Nagorny Karabakh itself, the question which triggered the conflict in 1988, remains unresolved.

In a victory speech on November 10, 2020, Azerbaijani President Ilham Aliyev abandoned commitments he had made to grant Karabakh “the highest status in the world” and mocked his Armenian counterpart with the words, “The status went to hell. It failed; it was shattered to smithereens. It is not and will not be there. As long as I am President, there will be no status.”

Despite having suffered a crushing defeat—the worst of which he could almost certainly have prevented by negotiating more seriously—Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan also refused to concede on the status issue and again called for international recognition of “Artsakh,” as Armenians call Karabakh.

Russia, with 1,960 peacekeepers deployed on the ground, now stands squarely in the center of this process.

Russian President Vladimir Putin might see reasons to push for a full peace agreement that restores relations between two important neighbors, Armenia and Azerbaijan.

Then again he might not: if the two sides are in a state of suspended hostilities, that is a good reason for the Russian peacekeepers to stay. Russia’s agenda is probably more about projecting its own power and about trade routes than about long-term peace in the South Caucasus.

One outcome of the conflict is very clear: Western countries were pushed to the margins and will need to work hard to make themselves relevant again. Attempts by France and the United States—the two other co-chairs of the OSCE’s mediating Minsk Group alongside Russia—to broker a ceasefire failed.

Following a failed meeting in Washington, DC, U.S. Secretary of State Mike Pompeo more or less advertised his own botched performance by visiting Tbilisi on November 17–18 but not traveling to Baku or Yerevan.

The fighting stopped only with Moscow’s intervention—with, according to Putin himself, intense personal telephone mediation.

Could it have been otherwise? European engagement in this conflict was quite strong in the 1990s as the OSCE was formed. The United States and France both made a concerted push to broker a negotiated settlement in the years 1999–2001.

But since about 2008, Moscow has been the main mediator. At major meetings, the French and U.S. co-chairs were excluded from the room where the main talks happened, instead waiting outside to be briefed afterward.

When fighting broke out, Washington and other European capitals were barely visible. They lost public credibility amongst Armenians and Azerbaijanis during the fighting. European statements of “concern” at the death of civilians and reports of human rights abuses were derided on social media, especially on the Armenian side.

At this crucial moment, France also turned out to be an unfortunate mediator. Given France’s large Armenian diaspora and deep antagonism with Turkey, French President Emmanuel Macron had almost no leverage with Azerbaijan.

As Russia needs some legitimacy for its peace deal, we can expect the Minsk Group co-chair format to continue. On November 19, the EU reaffirmed its support for the mechanism. But this conflict-mediation format would surely benefit from a big shake-up.

France should seriously consider renouncing its co-chair position in favor of another European country or an EU-wide position. It has held the position for twenty-three years, and a country like Germany or Sweden—having more balanced relations with Armenia and Azerbaijan—would almost certainly be able to deliver more. A new UN Security Council resolution that spells out the new realities and remaining challenge would also be very helpful.

An armed conflict between two Eastern Partnership countries has challenged the EU’s aspirations for a strategic role in the South Caucasus. The EU simply lacked the institutional tools to deal with this crisis.

Georgia, extremely wary of Russia’s new, assertive role in the South Caucasus, is drawing conclusions. Georgian opposition politicians called on Pompeo to pledge “the deployment of U.S. military infrastructure in Georgia” in response to the Russian peacekeepers in Karabakh to the south.

Having lost the war, can Europeans and Americans help shape a peace?

There is a huge amount to be done—both in Nagorny Karabakh itself and in the seven former occupied territories—that would benefit from European expertise, in partnership with UN agencies, from reconstruction and demining to facilitating resettlement.

The important and controversial issue of protecting cultural heritage and allowing access for Armenians to places of worship now under Azerbaijani control calls for international facilitation—and will be a concern that the Armenian-American community puts before the incoming U.S. administration of President-elect Joe Biden.

European NGOs also have good expertise in facilitating dialogue initiatives between fearful communities separated by war but now fated to live as neighbors once again.

This is all work that is suited to European skills. Engagement here and money spent should also provide some political leverage for both the EU and UN.

But that engagement also requires great humility. The Western powers should acknowledge that they basically allowed themselves to be bystanders to the great-power deal that halted the new war over Nagorny Karabakh.

carnegieeurope.eu

Πικρή νίκη στις Ηνωμένες Πολιτείες

0

του Daniel Cohen (*)

Το Δημοκρατικό κύμα, που θα σάρωνε τη Φλόριντα, ίσως και το Τέξας, τελικά δεν ήρθε. Η νίκη του Τζο Μπάιντεν στα swing states σημειώθηκε στο νήμα, καθιστώντας την αναμονή των τελικών αποτελεσμάτων επώδυνη. Παρά την καταστροφική διαχείριση της πανδημίας, ο Τραμπ τα πήγε καλύτερα του αναμενομένου, έστω κι αν σε εθνικό επίπεδο η διαφορά από τον αντίπαλό του ήταν πάνω από 6 εκατομμύρια ψήφοι. Αν τελικά οι Ρεπουμπλικανοί διατηρήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας, η θητεία του Μπάιντεν θα είναι δύσκολη.

Παρά τις εκκλήσεις του τελευταίου για ενότητα, η πολιτική πόλωση ζει και βασιλεύει. Δύο Αμερικές αντιπαρατίθενται και το μίσος είναι μεγαλύτερο από ποτέ. Οι περιοχές που ψήφισαν είτε Ρεπουμπλικανούς είτε Δημοκρατικούς είναι απολύτως οχυρωμένες στις θέσεις τους. Στην ερώτηση «Θα σας ενοχλούσε αν το παιδί σας παντρευόταν έναν Δημοκρατικό;», το ποσοστό των Ρεπουμπλικανών που απαντούν καταφατικά ήταν 5% το 1960, ενώ σήμερα φτάνει το 50%…

Η βασική διαχωριστική γραμμή είναι η φυλή. Το 57% των λευκών ψήφισε Τραμπ, το 72% των μη λευκών επέλεξε Μπάιντεν, παρόλο που ο Τραμπ τα πήγε καλύτερα από το αναμενόμενο σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία, με τους ισπανόφωνους να του δίνουν τη νίκη στη Φλόριντα.

Η δεύτερη διαχωριστική γραμμή είναι η εκπαίδευση. Τα δύο τρίτα των λευκών χωρίς πτυχίο ανώτατης εκπαίδευσης ψήφισαν Τραμπ. Πρόκειται για το 31% του εκλογικού σώματος. Το αποτέλεσμα αυτό θυμίζει τη Μαρίν Λεπέν, η οποία μοιράζεται με τον Τραμπ την ίδια εκλογική κοινωνιολογία ως προς τη διαφορά ανάμεσα στις πόλεις και τις επαρχίες. Οι ψηφοφόροι του Μπάιντεν ζουν στις μεγάλες πόλεις, οι ψηφοφόροι του Τραμπ στις μικρές πόλεις ή σε αγροτικές ζώνες.

Ετσι εξηγείται ότι οι Ρεπουμπλικανοί διατηρούν τη Γερουσία, ενώ μειοψηφούν σε ψήφους. Ο κανόνας που δίνει δύο γερουσιαστές σε κάθε πολιτεία, ανεξαρτήτως της πυκνότητας του πληθυσμού της, ευνοεί σκανδαλωδώς τις περιοχές με μικρότερη πυκνότητα πληθυσμού.

Αυτό που ο Τραμπ κατάφερε να κάνει, αντίθετα με τη Λεπέν, ήταν να «δέσει» τους λευκούς της επαρχίας με τους πολύ πιο εύπορους ψηφοφόρους του παραδοσιακού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Αν ο Τραμπ κυριαρχεί στους λευκούς χωρίς πτυχίο, ο Μπάιντεν κυριαρχεί στους λευκούς υψηλής μόρφωσης (που αποτελούν άλλο ένα τρίτο του εκλογικού σώματος). Η Covid ενίσχυσε παραδόξως αυτή τη συμμαχία των άκρων προς όφελος του Τραμπ. Στην ερώτηση αν έπρεπε να προτιμηθεί η υγεία έναντι της οικονομίας, το 80% των Ρεπουμπλικανών απάντησαν αρνητικά. Παρά τον ιό, το σύνθημα της Δεξιάς παραμένει «να δουλεύουμε περισσότερο για να κερδίζουμε περισσότερο». Μεταξύ των Δημοκρατικών, οι στατιστικές είναι αντίστροφες. Εδώ συναντάμε ένα δίλημμα μεταξύ οικονομίας και κλιματικής αλλαγής. Η Δεξιά είναι υλιστική, η Αριστερά ιδεαλιστική.

Αυτή η λευκή συμμαχία των πλουσίων με τους ανθρώπους χαμηλότερης μόρφωσης είναι το όνειρο των δεξιών κομμάτων σε όλο τον κόσμο, που χρησιμοποιούν έναν πολιτικό λόγο με έμφαση στην ασφάλεια και την κριτική στο κοινωνικό κράτος. Η Αριστερά, που οικοδομήθηκε ως συμμαχία των εργατών και των δασκάλων, δυσκολεύεται περισσότερο. Η εκλογή του Μπάιντεν, και όχι του Σάντερς ή της Γουόρεν, δύσκολα συγκαλύπτει τη δυσκολία που έχουν οι Δημοκρατικοί να καταλάβουν ποιοι ακριβώς είναι.

Δεδομένου ότι εξελέγη περισσότερο για να μη βγει ο Τραμπ παρά για το πρόγραμμά του, ο Μπάιντεν πρέπει να δείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που γέννησε η εκλογή του. Το πρόγραμμά του είναι σαφές, είτε πρόκειται για την καταπολέμηση των ανισοτήτων, είτε για το προβληματικό σύστημα υγείας, τη δύναμη των γιγάντων ης ψηφιακής τεχνολογίας ή την κλιματική αλλαγή. Για να δώσει αποτελέσματα αυτά το πρόγραμμα, χρειάζεται πολιτική βούληση, αλλά και κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

(*) O Ντανιέλ Κοέν είναι διευθυντής του οικονομικού τμήματος της Ecole normale supérieure

(Πηγή: L’ Obs)

Δυστυχως “η Αρμενία πίστεψε στο μύθο της Χριστιανικής Ρωσίας”, ομολογεί ο ειδικός στο Ισλάμ, Olivier Roy

0

Ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, σε κυβερνητική κατοικία έξω από τη Μόσχα. EPA, ALEXEI NIKOLSKY, SPUTNIK /KREMLIN POOL


Τη λανθασμένη εκτίμηση του Ερεβάν, όπως και ορισμένων γεωπολιτικών αναλυτών, ότι η Μόσχα παραμένει το τελευταίο προπύργιο της Δύσης ενάντια στο Ισλάμ, επισημαίνει ο πανεπιστημιακός και ειδικός στο Ισλάμ Olivier Roy στην εφημερίδα Le Monde, αναλύοντας το ρόλο της Ρωσίας στη σύγκρουση Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν, αλλά και τη σχέση της με την Τουρκία.

Υπογραμμίζει τη στρατιωτική υπεροχή του Αζερμπαϊτζάν και την ενίσχυση από τις συμφωνίες με την Άγκυρα,  αλλά και την πώληση στρατιωτικού υλικού από το Ισραήλ.

Τονίζει ότι στην παγκόσμια αγορά όπλων το Αζερμπαϊτζάν παραμένει ένας έξοχος πελάτης, ενώ η σταθερότητα του καθεστώτος του επιτρέπει να  αναπτύσσει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική, σε αντίθεση με την Αρμενία, όπου πέραν της δημογραφικής παρακμής, ο στρατιωτικός της  προϋπολογισμός παραμένει στάσιμος και πάνω απ’ όλα παρακωλύεται σε μεγάλο βαθμό από τη διαφθορά και την επικράτηση αξιωματούχων, ενισχυμένων από την πολιτική αστάθεια.

Επιπλέον, όπως σημειώνει, είναι γνωστό εδώ και δεκαπέντε χρόνια, ότι το Αζερμπαϊτζάν εξοπλιζόταν για να πάρει πίσω αυτό που θεωρεί έδαφος του, και ότι ο  Πρόεδρος Ilham Aliev, ανυπόμονος να αποστασιοποιηθεί από τον πατέρα του, Heydar Aliev, τον πρόεδρο της ήττας, το είχε αναγάγει σε προσωπικό θέμα.

Κατά τη γνώμη του, δεν υπήρξε καμία έκπληξη στην επίθεση του Αζερμπαϊτζάν, καθώς η ένταση αυξανόταν για δύο χρόνια στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός και οι Ρώσοι, καλά εδραιωμένοι και στις δύο χώρες, φυσικά δεν το αγνοούσαν. Για τον ίδιον, αυτό που είναι παράδοξο, είναι προσδοκία από την Αρμενική πλευρά για ακλόνητη υποστήριξη της Ρωσίας κατά της «τουρκικής» και της μουσουλμανικής απειλής.

Υποστηρίζει, ότι η Ρωσία επέτρεψε συνειδητά και σκόπιμα τη συντριβή της Αρμενίας, καθώς, όπως αναφέρει, όλα δείχνουν, ότι οι Ρώσοι όχι μόνο γνώριζαν για την επίθεση, αλλά πιθανώς είχαν συζητήσει τα όρια της με το Μπακού και είχαν καθορίσει εκ των προτέρων τις κόκκινες γραμμές (μην περάσετε τα σύνορα της Αρμενίας και να αρκεσθείτε στην ανάκτηση εδαφών που, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, είναι του Αζερμπαϊτζάν).

«Αυτή η εικόνα μιας «χριστιανικής» Ρωσίας, αναδεύεται εδώ και είκοσι χρόνια από δυτικούς γεωπολιτικούς, συχνά κοντά στην ακροδεξιά, που θέλουν να συνδέσουν το ζήτημα της μετανάστευσης με τη γεωστρατηγική, υποστηρίζοντας, ότι η Δύση,  απειλούμενη τόσο στο εσωτερικό όσο και έξωθεν από το Ισλάμ, θα είχε τη Ρωσία ως τελευταίο αμυντικό. 

Εξ ου και ένα θέμα που ακούγεται συχνά σε στρατιωτικούς κύκλους: κάναμε λάθος ως προς τους εχθρούς, έπρεπε να ήμασταν στο πλευρό των Σέρβων στη Βοσνία και στο πλευρό του Άσαντ στη Συρία», αναφέρει ο Olivier Roy, και θεωρεί, ότι «τίποτα δεν έχει γίνει κατανοητό από το ρωσικό όραμα, το οποίο βασίζεται πρωτίστως σε μία πραγματική πολιτική ισορροπίας ισχύος και σε μια συγκεκριμένη ρωσική και πολύ λίγο «δυτική» (και ακόμη λιγότερο χριστιανική) αντίληψη της γεωστρατηγικής.»

Για τον ίδιον, οι μουσουλμάνοι δεν αποτελούν εμπόδιο στο σχέδιο της Ρωσίας να ανακτήσει την περιοχή της, αλλά ένα χαρτί μεταξύ άλλων, το οποίο έπαιξε για να υποβαθμίσει τη Γεωργία (υποστήριξη των Αμπχαζίων και των Αζέρων) και να πάρει πίσω τον έλεγχο της Τσετσενίας, η οποία, όπως παρατηρεί,  είναι αναμφισβήτητα το μόνο έδαφος του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπου επιβάλλεται ο νόμος της Σαρία, με την ευλογία, κατά τη γνώμη του, του «Τσάρου της Ρωσίας». 

Αυτό, φυσικά, δεν εμποδίζει όλους τους Σταθμούς του Ραδιοφώνου της Μόσχας ανά τον  κόσμο, να γελάνε με τον εξισλαμισμό των γαλλικών προαστίων, ακόμη και όταν ο Τσετσένος δικτάτορας δείχνει την κατανόησή του για τον νεαρό συμπατριώτη του, δολοφόνο του Samuel Paty. Σήμερα, είναι το Αζερμπαϊτζάν που βοηθά στην επαναφορά της Αρμενίας στη ρωσικό καλούπι.

«Η Τουρκία δεν είναι πλέον ο κληρονομικός εχθρός, που ήταν κάποτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία για τη Ρωσία, και εάν ο Erdogan παίζει τον χαλίφη, οι πολιτικές του είναι λιγότερο οθωμανικές από ό,τι ο ίδιος. Σε τρία μέτωπα (Συρία, Λιβύη, Αζερμπαϊτζάν), οι τουρκικές δυνάμεις και οι σύμμαχοί τους συνυπάρχουν με τις  ρωσικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους, και ποτέ δεν ξέρεις σε ποια πλευρά βρίσκονται. 

Οι απώλειες, που μερικές φορές προκαλούν ο ένας στον άλλον, αντιμετωπίζονται ως ατυχή συμβάντα ή απλά ως μήνυμα, που πρέπει να σταλεί στον άλλον. Αυτό που έχει σημασία είναι ο ρεαλισμός, ακόμη και μια μεγάλη δόση κυνισμού», υποστηρίζει ο Roy, και καταλήγει: 

«Εάν θέλουμε να μιλήσουμε για στρατηγική, θα έπρεπε ίσως να  επιστρέψουμε σε μια θεώρηση περί συγκρούσεων λιγότερο πολιτιστική και πιο ορθολογική, το οποίο ο ρωσικός κυνισμός μπορεί να μας βοηθήσει ή να μας αναγκάσει να το κάνουμε».

ΠΗΓΗ: Olivier Roy στην εφημερίδα Le Monde, «L’Arménie a cru au mythe de la Russie chrétienne»

Hellas Journal

Κλειστός (προς το παρόν) ο δρόμος της Β.Μακεδονίας στην ΕΕ

1

Χτύπημα για τη γερμανική προεδρία στην ΕΕ το βέτο της Σόφιας για έναρξη ενταξιακού διαλόγου με τα Σκόπια. Αξιώσεις σχετικά με τη γλώσσα και την ιστορία.Το πρόβλημα καλείται να επιλύσει του χρόνου η πορτογαλική προεδρία.

    
Bildergalerie Skopje

Δεν ξεκίνησε καλά η εβδομάδα για τη γερμανική προεδρία στην ΕΕ. Τη Δευτέρα η Ουγγαρία και η Πολωνία μπλόκαραν τον κοινοτικό προϋπολογισμό. Χθες Τρίτη, η Βουλγαρία άσκησε βέτο σε μιαν εξέλιξη που είχε αποφασίσει από καιρό η ΕΕ. Η βουλγαρική κυβέρνηση αντιτάχθηκε στη σύγκλιση κυβερνητικής διάσκεψης για την διαπραγμάτευση ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στην Ένωση των 27. Η γερμανική προεδρία, η οποία στηρίζει τον επόμενο γύρο διεύρυνσης, προσπάθησε μάταια  να διαμεσολαβήσει. Ο υφυπουργός Εξωτερικών Μίχαελ Ροτ έκανε έκκληση πριν την έναρξη της τηλεδιάσκεψης των ομολόγων του από τις 27 χώρες – μέλη, ο ενταξιακός διάλογος να μην γίνεται όμηρος διμερών απαιτήσεων από μεμονωμένα μέλη. Η Βουλγαρία αξιώνει από τη Βόρεια Μακεδονία να αναγνωρίσει βουλγαρικές ρίζες στη γλώσσας της και την ιστορία της. Μάλιστα κάποια στιγμή ζήτησε η γλώσσα της να χαρακτηριστεί ως βουλγαρική διάλεκτος.

Εμπόδιο η ονομασία της γλώσσας

Bulgarien Nordmazedonien Boyko Borissov Zoran ZaevΟι Πρωθυπουργοί Ζόραν Ζάεφ και Μπόικο Μπορίσοφ

Η Βόρεια Μακεδονία από την πλευρά της επέμενε στην ορθότητα των θέσεών της με σχετικά σκληρούς  αντιβουλγαρικούς τόνους με επιχείρημα την εθνική της ανεξαρτησία. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια διαμάχη που τα άλλα κράτη – μέλη νόμισαν ότι είχε λυθεί μετά την αλλαγή της ονομασίας σε Βόρεια Μακεδονία, ως απότοκο της Συμφωνίας των Πρεσπών με την Ελλάδα. Το βουλγαρικό βέτο προκάλεσε απογοήτευση και δεν συμβάλλει προφανώς προς την ύφεση των εντάσεων ανάμεσα στις δύο γειτονικές χώρες. Τρία ερευνητικά ινστιτούτα της Βόρειας Μακεδονίας, το Ινστιτούτο για τη Δημοκρατία, το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής και η δεξαμενή σκέψης Eurothink, δημοσίευσαν την περασμένη Δευτέρα κοινή ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία “η χώρα έχει ήδη αλλάξει ονομασία έπειτα και από υποσχέσεις της ΕΕ και ότι το νέο βέτο όχι μόνο εξαπατά τον λαό της, αλλά προδίδει τις ευρωπαϊκές αξίες”. Πριν από την τηλεδιάσκεψη η υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας Εκατερίνα Ζαχαρίεβα διευκρίνισε ότι επί της αρχής δεν είναι εναντίον της ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ, αλλά αυτή δεν μπορεί να ξεκινήσει τώρα. “Κανείς δεν αρνείται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της ως έθνος και ονομασία της γλώσσας της, όπως θέλει. Αλλά δεν μπορούμε να επιτρέψουμε, αυτό το δικαίωμα να στηριχθεί στο μίσος, στο ανακάτεμα της ιστορίας και στην άρνηση της Βουλγαρίας” είπε σε συνέντευξη στη βουλγαρική τηλεόραση BTV.

Ήδη πάντως τον περασμένο Μάρτιο το Συμβούλιο Κορυφής της ΕΕ έδωσε το πράσινο φως για προενταξιακό διάλογο με τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία. Στην τηλεδιάσκεψη, ο Γερμανός υφυπουργός Εξωτερικών Μίχαελ Ροτ υπενθύμισε και πάλι αυτήν την απόφαση.  “Αποτελεί πρωταρχικό συμφέρον της ΕΕ, να ξεκινήσει ο προενταξιακός διάλογος όσο γίνεται πιο γρήγορα, με πραγματισμό και αλληλεγγύη”. Ο Μίχαελ Ροτ υπογράμμισε ότι η σταθερότητα και η δημοκρατία αποκτούν κεντρική στρατηγική σημασία στα Δυτικά Βαλκάνια και υποσχέθηκε βοήθεια στην αναζήτηση “λογικών λύσεων χωρίς όμως τα διμερή προβλήματα να παραλύουν το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι”. Ο Ροτ υπενθύμισε επίσης ότι η Βόρεια Μακεδονία και η Αλβανία έχουν καταβάλει πολλές προσπάθειες  ώστε να εκπληρώσουν τους όρους για προενταξιακό διάλογο.

Το πρόβλημα στην επόμενη προεδρία της ΕΕ

Skopje, Hauptstadt von Nord-Mazedonien NordmazedonienΘα καθυστερήσουν ακόμα οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις ΕΕ και Βόρειας Μακεδονίας

Προς το παρόν πάντως δεν φαίνεται ότι θα ξεκινήσουν άμεσα διαπραγματεύσεις. Κοινοτικοί διπλωμάτες εκτιμούν ότι μέχρι τέλος του χρόνου, αλλά ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της γερμανικής προεδρίας, δεν θα εκδηλωθεί κάποια κινητικότητα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη διαμάχη ανάμεσα στη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία. Η ολλανδική κυβέρνηση συνεχίζει να διατηρεί επιφυλάξεις κατά των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία. Η Χάγη ζητά από τα Τίρανα να διαφυλάξει τη λειτουργία του Συνταγματικού Δικαστηρίου και να εφαρμόσει νόμο για τα ΜΜΕ πριν ξεκινήσουν οι ενταξιακές  διαπραγματεύσεις. Αλλά με τη Βόρεια Μακεδονία, η Ολλανδία δεν έχει πρόβλημα. Ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, μιλώντας πριν από δύο εβδομάδες σε δημοσιογράφους, αμφισβήτησε ότι υπάρχουν ακόμη όροι και προϋποθέσεις που δεν έχουν ικανοποιηθεί και ότι η άρνηση της Ολλανδίας σχετίζεται με τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές του 2021. Το θέμα της διεύρυνσης της ΕΕ, δεν αποτελεί για έναν κυβερνητικό συνασπισμό χριστιανοδημοκρατών και φιλελευθέρων, όπως αυτόν που κυβερνά στην Ολλανδία, ένα προεκλογικό σύνθημα που θα ενθουσίαζε τους ψηφοφόρους.

Αξίζει να επισημανθεί ότι τον Οκτώβριο του 2019, Ολλανδία, Γαλλία και Δανία μπλόκαραν την έναρξη ενταξιακού διαλόγου με την Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία.  Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν κατάφερε να επιβάλει τη θέση του, ότι δηλαδή πριν από τον νέο γύρο διεύρυνσης της ΕΕ με τις δύο αυτές χώρες, θα πρέπει να τροποποιηθεί ολόκληρη η σχετική διαδικασία. Τώρα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, το πρόβλημα περνά στα χέρια της επόμενης πορτογαλικής προεδρίας. Παρούσες στη λίστα χωρών προς ένταξη έχουν δηλώσει από χρόνια κι άλλες χώρες των Δυτικών Βαλκανίων. Η Σερβία και το Μαυροβούνιο έχουν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις. Αλλά το Κοσσυφοπέδιο και η Βοσνία Ερζεγοβίνη θα πρέπει να ξεπεράσουν πολλές εσωτερικές και εξωτερικές διαμάχες πριν κάνουν το επόμενο βήμα.

Μπερντ Ρίγκερτ

Επιμέλεια: Ειρήνη Ανασταοπούλου

DW

Η Τουρκία χάνει έδαφος στο μέτωπο της Συρίας

0

stratfor/euro2day

Η Μόσχα ανεβάζει την πίεση κατά των φιλοτουρκικών δυνάμεων ως «αντίποινα» για την εμπλοκή της Αγκυρας στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Η νέα πηγή έντασης μεταξύ των δύο δυνάμεων και ποια περιθώρια έχει η Τουρκία.

Η Τουρκία δείχνει την προθυμία της να χρησιμοποιήσει «αντιπροσώπους» για να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας, όμως οι θέσεις των ρωσικών και συριακών δυνάμεων θα περιορίσουν την πιθανότητα μιας βαθύτερης τουρκικής στρατιωτικής εμπλοκής.

Σε ομιλία του προς βουλευτές στις 28 Οκτωβρίου, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ισχυρίστηκε πως η πρόσφατη επίθεση κατά στηριζόμενων από την Τουρκία ανταρτών στην Ιντλίμπ αποτελεί απόδειξη πως η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται για την ειρήνη, καθώς εσκεμμένα υπονόμευσε την σαθρή ανακωχή στην οποία είχαν καταλήξει τον Μάρτιο η Άγκυρα με τη Μόσχα. Ο κ. Ερντογάν επανέλαβε επίσης την παρεμβατική πολιτική της κυβέρνησής του στη Συρία, που στόχο έχει να εκκαθαρίσει τα τουρκικά σύνορα από τους μαχητές του PKK.

Στις 26 Οκτωβρίου, φερόμενη ως ρωσική αεροπορική επίθεση έβαλε στόχο στρατόπεδο στη βορειοδυτική Συρία το οποίο διαχειρίζονταν η Φαϊλάκ αλ Σαμ, μια από τις βασικές ομάδες ανταρτών που στηρίζει η Τουρκία, η οποία φέρεται επίσης να έχει στείλει δυνάμεις στο Αζερμπαϊτζάν για να συμβάλουν στη μάχη κατά των συμμαχικών με τη Ρωσία δυνάμεων της Αρμενίας, στον πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Η Τουρκία από καιρό έχει στο στόχαστρο Κούρδους μαχητές στη Συρία, σε μια προσπάθεια να αποδυναμώσει την εξέγερση του PKK εντός της Τουρκίας, η οποία «μετρά» δεκαετίες. Η Τουρκία επιδιώκει επίσης να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας στα σύνορα με τη Συρία στην Ιντλίμπ, όπου μπορεί να περιορίσει την εμπλοκή μεταξύ της Συρίας και των στηριζόμενων από την Τουρκία Κούρδων μαχητών.

Το κυβερνών κόμμα του Ερντογάν (AKP) ενδεχομένως να αυξάνει τις εντάσεις στη Συρία σε μια προσπάθεια να σταματήσει την περαιτέρω διάβρωση της τουρκικής επιρροής στην Ιντλίμπ, αλλά και να αποστρέψει την προσοχή στο εσωτερικό από την επιδεινούμενη οικονομία της Τουρκίας. Η τουρκική οικονομία αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες λόγω της πτώσης του νομίσματος, που πρόσφατα άγγιξε ιστορικά χαμηλά, της επίπτωσης της πανδημίας της Covid-19, και της μείωσης των χρηματοοικονομικών αποθεματικών της. Στη Συρία, η απόσυρση της Τουρκίας από στρατιωτικές θέσεις που είχαν σχεδιαστεί για να διασφαλίσουν τη θέση της στην Ιντλίμπ, έχει υπονομεύσει τη σφαίρα επιρροής της στη βόρεια Συρία.

Η ασφάλεια αποτελεί σημαντικό στοιχείο της πλατφόρμας του AKP και οι καταστολές του PKK είναι συνήθως δημοφιλείς στους εθνικιστές Τούρκους στη στήριξη των οποίων βασίζεται το κόμμα.

Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις της Συρίας και της Ρωσίας έχουν ενισχύσει την παρουσία τους στην Ιντλίμπ μετά την τελευταία εισβολή της Τουρκίας στην περιοχή, τον Οκτώβριο του 2019. Η Τουρκία πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει τους «αντιπροσώπους» της στη Συρία για αντίποινα για την τελευταία επίθεση στην Ιντλίμπ, όμως οι περαιτέρω προκλήσεις από τις δυνάμεις της Συρίας και της Ρωσίας μπορεί να οδηγήσουν την Τουρκία να χρησιμοποιήσει τον δικό της στρατό.

Η Τουρκία διατηρεί δίκτυο «αντιπροσώπων» και ενόπλων που μπορούν να παρενοχλήσουν τις ρωσικές και συριακές θέσεις στις πρώτες γραμμές του μετώπου, και η Άγκυρα μπορεί να είναι πρόθυμη να στηρίξει περισσότερες εκτεταμένες επιθέσεις που θα πιέσουν την ανακωχή με τη Μόσχα. Ωστόσο, η δυσαρέσκεια της Ρωσίας με την τουρκική συμπεριφορά σε άλλα θέατρα στο εξωτερικό –κυρίως στη σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας –μπορεί να ενθαρρύνουν τους συμμάχους της Μόσχας στη Συρία να υπονομεύσουν από μόνοι τους την ανακωχή, με επιθέσεις που θα μπορούσαν να επαναφέρουν τις τουρκικές δυνάμεις σε μια ακόμα σημαντική αντιπαράθεση στην επαρχία.

Οι δυνάμεις της Συρίας περιορίζονταν προηγουμένως λόγω της επιθυμίας της Μόσχας να διατηρήσει την ανακωχή με την Τουρκία στη Συρία, μετά την αντιπαράθεση του Μαρτίου που οδήγησε σε μια σειρά άμεσων συγκρούσεων μεταξύ των δυο χωρών. Ωστόσο, η στήριξη που παρέχει η Τουρκία στο Αζερμπαϊτζάν εναντίον της συμμάχου της Ρωσίας, της Αρμενίας, στον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ (όπου σύμφωνα με αναφορές η Τουρκία στέλνει και Σύριους μαχητές), ασκεί ακόμα μεγαλύτερη πίεση στους δεσμούς της Μόσχας με την Άγκυρα.

stratfor/euro2day