Αρχική Blog Σελίδα 2374

Σε κρίσιμο σταυροδρόμι η Ε.Ε.

0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου

Το ζήτημα με το ταξίδι του επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας δεν είναι που πήγε, αλλά που δεν πήγε. Ο Μάικ Πομπέο, επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη, αγνοώντας επιδεικτικά την τουρκική ηγεσία. Αρνήθηκε να μεταβεί στην Άγκυρα, λόγω του “πιεσμένου” προγράμματός του, ενώ οι Ερντογάν και Τσαβούσογλου αρνήθηκαν να τον συναντήσουν στην έδρα του Πατριάρχη. Η Σαμπάχ έγραψε με κακεντρέχεια ότι διανύει τις τελευταίες του ημέρες. Η στάση Πομπέο δεν αλλάζει την αντίληψη της Ουάσιγκτον για τον ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ επιμένουν σε λάθη δεκαετιών. Βεβαίως χρειάζονται σοβαρούς εταίρους. Η Αθήνα, δεχόμενη ότι πέσει από το τραπέζι, θα καταλήξει Αρμενία, ενώ η Άγκυρα πουλάει πανάκριβα ακόμη και τον κοπανιστό αέρα.

Ο Πομπέο, ο οποίος εν όψει σημαντικών αποφάσεων των ευρωπαίων, παρέκαμψε το Βερολίνο, δείχνοντας ότι το κέντρο βάρους της Ευρώπης έχει μετατοπιστεί. Το Παρίσι αποτελεί τον μοναδικό πυλώνα αμύνης της ΕΕ, δεδομένης της αποχώρησης της Βρετανίας. Όμως η κατάσταση είναι περίπλοκη. Την Παρασκευή, σε τηλεδιάσκεψη οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ συζήτησαν εάν τρίτες χώρες (π.χ. ΗΠΑ, Βρετανία) θα συμμετέχουν στην Μόνιμη Δομή Συνεργασίας για την Άμυνα (Permanent Structured Cooperation). Η PESCO που ενεργοποιήθηκε με την αποχώρηση του Ην. Βασιλείου, δίνει τη δυνατότητα στα κράτη- μέλη να αναπτύξουν κοινές αμυντικές δράσεις και να ενισχύσουν επιχειρησιακά τις ένοπλες δυνάμεις τους. Πρόκειται για ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής άμυνας, που δεν αφορά την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της Ευρώπης, η οποία αποτελεί Νατοϊκή αρμοδιότητα. Το  θέμα υπερβαίνει τις προμήθειες εξοπλισμών στις οποίες προσβλέπει το Παρίσι.

Πρόσφατα ο πρόεδρος Μακρόν δήλωσε στο περιοδικό Le Grand Continent: «Οι ΗΠΑ μπορούν να μας σεβαστούν ως εταίρους μόνο εάν είμαστε σοβαροί». Εάν αυτό λέγεται για χώρες του πολιτικού, οικονομικού και αμυντικού μεγέθους όπως η Γαλλία, ή η Ιταλία τότε οι άλλες θα πρέπει να σκεφτούν 100 φορές τι σημαίνει σοβαρότητα. Όπως είπε ο Μακρόν «το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ην. Εθνών δεν προσφέρει πλέον χρήσιμες λύσεις στα παγκόσμια προβλήματα. Από τον Απρίλιο δεν αναφέρθηκε στην πανδημία. Χρειάζεται αναθεώρηση των μηχανισμών διεθνούς συνεργασίας». Σημειωτέο ότι δυο από τα πέντε μόνιμα μέλη του Σ.Α., Ρωσία και Κίνα σιωπούν για τον υπαίτιο της πανδημίας. Επιπλέον, ο Μακρόν διαφώνησε με την γερμανίδα υπουργό Αμύνης που χαρακτήρισε τις ΗΠΑ αναντικατάστατες για την ασφάλεια της Ευρώπης, λέγοντας: «Νομίζω ότι είναι παρερμηνεία της ιστορίας».

Δυνητικά η Ευρώπη κινδυνεύει από έναν προς το παρόν, αλλά κυρίως από τον εαυτό της. Ποιος θα συμμετάσχει στην ασφάλεια της; Θα συνδράμει το Παρίσι όποια χώρα κινδυνεύει από τρίτο κράτος; Η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία πρέπει να θυμηθεί την Τρίτη. 18 Σεπτεμβρίου 1939 στο Λονδίνο αναρωτιόντουσαν αν η εισβολή των σοβιετικών στην Πολωνία ήταν αντι-γερμανική κίνηση, ενώ ο Νταλαντιέ ρωτούσε αν η κατοχή της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας ήταν κάτι προσωρινό! Δεν κήρυξαν πόλεμο στη Μόσχα για να μη ταραχτεί η Τουρκία. Πρόκειται για αυτόνομη ασφάλεια όπως εκείνη που προσέφερε ο στρατηγός M.Gamelin; Ο Nassim Taleb είπε. «Είναι σαν να αγοράζεις ασφάλεια ταξιδιού για τον Τιτανικό από επιβάτη του Τιτανικού».

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

“Μακεδονία” 22.11.20

 

 

 

 

Διαχρονικές φοβίες στην εξωτερική μας πολιτική

0

Νικόλαος Δ. ΚανέλλοςΠρέσβης επί τιμή. Πρώην Πρέσβης της Ελλάδας σε Κόσοβο, Σλοβακία, Βιετνάμ Αζερμπαϊτζάν.

Προβληματισμοί για την ελληνική εξωτερική πολιτική σε έναν κόσμο που αλλάζει.

NURPHOTO VIA GETTY IMAGES

Από το blog αυτό θα αναφέρομαι σε μια σειρά εκκρεμοτήτων, για να το πούμε απαλά, που ελπίζω να προβληματίσουν  την ηγεσία των αρχών μας και να είναι ωφέλιμες στην αναμενόμενη, αργά ή γρήγορα ριζοσπαστικά επαναδιάταξη της εξωτερικής μας πολιτικής.

Δεν αναφέρομαι στη σημερινή συγκυρία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ούτε στις ραγδαίες εξελίξεις που παρατηρούνται στην παγκόσμια σκακιέρα.

Πάω πίσω 40 χρόνια και αναρωτιέμαι πότε και πώς, από τότε μέχρι σήμερα,  η ελληνική εξωτερική πολιτική έλυσε ή ώθησε στη λύση του ένα πρόβλημα με τις γειτονικές χώρες σε τέτοιο βαθμό ώστε να ωφελήσει μακροχρόνια την Πατρίδα μας;

Επειδή βέβαια, όπως σε όλα, θα υπάρξει αντίλογος, επισημαίνω, χωρίς να παραθέτω τα ζητήματα ανάλογα με τον βαθμό της σπουδαιότητας τους, αλλά ανάλογα με το πως βλέπω να διαμορφώνονται οι εξελίξεις στο άμεσο μέλλον και οι δυσχέρειες που φουντώνουν για την Ελλάδα.

–  Αρση του εμπόλεμου με την Αλβανία

Το αλβανικό εμπόλεμο, που θέσπισε η αλβανική Βουλή το 1939, δεν καταργήθηκε ούτε από το κομμουνιστικό καθεστώς, ούτε από τις μετέπειτα κυβερνήσεις.

Το ίδιο στην ουσία, mutatis mutandis, θέσπισε και η ελληνική πλευρά λόγω της κήρυξης του πολέμου από την Ιταλία.

Θυμάμαι πόσες εμμονές είχαμε από το 1988 και μετά σε ένα ζήτημα που δεν «κουνήθηκε» σκόπιμα, ούτε βήμα από τους γείτονές μας. (Σωστή η πολιτική αυτή από την πλευρά τους εννοείται).

Και τα δύο μέρη ουσιαστικά, όμως, θέλουν να απαλλαγούν από το εμπόλεμο.

Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1947 πραγματοποιείται στο Παρίσι η Διάσκεψη για την Ειρήνη.

Η Ελλάδα στην μέση ενός καταστρεπτικού εμφυλίου πολέμου και ενός εμφυλίου διχασμού που εμφυτεύθηκε και με τη βοήθεια των συμμάχων έθεσε σε δεύτερη μοίρα τα ζητήματα με την Αλβανία και τη  Β. Ηπειρο. Το χειρότερο είναι ότι άφησε το ζήτημα εκκρεμές χωρίς να διεκδικεί τίποτα.

Είναι δυνατόν; Τι ιδέα επικράτησε στους πολιτικούς μας ηγέτες ή καλύτερα τι είδους φοβίες καλλιεργήθηκαν;

Πόσα αλλά θέματα έμειναν εκκρεμή από αυτή τη Διάσκεψη; Η επανένωση των δυο Γερμανιών λύθηκε με τον καιρό και τις διεθνείς ανακατατάξεις. Το θέμα της Βορείου Ηπείρου; Μένει εκκρεμές. Πόσο το εκμεταλλευτήκαμε; Πήραμε κάτι ως διπλωματικό αντάλλαγμα;

Φοβίες; Πιέσεις; Ιδεολογικές παρορμήσεις; Πολιτικά βραχυπρόθεσμα  οφέλη και μικροπολιτικά συμφέροντα;

Ας το γνωρίζουν κάποιοι, που συνεχίζουν να αγνοούν την δύσκολη πορεία μιας αυτόχθονης εθνικής μας μειονότητας.

Είναι γνωστό βέβαια οι ερμηνείες περί μονομερούς άρσης του εμπόλεμου χωρίς να ζητηθεί κανένα αντάλλαγμα δεν οδήγησαν σε καμία νομιμοποίηση.

– Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης;

Πόσες δεκαετίες πρέπει να περάσουν για να δοθεί λύση στην εκπαίδευση και επιμόρφωση ιεραρχών κληρικών;

Από το 1971 που παύθηκε η λειτουργία της καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να την επαναλειτουργήσει.

Ποια είναι τα λοιπά φυτώρια και οι λοιπές δεξαμενές σκέψης της Ορθοδοξίας και του Πατριαρχείου;

Ή αλλιώς, που θα βασισθεί η ύπαρξη της όταν το μέλλον ανήκει, όπως δυστυχώς φαίνεται  σε μόνιμες αντιπαραθέσεις  και σε έντονους ανταγωνισμούς;

Θα ακολουθήσει σειρά από απόψεις μου και για άλλα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής.

Huffington Post

Η “στροφή” του Ερντογάν

1
Πως εξηγείται το “άνοιγμα” Ερντογάν στην Ε.Ε.;
1.-Άλλαξε ο ένοικος του Λευκού Οίκου.
2.-Πλησιάζει ο Δεκέμβριος και η εικόνα, τώρα, δεν είναι όπως στην προηγούμενη διάσκεψη κορυφής. Έχει ενοχλήσει πολλούς. Ίσως, ακόμη και τη Γερμανία. Πέραν της Ελλάδος και της Κύπρου.
3.-Η οικονομία του δεν πηγαίνει καλά και οποιαδήποτε κύρωση θα έχει επιπτώσεις.
4.-Προκάλεσε διεθνώς με όσα μέτωπα άνοιξε.
5.-Έχει τρία ενεργά μέτωπα με την Ρωσία τα οποία μπορεί να “πουλήσει” στη Δύση. Με ανταλλάγματα. Ζητώντας και υποστήριξη. Ας όψεται ο πολύς Ρώσος πρόεδρος.
6.-Πέτυχε αρκετά απο όσα επεδίωκε. Η διεθνής συγκυρία δεν του επιτρέπει να κλιμακώσει και για τα άλλα. Θα κάνει μια ανάπαυλα και θα δει πως θα ξαναανοίξει το κεφάλαιο της Γαλάζιας Πατρίδας.
7.-Είναι αρκετά απομονωμένος, ό,τι και να λέμε. Η Τουρκία υπολογίζει πάντοτε τη διεθνή συγκυρία και την θέση της σ αυτήν Δεν την βολεύει η απομόνωση. Για να δράσει διασφαλίζει διεθνή αναγνώριση και υποστήριξη. Στη περίπτωση της Ελλάδας δεν την έχει.
Μέχρι τότε η Ελλάδα
-Πρέπει να ενισχύσει την άμυνα, τη διπλωματία της και την διεθνή προβολή των θέσεών της.
-Να διαμορφώσει θεσμούς παραγωγής πολιτικής εκτός ΥΠΕΞ ενθαρρύνοντας τη δημιουργία σοβαρών think tanks. Τις προτάσεις τους θα επεξεργάζεται και θα αξιοποιεί το ΥΠΕΞ.
-Να διαμορφώσει ένα όραμα για την Ευρώπη το οποίο να αρχίσει να καλλιεργεί στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και στις Βρυξέλλες.
-Να μην εμφανίζεται, πάντοτε, ως ζήτουλας οικονομικός ή ασφάλειας.
-Μια μορφή ήπιας Ομοσπονδίας που θα διασφαλίζει σύνορα και θα έχει κοινή εξωτερική πολιτική και κάποιες οικονομικές πλευρές είναι μια ρεαλιστική προσέγγιση.
Όποιος κοιμάται και δεν δρα πέφτει το σπίτι και τον καταπλακώνει.

Why Socialism? by Albert Einstein

0
by Albert Einstein

Wednesday, July 25, 2007

“…we should not assume that experts are the only ones who have a right to express themselves on questions affecting the organization of society.”

This essay was originally published in the first issue of Monthly Review (May 1949).

Is it advisable for one who is not an expert on economic and social issues to express views on the subject of socialism? I believe for a number of reasons that it is.

Let us first consider the question from the point of view of scientific knowledge. It might appear that there are no essential methodological differences between astronomy and economics: scientists in both fields attempt to discover laws of general acceptability for a circumscribed group of phenomena in order to make the interconnection of these phenomena as clearly understandable as possible. But in reality such methodological differences do exist. The discovery of general laws in the field of economics is made difficult by the circumstance that observed economic phenomena are often affected by many factors which are very hard to evaluate separately. In addition, the experience which has accumulated since the beginning of the so-called civilized period of human history has—as is well known—been largely influenced and limited by causes which are by no means exclusively economic in nature. For example, most of the major states of history owed their existence to conquest. The conquering peoples established themselves, legally and economically, as the privileged class of the conquered country. They seized for themselves a monopoly of the land ownership and appointed a priesthood from among their own ranks. The priests, in control of education, made the class division of society into a permanent institution and created a system of values by which the people were thenceforth, to a large extent unconsciously, guided in their social behavior.

But historic tradition is, so to speak, of yesterday; nowhere have we really overcome what Thorstein Veblen called “the predatory phase” of human development. The observable economic facts belong to that phase and even such laws as we can derive from them are not applicable to other phases. Since the real purpose of socialism is precisely to overcome and advance beyond the predatory phase of human development, economic science in its present state can throw little light on the socialist society of the future.

Second, socialism is directed towards a social-ethical end. Science, however, cannot create ends and, even less, instill them in human beings; science, at most, can supply the means by which to attain certain ends. But the ends themselves are conceived by personalities with lofty ethical ideals and—if these ends are not stillborn, but vital and vigorous—are adopted and carried forward by those many human beings who, half unconsciously, determine the slow evolution of society.

For these reasons, we should be on our guard not to overestimate science and scientific methods when it is a question of human problems; and we should not assume that experts are the only ones who have a right to express themselves on questions affecting the organization of society.

Innumerable voices have been asserting for some time now that human society is passing through a crisis, that its stability has been gravely shattered. It is characteristic of such a situation that individuals feel indifferent or even hostile toward the group, small or large, to which they belong. In order to illustrate my meaning, let me record here a personal experience. I recently discussed with an intelligent and well-disposed man the threat of another war, which in my opinion would seriously endanger the existence of mankind, and I remarked that only a supra-national organization would offer protection from that danger. Thereupon my visitor, very calmly and coolly, said to me: “Why are you so deeply opposed to the disappearance of the human race?”

I am sure that as little as a century ago no one would have so lightly made a statement of this kind. It is the statement of a man who has striven in vain to attain an equilibrium within himself and has more or less lost hope of succeeding. It is the expression of a painful solitude and isolation from which so many people are suffering in these days. What is the cause? Is there a way out?

It is easy to raise such questions, but difficult to answer them with any degree of assurance. I must try, however, as best I can, although I am very conscious of the fact that our feelings and strivings are often contradictory and obscure and that they cannot be expressed in easy and simple formulas.

Man is, at one and the same time, a solitary being and a social being. As a solitary being, he attempts to protect his own existence and that of those who are closest to him, to satisfy his personal desires, and to develop his innate abilities. As a social being, he seeks to gain the recognition and affection of his fellow human beings, to share in their pleasures, to comfort them in their sorrows, and to improve their conditions of life. Only the existence of these varied, frequently conflicting, strivings accounts for the special character of a man, and their specific combination determines the extent to which an individual can achieve an inner equilibrium and can contribute to the well-being of society. It is quite possible that the relative strength of these two drives is, in the main, fixed by inheritance. But the personality that finally emerges is largely formed by the environment in which a man happens to find himself during his development, by the structure of the society in which he grows up, by the tradition of that society, and by its appraisal of particular types of behavior. The abstract concept “society” means to the individual human being the sum total of his direct and indirect relations to his contemporaries and to all the people of earlier generations. The individual is able to think, feel, strive, and work by himself; but he depends so much upon society—in his physical, intellectual, and emotional existence—that it is impossible to think of him, or to understand him, outside the framework of society. It is “society” which provides man with food, clothing, a home, the tools of work, language, the forms of thought, and most of the content of thought; his life is made possible through the labor and the accomplishments of the many millions past and present who are all hidden behind the small word “society.”

It is evident, therefore, that the dependence of the individual upon society is a fact of nature which cannot be abolished—just as in the case of ants and bees.

However, while the whole life process of ants and bees is fixed down to the smallest detail by rigid, hereditary instincts, the social pattern and interrelationships of human beings are very variable and susceptible to change. Memory, the capacity to make new combinations, the gift of oral communication have made possible developments among human being which are not dictated by biological necessities. Such developments manifest themselves in traditions, institutions, and organizations; in literature; in scientific and engineering accomplishments; in works of art. This explains how it happens that, in a certain sense, man can influence his life through his own conduct, and that in this process conscious thinking and wanting can play a part.

Man acquires at birth, through heredity, a biological constitution which we must consider fixed and unalterable, including the natural urges which are characteristic of the human species. In addition, during his lifetime, he acquires a cultural constitution which he adopts from society through communication and through many other types of influences. It is this cultural constitution which, with the passage of time, is subject to change and which determines to a very large extent the relationship between the individual and society. Modern anthropology has taught us, through comparative investigation of so-called primitive cultures, that the social behavior of human beings may differ greatly, depending upon prevailing cultural patterns and the types of organization which predominate in society. It is on this that those who are striving to improve the lot of man may ground their hopes: human beings are not condemned, because of their biological constitution, to annihilate each other or to be at the mercy of a cruel, self-inflicted fate.

If we ask ourselves how the structure of society and the cultural attitude of man should be changed in order to make human life as satisfying as possible, we should constantly be conscious of the fact that there are certain conditions which we are unable to modify. As mentioned before, the biological nature of man is, for all practical purposes, not subject to change. Furthermore, technological and demographic developments of the last few centuries have created conditions which are here to stay. In relatively densely settled populations with the goods which are indispensable to their continued existence, an extreme division of labor and a highly-centralized productive apparatus are absolutely necessary. The time—which, looking back, seems so idyllic—is gone forever when individuals or relatively small groups could be completely self-sufficient. It is only a slight exaggeration to say that mankind constitutes even now a planetary community of production and consumption.

I have now reached the point where I may indicate briefly what to me constitutes the essence of the crisis of our time. It concerns the relationship of the individual to society. The individual has become more conscious than ever of his dependence upon society. But he does not experience this dependence as a positive asset, as an organic tie, as a protective force, but rather as a threat to his natural rights, or even to his economic existence. Moreover, his position in society is such that the egotistical drives of his make-up are constantly being accentuated, while his social drives, which are by nature weaker, progressively deteriorate. All human beings, whatever their position in society, are suffering from this process of deterioration. Unknowingly prisoners of their own egotism, they feel insecure, lonely, and deprived of the naive, simple, and unsophisticated enjoyment of life. Man can find meaning in life, short and perilous as it is, only through devoting himself to society.

The economic anarchy of capitalist society as it exists today is, in my opinion, the real source of the evil. We see before us a huge community of producers the members of which are unceasingly striving to deprive each other of the fruits of their collective labor—not by force, but on the whole in faithful compliance with legally established rules. In this respect, it is important to realize that the means of production—that is to say, the entire productive capacity that is needed for producing consumer goods as well as additional capital goods—may legally be, and for the most part are, the private property of individuals.

For the sake of simplicity, in the discussion that follows I shall call “workers” all those who do not share in the ownership of the means of production—although this does not quite correspond to the customary use of the term. The owner of the means of production is in a position to purchase the labor power of the worker. By using the means of production, the worker produces new goods which become the property of the capitalist. The essential point about this process is the relation between what the worker produces and what he is paid, both measured in terms of real value. Insofar as the labor contract is “free,” what the worker receives is determined not by the real value of the goods he produces, but by his minimum needs and by the capitalists’ requirements for labor power in relation to the number of workers competing for jobs. It is important to understand that even in theory the payment of the worker is not determined by the value of his product.

Private capital tends to become concentrated in few hands, partly because of competition among the capitalists, and partly because technological development and the increasing division of labor encourage the formation of larger units of production at the expense of smaller ones. The result of these developments is an oligarchy of private capital the enormous power of which cannot be effectively checked even by a democratically organized political society. This is true since the members of legislative bodies are selected by political parties, largely financed or otherwise influenced by private capitalists who, for all practical purposes, separate the electorate from the legislature. The consequence is that the representatives of the people do not in fact sufficiently protect the interests of the underprivileged sections of the population. Moreover, under existing conditions, private capitalists inevitably control, directly or indirectly, the main sources of information (press, radio, education). It is thus extremely difficult, and indeed in most cases quite impossible, for the individual citizen to come to objective conclusions and to make intelligent use of his political rights.

The situation prevailing in an economy based on the private ownership of capital is thus characterized by two main principles: first, means of production (capital) are privately owned and the owners dispose of them as they see fit; second, the labor contract is free. Of course, there is no such thing as a pure capitalist society in this sense. In particular, it should be noted that the workers, through long and bitter political struggles, have succeeded in securing a somewhat improved form of the “free labor contract” for certain categories of workers. But taken as a whole, the present day economy does not differ much from “pure” capitalism.

Production is carried on for profit, not for use. There is no provision that all those able and willing to work will always be in a position to find employment; an “army of unemployed” almost always exists. The worker is constantly in fear of losing his job. Since unemployed and poorly paid workers do not provide a profitable market, the production of consumers’ goods is restricted, and great hardship is the consequence. Technological progress frequently results in more unemployment rather than in an easing of the burden of work for all. The profit motive, in conjunction with competition among capitalists, is responsible for an instability in the accumulation and utilization of capital which leads to increasingly severe depressions. Unlimited competition leads to a huge waste of labor, and to that crippling of the social consciousness of individuals which I mentioned before.

This crippling of individuals I consider the worst evil of capitalism. Our whole educational system suffers from this evil. An exaggerated competitive attitude is inculcated into the student, who is trained to worship acquisitive success as a preparation for his future career.

I am convinced there is only one way to eliminate these grave evils, namely through the establishment of a socialist economy, accompanied by an educational system which would be oriented toward social goals. In such an economy, the means of production are owned by society itself and are utilized in a planned fashion. A planned economy, which adjusts production to the needs of the community, would distribute the work to be done among all those able to work and would guarantee a livelihood to every man, woman, and child. The education of the individual, in addition to promoting his own innate abilities, would attempt to develop in him a sense of responsibility for his fellow men in place of the glorification of power and success in our present society.

Nevertheless, it is necessary to remember that a planned economy is not yet socialism. A planned economy as such may be accompanied by the complete enslavement of the individual. The achievement of socialism requires the solution of some extremely difficult socio-political problems: how is it possible, in view of the far-reaching centralization of political and economic power, to prevent bureaucracy from becoming all-powerful and overweening? How can the rights of the individual be protected and therewith a democratic counterweight to the power of bureaucracy be assured?

Clarity about the aims and problems of socialism is of greatest significance in our age of transition. Since, under present circumstances, free and unhindered discussion of these problems has come under a powerful taboo, I consider the foundation of this magazine to be an important public service.

Greek claim of EEZs for islands has global consequences

0

US, UK and France, which occupy 44 islands worldwide, can take their cue from Greece, leaving no EEZs for most countries

Greek claim of EEZs for islands has global consequences

ANKARA

Greece’s argument seeking an exclusive economic zone (EEZ) for its islands dotting the Mediterranean, citing the 1982 UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), has dangerous implications for the entire world.

According to UNCLOS, a sovereign state has special rights regarding the exploration and use of marine resources, including energy production from water and wind, up to 200 nautical miles from its coast. The convention stipulates, however, that states designate a principal island from which distance can be measured, not smaller islands. Further, overlapping claims, haphazard coasts, and various islands make it impossible to apply this general principle of an EEZ to the Mediterranean.

Three world powers – the US, UK and France – occupy 44 islands across the globe, from the remote waters of the Atlantic to the Pacific and the Indian Ocean. If Greece’s argument is accepted and the EEZ is measured from the island territories, many countries in the world will not be able to have any claim to the waters along their shores. Russia occupies four islands just outside the shores of Japan. An EEZ for these islands means that Japan will not even have jurisdiction along its shores.

During the 1919-1923 Turkish War of Independence, Greek occupation forces were defeated by Turkish National Forces, forcing them from the Anatolian peninsula.

At the end of the war, Turkey signed the 1923 Treaty of Lausanne with Greece and other major powers, including Britain, France and Italy, setting its western borders with Athens and partly addressing some of its eastern and southern border issues with Syria, then under a French mandate, and Iraq, which was under a British mandate.

Despite the peace treaty, some issues between Turkey and Greece went unaddressed, including the status of islands in the Aegean Sea, between the Greek and Anatolian peninsulas.

Aside from two islands, Gokceada and Bozcaada, close to the strategically critical Turkish strait of the Dardanelles – where the Ottoman Empire fought the legendary battle of Canakkale (Gallipoli) – all of the other Aegean islands were left to Greece.

 

Confining Turkey

Meis (Kastellorizo), a Greek island, lies just two kilometers (1.24 miles) off Turkey’s southern coast and 570 km (354 mi) from the Greek mainland. Interpreting the UNCLOS provision of having 200 nautical miles of EEZ from the shore of this island means Turkey would have no territorial waters, continental shelf, or other maritime rights in the region.

“No one can confine Turkey, which has the longest coastline in the Mediterranean, to the shores of [the Mediterranean city of] Antalya. We are determined to defend the maritime rights of our citizens and the people of the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC),” Turkish President Recep Tayyip Erdogan said last week.

Sencer Imer, chief advisor of the Ankara Centre for Crises and Policy Research (ANKASAM), an Ankara-based think tank, said Greece is trying to take away Turkey’s rights in the Eastern Mediterranean.

“They [Greece and its allies] are both strategically trying to prevent our exit to the Mediterranean Sea and to confiscate the underground wealth. This is piracy, and Turkey is not able to accept it,” he said.

Emphasizing that these developments will create a situation against Greece in the long term, Imer said the UN and EU have no standing here, and Turkey has sovereign rights in terms of the Law of the Sea.

Besides Meis (Kastellorizo), there are other Greek islands also scattered all over the Aegean Sea towards the Turkish coast, like Lesbos, Chios, Kos, Rhodes, and Samos. Their existence blocks Turkey from extending any of its zones of influence beyond a few nautical miles off its coastline.

Turkey holds the view that islands cannot have a full EEZ of 200 nautical miles (nm). It believes that islands should be either granted a reduced area of 12 nm or none at all if they are part of a larger territory far from the mainland.

On Dec. 1, 2019, Turkey formally claimed that the Greek island of Meis (Kastellorizo) should not have any EEZ at all because it is a small island just off the Turkish mainland and cannot generate a maritime jurisdiction area 4,000 times larger than its surface.

Ankara offers bilateral dialogue

According to Turkey’s Foreign Ministry, an EEZ has to be coextensive with the continental shelf, based on the relative lengths of adjacent coastlines.

If the UNCLOS formula of territorial waters is applied, 71.5% of the Aegean Sea would be under Greek sovereignty and a mere 8.7% under Turkish, thus severely restricting Turkey’s maritime territory.

Ankara insists that both sides should sit down for dialogue to reach a win-win solution based on fair sharing. Looking at the number of islands dotting the globe and retained by powers like the US, UK, and France, the Greek formula would block many countries from claiming EEZs along their shores.

Islands the US retains

Puerto Rico and the US Virgin Islands: Located in the northeast Caribbean Sea, approximately 1,600 km (994 mi) southeast of Miami, Florida.

Guam and the Northern Mariana Islands: They lie southeast of Japan in the Pacific Ocean, north of New Guinea and east of the Philippines, demarcating the Philippine Sea’s eastern limit.

American Samoa: The island is the southernmost reach of the US at 14 degrees below the equator.

Palmyra Atoll: Located south of the Hawaiian Islands, roughly one-third of the way between Hawaii and American Samoa.

Baker Island: The island lies almost halfway between Hawaii and Australia.

Howland Island: The island lies between Hawaii and Australia.

Jarvis Island: Located in the Pacific Ocean, about halfway between Hawaii and the Cook Islands.

Johnston Atoll: Located in the North Pacific Ocean, about 750 nm southwest of the island of Hawaii.

Kingman Reef: In the North Pacific Ocean, it lies halfway between the Hawaiian Islands and American Samoa.

Midway Atoll: Equidistant between North America and Asia in the North Pacific.

Wake Island: Located 3,204 km (1,991 mi) southeast of Tokyo in the Pacific Ocean.

Navassa Island: Located northeast of Jamaica, south of Cuba, 40 nautical miles west of Haiti.

UK islands

Anguilla: British overseas territory in the Caribbean, lying east of Puerto Rico and the Virgin Islands and north of Saint Martin.

Bermuda: Territory in the North Atlantic Ocean, approximately 1,035 km (643 mi) east-southeast of Cape Hatteras, North Carolina.

British Antarctic Territory: Sector of Antarctica claimed by the UK.

British Indian Ocean Territory: Situated in the Indian Ocean halfway between Tanzania and Indonesia.

British Virgin Islands: Territory in the Caribbean, east of Puerto Rico and the US Virgin Islands and northwest of Anguilla.

Cayman Islands: Located in the western Caribbean Sea south of Cuba and northeast of Honduras, between Jamaica and Mexico’s Yucatan Peninsula.

Diego Garcia: South of the equator in the central Indian Ocean.

The Falkland Islands: Located in the South Atlantic Ocean 483 km (300 mi) east of South America’s southern Patagonian coast.

Gibraltar: Located at the southern tip of the Iberian Peninsula. Bordered to the north by Spain.

Montserrat: The island is part of a chain in the Caribbean, in the West Indies.

Pitcairn Islands: Located in the southern Pacific Ocean.

Saint Helena, Ascension, and Tristan da Cunha: Located in the South Atlantic. In 2008, the UK applied to UNCLOS seeking EEZ beyond 200 nautical miles. But the UN body in 2010 said the limit cannot be extended beyond the standard limit, based on scientific surveys.

Saint Helena: Lies some 1,950 km (1,210 mi) west of the coast of southwestern Africa.

Ascension Island: In the South Atlantic Ocean, the island is about 1,600 km (1,000 mi) from the coast of Africa.

Tristan da Cunha: The most remote inhabited archipelago in the world, lying approximately 1,511 mi (2,432 km) off the coast of Cape Town, South Africa.

South Georgia and the South Sandwich Islands: In the southern Atlantic Ocean, the islands lie about 700 km (430 mi) southeast of South Georgia.

Sovereign Base Areas of Akrotiri and Dhekelia: British territory near the island of Cyprus. It serves as a base for signals intelligence and monitoring network in the Mediterranean.

Turks and Caicos Islands: Two groups of tropical islands in the Lucayan Archipelago of the Atlantic Ocean and northern West Indies.

Guernsey: North of Saint-Malo and to the west of Jersey and the Cotentin Peninsula.

Isle of Man: Situated in the Irish Sea between Great Britain and Ireland.

Jersey: Near the coast of Normandy, France. It is the second-closest of the Channel Islands to France, after Alderney.

Islands held by France

Iles des Saintes or Les Saintes: Located in North America, in the Caribbean islands.

Marie-Galante: French overseas region in the Caribbean.

La Desirade: Located in North Atlantic Ocean.

Guadeloupe: Located north of Antigua and Barbuda with Dominica lying to the south.

Martinique: Located in the Lesser Antilles of the West Indies in the eastern Caribbean Sea.

French Guiana: It borders Brazil to the east and south and Suriname to the west.

Saint Pierre and Miquelon: Situated in the northwestern Atlantic Ocean near the Canadian province of Newfoundland and Labrador.

Collectivity of Saint Martin: Located in the West Indies in the Caribbean.

Saint Barthelemy: The island lies about 35 km (22 mi) south-east of Sint Maarten and north-east of Saint Kitts and Nevis.

Mayotte: Located in the northern Mozambique Channel in the Indian Ocean off the coast of Southeast Africa, between northwestern Madagascar and northeastern Mozambique.

Reunion: Situated in the Indian Ocean, east of Madagascar, and 175 km (109 mi) southwest of Mauritius.

Russian islands along Japan coast

Russia occupies four islands that separate the Sea of Okhotsk from the Pacific Ocean. They are claimed by Japan, which refers to them as its Northern Territories or Southern Chishima, and considers them part of the Nemuro Subprefecture of Hokkaido Prefecture. They lie just a few kilometers off the north coast of Hokkaido in Japan.

Anadolu Agency

How Biden could change Turkey’s ties with Greece, EU

0

The result of the American elections, which brought the Democrats back to the global political stage is expected to impact the geopolitical balances between Turkey and its neighbors, as well as Turkey and Europe.

For some, like the Russian Foreign Minister, Sergei Lavrov, the re-election of Trump was almost certain. But the result proved him and several others wrong. Ankara, although at obvious ease with the Trump administration, kept a cautious approach to gauge the new balances. Greece is in two minds. It is undecided whether the new Biden era would contribute to de-escalating the tension with Turkey in the eastern Mediterranean, which brought the two countries to a near collision last summer.

Hostility between the two countries has climbed dramatically since last November after Turkey signed a Maritime Boundary agreement with the Government of National Accord in Libya (GNA), thus establishing an exclusive economic zone (EEZ) in an area, which Greece considered its own. Since then, Turkey has launched a program of underwater energy research in areas in the eastern Mediterranean that are considered “disputed” by the U.S. and the EU but claimed by Greece based on “international law.”

A diplomatic initiative by Germany, the current president of the EU to mediate between Greece and Turkey, failed while a parallel process by NATO for a military dialogue between the two countries has not produced any concrete results either. Turkish research and drilling vessels continued to sail in the waters of the eastern Mediterranean close to Greek islands and off the island of Cyprus.

Back in the summer, Greece and Greek Cypriots embarked on a diplomatic race to persuade their EU partners to impose “sanctions that hurt” against Turkey. During the EU leaders summit back in October, they were sure that they had secured such an agreement so that Turkey abstains from unilateral actions against Greece in the eastern Mediterranean.

“We have a toolbox that we can apply immediately,” said European Commission President Ursula von der Leyen during a meeting of EU leaders in Brussels. A deadline for December was set for such sanctions to be applied if Turkey misbehaved. It was understood that such a list of harsh sanctions was already prepared.

But between October and December, there stood the American presidential election in November. Trump was defeated whereby Biden emerged as a winner.

On a first reading of the results, a Biden presidency with a non-isolationist, pro-globalization, pro-EU, pro-NATO and more internationalist approach, could be expected to act in a stricter manner towards Turkey. At any rate, not long ago, Ankara showed its unhappiness over some harsh comments made by Joe Biden some time ago.

Yet, Erdogan in his congratulating message to Biden chose to underline his “determination to work closely with the U.S. administration in the coming period” adding that “the challenges we face today at the global and regional level require us to further develop and strengthen these relations based on common interests and values.”

If Trump would have been “good news” for Erdogan, would Biden be “bad news for the Turkish president” as several commentators rushed to conclude? Not so sure.

Actually, we have the first signs to the opposite.

Only three days ago, Michael Carpenter, a key foreign policy advisor to Biden, stated clearly that the new U.S. administration “does not intend to push Turkey into a corner” by imposing sanctions. “We don’t want to be slapping sanctions on Turkey and seeking to create some sort of economic collapse or consequences that cause the regime to further rely on aggressive tactics and bellicose rhetoric,” said Carpenter, adding that the Biden administration will go to build closer ties with the EU.

Regarding Turkey and NATO, Carpenter underlined that it would be up to Turkey to return to the arms of NATO, provided that it forgets the activation of the S-400 project.

“I do think and I am hopeful that when President Erdoğan sees a united front, [presumably EU, NATO and the U.S.] that suggests that there is room for cooperation, but also that there are very negative consequences to pursuing a more aggressive policy, then he will have to rethink,” said Carpenter during a video conference organized in Greece which was also attended by the American ambassador in Athens.

Interestingly, though, during the last few days, tension with Greece was again on the rise. Turkey issued a new Navtex for the continuation of survey activities of its Oruç Reis vessel south of the Greek island of Kastellorizo through Nov. 23 (the current Navtex expires on Nov. 14). And yesterday, the Turkish Defense Minister Hulusi Akar, referring to the bilateral agreement signed by Greece and Egypt on the “delimitation of maritime jurisdictions,” made Turkey’s position crystal clear. “We could not stay indifferent to the moves of Greece and Egypt in the eastern Mediterranean, so we too, have taken the necessary measures to protect our country’s rights and interests.”

Carpenter’s statement indicates that a now united front of the U.S. and Europe will try to tackle problems with Turkey adopting a new “softer” approach at which sanctions or punitive alternatives may still be present but as a last option after long negotiations. Perhaps we may have to forget the EU deadline of December. And perhaps that is the reason behind the rising temperature in our seas.

hurriyetdailynews.com

Ανοιχτή επιστολή προς τον πρέσβη του Ισραήλ στην Αθήνα

1
Σήφης Κασσεσιάν

Εξοχότατε κύριε πρέσβη,

Είμαι βέβαιος ότι υπό την ιδιότητά σας ως διπλωμάτη είστε πλήρως ενήμερος των περί τον λήξαντα μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και του υποστηριζόμενου από την Αρμενία   Καραμπάχ πόλεμο.

Είμαι ακόμα βέβαιος ότι ως Ισραηλινός διπλωμάτης γνωρίζετε πολύ καλά ότι το κράτος σας ενισχύει εδώ και χρόνια την πολεμική μηχανή του Αζερμπαϊτζάν με την πώληση σε αυτό βαρέος οπλισμού ισραηλινής κατασκευής.

Είναι εν πολλοίς δεκτό ότι η πώληση όπλων εν καιρώ ειρήνης συνιστά τουλάχιστον εν μέρει πολιτική πράξη. Το “εν μέρει”, όμως, μετατρέπεται σε “κατ’ εξοχήν” όταν ο παραλήπτης βρίσκεται σε πόλεμο με άλλο λαό, κατά του οποίου είναι φυσικό και αναμενόμενο να χρησιμοποιήσει τον παραλαμβανόμενο οπλισμό.

Ο αρμενικός λαός του Ναγκόρνο Καραμπάχ βρίσκεται σε άτυπο πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν εδώ και τριάντα χρόνια. Στην τριαντάχρονη αυτή περίοδο εντάσσονται και τα χρόνια εφοδιασμού του Αζερμπαϊτζάν με ισραηλινό οπλισμό. Επομένως, αποκομίζοντας μερικά δισεκατομμύρια δολάρια από τις σχετικές συναλλαγές, το Ισραήλ υπέσκαπτε σαφώς τον αγώνα του αρμενικού λαού του Καραμπάχ. Η ύβρις, όμως, κατέστη μείζων και η βλάβη πιο απτή, αμεσότερη και καταφανής στην πρόσφατη συγκυρία κατά την οποία η χρόνια αντιπαράθεση προσέλαβε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ολοκληρωτικού, εξοντωτικού πολέμου. Στη συγκυρία ήταν απολύτως βέβαιο ότι τα ισραηλινής προέλευσης όπλα του Αζερμπαϊτζάν θα φονεύσουν ή θα τραυματίσουν ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο αριθμό Αρμενίων στρατιωτικών και αμάχων.

Κύριε πρέσβη,

Ίσως στον αγώνα των Αρμενίων του Καραμπάχ διακρίνετε κάποιες ομοιότητες με την επιδίωξη του δικού σας λαού να επιστρέψει στην Παλαιστίνη, από την οποία είχε αποδημήσει πριν από χιλιάδες χρόνια. Με την ειδοποιό, στην περίπτωση του αρμενικού λαού του Καραμπάχ, διαφορά ότι αυτός ήδη ζει επί πολλούς αιώνες και ακόμα και αυτή τη στιγμή στα πατρογονικά του εδάφη και ότι θέλει να παραμείνει ελεύθερος σε αυτά.

Είναι θλιβερό ότι ο λαός του Ισραήλ απέχει από κάθε ένδειξη συμπάθειας προς ένα λαό -τον αρμενικό- ο οποίος διεκδικεί για τον εαυτό του το όραμα που, όπως δηλώνουν οι Εβραίοι, οδήγησε τους παππούδες και τους πατέρες της σημερινής γενιάς στη γη της Παλαιστίνης.

Πιθανολογώ ότι δεν υπάρχει στο Διεθνές Δίκαιο πρόβλεψη περί απαγόρευσης πώλησης όπλων σε ένα εμπόλεμο κράτος. Έχω, όμως, την ακλόνητη πεποίθηση ότι πέραν και υπεράνω του συμβατικού Δικαίου υπάρχει το διαχρονικό ανθρώπινο ήθος, ο ουμανισμός, στον οποίο πρέπει να υποτάσσουμε κάθε άλλη προτεραιότητα, αν, βέβαια, θέλουμε να λογιζόμαστε ως άνθρωποι.

Αυτό το ήθος, κύριε πρέσβη, ποδοπάτησε η πρακτική της κυβέρνησης σας κατά τον πρόσφατο πόλεμο στον Καύκασο Απόπειρες αιτιολόγησης αυτής της πρακτικής, όπως δήλωση του συμπατριώτη σας αξιωματούχου ότι “αν δεν υπήρχαν αυτά τα [ισραηλινά] όπλα, οι δύο αντίπαλοι θα σκοτώνονταν με μαχαίρια ή οτιδήποτε άλλο”, αποπνέουν έναν δύσοσμο κυνισμό. Και η απάντηση του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ στο αίτημα του Ισραηλινού πολίτη Ελί Τζοζέφ να παύσει η αποστολή ισραηλινών όπλων στο εμπόλεμο Αζερμπαϊτζάν δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αποκρουστική ύβρις: “…Μπορεί τα όπλα αυτά να αγοράζονται για να αποθηκευτούν ή να χρησιμοποιηθούν για αμυντικούς σκοπούς. Δεν υπάρχουν τεκμήρια που να αποδεικνύουν ότι έχουν χρησιμοποιηθεί για επιθετικούς σκοπούς στον παρόντα πόλεμο…”, την ίδια γεύση αφήνει.

Δηλαδή, εξοχότατε, οι Αρχές του κράτους σας, πέραν του ότι φονεύουν τους συμπατριώτες μου με ισραηλινά όπλα έστω και διά χειρός Αζερμπαϊτζάν, μας εμπαίζουν, πτύουν επί των πτωμάτων των νεκρών μας.

Βέβαια, κάθε κράτος, κάθε λαός είναι ελεύθερος να επικαλείται το raison d’ état, το πανίσχυρο κρατικό συμφέρον. Μακρά από εμένα η σκέψη  του να συνδέσω την παρούσα πρακτική του Ισραήλ με στερεότυπα όπως τα Τριάκοντα Αργύρια ή ο Έμπορος της Βενετίας που επί μακρόν συνδέθηκαν στη συλλογική συνείδηση της Ανθρωπότητας με την εικόνα του κινουμένου από χρηματικό συμφέρον Εβραίου. Ίσως πολλοί άλλοι θα το πράξουν… Ακόμα πιο μακριά είναι η σκέψη ότι κάποτε οι φονείς του δικού σας λαού είχαν και εκείνοι επικαλεστεί το δικό τους raison d’ état, για να δικαιολογήσουν το έγκλημά τους σε βάρος των Εβραίων και τώρα εσείς εξομοιώνεστε με εκείνους…

Δεν τολμώ, εξοχότατε, αντιδρώντας στην παρούσα πρακτική του κράτους σας, να επιδοκιμάσω αναδρομικά την πρακτική των υπεύθυνων γι’ αυτά τα δεινά. Δεν μου το επιτρέπει η ανθρώπινη συνείδησή μου. Δεν μου το επιτρέπουν οι αναμνήσεις από τα Εβραιόπουλα που ήταν συμμαθητές μου στο Λεόντειο Λύκειο τη δεκαετία του 1960, από τους αδελφούς Μάτσα, τον Ναχμία, τον Μορδεχάι… Δεν μου το επιτρέπει η ανάμνηση του παιδικού φίλου μου Αλμπέρτου Μισραχή -ένας τοίχος χώριζε τις αυλές μας στο Νέο Κόσμο- που έφυγε για την Αμερική στα 1956-57 κι έγινε εκεί υψηλόβαθμος ραβίνος. Δεν μου το επιτρέπει η εικόνα -ακόμα χαραγμένη στο μυαλό μου, μετά από 65 χρόνια- του πήχη του χεριού του πατέρα του Αλμπέρτου, με τον αριθμό του Νταχάου εντυπωμένο ανεξίτηλα με δερματοστιξία. Τα χεράκια των μικρών Αρμενόπουλων που πεθαίνουν από τα εβραϊκά βλήματα δεν φέρουν αριθμό…

Κύριε πρέσβη,

Το 1961 ή 1962 (δεν θυμάμαι ακριβώς), παιδί 13-14 ετών τότε, είχα επισκεφτεί μια έκθεση σε μια πολιτιστική αίθουσα της Αθήνας. Είχα πάει μόνος. Ο Παρνασσός (αυτή ήταν η αίθουσα) ήταν τρία τετράγωνα πιο πέρα από το Λεόντειο της οδού Σίνα. Αντικείμενο της έκθεσης ήταν ενθυμήματα από έγκλειστα σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης  Εβραιόπουλα.

Δεν θυμάμαι -πέρασαν πια εξήντα χρόνια- παρά ένα μόνο από τα εκθέματα. Ήταν ένα σύντομο ποιηματάκι, γραμμένο στα Γαλλικά από έναν μικρό τρόφιμο κάποιου ναζιστικού στρατοπέδου. Ο μικρούλης παρομοίαζε τον εαυτό του με λουλούδι:

Petit garçon joli comme une fleuer

(Μικρό αγόρι όμορφο σαν λουλούδι)

και μετά από λιγοστούς στίχους -που κι αυτούς δεν τους θυμάμαι- κατέληγε με την σπαραχτική πρόγνωση:

Quand la jolie fleur fleurira,

Le petit garçon plus ne sera…

(Όταν ανθίσει τ’ όμορφο λουλούδι

Το μικρό αγόρι δεν θα υπάρχει πια…

Ένα δάκρυ ανάβλυσε αυθόρμητα από τα παιδικά μάτια μου κι έσταξε στο πάτωμα του Παρνασσού…

Ξέρετε, κύριε πρέσβη, πόσο πολύτιμη είναι μια σταγόνα από αυτό το υπέρτονο υγρό που κάποτε αναβλύζει από τα μάτια μας; Το δάκρυ -όπως και το χαμόγελο- είναι εμβληματικό χαρακτηριστικό του είδους μας. Μόνο οι άνθρωποι, απ’ όλο το Ζωικό Βασίλειο, μπορούν να δακρύζουν ή να χαμογελούν. Το δάκρυ αποκαλύπτει την συν-κίνησή μας, τη συναισθηματική κινητοποίησή μας από την κατάσταση του πλησίον μας, σηματοδοτεί την εγγύτητά μας προς αυτόν.

Εξοχότατε,

Είμαι πολύ μικρός και ασήμαντος για να επιβάλλω αλλαγή στη στάση μιας πανίσχυρης κυβέρνησης, ενός λαού επτά εκατομμυρίων. Θα γινόμουν γελοίος αν προέβαλλα ένα τέτοιο αίτημα. Σε εκδήλωση διαμαρτυρίας για την πολιτική σας, η πατρίδα μου απέσυρε τον πρεσβευτή της από το Ισραήλ. Η δική μου χειρονομία διαμαρτυρίας είναι πολύ πολύ πιο ταπεινή, είναι δυσανάλογα μικρή σε σύγκριση με την πικρία και την αγανάκτησή μου:

Κάποτε χάρισα στο λαό σας ένα μου δάκρυ. Το κακοποιήσατε αυτό το δάκρυ. Το ποδοπατήσατε. Το περιφρονήσατε. Το δάκρυ αυτό δεν σας ανήκει πια.

Μπορείτε, κύριε πρέσβη, εσείς, ο λαός και το κράτος σας να βρείτε έναν τρόπο να μου επιστρέψετε το δάκρυ μου;

Με τη δέουσα τιμή,

Σήφης Κασσεσιάν

Ελληνο-Αρμένιος συγγραφέας

Αθήνα, Νοέμβριος 2020

O θάνατος του Ayman Al-Zawahri και το μέλλον της Al-Qaida

0

O θάνατος του Ayman Al-Zawahri και το μέλλον της Al-Qaida

Daniel Byman

Ο ηγέτης της Al-Qaida, Ayman al-Zawahri, μπορεί να είναι νεκρός ή τουλάχιστον φαίνεται να είναι «εντελώς εκτός δικτύου», σύμφωνα με τον δημοσιογράφο και βετεράνο τζιχαντιστή Hassan Hassan. Αυτές οι αναφορές έρχονται ταυτόχρονα με τη δολοφονία ενός άλλου πολύ ανώτερου ηγέτη της al-Qaida, του Abu Muhammad al-Masri, στην Τεχεράνη, σύμφωνα με πληροφορίες από Ισραηλινούς πράκτορες με εντολή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εάν ο Zawahri είναι πράγματι νεκρός, τι δρόμο θα ακολουθήσει η al-Qaida και τι είδους κίνηση θα κληρονομήσει ο διάδοχος του Zawahri;

Ο Zawahri, είναι ένας αρκετά μεγάλος ηλικιάκα Αιγύπτιος ηγέτης τρομοκρατικών οργανώσεων και ο νούμερο δύο μετά τον Osama bin Laden. Ανέλαβε τον έλεγχο της al-Qaida μετά το θάνατο του Μπιν Λάντεν το 2011 από το Ναυτικό των ΗΠΑ. Ο Ζαουάχρι έχει παρασημοφορηθεί ως «εγκέφαλος» και επικρίθηκε ως ηγέτης. Οι αναλυτές της τρομοκρατίας Colin Clarke και Asfandyar Mir σημειώνουν ότι ο Zawahri απέφυγε την παγίδα της προσπάθειας οικοδόμησης ενός κράτους, όπως έκανε το ISIS, και έτσι απέφυγε την καταστροφή στα χέρια του στρατού των ΗΠΑ και των συμμάχων του. Επισημαίνουν επίσης ότι έχει διατηρήσει σχέσεις με πολλούς βασικούς συνεργάτες σε όλο τον κόσμο και, καθώς η φλόγα του ISIS εξασθενεί, συγκέντρωσε την υποστήριξη ως ο αφοσιωμένος αλλά λιγότερο τρελός ηγέτης της παγκόσμιας τζιχάντ.

Επιπλέον, ο Zawahri διατήρησε τους δεσμούς του με τον μακροχρόνιο σύμμαχό του, τους Ταλιμπάν, παρά την πίεση στην ομάδα να απορρίψει την al-Qaida στο πλαίσιο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Ακόμη και οι θαυμαστές του Zawahri παραδέχονται ότι ήταν παθιασμένος και δεν είχε το χάρισμα του Μπιν Λάντεν. Η al-Qaida κατάφερε να πραγματοποιήσει θεαματικές τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια, αν και οι συνεργάτες της κατάφεραν κάποιους περιορισμένους βομβαρδισμούς, όπως η επίθεση που έγινε από Σαουδάραβα εκπαιδευμένο από την al-Qaida στην Αραβική Χερσόνησο που σκότωσε τρεις Αμερικανούς ναύτες σε βάση στη Φλόριντα τον Δεκέμβριο του 2019. Επιπλέον, το πιο σημαντικό θέατρο επιχειρήσεων του τζιχάντ την τελευταία δεκαετία – η Συρία – είδε την al-Qaida να χάνει τον έλεγχο των τοπικών συμμάχων της, οι οποίοι τελικά την απέρριψαν.

Ένα πρώην μέλος της al-Qaida γέννησε το ISIS, το οποίο εμφανίστηκε ως ο μεγαλύτερος αντίπαλος της al-Qaida στο τζιχάντ. Αλλά ακόμη και τα περισσότερα απομεινάρια που έμειναν πιστά, όπως ο Hayat Tahrir al-Sham, τελικά χώρισαν από την al-Qaida, αναζητώντας μια τοπική εστία. Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά για την ηγεσία του Zawahri βρίσκεται τώρα στο παιχνίδι: Τι είδους κίνηση θα κληροδοτήσει στον διάδοχό του; Πολλά εξαρτώνται από το ποιος παίρνει το τιμόνι. Οι ηγέτες έχουν μεγάλη σημασία για τρομοκρατικές ομάδες, ειδικά για τζιχαντιστές, οι οποίοι συχνά ανεβαίνουν και πέφτουν με βάση την τύχη του εμίρη τους. Προς το παρόν, δεν υπάρχει προφανής διάδοχος με την ευρεία αναγνώριση και σεβασμό του Zawahri στον κόσμο των τζιχάντ. Ο πυρήνας της al-Qaida και οι θυγατρικές της στην Υεμένη, τη Βόρεια Αφρική και άλλες χώρες, ωστόσο, διεξάγουν πόλεμο εδώ και δεκαετίες και είναι πιθανό να προτείνουν έναν ηγέτη δοκιμασμένο στη μάχη που έχει τουλάχιστον κάποια αξιοπιστία.

Πράγματι, είναι πιθανό ο νέος ηγέτης να είναι πιο χαρισματικός από τον Zawahri. Οποιοσδήποτε διάδοχος θα επωφεληθεί επίσης από την παρακμή του ISIS, το οποίο είναι πολύ πιο αδύναμο και λιγότερο εμπνευσμένο τώρα που έχει χάσει το χαλιφάτο. Το ISIS εξακολουθεί να υφίσταται, τόσο στη Συρία όσο και με υποστηρικτές σε άλλες χώρες, και το μοντέλο και οι ιδέες του είναι ισχυρές. Ο διαγωνισμός θα συνεχιστεί. Ωστόσο, το ISIS δεν είναι πλέον το κοίτασμα στρατολόγησης και συγκέντρωσης χρημάτων που ήταν στο αποκορύφωμά του το 2014 και το 2015.

Ο νέος ηγέτης θα πρέπει επίσης να διασφαλίσει την πίστη των τοπικών θυγατρικών, όπως το παρακλάδι της al-Qaida στην Υεμένη. Αυτοί οι συνεργάτες έχουν τα δικά τους κίνητρα για να παραμείνουν πιστοί και να διατηρήσουν το όνομα της al-Qaida. Αλλά αν η παγκόσμια μάρκα al-Qaida παραμείνει αδύναμη, υπάρχει μικρότερο κίνητρο για να συμμετάσχουν νέες ομάδες και θα δημιουργηθούν περισσότερα ελαττώματα στις υπάρχουσες συνεργασίες. Ίσως ρο σημαντικότερο ζήτημα είναι πως οι τοπικές ομάδες μπορούν να δηλώσουν την πίστη τους στον νέο ηγέτη, αλλά στην πράξη ακολουθούν τον δικό τους τρόπο, ένα διαρκές πρόβλημα για την al-Qaida ακόμη και στις μέρες του Μπιν Λάντεν.

Ο διάδοχος του Zawahri μπορεί να βρεθεί υπεύθυνος για το όνομα της al-Qaida και μια μικρή ομάδα μαχητών στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Προκειμένου να ενισχύσει το ανάστημά του, ο νέος ηγέτης μπορεί να επιδιώξει να πραγματοποιήσει μια τρομοκρατική επίθεση υψηλού προφίλ στη Δύση ή να κερδίσει με άλλο τρόπο την προσοχή. Αυτό θα τον βοηθούσε να αποδείξει την καλή του πίστη και να ξεχωρίσει τον ηγέτη από τη μάζα περισσότερων τοπικών προσώπων. Το να περιπλέξουμε αυτά τα σχέδια, ωστόσο, θα ήταν μία λάθος κίνηση καθώς το αντιτρομοκρατικό κίνημα υποστηρίζεται από πολλά κράτη παγκοσμίως.

Αν και ο Zawahri απέφυγε τη σύλληψη ή το θάνατο με drone, πολλοί άλλοι ηγέτες της al-Qaida και του ISIS δεν το έκαναν. Στο Πακιστάν, τη Συρία, την Υεμένη και αλλού, κυνηγούν ηγέτες της al-Qaida και βασικούς πράκτορες. Για να επιβιώσουν, πρέπει να είναι σε κίνηση, να αποφεύγουν την ανοιχτή επικοινωνία και να είναι προσεκτικοί με τους συναδέλφους τους, ώστε να μην τους καταδώσουν  ή να μην παραδώσουν κατά λάθος την τοποθεσία του ηγέτη. Αυτά τα βήματα, ωστόσο, καθιστούν δύσκολη, αν όχι αδύνατη, τη διοίκηση μιας παγκόσμιας τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο Zawahri, για παράδειγμα, εξέδωσε μόνο σχόλια για σημαντικά γεγονότα όπως η Αραβική Άνοιξη και η ειρηνευτική συμφωνία Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων-Ισραήλ εβδομάδες αργότερα, καθιστώντας τις παρατηρήσεις του λιγότερο σχετικές.

Τα προβλήματα είναι ιδιαίτερα έντονα για έναν νέο ηγέτη που δεν γνωρίζει προσωπικά πολλούς από τους υφισταμένους του ή που δεν έχει ακόμη κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη τους. Όποιος εμφανιστεί ως ηγέτης της al-Qaida είναι πιθανό να προεδρεύει σε μια καμπή στο ευρύτερο τζιχάντ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να εγκαταλείψουν τη Μέση Ανατολή. Η Αραβική Άνοιξη και οι συναφείς εμφύλιοι πόλεμοι δεν παίρνουν πλέον πρωτοσέλιδα ούτε εμπνέουν εθελοντές. Αναδύονται νέοι χώροι τζιχαντισμού στην Αφρική και την Ασία. Ο νέος ηγέτης της al-Qaida, όσο καιρό επιβιώνει, θα έχει τα χέρια του γεμάτα.

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: lawfare

infognomonpolitics.gr

Η Πρόκληση του Νέου Πολιτικού Ισλάμ

0

Η πρόσφατη αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τον πρόεδρο Τραμπ έχει δημιουργήσει μια νέα δυναμική στη Μέση Ανατολή. Είναι μια απόφαση που ενισχύει εκείνους που πιστεύουν ότι η ισραηλινή πλευρά δεν επιθυμεί ειρηνική επίλυση του Παλαιστινιακού Ζητήματος. Το ζήτημα της Ιερουσαλήμ, όμως, ξεφεύγει από τα στενά όρια της ισραηλινό-παλαιστινιακής σύγκρουσης. Μαζί με άλλες αποφάσεις (π.χ. απαγόρευση εισόδου μουσουλμάνων στις ΗΠΑ) έρχεται να επιβεβαιώσει με δραματικό τρόπο την άγνοια που επικρατεί σχετικά με τη φύση του πολιτικού Ισλάμ.

Μεγάλα κοινωνικά κινήματα, όπως το πολιτικό Ισλάμ, δεν παραμένουν στάσιμα αλλά εξελίσσονται συνεχώς στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Η χρήση του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι επαναστάσεις της Αραβικής Άνοιξης και οι στρατιωτικές επεμβάσεις της Δύσης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή έχουν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την ταυτόχρονη παγκοσμιοποίηση και τοπικοποίηση  (glocalization) του ισλαμιστικού κινήματος. Ο Ταγίπ Ερντογάν, ο Μοχάμεντ Μόρσι, ο Χασάν Νασράλλα και πολλοί άλλοι Ισλαμιστές ηγέτες ‘δανείζονται’ και ‘ισλαμικοποιούν’ δυτικές ιδέες, αξίες και έννοιες που τους παρέχουν μεγαλύτερη νομιμοποίηση και τους καθιστούν περισσότερο δημοφιλείς.

Το πολιτικό Ισλάμ χαρακτηρίζεται από ετερογένεια και πολυμορφία γιατί περιλαμβάνει τρεις μεγάλες ομάδες.

Η πρώτη σχετίζεται με ακτιβιστικές οργανώσεις, όπως το Hizb ut-Tahrir, που κινητοποιούν ειρηνικά τους πιστούς για την υπεράσπιση του Ισλάμ από ντόπιους και ξένους ‘εχθρούς’. Παρά την πρόθεση τους να επιβάλλουν το ισλαμικό δίκαιο, οι ακτιβιστές αναφέρονται συχνά στα ανθρώπινα δικαιώματα των μουσουλμάνων που παραβιάζονται από τους Δυτικούς και τις αυταρχικές ηγεσίες που υπάρχουν στο μουσουλμανικό  κόσμο.

Η δεύτερη αφορά τα ισλαμιστικά κόμματα, όπως το AKP στην Τουρκία και το Al-Nahda στην Τυνησία, που συμμετέχουν στη δημοκρατική διαδικασία και επιδιώκουν να αλλάξουν το πολιτικό σύστημα εκ των έσω. Ο πολιτικός τους λόγος υποστηρίζει την πλειοψηφική δημοκρατία και στηλιτεύει τις αυταρχικές πρακτικές των προηγούμενων φιλοδυτικών καθεστώτων.

Η τρίτη ομάδα απαρτίζεται από οργανώσεις, όπως η Χεζμπολάχ και Ισλαμικό Κράτος, που χρησιμοποιούν την τρομοκρατία για να επικρατήσουν εναντίον των αντιπάλων τους. Είναι ενδιαφέρον ότι προτάσσουν την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης για να εξηγήσουν την προσπάθεια εξόντωσης όσων δεν ενστερνίζονται τις δικές τους απόψεις.

Αυτές οι τρεις ομάδες συγκροτούν πλέον ένα νέο πολιτικό Ισλάμ που βρίσκεται σε διαρκή διαλεκτική σχέση με τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, οι Ισλαμιστές του 21ου αιώνα δεν έχουν περιχαρακωθεί ιδεολογικά γιατί μιλούν τη γλώσσα της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης. Ο δυτικός κόσμος διέδωσε ιδέες και αξίες, τις οποίες τώρα οι νέοι Ισλαμιστές σχετικοποιούν και εργαλειοποιούν για να προωθήσουν τους στόχους τους. Το πολιτικό Ισλάμ πλέον καταθέτει τις δικιές του προτάσεις για μια κοινωνία όπου η εκκοσμικευμένη μειοψηφία θα υποτάσσεται στη θρησκευόμενη πλειοψηφία, τα ανθρώπινα (όπως ορίζονται από το Ισλάμ) δικαιώματα θα επιβάλλονται, και η ισλαμική δικαιοσύνη θα επικρατήσει.

Ο πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα είχε κατανοήσει τις αντιθέσεις και αντιφάσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό του ισλαμιστικού κινήματος. Για αυτό το λόγο, η Ουάσιγκτον είχε προσεταιριστεί με αρκετή επιτυχία όσους Ισλαμιστές αποκηρύττουν την ένοπλη βία ως μέσο επίλυσης πολιτικών διαφορών. Αφού το πολιτικό Ισλάμ δεν είναι ένα ενιαίο σύνολο, δεν μπορεί να είναι ενιαία και η στρατηγική διαχείρισης του. Η ισλαμοφοβική πολιτική του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ δημιουργεί όμως νέα δεδομένα. Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως ισραηλινής πρωτεύουσας ενισχύει τις κεντρομόλες τάσεις στο εσωτερικό του μουσουλμανικού κόσμου. Η πιθανότητα απώλειας μια τόσο σημαντικής για το Ισλάμ πόλης δεν ενισχύει μόνο τις ακραίες φωνές, αλλά δύναται να συμπαρασύρει και μετριοπαθείς Ισλαμιστές σε ένα ‘πόλεμο πολιτισμών’ με τη Δύση. Μια τέτοια εξέλιξη θα ζημιώσει κυρίως τις ΗΠΑ που προσπαθούν να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους στο διεθνές σύστημα έναντι ανερχόμενων δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ρωσία. Το νέο πολιτικό Ισλάμ θα χρησιμοποιήσει το ζήτημα της Ιερουσαλήμ για να δώσει μια νέα μάχη εναντίον της Δύσης͘͘· μόνο που αυτή τη φορά ο δυτικός κόσμος θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις ιδέες, αξίες και έννοιες που τον διέπουν.

Τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει συστηματικά τη ρήξη με ένα μεγάλο κομμάτι του μουσουλμανικού κόσμου, η Ευρώπη έχει την υποχρέωση να αρθρώσει ένα φιλελεύθερο λόγο που θα υποστηρίζει την ειρηνική συνύπαρξη και τον αμοιβαίο σεβασμό με τον μουσουλμανικό κόσμο. Η Ελλάδα και η Κύπρος, τα μοναδικά μέλη της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορούν να διαδραματίσουν ένα σημαντικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια. Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία διαθέτουν το ‘πολιτισμικό’ κεφάλαιο για να λειτουργήσουν ως γέφυρα ανάμεσα στη Δύση και τη Μέση Ανατολή. Σε ότι αφορά το πολιτικό Ισλάμ, ήρθε η ώρα να αποδεχτούμε την πραγματικότητα. Αυτό το μεγάλο κοινωνικό κίνημα δεν πρόκειται να εξαφανιστεί από το προσκήνιο, διότι έχει βαθιές ρίζες στις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής. Το πολιτικό Ισλάμ ήρθε για να μείνει για πολλά χρόνια και είναι επιτακτική ανάγκη να κατανοήσουμε πλήρως τη φύση του φαινομένου.

*Ο Μάνος Καραγιάννης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας στο Τμήμα Αμυντικών Σπουδών του King’s College London. Το βιβλίο του “The New Political Islam: Human Rights, Democracy and Justice” μόλις κυκλοφόρησε από το University of Pennsylvania Press. 

“Καθημερινή”

Ο πρέσβης ε.τ. Νίκος Κανέλλος συνομιλεί με τον Αλέκο Παπαδόπουλο πρώην υπουργό.

0

Ο πρέσβης ε.τ. Νίκος Κανέλλος συνομιλεί με τον Αλέκο Παπαδόπουλο πρώην υπουργό.

 

Θα υπάρξει προσέγγιση Μπάιντεν-Πούτιν;

0

του Philip Stevens (*)

Προσέγγιση ή διατήρηση των αποστάσεων; Η εκλογή του Τζο Μπάιντεν αποτελεί μια καλή είδηση για τον ατλαντισμό. Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί αρχίζουν να συζητούν και πάλι για το πώς θα συνεργαστούν. Ένα από τα θέματα είναι ο χειρισμός της Ρωσίας του Πούτιν.

Η αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο θα αποτελέσει ασφαλώς μια ευκαιρία να ασκηθεί πίεση στο Κρεμλίνο για να σταματήσει να παραβιάζει τη διεθνή τάξη. Την ίδια στιγμή, θα υπάρξει ένας προβληματισμός για το αν μπορεί να υπάρξει επανεκκίνηση στη σχέση ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία. Οι δύο προσεγγίσεις δεν δείχνουν τόσο ξένες μεταξύ τους όσο φαίνονται.

Η εποχή αυτή δεν είναι η καλύτερη για τον Πούτιν. Πριν από λίγους μήνες, ψηφίστηκαν από το κοινοβούλιο συνταγματικές τροπολογίες που του επιτρέπουν να παραμείνει πρόεδρος ισοβίως. Και μετά άρχισε ο κατήφορος. Η ρωσική οικονομία, που έχει αποδυναμωθεί από τις χαμηλές τιμές του πετρελαίου, δέχθηκε ισχυρό πλήγμα από την πανδημία. Το ρούβλι σημείωσε κατακόρυφη πτώση και το ίδιο ισχύει για το βιοτικό επίπεδο των Ρώσων. Ο πρόεδρος περνάει πολύ καιρό στην ντάτσα του έξω από τη Μόσχα.

Στη Λευκορωσία συνεχίζονται οι διαδηλώσεις. Η απόπειρα δηλητηρίασης του Αλεξάντερ Ναβάλνι θύμισε στον κόσμο την υποστήριξη των πολιτικών δολοφονιών από το Κρεμλίνο και τροφοδότησε έναν νέο γύρο κυρώσεων. Κυρώσεις έχουν επιβάλει ΕΕ και ΗΠΑ και για τη συνεχιζόμενη παρουσία της Ρωσίας στην ανατολική Ουκρανία.

Ο πόλεμος μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν αποσταθεροποίησε τον νότιο Καύκασο και έβαλε στο παιχνίδι της περιφερειακής επιρροής την Τουρκία. Η πολιτική αναταραχή στο Κιργιστάν έκανε πολλούς να προβληματιστούν για τη ρωσική επιρροή στην κεντρική Ασία. Οσο για τις επεμβάσεις της Ρωσίας στη Συρία και τη Λιβύη, είναι δύσκολο να δει κανείς τα στρατηγικά κέρδη της Μόσχας.

Η ήττα του Τραμπ στερεί τον Πούτιν από τον σημαντικότερο θαυμαστή του και από μια σχέση που προσέδιδε νομιμότητα στην αυταρχική του διακυβέρνηση. Ο Μπάιντεν ανήκει επίσης σε μια γενιά που εκτιμά ιδιαίτερα το ΝΑΤΟ.

Δεν είναι έτσι απίθανο ο Πούτιν να αρχίσει να αναρωτιέται κατά πόσον συμφέρει πράγματι τη χώρα του η συνεχιζόμενη αντιπαράθεση με τη Δύση. Αν υπήρχε κάποια στιγμή να σκεφτεί την αναθεώρηση των σχέσεών του μαζί της, η στιγμή αυτή είναι τώρα.

Η επανεκκίνηση δεν είναι βέβαια η αγαπημένη λέξη του Μπάιντεν. Ως αντιπρόεδρος, είδε τα σχετικά ανοίγματα του Μπάρακ Ομπάμα το 2009 να μην οδηγούν πουθενά. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία, ο Μπάιντεν ανέλαβε το βάρος της αντιμετώπισης του ρωσικού αυταρχισμού. Και μετά ήρθε η παρέμβαση του Κρεμλίνου εναντίον της Χίλαρι Κλίντον στις αμερικανικές εκλογές του 2016.

Πρόσφατα, ο Μπάιντεν δήλωσε ότι η Δύση πρέπει να τιμωρήσει τη Μόσχα για τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και ότι η χώρα του θα στηρίξει τις οργανώσεις που αντιτίθενται στον αυταρχισμό του Κρεμλίνου.

Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος είναι φυσικά και πραγματιστής. Εχει δηλώσει, για παράδειγμα, ότι η συνθήκη για τα στρατηγικά όπλα πρέπει να παραταθεί και πέραν του Φεβρουαρίου, οπότε λήγει. Οποιες λοιπόν κι αν είναι οι σχέσεις Μόσχας-Ουάσινγκτον, υπάρχουν τομείς όπου οι δύο χώρες θα πρέπει να συνεργάζονται. Ενας άλλος τομέας είναι η καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής ή η διανομή των εμβολίων για την Covid-19. Στο κάτω-κάτω, η Δύση συναλλασσόταν με τη Μόσχα και στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η συνεργασία θα οδηγήσει και σε μια γενικότερη προσέγγιση. Δεν είμαι σίγουρος. Ο Πούτιν έχει περάσει τα 20 τελευταία χρόνια διαφημίζοντας τον εαυτό του ως  ηγέτη τον οποίο χρειάζεται η Ρωσία για να αντιπαρατεθεί στη Δύση. Από την άλλη πλευρά, ηγέτες όπως ο Εμανουέλ Μακρόν ή η Αγγελα Μέρκελ δεν θα έβλεπαν με κακό μάτι μια επανεκκίνηση των σχέσεών τους με τη Μόσχα. Μια τέτοια επανεκκίνηση, όμως, θα πρέπει να έχει ως προϋπόθεση την αλλαγή συμπεριφοράς του Πούτιν. Και αυτό πρέπει να του καταστεί σαφές από την αρχή.

(*) Ο Φίλιπ Στίβενς είναι αρθρογράφος των Financial Times

(Πηγή: Financial Times)

Ο καρκίνος του ευρωπαϊκού ιλιμπεραλισμού σε λειτουργία

0

Του Alain Salles, ηλεκτρονικός Le Monde, 19-11-2020

Μετάφραση και επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Φτάνοντας στις Βρυξέλλες στις 17 Ιουλίου 2020, ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα πρόσφερε  στην Άνγκελα Μέρκελ, η οποία είχε τα γενέθλιά της την ημέρα εκείνη, ένα μυθιστόρημα του José Saramago, με τίτλο η Τύφλωση (L‘Aveuglement, εκδόσεις Seuil, 1997). Το εν λόγω μυθιστόρημα που έλαβε βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας περιγράφει μια χώρα εγκλωβισμένη σε μια επιδημία : όλοι τυφλώνονται, εκτός από μια γυναίκα που θα χρησιμεύσει ως οδηγός.

Η συμφωνία για το ευρωπαϊκό σχέδιο ανάκαμψης για την αντιμετώπιση της κρίσης στην υγεία, που επιτεύχθηκε τότε, μετά από τέσσερις ημέρες και τέσσερις νύχτες σκληρών διαπραγματεύσεων, επέτρεψε στην Ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει δύο σημαντικά βήματα προς τα εμπρός και να αντιστρέψει τα δύο μεγαλύτερα λάθη της δεκαετίας του 2010 : δηλαδή την καταστροφική διαχείριση της ελληνικής κρίσης και τη μυωπία της ενόψει της ανόδου του ιλιμπεραλιστικού καθεστώτος του Ούγγρου πρωθυπουργού, Βίκτορ Ορμπάν.

Η Βουδαπέστη και η σύμμαχός της στη Βαρσοβία τη Δευτέρα (16 Νοεμβρίου 2020) μπλόκαραν το σχέδιο των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ που οφείλει  να επιτρέψει στις ευρωπαϊκές οικονομίες – ξεκινώντας και από τη δική τους – να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της πανδημίας SARS-CoV-2. Επειδή η ΕΕ θέλει να εξαρτήσει αυτή τη βοήθεια από το σεβασμό του Κράτους Δικαίου, ο Βίκτορ Ορμπάν συνέκρινε τις Βρυξέλλες με τη Σοβιετική Ένωση. Είναι ένα τρέχων αντανακλαστικό στην Ουγγαρία ή την Πολωνία (ενίοτε κι αλλού) όπου κάνουν τον παραλληλισμό μεταξύ Βρυξελλών και Σοβιετικής Ένωσης ή την Χιτλερική  Γερμανία.

Αρχικά, ωστόσο, δεν ήταν η Βουδαπέστη και η Βαρσοβία αλλά το Άμστερνταμ, η Βιέννη, η Στοκχόλμη και η Κοπεγχάγη που απειλούσαν το σχέδιο της ΕΕ, το οποίο υιοθετήθηκε με μια γαλλο-γερμανική συμφωνία τον Μάιο. Για πρώτη φορά, το Βερολίνο αποδέχθηκε την αρχή του κοινού ευρωπαϊκού χρέους. Οι λεγόμενες «φειδωλές» χώρες – που  θα μπορούσαμε επίσης να ονομάσουμε «σφιχτές» – δεν ήθελαν μέρος των χρημάτων των φορολογουμένων τους να πάνε σε χώρες που δεν ήταν προσεκτικές με τη διαχείριση των δημόσιων κεφαλαίων τους.

«Δημοσιονομική κυριαρχία»

Η συμφωνία του Ιουλίου 2020 επέτρεπε να γίνει ένα αποφασιστικό βήμα προς την ευρωπαϊκή «δημοσιονομική κυριαρχία», όπως το αναφέρει ο Emmanuel Macron στη συνέντευξή του στο on line διαδικτυακό περιοδικό Le Grand Continent: «Για πρώτη φορά, αποφασίζουμε να χρεωθούμε από κοινού (…) να έχουμε μια Ένωση των μεταβιβάσεων, με βάση μια κοινή υπογραφή και ένα κοινό χρέος». Όλες αυτές οι λέξεις «κοινό χρέος» ή «Ένωση μεταβιβάσεων» απορρίφθηκαν βάναυσα το 2010, όταν ήταν θέμα επίλυσης των προβλημάτων μιας μικρής χώρας που αντιπροσώπευε μόνο το 1% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ.  Η βούληση, αντίθετα, ήταν να τιμωρηθεί η Ελλάδα και το σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένο πολιτικό της σύστημα.

Με το σχέδιο του Ιουλίου 2020, το χρέος έγινε ένα κοινό ευρωπαϊκό αγαθό για όλες τις χώρες για να βγουν από κοινού από την κρίση, ενώ αυτό είχε συνδεθεί με την ιδέα του σφάλματος. Schuld, στα γερμανικά, σημαίνει ταυτόχρονα το χρέος, το σφάλμα και την συνενοχή. Το ετυμολογικό εμπόδιο για τη σωστή διαχείριση του χρέους είχε πλέον αρθεί.

Οι φόβοι των φειδωλών χωρών είχαν ως στόχο τις χώρες του Νότου, αλλά και τις πρώην χώρες της Ανατολής, όπου αρκετές περιπτώσεις υπεξαίρεσης ευρωπαϊκών κονδυλίων έφτασαν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Η Πολωνία και η Ουγγαρία υπόκεινται στη διαδικασία του άρθρου 7 των Ευρωπαϊκών Συνθηκών για παραβιάσεις των αξιών της ΕΕ, αλλά αυτή η μακροχρόνια και περίπλοκη διαδικασία απαιτεί μια ομοφωνία των μελών. Η ιδέα της σύνδεσης της ευρωπαϊκής βοήθειας με το σεβασμό του κράτους δικαίου βρήκε έδαφος στο Παρίσι, στο Βερολίνο και σε άλλες πρωτεύουσες. Η συμφωνία του Ιουλίου επιτρέπει την εφαρμογή αυτής της αιρεσιμότητας.

Αυτό το αρνούνται σήμερα ο Βίκτορ Ορμπάν και ο Γιάροσλαβ Κατσίνσκι, ο αντι-πρωθυπουργός της Πολωνίας. Οι δύο άνδρες έχουν πολλά κοινά σημεία. Αλλά ένα είναι το κυρίαρχο : και οι δύο έχουν χάσει την εξουσία.  Ο Orban το 2002 και ο Kaczynski το 2007. Επιστρέφοντας στο γκουβέρνο, φροντίζουν να μην συμβεί ξανά. Ο Όρμπαν έχει δείξει τον δρόμο, επιτιθέμενος από το 2010  στο δικαστικό σώμα, στον τύπο και σε οργανώσεις που εκπροσωπούν την κοινωνία των πολιτών. Ο Jaroslaw Kaczynski θα κάνει το ίδιο το 2015, αλλά με ακόμα πιο γρήγορο και πιο βάναυσο τρόπο.

Δημοκρατορία (Démocrature)

Ο Orban προσέχει πάντα να κάνει ένα βήμα πίσω, όταν έχει κάνει δύο ή τρία βήματα πάνω από το Κράτος Δικαίου. Για να μην προκαλέσει πολύ τους συντηρητικούς συναδέλφους του από το δεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), το κυρίαρχο πολιτικό κόμμα στο Κοινοβούλιο του Στρασβούργου, όπου εδρεύουν το γερμανικό CDU ή οι Γάλλοι Les Républicains. Το ΕΛΚ τον υποστήριξε για μεγάλο χρονικό διάστημα και εμπόδισε τις διαδικασίες εναντίον της Ουγγαρίας. Περίμενε μέχρι τον Μάρτιο του 2019 για να αναστείλει το κόμμα του, το Fidesz, το οποίο εξακολουθεί να μην αποβάλλεται.

Φυσικά, η Βουδαπέστη και η Βαρσοβία δεν δημιουργούν ολοκληρωτικά καθεστώτα. Οι άνθρωποι διατηρούν την ελευθερία τους να σκέφτονται, να εργάζονται, να μετακινούνται, να καταναλώνουν. Αλλά η δικαιοσύνη έχει υποταχθεί και ένα πολύ μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης είναι όργανα προπαγάνδας. Οι δύο χώρες ακολουθούν μια εθνικιστική οικονομική πολιτική, ενώ επωφελούνται από τις επενδύσεις των ευρωπαϊκών χωρών που τις επικρίνουν, τρέφοντας το ρυθμό ανάπτυξής τους, ιδίως χάρη στη γερμανική βιομηχανία.

Ο ειδικός της Κεντρικής Ευρώπης Jacques Rupnik  μιλά στην επιθεώρηση Pouvoirs για υποχώρηση της δημοκρατίας προς όφελος της εγκαθίδρυσης μιας δημοκρατορίας (démocrature), «όπου το κόμμα που κατέχει την εξουσία χρησιμοποιεί όλους τους μοχλούς που έχει στη διάθεσή του (κυβέρνηση, νομοθετικό σώμα, αστυνομία, δικαιοσύνη, μέσα μαζικής ενημέρωσης) για να διατηρήσει αυτήν την εξουσία, δηλαδή για να αποτρέψει την πρόσβαση της αντιπολίτευσης στη δημόσια σφαίρα».

Ο καρκίνος του ευρωπαϊκού ιλιμπεραλισμού βρίσκεται σε λειτουργία. Η Σλοβενία ​​έχει ήδη υποστηρίξει την Ουγγαρία και την Πολωνία. Είναι αλήθεια ότι ο πρωθυπουργός της, Janez Jansa, είχε διακριθεί συγχαίροντας τον Ντόναλντ Τραμπ στις 4 Νοεμβρίου για τη νίκη του … Οι ιδεολογικά τυφλοί δεν βλέπουν παρά μόνο ό,τι τους συμφέρει. Ωστόσο, η ήττα του λαϊκιστή Αμερικανού προέδρου τους στερεί μια υποστήριξη που αποσταθεροποίησε τις Βρυξέλλες. Το μπλοκάρισμα Πολωνίας-Ουγγαρίας θα μπορούσε να στραφεί ενάντια στους υποκινητές τους. Δεν είμαι σίγουρος αν οι Ούγγροι προτιμούν το ρωσικό εμβόλιο του Πούτιν από εκείνο που εγκρίθηκε από τη «Σοβιετική Ένωση» των Βρυξελλών.